Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ขอบคุณมากค่ะ ถึงแม้ว่า…
ถึงพวกคุณจะต้อนรับกันอบอุ่น แต่การมาตรงนี้มันสาหัสทีเดียว
การเดินจากหลังเวทีมาหน้าไมค์มันสาหัสตลอด
มันหนักหนา
นั่นเป็นเพราะว่าสำหรับฉัน มันทำให้ฉันนึกถึง
การค่อยๆ ขยับ
นึกออกไหม
จากใบหน้าของคนคนหนึ่ง
ลงไปตามลำตัว
จนถึงเชิงกราน
เพื่อที่จะอมนกเขาให้เขา
เพราะตลอดเส้นทางของทั้งสองสถานการณ์
ทุกคนรู้แก่ใจว่าเรากำลังตรงไปทำอะไร
แต่เรายังไม่ได้ทำ
ตลอดเส้นทาง มันจึงเต็มไปด้วยคำถาม
"เธอจะทำได้ไหมนะ"
"เราอุตส่าห์มาถึงนี่ เธอจะจัดให้เราได้ดีหรือแย่"
"พระเจ้าช่วย ไม่แน่นอนเลย เครียดจนสติจะแตก"
มันแบบว่า…
รู้สึกกันไหมคะ
คืนนี้ฉันจะพูดถึงการอมนกเขาสักหน่อย
"พูดจนน่าเบื่อ" นักวิจารณ์รอบแรกคนหนึ่งบอก
แต่ฉันพูดในแบบที่ว่า
จะไม่ทำให้เราต้องรู้สึกเสื่อมเสีย
ถึงมากับพ่อแม่พี่น้องก็ฟังได้
ฉันเป็นห่วงเรื่องศักดิ์ศรีมาก
ยกตัวอย่างนะ ฉันเป็นคนที่เรียก "ท่าหมา" ว่า
"วิถีหมาล่าเนื้อ"
ฉันคิดว่าท่านั่นมันควรมีชื่อที่น่ายำเกรงหน่อย
มันเป็นหนึ่งในท่าที่มีเกียรติ
ฉันรู้สึกกับท่าที่คุณเอาแต่มองตาคนรัก
เหมือนคุณจะรวมร่างกัน ท่าที่มันไม่เป็นผู้ใหญ่
ฉันไม่ปลื้ม
สำหรับฉัน วิถีหมาล่าเนื้อ แสดงถึงรักที่มันเป็นผู้ใหญ่กว่า
มันเป็นท่าที่คู่รักจะได้มองไปยังอนาคตร่วมกัน
มันไม่ได้น่าเศร้าเลยที่ฉันไม่ได้มองเขา ที่เราไม่ได้สบตากัน
เราเหมือนนักบุกเบิกสองคน ที่มุ่งหน้าสู่แดนตะวันตก
ฉันต้องจ้องขอบฟ้านั่นไว้ เพราะนี่คือช่วงเวลาแสนทรหด
แต่ฉันเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง
ฉันรู้ว่าเขากระหน่ำฉันจากข้างหลัง เขายกบั้นท้ายของฉันขึ้น
แต่ฉันต้องหันหน้ารับลมไว้ ไปต่อและไปต่อ
มุ่งสู่คืนที่งดงามเพื่อประเทศเกิดใหม่แห่งนี้
อะไรประมาณนั้นน่ะค่ะ
ฉันมีความเป็นกวีอยู่ ฉันอยากเตือนคนดูเอาไว้ตั้งแต่ต้นโชว์
ฉันรู้ว่าบางทีมันก็น่ารำคาญ
แต่ฉันห้ามตัวเองไม่ได้
ค่ะ สมัยเรียน ฉันเคยเขียนบทกวี
แต่ก็เหมือนหลายคน ฉันเลิกไปเพราะเบื่อ
ฉันเบื่อที่ต้องอยู่ในภาวะต้องมนตร์ไม่หยุดหย่อน
ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าที่ต้องนั่งห่อตัวริมหน้าต่าง
ตะคริวก็กิน ตาก็แห้ง
เพราะความมหัศจรรย์ทั้งหลายแหล่
ทุกคืนได้แต่มองดวงจันทร์ เหมือนเพิ่งเคยเห็นมันครั้งแรก
ฉันอยากคุ้นชินกับดวงจันทร์สักที นึกออกไหม
อยากไม่ต้องสนใจแสงจันทร์ เหมือนที่สาวๆ คนอื่นๆ เป็นกัน
ฉันหวังว่าตอนนี้คุณจะรีบใช้โอกาส
ซึมซับกายเนื้อของฉันไว้
คุณได้สิทธิ์นั้นอยู่
ฉันขึ้นเวที คุณมาที่นี่ คุณจะมองมันก็ยุติธรรม
แต่มันเป็นฝันร้ายสำหรับปัญญาชนอย่างฉัน
การได้เกิดใหม่ พูดตรงๆ นะ
การเป็นผู้หญิงมีปัญญาความคิด มันทำให้ทุกอย่าง
ทุกอย่างที่อยู่ใต้คางลงไปเหมือนอยู่ต่ำกว่าฉัน
ฉันไม่รู้จะพูดยังไงได้อีก "แขนขาร่างกาย เธอเอาแล้ว"
ทุกอย่างมันออกจะสามัญ
ร่างกายผู้หญิง ร่างกายผู้หญิงของฉัน
ไอ้ถุงมันฝรั่งทางเพศนี่
นมกับก้นที่ฉันทิ้งไว้บ้านไม่ได้ถึงจะไม่มีคำอธิบาย
"เธอจะเอามันมาทำไม ถ้าเธอเอามาไม่พอสำหรับทุกคน"
ฉันทิ้งมันไว้บ้านไม่ได้ คืนนี้ไม่มีมันฝรั่งขายค่ะ
นั่นแหละ
ฉันชอบเดินไปมาบนเวที เพราะฉันรู้ว่าพวกคุณเป็นยังไง
ถ้าฉันยืนนิ่งๆ นานเกินไป คุณเห็นสิ่งที่คุณชอบ
คุณจะจับภาพนั้นไว้ในใจ แล้วเอาไปทำอะไรต่อทีหลังก็ไม่รู้
ฉันจึงอยาก…
ฉันอยากให้อะไรมันสั่นๆ ทำให้มันเบลอ ขอบคุณมากค่ะ
ถ้าคุณคิดจะจับภาพฉันไว้ในใจ มันจะมีแต่เงาสีเทาเบลอๆ
นี่เป็นการปกป้องตัวเองแบบง่ายๆ
ฉันน่ะตั้งตารอที่จะได้สลัดร่างกายทิ้งไป
สลัดร่างกายผ่านความตายกลายเป็นผี
ถ้าให้เจาะจง ฉันเฝ้ารอที่จะได้กลายเป็นผี
พอคิดว่าในอนาคตฉันจะเป็นผี
ร่างกายเป็นเพียงล้อที่สาม ฉันก็อยากถอดมันทิ้งเพื่อเป็นอิสระเต็มแก่
แต่ก็ไม่ได้อิสระขนาดนั้น เพราะในการจะเป็นผี
เราก็ต้องติดกับที่ และฉันก็พร้อมทำทุกอย่าง
ต้องสร้างเรื่องที่ยังติดค้าง ทำสิ่งที่จำเป็น
ช่วงนี้ฉันฝึกสมาธิแบบเข้มข้นสุดๆ
มันมั่นคงสม่ำเสมอสุดๆ จนถึงจุดที่ในทางจิตวิญญาณ
ฉันเหมือนตายและอยู่เหนือโลก
สลายไปกลายเป็นหนึ่งเดียว
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ
ฉันอยากจะคงค้างอยู่ในรูปร่างของฉัน
ฉันอยากเป็นผีสิงบ้าน
นั่นอาจจะเป็นฝันที่แปลก ไม่มีอะไรใหม่
แต่นั่นก็เป็นฝันของฉัน
ลองคิดภาพว่าคืนแล้วคืนเล่า
ฉันยืนดูทีวีอยู่หลังใครบางคนที่กำลังดูทีวี
ปล่อยจอยไปตามรายการที่พวกเขาเลือก
นั่นก็น่าจะเป็นการทำสมาธิในตัวมันเอง
ฉันต้องปล่อยวาง รู้ไหม
ฉันอยากเป็นผี แต่ถ้าได้เป็น ฉันก็อยากเป็นผีที่เข้มแข็ง
เป็นผีที่แข็งแกร่ง ไม่เอาแบบที่ขอบเบลอๆ
แต่ขอเป็นแบบที่เห็นปลายนิ้วได้ชัด
อย่างน้อยก็ต้องทึบแสง 75 เปอร์เซ็นต์
แต่ไม่เกิน 85 คุณจะได้รู้ว่าฉันเป็นผี
ไม่งั้นฉันจะเป็นผีไปทำไม
หลักๆ แล้วที่ฉันไม่อยากเป็นแน่นอน
คือผีที่เป็นแค่ดวงกลมๆ
ดวงไฟผีถือเป็นความน่าอับอายของชุมชนผี
บางคนก็จะว่าอย่างนี้
ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณดูรายการสารคดีเรื่องลี้ลับ
ที่เกิดขึ้นในบ้านบ่อยเท่าฉันหรือเปล่า
ฉันดูมันอยู่บ้าง ชีวิตฉันรักการเรียนรู้
แต่ถ้าคุณไม่รู้จักดวงไฟผีล่ะก็
มันคือวงแสงโปร่งใสเล็กๆ
ซึ่งบางทีก็จะติดอยู่ในรูปถ่าย และบางคนก็จะบอกว่า
"คุณย่าทวดมาร่วมงานแต่ง"
มันเป็นเรื่องที่งดงามดี
แต่คนเราก็เสียมารยาทกับเรื่องดวงไฟผีมาก
ถ้าคุณพูดถึงดวงไฟผี ด้วยท่าทีที่ออกจะจริงจังสักหน่อย
พวกเขาก็จะมาหาคุณเลย
นั่นเสียมารยาทจริงๆ
ลองคิดสิว่าถ้าคุณเป็นคุณย่าทวดและคุณทำแบบนั้น
คุณรวบรวมเรี่ยวแรงหลังจากที่ตายไปแล้ว
และปรากฏตัวให้ครอบครัวเห็น ในรูปลักษณ์อะไรสักอย่าง
วงกลมเล็กๆ นั่นก็ดีแล้ว
คุณเคยพาตัวเองไปปรากฏกาย ด้วยสารรูปอะไรสักอย่าง
โดยใช้แค่สติสัมปชัญญะของคุณไหม
ฉันไม่เคย
ทั้งที่มันเป็นรูปทรงทั่วไป
จากนั้นก็ถูกเมิน ถูกเมินทันที
โดยเหลนชายที่ไม่ใส่ใจและไม่เชื่ออะไรสักอย่าง
ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดกับฉันแน่
ทุกคนจะต้องรู้ว่าใครมา "ไง จอห์นนี่ นี่ฉันเอง"
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นค่ะ
ถ้าคุณจะยืนกรานกับเรื่องนั้น ซึ่งคุณจะทำ ใช่ไหมล่ะ
ประเด็นคือฉันตั้งตารอที่จะสละกายเนื้อ
ความต้องการของมัน
ทุกอย่างที่น่าชิงชังรังเกียจ
ฉันเป็นผู้หญิงที่ในทางประวัติศาสตร์ หลายคนจะเรียกว่าผู้หญิงชอบเพศตรงข้าม
และไม่ค่ะ ฉันไม่ได้ภูมิใจ
มันเป็นเรื่องน่าอายในยุคสมัยนี้
ฉันรู้ว่าพวกคุณคิดอะไร เธอได้อ่านหนังสือบ้างไหม
ฉันอ่านค่ะ แต่ฉันจะทำยังไงได้
ในเมื่อฉันเป็นแค่สาวผมหางม้า
ที่กระหายอยากได้ไอ้จ้อนธรรมดาทั่วไป
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะเกิดขึ้นกับฉัน
มันก็แค่กระบอกแสนธรรมดา เป็นแท่งที่คุ้นตา
เป็นวัตถุที่เหมือนจะไม่มีอะไรแตกต่างกัน
ฉันพยายามเลี่ยงที่จะพูดคำว่า "องคชาติ" ตอนนี้ฉันพูดมันไปแล้ว
แล้วฉันรู้สึกดีขึ้นไหม ไม่เลย
ฉันไม่ชอบคำนี้ ถึงบางคนจะชอบ
ฉันภูมิใจที่จะพูดคำว่า "โคย" กับพวกคุณมากกว่า
และพวกคุณหลายคนก็คงอยากได้ยิน พวกแฟนหนุ่มต้องอยากแน่
"โคย" เป็นคำที่ดีและมีศักดิ์ศรี
ฉันต้องกระแทกเสียงออกมาจากโคนลิ้น…
มันถึงจะเป๊ะ
มันพุ่งออกมาเป็นเสียงเดียวพยัญชนะเดียว
"องคชาติ" คำนี้เสียงจะออกจากข้างปาก
"องคชาติ" "โทษนะ ได้พูดอะไรหรือเปล่า"
"ฉันเริ่มไม่มั่นใจแล้ว"
"ฉันคิดถึงคำคำหนึ่งแล้วบางอย่างก็เกิดขึ้น"
หลายคนบอกว่า "ไม่มีใครพูดคำว่าองคชาติตอนทำเรื่องเพศ
มีแต่หมอที่พูด"
แต่ฉันฟังคำนี้แล้วไม่ได้คิดถึงเสียงหมอ
ฉันไม่คิดว่าองคชาติคือคำ ที่ฟังดูเป็นเรื่องทางการแพทย์
ฉันคิดว่าที่หลายคนมีปัญหากับคำว่าองคชาติ
เพราะมันให้ความรู้สึกนุ่มนวล
ฉันคิดว่าที่คำว่าองคชาติเป็นปัญหา
เพราะมันเหมาะเหม็งกับสิ่งที่ถูกเรียก
องคชาติ
มันเหมือนเสียงหัวใจเต้นเบาๆ
องคชาติ ฉันคิดว่านั่นแหละปัญหา
แล้วฉันก็คิดว่าปัญหามันอยู่ที่พยางค์
ฉันไม่คิดว่านี่เป็นกรณีที่คำเรียก ทำให้สิ่งหนึ่งแตกต่างจากอีกสิ่ง
เสียง "อง" นี่แหละที่เป็นปัญหา
องๆ อุ๋งๆ อ๊องๆ
มันโดนล้อมานานและสมควรแล้ว
แต่สำหรับฉัน พยางค์ที่นุ่มนวล และทำให้ทุกอย่างพัง
คือ "ชาติ"
เหลือเชื่อไหมล่ะที่ปัญหามันอยู่ตรงนั้น
"ชาติ" เพราะงี้ถึงไม่มีใครพูดพยางค์นั้น
เพราะงี้ถึงไม่มีใครพูดว่า "ขอดูชาติหน่อย"
"รอดูชาตินี้ก่อนเถอะ"
ชาติ-ชาติ มันฟังไม่ตลกด้วยซ้ำ
มันนุ่มนวลเกินไป พูดออกมาไม่ได้
"โคย" เห็นได้ชัด…
"โคย…"
เห็นได้ชัดว่า "โคย" มันเซ็กซี่กว่า
แต่มันก็มีปัญหาอยู่
คำว่า "โคย" มันมีปัญหาสำหรับฉัน
ปัญหานี้ทำให้มันไม่เซ็กซี่ เวลาที่ฉันเรียกองคชาติว่าโคย
มันไม่ตรงกับสิ่งที่ใจฉันคิด
ฉันแค่พูดไปตามที่ฉันคิดว่ามันอยากได้ยิน
ฉันห่วงความรู้สึกขององคชาติ
ฉันแค่สนองอีโก้ขององคชาติ
ทำให้องคชาติเพลิดเพลินใจ
เวลาที่ฉันเรียกองคชาติว่าโคย ฉันเน้นเสียง
ไม่ใช่แค่โคย แต่เป็นโคย ไหนโคย นี่โคย
เวลาเรียกมันว่าโคย ฉันทำให้มันเพลินใจ
เหมือนกับที่ฉันเล่นสนุกกับหลาน หรือไม่ก็ลูกชายของเพื่อน
ผู้ชายคนนี้ กับน้องชายที่อยู่ข้างล่าง
คนที่ฉันรัก กับน้องชายข้างล่าง
เวลาฉันเรียกองคชาติว่าโคย ฉันทำกับมันเหมือนทำกับหลาน
เขาวิ่งเข้ามาในครัวที่ผู้ใหญ่กำลังนั่งคุยกัน
ใส่หน้ากากสัตว์ประหลาดอะไรแบบนั้น
เราเห็นเขาและเราก็จะแบบว่า "โทษนะ ว้าย"
แล้วเราก็จะกลับมาคุยกันต่อ
เพราะเขาไม่ได้ทำให้เรากลัว
มุกหลอกของเขามันไม่ได้ผล
และคุณก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเขา…
เขารีบวิ่งมาใหม่และคราวนี้เราตอบสนองเร็วขึ้น
"ว้าย" แล้วก็หันกลับ เขาเล่นได้ทื่อ
แต่เขาก็ได้รางวัล
คุณรักหลานของคุณไหม แน่นอน
แต่คุณเคารพเขาไหมล่ะ
ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ
ถ้าเคารพหลานจริง คุณต้องไม่ "ว้าย"
ถ้าเคารพหลานจริง คุณต้อง "ไม่เลย เธอทำให้ฉันกลัวไม่ได้สักนิด
แต่ฉันเชื่อว่าเธอทำได้"
"เพราะงั้นลองใหม่นะ"
สำหรับฉัน กับองคชาติมันก็เหมือนกัน ถ้าเคารพองคชาติจริงๆ
มันต้องไม่ "ไหนโคย นี่โคย"
ถ้าเคารพจริง มันต้องแบบนี้ "องคชาติ"
ถ้าองคชาตินั่นเพียงพอ
คำว่า "องคชาติ" ก็ควรจะเพียงพอ
ถ้าองคชาติมันสามารถเซ็กซี่ได้ คำว่าองคชาติก็ควรจะเซ็กซี่ได้เหมือนกัน
ในทางทฤษฎีมันเพียงพอ
ในทางทฤษฎีมันพอ
คุณอาจไม่เชื่อแต่ฉันชอบมันนะ หลายครั้งหลายคราวฉันก็เข้าข้างมัน
และฉันก็ทำอย่างสม่ำเสมอ
ฉันก็เหมือนกับหนูในโบสถ์ ที่มุ่งหน้าหาเศษเวเฟอร์ในเช้าวันจันทร์
นั่นแหละฉัน
ฉันสูดดมกลิ่นและหวังถึงรสชาติของสวรรค์
ถ้าเกิดว่าองคชาติมันไม่ได้เป็นโคยอันเบิ้มๆ
ฉันคิดว่าฉันก็ควรแสดงกิริยาให้สมกับที่มันเป็น
แต่ฉันก็ยังเข้าข้างมัน ฉันยังชอบมัน
แล้วฉันมองมันดียังไง
องคชาติเป็นยังไงสำหรับฉัน
อืม…
มันนุ่ม
มันตอบสนองได้ แบบว่า…
มันจะเด้งขึ้นมาภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง
ฉันเลยคิดว่ามันมีจิตวิญญาณศิลปิน
พอเห็นบางอย่างที่น่าสนใจ มันก็จะ…
มันเปี่ยมไปด้วยแรงบันดาลใจ
มันได้รับแรงบันดาลใจ
สำหรับฉัน มันได้แรงบันดาลใจ ไม่ใช่แค่แข็งตัวขึ้นมา
ฉันคิดว่าคำว่า "แข็งตัว" มันฟังดูเหมือนสิ่งก่อสร้างไปหน่อย
อาคารนั้นมันไม่ควรเข้าไป มันไม่ปลอดภัย
ไม่ได้มาตรฐานตามหลักเกณฑ์
มันไม่เหมือนตึก มันไม่ได้ถล่ม มันแค่เหี่ยว
เพิ่งได้บานก็เหี่ยวแล้ว
องคชาติ มันบานแล้วก็เหี่ยวแล้วมันก็บานใหม่
ไอ้ดอกไม้อมตะชนิดนี้ มันยืดก้านไปหาสิ่งที่หล่อเลี้ยงมัน
เหมือนหันหน้ารับแดด
มันเคลื่อนไหว มันเป็นพวกโรแมนติก
มันโรแมนติกอย่างองอาจ
มันรวบรวมพละกำลังแล้วยืดตัวออกไป
จากส่วนที่เหลือของร่างกาย แล้วมันก็วิงวอนร้องขอ
"รักฉันสิ"
"แตะฉันหน่อยเถอะ"
"แตะฉัน"
"เธอแตะฉัน ฉันแตะเธอ"
"เร็วสิ ฉันมีเวลาแค่นาทีเดียว"
ขณะเดียวกันคนชอบบอกว่าช่องคลอดคือดอกไม้
ช่องคลอดคือกุหลาบ กลีบกุหลาบ
ฉันชอบคำเปรียบเปรยนั้น
พวกเขาจะบอกว่าช่องคลอดมันสวยงาม ซึ่งฉันก็เห็นด้วย
แต่ถ้ามีใครสักคนให้กุหลาบฉันช่อหนึ่ง
และมีดอกหนึ่งที่เหมือนช่องคลอดของฉัน
ฉันคงคิดว่า "ต้องมีใครเหยียบกุหลาบดอกนี้แน่"
มันร่วงจากช่อ แล้วมีคนไปเหยียบมัน
แล้วคนคนนั้นก็คิดทำลายหลักฐาน ด้วยการเขี่ยมันเข้ารอยแตกของกำแพงไป
แต่มันก็เข้าไปได้ไม่หมด ใช่ไหมล่ะ ไม่
ทำไมกลีบมันถึงได้หนาอย่างนี้
ช่องคลอดเป็นสิ่งสวยงาม
แต่คุณต้องมีสายตากวีและเอี้ยวตัวมองนิดหน่อย
ฉันจะเข้าไปดีไหม ให้โอกาสหน่อยก็ได้
สำหรับฉัน ช่องคลอด ช่องคลอดของฉัน
มันงดงามแบบเดียวกับที่ธงขาดรุ่งริ่งมันงดงาม
ขอบหลุดลุ่ยของมันเล่าเรื่องราว เมื่ออุดมคติได้มาพบกับความเป็นจริง
สำหรับฉัน ช่องคลอดมันสวยงาม เหมือนที่เบอร์เกอร์มันสวยงาม
เบอร์เกอร์ที่มีไส้เฉพาะตัว
ห่อด้วยกระดาษฟอยล์มันๆ และหยึกหยัก
จากนั้นพวกเขาก็หั่น ฉันชอบตอนที่พวกเขาห่อมันแล้วหั่น
แล้วมันก็เป็นแบบนี้
คุณจะเห็นแต่ละชั้น ผิวสัมผัสหลายแบบที่ถูกบีบอัดเข้าด้วยกัน
มันมีความเสี่ยงที่จะหก มีความเสี่ยงที่ไส้จะหลุดออกมา
แต่มันก็ไม่หลุด
ช่องคลอดคือเบอร์เกอร์ที่ไส้ไม่หลุด
องคชาติคือดอกไม้
ฉันอาจออกตัวแรงไปหน่อย แต่ฉันคิดว่าองคชาติคือสัญลักษณ์ความเป็นหญิง
อย่างน้อยมันก็คือส่วนที่เป็นหญิงที่สุด
บนร่างกายของแฟนฉัน
ถ้าเกิดแฟนฉันอาบน้ำเสร็จแล้วออกมา
และบอกว่า "หาผู้หญิงในตัวชายคนนี้หน่อย"
มันคงเป็นเกมที่แปลก แต่ฉันก็มีคำตอบทันที
มันไม่ใช่ไหล่
ฉันจะตอบว่า "เจอแล้ว นั่นเธอไง ซูซาน"
ชื่อซูซานมันผุดขึ้นมาในหัวฉันทันที
องคชาติของเขาคือซูซาน แต่พอย้อนนึกดู มันก็เป็นซูซานทุกแท่ง
พวกมันคือซูซาน เจอรัลดีน วาเนสซ่า
ฉันกำลังบอกว่าองคชาติคือเด็กผู้หญิงใช่ไหม
ถ้าคุณเป็นผู้ชายที่ไม่ชอบแนวความคิดนี้
งั้นก็ใช่ค่ะ ฉันพูดแบบนั้นแหละ
ไอ้ลักษณะผู้หญิงตามความคิดแบบเหมารวมน่ะ
มันเป็นคำพรรณนาถึงองคชาติที่ดีมาตลอด
กับผู้หญิง มันไม่ยุติธรรม แต่มันอธิบายถึงองคชาติได้เป๊ะมาก
พวกมันละเอียดอ่อน มีปฏิกิริยาตอบสนองเสมอ
พวกมันโลภมาก พวกมันจู้จี้ ตอนกลางคืนก็ชอบสะกิด
"ฮัลโหล ตื่นอยู่ไหม"
"ฉันตื่นอยู่ ฉันคิดว่าเราตื่นกันทั้งคู่"
องคชาติละเอียดอ่อน องคชาติจู้จี้จุกจิก
องคชาติคือจอมดราม่าตัวแม่
เป็นสุดยอดจอมดราม่าตัวแม่ นาทีหนึ่ง มันทำตัวสนุกสุดเหวี่ยง
พริบตาเดียวมันก็ล้มลงไปนอนหน้างอ อยู่บนโซฟาที่มีพนักหนุนหัว
ซึ่งก็คือต้นขาด้านใน รอให้คนสังเกตเห็น
ว่าเธอกำลังไม่พอใจ
จะไปโกรธเธอก็ไม่ได้ เธอไม่ได้โวยวาย แค่หลบฉากออกจากห้องไป
ฉันไม่ได้ทำหน้าแหยง หน้าฉันก็เป็นแบบนี้
คุณแต่งงานกับหน้าแบบนี้แหละ
การถึงจุดสุดยอดขององคชาติ ก็มีลักษณะเหมือนคนสติแตก
มันเหมือนโรคประสาทฮิสทีเรีย ที่เกิดขึ้นบนโซฟาของฟรอยด์
ตอนช่วงต้นศวรรษ
การถึงจุดสุดยอด มันเหมือนการเผยความจริง
การโพล่งออกมาอย่างน่ากลัว "ฉันฆ่าพ่อตัวเอง"
มันเหมือนอบิเกลตอนขึ้นศาล ในบทละครเรื่องหมอผีครองเมือง
"ฉันเห็นกู๊ดดี้ ออสเบิร์นอยู่กับปีศาจ"
และทุกคนก็ต้องรับมือกับมัน
ท่าทีของแม่ฉันในวันรวมญาติ
แม่นึกจะพูดบางอย่างแต่ก็รู้ตัวว่าไม่ควรพูด
แม่พยายามกดมันเอาไว้ แต่ถ้าไม่พูด แม่ก็ไม่มีทางโล่งใจ
ฉันเห็นแม่เดินมา
"ไม่เศร้าเหรอที่ไม่มีลูก" แม่เซ็งฉันนี่เอง
แม่รู้สึกดีขึ้น และมันก็ยุติธรรมดี
ฉันให้สมุดบันทึกแม่ทุกคริสต์มาส แต่ฉันนี่แหละสมุดบันทึก
แต่ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร
แต่ไม่ค่ะ ฉันรู้สึกว่าการถึงจุดสุดยอดของฉัน มันไม่ได้เป็นแบบเดียวกัน
ฉันรู้สึกว่าการถึงจุดสุดยอดของฉัน มันกล้าหาญและเสียสละ
มันมีความเป็นทหารกล้าอยู่ในนั้น
การถึงจุดสุดยอดของฉัน มันเหมือนกับว่า "ทุกคนหนีไป"
"ฉันจะโดดเข้าใส่ระเบิด และใช้ร่างกายรับแรงระเบิด"
แต่จากนั้นในวินาทีที่ความสุขระเบิดตูมออก
ช่องคลอดอันซับซ้อนกลับไม่ระเบิด
นึกออกไหม มันเอาอยู่
มันเอาอยู่ มันมีความเป็นชายเต็มเปี่ยม
มันเยือกเย็น เป็นอุดมคติ แค่เต้นตุบๆ
มันทำหน้าที่ในแบบไอโซเมตริก โอบรับไว้อย่างเข้มแข็ง
เหมือนไวกิ้งพิงหลังกับต้นไม้หลังจบศึก
ปล่อยหัวใจเต้นไปตามจังหวะกลองรบ ที่ค่อยๆ เงียบหาย
องคชาติเป็นอวัยวะตรงหว่างขา
ที่มีความอ่อนแอมากกว่า
เพราะงั้นฉันถึงไม่เคยเข้าใจว่า ทำไมมันไม่หดกลับเข้าไปในร่างกายซะเลย
หลังจากที่ทำอะไรเสร็จแล้ว
ฉันคิดแบบนี้ตลอด "เดี๋ยวนะ ทำไมฉันยังเห็นแกอยู่ล่ะ"
"แกมันอ่อนแอ กลับบ้านไปซะ"
"อยู่ข้างนอกในสภาพนั้นมันไม่ปลอดภัย เพราะงั้นถอยกลับไปเถอะ"
"ถอยกลับไป"
บางครั้งฉันก็รู้สึกว่ามันเหมือนหุ่นมือในละครหุ่นมือ
มันออกฉากมาแสดง
แต่หลังจากที่มันแสดงจบ
มันดันไม่ออกไปอยู่หลังเวที
มันห้อยต่องแต่งอยู่ตรงขอบหน้าเวที
ห้อยเหมือนตายแล้ว ทำให้เด็กๆ กลัว
ขณะที่โชว์ก็ดำเนินต่อไป
คุณจะคิดในใจ "เราไม่ควรเห็น
ตัวละครตัวนั้นแล้วนะ"
และคุณก็จะหวังให้มีใครดึงมันกลับเข้าไปข้างหลัง
หรือไม่ก็ให้หุ่นตัวอื่นเอาการตายของมัน เข้ามาใส่ในเรื่อง
ความอ่อนแอขององคชาติ เป็นเรื่องที่ฉันรู้มานานแล้ว
ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วล่ะ อายุ 11 มั้ง ตอนที่ฉันเริ่มอ่านบทความในนิตยสาร
ที่หน้าปกพาดหัวว่า "วิธีทำให้หนุ่มของคุณฟิน"
บทความนี้มาทุกเดือนและฉันก็จะอ่านเพื่อดูว่า
มันมีอะไรใหม่บ้างไหม
และทุกครั้งมันก็จะมาเป็นลิสต์ขั้นตอน
ทำยังไงองคชาติที่นุ่มนิ่มถึงจะไม่เจ็บ
นึกออกไหม
ฉันจำได้ดีเลย มันบอกว่า "เราต้องระวังที่ส่วนปลาย"
"มันไวสัมผัสมาก"
"มันไม่มีส่วนไหนในร่างกายอีกแล้ว ที่จะไวสัมผัสเท่ากับปลายองคชาติ"
และฉันก็แบบ "ให้ตาย"
ทั้งที่เป็นส่วนซึ่งไวสัมผัสมาก
แต่มันดันเป็นส่วนแรกที่ฉันจะเจอตอนเข้าไป
ฉันต้องระวังตอนทิ้งตัวเพราะมันไวสัมผัสที่สุดไหม
ถ้ามันเป็นสมบัติต้องถนอม ทำไมไม่ฝังไว้ในส่วนลึกของปราสาทล่ะ
ฉันคิดว่า "โอเค พอผ่านส่วนหัวที่ไวสัมผัสนั่นแล้ว"
พอถึงตรงแท่ง ฉันน่าจะผ่อนคลายได้
คำว่าแท่งฟังดูแข็งแรงดี แต่ไม่ มันมีคำเตือนติดไว้
แท่งนั่นมีจุดไม่พึงประสงค์อยู่ คือผิวมันบางและละเอียดอ่อน
ฉันควรใช้นิ้วที่แรงน้อยที่สุดทาครีมทาตาให้มันไหม
ทาแล้วตบแปะๆ
จากนั้นก็ไข่ ไข่ที่มีเรื่องราว
ไข่ที่มีเรื่องเล่าขานไม่รู้จบ ความผิดพลาดทั้งหลายที่อาจเกิดกับมัน
และนั่นจะเป็นความผิดเรา ตำนานไข่เขียวนั่นไงล่ะ
ในแต่ละวัฒนธรรมมันอาจแตกต่าง แต่สาระสำคัญเหมือนกันเสมอ
ถ้าคุณเป็นสาเหตุของการแข็งตัว
คุณก็ต้องสนองการแข็งตัวที่คุณทำให้เกิดให้ได้
เวลาผ่านไปเร็วมาก และในไม่ช้า ไข่ที่อยู่ด้านล่างนั่น
มันอาจจะเขียว และฉันก็ไม่เคยรู้ชัดว่า หลังจากนั้นมันเกิดอะไร
ที่ฉันรู้ชัดคือฉันกลายเป็นนังแม่มดไปแล้ว
แม่มดที่เสกให้ไข่กลายเป็นสีเขียว
มันไม่เคยเป็นภัยคุกคาม ที่กระตุ้นอารมณ์ทางเพศของฉันเลย
ภัยไข่เขียว
ไอ้ที่แบบว่า "ใครก็ได้ช่วยทำอะไรสักทีเถอะ
ชักให้แตกสักที เพราะไม่งั้นฉันต้องเจ็บข้างล่างนั่นแน่"
มันเปลี่ยนให้คุณกลายเป็นเด็กน้อย และเปลี่ยนฉันให้เป็นแม่เด็กตอนทำกิจกรรม
ฉันต้องระวังอาการป่วยที่อาจเกิดขึ้นกับคุณได้
เพราะมันอาจต้องพึ่งคนทั้งหมู่บ้าน
การช่วยตัวเองไม่ได้ของไข่เขียว คือสิ่งที่ทำให้ฉันแหยง
การไม่ยอมปลดปล่อยตัวเองน่ะ ถ้าเกิดฉันปวดฉี่ไม่ไหวแล้ว
ฉันคงไม่ยืนบ่นหรอกว่า "ทำไมไม่มีใครทุบท้องน้อยฉัน
ให้ฉี่มันราดออกมา"
ฉันคงขอตัวแล้วก็ไปฉี่
แต่ไข่เขียวมันแบบว่า…
"ไม่เอา"
"ผมไม่ทำหรอก"
"ไม่" มันเหมือนเด็กง่วงแต่ไม่ยอมนอน
"ไม่ ผมไม่ทำ ให้แม่ทำคนเดียว"
"ต้องให้แม่ทำให้จู๋ผมเรอออกมา"
มันคือการเรอของจู๋
ถ้าเรื่องไข่เขียวมันจริง การทำให้เรอก็คือการปลดปล่อย
รู้ไหม บางครั้งฉันก็ใช้คำเปรียบเปรยที่เกินจริง
เพื่อให้มันสนุกขึ้น
แต่เมื่อกี้ไม่ใช่ เมื่อกี้มันเป๊ะแล้ว
การโดนตำหนิเรื่องฟันก็เริ่มตั้งแต่ยังเด็ก ไอ้การบอกว่า "ถ้าเธอมีฟันเต็มปาก
อย่าเข้าไปในห้องที่องคชาติอยู่ มันไม่ปลอดภัย
ต่อองคชาตินั่น ทำไมต้องทำให้องคชาติไม่ปลอดภัยด้วย
นังปีศาจมีฟัน"
เธอตั้งใจอะไรกันแน่ เธอตั้งใจจะอมนกเขาแล้วใช้ฟันขูดเหรอ
คิดจะทำงั้นเหรอ
ปีศาจฟันขูดนกเขา นี่น่าจะเป็นนิทานกริมม์อีกเรื่อง
และมันก็เป็นแนวความคิดสำคัญ ตอนฉันเรียนม.ปลาย
ครั้งแรกที่ฉันเข้าใจเรื่องนี้ในทางปฏิบัติ
ว่าฟันของฉันเป็นอันตรายต่อองคชาติ
ตอนนั้นฉัน 12 ฉันอยู่ที่บ้านเพื่อนสนิท หลังเลิกเรียน ตอนนั้นมีฉัน
มีเพื่อนสนิทฉันที่อายุ 12 เหมือนกัน
กับพี่สาวเธอที่อายุ 16 และเพื่อนซี้พี่สาวเธอที่ก็อายุ 16
ความสัมพันธ์ของเราที่นั่นเป็นแบบแหงนหน้ามอง
ฉันรู้สึกมาตลอดว่าคนที่ฉันต้องแหงนมอง
คือคนที่ฉันขอความรู้จริงๆ ได้
ฉันรู้ทุกอย่างที่คนที่สูงกว่า รู้มาจากคนที่ต้องแหงนมอง
ภูมิปัญญาที่ส่งต่อในแนวทแยงมุม
คุณจะคิดว่า "ดีจังที่วันนี้ฉันอยู่ที่นี่ มันจะได้ไม่ต้องเป็นแบบนั้น"
เธอน่าจะรู้ว่าเธอมีหน้าที่ต้องสอน
เพราะเธอบอกกับเราว่า
"เอาล่ะ ฉันคงต้องสาธิต วิธีการอมนกเขาให้พวกเธอดูหน่อย
เพราะถึงวันหนึ่งพวกเธอก็ต้องรู้ และฉันอมนกเขาเก่งตัวแม่ด้วย"
เธอพูดแบบนั้น
เธอเอาแตงกวาออกมาจากตู้เย็น ห่อมันด้วยกระดาษแก้ว
เพราะเธอยังคำนึงถึงมื้อค่ำ ซึ่งฉันก็ขอบคุณ
แล้วเธอก็เริ่มสาธิตกับแตงกวา
ฉันไม่รู้ว่าในชีวิตนี้ มีใครที่ทำอะไรเป็นเพราะดูการสาธิตบ้าง
ไม่ว่าจะในบริบทไหน มันไม่ช่วยอะไรฉันเลย
สมมติคุณดูครูศิลปะสอนวาดรูป คุณจะคิดว่า "เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณได้เป็นครู
คุณเก่งมาก
ทีนี้เราไปที่ผ้าใบของเราได้ยัง จะได้เริ่มวาดอะไรน่าขายหน้าสักที"
นึกออกไหม
เธอเริ่มสาธิตกับแตงกวา แต่ในหัวฉัน ฉันยังติดอยู่กับคำที่เธอพูด
"อมนกเขาเก่งตัวแม่" ฉันยังติดใจกับท่าทีที่เธอพูด
เพราะเธอแค่พูดมันออกมา แต่ละคำเสียงดังฟังชัด
เธอไม่ได้ทำหน้าให้เรารู้ว่า
เธอตั้งใจจะพูดให้มันตลกหรือฟังดูยิ่งใหญ่
ไม่ เธอแค่พูดเฉยๆ แล้วก็เริ่มสาธิตอย่างมั่นใจ
และฉันก็มีคำถามมากมาย แต่บอกไว้ก่อนเลย ฉันไม่ได้ถามไป
คำถามแรกก็คือ "ใครเป็นคนบอกเหรอ"
แต่ฉันจะไม่ถามหรอก โอเคนะ
ฉันไม่ได้กะพริบตาด้วยซ้ำ ตอนที่เธอบอกว่าอมนกเขาเก่งตัวแม่
เพราะกับคนดีๆ ในชีวิต นั่นคือมารยาทที่เราจะมีให้กับพวกเขาได้
ถ้าพวกเขาพูดอย่างนั้นและทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
ถ้าพวกเขาเรียกตัวเองด้วยความมั่นใจ
ก็ยอมๆ เชื่อไปเถอะ ฉันหมายถึง…
อย่าทำเหมือนคุณยอมเชื่อแต่แสดงท่าทีให้รู้ว่า
คุณไม่ได้เชื่อ อย่างเช่นกะพริบตาถี่ๆ
ไม่ จ้องตาเขาไว้ ทำเหมือนเชื่อเต็มประดา
มันเป็นสิ่งที่ทำได้ยากมากๆ
มีบางครั้งที่ฉันพูดชื่อตัวเองและจะคิดว่า
"ฉันพูดถูกไหมนะ"
มันต้องมั่นใจถึงจะพูดอะไรแบบนั้นได้
แบบว่าว้าว มันเหมือนการสถาปนาตัวเอง
มันทำให้ฉันทั้งประทับใจและงงงวย
ในชีวิตนี้ สิ่งที่ฉันพยายามจะทำเสมอก็คือ
ตั้งแง่กับตัวเองอย่างรอบคอบ
จะได้ไม่ต้องมั่นใจในตัวเองแบบโง่ๆ
การมั่นใจในตัวเองเป็นแนวคิดที่ดี
แต่มันก็มีความเสี่ยงอยู่
ฉันกลัวว่าถ้าฉันมั่นใจ
ฉันอาจจะกลายเป็นนังโง่คูณสอง
โอเค ถ้าฉันชอบตัวเอง ฉันอาจจะรู้สึกดี
แต่ถ้าฉันคิดผิดเรื่องตัวเองล่ะ
ถ้าเกิดฉันกับตัวฉันอีกคนเป็นคนโง่
ที่เอาแต่ยินดีกับตัวเองล่ะ "เธอเก่งสุดแล้ว ไม่มีใครเหมือนเรา"
"เรามันยอดเยี่ยม"
สำหรับฉัน มันปลอดภัยกว่า ถ้าฉันจะไปยืนหน้ากระจกห้องน้ำ
มองดูคนในกระจกและด่าคนคนนั้น
"แกมันโง่" แบบนั้นถึงพวกเขาจะโง่
แต่อย่างน้อยฉันที่อยู่อีกฟากของกระจก ก็คือคนที่ดูคนโง่ออก
ทีนี้ฉันก็จะไม่ใช่คนโง่คูณสองแล้ว
ฉันเป็นทั้งคนโง่และคนที่รู้ตัวดี
เป็นทั้งคนโง่และคนที่ขอโทษแทนคนโง่
ทีนี้คู่หูของฉันก็ยังจะเหลือศักดิ์ศรี 50 เปอร์เซ็นต์
นึกออกไหม ถ้าคุณแยกร่างเป็นสอง และคุณเกลียดตัวเอง
คุณก็รับประกันศักดิ์ศรีได้ 50 เปอร์เซ็นต์
ไม่งั้นคุณก็ต้องเสี่ยงดวงระหว่างศูนย์กับร้อย
เห็นไหมว่าคณิตศาสตร์แห่งการเกลียดตัวเอง มันไร้ข้อกังขาขนาดไหน
แต่การตั้งตัวเองเป็นตัวแม่แห่งการอมนกเขา
ฉันยอมก็ได้
สาวที่ตั้งตัวเป็นตัวแม่แห่งการอมนกเขา
สอนฉันสองสามเรื่อง ฉันยังจำได้หลังจากผ่านมาหลายปี
อย่างแรกเป็นความคิดเห็นเฉพาะหน้า
เธอบอกว่า "ถ้าอยากเล่นกับไข่ก็เล่นเลย"
แล้วเธอก็ไม่พูดถึงมันอีก
"ถ้าอยากเล่น"
"ถ้าอยากเล่นกับไข่ก็เล่นเลย" ฉันยังคิดถึงมันอยู่
ประมาณว่าถ้าเราใช้ปาก แล้วเราอยากเล่นกับไข่มาก
แต่เราไม่รู้ว่าเราเล่นได้ไหม เธออยากให้เรารู้ว่า
มันก็เหมือนของเล่นในแผนกกุมารเวชศาสตร์
เชิญเลย เขาเตรียมไว้ให้เล่นอยู่แล้ว
ถ้าเธอบอกว่าให้จั๊กจี้ไข่
ฉันคงรู้ว่าต้องทำอะไร เพราะมันเจาะจง แต่ให้เล่นกับมันเนี่ยนะ
ให้เล่นเนี่ยนะ
นั่นเป็นการกระทำที่ไม่ใส่ใจ และต้องใช้สัญชาตญาณ
แล้วเราจะใส่จิตวิญญาณการเล่นที่แท้จริง
ตอนเล่นไข่ยังไง
เพราะถ้าการเล่นกับไข่ของฉัน มีสัญญาณว่าจะจำเจ
ฉันคงทนไม่ได้ นึกออกไหม
ไม่ มันคือการประดิษฐ์ประดอย
ไม่ได้ สำหรับฉัน ชีวิตมีแต่สิ่งที่แท้กับไม่แท้
นั่นเป็นหลักการที่ฉันยึดมาตั้งแต่แบเบาะ
ฉันเป็นหนึ่งในทารกตัวจริงประจำวอร์ด
พูดจริงๆ ที่นั่นมันมีแต่เปลือก
เด็กคนอื่นๆ ทำเหมือนกับว่า "ดูหนูสิ หนูเป็นเบบี๋"
แต่ฉันไม่ ฉันก็แค่ใช้ชีวิตไป
ของแท้หรือไม่แท้ จะดีจะร้ายนั่นก็เป็นหลักการที่ฉันยึด
ฉันมีตัวอย่างนับไม่ถ้วน ตัวอย่างที่ฉันเลือกเป็นของแท้
ขณะที่คนอื่นไม่
ฉันจะยกตัวอย่างจากตอนที่ฉันยังเด็ก บางทีมันอาจทำให้คุณเห็นตัวเอง
พวกเขาเคยให้เราเล่นเกม
ในโรงยิม เราจะต้องเต้น แล้วครูจะบอกให้ "หยุด"
คุณต้องหยุดในท่าที่คุณอยู่ และถ้าทำไม่ได้ คุณต้องออกจากเกม
นี่คือวิธีที่ฉันเล่นเกมในแบบที่ฉันเชื่อว่าเป็นของแท้
ช่วยสั่งให้ฉันหยุดหลังจากเต้นไปสองสามวิฯทีนะ
โอเค ขอบคุณ แค่คุณก็พอ
นี่คือฉันที่เล่นเกมนั้นในโรงยิม
หยุด
นั่นแหละคือหยุดของแท้
คุณเห็นฉันพยายามหยุดในท่าที่ฉันเต้นอยู่
แต่บางครั้ง ฉันรู้ว่ามันไม่น่าตื่นเต้นอะไร
บางครั้งฉันจะเห็นเด็กคนอื่นเล่นแบบนี้มากกว่า
ช่วยฉันอีกครั้งนะ ขอบคุณ
หยุด
เด็กแบบนั้นทำให้ฉันขยะแขยง
แบบนั้นมันปลอมชัดๆ
ไม่ นั่นไม่ใช่การหยุด
คุณไม่ได้หยุดในท่าที่คุณอยู่
ไม่เลย
ยิ่งกว่านั้น ไอ้ท่าที่ว่าเนี่ย มันโผล่มาตอนไหนของการเต้น
ไม่มี
มีแต่ต้องหยุดแบบแท้จริง ถึงธรรมดาและน่าเบื่อนี่แหละ
แบบนี้ถึงจะเป็นผู้ใหญ่ ฉันไม่ชอบเลย
ฉันไม่ชอบเลยสักนิด ฉันพร้อมที่จะเป็นพยานไปตลอด
ฉันจะบอกทุกคนอย่างนี้
ฉันเล่าให้คุณฟัง คุณจะได้เข้าใจว่า
ฉันยึดติดกับมาตรฐานที่โหดร้าย ของความเป็นของแท้
ฉันเลยอดถามไม่ได้ว่า
"ทำยังไงถึงจะเป็นการเล่นกับไข่แบบของแท้"
ฉันรู้ว่าฉันจะทำยังไง ถ้าฉันมีส้มสองลูกอยู่ในถุงพลาสติก
และฉันกำลังรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์
ฉันคงจะทำแบบนี้
ใช่ค่ะ ฉันคงไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ
ฉันจะเล่นไปเองแบบไม่รู้ตัว
ฉันคงหมุนไปตามเข็มนาฬิกา
ไม่ใช่เพราะตั้งใจ แต่ฉันแค่คงจะทำแบบนั้น
หมุนไปถึงจุดที่รู้สึกได้ถึงพลังงานสะสม
คิดว่าเราจะหมุนมันอีกสักรอบได้ไหมนะ
แล้วฉันก็ นี่แหละๆ
มันถึงเวลาแล้ว
ฉันปล่อยให้มันหมุนกลับ นี่แหละเวลาที่เรารอคอย
จิตวิญญาณความตื่นเต้นที่พุ่งทะยาน สู่กาแล็กซีที่หมุนทวนเข็มนาฬิกา
แต่ฉันจะไม่ทำแบบนั้นกับไข่ ไม่ค่ะ
ฉันจะไม่หมุนมันแม้แต่นิดเดียว ไม่งั้นคุณคงรู้ว่าฉันอยากทำอะไร
ที่ฉันอยากทำแบบนั้น มันไม่ใช่ความผิดฉันฝ่ายเดียว
ฉันว่าลักษณะทางกายวิภาพของไข่มันท้าทายเรา
ฉันคิดว่าคอของถุงไข่
มันยาวพอ
จนกระทั่งการมีอยู่ของมันทำให้เกิดเป็นคำถาม
ว่ามันจะหมุนเกินรอบได้ไหม
คงฟินน่าดูถ้าฉันหมุนมันสักรอบแล้วมันหมุนกลับมา
ไม่ ฉันไม่รู้จะเล่นยังไง
ฉันไม่รู้จะเล่นกับไข่ยังไง
บางคนอาจบอกว่าฉันคิดมากไป ฉันไม่เชื่อความคิดนั้น
แต่ฉันไม่อยากดูเหมือนคนที่ไม่กล้าจับไข่
คุณอยากรู้ไหมว่าฉันทำยังไง
ประสบการณ์ส่วนตัวของฉันกับไข่มันไม่ดีเลยล่ะ
ฉันยกมันขึ้นสองเซนฯ
ฉันยกมันขึ้นมานิดหน่อย
มันไม่ได้เซ็กซี่ แต่จะว่าฉันก็ไม่ได้ ฉันช่วยมันอยู่
ฉันช่วยปลดปล่อยไข่
จากแรงโน้มถ่วงที่มันแบกรับเป็นเวลาสองวิฯ
และถ้าแบบนั้นมันไม่มีประโยชน์ ฉันก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว
แต่ฉันก็รู้สึกอ่อนแอ
รู้สึกเหมือนเด็กฝึกงานที่พยายามเพิ่มมูลค่าตัวเอง
หาอะไรทำโดยที่ไม่ต้องรอให้สั่ง มันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก
คุณอยากจะช่วยแต่มันไม่มีอะไรให้ช่วย
เป็นความรู้สึกแปลกๆ แบบเดียวกัน
กับตอนที่ฉันพยายามช่วยคนกลุ่มหนึ่งแบกของหนัก
อย่างเช่นโต๊ะปิกนิก
ฉันเข้าไปช่วยยกช้าไปหน่อย น้ำหนักมันกระจาย
ไปหาคนอื่นๆ หมดแล้ว
แล้วเราก็แค่วิ่งตามไป
คุณไม่รู้สึกหนักด้วยซ้ำ คุณไม่มีทางจะหนัก
ซ้ำร้าย คุณยังเล่นมุกระหว่างทาง "วันนี้ฉันอู้ได้ง่ายๆ เลย
งานหนักทั้งหมด พวกคุณรับไปแล้ว"
ไม่ ฉันจะไม่เอาด้วยหรอก
ถ้ามันเกิดกับฉัน ถ้าเจอสถานการณ์นั้น ฉันคงถอย
ฉันคงบอกว่า "ขอบคุณที่ทำงั้น แต่ฉันทนการโกหกไม่ไหว"
กับไข่ก็เหมือนกัน
ฉันรู้สึกอายกับความอ่อนปวกเปียกของกิริยานี้
ฉันค่อยๆ ลดมือลง ชักมือกลับ
ฉันอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้ว
เรื่องที่สองที่ตัวแม่แห่งการอมนกเขาบอก
นี่อาจจะเป็นปรัชญาสากลของเธอ
เพราะมันเป็นบทสรุปของบทเรียนของเธอ
เธอบอกว่า "ฉันอยากให้พวกเธอรู้ เรื่องที่สำคัญที่สุด
เกี่ยวกับการอมนกเขาก็คือ
เธอจะทำพลาดไม่ได้เลย
เพราะคนคนนั้น เขาดีใจที่ได้อยู่ที่นั่น"
ฟังดูงดงาม ว่าไหม
ฉันชอบมาก
มันฟังดูมีเหตุผล เธอบอกว่า "เทคนิคน่ะไม่สำคัญหรอก
มันอยู่ที่จิตวิญญาณ" นั่นทำให้ฉันสบายใจ
แต่แล้วเธอก็บอกว่า "อย่ากัดจู๋เขาขาดก็แล้วกัน"
แล้วฉันก็แบบ "เอ่อ"
"ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อ เรื่องเมื่อกี้น่ะจริงไหม"
"ฉันกัดจู๋ขาดได้ไหม"
แล้วเธอก็บอกว่า "เธอไม่กัดจู๋ใครขาดหรอก"
แล้วฉันก็บอกว่า "ไม่ ฉันถามว่าได้ไหม กัดจู๋ขาดนี่ทำได้ไหม"
สมมติว่านั่นคือเป้าหมายของฉัน ฉันมีอุปกรณ์ที่ต้องใช้หรือเปล่า
เพราะถ้าฉันกัดจู๋ขาดได้ การจะทำมันก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม
มันอยู่ในหัว โดยเฉพาะเมื่อฉันกังวล
ถ้าฉันกังวล "อย่ากัดจู๋เขาขาด"
"เราไม่อยากทำอะไร กัดจู๋เขาขาด ไหนพูดใหม่อีกครั้งซิ"
"กัดจู๋เขาขาด"
แล้วในตอนนั้นฉันต้องเผลอกัดจู๋เขาขาดแน่
ฉันอยากรู้ว่าฉันมีเครื่องมือพร้อมไหม
ถ้าคุณเจอกะโหลกฉัน เจอกราม เจอฟัน เจอทั้งหมด
ถ้าเกิดคุณเจอมันใน 200 ปีข้างหน้า
ในตอนหน้าสิ่วหน้าขวาน คุณจะใช้มันเป็นอาวุธ
สำหรับกัดจู๋ให้ขาด
โดยเฉพาะได้หรือไม่ คำถามมันอยู่ที่กระดูกส่วนนี้…
กระดูกส่วนนี้จะสามารถกัด
กระดูกของจู๋ให้ขาดได้ไหม
แล้วเธอก็สวนว่า "รู้ใช่ไหมว่าในนั้นไม่มีกระดูก"
ฉันคิดว่าฉันรู้นะ
ฉันคิดว่าฉันรู้
แต่ถ้าเด็กสาวคนหนึ่งจะลืมเรื่องนั้นไปสักแป๊บ มันผิดด้วยหรือไง
มันผิดหรือไงที่เด็กสาวคนหนึ่ง จะลืมว่าในองคชาติมันไม่มีกระดูก
ในเมื่อเธอเรียกมันว่า "แท่งกระดูก"
"แท่งที่แข็งดั่งหิน"
ในนั้นมันไม่มีกระดูก และตอนที่มันแข็งที่สุด
ของในนั้นก็ไม่ได้แข็งดั่งหิน
ไม่ได้แข็งดั่งหิน
ไม่ มันไม่เคยแข็งดั่งหิน
ตอนที่มันแข็งที่สุด
มันก็แข็งได้ไม่เท่าหิน
ไม่ค่ะ ไม่
หินมีคุณสมบัติเฉพาะ
ฉันไม่ใช่นักธรณีวิทยาเก่งๆ แต่มันไม่มีเกมองคชาติ กรรไกร กระดาษ
ไม่มีใครเป่ายิ้งฉุบเป็นรูปองคชาติ มันใช้แทนหินไม่ได้เลย
ชนะกรรไกรไม่ได้ ชนะกระดาษไม่ได้ เกมที่มีโอกาสแพ้ตั้งครึ่งแบบนั้น ใครมันจะเล่น
สำหรับฉัน ถ้าพูดตามหลักภาษาศาสตร์ หินคือสิ่งที่กระแทกหัวคุณได้
"พระเจ้าช่วย ฉันโดนหินกระแทกหัว"
แต่ที่องคชาติทำคือตบ ไม่ว่าจะมาในรูปแบบไหน
ต่อให้ตกจากฟ้า มันก็ทำแค่ตบ
ถ้าหิน เราจะแบบ "แม่เจ้า"
ถ้าเป็นองคชาติ…
ไม่ มันก็เหมือนผี
"รู้สึกไหมว่าฉันแข็งแค่ไหน"
"รู้สึกไหมว่าแท่งนี้แข็งดั่งหิน"
และฉันก็ตอบว่า "ไม่อ่ะ"
"ไม่เลยสักนิด"
"ฉันรู้ว่าคุณหมายถึงอะไร"
"ฉันเห็นความเปลี่ยนแปลงในองคชาติที่คุณพูดถึง
และแน่นอน ฉันดีใจ"
ถ้าเกิดมันแข่งดั่งหินจริง แล้วทำไมฟันฉันถึงเป็นอันตรายต่อมันล่ะ
ควรเป็นฉันที่กลัวหรือเปล่าว่าฟันของฉันจะบิ่น
ถ้าจู๋ของคุณแข็งเป็นหิน
แต่หมอฟันของฉันไม่เชื่อเรื่องนั้นแน่
ไม่ค่ะ
มันไม่ได้แข็งดั่งหิน คุณลองคิดภาพตามนะ คิดภาพจู๋ที่แข็งสุดๆ เหมือนหินสุดๆ
พามันเข้าไปในภัตตาคารหรูในหัวคุณ
วางมันลงบนหัวขึ้นฉ่ายฝรั่งสดๆ
ราดซอสลงไป เคียงด้วยผักโขมกับพาร์สลีย์
ชิมสักคำ คุณจะต้องบอกว่า "นี่เป็นเนื้อที่นุ่มที่สุดที่ฉันเคยกิน"
คุณจะเรียกเชฟมา "เนื้อนี่มันหลุดจากกระดูกเลย"
แล้วเขาก็ต้องเตือนคุณว่ามันไม่มีกระดูก นี่เป็นเนื้อส่วนไร้กระดูก
มันแข็งได้เท่าถุงเลือดที่แข็งเท่านั้นแหละ
มันเป็นเนื้อที่แข็งตัวได้ ก็เหมือนหัวนม
ไม่ค่ะ มันไม่แข็งเหมือนหิน
ถ้าเกิดในรองเท้าฉันมีก้อนกรวด
ฉันคงหยุดเดินริมถนนแล้วถอดรองเท้า
เขย่ามันออก แต่ถ้าในรองเท้าฉัน มีจู๋ที่แข็งดั่งหินแท่งเล็กๆ
ฉันคงกลับบ้าน
แล้วก็นะ อนุสาวรีย์วอชิงตัน มันไม่ใช่สัญลักษณ์แห่งเพศชาย
มันไม่ใช่ลึงค์ มันตั้งอยู่แบบนั้นมา 175 ปีแล้ว
หินไม่เคยทำอะไร คุณรู้ไหม มันไม่เคยจู่ๆ ก็เลิกเป็นหินไง
ฉันอยากพูดให้ชัดเจน ฉันอาจยึดความหมายของคำตรงตัวไปหน่อย
ฉันเข้าใจ
จู๋ที่แข็งดั่งหิน มันเป็นการพรรณนาสร้างภาพพจน์
มันเป็นภาษาเชิงวรรณกรรม อาจไม่ใช่คำที่ดีที่สุด
แต่ในทางเทคนิค นั่นคือสิ่งที่มันเป็น ฉันชอบมันมากเท่าๆ กับผู้หญิงคนอื่น
ประเด็นก็คือทุกคำที่ใช้เรียกองคชาติ
ล้วนพยายามทำให้มันเหมือนเป็นพญาไก่
ตอนนี้กลับมาที่ฉัน และธรรมชาติอันอ่อนนุ่มขององคชาติ
จู๋ที่แข็งดั่งหิน งูอนาคอนดา องคชาตินั้นเหมือนดั่งงู
มันถูกเปรียบกับงูตลอด
องคชาติไม่ใช่งูค่ะ
ไม่ งูน่ะ ฉันแน่ใจว่าพวกมันมีสัมผัสที่เฉียบคม
หรืออย่างน้อยๆ พวกมันก็ตื่นตัวเสมอ
พวกมันจะจู่โจมด้วยความแม่นยำ
ขณะที่องคชาติเนี่ย ฉันต้องนำทางให้มันอยู่เรื่อย
นั่นฉันไม่ได้บ่นนะ ฉันชอบนำทางมัน
ฉันชอบนำทางมันเข้า
ชอบมันมากกว่าอะไรแบบว่า "ฟังนะ อย่าใช้มือ ฉันจะหาทางเข้าเอง"
"อย่าช่วยนะ"
"ลองใหม่อีกครั้งที่จุดเดิมองศาเดิมแล้วกัน"
"ออกแรงให้มากขึ้น"
"คุณทำได้"
"คุณดันทุรังแหวกเข้าไปในองศาที่แปลกๆ จนได้"
"คุณลากเอาครึ่งหนึ่งของฉันกลับเข้าไปในตัวฉัน"
มันเหมือนการดึงแขนออกจากแขนเสื้อคลุม แล้วแขนเสื้อก็โดนดึงเข้าไปด้วย
ทีนี้ฉันก็ต้องใช้เวลาเป็นนาทีแก้มัน
ให้มันกลับมาเข้าที่เข้าทาง แต่ก็ต้องให้ดูเหมือนฉันไม่ได้กำลังทำงั้น
พยายามจัดเนื้อผ้าด้านในให้ตรง ไม่ให้มีขนแกะด้านนอก
สิ่งที่องคชาติทำกับฉัน ฉันคิดว่าคำว่าทะลวงมันมากไป
ทุกครั้งที่คุณทะลวง คุณทะลวงพรมแดนของข้าศึก
นี่ไม่ใช่ คุณเป็นแขกมาบ้านฉัน
ฉันเชิญคุณเข้ามา ฉันจัดบ้านให้คุณอยู่สบาย
ถ้าคุณหาคำว่า "ทะลวง" ในพจนานุกรม
หรือในอรรถาภิธานซึ่งฉันชอบใช้
ฉันชอบอรรถาภิธาน
ฉันชอบที่มันหาคำอื่นๆ ที่มีความหมายตรงกันมาให้เรา
ถึงจะไม่มีคำดีๆ เลย แต่มันก็หาให้เรา
พจนานุกรมของปวงชน ฉันเรียกมันแบบนี้ประจำ
คำพ้องความหมายของ "ทะลวง" คือ "เจาะ"
แต่คุณไม่ได้เจาะอะไร ตรงนี้มันเป็นโถงทาง
เป็นแบบนี้มานานแล้ว
คุณพลาดพิธีตัดริบบิ้นเปิดไป แต่เราก็เปิดกิจการมาสักพักแล้ว
มันไม่ใช่โถงทางเข้าขนาดมหึมา
ที่ให้คุณเดินทอดน่องได้ตามสบาย
ไม่
ผนังช่องคลอดมันแคบยาว มันเป็นแบบนี้
แต่ช่องของถุงมือเองก็แคบยาว
เวลาคุณสอดมือเข้าไปในถุงมือ คุณไม่เห็นพูดว่า "ฉันทะลวงถุงมือเลย"
เวลาคุณใส่ถุงมือ คุณไม่พูดถึงมันด้วยซ้ำ
ถ้าคุณไม่ชอบคำว่าทะลวงเหมือนฉัน นี่คือตัวเลือกต่อไป
"เข้า" หรือพูดให้ตรงขึ้น "เข้าไปในตัวบางคน"
"อุ๊ย วินาที…
วินาทีที่คุณเข้ามาในตัวฉัน
โลกของฉันก็เปลี่ยนไป
มันเปลี่ยนฉันไปด้วย"
ไม่ค่ะ ฉันไม่เคยโดนเข้ามา
ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องของสัดส่วนน่ะ
สมมติว่าร่างกายของฉันเป็นอาคาร
ถ้าร่างกายฉันเป็นห้างอย่างทาร์เก็ต
และการเข้ามาในตัวฉัน มันเหมือนการเข้าไปในทาร์เก็ต
พวกเขาคงไม่ได้ผ่านประตูเลื่อนบานที่สองด้วยซ้ำ
ฉันไม่คิดว่านั่นจะนับเป็นการไปทาร์เก็ตได้
พวกเขาลอยชายอยู่ตรงทางเข้า
ทำให้ประตูนั่นเปิดๆ ปิดๆ
แค่เปิดๆ ปิดๆ เป็นหลัก
มันมีปัญหาตรงลานจอดรถด้านนอกทาร์เก็ต
วันนี้
ทะลวง เข้ามาในตัวฉัน
เสียบท่อเข้าไป ฉันได้ยินคำนั้นครั้งแรกสมัยเรียนวิทยาลัย
สอดท่อเข้าไป ท่อนั่นหมายถึงองคชาติ
เดี๋ยวนะพ่อหนุ่ม คุณเป็นช่างประปาหรือไง ชีวิตนี้คุณไม่เคยทำท่อด้วยซ้ำ
ฉันรู้ดี คุณเรียนเอกเศรษฐศาสตร์ ฉันเกลียดคุณมาสักพักแล้ว
อมให้ลึกถึงคอเลย นังร่าน
อมจู๋นี่เข้าไปลึกๆ อมจู๋เบิ้มๆ นี่เข้าไปให้ถึงคอ
ขอฟังเธอสำลักหน่อย…
นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการเหรอ อยากเห็นสายตาหวาดผวาของฉันเหรอ
ฉันกลัวการสำลักมาตลอด มันเป็นหนึ่งในสิ่งที่ฉันกลัวมาก
แต่กับองคชาตินี่ไม่
ฉันไม่เคยกลัวว่าจะสำลักองคชาติ
เพราะมันไม่เสี่ยงจะติดคอ มันติดตัว
โอ๊ย จุกคอ
โอ๊ย จู๋จุกคอ
เอ๊ะ เดี๋ยวนะ
ฉันปลอดภัยดีนี่
ความตายมารอท่าแล้ว
ถ้าดูแลตัวเองให้ดีๆ และตัดสินใจให้ถูกต้อง
ชีวีก็จะยืนยาว
ไม่มีใครอมหมากฝรั่งก้อนไว้ในคอลึกๆ หรอก
ไม่มีใครกลั้วคอลึกๆ ด้วยหมากฝรั่งก้อน
แบบนั้นถึงจะเสี่ยง
หมากฝรั่งก้อนของเด็ก เป็นอันตรายยิ่งกว่าโคยซะอีก คุณเห็นไหม
ฉันไม่ได้เป็นแบบนี้มาแต่แรก
ไอ้ที่แบบว่า "โคยคุณก็ไม่แย่"
ไม่ คุณไม่ได้เริ่มต้นแบบนี้ จากนั้นก็รู้สึกกระสันอยากจะทำ
ฉันก็เคยกลัวมาก่อน
อย่างครั้งแรกที่ฉันคิดจะอมนกเขา ฉันล้มเหลวอย่างน่าสังเวช
ฉันถอยออกมาในวินาทีสุดท้ายก่อนจะทำ เพราะฉันตระหนักถึงปัญหาสำคัญ
แล้วมันก็เป็นสถานการณ์ที่เหมาะเจาะด้วย
ตอนนั้นฉันอายุ 16 แฟนฉันเป็นรุ่นพี่หนึ่งปี
ฉันให้แฟนนอนอยู่บนเตียง
ดังเช่นคนไข้สลบไสลบนเตียงผู้ป่วย
มีร่างกายเป็นหมอกลอยอ้อยอิ่ง
ฉันให้เขานอนบนเตียง ในห้องนอนแขกของใครบางคน
มันเป็นห้องใต้ถุนที่เพิ่งตกแต่งเสร็จ
ฉันชอบกลิ่นของห้องใต้ถุนที่เพิ่งแต่งเสร็จ
มันมีกลิ่นชวนมึนเมาของพรมใหม่ รู้สึกได้ถึงครอบครัวที่ช่วยกัน
พวกเขาแต่งห้องนี้เสร็จ ต่อไปเป็นอะไร ดาดฟ้าเหรอ
นึกภาพไม่ออกหรอก แต่มันต้องสวยมากแน่ๆ
ฉันให้เขานอนบนเตียงในห้องนอนแขก ที่ชั้นใต้ถุนที่เพิ่งแต่งเสร็จ
มีคนปาร์ตี้กันอยู่ข้างบน พ่อแม่ใครคนนั้นไม่อยู่บ้าน
ระหว่างฉันกับแฟนที่กำแพงกั้นหลายชั้น
บ้านฉัน ครอบครัวฉัน
นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะอมนกเขา โดยไม่มีใครเข้ามายุ่ง
ฉันก็เลยค่อยๆ ย่อ
ลงไปตามตัว
ท่ามกลางคำถามที่ไม่อาจเลี่ยง…
"เธอจะทำได้ไหมนะ"
ไอ้ความไม่แน่นอนประดามีนั่น บางทีฉันอาจจะช้าเกินไป เหนียมเกินไป
ไม่พอทั้งความเร็ว โมเมนตัม ความมั่นใจ
แล้วพอถึงตรงนั้น ฉันก็ลังเล
ฉันไม่ทำ
ฉันได้แต่โยกหัววนไปมา
มันน่าเสียดายมาก เพราะฉันอยากทำจริงๆ
บางคนคงบอกว่า "คุณไม่ได้ต้องการจะทำมันจริงๆ หรอก
ไม่งั้นคุณคงทำไปแล้ว"
ไม่ค่ะ คือมันก็ใช่
ฉันไม่เคยคลอนหัวไปมากับเฟรนช์ฟราย นั่นมันก็จริงอยู่
วินาทีที่ฉันรู้ว่าฉันต้องการ
ฉันก็พับความต้องการ ด้วยการกินเฟรนช์ฟรายเข้าไป
แต่ฉันอยากจะทำ
ฉันอยากทำ นั่นเป็นความจริง
คุณต้องเข้าใจ ในวัยนั้นฉันมักจะไป
ที่ร้านหนังสือบอร์เดอร์สบ่อยๆ
ฉันมักจะอยู่ที่นั่นนานหลายชั่วโมง และอ่านทุกๆ อย่าง
รวมถึงหนังสือคำคม หนังสือรวมคำคม
ฉันจะนั่งหุบขาและอ่านหนังสือคำคมไวๆ
เพื่อรับภูมิปัญญาแห่งกาลสมัย
เวลาอ่านหนังสือพวกนั้นเร็วๆ คุณจะจับธีมบางอย่างได้
"หนุ่มสาวใช้วัยเยาว์สูญเปล่า"
ฉันเข้าใจแล้ว เจ้าเสียงแห่งอดีต และฉันจะไม่ทำแบบนั้น ไม่
ฉันจะดื่มน้ำกาม
ฉันจะดื่มน้ำกามกลางทุ่งหญ้าเดือนเจ็ด
ใต้แสงจันทร์ ฉันจะทำให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
นั่นแหละคือสิ่งที่บอร์เดอร์สสอน
ถ้าคุณเป็นนักอ่านรุ่นเยาว์ที่กระหายใคร่อ่าน ในแต่ละหน้ามันเปี่ยมด้วยความลุ่มหลง
หลายชีวิตได้ใช้ชีวิต
และชีวิตของฉันก็เป็นได้แค่หนังสือเล่มเดียว
ฉันอยากจะเริ่มต้นชีวิตนั้น
แต่ ณ จุดนั้น ฉันกลับไม่เริ่มมัน
เพราะอะไร หรือเพราะฉันรู้สึกตัวคนเดียว ต่อหน้าความวิเศษของหน้าที่นี้
นึกออกไหม แต่ไม่ใช่ ฉันมีคนเชียร์อยู่
งานนี้ฉันมีทีมฮอกกี้ทั้งทีมคอยเชียร์อยู่
พวกนั้นขับรถพาฉันมาปาร์ตี้นี้ในคืนนี้
เพื่อการอมนกเขาครั้งนี้
ก่อนหน้านี้ฉันมีไปนอนค้างคืนกับทั้งทีม เพื่อสร้างขวัญกำลังใจ
และเด็กสาวที่แก่กว่าฉัน พวกที่เป็นเพื่อนของแฟนฉัน
ฉันคิดว่าพวกเธอคอยสังเกตดูฉันกับเขาอยู่
พวกเธอบอกว่า "เรารู้นะ เธอยังไม่ได้อมนกเขาให้เขา"
"เพราะอะไร เพราะเธอกลัวใช่ไหม"
"เธอไม่จำเป็นต้องกลัว เธอแค่ต้อง 'ทำๆ ไป'"
"แค่ทำๆ ไปมันก็เรียบร้อยแล้ว
แค่นับสาม สอง หนึ่ง กล้าๆ ทำแล้วเธอจะทำได้ ทำๆ ไปซะ…"
"เป็นคำแนะนำที่ยอดมาก" ฉันตอบ
"ขอบคุณ"
"เจอเขาคราวหน้า ฉันจะทำแบบนั้น แค่ทำไป"
พวกนั้นบอกว่า "คราวหน้าที่ว่ามาถึงแล้ว เขาอยู่ห่างไปห้านาที"
"เรามีรถ แล้วนี่ก็เบียร์"
ฉันกลืนได้ไม่ถึงสี่อึกด้วยซ้ำ
ฉันเป็นสายดื่มค็อกเทล ตอนนั้นฉันยังไม่รู้
พวกเธอพาฉันไปขึ้นรถ แล้วก็ร้องว่า "อมเลย"
มันอาจเหมือนแรงกดดันจากคนรอบข้าง
แต่ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ไม่ค่ะ การกดดันของพวกเธอมันเชียร์ฉัน
เพราะฉันคือเด็กที่อ่านโทนี่ ร็อบบินส์
ฉันจึงรู้ว่าถ้าเราบอกเป้าหมายให้คนอื่นรู้ เราก็มีโอกาสทำมันสำเร็จมากกว่า
เราจะรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบ เราจะ…
ตอนเกรดหก ฉันอ่านหนังสือ ชุดเพอร์เซอนัลพาวเวอร์จบ
ฟังเทปไป 48 ม้วน
ตอนเกรดเจ็ด ฉันอ่านอเวคเคนเดอะไจแอนต์วิธอิน
ตอนนี้ฉันอยู่ม.ปลาย ฉันอ่านไจแอนต์อีกรอบเพื่อเตรียมสอบพีเอสเอที
ฉันรู้ คุณเตรียมสอบพีเอสเอทีไม่ได้
แต่คุณสามารถปลดปล่อยความเชื่ออันมีขีดจำกัด ที่ทำให้จิตใจของคุณคิดลบ
มันจะส่งผลว่าคุณจะได้คะแนนเท่าไร ในขอบเขตคะแนนเฉลี่ยที่คุณทำได้
หัวหน้าทีมขับรถพาฉันไปปาร์ตี้ที่แฟนฉันอยู่
และระหว่างทางฉันก็พยายามพูดตรงๆ
"ทำไมเธอถึงยังไม่ทำ ทำไมเธอยังไม่อมนกเขาให้เขา"
และฉันก็ตอบว่า "หลักๆ คือฉันกังวลเรื่องฟัน"
"ฉันไม่รู้ว่ามันจะไปอยู่ตรงไหน มันมีเต็มไปหมด"
"เธอรู้ใช่ไหมว่าในนั้นไม่มีกระดูก" ใช่ค่ะ เธอรู้
เธอบอกว่า "เราไม่คิดมากเรื่องฟัน เวลาที่เธออมนกเขาน่ะ
เธอแค่ต้องทาอะไรมันๆ ใต้จมูก รอบๆ ปาก
จะเป็นลิปบาล์มหรือวาสลีน หรืออะไรก็ได้แล้วแต่เธอเลย
จากนั้นก็ห่อริมฝีปากเอาให้เสมอกับฟัน ทั้งฟันบนและฟันล่าง แล้วเธอก็ยิ้ม
เอาให้ตึงๆ…
จากนั้นมันจะสไลด์เข้าไปอย่างปลอดภัย ยิ้มไว้"
พวกคุณบางคนคงคิดว่า "ใช่แล้ว"
"เรารู้ว่าอมนกเขาเป็นยังไง ว่าต่อเถอะ"
อาจจะเป็นห้าเปอร์เซ็นต์ของพวกคุณ หรืออาจจะเป็น 95 ก็ได้
มันไม่มีกฎ
เธอถามฉันว่า "เข้าใจไหม"
ฉันตอบว่า "อืม เธอแก้ปัญหาให้ฉัน" เธอทำแบบนั้นจริงๆ
แต่มันก็เหมือนกับตอนที่คนบอกทางคุณผิดๆ
คุณแน่ใจว่าพวกเขาผิด
แต่คุณรู้สึกว่าคุณต้องรอจนกว่าพวกเขาไปก่อน
คุณถึงจะถามคนอื่นได้ เพราะคุณรู้จักกันดี
คุณได้แต่ทำตัวสุภาพและยืนอยู่คนเดียวริมถนน…
บางอย่างในตัวฉันตอนที่เธอพูดแบบนั้น…
บางอย่างในตัวฉันบอกว่า…
นั่น…
นั่นมันไม่ใช่แน่
ไอ้ท่ามัพเพทส์ปากมันนี่
อมนกเขามันต้องไม่ใช่อย่างนี้แน่
ในเมื่อการอมนกเขามันสำคัญ ขนาดที่มีชื่อเรียกเฉพาะ
มันมีมาช้านานผ่านหลายยุคสมัย
มันมีใครบางคนคิดค้นขึ้นมา
อย่างเป็นธรรมชาติในป่า อาจเป็นคนถ้ำที่หัวใจพองโต
ที่กำลังหลงใหลคลั่งไคล้
ท่าอื่นก็ไม่สามารถถ่ายทอดมันออกมาได้
พวกเขาก็เลยด้นสด
แบบ "ยังไงถึงจะบ้าที่สุด เดี๋ยวนะ"
"ฉันทำยังไงกับคุณแล้วมันถึงจะดูบ้าที่สุด"
พวกเขาคิด แล้วพวกเขาก็นึกออก
นึกออกว่าพวกเขามีอะไร
มันเหมือนซองจดหมายแบบมีกรอบใส วิธีแก้ปัญหาที่เรียบง่ายแต่สง่างาม
คุณคิดมันขึ้นมาได้ไหมล่ะ คุณเข้าใจฉันใช่ไหม
ที่อยู่ คุณเขียนลงไปบนจดหมาย
แล้วคุณก็ใส่ลงไปในซอง คุณไม่จำเป็นต้องจ่าหน้าซอง
เพราะมันมีกรอบใสอยู่แล้ว
ไม่เคยมีใครคิดอะไรแบบนั้น ก่อนคนที่คิดค้นมันขึ้นมา
สำหรับฉัน มันก็เหมือนอมนกเขา แบบว่า…
"ฉันทำยังไงกับคุณแล้วมันถึงจะดูบ้าที่สุด"
"ฉันจะถ่ายทอดความอัดอั้นนี้ยังไง" แล้วพวกเขาก็นึกได้ว่าพวกเขามีอะไร
มันเสี่ยง แต่พวกเขาก็ลองเสี่ยง
ความอัจฉริยะแบบนี้ พูดยังไงก็ไม่เกินจริง
สำหรับฉันแล้ว การอมนกเขา
มันต้องเป็นไปโดยธรรมชาติ
มันไม่ควรต้องใช้วิธีเลี่ยงปัญหาที่ฉลาดแบบนี้
ไอ้เคล็ดลับที่ทำให้ฉันต้องเปลือง ลิปบาล์มกลิ่นกีวียี่ห้อบอดี้ช็อป
มันควรจะมีวิธีที่ใช้ได้อยู่
มีความเป็นบทกวีอยู่ในนั้น ฉันอยากจะทำแบบนั้น
เหมือนฉันคิดค้นมัน เหมือนตอนนี้ยังไม่มีชื่อเรียก
ศักดิ์ศรีแบบสื่อในยุคก่อนการพิมพ์
เป็นของแท้
ไม่เป็นของแท้ก็ไม่เอา
แต่ฉันก็อยู่ตรงนั้น และฉันไม่ทำ
นี่แหละคือตอนที่ฉันตระหนักถึงปัญหาหลัก
ในช่วงแรกๆ ที่ฉันทำได้ไม่ดีแน่ๆ
แหงล่ะ ฉันไม่เคยทำมาก่อน มันเข้าใจได้ นั่นไม่ใช่ปัญหา
ปัญหาก็คือในช่วงเวลานั้น ตอนที่ฉันทำได้ไม่ดี
ฉันไม่สามารถบอกกับคนคนนั้นว่า
ฉันรู้นะว่าฉันทำได้ไม่ดี
ปากฉันถูกอวัยวะเพศชายยัดไว้
การอมนกเขาทำให้เรา หมดความสามารถในการบอกเล่า
แก้ตัวก็ไม่ได้ ให้บริบทไม่ได้ เล่นมุกก็ไม่ได้
มันไม่มีวิธีที่จะบอกว่าเรารู้เลย
สำหรับฉัน การบอกว่าเรารู้มันสำคัญ
ฉันน่ะไม่รู้สึกแย่อะไรถ้าเกิดทำเรื่องเด๋อๆ
ขอแค่ฉันสามารถบอกคุณได้ว่า
ฉันเองก็ได้ยินเสียงกระดิ่งติดหมวกตัวตลก
กรุ๊งกริ๊ง
ใช่ ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน
"คุณไม่เชื่อแน่ ฉันเย็บมันไว้เอง ฉันเย็บชุดของฉันเอง
ฉันคิดว่ามันอาจจะน่าสนใจ"
ถ้าในสถานการณ์นี้ฉันมีปากที่สอง ฉันก็คงจะพากย์ไปด้วย
มันคงจะไม่ลำบากอะไร ปากหนึ่งก็พยายามอมนกเขาไป
ส่วนอีกปากก็บอกว่า "โอเค แป๊บนะ"
"แน่นอน นี่ยังไม่ใช่การอมนกเขา"
"ฉันพยายามขยับตำแหน่งให้เข้าที่ ว้าว ฟันฉันขูดเข้าให้แล้ว"
"คุณต้องรู้สึกแน่ๆ"
"ฉันอยากให้คุณรู้ว่าเรารับทราบปัญหาแล้ว
เรากำลังหาทางแก้อยู่ ขอบคุณมากที่อดทน
ในวันนี้" แต่ไม่
ไม่มี คุณพูดไม่ได้สักคำ ทำได้แค่ส่งสายตาโง่ๆ
มีแค่…
แค่สายตาโง่ๆ ของคนพยายามหาทางออก
สีหน้าโง่ๆ ของคนที่กำลังเรียนรู้งาน
ฉันเกลียดสีหน้าแบบนี้
ไม่มีศักดิ์ศรี มีแต่ความตั้งอกตั้งใจ
ความตั้งใจแก้ไขไม่ลดละ ในวินาทีนั้นเพื่อจะเซอร์ไพรส์ ไม่
ไม่ค่ะ ไม่มีศักดิ์ศรี
ไม่มีคำพูด ไม่มีศักดิ์ศรี
ไม่มีคำพูด ฉันเห็นว่าไม่มีทางแล้ว ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง
ฉันก็เลยเริ่มถอย ถอยขึ้นมาตามลำตัว
อย่างเจี๋ยมเจี้ยมแล้วอ่อนแอ
ฉันกลับขึ้นมาถึงใบหน้า และฉันก็รู้สึกอยากจะทำอะไรสักอย่าง
ทั้งทีมฝากความหวังไว้ที่ฉัน
และบอร์เดอร์ส เหนือสิ่งอื่นใดคือบอร์เดอร์ส ฉันอยากจะเริ่มต้นชีวิตของฉัน
ฉันเลยสูดหายใจเข้าลึกๆ
ผ่อนคลาย เพราะนั่นคือสิ่งสำคัญ
เมื่อผ่อนคลาย คำตอบก็จะมา และตอนนั้นมันมาจริงๆ
ซิงของฉัน ฉันยกให้เขา
คุณจะคิดยังไงกับเรื่องนั้นก็เอาเลย
แต่สำหรับฉัน มันฉลาดมาก ฉลาดจริงๆ
เพราะฉันไม่เคยให้ค่าความซิงตัวเอง
ทำไมต้องให้ ฉันชอบทำอะไรด้วยตัวเอง
ฉันได้ความซิงติดตัวมาตั้งแต่ลืมตาดูโลก
ฉันไม่ได้ทำงานแลกมา ไม่
สำหรับฉัน ความซิงก็เหมือนเงินของบ่อน
ฉันได้ความซิงนี้มา ฉันคิดว่าเราก็ต้องใช้
มันเหมือนกับบัตรกำนัล บัตรกำนัลสองใบในถุงของขวัญของโรงแรม
"มีบัตรกำนัลความซิงสองใบอยู่ในนี้"
"ใครๆ ก็เห็นว่ามันสำคัญแต่ฉันไม่แคร์เลยสักนิด"
"เราควรใช้มันทำอะไรบ้าๆ ก่อนที่ฉันจะไปจากรีสอร์ต"
ฉันไม่เคยคิดที่จะถนอมตัวเองไว้
ถนอมตัวเองเพื่อการแต่งงาน
ถ้าตัวเองนั่นหมายถึงความกลัว และความอึดอัดใจต่อร่างกายของเราทั้งคู่
ฉันให้คุณเลยนะ รักแท้
ไม่ ถ้าฉันจะนำเสนออะไรให้กับรักแท้คนสุดท้าย
ฉันอยากให้มันเป็นทักษะเรื่องเพศที่ฉันสะสมมา
และความมั่นใจ
ในการใช้งานมัน
ให้มันเป็นศัพท์เฉพาะแปลกๆ สำหรับสื่อถึงความรักแปลกๆ
แต่ก็เป็นสากลของฉัน
แต่เพื่อให้ได้ทักษะพวกนั้นมา
ฉันต้องมีประสบการณ์ที่หลากหลาย
มันต้องเป็นแบบนั้น ฉันต้องมีซีนตอนซ้อม
ฉันถึงจะไม่สนใจมันได้
จากนั้นก็เหมือนเจ้าชายอารมณ์ร้ายที่ละทิ้งสมบัติ
ฉันไม่สนใจมันได้ แล้วพอถึงวันที่ฉันแต่งงานกับรักแท้
พ่อของฉันก็จะเป็นตัวแทนของบ้านเรานำเสนอมัน
"บ้านเราขอมอบให้บ้านคุณ ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี
แต่เธอพยายามหนักมากกว่าจะได้ขนาดนี้"
ฉันไม่ได้แคร์เรื่องความบริสุทธิ์ ความคิดที่ว่าประสบการณ์ทางเพศ
จะทำให้คุณสูญเสียอะไรไป
แนวคิดที่ว่าคนเราก็เหมือนรูปลอก แบบที่ขูดแล้วจะมีกลิ่นหอมออกมา
แบบว่า "ขูดตรงนั้นนิด ดมตรงนี้หน่อย
แน่นอนว่ามันหอม แต่อีกเดี๋ยวแกจะเป็นอะไร
กลิ่นสตรอว์เบอร์รีจางๆ บนแว่นกันแดดไง
อยากเป็นอย่างนั้นเหรอ
ตอนนั้นแกจะให้เราทำไง
เอาแกไปติดหลังสมุดติดรูปลอก กับพวกพี่สาวจอมร่านเหรอ
เรายังจำกันได้ว่า เกิดอะไรขึ้นกับพี่สาวคนโตของแก
แม่กลิ่นรูตเบียร์โฟลตเดินได้
เราตัดหางปล่อยวัดเธอ เธอสิ้นกลิ่นใต้เท้าผู้ชาย
เธอไม่เหลือกลิ่นติดอยู่เลย
ไม่เหลือกลิ่นสักนิด เธอลอยหลุดออกมาแล้วก็ม้วนเป็นขด
เคยเห็นรูปลอกที่เสื่อมแล้วม้วนเป็นขดไหม"
ไม่ค่ะ ฉันพร้อมเป็นวัยรุ่นที่มีเพศสัมพันธ์
พูดในเชิงเทคนิค เซ็กซ์มันช่วยแก้ปัญหา
คุณชอบการเอาอวัยวะมาถูๆ กัน แต่ก็เซ็งที่ต้องเจ็บ
เพราะตะเข็บกางเกงยีนส์ไหม
ฉันพร้อมเป็นวัยรุ่นที่มีเซ็กซ์ วัยรุ่นเคี้ยวหมากฝรั่ง
คนที่ทำให้ครูสุขศึกษาภูมิใจ
และเธอก็ภูมิใจ ฉันรู้สึกได้ มันทำให้ฉันรู้สึกดี
ฉันยังจำได้ ตอนนั้นพ่อแฟนฉันก็เหมือนจะภูมิใจ
ใช่ ฉันคิดว่าลูกชายเขาบอกเขา
เขาระรื่นชื่นบานจนออกนอกหน้าแทนลูกชาย
มันน่าขยะแขยงมาก
มันอาจเป็นเพราะฉันไม่ได้รักพ่อแฟน
ในฐานะมนุษย์ทั่วไป
พวกเขาผิดและไม่ควรจะมีอยู่
โดยเฉพาะที่โรงเรียนม.ปลาย
แม้แต่ตอนที่พวกเขาทำตัวน่ารักตามหน้าที่
มันไม่ใช่ความผิดของพวกเขา "สวัสดี
สวัสดี แจ็กเกอลิน เป็นไงบ้าง เรียนสนุกไหม"
และฉันก็จะคิดว่า "อย่ามามองฉันหรือพูดกับฉันสิยะ
จริงๆ นะ มันทำให้คุณดูไม่ดีเลย
ลูกชายคุณเข้าถึงตัวฉันได้
เพราะความดีที่เขาทำ คุณไม่ได้ติดค้างอะไรฉัน
ไม่ต้องมาโบกมือทักทายหรือเรียกฉันเลย
ฉันคิดว่ามันจะดีกับเราทุกคน
ถ้าคุณได้ยินเสียงรถฉันแล่นมา แล้วคุณก็รีบไปให้พ้นๆ
กลับรูหนูของคุณไป แล้วคุณจะทำบ้าอะไรของคุณก็ช่าง
ในรูหนูอุบาทว์ๆ ของคุณ"
ถ้าฉันดูบ้าเพราะโกรธพ่อแฟนล่ะก็
นั่นเป็นเพราะเขามันเฮงซวยน่ะค่ะ
เขาไม่เหมือนผู้ใหญ่หลายๆ คนในชีวิตฉันสมัยนั้น
เขาชอบวิจารณ์ที่ฉันใช้คำว่า "แบบว่า"
เขาหมกมุ่นสุดๆ เลย
"โทษนะ แจ็กเกอลิน แต่เวลาเธอพูด
ฉันได้ยินแต่คำว่า 'แบบว่า' ฉันโฟกัสได้แต่แค่นั้น มัน…"
คุณได้ยินแค่นั้นเหรอ
โฟกัสได้แค่นั้นเองเหรอ
งั้นฉันจะเป็นเครื่องบริหารสมอง
เพื่อช่วยคุณสู้กับภาวะสมองเสื่อมเอง
มันก็แค่คำเดิมๆ พูดซ้ำๆ ตัดมันออกสิ คิดซะว่าเป็นเสียงหึ่งๆ
การเลือกเพิกเฉยต่อข้อมูลบางอย่าง คือหนึ่งในหกทักษะพื้นฐานทางสมอง
ฉันเห็นคุณกำลังแก้ปริศนาของคุณอยู่
คุณน่าจะเติม "ฟังฉันพูด" เข้าไปในนั้น
ถ้าคุณไม่คิดจะกลับเข้ารูหนูอย่างที่ฉันบอกเมื่อกี้
มันน่าทุเรศมาก
เพราะเขาทำแบบนี้เหมือนว่าเขาใส่ใจ
แบบว่า "ไม่ มันแค่…
ก็แค่ว่าพอเธอใช้คำนั้นมากๆ
เธอทำให้ความหมาย ของสิ่งที่เธอพยายามจะสื่อมันไม่ชัดเจน
เธอดูไม่ฉลาด"
เขาช่างกล้าพูดจริงๆ พอคิดว่าที่ผ่านมา
ไม่มีสักครั้งที่เขาพูดอะไรแล้วทำให้ฉันรู้สึกว่า
นี่เป็นความคิดที่ไม่เหมือนใคร
เขาห่วงว่าคำพูดฉันจะสื่อสารได้อย่างไม่มีพลัง
ไม่ค่ะ คุณไม่เข้าใจเลยสักนิด
สติปัญญาฉันก็เหมือนแม่น้ำ
มันคือแม่น้ำ และ "แบบว่า" ก็คือหิน
ฉันโยนหินลงไปในแม่น้ำเพื่อชะลอกระแสน้ำ
คุณจะได้ไม่โดนน้ำซัดจนจมลงไป
ฉันใช้คำว่า "แบบว่า" ก็เพื่อคนอย่างคุณ
เพราะคุณรับมือฉันไม่อยู่หรอก
ถ้าฉันพูดตรงๆ
ฉันรู้ว่าคุณภูมิใจที่ลูกชายได้อึ๊บฉัน
แต่ดูจากสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันนี่แหละอึ๊บเขา
เขาไม่ได้เข้ามาในตัวฉัน ฉันเป็นฝ่ายล้อมกรอบเขา
เขาไม่ได้ทะลวงฉัน ฉันกลืนกินเขา
เคี้ยวเขาแล้วคายเศษออกมา และเขาก็ชอบมันทุกวินาทีเลยล่ะ
เป็นคุณก็คงจะชอบ ไอ้หมูตอน
ไอ้หมูตอนใส่ขาสั้น
แต่ฉันไม่ได้พูดแย่ๆ กับพ่อเขาหรอกค่ะ
ฉันทำแบบนั้นกับเขาไม่ได้ ลองนึกสีหน้าเขาสิ
เขาคงจะพังทลายเลยล่ะ เขาคงจะแตกสลาย
ไม่ ฉันทำไม่ได้
แต่ลูกชายเขาไม่เคยถูกฉันอมนกเขาให้
และฉันว่ามันก็ดีแล้วล่ะ
อันที่จริง มันไม่ใช่ความผิดของพ่อเขา
ฉันแค่ลองทำอีกครั้งกับแฟนคนนี้ไม่ได้
เพราะเขาเคยเห็นฉันพยายามแล้วครั้งหนึ่ง
แล้วฉันก็ถอยด้วยความกลัว
ทีนี้ถ้าฉันลองทำมันดูอีกครั้ง
ฉันก็จะเหมือนกับคนที่พยายาม ลองทำอะไรใหม่อีกครั้ง
"เมื่อวานเธอวิตก เหมือนนักสเก็ตโอลิมปิก
มาดูกันว่าวันนี้ตอนเธอโดด เธอจะลงได้สวยไหม"
ไม่ เขารู้เยอะเกินไป ถ้าจะให้มีศักดิ์ศรี ทางเลือกเดียวของฉัน
คือรอไปอีกหนึ่งปี
ไม่พูดถึงความตั้งใจที่ล้มเหลวนั่น แล้วพอหน้าร้อนสิ้นสุดลง
พอส่งแฟนไปเรียนวิทยาลัยเรียบร้อย ฉันก็สามารถเริ่มชีวิตม.ปลายปีสุดท้ายใหม่
ฉันทำแบบนั้น พอขึ้นม.ปลายปีสุดท้าย
ฉันก็หาแฟนใหม่เลย ฉันรู้ว่าถ้าฉันอยากจะเป็นคนใหม่
ฉันก็ต้องมีคนใหม่ที่อยู่ตรงหน้า
ในปีสุดท้ายของฉัน ฉันรีบหาแฟนใหม่
แล้วพาเขาไปห้องใต้ถุนของพ่อแม่ฉัน
ห้องใต้ถุนที่บ้านฉัน เป็นห้องใต้ถุนที่ยังตกแต่งไม่เสร็จ
มันเลยทั้งดูดิบ ดูจริง ดูใช่ นึกออกไหม
ฉันตัดสินใจจะอมนกเขาให้เขา ในคืนแรกที่เราอยู่ด้วยกัน
ก่อนที่เขาจะรู้จักโฉมหน้าของฉันดีพอ และสามารถแยกแยะได้ว่า
อันไหนฉันแค่แกล้งทำเป็นมั่นใจ อันไหนที่ฉันมั่นใจจริงๆ
มันคือการวิ่งวอร์มมาที่จุดออกตัวในเรื่องเซ็กซ์
สร้างความเร็ว สร้างโมเมนตัม
ฉันต้องสวมจิตวิญญาณของคนถ้ำ
พยายามทำเหมือนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสื้อผ้าคืออะไร
ทำให้มันดูเหมือนปากฉันกำลังต้องการจริงๆ
ถึงแม้ในหัวจะมีแต่คำว่า "อาเบอร์ครอมบี"
และมันก็เหมือนการวิ่งวอร์มจริงๆ
เพราะฉันอยากวิ่งออกมาจากหลังบันได
ฉันทำลงไปแล้ว มุกเก่าๆ แบบนั้นน่ะ
การอมนกเขาเริ่มที่หลังบันได พวกเขาจะได้ไม่เห็นตอนเสร็จ
ประเด็นก็คือคุณควรจะภูมิใจ
ฉันทำแบบ…
ฉันดูออกว่าเขาเชื่อ
และก่อนที่ฉันจะทำ
ฉันก็คิด "ให้ตาย ดูสิว่าใครไม่มีลังเล"
"ฉันขอเวลาแป๊บ ฉันอยากพูดว่า ดูสิว่าใครไม่มีลังเล"
แล้วฉันก็ ฉันไม่รู้ทำไม ฉัน…
แล้วจากนั้น…
ฉันหยุดอยู่เฉยๆ อีกครั้ง ไม่อยากจะเชื่อเลย ฉันแค่…
อีกครั้ง เพราะงี้ฉันถึงไม่เชื่อเรื่องการวิ่งวอร์ม
นึกออกไหม มันไม่ได้พาคุณไปสักหน่อย
คุณมีแต่ต้องวิ่งไปเรื่อยๆ
เพราะงี้ฉันถึงไม่ไว้ใจการเปิดตัวแบบมั่นใจ
ฉันรู้ว่าตอนต้นโชว์ ผู้ชมควรได้ยินอะไรเพื่อความสบายใจ
"ว่าไงทาวน์ฮอลล์"
"ว่าไงนิวยอร์ก ลุกขึ้นกันหน่อย"
"ฉันน่ะเยี่ยมที่สุด พวกคุณได้ฮาท้องแข็งแน่"
ไม่ค่ะ
คุณจะเห็น…
แต่แล้วคุณก็จะเห็นมุกแป้ก
คุณเห็นมุกแป้ก โชว์จะแย่ลงเรื่อยๆ ไปจนจบ
ฉันค่อยๆ สร้างจากศูนย์จะดีกว่า
เริ่มแบบไม่น่าสนใจ อย่างเช่น "สวัสดี ฉันไม่สมควรมีชีวิต…"
"ฉันขอสูดหายใจสักหน่อย"
"ขอบคุณ ฉันคงอยู่ได้อีกสักพัก"
ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงคิดว่า การวิ่งวอร์มมันจะได้ผลกับฉัน
มันไม่ใช่ตัวฉันเลย
ฉันคือคนแบบที่จะไปยืนตรงปลายสปริงบอร์ด
แล้วก็…
สาม สอง หนึ่ง แล้วฉันก็ดึงตัวกลับมา
อย่างไม่น่าเชื่อในวินาทีสุดท้าย
ด้วยท่าทางที่ซับซ้อนยิ่งกว่า การกระโดดน้ำแบบดั้งเดิม
"ไลฟ์การ์ด เคลียร์บันได ฉันจะลง ช่วยฉันด้วยไลฟ์การ์ด"
ตอนเด็ก ฉันเคลียร์บันไดมาเป็นพันรอบ
นั่นแหละฉัน
ฉันรู้แก่ใจว่าในชีวิตนี้
มันไม่เคยมีคำว่าสายเกินไป
ถ้าจะถอยกลับ
ฉันอยู่ตรงนั้น
แล้วฉันก็คิดว่าเอาจริงดิ นี่เราลังเลอีกแล้วเหรอ
เธอจะเอาไงกันแน่ ที่รัก
เธอจะทำอะไร
จะยืดตัวยืนขึ้นอีกแล้วหรือไง
แล้วก็รอไปอีกปี
ค่อยลองใหม่ปีหน้าเหรอ กับผู้ชายคนใหม่ในวิทยาลัย
ซึ่งเป็นเขตแดนที่ฉันไม่รู้จัก
ไม่ เธอต้องลงมือเดี๋ยวนี้
เธอไม่ใช่คนแบบ "ทำๆ ไป" เธอฟังตัวเองอยู่ไหม ฉันไม่สน
ฉันไม่สนใจว่าเธอจะเป็นคนคิดมาก ที่อยากมีปากที่สอง
จะได้บรรยายทุกประสบการณ์ ทุกคนจะได้รู้ว่าฉันรู้ว่าเธอรู้
เรื่องเสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊ง เธอรู้ตัว…
ไม่ เธอต้องหาทาง
นีทเชอบอกว่าเมื่อไม่มีทาง ฉันจะหาทางของฉัน
ฉะนั้นหาทางของนีทเชอซะ
แล้วก็หาทางของเธอ ฉันต้องหาทาง
ฉันเลยหันไปหาวรรณกรรม
ฉัน…
ตอนนั้นฉันอ่านโลลิต้าอยู่ ตามนั้นแหละ
ฉันประทับใจภาษาของวลาดิเมียร์ นาโบคอฟมาก
มีใครไม่บ้างล่ะ
ฉันยอมรับ ฉันอาจจะอ่านเพื่อสร้างภาพให้ตัวเอง
ฉันอ่านมัน อ่านทุกๆ คำ แต่ฉันมักจะไปอ่านอย่างเพลิดเพลิน
อยู่ริมหน้าต่างร้านพิซซ่า แล้วก็ใส่กระโปรงฮอกกี้ด้วย นึกออกไหม
ให้คนเห็นหน้าปก ทำให้ผู้ใหญ่ที่เดินผ่านตกใจ
"โทษนะ ได้อ่านสุดยอดผลงานของรัสเซียไหม"
"ฉันว่าไม่ ไอ้หมูตอนบ้านนอก"
แต่ฉันอยู่ตรงนั้น ในหัวมีความกังวลเก่าๆ
ไม่มีคำพูด ไม่มีศักดิ์ศรี ดูโง่เง่า พูดจาโง่เง่า
เอาฟันขูด ทุกอย่างเลย แล้วฉันก็คิด
"โอเค ฉันพรรณนาไม่ได้"
"แต่ถ้าฉันคิดว่าคนอื่นพรรณนาอยู่ล่ะ ถ้าวลาดิเมียร์ นาโบคอฟพรรณนา"
"ลองจินตนาการว่านี่ไม่ใช่ความจริง แต่เป็น…"
"ฉันเป็นแค่ตัวละครในเรื่องสั้น ของวลาดิเมียร์ นาโบคอฟ
แบบนั้นไม่ว่าการอมนกเขามันจะแย่สักแค่ไหน
ด้วยปลายปากกาของนาโบคอฟ เรื่องราวนี้มันก็จะเปล่งประกาย"
ทุกอย่างมันก็เป็นวรรณกรรม
เป็นตัวบทซ้อนตัวบทซ้อนตัวบท
กับวรรณกรรมน่ะ มันไม่มีทางแย่ มันมีแต่น่าสนใจ
ไอ้ความแย่ที่เกิดเป็นรายละเอียดที่น่าสนใจ
ที่เพิ่มองค์ประกอบให้เนื้อเรื่อง และฉันก็คิดว่า "ถ้าเกิดเรื่องเลวร้ายล่ะ"
"อย่าเพิ่งคิดนำไปไกล"
"ถ้าเกิดเธอกัดจู๋นี่ขาดล่ะ"
"งั้นเธอก็จะอยู่ในเรื่องสั้น
ที่โดดเด่นที่สุดของหนังสือไง"
"เธอผู้กัดจู๋ขาด"
ฉันคิด "มันไม่จริง เป็นแค่วรรณกรรม"
"มันเป็นแค่ตัวบทล้วนๆ"
"แสงจันทร์" เริ่มด้วยแสงจันทร์อาจไม่ได้ดีที่สุด
"แสงจันทร์สาดส่องใบหน้าเบื้องใต้ ขององคชาติชายหนุ่ม"
"สาวผมสีน้ำตาลอมแดง ซึ่งบ่อยครั้งไม่มีใครสังเกตสีแดงนั่น
มุ่งเข้าหาท่ออันแสนธรรมดาอย่างเงอะงะ…"
แล้วจากนั้นฉันก็อม
ฉันอมจู๋นั่นแล้ว
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ
ฉันรู้ว่าเรื่องของฉันเมื่อกี้นี่ สำหรับพวกคุณบางคนแล้ว
มันอาจจะเหมือนไม่เกี่ยวกัน
เราไม่อยากให้ลูกสาวเจอแบบนี้
โอเค "ฉันไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ แต่มันเกิดกับเธอ ใครนะ เธอไง"
"เวลาที่ฉันเจอเรื่องยุ่งยาก ฉันจะเข้าไปในห้องเล็กๆ ในหัวฉัน
มันเล็กมาก ฉันจะดูทีวีเครื่องจิ๋วๆ
มีแต่เรื่องขำๆ
บางครั้งหน้าจอก็พยายามให้ฉันดูสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน
ในชีวิตที่น่ารังเกียจของฉัน แล้วฉันก็อยากเปลี่ยนช่อง"
ไม่ ใครว่านี่มันไม่เกี่ยวกัน
เปล่า นี่คือฉันผู้มีความคิด นี่คือการก้าวข้ามของอัตตา
มันต่างกัน
และมันทำให้ฉันอมจู๋นั่น ฉันทำได้ดี ทำได้ดีมากจริงๆ
ไม่มีเสียงกรีดร้องเพราะเจ็บปวด
มันเหมือนจะมีบทกวีอยู่ภายในนั้น
อย่างที่ฉันคิดอยู่ตลอดว่าควรจะมี
และก่อนที่ฉันจะรู้
เขาหลั่งอสุจิเข้าปากฉัน คุณคงรู้สีหน้าฉัน
และฉันก็กลืนมันลงไปเพราะฉันอ่านโทนี่ ร็อบบินส์
และฉันทำเต็มร้อยตลอด
ฉันรู้แก่ใจ
ฉันรู้ว่าฉันจะกลืนมัน มันไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกกังวล
มันมีทางที่ง่าย ทางที่ยาก
ฉันเป็นคนที่จะเลือกทางยากเพื่อเก็บแต้มเสมอ
ฉันเป็นสาวแบบที่เรียนคอร์สเอพีได้เกรด 3.7
ฉันจะไม่เรียนคอร์สง่ายกว่าเพื่อเกรด 4.0
ค่ะ ฉันจะกลืนมันลงไป ปล่อยให้มันไหลลงไปในคอ
และมันคือชัยชนะ
นี่มันโคตรจะชัยชนะ
ฉันเคยอยากเขียนความเรียงเรื่องนี้ส่งอาจารย์
แต่ฉันรู้ว่าพวกเขารับไม่ได้แน่
พวกเขาขาดความช่ำชองโลก
ทั้งครูแนะแนว ทั้งคณบดี ทุกคนเลย
ไม่เหมือนพวกคุณ
ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรลงไป
แล้วฉันก็ไปเรียนวิทยาลัย
รู้สึกดีกับตัวเองสุดๆ
และมันก็น่าสนใจ มันเป็นวิทยาลัยคาทอลิก
เต็มไปด้วยหนุ่มจิ้นคาทอลิกผูกไท
พวกที่วิ่งพล่านไปทั่ว
แข่งกันหาประสบการณ์ทางเพศในงานปาร์ตี้
โง่เง่าสิ้นดี แต่ฉันไม่ ฉันจบหลักสูตรมาแล้วตอนม.ปลาย
และฉันก็เป็นยิว ฉันเลยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฟิลิป รอธ
ในหมู่พวกเขา
เป็นนังยิวลามกที่พร้อมสอน
มันน่าตื่นเต้นมากถ้าคุณทำได้ ฉันขอแนะนำเลยล่ะ
ตอนนี้ฉันไม่รีบร้อนอมนกเขาให้ใครแล้ว
สำหรับฉัน การอมนกเขาคือการพิชิต
มันเป็นศิลปะรูปแบบหนึ่งที่ฉันฝึกฝนจนชำนิชำนาญ
ฉันมีคำนิยามที่ใช้การได้ให้มัน
และตอนนี้ฉันก็สามารถคิดว่าฉันจะล้มล้าง รูปแบบศิลปะนั้นอย่างมีความหมายได้ยังไง
ฉันถามคำถามโลกแตกอย่างเช่น "การอมนกเขามีความหมายยังไง"
การอมนกเขาจะเป็นจดหมายรักได้ไหม
ถ้าตอนทำมันมีความรักมากพอ
การอมนกเขาเป็นบทกวีได้ไหม ร่างกายฉัน ภาษาที่กระด้านแต่ซ่านเสียว
ฉันเรียนปรัชญาหลายวิชา มันมีความเป็นหลังสมัยใหม่
และสร้างแรงบันดาลใจ
และในตอนนี้เวลาที่ฉันได้เจอใครบางคนที่ฉันชอบ
จะเรียกว่าเฟรนช์ฟรายก็ได้
ฉันก็จะอมนกเขาให้เขา
นึกออกไหม ไม่ใช่ทันทีหรอกนะ แต่ก็เร็วอยู่
ไม่ทำได้ไง ก็ฉันฝึกหนักมาเพื่อการนี้
มันง่ายพอๆ กับกินเฟรนช์ฟราย ศัพท์เฉพาะของฉันพร้อมแล้ว
นี่คือซิมโฟนีของฉัน ซิมโฟนีของฉันบรรเลงได้ไพเราะ
หลังจากนั้นฉันมีผิดหวังบ้างไหม ฉันไม่รู้ ฉันไม่ได้คาดหวังให้ใครมาขอแต่งงาน
ไม่เคยมีใครมาทำให้ฉันตกใจ
ฉันไม่ได้คาดหวัง ไม่ การอมนกเขาเป็นจดหมายรักได้ไหม
มันเป็นได้ และนั่นไม่ได้แปลว่า พวกเขาต้องรักคุณตอบ
ซึ่งนั่นก็ไม่เป็นไร เพราะเรารู้ดีอยู่แล้ว
ในฐานะศิลปิน เรารู้ดีอยู่แล้ว
เราทำได้แค่ลงแรงกายแรงใจ
แต่ไม่มีสิทธิ์คาดหวังผลลัพธ์
ฉันคิดว่าในสมัยนั้น สิ่งที่ทำให้ฉันผิดหวัง
คือหมู่เพื่อนๆ ฉันที่มีมากกว่า
มันมีแนวคิดที่แพร่หลายอยู่ ประมาณว่า
"เธอเป็นสาวสมัยใหม่ จะรักสนุกบ้างเป็นบางครั้งก็ย่อมได้
แต่ถ้าเธอเจอใครสักคนที่เธอรู้สึกว่าใช่จริงๆ
เธอต้องค่อยเป็นค่อยไป"
"ค่อยเป็นค่อยไป อย่าใจง่าย"
แหวะ
แหวะ ไม่
ไม่ ฉันจะไม่ค่อยเป็นค่อยไปหรอก
ฉันประหลาดใจกับความหลงลำพองนั่น ความตายกำลังใกล้เข้ามา
เธอลืมไปว่าคนเราต้องใช้ชีวิตกันวันต่อวัน
เธอคิดว่าตัวเองเป็นนักแสดงนำในซีรีส์
ที่มีชื่อว่าชีวิต พวกเขาไม่รีบฆ่าตัวละครของฉันแน่
ฉันอยู่ในทุกฉากเลยนะ ฉันไม่เป็นไรแน่
แล้วถ้าคุณไม่ใช่นักแสดงนำล่ะ มันมีตัวละครตัวอื่น
คุณอาจไม่อยู่ในซีรีส์ด้วยซ้ำ ถ้าคุณเป็นสตีเวน แทนเซอร์ล่ะ
เขาเป็นเพื่อนนักแสดงของฉัน เขาไม่ประสบความสำเร็จเลย
แทบไม่มีบทให้เล่น
ประโยคนี้ดาร์กที่สุดในโชว์ของเรา
และนั่นไม่ใช่ชื่อผู้ชายที่มีอยู่จริง
ฉันไม่มีวันทำแบบนั้นกับผู้ชาย ฉันไม่มีทาง…
แต่ในอีกแง่ มันแย่กว่า
ยามค่ำคืนฉันปลุกผีสตีเวน แทนเซอร์ขึ้นมา เพียงเพื่อจะทำลายเขา
เขาใช้ชีวิตและตายไปเพื่อทำหน้าที่เป็นตัวอย่าง
ในเรื่องเล่าของฉัน
มีแค่ไม่กี่คนที่ฉันอยากให้เจองี้
ความตายกำลังมาเยือนและฉันมีความคิดนี้
ฉันมีความคิดที่จะสลัดรูปลักษณ์ สลัดกายเนื้อ ละทิ้งความอัปยศ
ทิ้งมันเอาไว้ข้างหลัง
แต่ฉันไม่แน่ใจว่าความอับอายจะยุติลงไปด้วย
จะยุติลงได้ไง จริงไหม
ฉันยังรู้สึกอับอายแทนญาติบางคนที่ตายไปแล้ว
ส่วนใหญ่ก็ทุกคนนั่นแหละ
เวลาฉันดูรูปพวกเขา รูปสวยๆ ในกรอบสวยๆ
ฉันกำลังพูดถึงฝาเปียโนที่บ้านพ่อแม่ของฉัน
ฉันดูรูปพวกเขาและสลัดความคิดไม่หลุด
พวกเขาดูงั่งสุดๆ ดูโง่เง่ามาก
เพราะฉันมองไปในตาพวกเขา
ในรูปถ่าย พวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองตายแล้ว
พวกเขาดูบื้อสิ้นดี
"คุณตายแล้ว" เข้าใจใช่ไหม
สิ่งที่คุณต้องทำก็คือเวลาที่มีคนถ่ายรูปคุณ
ช่วยพยายามทำสายตาว่ารู้หน่อย อะไรแบบ…
ยังไงก็ได้ที่ถ้าเกิดว่าคุณตาย
และมีคนดูรูปคุณ เราจะรู้ทันทีที่เห็น
"เร็วๆ นี้ฉันจะมาเอาตัวเธอไป"
ตอนเรียนที่วิทยาลัย ฉันรู้ดีเลยว่าความตายกำลังใกล้เข้ามา
ฉันไม่ใช่เด็กสาวอีกแล้ว ฉันจึงรู้สึกว่าถ้าฉันมีรักจะมอบให้
และการอมนกเขานี้คือการแสดงความรัก
ฉันก็จะทำ และฉันทำและทำต่อไป
แต่แล้วพอปิดเทอมฤดูหนาว ฉันกลับบ้าน
ฉันบังเอิญไปเจอแฟนเก่าคนที่ฉันอมนกเขาให้
ตอนเรียนม.ปลายปีสุดท้าย
เราไปร้านอาหารกัน คืนนั้นเราจะได้กินไข่
ตอนนี้เราดื่มกาแฟดำกันแล้ว
เราไม่ต้องการแก้วใส่น้ำตาลซองอีก
มันอยู่บนโต๊ะ ก็เข้าใจได้ ถึงฉันไม่รู้ว่าเพื่ออะไรเพราะเราไม่ใช้มันแล้ว
ตอนนี้เราดื่มกาแฟดำกันแล้ว
เราคุยกันเหมือนอดีตเพื่อนร่วมรบ
มันผ่านมาหลายเดือนแล้วหลังจากเราเรียนจบ
เราคุยกันด้วยสายตาที่กว้างกว่าเดิม
และฉันก็บอกเขาไป
เรื่องผู้ชายคนล่าสุดที่ฉันชอบที่วิทยาลัย
ฉันบอกแฟนเก่าที่ฉันอมนกเขาให้
"ฉันดูไม่ออกว่าผู้ชายที่ฉันชอบคนนี้
ชอบฉันมากเท่ากับ
ที่ฉันชอบเขาไหม"
และแฟนเก่าที่ฉันอมนกเขาให้ก็บอกว่า "เขาอาจรู้สึกเหมือนโดนเธอข่มขวัญ
เหมือนที่ฉันเคยเป็น
ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่หน่อยๆ
สมัยคบกันตอนปีสุดท้าย ฉันไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายเวลาอยู่กับเธอ
หลังจากคืนแรกที่เราอยู่ด้วยกัน แล้วจู่ๆ เธอก็อมนกเขาให้ฉัน"
"มันไม่มีปี่มีขลุ่ย
จู่ๆ เธอก็อมให้ฉัน
มันไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยสักนิด
ไม่มีทั้งปี่ทั้งขลุ่ย ตอนที่เธออมให้ฉันน่ะ"
เขากระแทกเสียงคำว่า "อม" อมให้ฉัน และฉันก็คิดในใจ "ตายแล้ว"
ฉันกลายเป็นอะไรไป เพราะความกลัว
ฉันเลยมองไม่เห็นเรื่องที่ว่า
ฉันเองก็ทำให้คนอื่นกลัวได้ วงจรมันดำเนินต่อไปแบบนี้
แล้วฉันก็บอกว่า "เดี๋ยวสิ โทษนะ นายหยาบคายมาก
นายไม่ใช่คนใสซื่อที่หวาดกลัว
คนใสซื่อที่หวาดกลัวในเรื่องนี้คือฉัน
คนที่เอาชนะความกลัวในวันนั้น
กล้าดียังไงที่มาแย่งชิงเรื่องราวของฉันไป
กล้าดียังไงที่มาเปลี่ยนฉัน ให้เป็นวายร้ายจอมร่านและน่ากลัว"
ไม่ วันนั้นฉันอาจจะดูข่มขวัญก็จริง
แต่มันก็ข่มขวัญแบบเดียวกับแบทแมน
ใช่ แบทแมนน่ากลัว แต่นายกล้าดียังไง
นายเห็นแบทแมน แต่นายลืมไปว่า ที่แบทแมนมาเป็นแบทแมน
เป็นเพราะแบทแมนคือเด็กน้อย
ที่พ่อแม่ถูกฆ่าอย่างเหี้ยมโหดหน้าโรงละคร
แล้วค้างคาวก็บินผ่าน เขากลัวค้างคาว
เขาต้องเข้าถ้ำเพื่อกลายเป็นแบทแมน
ถ้านายเห็นแบทแมน เขาคือคนที่กลัวค้างคาวมาก่อน
ความแข็งแกร่งของเขา มันคือความกลัวที่กลับด้าน
ต้องเอาชนะความกลัว นี่เป็นเรื่องเดิมๆ
แล้วนายไม่เห็นเด็กชายตัวน้อยในตัวฉันเนี่ยนะ
และเขาไม่เข้าใจ ซึ่งมันก็เข้าใจได้
ฉันคงพูดคลุมเครือ
แล้วเขาก็เป็นคนแบบที่ไม่ชอบใจเวลาเราลุกขึ้น
แล้วสาธิตอะไรให้ดูในร้านอาหาร
แต่มันเป็นนิสัยที่ขาดไม่ได้เลยของฉัน
ไม่มีใครถือสา
ฉันถือเสมอว่ามันเป็นการบริการโต๊ะข้างๆ
แต่เขาพูดอะไรบางอย่าง เขาพูดว่า
"ไม่รู้สินะ แจ็ก"
เขาย่อชื่อฉันเหลือแค่แจ็ก จะได้วิจารณ์ฉันอย่างเจ็บแสบ
เขารู้จักฉัน รักฉัน ห่วงใยฉัน
เขาแคร์ เขาแคร์แจ็ก
เขาแคร์แจ็กของเขา "เสื้อกันหนาวตัวนั้นใส่แล้วเป็นไง เอาสิ"
"ไม่รู้สินะ แจ็ก"
"บางทีการอมนกเขา มันอาจไม่ใช่การบอกชอบก็ได้"
แล้วฉันก็ตอบว่า
"สำหรับฉัน มันอาจเป็นไปได้"
ฉันยังเชื่ออยู่
ฉันกลับมาจากมื้ออาหารมื้อนั้นอย่างหวาดผวา
เพราะสิ่งที่เขาบรรยายออกมา มันตรงกับสิ่งที่ฉันทำอยู่
ที่มหาวิทยาลัยมาสักพัก
ฉันเริ่มสงสัยว่าบางที การอมนกเขาอย่างเป็นบทกวีของฉัน
คนที่ถูกอมอาจไม่ได้รู้สึกแตกต่าง อย่างที่ฉันตั้งใจจะให้เป็น
ฉันกลับวิทยาลัยอย่างฟิลิป รอธที่แตกสลาย
หมดกันความเท่ ไม่มีแบทแมนแล้ว ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองดี
ฉันเดินไปทั่วมหาวิทยาลัยอย่างหนาวเหน็บ
เดินเป็นแนวทแยงมุมตัดผ่านพื้นที่สี่เหลี่ยม
ถามคำถามที่น่าเศร้ากับตัวเอง
"บทกวีของเธอมันไม่จริงเหรอ"
"เราไม่อาจสร้างความหมายให้ตัวเองหรือไง"
"เธอเป็นแค่นังร่านที่คิดว่า ตัวเองอยู่เหนือกฎเกณฑ์หรือเปล่า"
ฉันสามารถสวมเสื้อขนแกะนอท เฟสของฉันได้
แต่จะสวมไปทำไม ในเมื่อฉันทำตัวเป็นเอโปนีนเดินไปมาได้
แต่ในที่สุดฉันก็คิดว่า "ไม่ เราจะไม่ทำอย่างนั้น"
"เราจะไม่เศร้ากับเรื่องนี้" สลัดมันทิ้ง ฝืนหัวเราะกับตัวเอง
จนมันเป็นธรรมชาติ แบบว่า "ไม่ ดูสิ"
"ดูสิ เธอตั้งใจเอาชนะความกลัว และเธอก็ทำได้"
"เธออมนกเขาได้อย่างมั่นใจ"
"อย่างที่เธอต้องการมาตลอด"
"เธออมนกเขาได้มั่นใจ
จนผู้ชายกลัว"
ใช่ค่ะ
ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาวแบบนี้แหละ
แต่มันก็คือราคาของความยอดเยี่ยม ใช่ไหมล่ะคะ
ฉันอยู่ในแถวที่ยาวเหยียดและอ้างว้าง ของเหล่าบุคคลที่ยอดเยี่ยมแต่น่าเศร้า
ถ้าเปลี่ยนได้ฉันจะเปลี่ยนไหม ไม่ค่ะ
ซูเปอร์ฮีโร่กลับมา ฉันสวมเสื้อขนแกะ
ฉันพยายามทำให้มันสั่นเป็นระลอก กลางสายลมหนาวที่หายไป
แต่ฉันรู้ว่าฉันเป็นใคร
หลายปีต่อมา
ฉันอายุ 20 กว่าแล้ว และฉันก็ไปที่ร้านหนังสือบอร์เดอร์สอีกแห่ง
กับแฟนหนุ่มอีกคน เหลือเชื่อเลยไหมล่ะ
มีคนเข้ามาไม่หยุด
และก็เหมือนคนอื่นๆ ฉันจะไม่บอกลักษณะเฉพาะ
ของตัวละครแฟนหนุ่มคนล่าสุด
เพราะในท้ายที่สุด พวกเขาต่างเป็นภาชนะ
เพื่อการค้นหาตัวเองของฉัน
ขอรายละเอียดแปลกๆ เหรอ เราจะไม่ทำแบบนั้น
แบบว่า "เขาชอบรูดซิปเวลากังวล กลิ่นตัวเขาเหมือนหนังสือกับบุหรี่"
ไม่ ฉันอมนกเขาให้พวกเขา รู้แค่นั้นก็พอแล้ว
คืนนี้เดี๋ยวฉันค่อยไปนึกภาพพวกเขา อย่างละเอียดเอง
แต่เอาเป็นว่านี่คือตัวละครชายตัวสุดท้าย
คุณจะได้คิดภาพเขาขึ้นมา และแยกเขาออกจากคนอื่นๆ ในหัวคุณ
ต่อไปได้อีกสักหน่อย
ฉันอายุ 20 กว่า ฉันอยู่ในร้านหนังสือกับแฟนคนล่าสุด
และในร้านหนังสือ ฉันรู้สึกโหยหา
มันช่วยไม่ได้
ฉันเปิดหนังสือของชารอน โอลด์สผ่านๆ
ใคร่ครวญการเดินทางวัยสาวของตัวเอง
เรื่องทั้งหมดมันทำให้ฉันเต็มตื้น
ฉันเลยเล่าเรื่องทั้งหมดที่เล่าให้คุณฟัง กับแฟนหนุ่มคนล่าสุด
ฉันน้ำตาคลอนิดๆ
เพราะไม่มีใครจะทำให้ฉันอ่อนไหวได้ เหมือนกับตัวฉันเอง
ฉันอ่อนไหว อ่อนไหวจากความสามารถ ในการอ่อนไหวได้ของตัวเอง
มันเริ่มจากตรงนั้น เขาไม่ร้องไห้ มันเข้าใจได้
ฉันเข้าใจ คนแต่ละคนแสดงความรู้สึกต่างกัน
แต่ฉันสงสัยว่าเขาฟังฉันอยู่จริงไหม ฉันพูดไปว่า
"ฉันรู้สึกเหมือนคุณไม่ใส่ใจ การอมนกเขาที่ยอดเยี่ยมของฉัน
เรื่องจริงบ้าๆ พวกนี้" ก็แค่ "ใช่ แฟนผมอมนกเขาได้ดี"
"แต่ไม่ กว่าฉันจะทำได้มันยากมาก"
"พลังนี้มาพร้อมความรับผิดชอบ ฉันยังพยายามต่อรองถึงทุกวันนี้"
"อย่างช่วงแบทแมน มันอาจคลุมเครือแต่มันก็มีจิตวิญญาณ"
ฉันพูดใส่หน้าเขาไม่หยุด เพราะหน้าเขาดูพิลึก
มีบางอย่างผิดปกติ และในที่สุด ฉันก็รวบรวมความกล้าและหยุดพูด
ฉันถามว่า "อะไร"
และเขาก็ตอบแบบนี้ แบบนี้เลย
"ไม่ มันแค่ตลก เพราะฟันคุณยังขูดนกเขาผม"
ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมมองหน้าพวกคุณ
ฉัน
ไม่มีใครกังวลเรื่องฟันมากไปกว่าฉันอีกแล้ว
ชาวกรีกพูดถูก เราไม่อาจหนีพ้นชะตากรรมของตัวเอง
ฉันกังวลเรื่องฟันมาก ไม่มีใครกังวลเรื่องฟันมากไปกว่าฉัน
แต่แล้วพอมันดูเหมือนไม่เป็นปัญหา
ตอนที่ฉันเชื่อในตำนานของตัวเอง
"เหมือนคนถ้ำ ไปได้สวย มันมีบทกวีภายใน…"
ฉันมีความคิดแบบนั้น อยู่กับตำนานแบบนั้น
แต่หลายปีมานี้พวกเขาโดนฟันฉัน
ทุกๆ ปีที่ผ่านพ้น กรามฉันค่อยๆ ย้อยลง
ทีละสองสามมิลลิเมตร…
ขณะที่ฉันมองตัวเองซะสวยหรู ว่าเป็นสุดยอดนักอมนกเขาผู้น่าเศร้า
นี่คือที่สุดของฝันร้ายเลย ฉันเป็นคนโง่ ฉันเป็นคนโง่คูณสอง
แต่ฉันไม่ใช่แค่ชอบตัวเอง ไม่ใช่แค่มั่นใจ…
ไม่ ฉันเป็นนังฟันขูดนกเขาโง่เง่าสองพี่น้อง
คนที่คุกเข่าอมนกเขาแล้วบอกตัวเอง "เธอยอดที่สุด ไม่มีใครเหมือนเรา"
"เราจะไปจากเมืองนี้ยังไง มุ่งหน้าไปทางตะวันตกดิน"
"ลูกค้าที่พอใจอีกราย"
"ชุมชนที่พอใจอีกหนึ่ง"
ให้ตาย ฉันยิ้มพอใจกับตัวเอง…
ต่อให้คุณอยากปฏิเสธ แต่ถ้าเขารู้สึกถึงฟัน เขาก็รู้สึก
แล้วคุณจะทำยังไง ขอคำวิจารณ์เพิ่มเติมเพื่อรักษาหน้าเหรอ
"ไหนๆ ก็อยู่ที่นี่แล้ว ขอคำวิจารณ์เชิงสร้างสรรค์เพิ่มเติมหน่อย"
"ฉันรักที่จะเรียนรู้"
โทนี่ ร็อบบินส์บอกว่าถ้าคุณรู้จักฟังคำวิจารณ์
อย่างกล้าหาญ คุณจะเป็นยักษ์ได้
และฉันอยากเป็นยักษ์ แต่มีใครทำลายเรื่องเล่าของคนอื่นแบบนั้น
เราต่างก็มีแค่เรื่องเล่าของตัวเอง
คำว่า "ฟันขูดนกเขา" ที่เขาอาจได้ยินมาตอนอายุ 14
และเขาไม่เคยใช้ภาษาของตัวเอง แปลงคำเลยสักครั้ง
เขาโยนมันใส่ฉัน ทำลายฉัน
ฉันรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม
ไม่ยุติธรรมอย่างแรง
นั่นเป็นเพราะว่า…
ฉันมองเขาด้วยสายตาที่ปรานีมาตลอด
ฉันมองข้อด้อยของเขาให้เป็นบทกวี
ฉันชอบมองข้อด้อยให้เป็นบทกวี รู้ไหม
ใช่ ฉันสนองอีโก้ของผู้ชาย
แต่มันจริง
ทั้งวันฉันทำอะไรเป็นพันอย่าง เพื่อให้เขามั่นใจในความเป็นชาย
เป็นพันอย่างที่ไม่ได้พูด คอยระวังตลอดเวลา
คอยเอาแต่หัวเราะคำพูดของผู้ชาย
เผื่อว่าสิ่งที่เขาพูดนั่น เขาจงใจจะทำให้ขำ
ฉันต้องเตรียมตัวให้พร้อมไว้ เผื่อจะต้องเปลี่ยนน้ำเสียง
ถ้าท้องคลองแห้ง เสียงจ๋อมก็จะไม่น่าเชื่อ
ฉันน่ะเก่งสุดๆ เวลาอยู่ร้านอาหาร ถ้าชายที่ฉันอยู่ด้วยสั่งอาหารผิดพลาด
อย่างเช่นเขาสั่งทาฮีนี แต่จริงๆ เขาจะสั่งทาบูลี แล้วเขาก็งง
ว่าทำไมบนโต๊ะถึงมีน้ำสลัด
"ทาฮีนีของผมอยู่ไหน"
แบบนั้นฉันก็จะตามน้ำไปกับปริศนาของเขา
"ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไร ฉันก็เบลอเหมือนที่เป็นเสมอ"
"คุณก็รู้ว่าฉันมันโง่ แต่ขอฉันหยิบตะเกียงก่อน ฉันชอบปริศนา"
"เรื่องเดียวที่ฉันแน่ใจคือคำตอบของปริศนานี้
มันไม่ใช่ว่าคุณไม่รู้จักคำที่ถูกแน่ๆ ไม่มีวันใช่"
คอร์ดดี คอร์ดดีน่ะ
ฉันฝึกจับคอร์ดดีมาเป็นพันครั้ง
กับกีตาร์เป็นพันตัวจากแฟนที่เป็นนักดนตรีนับพัน
ฉันรู้วิธีจับคอร์ดดีอยู่แล้ว แต่ทำให้ฉันดูอีกทีสิ พ่อเทวทูต
"ฉันจับผิด ช่วยฉันขยับนิ้วที"
"ช่วยฉันสร้างเสียงดนตรี"
ฉันต้องคอยระวัง
มันคือการปกป้องเด็ก เหมือนการติดเบาะกันชนเอาไว้
เร็วเข้า รีบติดไว้ เขาใกล้จะถึงแล้ว
ทุกอย่างพร้อมไหม เอาให้แน่ เขาใกล้จะถึงแล้ว
ฉันดูให้แน่ใจว่ามันปลอดภัยถ้าเกิดชายคนหนึ่ง…
จะเดินเตาะแตะมา
เหมือนขี้เมาตัวพ่อ
และไม่รู้เลยว่ามันกี่ครั้งแล้ว ที่ความรู้สึกของเขาเกือบต้องแตกสลาย
ถ้าฉันคนนี้ไม่คอยยับยั้งไว้ เคลียร์ของออกไปให้พ้นทางเขา
และคอยเฝ้าดูอย่างใส่ใจ
ผู้ชายทุกคนที่ฉันคบ ที่ฉันเจอ
คนที่ฉันโอเคด้วย
ทุกคนเลย
ฉันชอบมองข้อด้อยของพวกเขาเป็นบทกวี
ฉันทำได้แบบไม่มีเหงื่อตก
แต่เขากลับทำแบบนี้ให้ฉันไม่ได้
กับแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว
เขาไม่ตอบแทนฉันเลย
เขาไม่มองหาความสวยงาม ในการถูกฟันขูดนกเขา
ทั้งที่มันก็เห็นกันอยู่โต้งๆ
มันไม่ได้ยากเลยด้วยซ้ำ เขาไม่มองมันให้โรแมนติก
ทั้งที่ฟันขูดนกเขาน่ะ มันมองให้โรแมนติกได้ง่ายจะตาย
คุณไม่มีสายตากวีเลยหรือไง
เขาไม่รู้วิธีมองอะไรให้มันสวยงามเลยหรือไง
และฉันก็อยากจะแก้ต่างให้ตัวเอง
แต่ฉันก็นึกได้ว่ายิ่งเราพูดออกไปมากแค่ไหน
เราก็ยิ่งเสียอำนาจไป
การแก้ต่างที่ดีที่สุดคือการไม่พูดอะไร
แต่นั่นไม่ใช่กับฉัน
อำนาจของฉันมันมาแบบว่า ฉันพูดอะไรมาสักพักแล้ว
ฉันก็น่าจะพูดต่อไป
พยายามให้มันเข้าเป้า
ความกล้า ความกล้าที่จะเสนอ
ผลตอบแทนที่น้อยลง
ฉันเลยบอกกับเขา "คุณพูดถูก"
"คุณพูดถูก"
"ฟันฉันขูดนกเขา"
และฉันตั้งใจ
ใช่
เพราะฟันทำให้การอมคือการอม
ใช่
เพราะว่าฟัน…
ฟันทำให้การอมคือการอม
ฟันมันทำให้คุณรู้ว่าคุณอยู่ในปาก
ฟันคือสิ่งย้ำเตือนว่าคุณอยู่ในปาก
ปากฉันจะเป็นปากได้ยังไงถ้าไม่มีฟัน
ถ้ามันเป็นรูที่ไร้ที่ติ
เหมือนกับรูอื่นๆ ที่เรามีแต่แค่กว้างกว่า
เหมือนรูก้น รูช่องคลอด ร่องนมที่ทาเจลหล่อลื่น
เป็นแค่อีกทางที่จะสอดจู๋เข้าไปได้ลื่นๆ
อย่างนั้นมันก็จะเป็นความสุข ที่ไม่ซับซ้อนเหมือนเดิม
ไม่ การอมนกเขาแบบนี้ มันไม่มีความหมายและไม่เร่าร้อน
การอมนกเขามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น
มันต้องมีฟัน มันถึงจะใช่
ฟันในการอมนกเขา
ก็เหมือนกับเมล็ดแตงโม
มันทำให้ความสุขไม่สมบูรณ์แบบเกินไป
ฟันในการอมนกเขา มันเหมือนทรายที่ทำให้หอยนางรมระคาย
และผลิตไข่มุกออกมา
มันคือเกลือสมุทรในคาราเมล
จำปี 2012 ได้ไหม ตอนที่พวกเขาคิดว่า พวกเขาต้องเปิดใจให้กับมัน
คนที่ชอบคาราเมลบางคนรู้ว่า
เราต่างก็ชินกับรสชาติแบบนั้น พวกเขาบอกว่า
"ทุกคำที่เรากินต้องมีสิ่งเตือนใจ
อะไรที่จะบอกเราว่าชีวิตนี้ไม่ได้มีแต่ความหวาน"
ไม่ การอมนกเขา โดยเนื้อแท้มันคือโอกาสที่มีข้อบกพร่อง
มันคือปรากฏการณ์แบบมนุษย์ที่เปราะบาง
มันเป็นความคิดที่ไม่เข้าท่า
มันไม่เข้าท่า แต่เพราะคุณหาทางทำให้มันเข้าท่า
มันก็เลยเข้าท่า นั่นแหละที่น่าประทับใจ
มันเหมือนตุ๊กตุ่นยางที่แถมมากับซีเรียล
ตุ๊กตุ่นเหนียวๆ ที่คุณโยนมันใส่กำแพง
แล้วมันติดอยู่แป๊บหนึ่ง จากนั้นก็ร่วง มันพยายามและล้มเหลว
การล้มลุกคลุกคลานนั่น ทำให้มันดูเหมือนตะเกียกตะกาย
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงรักมัน รู้สึกว่ามันเป็นรางวัล
เพราะแบบนั้นเราถึงตั้งหน้าคุ้ยธัญพืชเพื่อมัน
ก่อนที่เราจะได้มันมาง่ายๆ เพียงแค่กินซีเรียลทุกๆ วัน
การอมนกเขาทำให้ฉันประทับใจแบบนั้น
แต่อย่างน้อย อย่างน้อยที่สุด
ฟันในการอมนกเขาคือรายละเอียด ที่เติมองค์ประกอบให้กับชีวิต
เหมือนที่ครูสอนภาษาอังกฤษยืนยันกับเรา ว่ารายละเอียดเฉพาะบางอย่าง
จะทำให้จักรวาลสว่างไสว
มันคือ "ลูกพลัมในตู้เย็น" คือการกระแทกเสียง "พ."
ใส่ไมโครโฟน "การหยั่งวัดชีวิต
ด้วยช้อนกาแฟ" "หมอกลอยอวลที่กระจกหน้าต่าง"
ขึ้นฉ่ายของการ์โบ กระดาษแก้ว
กลีบดอกไม้ของซูซู
ฟันในการอมนกเขา มันคือกลีบดอกไม้ของซูซู
มันแปลว่าคุณยังมีชีวิต คุณยังมีชีวิตของคุณ และตอนนี้
คุณเข้าใจ ตอนนี้คุณรู้ว่าชีวิตแสนวิเศษปานใด
ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าคุณคือคนที่มั่งคั่งที่สุดในเมือง
ฟันในการอมนกเขามันเพิ่มเดิมพัน
มันส่งซูซานไปเสี่ยงตาย
เพื่อศรัทธาและปรารถนา และฟันนั่นน่ะ
มันนำกระดูกมาสู่สนามอันไร้กระดูก
สู่แท่งที่ไม่มีกระดูก
ลิ้นจะเน่าสลาย
องคชาติจะเน่าสลาย แต่ฟัน…
พวกมันจะอยู่ยง
ฟันนำเวลานับศตวรรษมาสู่สิ่งต่างๆ
การอมนกเขาแบบราบรื่นไร้ฟัน คือฮ็อบก็อบลินของผู้ไร้ปัญญา
ฟันทำให้การอมนกเขามันทรมาน
ไม่มีการยึดมั่นถือมั่นที่โง่เขลา
การอมนกเขาแบบราบรื่นไร้ฟัน
ทุกอย่างมันจะพอดีกันเกินไป
หมุดมนๆ ของคุณจะอยู่ในรูกลมๆ
คุณกับอีกฝ่ายจะได้รู้สึก เหมือนกลายเป็นหนึ่งเดียว ไม่ค่ะ
เป็นหนึ่งเดียวกันแล้วมันสนุกยังไง
ไม่ เป็นสองคนนี่ดีแล้ว ให้เรารู้สึกถึงเส้นแบ่งหยาบๆ ระหว่างเรา
เราจะได้มีอะไรให้เสียดสีถูไถกัน
คุณเห็นไหมล่ะ
แนวฟันของเราคือกำแพงหินของโรเมโอ
มันติดปีกแห่งแสงให้ความรัก มันช่วยให้เรามีอะไรให้เกาะ
เพราะงั้นเราจึงต้องปาดลิปบาล์มออก
ปล่อยริมฝีปากออกจากฟันของเรา
และปล่อยให้ฟันเราขูดไป
ให้มันขูดไป
ถึงมันจะขูดอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เราก็ยังจะทำเพื่อให้รู้ว่าตั้งใจ
เพราะลองคิดถึงผีหรือดวงไฟผีดูสิ
ถ้าพวกเขาได้มีปากอีกครั้งสักสองสามนาที
พวกเขาคงไม่รีบขัดฟันตัวเองให้สั้น เพื่อให้รูปากมันพอดีกัน
กับจู๋ของคุณหรอก ไม่
ไม่มีเทพธิดาองค์ไหนจะจำแลงกายเป็นมนุษย์ เว้นแต่มันจะมีความงดงามแปลกๆ
อยู่ในข้อจำกัดของรูปลักษณ์นั้น
ฉะนั้นไม่ ฉันไม่ได้อมให้คุณแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
นั่นเป็นคำเชิญต่างหาก เชิญตะลึงพรึงเพริดให้เต็มที่
และแน่นอน…
แน่นอน ฉันไม่ได้เสื่อมค่าลงตอนที่ฉันคุกเข่า
ไม่ ไม่ใช่ต่ำกว่าคุณ แต่ผ่านคุณ และต่อหน้าชีวิตเรา
ด้วยความพรึงเพริดต่อโศกนาฏกรรม ของมนุษย์อันแสนแปลกนี้
อวัยวะที่ยื่นออกมาของคุณ หัวก๊อกเล็กๆ
ฉันได้ดื่มทั้งจักรวาลเข้าไป
ร่างกายคุณ ความวิจิตรของจิตวิญญาณ
ซึ่งถูกแปลเป็นคำพูดเงอะงะไม่กี่คำ ถึงจะทำได้ไม่ดีนัก
แต่ฉันก็จะยึดเอาคำแปลนั้น เพราะถ้าจะเข้าใจมันแบบตรงๆ และโดยสมบูรณ์
ฉันคงละลายสลายไปโดยพลัน และฉันก็ต้องการเวลาที่จะมีร่างกาย
เท่าๆ กับที่ฉันต้องการจะเป็นผี
และข้อคิดมันไม่ใช่…
ฉันอยากให้มัน จริงๆ แล้วมันไม่มีข้อคิดอะไร
เป้าหมายฉันคือสร้างความสนุกหรรษา ถึงยังไงฉันก็เป็นนักแสดงในไนต์คลับ
ข้อคิด ถ้าเกิดมันจะมีล่ะก็ มันไม่ใช่ "จงอมนกเขาให้
แค่คนที่เห็นคุณค่าความยิ่งใหญ่ ทางจิตวิญญาณของพวกเขา"
แบบนั้นเรื่องของฉันคงกลายเป็นอุทาหรณ์
และฉันไม่เอาแบบนั้น ไม่ ขอบคุณ
เคารพศักดิ์ศรีของฉันด้วย
ขอให้เราได้อมนกเขาอย่างอิสระเสรี
ขอให้เราไม่รู้สึกเสียใจไม่ว่ากับครั้งไหนๆ
ขอให้เราได้แต่จู๋ดีๆ มากมาย
ขอให้การอมนกเขาด้วยความเข้าใจผิดของเรา ยังคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรีในเจตนาเดิม
ขอให้เราได้แต่จู๋ดีๆ มากมาย
ดั่งมหาสมุทร
ขออนุญาตใช้อุปมาเป็นครั้งสุดท้ายนะ
ขอให้เราเป็นดั่งมหาสมุทร
มหาสมุทรไหลอาบ แค่เท้าของปัญญาชนเท่านั้นเหรอ
คนที่มันรู้ว่ารู้จักชื่นชนความยิ่งใหญ่ของมัน…
ไง นี่ฉันเอง
และพรรณนาออกมา
ไม่ มหาสมุทรไม่เคยเลือก
ว่านั่นจะเป็นเท้าของคนโง่ คนทึ่ม คนขลาดเขลาหรือคนสารเลว
และมันก็ไม่ได้ด้อยค่าลง มันยังเป็นมหาสมุทร
ขอโทษนะ ฉันท่วมหลายขาเกินไปไหม
ก็ใช่แหละ
แต่ไม่งั้นฉันจะทำไปเพื่ออะไร เข้าใจไหม
และเขาไม่เข้าใจ
เขาคิดว่าข้อโต้แย้งของฉันมีช่องโหว่
พวกคุณบางคนก็อาจจะคิดเหมือนกัน
ซึ่งนั่นก็ดีเพราะฉันรู้ดีว่ามันมีอยู่
ฉันจงใจใส่มันเข้าไปเอง
เพราะช่องโหว่ในข้อโต้แย้ง
ก็เหมือนฟันในการอมนกเขาในข้อโต้แย้งของฉัน
เหลือเชื่อไหมล่ะ
ได้ไงไม่รู้ แต่ฉันชนะอีกแล้ว
ด้วยประการฉะนี้ ฉันจึงจะสถาปนาตนเอง
ตั้งกฎเกณฑ์ ครองบัลลังก์
แต่ความเสียวซ่านของรัชสมัยของฉัน
จะอยู่ในความไร้แก่นสารของมัน…
ช่างแม่ง
ฉันคือราชินีแห่งการอมนกเขา
คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์
(แจ็กเกอลิน โนแวค: คุกเข่าลง)