Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sağ olun. Gerçi…
Gerçi ne kadar sıcak karşılasanız da yolculuk felaketti.
Kulis mikrofon arası hep öyledir.
Tıka basa doludur.
Açıkçası bu da bana şu yolculuğu hatırlatır…
Hani işte…
Birinin yüzünden başlar,
gövdesine inersin,
sonra kalçasına iner
ve ona sakso çekersin.
Çünkü iki senaryoda da
herkes gittiği istikameti bilir.
Ama daha işe koyulmamışsındır.
Yol boyunca akıllarda şu soru vardır,
"Yapabilir mi?"
"Buraya gelip beklediğimiz o şeyi iyi mi yapacak, kötü mü?"
Of ya, o belirsizlik, o müphemlik.
Yani…
Hissediyor musunuz?
Bu gece bayağı sakso muhabbeti yapacağım.
İlk eleştirmenlerden biri "Bıktıracak raddede" demişti.
Haysiyetimizi koruyacak kadar konuşuyorum bence.
Ailenizle geldiyseniz bir şey olmaz.
Haysiyet benim için mühimdir.
Mesela "köpek tarzı"na "tazı tarzı" diyen biriyim ben.
Bu pozisyon bence daha ağırbaşlı bir ifadeye layık.
En asil pozisyonlarımızdan biri.
Sevgilinle göz geldiğin pozisyonlar,
onunla tek beden olmak falan bana çocukça geliyor,
çekici gelmiyor.
Tazı tarzı daha olgun bir aşkı temsil ediyor bence.
İki sevgili beraber geleceğe bakıyor işte.
Ona bakmamam, göz teması kurmamam hiç de üzücü değil.
Batıyı hedef alan iki öncü gibiyiz çünkü.
Gözüm hep ufukta olmalı çünkü zor günler bizi bekliyor.
Ama ben güçlü bir kadınım.
Arkadan tokuşulur, biliyorum. Kıçıma dayanıyor.
Yüzümü rüzgâra verip dayanmam lazım. Dayanacağım…
Bu güzel geceyi atlatacağım, neslin geleceği buna bağlı falan.
Gösteri başında insanları uyardığım şiirsel bir duyarlılığım var.
Bazen yorucu olabiliyor.
Elimde değil.
Üniversitede şiir yazardım.
Ben de çoğu gibi bıraktım. Bıktım.
Sürekli efsunluymuş gibi yaşamaktan bıktım.
Pencere pervazında iki büklüm oturarak geçen saatler,
kas krampları, kurumuş gözler…
Şaşkınlıktan hep.
Her gece ayı ilk kez görüyormuş gibi görmek.
Aya artık alışmak istedim.
Diğer kızlar gibi ayı kanıksamak istedim.
Umarım şu ana kadar fırsatı kullanıp bedenimi iyice ezberlemişsinizdir.
Bu sizin hakkınız.
Sahneye çıkıyorum, geliyorsunuz, bakacaksınız tabii.
Benim gibi bir entelektüel için bir kâbus ama bu.
İnsan şeklinde olmak korkunç.
Az çok her konuda fikri olan bir kadın olarak
çeneden altı bana aşağı geliyor.
Başka ne denir ki? "Gövde bacaklar, işte gidiyor."
Sıradan biraz.
Kadın bedeni, benim kadın bedenim,
bu seks patatesi çuvalı,
açıklamasız evden çıkaramayacağın bu memeler, bu popo.
"Herkese göstermeyeceksen niye onları dışarı çıkardın?"
Onları evde bırakamam. Bu gece patates satışı yok.
Evet.
Nasıl olduğunuzu bildiğim için sahnede durmayı sevmem.
Uzun süre bir yerde durursam beğendiniz bir şey olur,
kafanıza kazırsınız. Kim bilir sonra onu ne yaparsınız?
Ben…
Ben hareketli, flu şeyleri severim. Çok teşekkürler.
Bir görüntü yakalamayı deneyin anca flu bir grilik olur.
Basit bir kendini koruma.
Yok ya, sabırsızlanıyorum.
Ölünce şu bedeni terk etmeye can atıyorum. Hayalet olarak tabii.
Hayaletliği iple çekiyorum. Müstakbel hayaletim aslında.
Bedenim de beleş uçmak için çıkarmaya can attığım deneme tahtam.
Çok da beleş değil. Hayalet olmak için sebep gerek. Ne gerekirse yaparım.
Yarım kalan bir iş çıkarır, gereken her şeyi yaparım.
Bu aralar meditasyon çalışmalarım iyice güçlenmeye başladı.
Öyle istikrarlı hâle geldi ki ruhsal olarak ölüyorum,
anında bir yere uçuyorum.
Bunu istemiyorum ama, kalmak istiyorum. Ben olarak yani.
Bir eve musallat olmak istiyorum. Özgün olmayan, tuhaf bir hayal belki
ama benim hayalim işte.
Düşünsene, her gece
birinin arkasında televizyon seyrediyorsun.
Onların tercihine bırakıyorsun kendini.
Bu bile kendi başına meditasyon olur,
o anda gereken teslimiyet iradesi yani.
Hayalet olmak istiyorum ama olursam da güçlü hayalet olayım.
Sağlıklı bir hayalet. Kenarlarım flu olmasın.
Parmaklarım çalışsın.
Opaklığım en az yüzde 75 olsun.
Taş çatlasın yüzde 85. Hayaletliğim anlaşılsın.
Yoksa ne manası var?
Öncelikle şu orblar gibi olmayacağımızdan emin olmak gerek.
Hayalet camiasının utanç kaynağı onlar. Kimle konuştuğuna bağlı tabii.
Evde benim kadar gerçeğe dayalı paranormal program izliyor musunuz,
onu bilmem.
Ben epey izliyorum. Ömürlük öğrenciyim.
Ama orbları bilmiyorsanız,
orb dediğiniz, şu fotoğraflarda görünen saydam ışık küreleridir.
Görünce de "Ninem düğüne gelmiş ya" dersiniz.
Güzeldir. Güzel şeyler sahiden.
Ama insanlar orblar konusunda çok kaba.
Ciddi bir şekilde orb muhabbeti yaparsanız size saldırırlar. Resmen saldırırlar.
Çok ayıp.
Nine olduğunu ve bunu yaptığını hayal et.
Ahirette ne yapıp edip gücünü toplamış,
bir hiç olarak ailene görünmeyi başarmışsın.
Minik bir küre olarak, ne güzel.
Yani içinizde bilincini kullanarak kendini bir şey olarak gösteren var mı?
Ben göstermedim. En temel ayıplardan biri.
Sonra da katıksız şüpheci küçük torunun seni reddetmiş, eliyle savuşturmuş.
Bunu kabul edemem.
Hayır, herkes varlığımı bilecek. "Selam Johnny, ben geldim."
Mesele bu değil.
Bu kadar ısrar ediyorsan yaparsın, değil mi?
Hayır, ben bedenimden, tenimden, ihtiyaçlarından, arzularından
çirkinliklerinden kurtulamaya can atıyorum.
Tarihte çoğu insanın tabiriyle heteroseksüel bir kadınım
ve hayır, gurur duymuyorum.
Bu çağda alenen bir aşağılama bu.
Ne düşündüğünüzü biliyorum. Hiç okumuyor mu bu?
Okuyorum ama kamış peşinde at kuyruklu bir kız olarak
bunu nasıl yapabilirim?
Başıma geldiğine inanamıyorum.
O basit silindir, tanıdık boru,
çok da matah bir şey olmayan o nesne.
Söylemekten kaçtığım kelime "penis." Şimdi söyledim işte.
İyi geldi mi peki? Yo, gelmedi.
O kelimeyi sevmiyorum, seven azdır zaten.
Büyük bir yanım size "sik" demek isterdi.
Çoğunuz da bunu isterdiniz. Erkekler kesin isterdi.
Sik güzel bir kelime, bir ağırlığı var.
Ağzının içinde döndürüp dilinle iterek söylüyorsun,
sonra duruyor.
Aynı lanet ünsüzle bitiyor işte.
"Penis" ağzından kaçıyor insanın.
"Penis." "Pardon, bir şey mi dedin?"
"Artık emin değilim."
"Bir kelime düşündüm, bir şey oldu."
İnsanlar "Penisi cinsel anlamda kullanmam, fazla tıbbi bir kelime" diyor.
Ben o kelimede bir tıpçı sesi duymuyorum.
Tıbbi tınısı en fazla olan kelimemiz penis değil bence.
Bence insanların penis kelimesiyle olan derdi
hassas duygusallığı.
Penis kelimesinde bir sorun yok çünkü olduğu şeye gayet yakışıyor.
Penis.
Yumuşak bir kalp atışı gibi.
Penis. Bence sorun bu işte.
Hecelerde de sorun var bence.
Gülü tarife ne hacet meselesi de değil bu.
Hayır, "P" gayet sorun.
P… Pi… Pipi.
Yıllardır alay konusu ve boş yere de değil.
Ama bence asıl narin olan en facia hece "nis."
O hece hep vardı, inanır mısınız?
"Nis." O yüzden kimse bu heceden bahsetmiyor.
O yüzden kimse "Göster bana o nisi" demiyor.
Nerede bu nis?
Nis nis? Şakası bile yok.
Hayır, çok narin. Sözü edilemez.
Hayır, "sik" gerçekten…
"Sik…"
Seksi kelime "sik" tabii ki.
Değil mi? Ama bir sorun var.
"Sik" kelimesinde bence bir sorun var.
Seksi olmaktan çıkıyor. Penise sik dediğimde
aslında gördüğüm şeyi söylemiyorum.
Duymak istediğini sandığım şeyi söylüyorum.
Penisin hislerinden endişe ediyorum. Penisin o küçük egosunu okşuyorum.
Huyuna gidiyorum.
Penise sik deyip geçmiyorum.
Sik değil, sik diyorum. Neredeymiş sik? Buradaymış sik.
Sik derken onunla eğleniyorum.
Yeğenimle veya arkadaşımın oğluyla eğlenir gibi eğleniyorum.
Yukarıdaki ve aşağıdaki adamlar var ya işte.
Sevdiğim kişi ve aşağıdaki ufaklık.
Penise sik derken ona yeğenime davranır gibi davranıyorum.
Kafasında canavar maskesiyle falan yetişkinlerin konuştuğu mutfağa koşuyor,
onu görüyoruz, şöyle oluyoruz…
Sonra sohbete devam ediyoruz.
Çünkü bizi korkutmadı.
Ufak numarası başarısız oldu.
Ayak seslerini duyuyorsunuz…
Daha hızlısı için bir daha geliyor.
"Ah!" Sohbete devam. Şovmenlik yok ama yine de ödüllendiriliyor.
Yeğenini seviyor musun? Tabii ki.
Ona saygı duyuyor musun?
Bence duymuyorsun.
Gerçek yeğen saygısı "Ah!" ile olmaz.
Gerçek yeğen saygısı budur, "Hayır, beni korkutmadın
ama inanıyorum ki korkutabilirsin. Tekrar dene hadi."
Penis için de durum aynısı bence. Penise gerçek saygı budur,
"Neredeymiş sik? Buradaymış sik."
Gerçek penis saygısı "penis"tir.
Penis yeterliyse
"penis" kelimesi de kâfidir.
Penisin seksi olma ihtimali varsa penis kelimesinin de şansı vardır.
Teorik olarak yeterlidir işte.
Teoride kâfidir.
Muhtemelen düzenli olarak hâlini hatırını soracağım bir hayranıyım.
Güvenebileceğin bir istikrarda.
Gofret kırıntısına koşan kilise ayiniyim.
İşte ben.
İlahinin tadına bakma umuduyla etrafı kokluyorum.
Penis eğer sik değilse
sanki yanındayken öyleymiş gibi davranmalıyım
ama yine de ona geliyorum, ona hayranım.
Niye geliyorum peki? Penisin benim için anlamı ne? Özü ne?
Yani,
hassas.
Duyarlı. Bilirsiniz işte…
Belli koşullarda hemen kalkar.
O yüzden bana sanatçı ruhunu anımsatıyor.
İlgisini çeken bir şey görüyor…
…ve ilhamla doluyor.
Bu benim için bir duygu.
Benim için ereksiyondan öte bir duygu.
Orada olanlar için ereksiyon biraz mimari kaçıyor.
Kimse o binaya girmemeli, güvenli değil.
Yönetmeliğe aykırı.
Bir binanın aksine devrilmez, söner.
Yitip gider.
Penis dirilir, söner, sonra yine dirilir.
Onu besleyen şeye doğru yükselen, sanki güneşte ısınan
ölümsüz bir çiçek gibidir.
Çok etkileyici. Romantik bir figür, cesurca romantik bir figür.
Vücudun geri kalanından uzaklaşmak için
tüm gücünü toplar, bu hâlde yalvarışa geçer işte.
"Sev beni."
"Dokun bana lütfen."
"Dokun bana."
"Dokunuyorum sana, dokun bana."
"Çabuk, sadece bir dakikam var."
Bu arada da vulvaya çiçek derler.
Vulva güldür, gülün yapraklarıdır.
Bu benzetmeleri takdir ediyorum.
Vulvaya güzel demeye çalışıyorlar, kabul ediyorum.
Ama biri bana bir buket gül verse
ve biri vulvama benzese
"Şu güle biri basmış galiba" derim.
Buketten düşmüş ve biri basmış.
Sonra duvara tekmeleyip delilden kurtulmaya çalışmış.
Duvarda da kaybolmuyor işte, değil mi? Hayır.
Hem yaprakları niye bu kadar kalın?
Hayır, vulva güzel olmasına güzel
ama ona daha şairane bir bakış açısı gerek.
Araya gireyim mi? Bir deneyelim hadi.
Bence vulva, belki de benim vulvam
yırtık bir bayrakla aynı güzelliğe sahip.
Yıpranmış kenarları, gerçekle tanışan ideallerin hikâyesini anlatıyor.
Bana göre vulvanın güzelliği bir hamburgerinkiyle aynı.
Kendine has malzemeleriyle beraber
kırışık yağlı kâğıda sarılmış bir burger.
Sonra da kesilmiş… Folyoya sarıp kesmelerine bayılıyorum.
Sonra…
Birbirine yapışmış bu farklı katmanları görüyorsunuz.
Evet, damlama riski var. Ani bir dağılma riski var.
Ama dayanıyor.
Vulva da o dayanan burger işte.
Çiçek olan penis.
Kusura bakmayın ama penis feminen bir ikon bence.
En azından sevgilimin vücudundaki
en feminen şey.
Sevgilim duştan çıksa
ve "Çabuk, üstümdeki küçük kadını bul" dese…
…bu tuhaf bir oyun olurdu ama hemen bulurdum.
Omuz değil.
"Onu görüyorum" derdim. "İşte. Susan." Susan adı anında aklıma gelirdi.
Onun penisi tam bir Susan. Gerçi geçmişe bakınca hepsi Susan'dı.
Susan'lar, Geraldine'ler, Vanessa'lar.
Penis, küçük bir kadın mı diyorum?
Bu fikri sevmeyen türde bir adamsanız
o zaman evet, aynen öyle diyorum ulan.
Ama yok, bu daha çok kaba kadın klişeleri gibi.
Penis hep iyi tanımlanmıştır.
Bir kadını haksız tanımlıyorsan penisi çok iyi tanımlıyorsundur.
Çok hassaslar. Her şeye duyarlılar.
Muhtaçlar, dırdırcılar, gece yarısı dürterler.
"Uyanık mısın? Ben uyanığım. Sanırım ikimiz de uyandık."
Penis hassastır. Penis dırdırcıdır.
Penis ilgi arsızıdır.
İlgi arsızının en büyüğü hem de. Bir an partinin göz bebeğidir,
bir an beş karış suratla koltuğa uzanmış yatıyordur.
Bacağının içi yani. Sıkkın olduğunu biri fark etsin diye bekler.
Ona kızamazsın, olay çıkarır, küser.
Surat yapmıyorum. Benim suratım böyle.
Sen bu suratla evlendin.
Penis orgazmının histerik bir özelliği var.
Yeni yüzyıl başındaki Viyanalı Freud'un koltuğuna yaraşır,
tam bir nevrotik histeri.
Orgazm, bir tür ani ifşa,
korkunç bir itiraf, "Cinayet işledim peder."
Cadı Kazanı'nda mahkemedeki Abigail gibi.
Goody Osburn'ü Şeytan'la gördüm! Siz düşünün şimdi.
Aile yemeklerinde annemin hâli gibi.
Aklına bir şey geldi ama söylemese daha iyi.
İçinde tutuyor ama anca söylerse rahatlayacak.
Bana doğru geliyor.
"Çocuğun yok diye üzülüyor musun?" Top bende artık.
O rahatladı, peki.
Ona her sene Noel'de günlük alıyorum ama günlüğü benim. Olsun.
Sorun değil.
Ama yok, benim orgazmım sana aynı şekilde yük olmuyor.
Benim orgazmım daha özverili, daha kahramanca.
Hatta açıkçası daha militarist.
Benim orgazmlarım "Koşun çocuklar, hadi!" diyor.
"Bombanın üstüne atlar, şoku vücudumla absorbe ederim."
Ve hazzın en patlayıcı doruk noktasında
vajina vulva yapısı patlamaz.
Dayanır.
Dayanır. Tam bir erillik emsali.
Metin, ideal, sadece titrer.
Kontrollü ve güçlü bir izometrik çalışma.
Savaş sonunda ağaca yaslanan bir Viking.
Savaş davullarının eşliğinde titriyor.
Hayır, bacak arası organları içinde
en hassas olanı penis tabii ki.
O yüzden yaptığı şeyleri yaptıktan sonra niye vücudun içine çekilmiyor,
hiç anlayamadım.
"Niye hâlâ buradasın?" oluyorum hep.
"Zayıfsın. Evine gitmelisin."
"Burası senin için güvenli değil, geri çekilmelisin."
"Geri çekil lütfen."
Kukla şovundaki kuklalara benziyor.
Çıkıp şovunu yapıyor. Ama işi bitince kukla tiyatrosunun arkasına çekilmiyor.
Sahnenin önüne dalıyor,
şov devam ederken cansızca orada sallanıp
çoluk çocuğu korkutuyor.
"O karakteri artık görmememiz lazım" diye düşünüyorsunuz.
Birinin onu geri çekmesini umuyorsunuz.
Diğer kuklalar onun ölümünü hikâyeye dâhil ediyor.
Penisin hassasiyeti bir süredir farkında olduğum bir şey.
11 yaşımda, kapağında "Erkeğini nasıl tatmin edersin?" yazan
şu dergileri okumaya başladığımdan beri.
Her ay aynı haber çıkardı. Yeni bir şey var mı diye bakardım.
Olay da hep hassas penisi yaralamamaya dayalı
bir talimat listesine bağlanırdı.
Anlıyor musun?
Uç kısma özellikle dikkat etmek gerekirmiş.
Çok hassas.
Vücudun başka hiçbir bölümü penisin ucu kadar hassas olamaz.
Tanrım falan yani.
İnanılmaz hassas
ve ona yaklaşırken karşıma ilk çıkacak olan da o.
Dikkatlice inmem lazım, en hassas kısım orası ya?
O hazineyi, kalenin daha derinlerine gömmek gerekmez mi?
Hassas uç çilesini atlattıktan sonra
gövdeye geldiğim için rahatlayabilirim artık.
Gövde güçlü gibi ama onun için de uyarı var.
Zira gövdenin altındaki deri çok ince ve narinmiş.
En ince parmağımla göz kremi süreyim mi?
Minik minik sür.
Sonra taşaklar, meşhur taşaklar.
Taşakların başına gelebileceklerin sonu gelmez.
Hepsi de senin suçun. Mor taşak efsanesi.
Kültürel farklılıklar olabilir ama özü hep aynı.
Ereksiyonun sebebi sensen
o ereksiyonun hesabını vermen gerek.
Saat işliyor ve aşağıdaki o taşaklar da
çok yakında morarabilir. Sonrasında ne oluyor, bilmiyorum.
Net olan tek bir şey var, sen bir cadısın.
Küçük hayaları morartan bir cadısın.
Cinsel açıdan ilham verici bir tehdit olarak gelmemiştir bana bu.
Mor haya tehdidi.
"Biri yakında bir şey yapsa da benim çavuşu tokatlasa bari
çünkü aşağısı çok acıyacak" gibi.
Cinsel olarak sen bebek, ben de anne oluyorum,
acil duruma karşı temkinli olmalıyım
çünkü çocuk yetiştirmek kolay değil.
Yok, mor taşak olayının bana itici gelen yanı çaresizliği.
Kendini rahatlatmayı reddetmesi. Mesanem dolu olsa
"Şu idrardan kurtulmam için niye karnıma vuran yok?" diye söylenmem.
İzin ister, tuvalete giderim.
Ama mor taşak olayı…
"Hayır."
"Ben yapmam. Hayır."
"Hayır!" Uykusu başına vurmuş gibi.
"Ben yapmam… Hayır, annem yapsın."
"Çükümün gazını annem çıkarsın."
Çük gazı çıkarması.
Mor taşak varsa gazını çıkarıyorsun işte.
Sırf gırgır olsun diye benzetmelerim bazen abartı olabilir.
Ama bu değil, bu çok iyi.
Diş yermesi erken yaşta başladı. Dişe laf atmalar falan.
Penisin olduğu yere girme. Güvenli değil.
Penis için. O penisi niye riske atasın?
Seni dişlek canavar.
Planın ne? Birine dişlek saksosu mu çekeceksin?
Olay bu mu?
Dişlek sakso, Grimm masallarından biri herhâlde.
Bizim lisede nedense büyük olaydı.
Dişlerimin penis için tehlikeli olabileceğini ilk anladığımda
12 yaşımdaydım. En yakın arkadaşımın evindeydim.
İkimiz de 12 yaşındaydık.
Ablası 16 yaşındaydı, ablasının kankası da 16 yaşındaydı.
Oradaki ilişki çok yukarıdaydı,
çok aşmış bir düzeydeydi.
Gerçek bilgi alabileceğin biriydi.
Büyüklerin her şeyi bildiğini biliyordum. Büyüdükçe artan bilgi bu.
Sen de o gün orada olduğuna şükredersin işte.
Kız, rolünün öğretmek olduğunu biliyordu çünkü durup dururken dedi ki
"Size sakso çekmesini öğreteyim bari
çünkü er geç öğrenmeniz gerekecek, ben de sakso kraliçesiyim." Böyle dedi.
Buzdolabından bir salatalık alıp streç filme sardı.
Yemeğe saygısından, ki bunu takdir ettim.
Sonra salatalık üzerinde göstermeye başladı.
Göstermeyle kim bir şey öğrenir, hiç bilmiyorum. Bende işe yaramıyor.
Resim öğretmenini resim yaparken görünce neden öğretmen, anlıyorum.
Çok iyisin.
Şimdi tuvallerimize geçelim de rezalet başlasın mı?
Değil mi?
Salatalıkla gösterdi ama ben asıl söylediğine tutuldum.
"Sakso kraliçesi." Hele söyleme şekli…
Çünkü bunu deyince kelimeler havada asılı kaldı.
Espri yaptığını belli etmek için bize kaş göz yapmadı.
Bunu dedi ve emin bir şekilde göstermeye başladı.
Benim de sorularım vardı ama hiçbirini sormadım.
Hayır, yani ilk sorum "Kime göre?"
Ama onu sormayacağım tabii ki.
Sakso kraliçesi deyince gözümü bile kırpmadım
çünkü bu hayatta iyi insanlara bu nezaketi gösterebiliriz.
Cesaret edip imkânsızı mı yapıyorlar?
Kendileri için özgüvenle bir şey mi diyorlar?
Desinler ya, izin ver. Yani…
İzin vermiyor gibi görünüp izin veriyor gibi yapma ama…
Deli gibi gözlerini kırpıştırma. Hayır, onlarla göz göze gel ve sus.
Gerçekten imkânsız bir hareket.
Ben kendi adımı bile söylerken
"Doğru dedim mi?" oluyorum.
Böyle bir laf etmek için sağlam özgüven lazım.
Kendi kendini öyle ilan etmiş.
Bu da beni çok etkiledi ve şaşırttı.
Ben bu hayatı aptalca bir özgüven yerine
temkinli bir öz şüpheden yana yaşamışımdır hep.
Özgüven iyi fikir.
Ama riskli iş.
Kendime güvenirsem iki aptala dönüşebilirim gibime geliyor.
Mesela kendimi beğenmem iyi bir his olabilir.
Ama ya yanılıyorsam?
Ya ben ve kendim birbirini tebrik eden
iki aptalsak? "Bu işte en iyiyiz. Bizim gibisi yok."
"Harikayız."
Bence banyo aynasının önünde durup aynadaki kişiyi yermek daha güvenli.
"Aptalsın" dersin. O aptal bile olsa
aynanın karşısındaki ben aptalı fark eden olurum.
O zaman kendi içimde iki aptal olmam.
Aptal ve bunu bilen kişi olurum. Aptal ve onun adına özür dileyen kişiyim.
Böylece ikilimin yüzde 50 haysiyeti olur.
Kendinizi ikiye ayırır ve nefret ederseniz
yüzde sıfır riskine karşı yüzde 50 haysiyeti garantilersiniz.
Öz nefretin nasıl kusursuz bir matematiği var, görüyor musunuz?
Ama kendini sakso kraliçesi addetmek,
o da kabulüm.
Kendini sakso kraliçesi addeden kız hiç unutmadığım bazı şeyler söyledi.
İlki gelişigüzel bir yorum oldu.
"İsterseniz taşaklarıyla oynayabilir
ve bir daha da konusunu açmazsınız."
"İsterseniz."
İsterseniz taşaklarıyla oynayabilirsiniz. Hiç unutmam.
O taşaklarla oynamayı çok isteyeceksiniz
ama izniniz var mı, bilmeyeceksiniz. Çocuk doktorundaki oyuncaklar gibi, dedi.
Hayır, o oyuncaklar sizin için.
Yani taşakları gıdıkla deseydi
ne yapacağımı bilirdim ama oynamak nedir?
Bir şeyle oynamak?
Sezgisel, dalgın bir hareket.
İnsan özgün oyun ruhunu
nasıl taşağa getirir?
Oyunumda en ufak bir klişe emaresi olsa kahrolurdum, anlıyor musunuz?
Entrika kokusu yok.
Hayır, gayet özgün ve hiç de benlik değil.
Çocukluğumdan beri prensibimi bozmadım.
Doğum koğuşundaki en özgün veletlerden biriydim.
Bizim orası resmen maskeli köydü.
"Bakın, ben bebeğim" diyen bebekler. Ben hariç. Ben sadece yaşıyordum.
Özgün ya da değil, iyisiyle kötüsüyle bozmadığım prensip.
Özgünlüğü seçmemle ilgili size sayısız örnek verebilirim.
Çocukluğumdan bir örnek vereyim, belki size de tanıdık gelir.
Spor salonunda bize bir oyun oynatırlardı. Dans ederdik, öğretmen "Dur" derdi.
Bulunduğun pozisyonda durman gerekirdi, yoksa elenirdin.
Özgün olduğuna inandığım şöyle bir yaklaşımım vardı.
Birkaç saniye dans ettikten sonra dur der misiniz?
Teşekkürler. Tamam. Sadece sen de.
Ben oyunu oynuyorum şimdi.
Özgün bir duruştu işte.
Olduğum pozisyonda durmak için elimden geleni yaptığımı gördünüz.
Çok heyecan verici değildi, biliyorum.
Başka çocuklar böyle yapardı.
Bir daha söyler misin? Sağ ol.
Dur.
Böyle çocuklardan tiksiniyorum.
Hiç özgün değil.
Hayır, böyle duruş olmaz.
Olduğun pozisyonda durmadın.
Hayır, durmadın.
Ayrıca dans ederken yaptığın o hareketler nerede hani?
Yok.
Hepimiz sıradan, sıkıcı ve banal bir şekilde durunca
büyük adam sen oldun. Sevmedim.
Hem de hiç. Ömrümün sonuna kadar unutmam.
Herkese anlatırım.
Ama size bunu bilin diye anlatıyorum.
Kendimi de aynı zalim özgünlük standardına bağlı tuttuğumu bilin.
O yüzden şunu soruyorum, "Taşakla nasıl özgün bir şekilde oynarım?"
Durakta otobüs falan beklerken
torbada iki mandalinam olsa ne yapacağımı biliyorum.
Şöyle bir şey olurdu.
Evet, düşünmem gerekmezdi. Tamamen bilinçsiz bir oyun olurdu.
Saat yönünde olurdu herhâlde. Planladığımdan değil, öyle olurdu işte.
Enerjinin yükseldiği bir noktaya gelirdim.
Bir tur daha attırır mıyım acaba?
Evet.
Vakit geldi.
Sonra öteki tarafa döndürürdüm. Buna uğraştık zaten.
Heyecan yüklü ruh sağdan sola galaksisine süzülüyor.
Ama taşakla bunu yapmam.
Bir kez bile döndürmem. Asıl niyetimi o da anlar bence.
Bu dürtü tamamen benim suçum değil.
Bence taşak anatomisi bile bize meydan okuyor.
Bence kesenin boyu bile
o kadar uzun ki
varlığının doğası gereği bir tur döner mi sorusunu doğuruyor.
Bir tur bile dönüp de geri gelse ne kadar tatmin edici olurdu.
Yok, oynamam.
Taşakla oynamam ben.
Çok düşündüm. Bu fikre inanmıyorum.
Ama taşağa dokunmaktan korkmuyorum.
Tarihi ve şahsi olarak
taşak konusunda yaptıklarımı anlatayım mı? Harika şeyler değil.
Birazcık kaldırıyorum.
Az bir yükselme,
seksi de değil ama bana kızamasınız, yardım ediyorum.
Birkaç saniye de olsa keseyi yer çekiminden kurtarıyorum.
Bunun da bir değeri yoksa neyin var, bilmem.
Ama zayıf geliyor.
Kendine değer katmaya çalışan stajyer gibiyim.
Bir şeyi istenmesini beklemeden yapan. Ne korkunç histir o.
Yardım etmek istersin ama olmaz.
Aynı hissi, ağır bir şey taşıyan insanlara yardım ederken de duyuyorum.
Piknik masası mesela.
Geç kalıyorum. Diğer taşıyıcılar ağırlığı çoktan paylaşmış oluyor.
Sen de koşuyorsun. Bir şey taşımıyorsun, taşıyamazsın da.
En kötüsü de espri geliyor. "Bugün kolay yırttım.
Bütün işi siz yapıyorsunuz be çocuklar."
Hayır, ben almayayım.
Böyle bir şey olursa, o duruma düşersem geri çekilirim.
"Yaptığınız şey için sağ olun ama ben bu yalanda yokum."
Taşak da öyle.
Bu hareketin zayıflığı beni utandırıyor,
yavaşça indirip elimi çekiyorum.
Bir süredir bu kafadayım.
Sakso kraliçesinin ikinci lafı da şuydu,
ki küresel felsefesi de oydu herhâlde
çünkü dersi o şekilde bitirdi.
"Günün sonunda, konu sakso çekmek olunca
yanlış diye bir şey yoktur" dedi.
"Çünkü karşı taraf sırf orada olmaktan bile mutludur."
Ne güzel, değil mi?
Bayıldım.
Bana mantıklı geldi. "Önemli olan teknik değil,
olayın ruhu" demişti. Bu da beni rahatlattı.
Sonra da "Adamın çükünü koparmadığın sürece tabii" dedi.
"Hm" oldum.
"Başka konuya geçmeden evvel, öyle bir şey var mı? Çük kopar mı?"
"Kimsenin çükünü ısırıp koparmazsın" dedi.
Ben de "Yok" dedim. "Ama bunu yapabilir miyim?"
Yani amacım buymuş da gerekli ekipmana sahip miymişim gibi.
Çünkü bunu yapabiliyorsam tek bir hamleme bakıyordu demek ki.
Hele bir de onu dert edersem.
Bunu dert edersem "Çükünü koparma" deyip dururum.
"Ne yapmayacaktık? Çükünü koparmayacaktık. Bir daha! Çükünü koparma."
O anda ısırırdım işte. Koparırdım çükünü. Bunu yapabilir miyim, onu söyle.
Kafatasımı, çenemi, dişlerimi falan 200 yıl sonra bir arazide bulursanız
silah olarak kullanabilir misiniz?
Özellikle de
çük koparmak için. Acaba bu kemikler…
Bu kemikler penis kemiğini öğütebilir mi?
"Orada kemik yok ki" dedi o da.
İnanıyorum ki bunu biliyordum.
Bildiğime inanıyorum.
Ama unuttu diye bir kızı suçlayabilir misiniz?
"Kemik gibi" laflarıyla büyümüş bir kızı peniste kemik olmadığını
unuttu diye suçlayabilir misiniz?
"Kemik gibi sert, taş gibi."
Orada kemik yoksa en sert hâlindeyken bile
kemik gibi sert olamaz.
Taş gibi değil.
Asla taş gibi sert olmadı.
En sert hâli bile
taş gibi değil.
Hayır.
Taşların belli bir özelliği olur.
Jeolog değilim ama penis, kâğıt, makas diye oyun olmaz.
Kimse penisi seçmez. Taşın yerini tutmaz.
Makası yenmez, kâğıdı yenmez. Yüzde 50'lik bir oyun olur, kimse oynamaz.
Dil açısından taş benim için size çarpan bir şeydir.
"Tanrım! Aman tanrım! Kafama taş çarptı."
Penis ise tokatlar, nasıl olursa olsun.
Gökten de gelse tokat gibidir.
Taş ise "Aman tanrım!" dedirtir. Penis de…
Yok, ruh hâliyle alakalı bir şey bu.
"Nasıl sertleştim, baksana."
"Taş gibi sert ereksiyon oldum, görüyor musun?"
"Yo, hayır."
"Hayır, görmüyorum."
"Demek istediğini anlıyorum. Penisindeki değişimi görüyorum
ve tabii ki buna memnunum."
Madem taş gibi sert, dişim niye tehlikeli olsun?
Taş gibi sert ereksiyonun yüzünden dişim kırılırsa diye
benim korkmam gerekmez mi?
Dişçim bu hikâyeye inanmayacak.
Hayır. Taş gibi değil. Rica ediyorum, taş gibi sert bir ereksiyon hayal edin.
Onu hayalinizde şık bir restorana götürün, kereviz sapı püresinin üstüne koyun.
Üzerine sos, yanına ıspanak, biraz da maydanoz.
Bir ısırık alın. "Hayatımda yediğim en yumuşak et" demiyor musunuz?
Şefi çağırın. "Kemiğinden ayrılıyor."
Kemiksiz olduğunu hatırlatsın size. Kemiksiz bir et parçası.
Anca bir kan torbası kadar sert. Meme ucu gibi erekte olabilen bir et.
Hayır, taş gibi değil.
Ayakkabıma taş girse
muhtemelen kenarda durur, ayakkabımı çıkarır
ve silkelerdim. Ayakkabımda taş gibi sert bir erekte penis olsa eve giderdim.
Yok ya. Bu arada Washington Anıtı da erkeklik organı değil.
Erkeklik organı değil. 175 yıldır duruyor orada.
Taş ne yapmaz, biliyor musunuz? Bir anda taş olmayı bırakmaz.
Açık olmak istiyorum. Biraz düz konuşuyor olabilirim.
Anlıyorum, evet.
Taş gibi sert ereksiyon. Tanımlayıcı bir dil. Bir görüntü.
Edebi dil, çok matah değil belki
ama teknik olarak böyle işte. Ben de her kız gibi severim bunu.
Sadece penisle ilgili tüm söylemler onu sik gibi göstermeye odaklı sanki.
Bu da penisin hassas yapısını daha da dikkat çekici kılıyor bence.
Taş gibi sert ereksiyon, anakonda, yılan gibi penis.
Hep de yılana benzetirler.
Penis yılan değil.
Hayır. Yılanların eminim çok keskin duyuları var.
En azından gayet uyanıklar.
Hamlelerini net bir şekilde yapıyorlar.
Penisi gitmesi gereken yere yönlendirmediğim olmadı hiç.
Şikâyet etmiyorum. Müdahale etmeyi tercih ederim.
Müdahale etmeyi yeğlerim.
"Bak anne. El yok. Yolumu bulurum"dan daha iyi.
"Yardım etme!"
"Tekrar aynı yeri deneyeyim mi?"
"Şimdi biraz daha güçlü."
"Başardın."
"Tuhaf bir açıyla girmeyi başardın."
"Yarımı da beraberinde içime soktun."
Paltodan kolunu çıkarırken palto kolunun da gelmesi gibi.
Şimdi bir durup onu çözmem lazım.
Durumu toparlarken toparladığımı da belli etmemeliyim.
Yün dışını değil de ipeksi astarı düzeltmem lazım.
Penisle aramda olan şey için penetrasyon kelimesi biraz ağır kaçıyor.
Penetre etmek dediğin düşman bölgesinde olur.
Sen evimde misafirsin.
Seni davet ettim, ortamı hoş hâle getirdim.
"Penetre olmak" kelimesi için sözlüğe veya eş anlamlılar sözlüğüne bakarsanız…
Eş anlamlılar sözlüğüne bayılırım. Diğer kelimelerle karşılığını verir hemen.
Hiçbiri mükemmel değil ama işte. Halkın sözlüğü derim ben.
"Penetre" kelimesinin ilk eş anlamlısı "delmek".
Ama bir şey delmiyorsun ki. Faal bir geçit bu, bir süredir de öyle.
Kurdele kesme törenini kaçırdın. Bir süredir faaliyetteyiz.
Ya da diyelim sallana sallana gireceğin kocaman, açık bir giriş burası.
Ama hayır.
Vajinal kanalın duvarları düz durur.
Eldiven duvarları da düzdür.
Eline eldiven giyince "O eldivene penetre oldum" demezsin.
Eldiveni giyer, lafını bile etmezsin.
Penetreyi sevmediyseniz bir sonraki seçenek belli.
"Girmek" ya da "birinin içine girmek."
"Ah, o an."
"Ah, içime girdiğin o an
dünyam değişti,
ben de değiştmi."
Hayır, benim içime hiç girilmedi.
Bu benim için ölçekle alakalı bir şey.
Vücudum bir bina olsa,
vücudum Target gibi bir yer olsa
ve biri bana girerken yaptığını Target'a girerken yapsa
ikinci cam kapıyı bile geçmiş olmaz.
Target'a gittim bile diyemezler hatta.
Girişte oyalanmış olurlar.
Otomatik kapılar da açılır, kapanır.
Açılır, kapanır.
Target'ın dışındaki otoparkta günün sorunu olurlar.
Penetre ol, içime gir. İçine boru döşedim. Bunu ilk üniversitede duydum.
İçine boru döşemiş. Boru dediği de penis.
İşte delikanlı, sen tesisatçısın. Hayatında hiç tesisat yapmamışsın.
Bunu biliyorum. Ekonomi okuyorsun ve bir süredir sana uyuzum.
Boğul kaltak.
Çüküyle boğul. Şişko çüküyle boğul. Boğulduğunu duyalım…
İstediğin bu mu? Gözlerimdeki o korku ve panik mi?
Boğulmak en büyük korkularımdan biridir.
Penisle asla.
Hayır, penisle boğulmaktan hiç korkmadım
çünkü boğma tehlikesi yok, bir yere bağlı.
Boğuluyorum.
Çükünle boğuluyorum.
Dur ya.
Tamamen güvendeyim.
Ölüm yakın.
Kendime doğru düzgün bakar ve birkaç iyi karar alırsam
uzun bir hayat sürerim.
Kimse sakızı gırtlağına sokmaz.
Kimse gırtlağında sakızla gargara yapmaz. Gerçek bir risk bu. Hayır.
Bir çocuğun sakızı sikten daha tehlikeli. Tamam mı?
Hep böyle değildim.
"Senin sikin bir halt değil" falan.
Hayır, insan böyle başlamıyor, sonra bunu yapma gereği duymuyor.
Hayır, eskiden korkardım.
İlk kez sakso çekmeye çalıştığımda çok fena çuvalladım mesela.
Son anda yapmaktan vazgeçtim.
Çünkü sorunu fark ettim. Koşullar da harikaydı bu arada.
16 yaşımdaydım, benden bir yaş büyük sevgilim vardı.
Ameliyat masasındaki baygın hastalar gibi
sevgilim yatakta uzanıyordu.
Yavaşça süzülen sis gibiydi vücudu.
Birinin tadilattan çıkmış bodrumunda misafir odasındaydık.
Yenilenmiş bodrum katı mis gibi kokar.
Yeni halı kokusu. Aile çalışıyor hissi. Bodrum bitti, sıradaki ne? Veranda mı?
Bilmiyorum ama çok güzel olacağına eminim.
Onu yenilenmiş bodrumdaki yatağa yatırdım.
Üst katta biri parti veriyor. Anne babası yok.
Sevgiliyle aramda çok katman var.
Evim, annemler derken
dış dünyadan bağımsız sakso çekmeye bundan daha fazla yaklaşamazsınız.
Ben de yavaş yavaş gövdesinden aşağı indim.
Beraberinde gelen bütün o…
"Yapabilir mi?" soruları falan.
Belirsizlik falan hepsi. Belki çok yavaş, çok ağır davrandım.
Yeterince hız, ivme, güven kazanamadım
ve oraya gelince tereddüt ettim.
Vazgeçtim.
Öylece dikilip kaldım hatta.
Çok fenaydı çünkü istiyordum.
"Yapmayı gerçekten arzulamamışsın, yoksa yapardın" diyenler olabilir.
Hayır, yani evet.
Kızartma başında dikilmedim hiç.
Arzuyu fark ettiğim anda
kızartmayı tüketerek gideriyorum onu
ama istedim gerçekten.
Bunu yapmayı istedim, gerçekten.
Şöyle ki hayatımın o döneminde kitapçılardan epeyce kovulmuşluğum oldu.
Saatlerce kitapçıda kalır, her şeyi okurdum.
Şu alıntı kitapları da dâhil.
Hızla alıntı kitaplarını okur, yılların bilgisini kapmaya çalışırdım.
O kitapları okuyunca belli temalar öne çıkıyor.
"Gençlik gençlerde harcanmıştır."
Sizi duyuyorum geçmişin sesleri. Bunu yapmayacağım.
Meni içeceğim.
Temmuz çimlerinde, ay ışığı altında meni içecek
ve bunu bir an evvel yapacağım.
Kitapçılardan bunu öğrendim.
Genç, doyumsuz bir okuyucuysanız o sayfalarda çok tutku var.
Yaşanmış onca hayat. Benim hayatım da bir kitap olabilir hissi.
Hemen o hayata başlamalıyım. Ama işte oradayım ve başlayamıyorum.
Niye? Bu büyük görevin muazzamlığı karşısında yalnızım diye mi?
Hayır. Hatta bu sefer koca çim hokeyi takımının
desteğini arkamda hissediyordum.
Çünkü bu gece sakso çekeyim diye
beni partiye onlar getirdi.
Öncesinde tüm takım pijama partisindeydik.
Sevgilimin arkadaşı olan büyük kızlar ikimizi kolluyorlardı herhâlde.
"Ona daha sakso çekmediğini biliyoruz" dediler.
"Neden? Korktuğun için mi?"
"Korkmana gerek yok. Yap gitsin tarzı bir şey bu."
"Yaptın mı yapmış olursun,
üç, iki, bir de ve yap gitsin işte…"
"Harika bir tavsiye" dedim.
"Teşekkürler."
"Bir daha görüştüğümüzde öyle yaparım."
Onlar da "Şimdi yap. Evi arabayla beş dakika" dedi.
"Arabamız var. Al sana bira."
Zar zor dört yudum aldım.
Kokteyl kadınıyım. Daha bilmiyordum.
"Ona sakso çek" diye tezahürat ederek beni arabaya götürdüler.
Kimine göre akran baskısı olabilir.
Bana öyle gelmedi, destek gibi geldi çünkü genç bir Tony Robbins okuruydum.
İnsanlara hedefinizi söyleyince ulaşma ihtimalinin arttığını biliyordum.
Kendini sorumlu hissediyorsun.
O 48 kasetlik Personal Power serisini altıncı sınıftayken yaptım.
Yedinci sınıfta Awaken the Giant Within'i hatmettim
ve lisede deneme sınavı için yine Giant'ı okuyordum.
Deneme sınavına hazırlanılmaz ama o sınırlayıcı inançları yıkabilirsiniz
çünkü bu inançlar genel puanlamanızı kötü etkiler.
Takım kaptanı beni sevgilimin olduğu partiye götürdü.
Yolda benimle konuştu.
"Neden yapmadın? Neden ona sakso çekmedin?" dedi.
"Diş yüzünden endişeliyim" dedim.
"Onları ne yapacağım, bilmiyorum. Her yerdeler."
"Bu arada orada kemik yok" dedim. O zaten biliyordu.
"Dişi dert etmene gerek yok" dedi. "Sakso çekerken
ağzının etrafını dudak nemlendirici veya vazelinle iyice nemlendireceksin,
sonra dudaklarınla dişlerini kapatıp gülümseyeceksin."
"Böyle çekeceksin…"
"O zaman bir şey olmadan kayar. Gülümsemeye devam et."
Bazılarınız "Aynen" diyordur.
"Sakso nasıl çekilir, biliyoruz. Devam et."
Yüzde beşiniz de olabilir, 95'niz de.
Kural yok.
"Anladın mı?" dedi.
"Evet" dedim. "Sağ ol. Sorunu çözdün." Çözmüştü de.
Ama yanlış yön tarifi verirler ya? Yanlış olduğuna eminsinizdir
ama aranızdaki samimiyet yüzünden
başkasına sormak için gitmesini beklersiniz.
Kibarlık edersiniz, yolun karşısındasınızdır hâlâ…
Bunu dediğinde içimden bir ses…
İçimden bir ses…
Dedi ki…
Bu olamaz.
Yağlanmış kukla.
Sakso böyle bir şey olamaz.
Saksonun bir şey olması, bir adı olması, bunca yıl dayanmış olması için,
hatta birinin, bu tutkuyu duyan bir mağara adamının
ormanda bunu icat etmesi için başka bir şey olmalı.
Diğer hamleler anlamlı değilmiş. Onlar da doğaçlama yapmış.
"Sana yapabileceğim en çılgınca şey ne?" demişler.
Düşünmüşler ve bulmuşlar.
Ellerindekini biliyorlarmış.
Pencereli zarf gibi. Basit ama zarif bir çözüm.
Sizin aklınıza gelir miydi? Anladınız mı?
Adresi mektuba yaz,
sonra zarfa koy. Pencere olduğu için zarfa adres yazmana gerek yok.
Biri bunu düşünmeden önce kimse düşünmemişti.
Bana göre saksoda da durum aynı. "Sana yapabileceğim en çılgınca şey ne?"
"Yoğunluğu nasıl ifade edebilirim?" Sonra çözümü buldular.
Riskliydi ama yine de yaptılar.
Böyle bir deha abartılamaz.
Bence oral seksin kendiliğinden ortaya çıkması için
böyle zekice çözümlere gerek olmamalı. Bu küçük hilelere,
kivili Body Shop dudak kremimi ziyan etmeme gerek yok.
Kendince bir yolu olmalı.
İçsel bir şairaneliği olmalı. Ben öyle yapmak istiyorum yani.
Ben icat etmişim, daha adı yokmuş gibi. Gerçek bir matbaa öncesi haysiyeti.
Özgün.
Özgün ya da değil.
Oradayım ve yapmıyorum.
Asıl sorunu işte o zaman fark ettim.
O ilk dakikalarda düzgün yapamayacağım.
Tabii ki, hiç yapmamışım. Normal. Sorun o değil.
Sorun, bunu kötü yaptığım o anlarda
bunu kötü yaptığımı bildiğimi karşı tarafa dile getiremeyecek olmam.
Ağzım cinsel organla dolu çünkü.
Sakso, anlatım becerinizi nasıl ortadan kaldırıyor, gördünüz mü?
Ufak bir espri yapmak için kendinizi izah edip içerik veremezsiniz.
Bilinçli iletişimin bir yolu yok.
Benim için de olay bilinçli iletişimdir.
Bu hayatta soytarı olmakla ilgili bir sıkıntım yok.
Yeter ki şapkamdaki zilleri benim de duyduğumu söyleyebileyim.
Çın çın.
Ben de duyuyorum.
"İnanmazsın, ben diktim. Kostümümü kendim yapıyorum.
Bunlar da ilginç olur dedim."
Bu senaryoda ikinci bir ağzım olsa müthiş olurdu.
Sorun olmazdı. Bir ağzım saksoya başlarken öteki de "Tamam. Dur" derdi.
"Bu daha sakso değil tabii ki.
Pozisyon almaya çalışıyorum. Vay canına. Dişlerim sürttü.
Sen de hissettin tabii.
Sorunun farkındayız, bilesin.
Çözüm üstünde çalışıyoruz. O yüzden gösterdiğin sabır için
teşekkürler." Ama yok.
Hayır, konuşamazsın, anca salak salak bakarsın.
Anca…
Bir şeyi çözmeye çalışan birinin o aptal bakışları olur.
İş başında öğrenme bakışı.
O bakışı hiç sevmem.
Hiç ciddiyet yok, sadece konsantrasyon.
Şaşırma anlarında samimi ayak uydurma çabaları. Hayır.
Hayır. Hiç haysiyet yok. Sıfır konuşma. Sıfır haysiyet.
Konuşma yok, çözüm yok, ne yapacağımı bilmiyorum.
Ben de elimden geldiğince mağrur ve usul bir şekilde
geri çekilip gövdeden yukarı doğru çıktım
ve yüzüne geldim. Bir şey yapmak istiyordum.
Takımım bana güveniyordu.
Kitapçı da. En önemlisi kitapçı. Bu hayata başlamak istiyordum.
Derin bir nefes aldım ve sakinleştim çünkü olay bu.
Sakinleşirsin ve çözüm ortaya çıkar. İlk kez çıktı da. Ona bekâretimi verdim.
İstediğiniz gibi hazmedin.
Bence dâhiyaneydi. Gerçekten dâhiyaneydi.
Çünkü bekâretime hiç değer vermedim.
Niye vereyim? Ben girişimciyim. Bu da doğuştan benimle gelmiş.
Hak ettiğim bir şey değil ki.
Bekâret bana hep kumarhane parası gibi gelmiştir.
Bir bekâret var, onu harcamamız lazım.
Kupon gibi. Otelde eşantiyon verilen iki kupon gibi.
"İki bekâret kuponu koymuşlar." Millet abartıyor da benim umurumda değil.
Otelden ayrılmadan kullanmaya çalışmamız lazım.
Kendimi evliliğe saklamak gibi bir derdim yoktu.
Kendim derken ikimizin bedenine dair korku ve huzursuzluğumu diyorum.
Sana sakladım gerçek aşkım.
Hayır. Nihai gerçek aşkıma bir şey sunacak olsam
cinsel beceri koleksiyonuyla
ve bunları icra edecek
özgüveni sunardım.
Kendine özgü ama yine de evrensel olan aşkımı ifade edecek şahsi bir sözlük.
Ama bu becerileri kazanmak için bir sürü deneyim yaşamalıyım.
Bu işler böyle. İdman yapmam şart.
Ondan sonra bırakabilirim.
Servetinden vazgeçen huysuz prensler gibi
bu işleri bir kenara koyardım ve düğün günümde gerçek aşkıma,
ailemiz adına babam bunu hediye olarak sunardı.
"Ailemizden size. Ne diyeceğimi bilmiyorum ama bunun için çok çalıştı, biliyorum."
Saflıkla ilgili bir endişem, her cinsel deneyimde küçüldüğün fikriyle
bir derdim yoktu.
Kokulu çıkartmaya dönmüş insanlık falan.
"Şurasını biraz kazı, şurasını kokla."
Güzel zamanlar, evet. Ama yakında ne olacaksın?
Güneş gözlüklü, solgun bile çilek.
İstediğin bu mu?
Ne yapalım o zaman?
Sürtük ablalarının yanına mı koyalım seni?
Ablana ne oldu, hepimiz hatırlıyoruz.
O güzelim, ayaklı kök bira dondurması.
Bir herifin botunun altında öldü.
Hiç kokusu kalmamıştı.
Hiç kokusu kalmadı, süzüldü gitti.
Hiç kendi üstüne katlanan çıkartma gördünüz mü?
Cinsel olarak aktif bir ergen olmaya hazırdım.
Teknik olarak seks, sorunu çözüyordu zaten.
Oynaşmayı sevseniz de kot dikişinizin yara yapmasından bıktınız mı?
Cinsel olarak aktif bir ergen olmaya, sağlık hocasını gururlandırmaya hazırdım.
O da gururluydu, hissettim. Çok mutluydum.
O zamanki sevgilimin babasının gururunu da hissetmiştim.
Babasına söylemişti herhâlde.
Oğlunun adına adamın adımlarında fark edilir bir sıçrama vardı.
Evet. İğrenç.
Belki de genel olarak sevgili babası figürünü sevmediğimdendir.
Yanlışlar ve var olmamalılar.
Özellikle de lisede.
Sevimliyken bile rolün kendi fena. Onların suçu da yok. "Selam."
"Selam Jacqueline, nasılsın? Okul nasıldı?"
"Sakın benimle muhatap olmayın efendim" oluyorsun.
"Rica ediyorum, size hiç yakışmıyor."
"Oğlunuz kendi becerisiyle bana giriş hakkı kazandı.
Size hiçbir borcumuz yok."
Size ne selam veririm ne de koklatırım.
Bence hepimiz için en iyisi
arabamın sesini duyunca ortadan kaybolmanız olur.
Kulübenize gidin, o leş yerde bok yiyorsanız yiyin.
Sevgilimin babasına karşı öfkem size biraz manyakça gelebilir
ama adam götün tekiydi, ondan.
O zamanlar hayatımdaki birçok yetişkin öyleydi zaten.
"Yani" dememe çok laf söylerdi.
Takmıştı.
"Pardon Jacqueline. Sadece sen konuşurken tek 'yani' kelimesini duyuyorum. Bu da…"
Tek duyduğunuz bu mu?
Tek odaklandığınız bu mu?
O zaman zekâ geriliğinize karşı size bilişsel egzersiz yaptırayım.
Üst üste devamlı aynı kelime. Duymayın onu, beyaz gürültü yapın.
Seçici olarak bilgiyi duymamak temel bir bilişsel yetenektir.
Bulmaca çözüyorsunuz.
Dediğim gibi kulübenize gitmeyecekseniz araya beni dinlemeyi de ekleyin.
Gerçekten iğrençti.
Umursuyormuş gibi havalara giriyordu.
"Hayır, ben sadece…"
"Hayır, o kelimeyi çok kullanırsan
söylemeye çalıştığın şeyin anlamını hafifletmiş oluyorsun.
Aptalca konuşuyorsun."
Söylediği şeylerle bir kez olsun beni hayrete düşürmemiş biri için
gerçekten büyük bir laf.
Konuşmamın gücü için endişeliydi.
Hayır efendim, hiç anlamamışsınız.
Benim zekâm nehir gibidir.
Nehir gibidir ve "yani" de taştır.
Akıntıyı kesmek için aralara o taşları koyuyorum ki
siz de suya kapılıp boğulmayın.
Sizin gibi adamlara kibarlık olsun diye "yani" diyorum
çünkü benimle başa çıkamazsınız.
Net.
Oğlun beni götürüyor diye gururlusun
ama onu götüren benim, bu kadar.
O bana girmiyor, ben onu sarıyorum.
O bana penetre olmuyor. Ben onu yiyorum.
Onu çiğneyip un ufak ediyor, tükürüyorum ve o da her anına bayılıyor.
Sen de bayılırdın domuz herif.
Şortlu domuz seni.
Tabii bunların hiçbirini babasına söylemedim.
Bunu bir adama asla yapamam. Yüzünü hayal etsenize.
Mahvolurdu. Nasıl yıkılırdı.
Hayır, asla yapmam.
Ama oğlu sakso yok diye hiç yakınmadı. O da bir şeydir.
Babasının suçu yoktu zaten.
Bu çocukla bir daha deneyemezdim sadece
çünkü bir kez buna yeltenip nasıl korkuyla kaçtığımı görmüştü.
Yani bir daha deneyecek olsam
bir daha deneyen biri olduğum çok bariz olurdu.
Dün heyecan yapan buz patenci gibi.
Bakalım. Bugün düşmeden sıçrayabilecek mi?
Çok fazla farkındalık vardı. Şerefimi kurtarmak için bir yıl beklemeli,
başarısız denemeyi unutmalı ve yaz sonunda da
o sevgiliyi üniversiteye yollayıp son sınıfta temiz bir sayfa açmalıydım.
Son sınıfta da aynen öyle yaptım.
Kendime yeni sevgili yaptım çünkü yeni biri olmak için
önümde de yeni biri olması lazımdı.
Son sınıfta yeni biriyle sevgili oldum, onu bizimkilerin bodrumuna götürdüm.
Bizimkilerin bodrumu da tadilatı bitmemiş bir bodrum.
Gayet doğal, ham bir ortam yani.
Takıldığımız ilk gece ona sakso çekerim dedim.
Yüzümdeki sahte özgüvenle gerçek özgüven ifadesini
ayırt edecek kadar beni tanımadan bunu yapayım dedim.
Cinsel maraton başlangıcı gibi işte.
Hız. İvme.
Önemli olan mağara insanının ruhunu benimsemek.
Kıyafet ne, bilmiyor gibi yapıyorum falan.
Ağzımda böyle saf bir arzu var
ama kafam bir yandan "Abercrombie" diyor.
Tam bir maraton başlangıcı çünkü merdivenden inip gelmek istiyorum.
Moda girmişim. Eski numara.
Sakso merdivende başlıyor ki hazırlanmanı görmesinler.
Gurur duyardınız yani.
Sadece…
İnanana kadar devam ettim, tam başlamadan evvel de
"Tereddüt yok, vay be" oldum.
"Tereddüt etmeyen kimmiş, görelim."
Bu da tam… Bilmiyorum…
Sonra işte…
Yine kalakaldım. İnanamadım.
Yine. O yüzden de hızlı başlangıçlara inanmam.
Sizi yarı yolda bırakır.
Koşmaya devam etmelisiniz.
Özgüvenli girişlerime o yüzden hiç inanmam.
İnsanlar, sizi rahatlatacak zirvede bir gösteriyi hak ediyor.
"N'aber Belediye? N'aber New York? Ayağa kalk lan."
Emin ellerdesiniz, haberiniz olsun.
Yok.
Sonra…
Sonra çatladığını görüyorsunuz. Gösterinin devamında ortadan çatlıyor.
Sıfırdan başlamak daha iyi.
Şüphe uyandırmak daha iyi. Yaşamayı hak etmiyorum…
"Bir soluklanabilir miyim?" diyorsunuz. "Teşekkürler. Bu bana bir süre yeter."
Hızlı başlangıç niye işime yarar dedim, bilmiyorum.
Hiç benlik değil.
Tramplenin ucuna kadar gitmiş
ve bir, iki, üç deyip olabilecek son anda geri çekilmiş biriyim ben.
Atlamaktan çok daha karmaşık bir hamleyle hem de.
"Cankurtaran. Merdiveni boşalt, geliyorum. Yardım et bana."
Binlerce merdiven boşalttım.
Ben buyum.
İçimde bir şey var ki bu hayatta
geri dönmek için hiçbir zaman
geç değildir.
Oradaydım.
Yine mi tereddüt ediyoruz dedim.
Planımız nedir canım?
Ne yapacaksın?
Yine bir gövdeden daha mı uzaklaşacaksın?
Denemek için
bir yıl daha mı bekleyeceksin? Başkasının önünde mi yeni biri olacaksın?
Hayır, yap gitsin de ve yap.
Ama sen öyle değilsin. Duyuyor musun? Bana ne.
Her deneyimini anlatacak ikinci bir ağzı olmasını isteyen,
aşırı düşünen bir insansan, bana ne?
Hayır, bir yolunu bulacaksın.
Nietzsche demiş ki benimkinden başka yol yoktur.
O zaman Nietzsche'nin yolunu bul.
Kendi yolunu bul. Bir yol bul işte.
Ben de edebiyata yöneldim.
O sırada…
O sırada Lolita'yı okuyordum.
Vladimir Nabokov'un dili beni çok etkilemişti.
Kimi etkilemez ki?
İtiraf ediyorum, biraz da gösteriş olsun diye okuyordum.
Her kelimesini okudum, evet ama asıl hoşuma giden
çim hokeyi eteğimle pizzacıda cam kenarında okumaktı.
Kapağı görünür hâlde. Yetişkinler görünce şoke olsun diye.
"Pardon. Rus klasiklerine mi meraklısınız?"
"Hiç sanmam, seni banliyö öküzü."
Ama işte oradayım, yine aynı endişelere kapılmışım.
Laf yok. Haysiyet yok. Tipin aptal, sesin aptal.
Diş çekmeler falan filan.
"Tamam, ben konuşamam.
Ama peki ya başka biri konuşsa? Vladimir Nabokov konuşsa?
Bunun gerçek olmadığını düşünsem…
Vladimir Nabokov hikâyesinde bir karakter olsam?
O zaman bu sakso girişimi ne kadar kötü geçerse geçsin
Nabokov'un maharetli kaleminde ışık saçan bir nesir olmaz mı?"
Hepsi edebiyat sayılmaz mı zaten?
Metin üstüne metin değil mi her şey?
Edebiyatta hiçbir şey ters gitmez. Anca ilginç olur.
Kötü giden şeylerin ilginç detayları olur, hikâyeye boyut katar.
"Ya en kötüsü olursa?"
Aceleci davranma.
"Ya çükünü ısırıp koparırsan?"
Dedim ki "O zaman koleksiyondaki en efsane hikâyede yaşıyorsun demektir."
"Kızın adamın çükünü ısırdığı hikâyede."
"Gerçek değil" oldum ben de. "Edebiyat."
"Alt tarafı bir metin hepsi."
"Ay ışığı." En güzeli değil ama aydan başladım.
"Genç bir adamın penisinin sol yüzüne vuruyordu ay ışığı.
Genelde fark edilmeyen kızıl gölgeli, kahverengi saçlı kız
yavaş yavaş silindire doğru…"
Sonra yapmaya başladım!
O çükü ağzıma aldım!
Teşekkürler.
Biliyorum, bazılarınıza bu bir an için karakter bölünmesi gibi geldi.
Kızlarımız için bunu istemeyiz.
Peki. "Bana böyle şeyler olmaz. Tabii ki ona olur. O kim ya?"
İşler sarpa sarınca beynimdeki küçük odaya giderim.
Minicik televizyonumu izlerim.
Komik şeyler izlerim ama.
Bazen o minik ekran gerçek ve korkunç hayatımda
olanları göstermeye çalışır, kumandaya uzanırım.
Hayır, karakter bölünmesi değildi bu.
Ben ve aklıma gelen bir fikirdi. Egonun üstünlüğüydü.
Arada fark var.
O çükü ağzıma aldırdı ve çok da iyiydim. İyiydim sahiden.
Acı çığlıkları yoktu.
Şairane bir içselliği vardı sanki.
Hep olmasını beklediğim gibiydi yani.
Ben daha anlamadan,
bildiğimiz tabiriyle menisini ağzıma boşalttı.
Ben de yuttum çünkü Tony Robbins okuruyum, işin kolayına kaçmam.
Hep biliyordum.
Yutacağımı hep biliyordum. Tartışmaya gerek yoktu.
Kolayı da var, zoru da.
Puan kazanmak için zoru denerim.
Zor derslerden iyi almayı severim.
Kolay derslerden pekiyi almayı değil.
Evet, yutacağım ve işi oluruna bırakacağım.
Ve başardım.
Muhteşem bir başarıydı.
Bunun üstüne tez yazmak istedim ama kaldıramayacaklarını biliyordum.
O kadar bilgili değillerdi.
Ne rehberlik hocaları, ne dekanlar… Hiçbiri.
Sizin gibi değil hiçbiri.
Ne yaptığımı biliyordum
ve kendimden gayet memnun olarak üniversiteye başladım.
İlginçtir, biraz Katolik bir okuldu.
Kravatlı bir sürü bâkir Katolik oğlan vardı.
Ufacık bir cinsel deneyim için partilerde aranıyorlardı.
Çok kaba, hiç benlik değil. Ben liseden idmanlıydım.
Bir de Yahudiyim, o yüzden aralarında Philip Roth gibi kalıyordum.
Öğretmeye hazır Yahudi bir sapık.
Başarabilirseniz harika. Tavsiye ederim.
O dönemde kimseye sakso çekmek için bir acelem yoktu.
Sakso benim için başarılmış bir işti.
Temelinde ustalaştığım bir sanat dalıydı.
Tanımını yapmıştım.
O sanat dalını yıkmanın anlamlı bir yolunu bulmam lazımdı.
"Saksonun anlamı ne olabilir?" gibi büyük sorular soruyordum artık.
Ardında yeterince aşk varsa
sakso bir aşk mektubu olabilir mi?
Şiir olabilir mi? Bedenim de kaba ama şehvet dolu bir lisan.
Bir sürü felsefe dersi aldım. Hepsi çok post-modern ve ilham vericiydi.
Ne zaman beğendiğim birine denk gelsem, kızarmış patates misali yani,
ona sakso çekerdim.
Hemen o anda değil ama hızlı bir şekilde.
Niye yapmayım ki? O kadar emek boşa mı gitsin?
Kızartma yemek kadar kolaydı. Lûgatım hazırdı.
Bu benim senfonimdi, gayet de güzel bir senfoniydi.
Hayal kırıklığı oldu mu? Bilmem. Evlilik teklifi beklemiyordum.
Gelse şaşırmazdım ama.
Beklemiyordum ama. Sakso bir aşk mektubu olabilir mi?
Olabilir. Onlar da sizi sevecek diye bir kaide yok ama olsun, biliyoruz.
Bizler sanatçıyız.
Ağır çalışmaya hakkımız var,
emeğimizin karşılığını almaya değil.
Sanırım o dönemde en çok canımı sıkan
baskın dost meclisiydi.
Şöyle baskın bir fikir vardı,
"Modern bir kızsın, ara sıra eğlenmen normal
ama gerçekten birinden hoşlanır, 'Onu çok beğendim' dersen
ağırdan almalısın."
Ağırdan al. Kolay kız olmamak iyidir.
İğrenç.
İğrenç. Hayır.
Hayır, ağırdan falan almam.
Kibir şaşırtır. Ölüm yakın.
Ölüm yakın.
Günü atlatmak için bunu unutman gerek.
Hayatının dizisindeki başrol gibi düşüneceksin kendini.
Karakterimi öldüremezler.
Her sahnede varım. Böyle gayet iyiyiz işte.
Ya başrol sen değilsen? Başka karakterler de var.
Ya dizide yoksan? Ya Steven Tanzer'san?
Oyuncu bir arkadaşım kendisi. Çok başarısızdır.
Hiç rolü yok neredeyse.
Şovun en kara repliği buydu.
Gerçek isim de değil bu arada.
Birine bunu asla yapmam. Asla…
Aslında bir bakıma daha beter. Her gece mahvetmek için yaratıyorum onu.
Yaşıyor, ölüyor ama tek gayesi anlatımımdaki argümana
bir detay olarak hizmet vermek.
Düşman başına.
Ölüm yakın ve bir fikrim var.
Bedeninden, rezilliklerden sıyrılıyorsun, onların hepsi geride kalıyor
ama utancın devam etmeyeceğinden emin olamıyorum.
Yani niye etmesin ki?
Ölmüş bazı akrabalarımın utancını hâlâ duyuyorum mesela.
Çoğunun hatta.
O güzelim fotoğraflarına, çerçevelere bakınca…
Annemlerdeki gerçek piyano üstü fotoğrafları diyorum.
Onlara bakınca kendimi alamıyorum.
Bana çok aptal, çok şapşal geliyorlar çünkü gözlerinden belli,
artık ölü olduklarının farkında değiller.
Enayi gibi görünüyorlar.
Öldün yahu. Anlatabildim mi?
Biri fotoğrafını çektiği zaman şunu denemelisin,
bilmiş bir bakış atmalısın. Yani…
Yani öyle bir bakış olsun ki öldüğünde
fotoğrafındaki bakışın yakında seni almaya geleceğim desin.
Üniversitedeyim, ölümün yaklaştığının farkındayım.
Çocuk değilim artık. İçimdeki sevgiyi
sakso gibi açık bir dille ifade edebileceğimi biliyorum.
Edeceğim de. Bunun arkasındayım.
Kış tatilinde eve gittim,
lise sonda sakso zaferimi kazandıran eski sevgilimi gördüm,
gece gece yumurta yiyelim diye bir restorana gittik.
Artık kahveyi de sade içiyoruz.
Şeker kutusuna ihtiyacımız yok.
Ama masada duruyor, peki. Kullanmayacaksak niye var, bilmiyorum.
Artık kahvemizi sade içiyoruz.
Muhabbet ederken asker arkadaşı gibiyiz.
Mezuniyetin üstünden aylar geçmiş ama öyle derin bir muhabbetteyiz ki
ona okulda hoşlandığım çocuğu anlatmaya başladım.
Eski sakso sevgilime şöyle dedim,
"Hoşlandığım çocuk da
benden hoşlanıyor mu,
emin değilim."
Çocuk da "Belki senden çekiniyordur" dedi.
"Ben çekinmiştim."
"Hatta hâlâ çekiniyorum."
"Beraber takıldığımız ilk gece bana öylesine sakso çektiğinden beri
bütün son sınıf boyunca senin yanında hiç rahat olamadım."
Öylesine.
Bana sakso çektin.
Öylesine bir evdi.
Öylesine, durup dururken bana sakso çektin.
"S"yi vurgulayarak. Sakso. "Tanrım" oldum.
Korkudan ne hâle gelmiştim ben öyle?
Benim de başkasını
korkutabileceğim ihtimalini görmemiştim. Bu döngü böyle de devam etti.
"Dur ya" dedim. "Pardon ama ayıp ediyorsun."
"Masum, korkak olan sen değilsin.
Bu hikâyede korkuyu alt eden masum, korkak benim.
Başlangıç hikâyemi nasıl alırsın elimden?
Ne cüretle beni korkunç, kötü kalpli sürtüğe çevirirsin?"
O gün belki biraz göz korkutmuşumdur
ama anca Batman'in korkutacağı kadar.
Evet, Batman de göz korkutucu ama bu ne cüret?
Ne cüretle Batman'e bakıp da onun, tiyatro önünde ailesi katledilen
o ufak çocuk olduğu için Batman olduğunu unutursun?
O sırada yarasalar uçtuğu için korkuyormuş onlardan.
Mağaraya kapanıp Batman olarak çıkmış. Batman'in evvelinde yarasa korkusu var.
Yani bir güç gördüğünüzde altında korku yatar.
Aşırı telafi. Bin yıllık hikâye.
İçimdeki çocuğu nasıl görmezsin ya?
Anlamadı tabii, normal.
Çok net değildim herhâlde.
Bir restoranda kalkıp bir şey gösterdiğin zaman
takdir etmeyen tiplerdendi bir de.
Bu da benim kişiliğimin önemli bir parçası.
Kimse takmıyor.
Diğer masalara ufak bir ikram diyorum ben.
Ama o, şöyle bir şey dedi,
"Bilmiyorum Jac."
Beni resmen aşağılamak için adımı Jac diye kısalttı.
Beni tanıyor, seviyor, beni önemsiyor.
Değer veriyor. Jac'i önemsiyor.
Jac onun için kıymetli. "Sweatshirt'ü sevdin mi? Sende kalsın."
"Bilmiyorum Jac."
"Birine ondan hoşlandığını söylemenin yolu sakso değildir belki de."
Şöyle dedim,
"Benim için öyle olabilir sanırım".
Hâlâ inanıyordum buna.
O yemekten ayrılırken biraz korkmuştum
çünkü o dediğini bir süredir üniversitede icra ediyordum.
Şairane saksolarım, niyet ettiğim gibi bir incelikle karşılanmıyor mu acaba diye
merak etmeye başladım.
Dağılmış bir Philip Roth olarak okula döndüm.
Fiyaka yok, Batman yok. Ne yapsam bilmiyorum.
Donarak kampüste dolaştım.
O bahçeden bu bahçeye yürüdüm, kendime hüzünlü sorular sordum.
"Şiirlerin tutmadı mı?"
"Bu hayata kendi anlamımızı katamaz mıyız?"
"Kuralların kendine işlemediğini sanan bir sürtük müsün sen?"
Kollarımı, North Face polarımın içine geçirebilirdim
ama etrafta Éponine gibi dolaşmak varken niye bunu yapayım?
"Hayır, böyle yapmayacağız" dedim sonunda.
"Buna üzülmeyeceğiz." Şöyle bir silkelendim, güldüm.
Doğallaşana kadar zorla güldüm. "Yok ya. Baksana bir kendine."
"Baksana. Korkunu yenmeye baş koydun ve bunu başardın."
"Özgüvenli bir sakso çektin."
"Hep istediğin gibi."
"O kadar özgüvenli bir sakso ki erkekler korkuyor."
Evet,
zirvede yalnızsın.
Ama mükemmeliyetin bedeli bu değil mi? Öyle tabii ki.
Yapayalnız mükemmeller kervanına katıldım ve başka türlü olsun ister miydim? Hayır.
Kahramanlığı yeğlerim. Ben de polarımı aldım,
hiç de olmayan rüzgârda şöyle bir salındım.
Ama kim olduğumu biliyorum.
Birkaç yıl sonra,
yirmili yaşlarımdayken yine bir kitapçıya gittim.
Yine bir sevgilim var çünkü inanır mısınız, hep peşimdelerdi.
Her zamanki gibi son sevgiliyi de çok detaylı tarif etmeyeceğim
çünkü kendimi keşfetmeme yarayan birer araçtı hepsi sadece.
İlginç bir detay vereyim mi? Vermem.
"Gerildiğinde fermuarını çekiştirirdi. Kitap ve sigara kokardı."
Hayır, onlara sakso çektim. Bu kadar yeter bence.
Hem bu gece benim tarafımdan ne güzel resmedildiler.
Ama şunu diyeyim, son erkek karakteri
kafanızda diğerlerinden bir süre ayrı tutmanız lazım.
Yirmili yaşlarımda, son sevgilimle kitapçıya gittim.
Kitapçıya gidince biraz hüzünlenirim. Elimde değil.
Sharon Olds'a bakıyordum.
Çocukluğumu düşünüyordum.
Buğulu gözlerle geçmişe daldım ve size anlattığım her şeyi ona anlattım.
Biraz ağladım falan.
Çünkü beni benden çok etkileyen kimse yok herhâlde.
Önce etkilenir, sonra kendi kendimi etkilerim. Gerisi öyle gelir.
O ağlamadı, olsun. Herkes duygusunu farklı ifade eder.
Beni anlıyor mu, merak ettim ve dedim ki
"Mükemmel saksolarımın kıymetini bilmiyorsun.
Belli bir gerçek bu. Sevgilim güzel sakso çeker, tabii.
Ama bu güç zor kazanıldı.
Beraberinde getirdiği sorumlulukları da var.
Batman kısmını duydun mu? Net değilse…"
Yüzüne bakarak konuştum çünkü bir tuhaf bakıyordu.
Bir terslik vardı ve sonunda susacak cesareti bulup "Ne var?" dedim.
O da şöyle dedi,
"Yok, komiğime gitti çünkü sakso çekerken dişin batıyor."
Size şu an bakamıyorum bile.
Ben.
Diş konusunda benim kadar takıntılı kimse yoktur.
Yunanlılar haklıymış. Kaderden kaçılmıyor sanırım.
Diş konusunda endişeliydim. Diş en büyük takıntımdı.
Sorun olmaktan çıkınca
kendi efsaneme kandım.
İçsel şairliğe odaklandım.
Bu fikirle, bu efsaneyle
daha da dişlek oldum demek ki.
Yıllar geçtikçe çenem daha sert oldu. Özgüven dolu birkaç santim…
Onca zaman kendimi sakso ustası sandım.
En büyük kâbusumdu bu. Aptaldım. Dişlek aptaldım.
Kendine hayran biri değildim. Hayır. Dişlek sakso salağının kardeşiydim.
Diz çökmüş birine sakso çekiyor. Bizim gibisi yok.
Şehirden hiç ayrılmam. Gün batımına yelken açalım.
Bir memnun müşteri daha. Bir memnun toplum daha.
Tanrım, o ukala hâller…
İnkâr etmek istiyorsunuz da dişi hissettiyse hissetmiştir.
Sen ne yaptın? Rezil olmamak için fikir mi aldın?
"Madem buradayız yapıcı eleştiriye açığım.
Öğrenmeyi isterim."
Tony Robbins diyor ki eleştiriyi cesurca kaldırabilirsen
dev olabilirsin.
Ben de dev olmak istiyorum ama kim hikâyesini böyle bozar ki?
Hikâyeden başka neyimiz var?
14 yaşımdayken duyduğum, onun bile muhtemelen hiç ağzına almadığı
o minicik laf, "dişlek sakso" lafı mahvetti beni ya.
Haksızlığa uğraşmış gibi hissettim. Hem de çok.
Sebebi de şu…
Ona öyle cömert bir gözle bakardım ki. Tüm kusurlarını şiirselleştirirdim.
Kusuru şiirselleştirmeye bayılırım.
Evet, erkek egosunu okşarım.
Ama gerçekten.
Gün içinde bin kez erkek egosunu şişirirdim.
Binlerce söylenmemiş söz, sürekli tetikte olma hâli.
Komik bir şey söylemeye çalışıyorsa diye konuşması boyunca sürekli güleceksin.
Arada vurgu yapacaksın ki farklı bir şey olsun.
Dümdüz gülersen inandırıcı olmaz.
Restoranda da harikayımdır. Mesela yanlış sipariş verdiğinde.
Tabule diyecekken tahin deyip masaya niye salata sosu geldi diye
kafası karıştığı zaman mesela.
"Tahinim nerede?"
Ne yapacağım? Bozmadım ben de.
"Ne oldu, bilmiyorum. Her zamanki gibi dalmışım.
Ne sersemim. Dur, fenerimi alayım, gizeme bayılırım."
Kesin olarak bildiğim tek bir şey var,
sen asla yanlış biliyor olamazsın.
D akordu. D akordu ya.
Bin sevgiliden, bin gitarda
bin kez D akoru yapmayı öğrendim.
D akoru yapmayı ezbere biliyorum ama göster bana meleğim.
Olmadı. Parmaklarımı oynatmama yardım et.
Müzik yapmama yardım et.
Uyanık olacaksın işte.
Çocuk var diye her yere sünger döşeyeceksin.
Hadi, yerleştir onları. Gelmek üzere.
Her şey hazır mı? Emin ol. Geldi sayılır.
Aman dikkat et de adama bir şey olmasın.
Ayyaş krallar gibi
duygusal olarak yok olmaya
kaç kez yaklaştığını bilmeden sağ salim günü atlatsın.
Ben müdahale etmezsem biter. Şunları çekeyim.
Ona göz kulak olayım.
Çıktığım her erkek
benim için uğraştı,
hem de hepsi.
Kusurlarını şiirselleştirmeyi seviyorum. Bunu yorulmadan yapıyorum.
Bir tek bu konuda benim için aynısını yapmamak…
Bu iyiliğin karşılığını vermemek,
dişlek saksodaki güzelliği görememek…
Hem de gayet ortadayken…
Dişlek sakso kadar kolay bir şeyi
romantikleştirmek zor olmamalı.
Şiirden hiç mi anlamazsın?
Bu hayattaki her şeyi güzelleştirdiğini bilmiyor musun?
Kendimi savunmak istedim tabii
ama ağzından çıkan her kelimeyle gücünü kaybettiğini hatırladım.
En iyi savunma susmaktır.
Benim güçlü yanım değil.
Benim gücüm epeydir konuşuyor olmaktır.
Durumu düzeltmek için konuşmaya devam etmek daha iyi.
Küçük düşürücü cevaplar verme cesareti, yüzsüzlüğü…
Ben de "Haklısın" dedim.
"Haklısın."
Dişlek sakso çekerim.
Bilerek yaparım bunu.
Evet.
Çünkü saksoyu sakso yapan diştir.
Evet.
Çünkü diş…
Saksoyu sakso yapar
çünkü diş sayesinde bir ağzın içinde olduğunu bilirsin.
Bir ağzın içinde olduğunu sana hatırlatan şey diştir işte.
Diş olmayan ağız nedir ki?
Başka bir mükemmel delik.
Mevcut deliklerimizin daha geniş bir versiyonu.
Başka bir anüs, başka bir vajina, başka bir yağlı kanal.
Yeniden katıksız bir haz duysun diye
bir penisi yumuşakça sıkmanın bir yolu daha.
Hayır, bu bir sakso kadar anlamlı ya da seksi değil.
Sakso bundan daha öte bir şey.
Olay da diş. Onu özel kılan şey diş.
Saksodaki dişler
karpuzun çekirdeği gibidir.
Hazzın eksiksiz olmasını engelliyorlar.
Saksodaki dişler, inci yapan istiridyeyi aşındıran kumdur.
Karameldeki deniz tuzudur.
Hani 2012'de bunu yaygınlaştırmaya karar verdiler ya?
Karamelcilerin bazıları tada fazla alıştığımızı fark etti.
Her lokmada hatırlatmamız lazım.
"Bu hayatta tatlılık garantisi yoktur."
Hayır, sakso tabiatı gereği kusurlu bir olay.
Zedeleyici bir eylem.
Neredeyse kötü bir fikir.
İşe yaramaz. Senin sayende yarıyor, sen onu başarıyorsun. Etkileyici olan bu.
Gevrek kutusundaki lastik adam gibi.
O lastik adamı duvara atarsın,
oraya yapışır, sonra düşer gibi olur, yine yapışır, yine düşer
ve bu sırada sürünüyor gibi görünür.
O yüzden onu severiz. Onu ödül yapan bu.
O yüzden her gün düzenli gevrek yiyerek onu kazanmak yerine
onu bulmak için taneleri eşeleriz.
Sakso da beni böyle etkiliyor işte.
Saksodaki dişler de, ama mümkün olan en az oranda,
bu hayata renk katan o detaylardır işte.
İngilizce hocasının bize vadettiği gibi geneli aydınlatacak türden detaylar.
Buzluktaki erikler, mikrofonda ses denemesi yaparken patlayan "P" sesi.
Kahve kaşığı, pencere pervazında kıvrılan sis.
Garbo'nun kerevizi, streç film.
Zuzu'nun yaprakları.
Saksodaki diş Zuzu'nun yaprakları işte.
Yaşadığının, hayatta olduğunun göstergesi.
Bu sefer anlıyorsun işte, muhteşem bir hayatın var.
Şehrin en zengini olduğunu görüyorsun bu sefer.
Saksodaki dişler riski artırıyor.
Bir Susan'ı ölüme gönderiyor.
Ama dişe olan inancımız ve arzumuz adına,
kemiksiz bir alana, kemiksiz bir ereksiyona kemik katıyor.
Dil çürüyecek.
Penis çürüyecek. Ama dişler kalacak…
Onlar kalacak.
Bu şeyi asırlara taşıyan dişlerdir.
Pürüzsüz, dişsiz bir sakso küçük beyinlerin bir uydurmasıdır.
Hayır, diş saksonun eziyetidir.
Aptalca bir tutarlılık yoktur.
Hayır, pürüzsüz, dişsiz bir sakso gereğinden fazla uyuma sebep olur.
Uyumlu iki parçanın birleşimi gibi olur, tek vücut olduğunuzu hissedersiniz.
Tek vücut olmanın nesi eğlenceli?
Hayır. İki vücut olalım. Aramızdaki gelişigüzel sınırı hissedelim,
yaslanacak bir şeyimiz olsun.
Görmüyor musunuz?
Dişlerimiz Romeo'nun taşlı duvarları.
Aşkın tüy gibi hafif kanatlarına tüneyecek bir yer veriyor.
Dudak nemlendiricisini silmemiz lazım o yüzden.
Dudaklarımızı çekmeliyiz dişlerimizden, dişlerimizin sürtmesine izin vermeliyiz.
Bırakın sürtsün.
Kendi sürtünmüyorsa derdimizi anlatmak için biz sürtelim.
Hayaleti veya orbu düşünün.
Birkaç saniyeliğine ağzı olsa
çükünde daha düzgün bir iz kalsın diye hemen gidip dişlerini törpületmez. Hayır.
Bedenin sınırlı çeşitliliğinde ilginç bir güzellik olmasa
hiçbir tanrıça insan kılığına bürünmezdi.
O yüzden hayır, sana öylesine sakso çekmedim.
Hayır, o bir ziyaretti. Hayret içinde titre sürtük.
Ve tabii ki…
Tabii ki diz çöktüğümde alçalmıyorum.
Hayır, altından değil içinden geçtim. Bu tuhaf insan trajedisine karşı
mütevazı bir hayretle bu hayatın içinden geçtim.
Uzantın, ufak bir musluk.
Evreni içiyorum onunla.
Vücudun, ruhun ihtişamının kötü bir şekilde tercüme edildiği
birkaç devrik cümle.
Yine de bu tercümeye razıyım çünkü bunu tam olarak anlamak için
anında eriyorum ve galiba bedende geçireceğim vakti
hayalet olmak kadar istiyorum.
Buradaki ders de…
Netleştireyim… Burada bir ders yok.
Amacım eğlendirmek. Neticede gece kulübü sanatçısıyım.
Ders şu değil, ruhani boşluğunu takdir edecek biri çıkana kadar
kimseye sakso çekmeyin diye bir şey yok.
Hayır, o zaman hikâyem ibretlik olur
ve bunu kabul etmem. Sağ olun, kalsın.
Hayır, haysiyetime saygı duyun.
Özgürce sakso çekelim.
Bir tanesine bile pişman olmayalım.
Bolluk içinde yüzelim.
Yanlış anlaşılmış saksolarımız asıl niyetimizin itibarını korusun.
Adeta okyanus gibi bolluk içinde yüzelim.
Son bir benzetme daha yapayım.
Okyanus gibi olalım.
Okyanus sadece kıymet bilen, ihtişamını dile getiren adamların…
Selam. Benim.
…ayağına mı vurur?
Hayır, okyanus tüm cömertliğiyle
aptalların, hödüklerin, korkakların ve götlerin de ayağına vurur.
Kendinden de bir şey kaybetmez. Okyanusluğu bozulmaz.
Pardon. Çok mu abarttım?
Tabii ki abarttım,
yoksa mübalağanın ne anlamı var?
O, bunu anlamadı ama.
Argümanımda eksikler var sandı.
Belki siz de öyle sandınız.
Umarım öyledir çünkü biliyorum, eksikler var.
Onları bilerek bıraktım
çünkü argümanımdaki o eksikler argüman saksomun dişleri.
İnanır mısınız?
Bir şekilde yine ben kazandım.
Kendi kendimi böyle ilan edeceğim işte,
kuralları koyup tahta geçeceğim.
Ama egemenliğimin coşkusu
onun kendi inceliğinde olacak…
Sikerler.
Ben sakso kraliçesiyim.
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Tangün