Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[muzyka: „Can’t Take My Eyes Off You”, Marten Harket]
Odbierz. Proszę, Natalia, odbierz.
[głos męski] Abonent czasowo…
[koń parska]
[nieregularne odgłosy silnika]
[silnik gaśnie]
O nie.
[dźwięk zapowiedzi pociągu]
[dzwoni telefon]
[w tle syrena pociągu]
Spędzisz ze mną całe życie?
Póki śmierć nas nie rozłączy.
[w tle pojazd na sygnale]
[gwar rozmów, śmiechy]
[Piotr] U… o… ho, ho…
[Piotr wzdycha]
[Piotr] Tadam!
To dla mnie…
Dla ciebie.
Proszę.
[Piotr] Tak…
Tak.
I gotowe.
Co znowu zrobiłem nie tak?
Przecież pamiętałem o rocznicy.
Światowe Stowarzyszenie Mężów powinno dać ci order.
Przecież zabrałem cię na lunch.
Za który kuponami zapłaciłeś.
- Miały się zmarnować? - Nie no, jasne.
Oszczędzasz na wszystkim, dlaczego nie miałbyś oszczędzać na żonie?
Po co restauracja, skoro może być ryż z centrum handlowego obok pracy?
Wiesz, że mam zamknięcie miesiąca.
Zdziwiłabym się, gdyby twoja była dała ci dzisiaj wolne.
Przestań. Dawno i nieprawda.
Szefowa. Dagmara jest moją szefową.
Kupiłem ci kwiaty i prezent.
Żelazko.
[Piotr] O którym od miesiąca mi mówisz.
Naprawdę nic nie rozumiesz.
Odbijemy sobie.
Kiedy? Na 60. rocznicę?
Idealnie. Dom będzie spłacony, wyjedziemy na jakieś super wakacje.
Skoczymy na spadochronie.
„Ze spadochronem”. Nie masz już lęku wysokości?
Do tego czasu będę miał też demencję, więc o nim zapomnę.
[Piotr] Chodź! Zrobimy coś szalonego.
[śmiech kobiety]
[kobieta] Zdrapkę państwu polecam!
- No? - A którą pani poleca?
Jak dla pana to Złoty Nosorożec.
Co myślisz?
Zobacz, pięć baniek. Byłoby na kredyt.
Mamy dom w Warszawie, nie w Malibu.
Ale, proszę pani!
No, mnie pani namówiła.
Poproszę. Ile płacę?
No, 30 złotych.
Pożyczę dwie dyszki.
- Co? - Oddam ci.
- No… - To ja poproszę.
No i znalazło się, prawda?
I proszę bardzo.
Większość udziałów ma żona.
Ha!
[Agata] No w końcu.
Na co się wykosztował?
Diamenty czy żar tropików?
Żar.
I bynajmniej nie tropików.
Wow.
Nie pomagasz.
Special price.
Znaczy mógł ci kupić wagę łazienkową z funkcją pomiaru tłuszczu.
Kopciuszki.
Co jest? Karocę mam po was wysłać?
„Kopciuszki”.
Co, mam zgubić pantofelek?
W każdym razie, przechodząc do meritum, nasz klient jest bardzo zadowolony
z waszej ostatniej koncepcji reklamy odkurzaczy.
Super.
„Super”? Bardzo super!
Jesteście… gwiazdy.
[śmiechy]
Panowie, słyszę tę ironię.
Troszkę uprzejmości dla dziewczynek.
Ale ja też jestem bardzo zadowolony. I dlatego mam dla was…
the next deal.
No, z chęcią wyręczymy chłopców i przejmiemy ich zlecenie.
Nie, nie ma potrzeby. Oni już to zlecenie realizują.
To będzie whisky.
Co? Oni dostali whisky?
To chyba normalne? No męska rzecz.
Jaka męska rzecz? A co oni wiedzą o męskich rzeczach?
Ten mieszka z matką, tego zostawiła żona, ten jest dobry tylko na krótkie dystanse.
No, tak mówią.
[bezgłośnie]
Nie ma się co droczyć.
Co nie ma, jak jest?
Jedyną, która tu cokolwiek wie o męskich potrzebach, jest Natalia.
Bo tylko ona tworzy prawdziwą rodzinę
z prawdziwym mężczyzną, nie?
That’s it!
I dlatego spodoba wam się kolejne zlecenie.
Uwaga, ladies and gentlemen,
meine Damen und Herren, mesdames et messieurs…
Tadam!
Kukurydza w puszce.
[zalega cisza]
A gdzie tutaj jest rodzina?
No właśnie… właśnie tu jest rodzina.
Kukurodzina!
Żona producenta wymyśliła.
Producent się przyzwyczaił do tego pomysłu.
Kukurodzina!
Pamiętasz, jakie miałyśmy marzenia?
Mogłyśmy mieć knajpę-galerię.
A ile masz na koncie?
Powinnyśmy go zabić.
Wiesz co, zaczynasz mnie trochę niepokoić.
[szef] W każdym razie…
Tak, i przy tej okazji chciałbym cię poprosić…
- Nie mam kasy. Naprawdę. - Stówka. Dwie.
- Słuchaj, stary. Nagram płytę i ci oddam. - Ale jaką płytę? Masz jeden utwór.
- Jezus… - Nie mogę.
Czekaj.
[Łukasz] Dagmarka. Cześć.
Wiesz, że dedykowałem ci na mojej ostatniej płycie jeden utwór?
Nazywa się „Królowa lodu”.
Zabrakło ci kasy czy przyszedłeś przetrzepać lodówkę firmową?
Przetrzepać.
Muszę porozmawiać z ochroną, żeby przestali cię tu wpuszczać.
Pozwolisz?
- [Piotr] Oczywiście. - [Łukasz] E-e.
Ja bym jej na wszystko pozwolił.
[Dagmara] Słyszałam!
Mamy problem.
To ta bogata celebrytka, co zmarła ostatnio?
W wypadku.
Miała polisę w naszym towarzystwie na 10 milionów.
Wow.
Którą odziedziczył jej młody mąż, trener personalny.
Wypłacamy?
Piotruś…
Wiem, że miałeś najlepsze wyniki w tym miesiącu…
ale szefostwo zarządziło cięcia…
i zaczęli od wstrzymania premii.
Bardzo mi na niej zależało.
Wiem. Przykro mi.
Mam związane ręce.
Słyszałem, że masz związane ręce. No przestraszyłem się.
[głośne trzaśnięcie]
Siadaj.
Ale możemy to obejść.
[szeptem] Chcę mieć z tobą dziecko.
Słucham?
Spokojnie.
To jest mój nowy pomysł. Moje dziecko.
Ubezpieczenie „Bezpieczne wakacje”.
[westchnienie ulgi] Okej.
Przedstawimy pomysł zarządowi i zgarniemy kupę kasy,
a ty zostaniesz szefem projektu.
Dagmara, dziękuję.
A to jest
prezent na rocznicę waszego ślubu.
Pamiętałaś?
Nie zapomina się, kiedy twój pierwszy chłopak brał ślub.
To jest polisa na życie dla Natalki.
Preferencyjne warunki, superoferta, sama przygotowywałam, wystarczy podpisać.
[w tle szczekanie psa]
- No witam sąsiadów. - Dzień dobry.
I co, zdecydowaliście się państwo już?
Na co?
„Na co?”
No na sejf, oczywiście.
Przecież wszyscy na osiedlu już mają moje sejfy.
Wie pan, jednak podziękujemy. Wystarczy nam konto w banku.
Panie sąsiedzie, w dzisiejszych czasach?
Co rusz jakaś awaria w Internecie, jakiś atak hakerski.
Człowiek dostaje maila albo SMS-a,
że niby pan, że potwierdzi, że koniecznie.
Człowiek klika i co?
Hakerzy golą mu konto w trzy minuty.
No taka jest prawda.
- Staramy się być rozsądni. - No właśnie! Rozsądek!
O niczym innym nie mówię.
Uczciwie radzę sąsiadowi:
tylko wynalazek fenicki.
Czysta, żywa gotówka.
Kasa trzyma się ludzi, co nie boją się kasy trzymać w garści.
No, lecę, bo musimy się pakować. Angela chce lecieć na Zanzibar.
Dzień dobry.
Jak ja sąsiadowi zazdroszczę,
że sąsiad tak sobie spokojniutko w domu siedzi.
Taka żona to skarb.
A skarb należy trzymać gdzie?
- W sejfie. - Tak jest!
- [Natalia] Piotr? - Aha?
Co w naszym życiu zrobiliśmy nie tak?
Nie rozumiem.
Bogdan i… ta, jak ona ma?
Angela.
Trzeci raz już w tym roku jadą na wakacje.
Moglibyśmy też tak żyć.
Musiałbym zacząć handlować sejfami, zapuścić wąsy i kupić rolexa na bazarze.
Ha, ha.
[śmiech] A ja zrobiłabym sobie piersi.
Tak…
Tak drogie, że przez miesiąc nie odcinalibyśmy od nich metek.
Serio?
Ha, ha.
No przestań, żartuję.
Podobasz mi się taka, jaka jesteś.
[muzyka: „When I Look in Your Eyes”]
[piosenka urywa się]
Dywanik też mokry zostawiłeś.
Przecież jest samoschnący.
Tak. Tak jak gniazdko samonaprawiające.
Ej, no nie.
Kochanie, no proszę cię.
Tylko nie skarpetki.
Od trzech miesięcy nie masz czasu, żeby to zrobić.
[dzwoni telefon]
O. A dla niej masz.
A to jest z pracy. Zobacz.
Nikt nie dzwoni o tej godzinie z pracy.
Dobrze. Zobacz, wyłączam.
O, cyk. Proszę.
[Piotr chrząka]
Co znowu zrobiłem nie tak?
Nic. Po prostu myślałam, że spędzimy ten wieczór sami.
Przecież wyłączyłem telefon.
Ale nie zamierzałeś tego zrobić. Przepraszam.
[Piotr wzdycha]
Ej, uważaj! Proszę cię, no.
- [szelest kartek] - Uważaj, to jest ważne.
Przepraszam.
To może pójdę spać do salonu?
Świetny pomysł.
Pewnie.
O telefonie nie zapomnij.
[krzyk w tle, męski głos]
Piotr?
Kochanie, co się stało?
Ja… ja…
Boże. Splątana mowa, bełkot…
Podnieś ręce. Albo nie, uśmiechnij się.
Krzywo. To może być wylew. Masz telefon? Dzwoń.
Albo nie, ja zadzwonię. Ty nic nie rób. Nie ruszaj się.
Najważniejsze są pierwsze minuty.
Ja ci muszę przebić opuszki palców.
- Nie! To nie… - To najlepsze na wylew. Daj.
To nie wy… wylew. Nie wylew.
Jezus! Kochanie, masz zawał?
- Nie! - Ja jestem tu, przy tobie.
Trzymam cię, będę do samego końca. Oddychaj.
Nie, to nie wylew! Wygraliśmy!
[dyszy]
Wygraliśmy!
Pięć tysięcy!
[zduszony śmiech Piotra]
Pięć… milionów!
[oboje wznoszą dziki okrzyk]
- Coś znajdźmy. - Tak! Pięć!
[Piotr pokrzykuje radośnie]
[Piotr krzyczy, śmiejąc się]
Niezła jatka, co?
Pięć baniek.
Cztery. Cztery i…
Zrobię wszystko…
Będzie trzeba zapłacić podatek. Kurczę, co najmniej 500 tysięcy.
…wszystko, o czym całe życie marzyłam.
Pięć stów w plecy.
Człowiek wygrał, a już stracił 10%.
[muzyka: „Flashdance… What a Feeling”, Natalia Capelik-Muianga]
[dzwoni telefon]
Mam pomysł, jak zainwestować wygraną.
Nie jak, tylko gdzie.
Co „gdzie”?
Gdzie pojedziemy na wakacje?
Założymy lokatę, a za resztę kupimy nowe mieszkanie.
Jeżeli mamy w coś zainwestować, zainwestujmy w kawiarnię.
To niezły pomysł, ale duże ryzyko inwestycyjne.
Ty masz swój pomysł, ja mam swój.
Ale mój jest rozsądny.
Halo! Szsz… Halo!
- Halo? - Nic nie słyszę.
- Halo? - Muszę kończyć.
[muzyka: dalszy ciąg piosenki]
Projekt gotowy?
Nie ruszyłam i nie zamierzam.
- Nie? - Nie.
Aaa, rozumiem.
Koniec z traktowaniem nas jak głupsze.
Co…?
Nie uważam, że jesteście głupsze.
Jesteś szowinistą.
I musi być ci z tym strasznie źle.
Nie, nie jest mi z tym źle.
W ogóle nie jest mi z tym źle, bo nie jestem żadnym szowinistą.
A poza tym, jak stracimy ten kontrakt, to utnę wam z pensji.
A tnij se, co chcesz.
- I zwalniam cię! - Nie, darling.
To ja się zwalniam.
- Co paniom podać? - [Natalia] Woda.
Kawa i lody, ostatni raz.
Oczywiście.
Może przez miesiąc mnie nie eksmitują, ale potem:
witajcie odmrożenia i bezdomność.
Pożyczysz mi śpiwór?
Pożyczę.
A pójdziesz ze mną, jak będę żebrać o zasiłek?
Nie, bo otworzymy kawiarnię.
Jeżeli sprzedamy nasze organy.
Z taką małą galerią dla artystów.
O ile ktokolwiek będzie chciał je kupić.
Mam kasę z wygranej zdrapki.
Proszę bardzo.
Ja też kiedyś wygrałam. Pięć zeta.
[śmiech] Na koloniach, jak byłam mała.
Smacznego.
Ja też pięć, ale milionów.
Pięć co? Pięć milionów?
Powiedziałam „pięć milionów”?
Tak, powiedziałaś „pięć milionów”. Tak powiedziałaś.
Pięć tysięcy. Pięć tysięcy razy sto.
Pięćset tylko.
Stara, 500 tysięcy nad Wisłą to jest jak bańka w Vegas.
Jezu, jesteśmy bogate!
To znaczy ty jesteś bogata i Piotr.
Piotr.
- Piotr. - Piotr.
To koniec.
No ale wiesz, ja się też dołożyłam do tej zdrapki.
Ile?
A, procentowo…
to więcej niż Piotr.
[bicie dzwonów]
Pójdziemy ją zobaczyć?
A jeśli…
A jeśli tak?
A jeśli tak.
[Agata] Ach!
[Agata] Żegnaj, marzenie. Byłoś takie piękne.
Dzień dobry.
O, dzień dobry. To znowu panie?
Chcemy jednak wynająć lokal.
Tylko że ja go właśnie wynająłem.
Przebijam tę ofertę.
Plus płacę za trzy miesiące z góry.
Przelew mogę zrobić teraz.
- Siema, byku. - Hej.
Coś się stało?
Nie dogadujemy się z Natalią.
Co zrobiła?
Wiesz, nie mamy kasy – źle, mamy – jeszcze gorzej.
Ale co, że macie kasę?
Ze zdrapki.
Kupiłem w kiosku. Pięć baniek. I wygrałem.
Pięć baniek?!
Co ty…?
- Ile? Pięć baniek? - Cii… Prawie.
- Bańkę? - Prawie.
Jezus, bańkę wygrali.
- Bańkę? - Cii…
[w tle szczekanie psa]
- Piotr? - Już jesteś?
- Nie uwierzysz. - Skończyłaś wcześniej?
Zwolniłam się.
Rzuciłaś pracę?
Już dawno powinnam to zrobić. Co to jest?
Wygrana.
Którą, jak widzę, już zaczęłaś wydawać.
Zapłaciłam za zakupy kartą.
Kredytową?
Wiesz, jakie tam są odsetki?
- Miała być na czarną godzinę. - Zaliczkę za kawiarnię też.
Można ją zwrócić?
Wygraną?
Zaliczkę.
Dwie trzecie tej kasy należy do mnie.
Mam prawo decydować, na co ją wydajemy.
- Sam po nią pojechałeś? - Żeby było bezpieczniej.
Jak z samolotami: każde powinno lecieć osobno.
Niby dlaczego?
Na wypadek, gdyby to drugie miało… no wiesz, no, zginąć.
Żeby to pierwsze z całą kasą zostało?
I co? W gotówce to wypłaciłeś?
Gdzie będziemy to trzymać? W kanapie? W lodówce? Gdzie?
[Bogdan zadowolony] Muszę powiedzieć, że doskonały wybór.
Czołgiem go stąd nie ruszą.
Rozmiar chyba dobry?
Idealny.
Bo zależy, o jakiej kasie mówimy.
- Taka, która akurat się tam zmieści. - Drobne oszczędności.
Proszę bardzo.
Protokół odbioru sejfu, gwarancja i najważniejsze.
Potrzeba dwóch, żeby go otworzyć.
Miłość i zaufanie, jak to mówią, ale bezpieczeństwo ponad wszystko.
Dla kasy nawet najłagodniejsza żona
potrafi zamienić się w bezwzględnego mordercę.
[śmieje się]
Taki żarcik.
No. Kłaniam się państwu.
No.
Okej. Mówiłaś komuś o wygranej?
Nie no, co ty?
Powiedziałam „pięć milionów”?
Tak, powiedziałaś „pięć milionów”.
A ty?
Absolutnie.
- Pięć baniek wygrałem. - Co?! Pięć baniek?
Naprawiłem gniazdko.
Na górze.
No.
Możesz sprawdzić.
No idź. Idź.
[muzyka potęgująca napięcie]
[Natalia krzyczy]
Żyjesz?
A mówisz, że…
Piotr w ogóle się nie zmienił, odkąd macie kasę?
- Trochę mniej się kłócimy. - Hm?
O. Ostatnio naprawił nawet gniazdko, które od miesięcy było zepsute.
- Wprawdzie od razu kopnął mnie prąd, ale… - Ha!
Czyli jednak zaczął.
Co zaczął?
Procedurę pozbywania się ciebie.
Przestań.
Wiesz, jest kasa, tak że nowe życie, nowa bryka, nowa żona.
[Agata] Aaa…
A to jest tylko jego szefowa.
Aha.
- Co ty robisz? - Taśmy prawdy.
Co?
Musisz mieć dowody.
Wow.
Wiedziałam, że mnie nie zawiedziesz.
Musimy tylko jeszcze dopiąć kilka kwestii.
Piotruś? Piotruś?
Słucham?
A, tak, oczywiście.
Dopiąć kilka kwestii.
Bardzo mi zależy, żebyśmy zaczęli nowy rozdział. I pamiętaj…
Za chwilę to będzie tylko przeszłość. A jak mówią…
- [kelner] Przepraszam. - Nic się nie stało.
- [Dagmara] Wracając do naszych spraw. - Mam plan.
Aha.
- Ale najważniejsze jest to, żebyśmy… - Dzień dobry.
- Piotrze. - Natalia?
Hej, dawno się nie widziałyśmy.
No, faktycznie dawno.
Jakoś z moim mężem nie masz takiego problemu, prawda?
[śmiech]
No tak. Jak ty w ogóle wytrzymujesz z tym naszym Piotrusiem?
Piotrem.
Musimy się kiedyś spotkać we trójkę. Koniecznie.
We trójkę?
Może u nas na grillu? Koniecznie.
Koniecznie.
O.
A tu się chyba coś ulało.
Zapłacisz?
Oczywiście, kochanie.
Kryzysik?
[głośny trzask]
Wow.
A nie trzeba tego dłużej potrzymać?
Co ty? To jest ryż ekspresowy.
[sygnał włączania telefonu]
Działa.
[Piotr] Bardzo mi zależy, żebyśmy zaczęli nowy rozdział.
I pamiętaj, że możesz na mnie liczyć.
[Dagmara] Ciągle jeszcze masz stare obowiązki.
[Piotr] Za chwilę to będzie tylko przeszłość,
a jak mówią, kiedy przeszłość się zużyje, musi umrzeć.
- Ha. Czyli jednak. - Co?
No, suszarka, spotkanie z kochanką, „przeszłość musi umrzeć”?
Oni musieli to planować od dawna.
Błagam cię, czytałam o tym. Może oni nigdy się nie rozstali?
Od liceum?
Dobra, zerwali, bo przecież na ślubie nie udawał, ale…
ale to nie jest świeża sprawa.
- I dowody na pewno masz w domu. - Ale na co?
No na romans.
I na plan, który się ziści, kiedy…
Agata, Piotrek nigdy w życiu by tego nie zrobił.
Ta.
Czego niby ja mam szukać?
[muzyka wzbudzająca napięcie]
[sygnał zamykania samochodu]
[drzwi się otwierają]
- [Piotr] Hej. - Hej.
- Tak późno wracasz? - Łukasz miał problem. Co robisz?
- Porządki. - W moich rzeczach?
Pomóc ci?
A nie.
Już skończyłam. O.
[dzwoni telefon]
- No? - To jest jakiś obłęd, szaleństwo.
Mówiłam ci. To na ile cię ubezpieczył?
Trzy miliony. Zgarnie je po mojej śmierci.
Ha!
Nieźle.
Mówię ci, to na pewno był jej pomysł.
[ironiczny śmiech]
Grunt to przetrwać noc.
A żeby przetrwać noc,
musisz wyprzedzić jego ruch.
To co mam zrobić?
Zabić go w nocy? Czy co?
[muzyka potęgująca napięcie]
[otwieranie drzwi]
[brzęk noża]
[muzyka potęgująca napięcie]
[w tle głosy i śmiechy dzieci]
[muzyka budząca grozę]
Wiesz co, ty to spokojnie możesz zgłosić na policję.
Że żona chce mnie zabić?
Masz rację, to bez sensu.
Ale mógłbyś zostać bohaterem programu interwencyjnego.
Albo dokudramy. Ludzie w tym kraju je uwielbiają.
- Byłbyś bohaterem niedzielnych obiadków. - Zostaw to.
Byłbyś hitem.
Nie chcę być hitem. Zostaw to, to nie twoje.
Przecież ja ratuję ludziom życie.
Wyżerając ich jedzenie?
Widziałeś, ile tam jest tłuszczu?
Jeżeli dojdzie do tego stres korporacyjny, to zawał jest gwarantowany.
No dobra, doku dokiem, ale masz rację.
Policja to ślepy trop.
No, ślepy.
No i ten nóż to nie jest najlepszy dowód.
No nie jest.
Mieli przestać cię wpuszczać.
Zapłacisz za wszystko, co zeżarłeś, i za kawę też cię podliczę.
Mam pierwszy ośrodek chętny wejść w nasz projekt.
Góry. Trzeba tam pojechać i z nimi porozmawiać.
Oczywiście.
Tylko bez głupich uwag.
Ej! Ej, ej!
Jakbyś jej nie przeleciał w liceum, ja bym to zrobił.
Mówiła: bez głupich uwag.
Pokaż no to.
Czekaj, czekaj.
Góry. Wycieczka.
Mamy plan.
Piotr?
No już nie mogłem się doczekać.
Spodziewamy się gości?
Gości?
Nie, tylko ty i ja.
Przygotuję się.
Nigdy nie gotujesz.
No, zawsze musi być ten pierwszy raz.
O, chyba…
Tak, jak lubisz.
Krwisty.
No spróbuj, czy mi się udało.
Idealny.
- A ty nie jesz? - Oczywiście, że jem.
Ale najpierw…
Bardzo proszę, wino dla pani.
- Masz alergię na wino. - To dla ciebie. Ja mam piwo.
To co, toast? Za nas.
O.
[Piotr] Hm!
Ale wspominałem o niespodziance.
A kolacja to nie niespodzianka?
Nie jedyna.
Spokojnie, spokojnie, nie bój się.
Spóźniony prezent rocznicowy. Proszę.
No otwórz.
Wakacje, o jakich marzyłaś.
[Agata] Cwany jest. Spa to jest idealne miejsca na wypadek.
Może faktycznie to jest tylko prezent?
Ta? A może ty faktycznie jesteś naiwna?
Tam to zrobi.
No nie wiem.
[śmiech Agaty]
Dobra, ja coś wymyślę, a ty leć uśpić jego czujność.
Niby jak?
Jak to jak? Seksem.
Nie wiesz, że na facetów to działa?
Ty…
Tylko nie możesz tam jechać sama.
Nie rozumiem.
Dobra, pojadę z tobą. Ale wiesz, nie mam obecnie kasy, nie?
[ze śmiechem] Tak że rozliczymy się jakoś później.
[muzyka potęgująca napięcie]
Ja prowadzę.
Nienawidzisz prowadzić.
Piotr. Kocham prowadzić.
- Od kiedy? - Od dzisiaj.
- Ale ja jeżdżę bezpieczniej. - Kluczyki.
A apteczkę z adrenaliną wzięłaś?
Przyniosę.
Bogdan!
- Witam, sąsiedzie. - Dzień dobry.
- Na wakacje? - A tak, kilka dni.
Fantastycznie!
Kluczyki.
[energiczna, skoczna muzyka]
Patrz na drogę.
- Odbij w prawo! - [pisk opon]
[gwałtowne hamowanie]
Chciałaś mnie zabić?!
Chyba ty mnie.
Super, marzyłam, żeby zacząć ten wyjazd od tachania tobołów na górę.
Ale przecież ja je tacham.
Słuchaj, ty masz jakiś niecny plan, żeby obrzydzić mi ten wyjazd od początku?
Ale jak obrzydzić? No jak? Chciałem, żebyś zobaczyła, jak tu ładnie.
No.
Naprawdę jest pięknie.
Ale wolałabym oglądać ten widok z pokoju, z drinkiem w ręce.
No i będziesz, zaraz będziesz.
Ze wszystkimi drinkami świata. W ten weekend nie oszczędzamy.
A po już tak?
Oj, proszę cię, no nie łap mnie za słówka.
Uważaj!
Przepraszam!
Próbowałeś mnie zabić?
[kobieta cicho] Zapraszam do biura.
Proszę za mną. Gwarantuję, że postaramy się…
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Piotr Rozwadowski. Miałem rezerwację.
- Z asystentką? - Z żoną.
A, bo ja tu mam napisane, że firma…
Rozwadowski Piotr. Rezerwowałem apartament.
Apartament dla nowożeńców plus full pakiet.
Szefowa przygotowała tu już…
- Pokój. Rozumiem. - Ofertę.
Pobytu.
O, zobacz, co mają.
Mogę prosić klucz?
Skoki spadochronowe.
Skoczyłbyś?
Żona zawsze chciała skoczyć.
Mąż ma lęk wysokości.
Bez przesady, jaki tam lęk.
Super. A ile lat już państwo są po ślubie?
- Pięć. - Pięć lat i pięć dni.
- I mamy nadzieję na więcej. - Chociaż to różnie bywa. Prawda?
Prawda.
[Piotr pogwizduje z uznaniem]
Ten wyjazd będzie zupełnie inny.
I tu się zgadzam.
[ćwierkanie ptaków]
Juhu!
Dzień dobry.
Natalia i Piotr, tak?
Krystian Blok.
Ratownik, przewodnik i specjalista od survivalu w jednym.
Dzień dobry.
Przez najbliższe dni będziemy na siebie skazani.
Ale jak widzę, to będzie słodka niewola.
[niepewny śmiech Natalii]
Nie wynajmowaliśmy przewodnika.
Nie?
Wykupiliście cały pakiet. I ja w nim jestem.
Odpocznijcie sobie trochę, dobrze,
bo jutro czeka was piękny, ale ciężki trekking.
Mąż nie bardzo przepada za trekkingiem.
Oczywiście, że przepadam.
- Ale te alergie… - Nie no, przestań, to…
Ale… niemożliwe.
Na piękno przyrody i… i wysiłek?
Trudno. Jakoś sobie z tym poradzimy.
Znikam.
Janosik się znalazł.
A daj spokój.
Janosik był Słowakiem.
No ale to co? Nie idziesz jutro?
Nie płaciłem za to, żeby rezygnować.
Nieźle to sobie wymyśliła.
Pójdziecie razem, ale wróci bez ciebie.
[Agata] Czyli mówisz, że ten trekking wykupił niby przypadkiem?
Chciał go odwołać.
Ha!
Ale nie odwołał.
Nie wiedziała o tej wycieczce.
Na pewno sprawdziła przed wyjazdem, co mają w programie.
Góry to jest idealne miejsce na wypadek.
Telefon, rozmowa, nagranie, kochanka, szefowa, polisa, śmierć.
- Idę z tobą, będę twoim cieniem. - Nie idziesz.
Poszłabym z tobą, ale po pierwsze to mnie zna,
po drugie by nas przejrzał, a po trzecie…
ja muszę wymyślić jakiś plan.
Wiesz co, ty się lepiej trzymaj z daleka od baru.
Ja cię bardzo proszę, ty mnie nie ucz konspiracji. Pa.
[wodzirej] A teraz panie zapraszają panów. Zapraszamy pod scenę.
Sześć szotów.
Sześć?
To moja szczęśliwa cyfra.
Tak?
No patrz. Moja 12.
Dobra, zmiana planów, 12 szotów.
Ideał i dopełnienie.
Mogę ci coś pokazać? Zobacz.
Sześć, dwanaście.
Wstrzymaj konie, kowboju.
Nie!
Gdybym wierzyła w przeznaczenie, to powiedziałabym, że to jest…
przeznaczenie.
A co mogę zrobić, żebyś pomyślała, że tak jest?
Zero szans.
Dla… pięknej nieznajomej.
Dwanaście, zero, sześć.
It’s for you!
Ideał i dopełnienie.
Można tańczyć!
[fałszując] ♪ Spadam ♪
♪ Powoli spadam ♪
♪ W korytarze świateł ♪
♪ W pomruki znaczeń ♪
[gwizdy i buczenie]
♪ Spadam ♪
♪ Jakby nie było ♪
♪ Całego świata ♪
♪ Jakby nie było nawet… ♪
♪ Mnie ♪
♪ Nawet mnie… je-je-je… ♪
Dzięki, że mnie odprowadziłeś.
No co ty?
Tak że…
- Dobranoc. - Dobranoc.
Było super.
A wiesz, co ja myślę?
Że było nawet bardziej niż super.
To co?
Może…
powinniśmy to kiedyś powtórzyć?
Tak.
[Krystian] No, dobrze już, siadajcie wszyscy, proszę.
O, dzięki.
W zeszłym roku były rażenia piorunem, zaginięcia i wychłodzenia.
A lawiny? Lawina to pewnie śmierć.
Nie zawsze. Ale często.
Latem też?
Latem to lecą kamienie.
Ale się popisuje.
Cisza.
Dodatkowo w lesie można spotkać bardzo niebezpieczne zwierzęta.
Typu niedźwiedź, wilk, łoś.
- Naprawdę? - A także…
Borówkę?
…bardzo groźne rośliny.
Takie na przykład jak bieluń.
Często mylony ze szczawiem.
Albo o wiele groźniejsza… wilcza jagoda!
Wystarczyłoby dziesięć owoców.
Gorączka, halucynacje, utrata świadomości, śmierć.
Gratuluję.
Mógł pan zabić żonę.
Jezu.
A to?
[Krystian] Rozkładajcie siły tak, żeby wam wystarczyło na inne atrakcje.
- O. A jakie? - Wszystko w odpowiednim czasie.
Uwielbiam niespodzianki.
Dziesięć lat po ślubie je znienawidzi.
[Krystian] A!
I pamiętajcie, najważniejsze: nie rozdzielamy się…
i nie robimy postojów bez konsultacji ze mną, jasne?
Jasne.
Pana żona też tu zaciągnęła?
„Dobrze ci zrobi wycieczka”.
Chyba na zawał.
Najpierw zabierają nam wolność…
żeby na końcu zabrać nam życie.
Bez przesady.
Przecież one tylko czekają, żeby zatańczyć na naszym grobie, gościu.
[śmieje się]
[Krystian] Okularnicy, trzymać tempo, bo wam panie wstydu narobią.
Wchodzimy parami.
Osoba na dole asekuruje osobę na górze.
Chodzi o zaufanie.
To buduje silne więzi między wspinającymi.
Dobrze wam to zrobi.
Albo pokaże prawdę.
Racja.
Kto wchodzi?
[kobieta] O nie. Na pewno nie ja.
Przepraszam.
- [Natalia] Ja. - Ty?
- Ja. - To zapraszam.
A ty będziesz mnie asekurować.
Zawsze.
No to się okaże.
- Zabij mnie przy ludziach. - [Krystian] Spokojnie.
Podwójna asekuracja musi zawsze być, pamiętaj.
Dasz radę, jestem tu!
W lewo trochę…
Spróbuj w lewo, będzie ci łatwiej.
O.
[Łukasz naśladuje odgłosy zwierzęcia]
[Natalia krzyczy]
Jezu!
Już.
Prosiłem, żebyś za nami nie lazł!
Prawie doszło do tragedii.
Siadaj.
A doszło? Nie doszło.
Nie przyjechaliśmy bawić się w alpinistów, tylko realizować nasz plan.
Jaki plan? Przecież my nie mamy żadnego planu!
A ty myślisz, że co? Ja tutaj siedziałem i próżnowałem wczoraj?
- Natalia nie chce mnie zabić. - Nie chce, tak?
- Nie proponowała ci czegoś ostatnio? - Tak, ale… nie. Trochę.
Skok ze spadochronem.
[wzdycha]
Piotruś, byku.
To jest właśnie jej plan.
Na szczęście my mamy swój. I posłuchaj mnie teraz uważnie.
- Zaprosisz ją dzisiaj na kolację… - Mówiłem, że ze mną nie rozmawia.
Spokojnie.
Taka… przeprosinowa kolacja.
Wszystkie się na to nabierają.
I na tej kolacji musisz ją upić do nieprzytomności.
Tak, żeby ledwo co się trzymała na nogach.
Mam ją przeprosić, upijając?
A ja wedrę się do waszego pokoju…
Przecież wszędzie są kamery.
[rzuca sztućcami]
Nie wierzysz we mnie. Kompletnie.
Wejdę do waszego pokoju
i w łazience rozleję na podłodze olejek do opalania.
Ona wróci, wejdzie do łazienki… Szu!
I po temacie.
[Agata pojękuje cicho]
[pojękiwania]
[Agata] O tu, tu, tu.
- Pan pójdzie po inny olejek, co? - Oczywiście.
No dzięki.
Z kolegą! [śmieje się]
[wzdychając] Dzięki, robaczki.
To co? Mówisz, że Piotr jest uczulony?
Na wszystko, co lubię. Winogrona, czyli wino.
Jezu, zabiłabym się. Życie straciłoby smak.
Właściwie to wyświadczamy mu przysługę.
I migdały.
Ha…
Migdały.
Migdały są idealne.
Yyy… Wiem.
Zaprosisz go na kolację… i namówisz, żeby zamówił makaron.
Makaron z migdałami?
Z czosnkiem.
Migdały są podobne do płatków czosnku.
Czytałam o tym. Nieważne. Ważne, że dostanie ten pomylony makaron.
Wszystko super, ale kto go pomyli?
Kucharz. Albo pomoc kuchenna.
Kucharz to niezłe ciacho, a to jest dla mnie pestka.
Zakładając, że uda ci się podmienić te płatki,
że Piotr zamówi makaron…
to przecież ktoś może mieć adrenalinę.
Cholera. No przecież my mamy adrenalinę.
Masz zastrzyk, co nie znaczy, że zrobisz zastrzyk.
- [Natalia] Zamówimy szampana? - Wiesz, że mam alergię.
Zamówimy dużo księżycówki.
Chcesz pić wódkę do obiadu?
To co? Może od razu dwie butelki?
Przecież nie wypiję dwóch butelek bimbru.
[wesoło] We dwoje? Damy radę.
Dzień dobry. Poprosimy makarony.
Ja rybę. Jesteśmy w górach, mają tutaj najlepsze pstrągi.
Ale w tej knajpie makarony.
Dwa makarony.
Proponuję państwu tagliatelle z czarną truflą i płatkami czosnku.
- Wolałbym pstrąga. - O to. Z czosnkiem.
Dwa razy. Mąż uwielbia makaron. Dziękuję.
I dwie buteleczki księżycówki. Dziękuję.
Nie mogę się doczekać, kiedy pokażesz mi zakamarki kuchni.
Luca.
Nie udawaj cukiernika. Zmywak czeka.
- Ale że on jest…? - Ciebie też wyrwał na szefa kuchni?
Boże.
[muzyka potęgująca napięcie]
[wydaje radosny okrzyk]
[wzdycha]
Jeszcze jeden?
- Jak zjemy. - Nie marnujmy czasu.
O.
Spróbujesz i będziesz zachwycony.
Najpierw toast.
- Jedzmy. - Za nas.
[Piotr chrząka z uznaniem]
Hm…
Wspaniały.
Uhm.
Weź więcej czosnku. Jest pyszny.
- Spróbuj mój. - Ale przecież…
- Ale jeden kęs. Aaa! - Ale nie, dziękuję. Nie…
[Piotr próbuje dalej protestować]
I jak?
Pycha.
- Czujesz? - Co?
[cicho kaszle]
[Piotr kaszle]
Przepraszam.
Pewnie ten czosnek.
Możesz…?
Boże, patrzcie!
[kobieta] Boże, on się dusi!
- Piotr! - Pomóżcie mu!
- [głosy ludzi] O rany! - O Jezu! Boże!
- Pani wezwie karetkę! - Kochany mój, uratuję cię.
Co…?
Dzwoń pod 112!
…klepnąć mnie w plecy?
Zakrztusiłem się tylko.
Mogłaś mnie zabić tym zastrzykiem.
No co ty, ja? Twoja żona?
[cmoknięcie]
Nigdy.
No tak.
- I skąd miałabyś wiedzieć, że… - No właśnie, skąd?
Że to tylko z…
No. Że się zakrztusiłem.
[Agata] U-hu!
[Piotr] Słuchaj, kochanie, może to nie jest dobry pomysł, ale…
chciałbym porozmawiać, bo…
bo chyba powinniśmy porozmawiać i…
Co ty robisz?
[pokrzykuje]
Komary.
Co?
Zapomniałam.
- Pójdę po lód do restauracji. - Jaki lód?
- Do pokoju. - Mamy lód.
Będzie więcej. Do drinków. Dużo drinków, więcej lodu.
A ty czekaj na mnie.
Ale nie tutaj. W pokoju.
- No, już. - Ale na pewno?
[Piotr] Może… No dobrze.
O Jezu. Musiałaś tyle pić?
Ty. W stresie.
W strasznym stresie byłam.
Dobra. Uruchamiamy plan B.
Skoki spadochronowe. Jutro was zapiszę.
A przed skokiem… [odgłosy cięcia] przetnę linki w spadochronach.
Ty oprócz Piotrka chcesz też mnie zabić?
Co? Nie no, co ty! Wycofasz się w ostatniej chwili.
A Piotr wsiądzie, wyskoczy i…
[klaśnięcie]
- Nie przetniesz tych linek. - Przetnę.
Będzie jak z kuchnią.
Nie dramatyzuj.
Jezu, jak ty zioniesz.
Święta się znalazła.
[jęknięcie]
Spokojnie. Sama. Sama.
Matko Boska.
Upiłeś ją?
Tak. Ale odwołuję akcję.
Myślała, że mam atak alergii, i rzuciła się z zastrzykiem.
Gdyby chciała mnie zabić, zrobiłaby to?
Zrobiłaby?
Rzuciła się, ale zastrzyku nie zrobiła.
Tyle zabrakło, żeby go zrobiła. Tyle.
A gdyby wiedziała, że nic ci nie jest, i zrobiła zastrzyk…
to mogła cię zabić?
No, zabiłaby cię?
No zabiła.
No widzisz. Więc zrobimy tak…
I tak zrobimy właśnie.
Chodź.
Agata. Robimy to.
Mądra dziewczynka. A robimy, bo…?
- Bo nie jest tu sam. - Jest z tą dupą z pracy? Wiedziałam.
Nie, ze swoim przyjacielem Łukaszem.
Fanem piłki nożnej i niespełnioną gwiazdą rocka.
Wyliniały blondyn z brzuchem o aparycji idioty?
Znasz go?
[śmiech]
Nieważne. Jutro umawiam was na skoki, hm?
[TV] Jezus, uważaj!
[TV] Lubi pływać? Nie utopi się?
Przyniosłaś lód?
Rozpuścił się.
Wezmę prysznic.
…i w łazience rozleję na podłodze olejek do opalania.
Nie, stój! Ja pierwszy! Poczekaj.
Zaraz będziesz mogła, tylko muszę tutaj…
[Piotr krzyczy]
Au…
[wzdycha]
A ty wiesz, że…
istnieje prawdopodobieństwo…
że jesteś kobietą mojego życia?
[zalotnie] A powiesz mi,
co tu właściwie robisz?
No wiesz…
kobieta życia chyba powinna to wiedzieć, co?
Chronię przyjaciela.
Aha.
A przed czym?
Przed śmiertelnym niebezpieczeństwem.
Ale to się wkrótce skończy.
A gdzie?
W saunie.
Jeszcze raz?
W saunie.
Jezu.
Łukasz…
- Do widzenia. - Dziękuję.
Dziękujemy.
Wiesz co?
- Może moglibyśmy się wybrać na… - Na saunę?
To chyba nie jest dobry pomysł.
Ty, ja, nago, para, nasze ciała pokryte kroplami potu.
Może być coś lepszego?
No, chyba że nie chcesz.
Sekunda i jestem gotowy.
Przyniosę wodę do kamieni.
Ale tu nie ma kamieni.
I tak przyniosę.
Aha…
[muzyka potęgująca napięcie]
[pikanie urządzenia]
[pukanie do drzwi]
[coraz intensywniejsze pukanie do drzwi]
Już się bałam, że to nie ty.
- Ale to jednak jesteś ty. - Ja.
A on tam został.
Ugotowany na twardo ręką przyjaciela.
Co by oznaczało, że to on cię chciał ugotować.
Wiem, jesteś w szoku. Ja też jestem.
Właśnie to do ciebie dotarło. Ale wiem, jak ci pomóc.
[brzęk butelek]
Wino, wódka, szampan?
Nie rób tego.
- [trzaśnięcie drzwiami] - Zrobiła.
[sygnał alarmowy]
Mówiłem ci, ciężki idioto, że odwołuję akcję.
Piotruś, byku.
Ty mi nic nie mówiłeś.
Jak nie mówiłem?
Znaczy pisałem. SMS-a.
Zresztą nieważne.
Żadnych więcej durnych akcji, pomysłów, a zwłaszcza planów B.
[w tle kwakanie kaczek]
[Łukasz] No pewnie, że tak.
[kobieta] Dziękuję.
Dzięki.
[muzyka latynoska]
Postawiłbym pani drinka, ale żona mogłaby być zazdrosna.
To alergia?
Na głupotę.
Własną.
Gdyby uczulała, miałabym wysypkę od stóp do głów.
- Muszę ci coś… - Nie.
Nie moglibyśmy po prostu być parą nieznajomych przy barze?
- Natalia. - Piotr.
Mogę postawić pani drinka?
A żona nie będzie zazdrosna?
Moja żona mi ufa.
To albo jest bardzo zakochana, albo bardzo głupia.
[Krystian] Dzień dobry!
Jak miło widzieć ludzi, którzy niedawno mogli się pozabijać.
[głupiutki śmiech kobiety]
Przepraszam.
[ona] Wypijemy drinka?
Pięć lat?
W sumie to już jesteśmy razem osiem i… [kończą razem] trzy miesiące.
Tak.
O Boże, to ile wy macie lat?
Nawet nie pytaj.
Nie no, świetnie wyglądasz.
Dzięki.
A jakbyś chciała coś poprawić…
Co?
No nie wiem.
Nos może?
A nie, piersi.
Natalia nie musi niczego poprawiać.
Nie no, oczywiście, że nie.
Sylwia pracuje… Gdzie ty pracujesz?
- W klinice medycyny estetycznej. - Tak, właśnie.
Mogę załatwić rabacik.
Tak na wypadek, jakby mąż chciał zaoszczędzić.
- Widzę, że coś kombinuje… - Nie oszczędzam na żonie, tylko…
Tylko co?
Tylko podoba mi się taka, jaka jest.
Taką kocham. Naturalną, piękną.
O właśnie, dokładnie taką.
[Krystian] Sknera.
Nie jest sknerą, tylko…
tylko jest rozsądny.
I takiego go kocham.
[Sylwia] Słodkie.
Mówiłem szczerze.
Przez cały wyjazd zachowywałem się jak idiota.
A ja nie byłam ci dłużna.
Może po prostu zapomnijmy o tym i resztę czasu spędźmy inaczej.
Zobacz.
Jest własnością naszego spa.
Piękny jest.
Taki nasz.
Mogłabym tu spędzić resztę życia.
[Natalia] Cho.
[Agata] Miała być kasa, knajpa, Malediwy czy Filipiny…
Miałyśmy być szczęśliwe.
Razem.
Ja tak samo z Piotrusiem.
Ino z knajpami. Malediwy, Filipiny, to byśmy się zastanowili.
Plus wydanie płyty.
Ale nie.
Musieli się pogodzić.
A może…
oni naprawdę się kochają?
Jakbym miała tyle kasy, to też bym mogła sobie pozwolić na miłość.
[Agata chrząka i pokrzykuje]
Łukasz.
[spokojna, romantyczna muzyka]
Nie śpisz?
Tęskniłem za tobą.
A ja za tobą.
Która jest godzina?
Koło 12.00.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Ale najpierw kawa.
Taka, jaką lubisz.
Leż tu i nigdzie się nie ruszaj.
Nie zamierzam.
[dzwoni telefon]
Tak, słucham?
Dzień dobry, dzwonię w sprawie zarezerwowanego domku.
Zielona Chatka będzie gotowa po południu. Mężowi zależało.
Potwierdzenie wyślemy SMS-em.
Dobrze, przekażę. Dziękuję.
[szeptem] Głupia.
[przychodzący SMS]
[Agata] W sumie nie rozumiem, jak w ogóle daliśmy się im w to wszystko wkręcić.
Ta, ja też.
Ludzie się powinni kochać, a nie wzajemnie próbować pozabijać.
Weź no, własną żonę? Miłość swojego życia?
[Agata] Obłęd. O!
Ja chyba nigdy nikomu nie zrobiłem krzywdy.
Ani ja.
Kochanie!
Przepraszam, że to tak długo trwało, ale za to mam słodki bonus do kawy.
[brzęk naczyń]
Co jest?
Natalia?
Co?
Co jesz?
Szczaw tu rośnie.
[mruczy]
Smak dzieciństwa.
[Agata] Ooo…
Zajadałam się szczawiem w dzieciństwie.
No, ja też.
[Agata wzdycha]
Daj jeszcze.
Cześć!
Czekałem na ciebie godzinę na lotnisku. Zamawiałeś skok.
Nie zamawiałem.
A. No dobra, czyli Natalia miała rację, że stchórzysz.
Nie tchórzę, tylko…
Tylko nie lubisz niczego, co ona.
W porządku, rozumiem to. Nie ma problemu.
Nie, zaczekaj.
Dobra.
Ty to jesteś gość. Chodź.
Taki przerośnięty ten szczaw.
No bo to jest… górski szczaw.
Ma nasiona.
Jak każda roślina.
Czyli mówisz, że co?
Piotruś i Natalka nas wykorzystali?
Ty to mówiłeś.
- I że muszą nam za to zapłacić? - Ja to mówiłam?
Wyrzucili nas do kosza.
Tak. I wszystkie nasze pieniądze, i całą naszą przyszłość.
- Ludzie są okrutni. - To był taki dobry plan.
Nadal jest.
[w oddali muczenie krów]
Co się stało?
Wow, no ja widzę, że ty naprawdę nie marnujesz czasu.
Niespodzianka, co?
Nie rozumiem.
Przyjechałaś skończyć to, co zaczęliście?
- Nadal nie rozumiem. - Proszę, ułatwię ci to.
Rozjedź mnie.
No co? Położyć się, żeby było ci łatwiej?
Proszę bardzo.
- No? - Natalia.
Ale tutaj nie ma żadnych świadków, nikt nie będzie widział.
No, gaz do dechy.
Co, pękasz?
Proszę bardzo, ale załatwmy to ze sobą jak mężczyzna z mężczyzną.
Proszę, wsiadaj do samochodu i gaz do dechy. No już.
Natalia, gdzie jest Piotrek?
Tam, gdzie się umówiliście, w Zielonym Domku.
I ci się będzie bardzo podobać.
Czekaj, ty myślisz, że…?
[śmiech]
O matko, dlatego on do mnie napisał.
Mam cię. Przyznałaś się.
Pisał. Pisał, że rezygnuje z pracy, żeby spędzać z tobą więcej czasu.
Właśnie mieliśmy rozkręcać nowy projekt, ale zrezygnował.
I, stara, ja tu przyjechałam, żeby go przekonać.
Ale widzę, że wróciliśmy do liceum.
[Natalia pociąga nosem]
[Krystian] Głowa, uważaj.
Skłamałbym, gdybym powiedział, że mi nie zaimponowałeś.
[Piotr] Zaczekamy na Natalię?
[Krystian] Możemy. Ale nie długo. Odwróć się. Nogi.
Teraz ręce składaj jak do marynarki.
Okej.
A potem wchodzimy na 4000 metrów.
- Ile? - Cztery tysiące metrów.
Okej.
Mówiłem, że się nie boję.
Chłopie.
Będziesz leciał 200 kilometrów łbem w dół na spotkanie z matką ziemią.
Tylko idiota by się nie bał.
Przytulić cię?
Moje drugie małżeństwo rozpadło się właśnie przez brak komunikacji.
A ja nie pozwolę, żeby moje pierwsze się przez to rozpadło.
Przepraszam, a pani nie na lotnisku?
Na jakim lotnisku?
No z mężem, bo on już pojechał, rezerwowali państwo skok.
Boże. Agata.
Agata?
Jak ona…? Gdzie jest to lotnisko?
[szybka, energiczna muzyka]
Piotrek!
Nie!
Piotrek.
[muzyka potęgująca napięcie]
Wow!
No, leć, leć.
Przeżyłeś?
No raczej.
Wróciłaś.
Żebyś ty tak skakał, jak całujesz.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór. Państwo do tych państwa?
Uhm.
- Przenieśli się. - Tak?
A gdzie?
Do Zielonego Domku. Nie mówili?
[wesoło] Mówili. Mówili.
[zła] Mówili.
- Nie ma ich. - Serio?
Serio.
Ty zawsze byłaś przy mnie.
Trochę o tym zapomniałem.
„Trochę”?
Bez ciebie nic nie ma sensu.
- Ale jestem zmęczony. - Jestem wykończona. [śmiech]
- Idziemy spać? - No jasne.
- Na brudasa? - A jak.
[brzęk]
[szeptem] Co to?
Może to obsługa?
No jak?
Obsługa o tej porze?
- Pójdę tam. - Idę z tobą.
Nie. Lepiej zaczekaj.
[woła] Proszę wyjść, bo wezwiemy…
[Natalia szeptem] Kogo?
Kogoś wezwiemy!
[szepczą] Poczekaj tutaj.
Gdzie ty idziesz?
Uważaj. Cicho.
Łukasz?
Agata, co ty tu robisz z Łukaszem?
Przyszliśmy odebrać, co nasze.
- Zwariowałaś? - Ja zwariowałam?
Nie, nie zwariowałam.
- Oddawać kasę! - Kaskę!
Łukasz, przestań!
- Ej! - Nie ruszać się!
[wszyscy krzyczą]
Szybko!
- Co ona tu robi? - Najwyraźniej to samo, co twój kumpel.
- On zwariował! - Ona też.
[Agata] Przecież mamy dobre zamiary!
[oboje krzyczą]
- [Agata] Przecież mamy dobre zamiary! - Łukasz!
- [Łukasz] Kasa! - Łukasz, uspokój się!
[Łukasz] Otwieraj!
Łukasz!
[Piotr] Porozmawiajmy.
Łukasz! Łukasz, porozmawiajmy.
Po co? I tak mieliście się pozabijać, my wam to tylko ułatwimy.
Łukasz. Odłóż tę siekierę!
Nie mów mu, co ma robić.
Agata, co z tobą? Przecież tak nie można!
Jak nie można? Można.
I nie przejmuj się, bo jedno przeżyje, żeby to drugie mogło nam wypłacić kasę.
Dobrze mówię?
O czym?
O kasie.
Super!
- Dobra. - Łukasz, przyjacielu…
Albo nam to powiesz, albo za chwilę twoja piękna żona zginie!
- Łukasz! Uspokój się. - A zegar tyka.
- Tik-tak. - No.
- Tik-tak. - Przestań!
- No! - Łukasz.
- No. - Tik-tak.
- No! - Tik-tak! Tik-tak!
Bum!
- Doigrałeś się! - [Agata krzyczy dziko]
[Łukasz krzyczy]
Łukasz?
Pozabijam was!
Natalia!
[obie jęczą]
Puszczaj mnie!
Jeśli ja, to i ty!
Daj mi rękę, szybko!
[Natalia jęczy z wysiłku]
[Piotr] Mocniej, dawaj!
[Piotr jęczy z wysiłku]
Mam cię. Trzymam cię.
- [Piotr] Chodź. - Nie, poczekaj.
Sprawdźmy, czy żyją.
[Piotr] No chodź.
Nie zostawię ich tak. Zadzwonię po Krystiana.
[szczekanie psa]
- Bogdan. - Bogdan.
[cichy brzęk monety]
- Nie za taśmę. - Ale przecież…
- Śledztwo trwa. - Co?
Facet ogołocił wszystkie sejfy na osiedlu, które sam założył. Od roku go szukają.
Od początku mi się wydawał dziwny.
[Natalia wzdycha]
Mieli dużo szczęścia, można powiedzieć.
O, pani Patrycjo! Przepraszam.
Mamy jakieś zgony? Żartowałem.
Ci z bieluniem to gdzie?
Wiedźmy! Kiedyś to jadły, a potem wydawało im się, że latają.
Chodźmy.
Rzadko która po tym lądowała.
A ci, jak ich przywieźli, byli totalnie naćpani.
Chodźcie.
[lekarz] Dzień dobry. Mamy gości.
Zostawię państwa.
[Łukasz pojękuje]
Piotruś?
Natalka?
Nie trzeba było się tu kłopotać tyle.
[Agata pojękuje]
Natalia, ja… ja…
- W sumie to nie byłam ja. - [Łukasz] Tak.
- To ta roślina szatańska. - Przecież nie przecięłam tych linek.
Nie jestem wariatką, nie?
Słuchajcie.
Jak my byśmy mogli wam to jakoś zrekompensować?
[Agata] Nie. Nie, nie, nie…
[Łukasz] Ojojoj.
[Agata cicho piszczy]
[Łukasz] Ojojoj.
[Łukasz jęczy z bólu] Nie, nie…
[Piotr] Nie wiem, gdzie ty to wszystko mieścisz.
[Natalia] Mam swoje sposoby.
[Agata] Coś jeszcze?
Dziękuję, wystarczy.
Na pewno? Mamy dzisiaj na lunch pyszną zupę ogórkową.
- Szef kuchni właśnie przygotował. - Jutro.
Szefowa ma dosyć.
Rozumiem. Rocznicę ma się tylko raz.
Szóstą. Później siódmą, później 66…
My zamierzamy dociągnąć do 666.
Ta, jasne. [śmieje się]
Znaczy tak.
[pogodna, rytmiczna muzyka]
[kobieta] Ojej, poznaję. [cichy śmiech]
Proszę państwa,
ja mam dla państwa nowe zdrapki.
Edycja limitowana: Jednorożec Diamentowy.
Naprawdę bardzo drogo, ale warto.
Naprawdę. Wille, domy…
Nikomu tak źle nie życzymy.
- Do widzenia. - [kobieta] Pa!