Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
LAS VEGAS WITA
SOLÓWKA NA DWA SERCA
Wypijmy za...
Vegas.
Jeszcze dwa.
Co to było?
Nie.
Hej.
Nie, przestań.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI LICK KYLIE SCOTT
Dzień dobry.
Aspirynkę?
Poproszę.
Masz.
Dzięki.
Spoko.
Dziękuję.
Na pewno wszystko gra?
Musisz coś zjeść.
Zamówię ci jakiś tost.
Nie.
Chwila.
Czekaj.
- Już. - Dziękuję.
Nie ma za co.
- O cholera! - No właśnie.
Chcesz coś mniejszego? Bo ten jest dość duży.
Ty mi go kupiłeś?
Tak.
No wiesz...
Nie pamiętasz?
Ma chyba z trzy karaty.
A co pamiętasz?
Chyba, kurwa, żartujesz.
Co wczoraj robiliśmy?
Chajtnęliśmy się.
Evelyn.
Cześć.
Posłuchaj, ja się tym zajmę.
To znaczy moi prawnicy.
Masz prawników?
Tak. Wyślą ci dokumenty albo coś w tym stylu.
To był błąd.
Myślisz inaczej?
Nie.
Trzymaj się.
Czekaj. Weź go.
Kurwa, zatrzymaj go.
Musiał kosztować fortunę, a ja
nawet nie wiem, jak się nazywasz.
Nie rozumiem.
Jak można mieć aż tak okropny gust muzyczny?
Czego cię uczyłam?
Żeby nie pić tequili.
Posłuchaj tego.
Nie przestań.
To Stage Dive.
Co wczoraj robiłaś po tym, jak się zmyłaś?
Oprócz puszczania pawia?
Szczerze mówiąc... nic więcej.
Tutaj. Evelyn.
Serio zrobiliście sobie tatuaże?
Czy to koniec zespołu?
David Ferris, gitarzysta Stage Dive,
wziął nagły ślub w Vegas.
Słyszeliście o tej kelnerce z Portland i gwiazdorze rocka?
David, gdybyś chciał sprawić mi prezent...
Ukrywasz ciążę?
Przepraszam.
POKÓJ DLA MAM
Mów.
Ev, chajtnęłaś się podczas naszego wyjazdu?
Cóż, ja...
- Być może. - Matko Boska!
Zobaczyłam go, gdy się obudziłam.
Był na mnie wkurzony.
Chciałam udawać, że nic się nie stało.
To ci się nie uda.
Dokąd teraz?
Do domu. Znaczy do rodziców.
Dobry pomysł.
Gotowa do biegu?
- Wyświadcz mi przysługę. - Jaką?
Nie rozbijaj mojej ulubionej kapeli.
Boże, kostki do gitary.
Jest gitarzystą, tak?
Tak. David Ferris to najlepszy kompozytor na świecie.
Co mam teraz zrobić?
Przyjąć gratulacje?
Masz męża rockmana.
Nie wierzę, że David się ożenił.
Chajtnął się?
Podobno ożenił się z jakąś laską z Portland.
A reszta kapeli nie jest tym zachwycona.
Jeśli kapela przez to się rozsypie, to mamy problem.
Hej, Stage Diversi.
Musimy pogadać o tym ślubie.
David i Jimmy nie rozmawiają ze sobą.
Czekamy na nowe piosenki.
I na ich nową trasę.
Ta kapela to Jimmy, David, Ben i Mal.
Żadna laska jej nie rozbije.
CO TO ZA LASKA?
Trzymajmy się!
- Evelyn. - Czy David tu jest?
Już zerwaliście?
Nie. Wszyscy się stąd wynoście!
To prywatna posesja.
Proszę odejść.
ZAKAZ WSTĘPU TEREN PRYWATNY
Idźcie sobie!
Ale już!
Leyton.
To zrozumiałe.
Miłego dnia.
Twój staż został zakończony.
Firma Leyton uważa, że w twojej obecnej sytuacji...
Pani Thomas?
Przysłał mnie David.
- Wezwę gliny. - Proszę zaczekać.
Proszę.
Mam go na linii.
Mam spytać o jego koszulkę.
Mam ją w walizce.
Zostawił ją, bo ją obrzygałam.
Ev.
- Ev? - Cześć.
Lepiej, żebyś się nie pokazywała, póki to się nie uspokoi.
Sam cię zabierze.
Dokąd mam jechać?- Przywiezie cię do mnie.
Trzeba będzie podpisać dokumenty,
więc może i lepiej, że będziesz u mnie.
Sama nie wiem.
Masz inne wyjście?
Ev?- Wybacz.
Skorzystam z twojej propozycji.
Dziękuję.
Wybacz.
- Tutaj. - Proszę!
Powiedz mu, że go kocham!
- Nienawidzę cię, suko! - Gdzie David?
Nie jesteś nawet ładna!
Nie wiem, gdzie jest David.
Proszę tu zaczekać.
Cześć. Jestem Mal.
David jest tam. Chodź.
David.
Ev.
Cześć.
Znajdziecie jej pokój?
Wyglądam na twojego lokaja?
Na razie, panno młodziutka.
Chodź.
No co?
Ślicznie tu.
Tak.
Moi ludzie omówią z tobą papiery rozwodowe.
Będą tu o dziesiątej.
Twoi ludzie?
Mój prawnik, mój menadżer.
Postaramy się szybko z tym uwinąć.
Czegoś ci potrzeba?
Nie.
Dobranoc.
Cofnij się nieco, a ta palma całkiem cię zakryje
i nikt cię nie zobaczy.
Zastanowię się nad tym.
Jimmy.
Ev.
Czemu cię nie znam?
A znasz tu wszystkich?
Wszystkich oprócz ciebie.
David zaprosił mnie na parę dni.
Gdzie cię ulokował?
W białym pokoju.
Wyróżnił cię.
- Przepraszam. - Czekaj.
- Chodź tu. - Jakiś problem?
Skądże. Po prostu chcę się lepiej poznać z Ev.
- Nie musisz jej znać. - Wyluzuj.
Lubię ładne nowe nabytki.
Chodź.
Mogłem ją bzykać przy ścianie na imprezie,
a ty się z nią chajtnąłeś?
Ona jest nikim, ty żałosny dupku.
Spójrz na nią.
No zrób coś!
Przywal mi! Śmiało!
Pokaż, kto tu jest prawdziwą gwiazdą!
Stoczyłeś się jak mama.
Pieprzony pijak.
- Nie chciał. - Nie wtrącaj się, Martha.
- Znam drogę! - Nadal chcesz imprezować?
Mogłaś powiedzieć. Chętnie bym ci w tym pomógł.
Dziś nie jesteś nawet nawalona, więc będziesz wszystko pamiętać.
- Dupek z ciebie. - Racja, moja wina.
Zabrać cię do mojego brata?
Twoje problemy z bratem są gorsze od tych z żoną.
A to wiele mówi.
Evelyn.
Cześć.
Jestem Martha,
asystentka Davida.
Przyjechali jego ludzie. Lepiej się ogarnij.
Dzięki.
Evelyn!
Cześć, jestem Adrian.
- Cześć. - Zapraszam.
Szanowni państwo, to jest pani Thomas.
Pan Ferris poprosił nas o sporządzenie dokumentów rozwodowych.
Obejmują one wszelkie kwestie, łącznie z pani zadośćuczynieniem.
Zadośćuczynieniem?
Omówimy to na końcu.
Pani też musi spełnić pewne warunki.
Po pierwsze, nie wolno pani rozmawiać z prasą
na temat tej sprawy.
Warunek ten będzie w mocy aż do pani śmierci.
Po śmierci mogę gadać z prasą?
To bardzo poważna sprawa, pani Thomas.
Ev.
Mam na imię Ev.
I rozumiem powagę tej sytuacji,
ale nie rozumiem, o co chodzi z tym zadośćuczynieniem.
Następna strona.
Byłoby nierozsądnie żądać więcej.
Sporo tu zer.
Musimy to dziś sfinalizować.
Nie mogę tego podpisać.
Mój klient nie złoży nowej oferty
i nie ma szans na inną ugodę.
Ev na pewno docenia hojność Davida.
Nie chcę sprzedać jego historii ani go prześladować.
I nie chcę jego forsy.
Ev, proszę cię.
Coś wam powiem.
Możecie to oddać Davidowi
i przekazać mu, że nie chcę tego wszystkiego.
- Pan Ferris nic nie mówił o pierścionku. - Nie?
To proszę powiedzieć panu Ferrisowi, że może go sobie wsadzić, gdzie chce.
Cześć, panno młodziutka.
Ev, czekaj.
O co chodzi?
Dokąd idziesz? Przepraszam.
No dobra. Kurde, jesteś wściekła.
Bez żartów.
Wysłał do ciebie tego dupoliza?
Był tam ktoś z tobą?
Rozpłaczesz się?
Nie.
Kurwa.
Dobra, chodź.
Wsiadaj do auta.
Ev, na zewnątrz czeka na ciebie cała chmara fotografów.
Nawet jak ich miniesz, to dokąd pojedziesz? Chodź.
Ev.
- Ev, musisz... - Adrian, stul dziób.
- Ev? - Chodź!
Mal?
Czemu oni noszą takie wielkie kapelusze?
Pewnie próbują coś w nich ukryć.
To nie jest śmieszne.
Jestem zabawną osobą.
I bardzo ważną,
więc mogłabyś choć udawać, że mnie wielbisz.
Nie ma mowy.
Dobra.
Zabieram ci to.
- Czekaj. - To kiepski pomysł.
W Vegas w jej 21 urodziny.
- Cholera. - Tak, tak.
David to ulubieniec kobiet.
Pisze piosenki, gra na gitarze i jest przystojny.
Laski mdleją na jego widok.
A teraz chajtnął się z młódką i mamy news tygodnia.
Mam 21 lat.
No dobra.
Po tym, jak wokalista Jimmy Ferris rzekomo wziął...
Zrozum to w końcu.
Sobowtór Elvisa udzielił ci ślubu z jednym z ulubionych synów rocka.
Do tego Jimmy'ego interesują tylko balangi,
a Dave stracił wenę.
Kumasz, co nie?
Ale posłuchaj.
W przyszłym tygodniu ktoś inny zrobi coś głupiego
i zainteresowanie tobą opadnie.
Ludzie ciągle nawalają i to najwspanialsza rzecz.
Teraz uśmiechnij się do wujka Mala. Wiem, że chcesz.
To lamerski uśmiech. Jeszcze raz.
Teraz wyglądasz tak, jakby coś cię bolało.
Wybacz, że prosiłem.
Kurde.
Ciekawiło mnie, ile to potrwa.
Gdzie ona jest?
Co cię to obchodzi?
Nie zaczynaj. Chyba jej nie tknąłeś, dupku?
Zaraz, zaraz.
Musiała sama rozmawiać z Adrianem i prawnikami.
Gdy ją znalazłem, była bliska płaczu.
To ty jesteś tu dupkiem.
Ten ślub był zamierzony?
Sam nie wiem.
Jasne?
Kurwa. Myślałem, że jest inna.
Taka się wydawała.
Rozumiem twoje męskie cierpienie.
Chciałeś laskę, która by cię nie wielbiła, i wkurzasz się, bo tego nie robi.
To skomplikowane.
To ona chciała tego rozwodu.
Czemu sam jej nie dopytasz?
Bo ona stoi za rogiem i nas słucha?
Cześć.
Evelyn.
Evelyn, to ty poprosiłaś
potężnego Davida Ferrisa o rozwód?
Gdy dowiedziała się o ślubie, puściła na mnie pawia.
Do toalety.
To potem.
O Boże.
Uwielbiam twoją żonkę. Jest cudna.
Skoro jej nie chcesz, to czy ja mogę?
Rany.
Co jest?
- O kurwa. - Sam się tym zajmij.
Co jest?
To nie twoje zmartwienie.
Pokaż.
WYTATUOWALI SOBIE SWOJE IMIONA NA PUPIE
TATUAŻE
Udawałeś, że podgryzasz mi palce,
a tatuażysta się na nas wściekał.
Bo miałaś się nie ruszać.
Jak zrobili te fotki?
Nie wiem.
Byliśmy w prywatnym pokoju.
To nie powinno było się zdarzyć, ale za takie foty można dostać kupę kasy.
W porządku. Przepraszam.
Ev?
W porządku?
Tak.
Wchodzę.
Prawie nikomu nie pokazuję tyłka.
A teraz jest w Internecie.
Wiem.
Wybacz, straszna ze mnie beksa.
Nie, nie. W porządku.
Boże.
A teraz zmoczyłam ci koszulkę.
Pojedźmy gdzieś.
- Serio? - Tylko ty i ja.
To nie jest dobry pomysł.
Wolisz zostać w Los Angeles?
Nie chcę twojej forsy.
Słyszałem.
Nie musisz mi płacić.
I niczego z góry nie zakładaj, tylko po prostu spytaj.
Nie chciałam sprzedać prasie tej historii.
Tej, której nie pamiętasz?
Nie zrobiłabym tego.
Dobra.
Chodź.
Naprawdę chcesz jechać?
Daj kluczyki do jeepa.
Nie mam drugiego kasku na motocykl.
- Nie zarysuj go. - Bez obaw.
Na pewno chcesz z nim jechać?
Płakałaś przez tego dupka.
- Ja cię rozśmieszyłem. - Chodź.
No dobra.
Dziękuję.
WARZYWA I OWOCE
Dzień dobry.
Monterey?
Czuję się tu jak w domu.
Jest piątek.
Prawnicy przygotują nowe papiery na poniedziałek.
Spędzimy więc weekend poza miastem jako przyjaciele.
Potem podpiszemy papiery i się pożegnamy.
- Może być? - Tak.
Jak się poznaliśmy?
Pierwszy raz urwał mi się film.
Miałem wyjść z kumplami do innego klubu.
Jeden z nich się zagapił, wpadł na kelnerkę i wywrócił jej tacę.
- Jak ja się w to wplątałam? - Gość wściekł się na kelnerkę.
Zagroził, że każe ją zwolnić.
Wtedy wkroczyłaś ty i dałaś mu popalić.
Ochrona chciała cię wyrzucić z klubu, ale uratowałem cię z opresji.
Zostawiłeś dla mnie kumpli.
Co było potem?
Poszliśmy na drinka do innego baru
i rozmawialiśmy o zwykłych rzeczach.
Ale kiedy na mnie spojrzałaś...
- Co? - Nieważne.
Ważne. Powiedz.
Cholera.
Poczułem się wspaniale.
Naprawdę dobrze.
I nikt wcześniej tak mnie nie uwodził.
Dobra, przestań.
Wyluzuj.
To było słodkie.
A słodycz nie jest wcale zła.
Co mówiłam?
Że sprawiam wrażenie miłego faceta
i byłoby fajnie, gdybyśmy poszli do twojego pokoju,
żeby pouprawiać seks i pogadać.
Jeśli by mnie to interesowało.
Co odpowiedziałeś?
A jak myślisz?
Boże, to takie upokarzające.
Nie mógł też urwać ci się film?
A to za co?
Za zabranie mnie z Portland, a potem z Los Angeles.
I opowiedzenie mi o tym wieczorze.
Spadajmy stąd.
Idziesz?
Co jest?
Nic. Po prostu...
To dobrze.
Cholera, David!
Taka jest tradycja.
Tylko się przyjaźnimy!
Nie macaj mnie po tyłku.
David.
Mamy problem.
Jaki?
Myślałem, że dom jest gotowy.
Nie byłeś tu wcześniej?
Byłem zajęty.
Tak lepiej.
Zaopatrzyli lodówkę.
Chcesz?
Nie.
Teraz nie piję.
- Co to za oni? - Znajomi, którzy dbają o ten dom.
Zadzwoniłem do nich, żeby nam go przygotowali.
Zdrówko.
Na śniadanie?
Nie spałem od dwóch dni.
Chcę się napić piwa i marzę o wyrku.
O wyrku chyba nie zapomnieli?
Nie.
Nie ma łóżka?
Idziemy dalej.
- Jedno łóżko. - Masz mnie za bogacza?
Otworzyli dla ciebie Cartiera, żebyś mógł kupić pierścionek.
Pamiętasz to?
Była wtedy noc, więc po prostu to wywnioskowałam.
Zostawiłam pierścionek prawnikom.
Wiem.
Strasznie mnie wkurzyli.
Specjalność prawników.
Mal mówił, że chciałaś go uderzyć, ale nie trafiłaś.
Może i lepiej.
Mal to idiota, ale ma dobre zamiary.
Był dla mnie miły.
Dlatego balowałeś w Vegas?
Bo prócz Mala otaczają cię sami...
Możemy nie mówić o tamtym wieczorze?
Próbuję to zrozumieć.
Boże, spójrz tylko na siebie.
- Twój brat miał rację... - Nie mów tak.
On się mylił.
No to powiedz coś więcej.
Opowiedz, jak minęła tamta noc, bo to nie fair, że tylko ty ją pamiętasz.
Dobra.
Cześć.
Hej.
- Nadal się przyjaźnimy? - Jasne.
Pewnie jest ci zimno.
David, naprawdę mi przykro.
Zostawmy to już.
Nie chcę.
Dobra.
Mam pomysł.
Wal.
Niektóre rzeczy mogą przywrócić pamięć, tak?
Chyba tak.
Może gdy cię pocałuję,
przypomnisz sobie, jak nam razem było?
Jak daleko się posunęliśmy?
Do drugiej bazy.
A... ten pocałunek
byłby jedynie w celach naukowych?
Za dużo myślisz.
- Wybacz. - I przestań przepraszać.
Chodź.
Czemu przestałeś?
Coś ci się przypomniało?
Z czymś ci się to kojarzy?
Nie.
Zmęczony?
Tak.
Chyba powinienem się przespać.
Mogę z tobą?
Chodź tu.
David...
Dobra.
Co robimy?
To drugi etap procesu wskrzeszania pamięci.
Przytulanie się.
Długo się przytulaliśmy, aż zebrało ci się na wymioty.
Opowiedz o twoich studiach.
Architektura, tak?
Tak.
Cóż, tata jest architektem.
Ten kierunek to był twój pomysł czy jego?
Cały czas o tym rozmawialiśmy.
Brata nigdy to nie ciekawiło.
Ciągle wdawał się w bójki i chodził na wagary.
Myślę, że mogę się w tym sprawdzić.
Właśnie to chcesz robić w życiu?
Nie wiem.
Grasz tylko na gitarze?
Jeszcze na basie, bębnach i czasami na trójkącie.
I śpiewam.
Czemu nie śpiewasz w zespole?
Światło reflektorów to coś dla Jimmy'ego.
Nie zawsze był dupkiem.
Śpiewałeś mi wtedy?
Owszem.
To mogłoby przywrócić mi pamięć.
Już zawsze będziesz używać tego argumentu, co?
Proszę.
Dziękuję.
Co robisz?
Nic takiego.
Przyszły do ciebie paczki.
Są dla ciebie.
Te też.
Martha przysłała nam parę rzeczy.
Co to ma być?
Nie wiem, czy to pas, czy może spódnica.
Cóż, zwykle wieszają się na tobie tylko laski w bikini.
- Jesteś inna. - Niech ci będzie.
Proszę.
Tylko nie patrz na cenę, dobrze?
- Auć! - Wszystko dobrze?
- Usiądź. - Dobra.
Pokaż.
Słuchaj.
To chyba zły pomysł.
Byliśmy na gondolach w The Venetian.
Powiedziałeś, że nie umiesz pływać
i jeśli łódka się wywróci, mam cię ratować.
Tak.
- Umiesz pływać? - Jasne.
A tam nie było głęboko.
Coś jeszcze?
Pomyślałam sobie wtedy
że jesteś bardzo fajnym facetem.
I że może chciałbyś pójść do mojego pokoju,
żeby się pobzykać i pogadać.
Jeśli to by cię zainteresowało.
To jakieś, kurwa, żarty.
Nie.
Pozbędę się ich.
Zostań tu na wypadek, gdyby to była prasa.
Do licha.
Kłopoty?
Gorzej. Przyjaciele z żarciem.
- Hej! - Cześć.
- Tyler i Pam. - Tu cię mamy.
Stęskniłem się.
Proszę, proszę.
A to pewnie Ev.
Musiałem przeczytać o niej w gazecie?
Ev, to Tyler i Pam. Przyjaciele, którzy zajmują się domem.
Pam jest utalentowaną fotografką, a Tyler moim ulubionym muzykiem sesyjnym.
- Miło was poznać. - Teraz jesteśmy rodziną.
Chodź tu.
Śliczna. Prawda, skarbie?
Miło cię poznać, Ev.
Cieszę się, że David w końcu znalazł kogoś miłego.
Dajmy gołąbkom nieco prywatności.
Zrobiłam ulubioną potrawę Davida: enchilady z kurczakiem i ryżem.
Nie wiedziałam, czy ci zasmakują, bo może jesteś wegetarianką.
Nie jestem.
- Dziękuję bardzo. - Boże.
Chodź, skarbie.
Jeśli czegoś będzie wam trzeba, po prostu zadzwońcie.
Dobrze.
Chwila! Zostańcie i zjedzcie z nami.
Nie, Tyler ma rację. Jesteście świeżo po ślubie.
Właśnie.
Proszę.
- Zjedzmy. - Dobrze.
- W porządku! - Tak.
- Chodźcie. - Wezmę to.
Dobrze.
Hej.
Napisałem dwie piosenki.
Fajnie.
Nie. Nie rozumiesz.
Od dwóch lat niczego nie napisałem.
- Serio? - Tak.
I... obie są o tobie.
Zagrasz mi je?
Gdy będą gotowe. Muszą być perfekcyjne.
Naprawiłaś mnie.
David.
Cieszę się, że wróciła ci wena, ale masz po prostu wielki talent.
Nie byłeś zepsuty. Może potrzebowałeś przerwy.
Teraz żadnego seksu.
Wyluzuj.
W żadnym wypadku nie będziemy się teraz pieprzyć.
Nasz pierwszy raz musi być na supertrzeźwo.
Nie chcę, żebyś znów się wystraszyła,
bo niczego nie pamiętasz albo nie chcesz pamiętać.
- Nie chcę już być dupkiem. - Nigdy cię nie miałam za dupka.
A w Los Angeles, gdy wisiała na mnie ta laska?
Zaplanowałeś to.
Musiałem założyć zbroję, a ty byłaś zazdrosna.
Ale nie potrafiłem jej dotknąć.
Zastanawiałam się, co się stało, bo szybko wróciłeś.
- Gdy zobaczyłem cię z Jimmym... - Do niczego nie doszło.
Wybacz. Zachowałem się niestosownie.
Cudownie, że słychać stąd ocean.
Nie chcę podpisywać tych papierów.
Wiem, że to gadka pijanego, ale nie ma powodu, by to nie zaczekało.
No to nie podpisujmy.
Jesteś pewna?
Tak.
Dobra.
O Boże.
Następnym razem, gdy będę tak cuchnąć, wyrzuć mnie z łóżka.
- Dobra? - Dobra.
Tak.
Jestem cały.
Już sobie idę.
Wpuść mnie, panno młodziutka!
David jeszcze śpi. Cześć.
- Mal? - Weź to.
Dziękuję.
Dave zadzwonił w nocy, że napisał coś nowego.
- Dave, wychodź! - Tak mi przykro.
Prosiłam, żeby poczekali parę godzin.
Jak widać, przegrałam.
Przepraszam.
Za parę godzin przyjadą meble do salonu i parę łóżek.
Mal!
Tyler, przestawicie te pudła pod kominek?
Chwila!
Jeszcze nie było powitalnych całusów! Chodź tu.
- Chodź do tatusia, kudłaczu! - Co ty tu, kurwa, robisz?
- Chciałem... - Zostaw ją.
Chciałem posłuchać nowych kawałków.
Skopię mu tyłek. Powiedz tylko słowo.
Lepiej nie.
Malcolm jedzie z wami w podróż poślubną?
Kiedy pojedziemy w podróż poślubną... wybierzemy się gdzieś daleko.
- Ale bez niego. - Jak miło.
Ale dziś chodzi mi o muzykę. To co robimy?
To musi poczekać.
Mam plany z Ev.
Czekam od dwóch lat.
Jeszcze parę godzin.
Przesuńmy te kartony.
- Chcę tworzyć muzykę. - Wiem.
O co chodzi?
Wyglądałaś na zaniepokojoną.
- To nic. - Nie, Evelyn.
Rozmawialiśmy dziś rano o tym,
czy w poniedziałek podpiszemy papiery rozwodowe.
Wspomniałeś, że jesteś pijany.
Nie zmieniłem zdania.
- A ty? - Też nie.
Dobrze.
Zostaniemy w tym pokoju do czasu,
aż uzgodnimy status naszego związku, dobrze?
Dobrze.
Zróbmy rekonstrukcję wydarzeń.
Siedzieliśmy na twoim łóżku w motelu.
Ty siedziałaś na mnie okrakiem.
Tak?
Dokładnie tak.
Nie chciałaś pojechać do mojego apartamentu w Bellagio,
bo chciałaś, żebym zobaczył, jak żyją maluczcy.
Cóż za arogancja.
Nie, miałaś rację. To nasza specjalność.
Wypychamy się wzajemnie poza strefy komfortu.
Tyle wystarczy?
Co powiedziałaś potem?
No powiedz.
Mów.
Robiłam to tylko raz.
Denerwujesz się. Nie denerwuj się.
Pobierzmy się.
Nie powiedziałeś tego.
Trochę mnie zmartwił twój brak doświadczenia.
Zamieniliśmy parę słów.
Jakich?
Właśnie spędziłem najlepszą noc w życiu.
I myśl o tym, że pozostałych nie spędziłbym z tobą,
była zbyt nieznośna.
I kiedy poprosiłem, żebyś odłożyła swoje plany
i uciekła ze mną, zgodziłaś się.
Owszem.
- Tak. - Bogu dzięki.
Tak.
Czy ty, Evelyn Jennifer Thomas,
zgodzisz się pozostać żoną Davida Vincenta Ferrisa?
Tak.
Cześć, panie Ferris.
Cześć, pani Ferris.
Tak to właśnie jest.
Żebyś wiedziała, o ilu kolacjach zapomniał Tyler.
To ich praca, ale też pierwsza miłość.
Czy kiedykolwiek coś bardzo cię pasjonowało?
Nie.
Lubię studia i pracę jako barista,
ale nie mogę całe życie nalewać kawy.
Boże. To słowa mojego ojca.
Zapomnij, że to powiedziałam.
Nie ma pośpiechu.
Czasami odkrycie swojego talentu wymaga czasu.
Tak.
Wiesz... David jest przy tobie inny.
Od sześciu lat nie sprowadził tu kobiety.
Czemu dom tak długo stał pusty?
David chyba chciał, by stał się jego prawdziwym domem.
Ale wszystko się zmieniło, zespół się rozpadł i...
Wiesz co?
Lepiej niech on ci to wyjaśni.
Racja.
Wiesz co?
Jestem głodna i chyba należy nam się posiłek.
Też zgłodniałam. Tak.
Witaj w moich klimatach.
Mogę prosić dwa?
Oczywiście.
Zdrówko.
Zatańczymy?
Zaraz wracam.
Nie, przepraszam.
Nie przepraszaj, skarbie.
Po prostu ze mną zatańcz.
- Nie. - Skarbie.
Puszczaj!
- Hej! Zostaw ją. - Zaczekaj na swoją kolej.
- David. - W porządku.
- Proszę bardzo. - Tak?
Dawaj, koleś.
Śmiało.
- Tak? - Próbuj!
- Hej! - No dalej!
- Wystarczy. - Chodź tu!
- No chodź! - Dość.
- Odpuść. - Dość.
- Chodź. - Gdzie mój kapelusz?
Dobra, dobra.
Już dobrze.
- Dorwę go. - Wystarczy.
- Już koniec. - Dave.
Dobra, już w porządku.
Już wszystko dobrze.
- Wszystko w porządku? - Chodźmy.
- Chodź. - Ev, wsiadaj.
Zaraz przyjadą gliny.
- To David Ferris. - I jego żona z Vegas?
- Z kim się bił? - Na razie.
Do zobaczenia.
Tak.
To jest Mal!
- Chciałam kopnąć go w jaja. - Wyszłaś bez słowa!
Nie wrzeszcz na mnie!
Zostawiłam w kuchni notkę.
Nagrywałeś i nie chciałam ci przeszkadzać.
Poszłyśmy tylko na lunch.
Nie zabrałaś nawet telefonu!
Został na pieprzonym stole.
Zapomniałam go naładować.
Zdarza się.
Boże, staram się być...
Nic takiego się nie stało i mam prawo wyjść z domu.
- Wiem, ale... - W końcu robisz, co lubisz.
Wspaniale!
Czyli to miała być kara?
Jasne, że nie.
Nie chciałaś dać się poderwać?
Udam, że tego nie powiedziałeś.
- Czemu pozwoliłaś mu się dotykać? - Nie pozwoliłam.
Odchodzisz? Idealnie, kurwa.
Pieprzyć to.
Idę na dół, zanim któreś z nas powie coś niewłaściwego.
- Wiedziałem, że to zrobisz. - Czy ty mnie słuchasz?
Nie odchodzę.
Hej, skąd takie obawy?
Z kim ty mnie porównujesz? Ja nie jestem taka jak ona.
David, porozmawiaj ze mną.
W porządku.
- Nie, zaczekaj. - Nie.
Nie.
Dobra.
Mam cię.
Nie chciałem cię o to wszystko oskarżać.
I jeśli byłem zbyt szorstki...
Ta szorstkość nie była problemem.
Ale
gdybyś jutro rano zapomniał o tym wszystkim,
byłabym na ciebie wściekła.
Bo zapomniałbyś o czymś, co dla mnie znaczyło wszystko.
Wiem, że zaufanie przychodzi z czasem, ale w międzyczasie
musisz choć spróbować mi zaufać.
Poleć ze mną do Los Angeles.
Wiem, wkrótce wracasz na studia.
Ale coś wymyślimy.
Nie chcę, żebyśmy byli od siebie oddaleni.
Nie będziemy.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Powiedz, że ujeżdżałaś to seksowne ciałko.
Nie każ mi płakać.
Lauren.
Tak czy nie?
Tak.
Jest tam cała kapela?
Jest tu też Mal i przyjaciel Davida.
Jimmy jest w LA. Basisty jeszcze nie poznałam.
Bena?
Malcolm jest seksowny, ale to babiarz.
To nie moja sprawa.
Nie sprawdzałaś w sieci niczego na ich temat?
Nie. Szanuję ich życie prywatne.
Oni koncertują, odkąd David skończył 16 lat.
I jest też piosenka o domu w Monterey.
Tak?- Sandcastle.
Epicka piosenka miłosna.
Licealna miłość Davida zdradziła go, gdy był w trasie.
- Kupił ten dom dla nich... - Dość.
Był załamany.
Potem laska, z którą spał, sprzedała swoją historię.
A matka porzuciła go, gdy miał 12 lat, więc to kolejny problem.
Dość. Lauren. Posłuchaj.
Powie mi o tym, gdy będzie gotowy.
Chcę, by nam się udało.
Wiem. Słyszę to w twoim głosie.
Zakochałaś się w nim.
Hej.
Marszczysz brwi. Dlaczego?
Pycha.
Brokuły?
Lubię pizzę z warzywami.
I cukinia.
No proszę.
Zaczekaj tylko. To najlepszy rodzaj pizzy.
Na pewno. Chodź tu.
Ja się tym zajmę.
Ale najpierw piwo.
- Chcesz też? - Nie.
Ben i Jimmy do nas dołączą?
- Zapytam, co robią. - Lecę, bo mam randkę.
- Miłej zabawy. - Zawsze jest miła.
„Lecę, bo mam randkę”.
Starzy ludzie to dziwaki.
Nie dawaj brokułów na pizzę.
Zamknij się.
Warzywa to twoi przyjaciele, Mal.
Panno młodziutka, ty kłamczuszko.
Nieważne, ściągnę je.
Nie, dziś wieczorem wychodzisz.
Ev i ja mamy randkę.
Kurwa, żartujesz.
Nie, kurwa. Nie.
Evvie, wstaw się za mną.
Nie pozwól, by mnie wyrzucał w tę dzicz. Pożre mnie niedźwiedź!
Tutaj chyba nie ma niedźwiedzi.
Mógłby zostać w swoim pokoju.
Miej nieco godności.
W porządku.
Dobra, niech będzie.
Zawołajcie mnie, gdy ta ohydna pizza będzie gotowa.
Dobra.
Ma jakieś znaczenie?
Nie.
Czemu marszczyłaś brwi i znowu to robisz?
Rozmawiałam z moją kumpelą.
Tak?
Jest twoją wielką fanką i opowiedziała mi co nieco o tobie.
W porządku.
Co chcesz wiedzieć?
Dobra. Twój ulubiony kolor?
Chcę wiedzieć.
Czarny?
Wiem - to nie kolor i rzadko bywałem w szkole,
ale wtedy akurat byłem.
- A twój? - Niebieski.
Dobra, moja kolej.
Powiedz mi coś, czego nikomu nie mówiłaś.
Dobre.
- Pomyślmy. - Jest limit czasowy.
- Nieprawda. - Ależ jest.
Żebyś nie wymyśliła czegoś słabego.
Chodzi o szczerość.
Pocałowałam dziewczynę, jak miałam 15 lat.
Serio?
Amanda Harper.
- Podobało ci się? - Nie bardzo.
Ale miałam nadzieję, że jestem bi.
Miałabym więcej opcji, bo goście w mojej szkole byli...
Jacy?
Nie interesowali mnie.
Co powiedziała ci dziś twoja przyjaciółka Lauren?
Że twoja pierwsza dziewczyna cię zdradziła.
Tak było.
Cały czas byłem w trasie albo siedziałem w studio.
Dla kobiety taka samotność musi być uciążliwa.
Uważasz, że skok w bok w trasie się nie liczy?
Chcę wiedzieć, czy do siebie pasujemy.
Myślę, że po pierwsze nie powinniśmy się puszczać.
Niech to będzie nasza zasada.
- Dobrze. - A co do kapeli i reszty...
- Mal! - Co?
Zamknij drzwi i nie wychodź, póki ci nie powiem!
A jak będzie pożar?
- To się spalisz! - Dupek!
Dobra, zasada numer dwa.
Przeprowadzamy takie rozmowy bez koszulek.
Tak będzie prościej.
Czemu ty ustalasz te zasady?
Śmiało, ustal własną.
Zero kłamstw na jakikolwiek temat.
Zgoda.
Ufam ci.
Dzięki.
Doceniam to.
A czy ty mi ufasz?
Daj mi trochę czasu.
Kurwa.
Hej, w porządku.
Kłamiesz.
Nie.
Wybacz, skarbie.
Potrzebuję po prostu więcej czasu.
Kurwa.
Czemu to nie jest w rozpisce?
Tak, Adrian.
Wiem.
Tak, wiem.
O której?
Kurwa.
Nie, nie, nie.
Wyluzuj. W porządku.
Będziemy tam.
Dobra. Na razie.
Musimy wracać do Los Angeles na event wytwórni.
Adrian przyślę helikopter, więc musimy się przygotować.
Dobrze.
Wkrótce wrócimy.
Obiecuję.
Marty!
Pomóż mi znaleźć śniadanie, ślicznotko.
Wiesz, gdzie jest kuchnia.
Dobra, dobra.
Dzięki.
Zdradzasz mnie z prysznicem?
Zakochałam się w tobie.
Cześć.
Wziąłem ci to.
Dzięki.
Załóż to.
Robi się tu zimno.
Skądże.
Zaufaj mi. Zrobi ci się zimno.
Ev.
Ładnie wyglądasz.
Dave, nie przywitasz się z Kaetrin?
- Byliście blisko. - Pierdol się, Jimmy.
Pięć minut do koncertu!
Pięć minut. Do roboty!
Jimmy, też dojdziesz?
Znam Davida od dawna.
Jest bardzo utalentowany i zdeterminowany,
ale zapala się też do drobnych rzeczy.
To pasjonat.
To nic nie znaczy.
Panno młodziutka!
Widziałem, jak mnie obserwujesz.
Idę do klubu.
Wy wracacie do waszego gniazdka?
Nie wiem. Koncert był świetny.
Byliście cudowni.
Nie mów Davidowi, że to moja zasługa, bo jest drażliwy w tej kwestii.
Wiesz, przez te ostatnie dni przy tobie uśmiechał się częściej
niż przez ostatnie pięć lat.
Serio.
Mal!
- Dzięki. - Mal. Mal!
- Mal! - Hej, drogie panie!
Tiffany?
Wybacz, Taylor.
Nie.
Ben.
- Jestem Ev. - Niech sobie pogadają.
- Co? - Widziałam, jak patrzyłeś...
Mal mówi, że jesteś miła.
To moja siostra.
Nie rozumiem.
Wiem.
- Odsuń się. - Nie mogę, Ev.
- David... - Dobra.
W porządku.
- Ev, czekaj! - David...
To nic nie znaczyło!
To ta miłość z liceum?
To było dawno i się nie liczy.
- Jezu, David. - Nie, chodź.
Co zrobiłeś?
Nie zrobiłem nic złego!
Mówiłaś, że mi ufasz.
Czemu wciąż nosisz te kolczyki, skoro to nic nie znaczy?
Czemu ciągle trzymasz dom w Monterey?
- Nie rozumiesz. - Więc mi to wyjaśnij.
Nie potrafisz, prawda?
Nie waż się mnie opuszczać.
Obiecałaś mi.
Jeśli wyjdziesz, z nami koniec.
Będziesz dla mnie nikim!
Dobra.
Hej, hej.
Przepraszam.
Evelyn, jestem teraz trochę zajęty.
Chcę wrócić do Portland.
Serio? Dobra.
Sam?
- Pani Ferris. - Pani Thomas.
Odwieziesz ją do domu?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Kurwa, znowu to samo.
Pani Ferris?
- Co mu jest? - Ocknij się, Jimmy.
Czasami mu się to przydarza.
Idziemy?
- Tak. - Wezwij lekarza.
Podoba ci się?
Ty niegrzeczny chłopczyku.
Boże.
- Lauren? - Ev, wróciłaś.
- Nate? - Cześć. Co tam?
To moja przyjaciółka Lauren i mój brat Nate.
To jest Sam.
- Hej. - Cześć, Sam.
- Wiedziałeś, że przyjedzie? - Niby skąd?
Dziękuję.
No dobrze.
Coś jeszcze, pani Ferris?
Nie.
Dziękuję, Sam.
Nie ma za co.
Myślałam, że się nie lubicie.
Nie lubiliśmy się, ale teraz się lubimy.
Rany.
Idź już.
Jasne.
Ładna sukienka.
Skarbie, co się stało?
Jeszcze nie.
Mam lody.
Jakie?
Z potrójną czekoladą.
Chciałam torturować nią w łóżku twojego brata.
Lauren, jeśli mnie kochasz,
nigdy więcej nie mów mi takich rzeczy, dobrze?
- Dobrze, przepraszam. - Już dobrze.
Pewnie skończył się czas,
gdy dzieliłyśmy się szczegółami z naszego życia, co?
- Tak. - Dobrze.
Chcę cię przytulić,
ale czuję, że nie chcesz, by ktokolwiek cię dotykał.
Choć chyba tego potrzebujesz.
Kurwa.
Chodź tu.
Już dobrze.
Wyrzuć to.
Na pewno nie chcesz lodów?
MIESIĄC PÓŹNIEJ
NAPIWKI DZIĘKUJĘ!
Proszę. Smacznego.
- Co pani podać? - Skądś cię kojarzę.
Nie plotkowano o tobie w sieci na temat związku z Davidem Ferrisem?
Coś się pani pomyliło.
Nie pytałabym, ale jestem jego wielką fanką.
- Coś pani podać? - To prawda, że kapela się rozpadnie?
Nic nie wiem na ten temat.
Dobra, ale nie musisz być taką jędzą.
Proszę natychmiast wyjść.
- Dobra. - Dziękuję.
- Posprzątasz stoły czy ja mam... - Nie, nie.
Jo i ja chcemy ci podziękować za pomoc w przeprowadzce.
- Zabieramy cię na imprezkę. - Ale ja mam plany.
Nieprawda.
Idziesz dzisiaj z nami na wieczorną balangę.
- Ale ja... - Skąd ten smutne oczy?
Nie możemy się zabawić?
- Dobra. - Super.
Zróbmy to. Hurra!
- Tak! - Uwielbiam tę piosenkę!
Musimy zatańczyć.
Chodź, chodź.
Mówię serio! Robię się bi!
- Boże. - To mój nowy plan.
Świetny pomysł.
- Nie zachęcaj jej. - Tydzień temu chciała być lesbijką.
Wcześniej zakonnicą.
Myśli coraz sensowniej!
Dobra, dobra.
Evelyn.
David?
Jesteś tu?
- Czemu? - Co on tu robi?
- W porządku. - Nieprawda.
Amanda, proszę.
- Ev. - Co ty tu robisz?
- Musimy pogadać. - Wcale nie.
- Muszę ci powiedzieć wiele rzeczy. - Za późno!
Jimmy poszedł na odwyk.
Musieliśmy przejść razem terapię, więc nie mogłem przyjechać.
Ev, co do Marthy...
- Nie. - Musimy pogadać.
Bo teraz uznałeś, że jesteś gotowy?
Nie odzywałeś się przez 28 dni!
Przykro mi z powodu Jimmy'ego, ale nie!
- Ev. - Nie.
Z nami koniec, pamiętasz?
Jestem dla ciebie nikim.
- Myliłem się. - Okłamałeś mnie.
Zdradziłeś.
Ev, skarbie.
- Nie nazywaj mnie tak! - Wybacz.
- Puść! - Wybacz.
Wybacz.
Mocniej.
Mocniej!
Dobrze.
W porządku?
Muszę... wracać do domu.
Znajdę nam taksówkę.
Nie.
Wiem, że to sprowokowałam, ale to było pożegnanie.
Nie wyjadę z Portland, póki tego nie obgadamy, jasne?
Obiecuję ci to.
Nie dzisiaj.
Może jutro?
- Jutro. - Dobra!
Spóźnisz się do pracy.
- Wiem. - Ev, czekaj.
Co miałam zrobić?
Nie mówić mu, gdzie jestem?
Byłaś zdołowana. Uwierzyłam mu, że chce to wyprostować.
No jasne, bo to sławny David Ferris.
Nie! Gdyby nie przyleciał, by cię błagać, zabiłabym go!
Nieważne, kim jest.
Ukarz gnojka. Niech czeka.
Ale jeśli go kochasz, spróbuj go wysłuchać.
To tutaj pracujesz?
Tak.
Fajnie.
Nie musimy od razu rozmawiać.
Odprowadzę cię do domu.
Mogę?
Dobrze.
Jak ci minął dzień? Pewnie pracowicie.
W porządku.
Przyszły dziewczyny z prośbą o twój autograf.
A jacyś goście chcieli, żebym ci przekazała demo
ich reggae-bluesowej kapeli.
To często się zdarza?
Poproszę Sama, by miał na ciebie oko.
Żeby ludzie dali ci spokój.
Lubię Sama,
ale zwykli ludzie nie biorą ochroniarzy do pracy.
Chodźmy tam.
Dokąd idziemy?
Proszę o cierpliwość.
Muszę coś odebrać.
Kupiłem ci pizzę z podwójnym serem i wszystkimi warzywami z menu.
Nie patrz na nią tak wściekle.
Już ci nie ufam.
Wiem. I gdy będziesz gotowa, pogadamy o tym.
Gdy będziesz gotowa.
Wracajmy do domu, póki gorąca.
- Mówię serio. - Tak?
Ktoś tu puścił piosenkę Stage Dive.
Boże.
Zabiję cię!
- Nate! Boże! - Spokojnie.
Złamany?
Nie wiem.
Odbiorę.
To ona.
Ev...
Powinieneś pójść.
Od tamtego wieczoru z nią nie gadałem, bo ją zwolniłem.
- Musisz mi uwierzyć. - Niby jak?
Idź już.
KAWIARNIA
KAWA RZEMIEŚLNICZA
Hej!
Co robisz?
- Odprowadzam cię do domu. - Tym teraz się parasz?
Chyba tak.
- Czemu nie wracasz do Los Angeles? - Bo moja żona mieszka w Portland.
Napijemy się?
Byłem z Marthą przez wiele lat.
Założyłem kapelę z Malem i Jimmym, gdy miałem 14 lat.
Ben dołączył rok później, a ona się z nami trzymała,
Byli dla mnie jak rodzina.
Nadal są.
Ale kiedy wszystko się pochrzaniło, nie potrafiłem się od niej odwrócić.
Pocałowałeś ją.
Ona pocałowała mnie.
Zaskoczyła mnie i dlatego jej od razu nie powstrzymałem.
Nie wiem, czemu teraz dzwoniła, ale nie oddzwoniłem.
Pytałam cię o ten kolczyk, pamiętasz?
Tak.
Kupiłem je za pierwszą wypłatę po podpisaniu kontraktu.
I oboje nadal je nosicie.
Choć ona cię zdradziła.
Z Jimmym.
Zdradziła mnie z Jimmym.
Wybaczyłeś im, żeby kapela się nie rozpadła?
Nienawidziłem siebie.
Za to, że nosiłem go w Monterey.
Co tam zrobiłeś?
Dziura po kolczyku zarasta kilka lat.
Zrobiłem nową, żeby tamta lepiej zarosła.
Jestem zmęczona.
- To wszystko, co masz do powiedzenia? - Nie.
- Coś jeszcze? - Tak.
Kocham cię.
- Szlag! - Przyniosę serwetki.
MUSZĘ WIEDZIEĆ, CZY MI WIERZYSZ.
WIERZĘ CI.
DZIĘKUJĘ.
MOGĘ WEJŚĆ?
Chciałem powiedzieć dobranoc.
Dobrze, wejdź.
Jest twój brat?
Nie.
Wybacz, że ci przywalił.
Na jego miejscu zrobiłbym to samo.
Co z Jimmym?
Dużo lepiej.
Wyjdzie z tego.
Miło to usłyszeć.
On przynajmniej stawia czoła problemom.
Mama zabierała nas do parku, żeby się tam naćpać.
Przychodziła na przedstawienia szkolne na wielkim haju.
Tata przez całe lata tolerował to, że ona bierze.
Był kierowcą ciężarówek.
Cały czas poza domem.
Jimmy i ja...
Musieliśmy sami sobie radzić z jej problemami.
W domu nie było żarcia,
bo wydawała forsę na tabletki.
Kiedyś wróciliśmy ze szkoły
i zobaczyliśmy, że nie ma jej i telewizora.
Tyle.
Nie zostawiła nawet listu.
Puść coś, co lubisz.
No dobra.
Podobno mam marny gust...
Ta?
Tak.
Lauren mówi, że muzyka country powinna być zakazana.
Musimy pogadać.
Dzwonił Jimmy.
W ramach terapii musi przepraszać ludzi.
Mnie w sumie nie przeprosił,
tylko kazał mi pojechać do Portland
i wyprostować sprawy między tobą i Davidem.
Słuchaj.
Zawsze myślałam, że zdołam go odzyskać,
tylko on potrzebuje nieco czasu.
Bo przecież i tak zawsze byłam jego jedyną miłością.
Ciągle go widywałam,
grał na koncertach piosenki o mnie
i nosił nasz kolczyk.
Ale dla mnie z niczego nie zrezygnował.
Nigdy się nie przeprowadził.
Co masz na myśli?
On nagrał cały album, Ev.
I podobno nowe kawałki to najlepsze piosenki, jakie stworzył.
Sprzedał dom w Monterey i kupił nowy tutaj.
Jest tu cała kapela.
Nagrywają w The Bent Basement.
Znam to miejsce.
Jeśli z niego zrezygnujesz,
to znaczy, że zasługujesz na swój żałosny los.
To tyle.
Pani Ferris.
Cześć, Sam.
- Fajnie wyglądasz. - Dziękuję.
- Może pani stąd oglądać nagranie. - Dziękuję.
Hej.
Cześć, Jimmy.
Miło cię tu widzieć.
Nigdy nie miałem szwagierki.
A ja szwagra.
Nie? Szwagrowie są przydatni.
Cześć.
Hej.
Te dwie są za głośno.
Podobno napisałeś nowe piosenki?
Tak.
O mnie?
Mogę jakiejś posłuchać?
Jasne.
Kiedy?
Kiedy będzie idealna.
- Naprawdę kupiłeś tu dom? - Tak, na wszelki wypadek.
Muszę coś zrobić.
- Co jest ważniejsze od tego? - Odwróć się.
Dobra.
Kupiłam ci dziś prezent po mojej wizycie w studio.
Naprawdę?
Wyciągnij lewą rękę.
Dobra.
Zamknij oczy.
Dziękuję.
Podoba ci się?
Bo zapomniałam o twoich tatuażach.
Rozbierz się do naga, to ci pokażę, jak mi się podoba.
I ja też kupię ci obrączkę.
Obiecuję.
Bez pośpiechu.
Mamy całą wieczność, pamiętasz?
Tak.
Cześć.
Jestem David Ferris i chcę zagrać piosenkę dla
pewnej dziewczyny z Portland.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz