Downloaded from YTS.LT
[PODNIOSŁA MELODIA]
Official YIFY movies site: YTS.LT
[ŚWIST WIATRU]
[ŚWIĄTECZNA MELODIA I RYTMICZNY BRZĘK DZWONKÓW]
[ŚWIST]
[SKOCZNY ROCK'N'ROLL]
W ten piękny, świąteczny poranek wita was Misiek.
Wierzycie w cuda? Ja raczej nie, a jednak się zdarzają.
Wczoraj do radia zadzwonił chłopiec i poprosił o śnieg.
Niemożliwie - pomyślałem. Śnieg w Wigilię? Jak?!
I proszę, w nocy zaczął padać.
Dlatego nie traćcie nadziei, dzwońcie, mówcie o swoich marzeniach.
Tylko nie przesadzajcie.
Ja w dzieciństwie marzyłem o klockach, takich drewnianych.
Wypas widocznie za duży, bo cud się nie zdarzył,
ale marzyć nie przestałem.
[GWAR I OKRZYKI DZIECI]
[W TLE SKOCZNY ROCK'N'ROLL]
Pilnuj dziecka!
Ach.
- Przepraszam. - Co to się dzieje dzisiaj?
Wszyscy gdzieś biegną, spieszą się, kupują.
- Święto się jakieś zbliża, czy co? - Jezus się rodzi.
Znowu? Że też mu się nie znudzi.
Czyli jeszcze raz koziorożec. Ciekawa sprawa.
[BRZĘK]
[TAJEMNICZY SZMER DZWONKÓW] - Numerek panu wypadł!
Zatrzymaj sobie na szczęście.
[TAJEMNICZA, ŚWIĄTECZNA MELODIA]
[PODNIOSŁY, CHÓRALNY ŚPIEW]
- Oj. - Czekaj.
No.
Wszystko idealnie.
Pierwszy raz w życiu będę miała normalne święta.
Bez kłótni,
bez stresu i bez niespodzianek, Szczepan.
[TAJEMNICZA MELODIA] - Opłatek.
Jezus Maria. Zapomnieliśmy o opłatku.
Ty zapomniałeś! To było twoje zadanie, Szczepan.
Ja całą Wigilię przygotowałam, ty miałeś tylko opłatkiem się zająć,
ale wiedziałam, że jak ja nie ogarnę w tym domu, to nikt, no. Nikt.
Karina, już, spokojnie.
Wszystko załatwione.
Amelka zaraz przyniesie opłatek.
Ożeż ty, ty. Spryciarz.
To mamy 11 potraw. Jakby jeszcze pan coś dobrał
to będzie wigilijny komplecik.
- A tamte pierogi to jakie są? - A ruskie.
A to nie. Dziękuję. To wezmę jeszcze jednego karpia.
- Co tam będę na rodzinie oszczędzał. - Wiadomo.
Przepraszam, ale dwa karpie w galarecie, to ciągle jedna i ta sama potrawa.
- Jak jedna? - No, jedna, a co?
- A pierogów to ile pan wziął? - A co pana to obchodzi? 30.
Nie no, przepraszam, tylko wie pan co... Każdy pieróg to oddzielna potrawa?
A co się pan tak mądrzy? Inteligencja żoliborska się odezwała!
- Ludzkim głosem w wigilię przemówił. - Oczywista oczywistość...
Kto tu jest ekspertem od świąt? Pan, czy ja?
Niech pan na siebie popatrzy, nie na mnie. Co pan?
- Ile wyszło? - Razem 1830.
Dobrze, to proszę bardzo, na firmę wezmę. Dane do faktury tu są.
- A płatne gotówką, kartą? - Przelew.
Pani wystawia fakturę, ja po świętach robię przelew.
Do niczego ten kraj nie dojdzie! Się tak traktuje
małych i średnich przedsiębiorców.
I moja firma oficjalnie zrywa z wami współpracę!
[GWAR I ŚWIĄTECZNA MELODIA Z ODDALI]
O co chodzi?
No... Pan ekspert zapomniał.
Wesołych świąt.
[ZGRYŹLIWIE] Na wieki wieków amen.
Psia dupa, dno.
Chciałbyś, żeby twoje dziecko cały dzień spędzało przed komputerem?
CHŁOPIEC, PRZEZ TELEFON: A pan by chciał,
żeby rzucało klockami i niszczyło pokój?
No wiesz, klockami się nie rzuca.
[RADIO] - Ja rzucałem. - Dlaczego rzucałeś?
Ze złości. Bo tata zamknął komputer i kazał mi się bawić klockami.
- Żebym rozwijał wyobraźnię. - Zabiłeś mi ćwieka młody człowieku.
Kostek. Masz pomysł na prezent dla wujka?
Klocki mu kup.
- Mamo! Jest węglarka. - Spieszę się.
Też się spieszę. Potrzebuję kasy na licytację.
A ja muszę zanieść karpia do wujka Mietka,
zrobić zakupy cioci Lucynie, ma złamaną nogę.
Przecież mówiłaś, że mogę wybrać do 300 złotych.
- Mikołaj ma już dla ciebie prezent. - Nie chcę od Mikołaja. Chcę węglarkę.
Ważniejsza jest dla ciebie węglarka, czy noga cioci Lucyny?
- No nie myśl tylko o sobie. - Myślę o tacie. Chcesz żeby był smutny?
- Jak nie zdobędę węglarki... - Skończyłam.
Popilnujesz go? Dzięki.
[GWAR ROZMÓW]
[KRZYK DZIECKA] - To moje miejsce głupia babo!
- Może pani nie tykać mojego dziecka?! - Ale wchodzi na mnie.
Na swoje dziecko niech pani krzyczy. Mój syn jest spokojny i proszę...
- Mogę w czymś pomóc? - Ta pani zajęła miejsce mojego syna.
- I jeszcze się awanturuje. - Przecież sama pani mnie prosiła,
żebym pozwoliła mu siedzieć przy oknie!
- Proszę zająć swoje miejsce. - To moje miejsce.
To jak ja mam to zrobić?
- Przesadzę panią. - A dlaczego mnie?
Dobrze, już nie denerwuj się słońce, no, zaraz panią przesadzą.
Zapraszam. Proszę, tu jest wolne miejsce.
Dziękuję.
Wredna baba! Najchętniej wywaliłabym ją przez okno.
- Przepraszam. - Ja bym poczekał.
Słucham?
Z wywalaniem bym poczekał,
aż samolot wystartuje.
[NARASTAJĄCY ŚWIST SAMOLOTU]
[SZUM ULICY] [RYTMICZNA MELODIA W TLE]
Taxi, taxi!
- Pan wie gdzie to? - Yes, yes. I know.
- Ale wie? - Yes, yes. I know. Let's go.
Let's go!
Gdzie to? Wie?
- No a jaki to adres? - Nie wiem.
[PO UKRAIŃSKU] No jeśli nie wiesz jaki to adres, to jak mam jechać?
Buongiorno. Jakiś problem?
Pan wie gdzie to?
No jak nie, jak tak.
Stalowa. Lejesz pan miód na moje serce.
Chodź pan.
Let's go.
Chodźmy.
[TAJEMNICZA MELODIA]
[CYKANIE ZEGARÓW, DZWON]
- Panie Derda? - Mhm?
A za ile by mi pan to cudo puścił?
A za nic, panu, proszę ja pana, nie puszczę, bo to nie na sprzedaż.
Klient do naprawy zostawił.
Jak do naprawy? Przecież to z 50 lat już u pana stoi.
O, dłużej. Znacznie dłużej.
Ale widzi pan, ojciec mój za naprawę wziął, więc sprzedać nie mogę.
Panie Antoni, ale właściciel to już się pewnie od lat
pod lastryko na Powązkach opala.
Drogi panie Lucjanie.
Nie sprzedam.
Hm...
No to cóż.
- Wesołych świąt. - A tak się akurat składa,
że mam dokładnie takie plany.
Wzajemnie panie Lucjanie.
[TAJEMNICZA MELODIA]
Słuchaj młody, mam randkę...
- Mama mówiła, że się mną zajmiesz. - No a co ci się stanie?
Tylko z domu nie wychodź, dobra?
A dasz mi sześć stów?
Słuchaj młody, jak będziesz grzeczny to dostaniesz tę węglarkę.
- Skąd? - Od kuriera. Tylko ani słowa mamie.
- Kupiłeś? - Zamówiłem z mamą...
tylko to jest niespodzianka.
O, dokładnie taką minę masz robić, jak dostaniesz prezent, rozumiesz?
- Dzięki! - Nie teraz młody. Przy choince.
Szok i niedowierzanie.
- Tylko nie wychodź z domu, dobra? - Dobra.
[GRA KOLĘDĘ]
Chodzi turoń paszczą kłapie. Drogie panie jak również i panowie.
Dzisiaj wyjątkowa świąteczna promocja!
Do każdego mikołaja, turoń gratis,
a oryginalny anioł betlejemski za złotówkę.
Zapraszam i zapraszać nie przestanę. Ja oraz nasza firma Melo Elo Company!
- Chodź, nie gap się. Chodź. - Tato, ja chcę tego kudłatego!
- Wcześniej chciałeś śnieżynkę. - Tato, to ty chciałeś śnieżynkę!
- Ja chcę tego. - Panie no,
niechże pan dziecku nie odmawia, no. Przecież Wigilia jest.
A u nas personel prima sort, promocje wyjątkowe, no.
Wie pan, jak pan weźmie turonia, to...
do Trzech Króli go panu zostawię.
Dzieci zabawi, szyby dla Jezuska, mój Boże, pomyje.
Tato, weź.
Synku, to są jacyś menele. A ten to jest pijany.
Jak pijany? Zdezynfekowany. Proszę pana, higiena pracy
na naszych stanowiskach w firmie, to jest, powiem panu, podstawa.
- No na pewno, chodź. - No ale...
[POKRZYKUJE] Wynoście się stąd.
Tyle razy wam mówiłem, żebyście się tu nie kręcili. Sio!
Jakie sio? Co to ma być? Ja tu jestem szefem,
nikt nie będzie na moich ludzi się darł.
- Człowieku, ludzi straszycie. - Prowadzimy legalną działalność!
Płacę podatki, mam prawo i nie będzie mnie żadna korporacja wyganiała.
Co to ma być? Was to powinni zamknąć już dawno.
Pan myśli, że ja nie wiem co się u was dzieje? Dwa lata u was pracowałem.
Brak stołówki, mobbing, przymuszanie do pracy i molestowanie!
Szczególnie taka jedna, co rozkochuje w sobie,
a potem w dupę kopie! Taka prawda o waszej...
- Ciszej... - Co ciszej?! Jest wolność słowa,
Ja będę krzyczał! I co mi pan zrobi, no?
Szef to tak potrafi płynnie
te negocjacje biznesowe prowadzić, jak woda w Wiśle.
Dobra Pataszon, ty się nie podlizuj, tylko jaki obrót mamy?
No obrót mamy taki...
[NARASTAJĄCA MUZYKA]
Mamo...
Mogę pójść do Kornelki?
No wykluczone kochanie.
W Wigilię nie chodzi się po ludziach. Każdy ma pełno na głowie,
a poza tym...
To jest taki czas,
który się spędza z rodziną.
Tato?
Mama ma...
Mama ma rację. W święta...
rodzina jest najważniejsza. Ja zawsze to powtarzam.
- To co, będziemy tak siedzieć? - No.
No właśnie na tym trochę polega Wigilia, że się siedzi,
że się...
czeka na pierwszą gwiazdkę...
A później się je.
A później się rozpakowuje...
- Prezenty! - Prezenty. Ale najpierw się je.
No. Taka... Magia.
Magia świąt.
Jeśli chcecie, to możemy sobie posłuchać kolęd.
O!
Mhm.
[SPOKOJNA KOLĘDA]
[MĘSKI, OPEROWY GŁOS] Pójdźmy wszyscy do stajenki...
No proszę. I od razu weselej.
Powitajmy Maleńkiego,
I Maryję Matkę Jego.
[PODNIOSŁY, CHÓRALNY ŚPIEW] Powitajmy Maleńkiego,
I Maryję Matkę Jego.
[PLUSK]
Ale weź uspokój się, co charczysz? Normalnie dmuchnij.
Fu! Przecież to 2,4 na zegarze jak nic.
Ale ja, cholera, tylko 0,7.
Przecież to ręce opadają panowie no, jak żeśmy się Borygo umawiali?
- Szefie, ostatnie dwa dni ani kropelki. - Ta...
Potwierdzam szefie, tylko płyn na COVID był.
- Płyn to tak, tylko wcierałem. - Ta, wcierałeś, wcierałeś.
Miałeś dzisiaj abstynentom upominki rozdawać i co będzie?
To może Ludwiczek do abstynentów idzie?
O nie, nie, ja do abstynentów nie dam rady,
To zniszczy moje jestestwo.
Dobra. Zejdźcie mi z oczu, idźcie stąd. Ile mamy tych pieniędzy?
To będzie tak...
752...
34, bez grosza.
To będzie...
752 koma...
- 33, brutto. - Ty jesteś mądry? Jakie brutto?
- No bo jeszcze podatek, nie? - Jaki podatek?
Co ty się taki ekonomista zrobiłeś?
Ja mam ogarnąć rodzinie catering dzisiaj i mało tego jest, psia dupa, rozumiesz?
- A jeszcze koszty będą. - Jakie koszty?
Ludwiczkowi trzeba nowe spodnie kupić, bo na gwoździu przysiadł,
mi się uszko odkleja, a Grzesiek musiał nowy worek kupić, bo mu się zużył.
U mnie w szafie pełno worków. Gdzie ten Grzesiek w ogóle jest?
- Też bym to chciała wiedzieć. - Jeśli potrzeba innego Mikołaja...
Nie potrzebuję żadnego Mikołaja. Powiedz mu, że ma odebrać swój rower.
Przepraszam bardzo, że takie niedyskretne pytanie...
- A to błogosławieństwo to też Grześka? - Rower jest Grześka
i za dwa dni wyląduje na śmietniku.
Ale po co na śmietniku, mój Boże, tyle potrzebujących...
Dzwoń, dzwoń po niego. Dzwoń do niego.
[DZWONEK TELEFONU] - Czekaj, czekaj, czekaj.
Później.
[NAMIĘTNIE] Chodź. Teraz.
Halo?
Tak, szefie zaraz będę. Mhm.
Zaraz?
Santa Baby.
[W TLE SPOKOJNA MUZYKA] - Mój mąż odszedł
z moją jedyną przyjaciółką,
syn dorósł, ma faceta i własne życie...
I jeszcze pies mi zdechł. A! Szef mnie oszukiwał,
więc rzuciłam pracę w Londynie i wracam do Polski.
Rozumiem panią.
- Też ma pan ochotę zabić szefa? - Nie. Mówię o tym,
że w pewnym momencie wszystko się kończy.
Dzieci dorastają,
odchodzą rodzice, przyjaciele, bliscy.
Moja córka teraz chłonie świat,
świetnie, nie mogę jej tego zabronić.
Tylko, że człowiek zostaje sam.
No właśnie dokładnie to poczułam.
Że jestem sama.
Ale w pewnym sensie to też wolność.
Jestem sam, więc mogę zrobić wszystko.
Ma pan rację.
- Mogę wszystko. - To znaczy?
Wszystko. Mogę...
Mogę robić głupstwa.
Poznałam faceta w necie.
Może to akurat będzie wielka miłość.
To już jest jakiś plan.
A tak naprawdę chciałabym mieć bibliotekę.
Ogromny pokój tylko dla siebie, z mnóstwem książek.
A i jeszcze chciałabym wykończyć kilku dupków.
Mojego byłego, szefa...
I tę babę z tyłu.
Miewa pan czasami takie myśli?
- Staram się nad tym panować. - No...
Ja niestety też.
[SYGNAŁ WIADOMOŚCI]
Przepraszam.
[ODCHRZĄKUJE]
O, życzenia ktoś przysłał.
Życzę tobie moc radości,
mnóstwo jadła i miłości,
niech Mikołaj worem buja, a śnieżynka cmoknie...
[W TLE OPEROWA KOLĘDA]
Co cmoknie?
- Słucham? - Co cmoknie?
Wuja.
Śnieżynka ma wuja i składają sobie życzenia świąteczne.
No i wuja...
cmoknęła w policzek.
Takie życzenia głupie ktoś wysłał.
Liczy się gest.
- A od kogo ten gest? - Przesyła Lucek z rodziną.
O, ty się zadajesz z tym menelem, co chciał porwać Amelkę?
Wcale się z nim nie zadaję, przesłał życzenia po prostu.
- Naprawdę chciał mnie porwać? - Mhm, tak.
Nie chciał cię porwać, mama przesadza. To był taki nasz sąsiad, daleki.
Przyzwoity bardzo... Bardzo, przemiły człowiek.
Mhm, sąsiad. Jakiś obcy chłop z innej dzielnicy.
- Oszust i złodziej. - Dobra...
Możemy go zaprosić?
[ZDECYDOWANIE] Nie.
[PLUSK]
[OPEROWA KOLĘDA W TLE]
Nie za duża ta paczka?
- Za duża. - No właśnie.
- Rozstaw osi powinien wynosić... - Podpisujesz czy nie?
[TAJEMNICZA MELODIA]
Proszę pana, to nie jest ta paczka.
- Podpisane, odebrane. - Ale to jest jakieś zwierzę.
My nie dostarczamy zwierząt. Znikaj.
A moja paczka?
Złóż reklamację, po świętach rozpatrzymy.
Nie rozumie pan, musimy znaleźć węglarkę.
Znajdź. Proszę.
[TAJEMNICZA MELODIA]
[WARKOT SILNIKA] - Proszę pana! Halo!
[NARASTAJĄCA, NIEPOKOJĄCA MUZYKA]
Kochanie, daj mi ten duży garnek.
Ale proszę pana, ale jak to? Po Nowym Roku?!
Ale mi się teraz woda leje ze ściany, no!
Dziękuję bardzo. Wzajemnie. Wesołych świąt.
- No mówi, że święta spędza z rodziną. - Szczepan, zaraz zalejemy sąsiadów!
- Ten z góry jest najgorszy. - Kochanie, wylej to do kibla.
Administracja!
Administracja...
[KOLĘDA ZAMIAST SYGNAŁU OCZEKUJĄCEGO POŁĄCZENIA]
Tato, a pan z recepcji?
Ale to jest niedopuszczalne!
Wczoraj na naszym placu zabaw przebywali obcy ludzie!
Zdaje się, że to byli goście jednego z lokatorów.
Zdaje się? Czyli pan nie wie, kim oni byli?
Rozumiem, że pan ich nawet nie wylegitymował.
Kategorycznie nie zgadzam się na to,
żeby jacyś obcy chodzili po naszym terenie!
A gdyby to byli bandyci, też by pan nie zareagował?!
- Panie Jarku, woda się leje! - Chwileczkę, ja byłam pierwsza!
- A woda? - A kultura?
Wchodzi pan jak do obory, ani dzień dobry, ani wesołych świąt.
Wesołych świąt, dzień dobry, przepraszam.
- Rura pękła. - Ale pan Jarek się nie rozdwoi,
a tak się składa, że na naszym osiedlu pojawili się jacyś obcy.
Jestem przerażona.
Czy chciałby pan, żeby jacyś bandyci wtargnęli do pana mieszkania?
No...
No, nie no, oczywiście, że nie.
Dokładnie. My razem z panem wystosujemy odpowiednie pismo do zarządu.
Nie po to płacimy tyle na ochronę, żeby dochodziło do takich ekscesów.
- Wesołych świąt. - Wesołych świąt.
- I szczęśliwego Nowego Roku. - Happy New Year.
Thank you.
- Jacy obcy? - Koleżanki pana córki
bawiły się na placu zabaw.
Rura!
[PUKANIE DO DRZWI]
Schowaj się.
[NERWOWE STUKANIE W DRZWI]
- O co chodzi? - O to chodzi, dzień dobry,
że ja jestem właścicielem agencji, w której wynajęła pani Mikołaja.
I ja tego Mikołaja szukam.
U mnie nikogo nie ma.
A tam to co?
Co pan wyprawia? Proszę natychmiast wyjść!
- Ta? Grzesiu! Wyłaź! Grzesiek! - Mówię panu, tu nie ma żadnego Grześka.
Ha! Po rynnie spierdzielił.
[SZCZĘK ZAMKA]
O Boże, to mój mąż. Schowaj się!
[MUZYKA BUDUJĄCA NAPIĘCIE] - Schowaj się, zawsze to samo.
Psia dupa, no!
Za stary na to jestem.
Stasiu?
- A co ty tak wcześnie wróciłeś? - A mówiłaś, że chcesz kiedyś
ze świętym Mikołajem.
[DYNAMICZNA MELODIA] - No to jestem.
- Mówiłam, ale... - Ale co?
- Myślałam, że może w korytarzu? - Może być w korytarzu!
[RYTMICZNA MUZYKA BUDUJĄCA NAPIĘCIE]
Szefie!
Nie no, szefie, szacun z tą rynną.
Szczyt zdobyty zimą liczy się podwójnie, nie?
Się nie mizdrzyj. Trochę się zasiedziałeś u tej klientki.
Zawsze szef mówi, że klient musi być zadowolony, nie?
O! Proszę bardzo.
A to skąd masz?
Na komunię dostałem.
Ta, dostałeś, ty złodzieju, bandyto. Żeś to tam zapierdzielił.
Nie no, co szef, gdzie, no?
- Przecież dała mi, bo mnie lubi. - Słuchaj, mnie tuziny kobiet lubiły
i żadna nigdy nie dała mi tak drogiego. Wiesz ile to jest warte? Kilka koła.
Jak się ogarniesz, to zapierdzielasz tam i to oddajesz, rozumiesz?
- Ale, że co, że teraz? - Tak, teraz.
[KRZYCZY] Ubiję was! Ubiję was gnoje!
Dobra, chodu. Oddasz to po świętach.
[NIEPOKOJĄCA MUZYKA BUDUJĄCA NAPIĘCIE]
Ubiję! Za coś takiego ubiję! Jeden z drugim, ubiję!
Pilnuj żony, frajerze! Nie słyszałeś tego.
Szef to musiał być wesoły facet, kiedyś.
Cicho złodzieju, bandyto ty. Psia dupa.
[DYNAMICZNA MUZYKA]
[NARASTAJĄCA, NIEPOKOJĄCA MUZYKA]
Gdzie moja węglarka? Tutaj jej nie ma!
Młody, co ty tu robisz? Idź mi stąd.
Okej. Dzwonię do taty, będzie zachwycony,
Kradzież paczki, porwanie dziecka, będziecie mieli świetną reklamę.
- Jaką reklamę? - W mediach.
Tata pracował w mediach i ma tam niezłe wejścia.
- Zna pan Miśka? - Nie znam Miśka, nie mam twojej paczki.
Skoro nie ma jej tutaj, to znaczy, że ją pan dostarczył.
- Mogło tak być. - To ile paczek dzisiaj pan dostarczył?
- Dwie. - Gdzie? Pod jaki adres?
Nie mogę powiedzieć.
A jak cię policja zatrzyma?
Dzieci nie mogą włóczyć się same po ulicy.
Adresy!
[RYTMICZNA, TAJEMNICZA MELODIA]
To gdzie pan spędzasz Wigilię? Na Stalowej?
Tak, na Stalowej. Polska Wigilia.
Atmosfera, dziadek opowiadał,
dużo ludzia, wszyscy kumple, nie jak w Japonia.
- A zna pan tu kogo? - A znam.
Ta brama, mili ludzia.
Wszyscy kumple. Bimberu szklanka, kumpel kumpla nie oszuka.
No, skoro pan tak mówisz.
No to będzie, proszę pana, jak by to nie liczyć...
- 500 zł. - Okej.
O, to, to, tak.
Dzień dobry panie Lucku.
Siemasz Samuraj.
Ty, weź kopsnij fajkę.
To i stówę pożycz, na sushi.
- O! - Nie rozumiem.
Pogadamy to zrozumiesz.
Święta są, trzeba sobie pomagać.
Amatorzy.
[RYTMICZNA MELODIA] - Wyskakuj z kasy.
A co mi tu badziaki kumpla zaczepiacie, e?
Ale jak kumpla?
Kumpel?
- Kumpel. - No, mówię kumpel.
Wypieprzać mi do spowiedzi.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Kamil Rybak, sąsiad. - Dzień dobry, Szczepan Lisiecki.
Przepraszam najmocniej, bo ja spieszę się.
Ale ja rozumiem, ja też się spieszę, ale proszę bardzo,
- Niech pan zobaczy, widzi pan? O, to? - No co? Kinkiet.
Tak, kinkiet.
Ale dlaczego on się świeci, wie pan, kiedy jest dzień?
Nie wiem no,
może żeby jasno było, wie pan, bo okien nie ma.
Ale on się świeci całą dobę proszę pana.
Niech pan na recepcji zapyta, bo ja naprawdę nie mogę.
Pytałem, powiedzieli - nie ma okien,
No dobrze, ale ja tego tak nie zostawię. Przecież ja też za to płacę.
- Ja też płacę. - Pan płaci, ale pan mieszka tu,
a ja mieszkam piętro wyżej i ja z tego nie korzystam,
tylko obcy ludzie, za przeproszeniem, korzystają.
Jacy obcy? A to u pana nie świeci?
Wykręciłem żarówkę. I proszę sobie wyobrazić,
że ja przez to jestem podwójnie stratny.
Nie dość, że za to światło płacę i nie korzystam,
to jeszcze w dodatku u mnie jest ciemno.
- Człowieku, rura pękła. - Gdzie?
W d...
- W naszej kuchni. - Oj, no dobrze,
to mnie nie zaleje, wie pan... Bo ja piętro wyżej mieszkam.
No tak.
Jarek z recepcji mówi, że jest sam na zmianie,
nie może się ruszyć, bo mu obcy wejdą.
[PLUSK WODY] - Pół godziny ci to mówił?
Ja z żywiołem walczę, a ty pętasz się po całym bloku jak jakiś...
- Bez sensu, no bezrozumny! - Dobrze, no to daj, to teraz ja, no.
- Zostaw. I tak się na tym nie znasz. - No to co mam robić?
Nie wiem. Dzwoń po kolegach.
Może któryś ma jaja i się zna na rurach.
Nie, już do wszystkich dzwoniłem, nikt się nie zna.
- Wujek Piotrek był hydraulikiem. - Wujek Piotrek jest aktorem
on tylko grał hydraulika.
- Ale może się zna. - Gdzie tam.
Aktorzy się na niczym nie znają, tylko udają.
A Lucek?
- Dzwoń po Lucka. - [IRONICZNIE] No, ale przecież wiesz...
- Nie znamy człowieka! - Jak nie znamy, świetnie znamy.
Przecież nawet sąsiadami byliśmy, życzenia przysłał.
Prosty, zdrowy menel, nie jakiś tam durny aktor,
taki co to wiesz, za pół litra wszystko ci naprawi.
- Dzwoń, na takiego wygląda. - On to wygląda na takiego,
co to bez problemu do sejfu się włamie.
- Twój dziadek? - Tu mieszkał.
Ja Józef, po dziadku.
Józef Nakamura, to jest mój dziadek.
Nakamura?
A, to ja już teraz pamiętam, dlatego cię od razu poznałem.
No tak, no skóra z dziadka zdjęta!
Ślipka masz tylko takie trochę po babci.
A powiedz, co u dziadka? Kiedy na stare śmieci wpadnie?
Dziadek już nie żyje. Sto lat przeżył.
No co ty, co ty nie powiesz. Ojej.
- A spadek jakiś zostawił? - A co to spadek?
[DZWONEK TELEFONU] - O przepraszam, kumpel.
No, cześć Szczepanku, mordko moja kochana.
no wiesz bo ja już się martwiłem, że coś się stało,
bo się tak dawno nie odzywałeś, no.
No jakoś tak wyszło Lucek, wiesz, życie, wiesz jak jest.
A, dziękuję, nie, wszyscy zdrowi,
Amelka tak wyrosła słuchaj, no nie poznałbyś jej.
A co u ciebie?
O, tu właśnie... Karina cię bardzo serdecznie teraz pozdrawia.
No oczywiście, że pamiętam...
Lucek woda się leje.
[TAJEMNICZA MELODIA]
Co on się tak tu kręci sam? Ile może mieć lat?
Nie wiem. Z dziesięć może.
Przepraszam, nie widzieli panowie mojego taty?
Taki tęgi w czapce z rogami renifera.
A to nie tamten?
O, dzięki. Wesołych świąt.
Wesołych.
[NARASTAJĄCA MUZYKA]
A to gnojek.
Ty mi Pataszon szczegółów nie opowiadaj, powiedz jaki był utarg. Obrót jaki?
Trzy tysie. No, starczy dla wszystkich.
A te pieniądze co miałeś, to masz?
Dobra. Dobre i to.
Raportuj, dobra? Na razie, cześć, pa.
Ty, a ty nie powinieneś być w pracy czasami?
Byłem.
Tak? Byłeś.
W spożywczaku powinieneś dzieci teraz bawić
za dwa tysiące złotych na rękę stary, na moją rękę, rękę, która cię karmi.
Z tym karmieniem tobym nie przesadzał, ale dobra, zjem tylko, ok?
Dobra, nie musisz iść,
bo są ważniejsze sprawy niż cudze dzieci.
- Jakie? - Dzieci własne,
boś ty synu nie powiedział, że ty ojcem będziesz.
- A skąd szef to wie? - Przyszła taka jedna,
zaawansowana, tutaj cię szukała.
- No, takiego wzrostu? - No, takiego, takiego wzrostu.
- Mówiła coś, czy...? - Tylko cię szukała.
Ale przecież sama mnie wyrzuciła z pół roku temu jakieś.
Przez pół roku to się w głowie kobiety może wszystko zmienić, rozumiesz?
Szczepan, ty potrafisz ten poziom zakręcić?
Chyba pion.
Chyba? To ty się mnie pytasz? To znaczy się nie potrafisz, tak?
Karina, nie pomagasz no, nie pomagasz!
Jak tak będziesz gdakać, to nic nie zrobię!
[Z ODDALI] A teraz?
[SZMER GAZU] - Kuchenka przestała działać.
Gaz zakręciłeś.
[IRONICZNY ŚMIECH] - Nie no pięknie.
Bez urazy Szczepan, ale co z ciebie za facet,
żebyś ty zwykłego zaworu nie umiał zakręcić.
Na przykład mój ojciec to wszystko w domu potrafił zrobić,
no normalnie wszystko.
Przestań gdakać! Trzeba było się od rodziców nie wyprowadzać.
Trzeba było mi powiedzieć, że ty jesteś dupa z uszami, a nie facet,
to ja bym się nie wyprowadziła.
- Cisza, bo gazu nie słyszę. - Kurkiem od gazu chce wodę zakręcić.
No idiota przecież.
Jak ja w tym domu czegoś nie zrobię, to już naprawdę, że nikt!
[PLUSK WODY CICHNIE]
No, Karina?
No i co?
Cud wigilijny.
[HUK SZLIFIERKI]
[GWAR I OKRZYKI DZIECI]
[DZWONEK TELEFONU] - Proszę o spokój.
- Halo skarbie. - Hej, tęskniłam.
- No ja też. - Na pewno?
Marzę o tobie.
- Co robisz? - W tej chwili?
Siedzę nad sprawozdaniem za ostatni kwartał, wiesz.
Wchodzimy na rynki azjatyckie. Takie tam.
- A potem? - Potem wracam do domu.
Będziesz sam?
Z tobą. Zawsze myślami jestem z tobą.
A chciałbyś mnie zobaczyć?
Bardzo...
A włączymy kamerki?
[CHICHOT]
Chciałbyś mnie poczuć?
Marzę o tym. Napisałem już nawet w tej sprawie do Mikołaja.
To wyślij adres.
Mhm. A może Mikołaj spełni twoje marzenie.
No, to pa.
Przepraszam, chciałem się pożegnać.
To ja przepraszam, bo tak gadałam i gadałam
i w ogóle nie dałam panu czytać książki.
To na początek wielkiej biblioteki.
- A pan? - I tak jej nie skończę.
Czyta pan kryminał i nie chce pan wiedzieć jak się skończy?
Chcę, ale...
Ma pani długopis? Napisałbym dedykację.
Chociaż nie, nieważne.
Chciałem napisać, żeby pani robiła głupstwa,
dopóki może.
Dziękuję.
Wesołych.
[SPOKOJNA MUZYKA]
[PUKANIE]
Panie Szczepanie, pan wspominał o wodzie, że się leje.
No właśnie teraz się nie leje. Pan zakręcił?
- Ja. - Cud wigilijny.
Nie wiem czy pan sobie zdaje sprawę, że jest Wigilia
i moje karpie bez wody się potopią. Proszę natychmiast włączyć.
Ja już panu tłumaczyłem, że rura pękła, tak?
- Wszystkich by nas zalało. - Włącza pan, czy nie?
Nie po to w piwnicy zakręcałem, żeby Szczepan teraz odkręcał.
- Lucek, a to ty zakręciłeś? - A co, myślałeś, że ty?
Karinka, no muszę ci powiedzieć,
że tak wypiękniałaś.
Przestań, przestań.
- A właśnie, że nie przestanę. - Nie, nie, przestań.
Moje Szczepanki kochane i Amelunia piękna. Jak się masz?
Przepraszam bardzo, przepraszam, jak pan tutaj wszedł?
- A kominem, Wigilia jest. - To sąsiad.
- Sąsiad, tak? - Z innej dzielnicy.
Z zupełnie innej. A to mój stary funfel z Japonii.
Z Japonii? A to z tej Japonii?
Dzień dobry. Józef Nakamura.
W innej sytuacji tak nie pozwoliłabym w dłoń, ale...
- Dziadek mnie nauczył. - Ludzie, ludzie,
a co tak będziemy stali w przeciągu, zapraszam.
- O właśnie, zapraszamy. Wesołych świąt. - Ale...
- Zapraszamy. Wesołych świąt. - Wesołych, tylko... Co no?
- Prze... A pan? A pan po co? - No...
No co ty Szczepan, przecież to sąsiad, kumpel z bloku.
- Z góry, przecież pan wie. - No.
[KRZYK I TRZASK]
Czy ty oszalałaś? Uspokój się, proszę cię!
- Zabierz ten rower i wynoś się! - Ale przecież szukałaś mnie chyba!
- Żebyś zabrał ten pieprzony rower. - Uspokój się proszę cię, błagam cię!
Nie! Grzesiek!
- Naprawdę pięknie urządziłaś ten pokój. - Super, a teraz spadaj z tym rowerem,
bo nie mam czasu.
Ale dlaczego tak do mnie mówisz, proszę cię,
Przecież każda kobieta w ciąży potrzebuje faceta.
To idź sobie do każdej kobiety w ciąży.
Nie wierzę.
Wszedłeś w tych butach do naszego pokoiku dla dziecka?
Co, zdjąć?
[WRZASK] - Już dawno powinnam była to zrobić!
[WRZESZCZY] Wynoś się stąd!
[HUK I BRZĘK DZWONKA]
- Co się stało? - No gówno, no.
Ale co? Nie zrozumiałeś czegoś, tak?
Wynoś się! To zrozumiałem.
- Ożeż Maria święta. - To też zrozumiałem!
Jeszcze zagrożenie stwarza.
- Obraziłeś ją? - A skąd szefie, jak?
- A przeprosiłeś? - A za co?
Jak to za co? Za nic! Kobiety uwielbiają być przepraszane, rozumiesz?
Uważają, że to jest takie czułe wtedy, romantyczne.
Trzeba było przeprosić. W ogóle za mało romantyczne to wszystko,
Poczekaj chwilę. Kwiaty by się przydały, odstaw to. Masz jakąś kasę?
- Czekam na wypłatę, szefie. - To jeszcze trochę poczekasz.
- Aha. - Pataszon? Ojczyzna wzywa.
Proszę pana, ja chciałam wziąć długą kąpiel.
Grzyby namoczyć!
- Grzyby w kąpieli? - W jakiej kąpieli, oszalałeś?
Shitake! Shitake grzyby do kapusty.
I żadne rury mnie nie interesują, woda musi wrócić.
Kochanie.
Pan Szczepan ma rację.
Czytałem ostatnio, że człowiek bez wody kilka dni może przeżyć nawet.
Ale to ja nie twierdzę, że to potrwa kilka dni.
- Czyli, że mniej? - Nie no, oczywiście.
- Nawet mniej niż kilka dni. - Nawet mniej. No to ja twierdzę,
że jedziemy do mamy.
- Do której? - No do której.
Przecież nie do Skierniewic. Do mojej! Do Łomży. Jedziemy do Łomży.
- Panie Szczepanie... - Tak?
- Płacę za wodę, tak? - No...
- To woda musi wrócić, tak? Natychmiast. - Przepraszam bardzo,
ale my nie jesteśmy na bazarze. Tu kulturalni ludzie mieszkają.
Człowiek z Japonii przyjechał, zobaczyć Wigilię, co on sobie pomyśli?
- Szczepan! Chodź no tutaj! - Już idę! Przepraszam, bo...
- Proszę bardzo. - Naszą Wigilię?
No oczywiście, polską. Człowiek z Tokio się fatygował!
- Niemożliwe. - Proszę bardzo, zapraszam.
- Proszę bardzo, proszę. - Tak? Dobra.
Proszę bardzo. Proszę, zapraszam.
- Buty zdejmować? - Absolutnie nie trzeba.
[POMRUK SILNIKA]
[TAJEMNICZA MELODIA]
Każdy dziś szuka... Jak to po polsku...
Jeden się czuje kobieta, inny się czuje samuraj.
- Tożsamości? - O to, to, to.
- Dzień dobry. - Ja się czuje dziadek.
- Znaczy Polak. - To jest naprawdę urocze, co pan mówi.
Szczepan, możesz mi powiedzieć, po cholerę tych ludzi sprosiłeś?
Co, ja sprosiłem? To Lucek, no.
Hosomaki! Ja tylko to znam po japońsku.
- No, a harakiri? - O też dobre, dobre no.
Lucek, przepraszam, że... Mógłbyś? Tak.
Aaa Szczepanku, no tak, tak. Już zaraz przyjdę. Sekundka, dobra?
A dziadek tęsknił za brama i za kumple.
W Japonii ludzie tylko pracują, a w Polsce stoją w brama.
- Jest tu brama? - Ale oczywiście.
Jest, oczywiście. Tak, mamy bramę.
O, ja nawet mam to do bramy.
No i słuchajcie. tak od słowa do słowa, okazało się,
że mój świętej pamięci ojciec i Józka dziadek to prawie rodzina.
To niesamowite.
No patrzę na tę szczerą i radosną gębę
i mówię se, no kurde, to nasz człowiek.
No, wrócił na łono ojczyzny.
Byleby tylko cały z tego łona wyszedł.
Wasabi!
[SPOKOJNA MUZYKA W TLE]
- Dziękuję bardzo, do widzenia. - Do widzenia.
[TAJEMNICZA MELODIA BUDUJĄCA NAPIĘCIE]
[SZCZĘK]
Odsuń się, to nic ci się nie stanie, tak?
[W TLE MUZYKA BUDUJĄCA NAPIĘCIE]
Chcesz mnie zabić?
Strzelaj.
Strzelę! Strzelę, słyszysz? Nie prowokuj mnie. Strzelę.
Serce jest z lewej strony.
Dekstrokardia zdarza się rzadko, więc celuj tutaj.
[NARASTAJĄCA MUZYKA] - Albo najlepiej w głowę.
Ja... Ja przepraszam, ja już pójdę.
Stój.
Siadaj.
[RYTMICZNA, TAJEMNICZA MUZYKA]
- Wesołych świąt. - Nienawidzę Wigilii.
Nie pani jedna. Wie pani, znałem kiedyś faceta,
który w Wigilię przeżywał najgorszy dzień swojego życia.
Wychowywał samotnie synka i chciał z nim spędzić Wigilię,
bo wiedział, że małemu totalnie na tym zależy.
Kiedy wymyślał w co się będą bawić, zawołała go szefowa, straszna zołza
i powiedziała, że Wigilię ma spędzić w pracy.
Facet się załamał totalnie,
wyszedł przed budynek, ulepił taką pigułę ze śniegu
i chciał rzucić tej szefowej w okno. Ale to był najgorszy dzień jego życia.
Zamiast w okno trafił w oko dziewczyny, która przechodziła obok.
I ona się w nim zakochała, i żyli długo i szczęśliwie.
I naprawdę wierzy pan w takie bajki?
Wie pani, ja wierzę,
że nawet w najgorszy dzień może się zdarzyć coś pięknego.
Przepraszam.
[TAJEMNICZA MELODIA]
W młodości chciałem naprawiać świat.
Napisałem nawet o tym parę książek, ale to wszystko słowa, słowa, słowa.
Jest Wigilia.
- Obchodzisz Wigilię? - Bardzo.
- No jak bardzo? Obchodzisz, czy nie? - Tak, obchodzę Wigilię.
Zaśpiewaj kolędę.
Gdybym cię zabił,
z punktu widzenia utylitaryzmu, to byłoby moralnie uzasadnione.
Chociaż, jeśli rację ma Kant...
[ŚPIEWA DRŻĄCYM GŁOSEM] Wśród nocnej ciszy
głos się rozchodzi.
Wstańcie pasterze,
Bóg się wam rodzi.
- Wiesz o czym jest ta kolęda? - Niech mnie pan puści, no...
O podróży.
Wertykalnej, ponieważ Bóg przybywa do ludzi z nieba.
Ale również o horyzontalnej,
ponieważ ludzie spieszą zobaczyć Boga, bo chcą mu oddać...
- Co chcą mu oddać? - Ja nic panu nie wziąłem!
- No ten portfel tylko, no! - Hołd.
Chcą mu oddać hołd. Rozumiesz?
Mhm.
- Masz choinkę? - Mam. Nie mam.
Kup sobie.
Do widzenia.
[TAJEMNICZA MELODIA]
[TRZAŚNIĘCIE DRZWI]
[DZWONEK TELEFONU]
[WESTCHNIENIE W SŁUCHAWCE] - Halo? Słucham.
- Chcę się zabić. - Kto mówi?
Tylko nie wiem jak. Ma pan jakiś pomysł?
Nie wiem, może się rzucę pod samochód, albo, nie wiem, zażyję truciznę.
A to pani. Proszę się uspokoić, dobrze? Gdzie pani jest?
Na ulicy gdzieś.
Ten oszust cholerny, drań jeden matrymonialny.
- Jak pani mnie znalazła? - Niech się pan nie wygłupia, dobrze?
- Nie no, pytam tylko. - Jak nie chcesz rozmawiać...
Chcę, proszę mi podać adres, dobrze? Przyjadę, chwileczkę, tak? Proszę.
[ŚWIĄTECZNA MELODIA I ŚPIEW]
Idą trzej królowie, w koronach na głowie
Niosą sute dary...
- Niechże szef powącha, no. - Dobrze, już weź daj spokój, ładne, no.
Pamiętaj, żeby przeprosić, tak?
- Na pewno go wyrzuci. - Co tak gadasz, że na pewno go wyrzuci?
Jak taki mądry jesteś, to doradź. Proszę bardzo.
Nie, kwiaty to banał, jak ma być romantyczny,
to musi coś z wypiardem zrobić.
- Ja to normalnie to pod oknami śpiewam. - O, i co? Wyrzuciła cię kiedyś jakaś?
- Coś ty, opędzić się nie mogłem. - To dobry pomysł jest!
Dobry pomysł, naprawdę. Romantiko, taka serenada.
- Wiecie, jak z filmu będzie, no. - Ta, z jakiego filmu? Debilny pomysł.
Ja nawet nie umiem śpiewać, więc o czym my w ogóle gadamy.
To się nauczysz. Żadnej piosenki nie znasz?
- Żadnej. - Jezus Maria.
Nie wiem, ze szkoły, z przedszkola, ze żłobka.
- Rotę. - Jezus, Rotę...
- A ten, a Whisky? - Ja znam.
- No, to wiadomo. - No to Borygo cię nauczy, no.
Nie ma w ogóle mowy, ja śpiewać nie będę.
Dawaj mi te kwiaty... I co ma być, to będzie, no.
- No, tak... - Wyrzuci.
[MROCZNA MELODIA NA AKORDEONIE]
Tylko proszę cię, nie denerwuj się, ok?
Chciałem tylko powiedzieć,
że przepraszam.
A za co?
- No... - No widzisz Grzesiu,
ty nawet nie wiesz, za co chcesz mnie przeprosić,
bo tak naprawdę nie chcesz mnie przeprosić.
Myślisz, że jestem dziewczyną, która złapie się na piękne kwiatki?
Zresztą, spójrz na siebie. Jak ty wyglądasz?
- No co? Buty zdjąłem. - Ciebie to bawi?
Bawi cię, że chcę żeby w pokoju naszego dziecka był porządek?
O co ci chodzi w ogóle Emi? Czy ja się śmieję?
Oczywiście, że się nie śmiejesz, bo ty tylko i wyłącznie kpisz.
I właśnie to robiłeś ostatnie dwa lata. Dla ciebie nic nie jest
wystarczająco poważne, a życie to wieczne odpoczywanie.
- Skumaj, to będzie dopiero po śmierci! - O czym ty w ogóle mówisz kobieto?
Przecież kwiaty ci przyniosłem, zawsze chciałaś! Najlepiej bez okazji.
Co prawda jest Wigilia, więc to jest jakaś okazja...
- Ale rozumiesz o co mi chodzi, nie? - Boże.
Zakochałam się w debilu.
E...
[NARASTAJĄCA MUZYKA] - No, niestety panowie, ale leci.
- Psia dupa. - Jakby Whisky zaśpiewał...
- Toby inna rozmowa była. - No jasne, pewnie...
Dobra panowie, to nie ma sensu. Ja spadam.
Ale co spadam? Myśmy się tutaj w twojej sprawie wszyscy zjechali,
na mnie też rodzina czeka i co, będziesz odpuszczał?
- Przez ciebie robotę zawalamy. - I to w Wigilię.
O! Naprawdę dzięki wielkie panowie, ale z tego nic nie będzie, ok?
- Co mówiła? - No, to samo.
Słuchajcie, to mnie zastanawia, to mnie, po prostu...
co taka kobieta, która za chwilę rodzi,
taka Matka Polka, o czym ona może myśleć...
- O ojczyźnie. - Nie, one w przyszłość tak wybiegają,
- Ona tam myśli jak się meblować... - Nie wiem.
Nie, po mojemu to ona myśli o tym, o...
- O dziecku. - Tak! Geniusz! O dziecku.
Właśnie, czyli o tym, z kim ma to dziecko wychować,
czyli o mężczyźnie, facecie swoim, czyli tak naprawdę o ślubie.
Nie wyglądała jak ktoś, kto myśli o ślubie, szefie.
Ty nie masz pojęcia o kobietach. Kobieta nawet jak nie myśli o ślubie,
to myśli o ślubie, rozumiesz? I twoja Emilka myśli o ślubie.
- Może tak być. - Tak.
Jakby o ślubie nie myślała, toby w ciążę nie zachodziła.
- A zaszła. - I zaszła. I to jak!
Dlatego ty, Grzesiu, musisz zmienić taktykę, rozumiesz?
Ty się musisz po prostu niestety, czy też stety, oświadczyć.
- Brawo. - No, tak, tak.
- Tak, oświadczyć. - Tak, no.
No, ale jak szefie, jak... Jak ona nawet nie chce mnie słuchać.
Bo ty gadasz na lewo i prawo, paplasz tym jęzorem.
A to musisz na kolano, pierścionek i tego, no.
Także zrobimy tak:
my jedziemy po pierścionek, wy panowie do roboty.
Ale szefie... Czy to się w ogóle opłaci?
[NARASTAJĄCA MUZYKA] - No, nie no, robota przecież.
I tak innych planów się nie miało, nie? To...
- Chodź Grzesiu. - Do roboty...
A kwiaty bym mógł sobie ten...?
Odejdź.
- No i co? - Ciii...
[BULGOT]
Nie ma wyjścia Szczepan. Trzeba kuć.
Nie! Lucek, nie no, jak kuć?! To nowe kafelki są.
To może nawet dobrze, że nowe,
bo to się pan jeszcze nie zdążył do nich przyzwyczaić.
No to dobra.
[TRZASK]
[W TLE HUK PĘKAJĄCYCH PŁYTEK] - A tutaj ja, w ogrodach w Kioto. Ja.
- Wow, piękne. - Super.
A tutaj, o!, Chiński Mur, Chiński Mur. Proszę, Chiński Mur.
- Ale wielki. - Ale może sushi powinniśmy zamówić.
O nie, dziękuję. Ja nie chce sushi. A może macie flaczki po warszawsku?
O nie, wie pan, absolutnie flaczków być nie może. Ponieważ jest post.
- Tak. - Ale mamy karpia, proszę, polski nasz.
- Tak, tylko, że po żydowsku. - Pani Karinko...
[HUK] - Czy karp jest polski?
No, nie wiem,
na ogonie nie było napisane "made in Poland". Z bazarku.
Z bazarku? O, to niestety może być również chiński.
Ale chiński to prawie to samo co japoński, proszę się częstować.
Nie wiem czy dziadzio wspominał, ale my Polacy, wie pan,
jesteśmy narodem otwartym, gościnnym.
[BRZĘK TALERZA]
Przecież my mamy nawet bardzo podobne flagi,
tylko, że u was jest kółko, nie?
I Chopin. Nie zapominajmy, drodzy państwo, o Chopinie.
O! Dziadek kochał Chopin. Zawsze mówił: "Gdyby Chopin żył, toby pił.".
To nawet nie jest taki głupi pomysł, wie pan.
No, w końcu moglibyśmy się napić, prawda?
- Bimber? - W Wigilię? No, co wy ludzie, no?
[HUK I TRZASK] [SZEPTEM] Karina.
Karina... Karina, oni nam zaraz wszystko wyjedzą.
Jednego karpika w słusznej sprawie można poświęcić,
byleby tylko Lucek zrobił co ma zrobić.
- Może by ich wyprosić, co? - Tak...
A jak się Lucek obrazi, to co my wtedy z tą rurą zrobimy?
No co ty? To jego goście, to niech siedzą i żrą,
a najwięcej niech ten Japończyk żre, bo to jego kumpel największy.
Naprawdę w to wierzysz, że to jest jego kumpel?
Wierzę, że on się zna na rurach, a ty nie. Taka prawda Szczepan.
Jednak trzeba będzie do kuchni wrócić, chodź Szczepan, potrzymasz mi.
Dzięki, wszystkiego dobrego, Wesołych świąt.
[TAJEMNICZA MELODIA]
Do pana Nawrockiego.
[MUZYKA BUDUJĄCA NAPIĘCIE] - A ty znasz pana dyrektora?
Mój tata ma z nim walne zgromadzenie, prosił, żebym wszedł i poczekał.
Nie sądzę, że dzisiaj jest walne zgromadzenie.
Mogło się zdarzyć, że zapomnieli pana zaprosić.
[NARASTAJĄCA MUZYKA]
- Proszę powiedzieć, że się zsikałem. - Co, zsikałeś się?
Trzymam, ale zanim się pan dodzwoni będzie już po.
Chodź.
Tutaj.
[KRZYCZY] Co? Stój! Gdzie idziesz?
[DYNAMICZNA MUZYKA]
A to zegarmistrz, nie jubiler.
Ja tu tyle pierścionków kupiłem, co zastawiłem, chodź.
[W TLE TYKANIE ZEGARÓW] - Tak.
Tym razem to nie dla mnie panie Derda, kolega się będzie żenił.
Gratuluję. A który miesiąc?
- Dziewiąty. - Ho, ho, ho!
No jak tak panowie sprawę stawiacie,
to będzie rabat.
No dobra zobaczmy co tam... O, a ten to chyba ja zostawiłem, prawda?
Owszem i po świętach miał pan wykupić.
- I tak zrobię. - Ale to było cztery lata temu.
Na szczęście święta mamy co roku.
Emi by się spodobał.
No, to panowie, to byłoby jakieś...
- Okrągłe 1700. - No ale jak?
Przecież ja go za pięć stów zastawiłem. Jeszcze rabat miał być.
- I to jest już po rabacie. - No, ale panie Antoni, no...
Kobiecina mu zaraz rodzi, ten gołodupiec grosza przy duszy nie ma.
No na 1500 mogę zejść, ale to moje ostatnie słowo.
- Dobra, ja mam sześć stów, ty ile masz? - Nic.
No to razem mamy sześć stów.
No za takie pieniądze
to ja mam dla panów bardzo elegancki budzik.
- Mhm. - Chyba, że coś pod zastaw.
Zaraz, przecież ja mam...
- Ale ja miałem go oddać przecież. - Oddasz po świętach.
Panie Antoni taki drobiazg mamy, pan zobaczy, może się co da zrobić.
No widzi pan, bo ja to mam taką wadę wymowy,
że nie mówię nie.
Niech pani się nie martwi.
Na jednym oszuście życie się nie kończy.
- Znajdzie pani innego. - Oszusta?
Wie pan, co mnie najbardziej wkurza?
Wcale nie ten facet.
Wkurza mnie to, że to ja jestem do dupy.
- Nieprawda. - Prawda, prawda.
Teraz będę przez pół roku to wszystko rozkminiać,
będę płakać w poduszkę, zatruwać ludziom życie...
A powinnam go znaleźć i...
Wyrzucić z samolotu.
Dokładnie.
Wyrzucić z samolotu do morza pełnego rekinów.
Upokorzył mnie, a ja nie potrafię zareagować.
Nigdy nie potrafiłam.
Państwo sobie życzą?
Dla mnie kawa.
A ja poproszę lemoniadę, tylko bez cukru.
Mamy osłodzoną troszeczkę, gotową.
Ale tu jest napisane lemoniada domowa, to gdzie ją robicie?
- Na miejscu. - No. To proszę zrobić bez cukru.
Ale robimy rano.
- No skoro rano możecie zrobić... - Może się pani uspokoić?
- Daj spokój. - To nie bazar.
Przepraszam...
Dobrze to... Poproszę z cukrem.
Zawsze przegrywam, zawsze, nawet pieprzonej lemoniady...
Sekundę. Proszę pana, hej!
Na pewno nie da się bez cukru?
Mógłbym pana zabić.
Z punktu widzenia utylitaryzmu to byłoby moralnie uzasadnione.
Ej, pytam! Czy naprawdę nie może być bez cukru, tak?
[HUK WYSTRZAŁU I TRZASK SZKŁA]
[JĘK PRZERAŻENIA]
[JĄKAJĄC SIĘ] O, przepraszam.
- Ja już przynoszę! - Ale to nie będzie kłopot?
- Nie, żaden kłopot. - Nie, bo mówił pan, że kłopot.
- Nie, nie. - Nie, nie mówił pan?
Nie. Tak. Owszem. Mówiłem, bo kłamałem. Przepraszam, już przyniosę.
Lepiej stąd chodźmy.
A...
[SYRENY]
[NIEPOKOJĄCA MELODIA]
[NARASTAJĄCA MUZYKA]
RŻENIE ZABAWKOWEGO KONIA - O co chodzi?
To ochroniarz, bardzo czujny. Mysz się nie prześlizgnie.
To znaczy... Wszystko w porządku?
A stało się coś?
- Tylko sprawdzam. - Świetnie, coś jeszcze?
Nic.
Przepraszam.
Dziękuję. Moja córka by mnie zabiła, gdyby ten jednorożec nie dotarł.
Jest na szczycie listy jej prezentów.
- Teraz ja poproszę o mój prezent. - A, tak.
Jest. Prezent.
Zgadza się?
Myślał pan, że to jednorożec?
[NARASTAJĄCA MUZYKA] - W takiej małej paczce?
Nie zastanawiałem się nad tym.
Boże... I pan zarządza korporacją.
Przykro mi, ale nie mamy innej paczki.
[TAJEMNICZA MUZYKA]
A kim pan właściwie jest?
Profesorem literatury.
Głównie polskiej, ale napisałem też...
A...
Odwiedził mnie dzisiaj włamywacz.
Dlatego mam pistolet.
I oddał panu broń?
Nie. Sam mu odebrałem.
[NARASTAJĄCA MUZYKA]
[SPOKOJNIE] Możecie już iść.
Czysto.
Dziękujemy.
- Piękne zegary. - Tak...
Czekają na swoich właścicieli.
Niektóre sto lat.
- I dokąd idziemy? - Na lemoniadę.
Takie zamieszanie się zrobiło, że nie zdążyła pani wypić.
Wystarczy mi mina kelnera, widział pan to?
Nie ma problemu, już podaję, kłamałem.
A ci spod stołu? Niczego nie potrzebowali.
Ej!
Znów się pani śmieje. Mówiłem, życie jest piękne.
Czekaj...
- Dobre! - Jest pięknie.
A jak ci się z Karinką układa?
No, powiem ci Lucek, że odpukać dobrze, no.
Znaczy oczywiście są tarcia, nie, ale...
Wiesz, przed świętami, to...
Powiem ci, że jak na Karinę, to nawet bez scysji się obyło.
Myślę, że myśmy się już tak przez lata po prostu dotarli, no.
A... Czyli bez ciśnienia, mówisz?
To ja ci z doświadczenia powiem,
że z tym ciśnieniem to jest tak,
że jak ono rośnie, to na początku nie widać,
ale potem jak zawór puści, to klękajcie narody.
A w święta to często ludziom zawory puszczają.
Coś sugerujesz?
Nie, ja tylko mówię, że o rury trzeba dbać.
[WESOŁY GWAR]
Lucek, a jakie ty masz plany wobec tego Japończyka?
No jakie plany? No przecież go tak po prostu nie okradnę, no.
Ja gówniarz nie jestem.
Do sprawy trzeba podejść inteligentnie.
Wigilię chłopakowi pokażę, niech się raduje.
Dla niego to bardzo ważne.
[GŁOŚNA I DYNAMICZNA ŚWIĄTECZNA PIOSENKA]
[TA SAMA MUZYKA Z ODDALI]
Co jest?
[DELIKATNA MUZYKA W TLE] - Co się dzieje?
Nie, no... Wie szef...
Tak patrzę na ten pierścionek
i widziałem jak Emilka urządziła pokoik
i chyba naprawdę mi zależy, szefie.
- To chyba, czy zależy? - No tak, zależy, zależy.
To nie mów nigdy "chyba".
- Ale to co ja mam jej powiedzieć? - Więcej grzechów nie pamiętam.
- Za te i wszystkie inne żałuję. - Nie, serio pytam szefie.
Nic nie mów. Nic już nie trzeba mówić.
[SPOKOJNA MUZYKA W TLE]
- Kopa w dupę chcesz? - No.
No to już.
No. I do przodu.
[SZEPTEM] Karina.
Posłuchaj mnie,
Lucek za chwilę orżnie tego Japończyka.
Powiedział mi, metodą na wuja chce go podejść.
Nie!
Nie mów. Nie mów, że masz to w dupie.
W ogóle mnie to nie obchodzi, rura mnie obchodzi.
Ale ja poważnie mówię, no.
Ale człowiekowi się krzywda dzieje, w Wigilię, w naszym domu.
A ty rura, rura, rura, rura...
Naprawdę? Jak jesteś taki mądry,
to w takim razie idź i ją napraw.
Raptem cię jakiś Japończyk obchodzi.
Człowiek mnie obchodzi.
- Człowiek? - Człowiek.
Ciebie to cała ludzkość obchodzi, tylko nie ja.
Naprawdę, może ty świętym powinieneś zostać?
No tak. Nie miałbyś rodziny, nie musiałbyś się nią zajmować.
Miałbyś tylko celibat, siedziałbyś i dumał: "Pierdu, a może pierdu?"
- Posłuchaj mnie, Karina... - To ty posłuchaj Szczepan.
Jak jesteś taki dobry, to się zajmij rodziną,
żeby miała normalne święta, a nie Japończykiem.
I nie rżnij mi tutaj jakiegoś świętego Szczepana,
bo już jeden był i wystarczy.
Ja tylko podsłuchiwałam.
[Z ODDALI GWAR I ŚMIECH]
Wykończycie mnie nerwowo.
Tato, temu Józkowi to się u nas bardzo podoba,
nie zepsuj mu tego.
No i co?
No nie mów, że się nie wzruszyła.
No...
Pierścionek to do kibla wyrzuciła, tak się wzruszyła.
Jak do kibla? To trzeba było jej zabrać!
Nie, wie szef co,
jak szef chce, to niech się sam oświadcza.
Ja to już...
[SPOKOJNA MUZYKA W TLE]
A gdzie ty idziesz?
No gdzie?
Do roboty.
- Wigilia jest, nie? Szef zapomniał? - A co ty taki pracowity się zrobiłeś?
Ta.
Ani to sake, ani bimber, no ale gościa trzeba nakarmić i napoić, prawda?
- No właśnie. - Karinka, rurka zaraz będzie zrobiona!
O, no to daj tutaj.
Szczepan masz, napij się.
Lucek, ale no rurę miałeś naprawiać.
Ale spokojna twoja rozczochrana, no.
Taką rurkę, to najpierw trzeba dobrze naoliwić.
Józek. Józek wstań.
No. Mów mi wuju.
- Do dna. - Do dna.
[W TLE TAJEMNICZA, ZABAWNA MELODIA]
A wiesz Szczepan, że mój stary razem z dziadkiem Józka
to przed wojną na Stalowej sushi chcieli otworzyć?
Grosz do grosza razem zbierali, no ale wojna przyszła,
potem powstanie i dziadek Józka musiał uciekać
no i pieniążki poszły na wyjazd.
- Moje pieniążki. - Tak było, Lucek mi powiedział.
O jestem taki szczęśliwy, że odnalazłem rodzinę
i ja was wszystkich zapraszać do Japonia. Na mój koszt!
No, my z Amelką to na pewno przyjedziemy.
- Nie, no wszyscy przyjedziemy. - Za darmo...
No i wreszcie dobre sushi zjemy.
- Za wyjazd! - Za wyjazd!
[MUZYKA W TLE CICHNIE] - Ludzie, jak wam nie wstyd?
Jak wy możecie tak udawać?
- Oszalał? - Oho, zaczyna się.
Co się zaczyna?
Co się zaczyna Karina, co? Ja po prostu się pytam.
Jak wy tak możecie?
Przymilacie się, udajecie jakąś wielką rodzinę,
Co to za bzdury są? Przecież się wszyscy nienawidzicie nawzajem.
Unikacie się w windzie, donosy na dzieci piszecie.
Ja do pani mówię, o pani, pani Maliszewska.
Wołk-Maliszewska, po mężu.
A pan żarówki wykręca w korytarzu, żeby tylko sąsiedzi za jasno nie mieli.
Proszę pana to jest potwarz.
A jak raptem przyjeżdża biedaczyna z Azji,
to wszyscy odgrywacie przed nim jakąś niesamowitą szopkę.
- Hamuj się Szczepan, goście. - Jacy goście? Co to za goście są?
Kto ich tu zapraszał? Sami się wprosili, żeby Japończyka zobaczyć.
Jakby było na co patrzeć.
Przepraszam Józek, bo to o tobie było, ale tak nie do ciebie.
Napij się Szczepan, no bo widzę, że od tego świątecznego stresu
to już ci się we łbie miesza.
Nie napiję się.
Z tobą się nie napiję, bo ty jesteś najgorszy!
Podszywasz się pod jakiegoś krewnego,
żeby tylko biednego Józka z ostatniego jena oskubać!
- Szczepan, rura. - Co ty mówisz, Szczepan?
Prawdę mówię.
Jak możesz?
Żeby kumpel na kumpla takie rzeczy mówił?
No chyba są jeszcze jakieś zasady,
bo jak nie ma, to ja nie wiem, gdzie my żyjemy.
No właśnie Lucek,
a kraść można?
Wolę być prostym, uczciwym złodziejem, wiesz,
niż frajerem bez honoru i zasad.
Karinka, przepraszam, ale sama rozumiesz.
- Rozumiem. - Co rozumiesz?
Uspokój się histeryku jeden, bo ja nie ręczę za siebie.
Amelka.
Szanuj ojca.
Mimo wszystko.
Proszę pana, pan nas tu wszystkich obraził.
Niestety wychowanie i kultura nie pozwalają mi dać panu w pysk,
czego bardzo żałuję.
No i nie będzie tej wody na święta.
W Łomży będzie.
Lepiej bez wody, niż bez godności.
Żegnam!
- A ty Józek, dokąd? - Tam.
No po co? Żeby cię okradli? Zostaniesz, zrobimy Wigilię.
- Potem cię odwiozę. - Nie.
Pójdę. Ja chyba...
chyba się pomyliłem.
[MELANCHOLIJNA MELODIA]
No co?
Amen.
Pani mnie nie zna i bardzo dobrze może
i może od razu się pani zapytać co mnie to obchodzi,
ale ja pani od razu odpowiem, to mnie obchodzi.
Bo ja uważam proszę pani, że dziecko powinno mieć ojca i matkę
i to jest bardzo ważne dla dziecka i dla ojca, rozumie pani?
I dla matki oczywiście też.
Nie, pani tego nie rozumie, bo pani nigdy nie była matką.
- A pan był? - No ja jestem ojcem.
Znaczy, dobra,
Może źle zacząłem. To znaczy... inaczej pani powiem.
- Ja się zmieniłem. - Chyba na gorsze.
Nie, właśnie na lepsze. Ja odzyskałem rodzinę,
odzyskałem ojca, odzyskałem syna, ducha... znaczy matkę!
Ja organizuję Wigilię. Ja! Ja organizuję.
12 potraw, 35 pierogów, sałatka, w ogóle nie będę wymieniał...
Dobrze, ale proszę pana, dlaczego pan mi o tym wszystkim mówi?
No mówię o tym pani dlatego, że ja uważam,
że każdy powinien dostać drugą szansę.
Pan myśli, że ja nie dałam Grzesiowi drugiej szansy?
Dobra, to może zacznijmy od początku.
Najpierw dałam mu pieniądze i wszystkie wydał zamiast na zakupy,
nie wiadomo na co. Druga szansa.
Wyjechał na tydzień, nie odbierał. Co zrobiłam? Druga szansa.
Zgarnęli go za palenie zioła, druga szansa.
I najlepsze - zapomniał o moich urodzinach,
bo grał ze swoimi kolegami w pokera. Więc co zrobiłam? Druga szansa!
- Trzecia, czwarta, piąta, wystarczy! - Ale to się zdarza, to pierdoły!
Pani go kocha, jakby go pani nie kochała...
- Tobym mu nie dała pierwszej szansy! - Ja pani mówię, że on będzie
wspaniałym, fantastycznym ojcem i pani mu 58 szans da.
Na pewno, wspaniały ojciec, który nie może znaleźć poważnej pracy,
tylko biega za poprzebieranymi, przepraszam, ale jednak menelami.
Się pani zagalopowała! On pracuje dla mnie,
a ja prowadzę profesjonalną firmę świąteczno-rozrywkową!
Jest świetnym pracownikiem, ludzie go kochają, nie ma żadnych skarg.
- Klienci są zadowoleni! - Na pewno, myślę, że głównie klientki.
Głównie dzieci.
Biedne dzieci, które czekają na Mikołaja.
A co ja tu będę strzępił jęzor,
sama pani może zobaczyć.
[GROMKI ŚMIECH]
Jest!
[ŚMIECH]
[W TLE DELIKATNA MELODIA] - Wspaniały wieczór...
Ale na mnie już czas. Odwiozę panią.
Przestań do mnie mówić pani, Ewa jestem.
- Wojciech. - Podobam ci się?
Dlatego dałeś mi książkę.
- Nie, chciałem, żebyś przeczytała. - Ale kłamczuch.
- Chciałeś się ze mną umówić. - Nie...
- To znaczy... - Ale chciałeś, czy nie chciałeś?
- Ucieszyłem się jak zadzwoniłaś. - Ale chciałeś, czy nie chciałeś?
Byłem zaskoczony, nie wiem skąd wzięłaś mój numer.
[SPOKOJNA, PODNIOSŁA MUZYKA]
Przepraszam.
Nie, nie, to ja przepraszam.
[GŁĘBOKIE WESTCHNIENIE]
Pomyślałem o żonie i przepraszam...
A! Rozumiem...
[ŚWIĄTECZNA MELODYJKA Z AUTOMATU]
- Pójdę już. - Nie.
Chodźmy do samochodu, odwiozę cię.
- Nie zamawiała pani skarpetek? - Nie.
- I nikt nie przyniósł pani węglarki? - Nie.
Jest pani pewna?
Węglarkę bym zauważyła.
- [SMUTNO] Wesołych świąt. - Jakich tam wesołych.
Sama zostałam.
Mąż, rodzice, przyjaciele, wszyscy odeszli.
Na pewno będą dziś z panią.
Zmarli nas odwiedzają, to dla nich stawiamy pusty talerz,
a nie dla żadnego wędrowca.
Przychodzą i jedzą mak, dlatego w Wigilię są potrawy z makiem.
Miło, że tak mówisz.
Bo to prawda. Wesołych świąt.
Wesołych świąt.
[WIBRACJE TELEFONU]
Wszystko w porządku?
Y... Tak.
- I pamiętaj... - Życie jest piękne.
Trzy razy to mówiłeś.
[SPOKOJNA, MELANCHOLIJNA MUZYKA W TLE]
Dobrze, że oddzwaniasz.
Skarbie, posłuchaj, tak mnie zaskoczyłaś, że...
- Rety, ja nawet nie wiem jak to ująć. - Pomyliłeś adresy.
- No właśnie, właśnie... - Ale już wiesz, gdzie mieszkasz?
Tak, no tylko, problem jest taki...
Masz rodzinę. Żonę, z którą nie sypiasz, która cię nie rozumie...
Tylko ty mnie rozumiesz. Ewuniu, posłuchaj...
Ja mam teraz wolną godzinkę, nie śmiem proponować, ale może...
Jestem w hotelu.
- Mogę? - Przynieś kwiaty.
Oczywiście. Kocham cię.
Czekam. Zaraz wyślę adres.
[DYNAMICZNA, ŚWIĄTECZNA MUZYKA]
[WYKRZYKUJE] Chodźcie, chodźcie dzieciaki!
[WESOŁE OKRZYKI]
Pięć godzin spóźnienia, ja to dokładnie podliczę,
a o całej kwocie to może pan zapomnieć. I dzieci mają być zadowolone.
- Do roboty! - Tylko kasa i kasa...
Dzieci są zadowolone, nie? Co?
Czy pan jest prawdziwym Świętym Mikołajem?
- No, jestem. - To nieprawda.
Tam jest prawdziwy Święty Mikołaj, pan jest przebierańcem i oszustem!
[SKANDUJĄ] Oszust, oszust, oszust.
Co za agresywne dzieci w ogóle...
[DYNAMICZNA, ŚWIĄTECZNA MUZYKA]
[GWAR I DŹWIĘKI MUZYKI ROZMYWAJĄ SIĘ]
[SPOKOJNA MELODIA]
Pan Grzegorz Olęcki?
- Ale o co chodzi? - To ten.
Jest pan zatrzymany w związku z kradzieżą zegarka znacznej wartości.
- Ukradłeś coś? - Emi, niczego nie ukradłem!
- Uwierz mi! Wyjaśnię! - Wyjaśnimy na komendzie.
- Panowie, to mój podwładny... - Niech się pan odsunie.
- Wigilia, jego kobieta zaraz rodzi... - Nie jestem jego kobietą.
Jak pan chce złożyć zeznania, to zapraszam na komendę.
Możemy od razu zabrać na 48 godzin, jak nie ma pan innych planów na święta.
Mam inne plany, wie pan? Nie daj się! Nie daj się im!
[KRZYK DZIECI] Zostawcie Mikołaja!
Grosza nie zapłacę. Za to pan mi zapłaci odszkodowanie.
Wiesz co, pan to mnie możesz cmoknąć, wiesz pan w co?
No.
[SPOKOJNA MUZYKA]
[MELANCHOLIJNA PIOSENKA W JĘZYKU ANGIELSKIM]
Mamo, może jednak pójdę do Kornelki?
Mowy nie ma. Jest Wigilia.
Będziemy siedzieć przy stole i śpiewać kolędy.
Widać już pierwszą gwiazdkę? Idź sprawdź.
Karina.
Powiesz coś?
Na miłość boską. Karina, co ja takiego zrobiłem?
Uratowałem tego biedaka, żeby go Lucek nie orżnął.
Gwiazdki nie ma, bo są chmury.
Ale Józek jest! Marznie na przystanku.
No.
Pięknie go uratowałeś Szczepan.
Nie ma co.
- Dokąd ty się wybierasz? - Mam dość, wychodzę.
W Wigilię rodzina powinna być razem.
Teraz?
Teraz nagle na rodzinie ci zależy?
Zawsze mi zależy. Zawsze to powtarzam.
Właśnie. Jak ja już nie mogę słuchać tego twojego powtarzania.
Cały rok na niczym ci nie zależy,
nawet głupiego kranu nie chce ci się dla mnie zrobić,
ale za to w Wigilię, nagle coś w ciebie wstępuje
i zaczynasz przemawiać ludzkim głosem!
Takie twoje "urbi and orbi"...
- "Et"! - Człowiek się liczy,
rodzina jest najważniejsza! Szlachetne pierdzielenie,
z którego nic nie wynika Szczepan!
Jak chcesz być taki dobry, taki szlachetny,
to może zamiast pieprzyć te kocopoły, coś byś zrobił!
A nie tylko cały rok czekasz,
aż w końcu w święta rura pier...!
dzielnie.
Właśnie widzę, jak pierdzielnęła! Szambo wybiło!
- Wybiło, wybiło... - Przestań.
- Może też jestem dobra i chcę... - Nie tykaj mnie.
Naprawiać świat, a nie tylko przy garach stać
i na miotle po chałupie latać!
To proszę bardzo, to naprawiaj! Weź sobie i naprawiaj ten świat!
- Może od rury zacznij! - A to naprawię!
Naprawię! Rozdam to wszystko ubogim.
Czekaj, może ten pan z recepcji. Tak, ten pan.
Przestań się zachowywać jak rozwydrzona nastolatka!
Gdzie ty masz rozum?!
- W dupie! - No proszę! No wreszcie!
Dziękuję Karinka, bo ja już się nie mogłem doczekać!
- A nie ma sprawy. - Wreszcie wracamy do normy!
- A proszę bardzo. - Nie! Chodź tu!
- Nigdzie nie wyjdziesz, nigdzie... - Puszczaj kaznodziejo!
- Będziesz śpiewać kolędy! - Puszczaj, ratunku ludzie!
Krzycz sobie, krzycz! Już widzę jak sąsiedzi idą ci z pomocą.
Przepraszam bardzo,
niestety zostawiłem u państwa chusteczkę.
[RYTMICZNA MELODIA W TLE] - A pan jest ubogi?
- Słucham? - Ubogi pan jest?
Tak, bardzo, bardzo ubogi.
To proszę. Może pan jeszcze czegoś potrzebuje?
Kanapa, zastawa, telewizor?
Proszę bardzo, pan bierze, pan się nie krępuje.
My jesteśmy bardzo szlachetni, my się dzielimy!
Z ubogimi. Wesołych świąt!
No i dokąd ty idziesz, Karina?
Japończyka na Pragę zabiorę. Rodziny mu poszukam.
[NARASTAJĄCA MELODIA]
[ECHO KROKÓW]
Wie pan co, to ja może po ten telewizor to przyjdę trochę później.
Proszę.
Przepraszam cię córeczko.
- Tatuś z mamusią tak tylko... - Wiem, wiem.
Jak zwykle.
[DYNAMICZNA MUZYKA]
A, to ty?
A ja byłam pewna, że policja.
[NARASTAJĄCA, NIEPOKOJĄCA MUZYKA]
Miałeś rację, życie jest piękne.
Niech pan mu to odda.
Nie wyrzuciłaś jednak do kibla?
[TRZAŚNIĘCIE DRZWI]
- On cię kocha. - Nigdy mi tego nie powiedział.
- Ty też go kochasz. - Już nie.
- Oczywiście, że tak. - Nie.
Tak, sama to powiedziałaś.
A tam... Jezus Maria!
- Przepraszam pana bardzo. - Co za dzień.
Nie no, przesrany. W Wigilię to trzeba siedzieć w domu, z rodziną.
- Matce pomóc, dziećmi się zająć, a nie! - Ja też zasuwam od rana.
Żonie opony zmieniłem, zapomniała, jak zawsze.
Teraz lecę do radia, dzieciakowi muszę prezenty ogarnąć.
Właśnie o tym mówię, z rodziną, z dziećmi, rozumie pan?
Co mnie obchodzi jakaś Emilka i ten jej jakiś... nie wiem.
- Co mnie to obchodzi w ogóle?! - Ja też tu jestem dla bliskich.
No ale co poradzisz? Jak tu w Wigilię komuś nie pomóc?
Ale ja całe życie wszystkim pomagam. I co?
Wchodzą na łeb i się zaraz... Dobra, dobra.
Spokojnie, dobrze. Przepraszam pana bardzo, no.
Przepraszam bardzo.
[DZWONEK TELEFONU]
[NARASTAJĄCA, TAJEMNICZA MELODIA]
Jezu...
Jezu.
No cud.
Ludzie! Cud!
Bałem się...
Gdyby ci się coś stało.
Dziękuję.
Jesteś wspaniałym przyjacielem.
Mogę tak mówić?
- Tak, tak. Naturalnie. - Widzisz, znowu gadam, gadam.
[SYRENY] - Leć, bo żona pewnie czeka z kolacją.
Myślisz, że zawiadomił policję?
Wiesz co, na wszelki wypadek przenocujesz u mnie.
- Zapraszasz mnie? - Dom stoi pusty.
- Możesz mieszkać ile chcesz. - Tak, ale...
- Klucze wrzucisz do skrzynki. - Dzięki, a ty...?
Ja muszę jeszcze coś załatwić.
- Szkarłatna 15. - Proszę bardzo.
[WARKOT SILNIKA]
[TAJEMNICZA MELODIA]
Na Praga?
Na Praga.
- O, Scepan! - Wsiadajcie!
Nigdzie z tobą nie jadę, rozumiesz? Scepan!
Karina, już przestań, bo już naprawdę...
Wiesz, już... bo już naprawdę, no!
Józek, chodź. Poszukamy twoich krewnych!
Nie ma krewni. Martwi.
Po co się martwi. Niech wsiada.
[TRĄBIENIE] - O!
- A Scepan? - Szczepan nie jedzie, rura mu pękła.
Cześć kochanie. Był kurier?
Cześć. Był.
- Przyniósł węglarkę? - Oczywiście.
A gdzie Ignaś? U siebie?
- Tak myślę. - Tak myślę? Miałeś go pilnować.
Pilnowałem.
- Młody, gdzie jest węglarka? - Nie ma.
Są skarpetki, to znaczy...
- Najpierw był jednorożec. - Prosiłem żebyś poczekał na kuriera.
- Czekałem. - Mhm, akurat. Miałeś siedzieć na tyłku.
Ignaś, gdzie ty się szlajasz? Która jest godzina?
- Przeszedłem się. - Przeszedłem się? Dobra, idź się kąpać.
Ty też się szykuj, zaraz Wigilia.
[STŁUMIONY GŁOS ZZA SZYB] - Karina! No chodź!
Już, nie wygłupiaj się. Na następnym.
[NARASTAJĄCA MUZYKA] - Proszę, no proszę cię no. Chodź!
[WARKOT SILNIKA]
[RYTMICZNA MELODIA]
- Sorry. - Jak jeździsz baranie?!
- Przepraszam, sorry. - Buraku, co ty?
- Wpuść pan, bo żona mi... Dobra, dobra. - Prawo jazdy na furmankę sobie kup!
Żona mi...
No Karina, no. No już chodź.
Przepraszam, przepraszam!
Jaki zakochany!
To do pani ten zakochany?
- Nie. - To mąż tej pani.
Ale jesteśmy po rozwodzie.
[RYTMICZNA MELODIA]
No. Proszę.
Państwo to są taka fajna rodzina.
Tyle miłości.
Na literę "O".
- Ty. Wychodzisz. - Ale jak to?
A no tak to. Co to jest noclegownia?
Niewinnych nie trzymamy.
No chodź, facet od zegarka się przyznał.
- Ale jaki facet? - Ten co ukradł.
- Jedź do niej, kocha cię. - Cisza!
- Prawe przednie koło. - Cisza, powiedziałem!
Dziękuję szefie!
[NARASTAJĄCA MUZYKA]
[PUKANIE] - Emi?
[JĘKI]
- Co ty Emi, rodzisz? - To nie jest twoja sprawa.
No właśnie, że moja.
[SPOKOJNA MELODIA W TLE]
[NARASTAJĄCA, NIEPOKOJĄCA MELODIA]
[DZWONEK TELEFONU] - Czekaj.
[DZWONEK TELEFONU]
- Halo? - Halo, gdzie ty jesteś?
Nie no, ja nie ukradłem.
Ktoś wyrzucił, leżał w koszu i ten...
[W TLE ŚWIĄTECZNA MELODYJKA Z AUTOMATU] - i... dzwonił.
- Nad Wisłą pan jest? - Nie?
Na moście Poniatowskiego.
[ŚWIĄTECZNA MELODYJKA Z AUTOMATU]
- Chyba nas śledzą. - Ale kto?
Inwi... Inwigilizatorzy.
Chodu.
[ŚWIĄTECZNA MELODYJKA Z AUTOMATU]
[DYNAMICZNA MUZYKA]
- Przepraszam, to jest moje auto. - A zastrzelić cię?!
[PISK OPON I TRĄBIENIE]
- Oddałeś jej samochód? - Zabrała!
- No i nic nie zrobiłeś? - No co miałem zrobić, no?
Na takie chamstwo człowiek jest bezradny.
- W prawo skręć, będzie szybciej. - Oddychaj, Emi.
Jak mi jeszcze raz powiesz żebym oddychała, to cię...
- Nie skręciłeś! - Bo tam jest remont.
- Nie ma żadnego remontu! - Przestań!
- Bo nas pozabijasz. Przestań! - Nienawidzę cię! Nienawidzę cię!
A ja cię kocham, furiatko jedna! Zrozum to w końcu!
I dowiozę nas do tego szpitala, choćbyś nas miała pozabijać, ok?
Ok.
[DYNAMICZNA MUZYKA]
[TRĄBIENIE]
[SYRENY]
[KRZYCZĄ] To ten! Stój policja!
Odłóż broń i połóż się na ziemi!
[NARASTAJĄCA MUZYKA]
Nie musisz skakać.
[NARASTAJĄCA, DRAMATYCZNA MUZYKA]
- Ej, nie może pani tutaj wejść. - Jestem uzbrojona!
[ROZPACZLIWIE] Złaź stąd proszę cię, złaź! Boże, złaź!
Wchodzimy?
Co ty robisz?! Co ty chciałeś zrobić?! Ty kłamco, jak mogłeś, no?!
Poczekaj, niech mu jeszcze przyleje.
Martwiłam się o ciebie! Co ty chciałeś zrobić kłamco jeden, pieprzony!
A ja ci uwierzyłam, że życie jest piękne!
[SPOKOJNA MUZYKA]
- Dobra, ruszamy. - Dajmy im jeszcze chwilę, co?
[SZLOCH]
[WARKOT SILNIKA]
[JĘK] - Już jestem, kochanie. Jestem, jestem.
- Powolutku, powolutku. - Torba!
Możesz mi wreszcie powiedzieć, skąd wzięłaś mój numer?
A stąd, że od początku chciałeś się ze mną umówić.
- Nie chciałem. - Masz,
będziesz miał czas, żeby skończyć.
Dobra, dosyć tego gadania. Wsiadamy.
[SPOKOJNA MUZYKA]
Kochani, pierwsza gwiazdka na niebie. Czas kończyć.
Dziękuję, że tak wiele dzieci zadzwoniło,
żeby powiedzieć, że nie chce drewnianych klocków.
Mam nadzieje, że Mikołaj wykreśli je z prezentowej oferty.
Niestety jedno dziecko w tym roku klocki dostanie.
Idę do znajomych na Wigilię i zgadnijcie co kupiłem w prezencie.
Życzę wam świąt...
[W TLE SPOKOJNA, NASTROJOWA MUZYKA]
Życzę wam świąt pełnych cudów,
żeby wszyscy bliscy, a nawet ci, którzy nie mogą przybyć,
byli jednak z wami przy wigilijnym stole.
To tutaj, to ta brama.
Zobaczcie.
- No, ale jaki lokal? - Patrzcie!
Na zdjęciu naprzeciwko bramy jest zegarmistrz.
- No to był, bo to przed wojną. - Ślepota.
No to ile ma teraz lat? 110?
To może być jego wnuk, albo syn, albo brat.
- Chodźmy. - Jego brat...
Młodszy o 50 lat.
No bardzo mi przykro, ale nie znam człowieka.
Na oczy nie widziałem.
- Dziękujemy bardzo. - Przepraszam pana, co to za numerki?
A to jeszcze mój tata robił dla klientów.
[TAJEMNICZA MELODIA] - Niestety już nie żyje.
Mam taki!
[TAJEMNICZA MELODIA] - O tak?
Pokaż.
- A skąd ty to masz? - Takiemu panu wypadło.
Jakiemu znowu panu?
[TLE DELIKATNA, TAJEMNICZA MELODIA I TYKANIE ZEGARÓW]
No tak... Niesamowite!
Bo widzicie państwo, to jest ten zegar,
a zostawił go tu do naprawy niejaki...
Józef Brzeski.
To on! To jest Józef Brzeski.
To mój dziadzia!
Wojtek! Szwagier!
- A ty tu za co? - No właśnie chodzi o to,
że ja nic nie zrobiłem.
- No tak, jak każdy kto tu siedzi, nie? - Ten ma dobrą kolekcję,
pobicia, wymuszenia, napad z bronią w ręku.
Jak to? Napad z bronią w ręku?
Ty? Profesor?
Takie czasy. Profesorowie teraz też napadają.
Hiszpanie nawet o tym serial zrobili.
Gdzie?!
Szacunek szefie, co złego to nie ja.
Siadajcie.
Smacznego, częstujcie się.
- Smacznego. - Smacznego.
[MELANCHOLIJNA MELODIA]
Dzięki.
Wiem.
Wojtek, co to za książka?
Wiesz co, podarowałem ją w samolocie jednej kobiecie.
Nie wiem skąd tutaj ten mój numer się wziął?
Może chciałeś, żeby zadzwoniła.
Mój charakter, ale przecież ja nawet wtedy długopisu nie miałem.
A może szef bardzo chciał, żeby zadzwoniła.
Albo Bóg tak chciał.
- Albo Święty Mikołaj znowu narozrabiał. - Ja nic nie narozrabiałem.
- Nic nie pisałem. - Ta nic nie pisałem, wszyscy tak mówią.
Ty, a wiesz gdzie poszli w kolędzie?
Wiesz?
Poszli... No do góry i na dół poszli, nie.
Te, Mikołaj, wychodzisz.
- Ja? - A dlaczego nie ja?
Bo prokurator przemówił ludzkim głosem i dał tylko dozór. No już, hop, hop.
[TAJEMNICZA MELODIA]
- O, to tu. - Tu.
No zapukajcie.
Lucek?
Kochani, a co wy tu? Skąd?
- Ale... - Alleluja Karinka,
ale to nie te święta.
Lucek, to ty jesteś Brzeski?
No jak nie, jak tak. Lucjan Brzeski.
- Magister inżynier? - Od urodzenia.
Wuju!
Dla Ignasia.
Pamiętaj, że Święty Mikołaj jest starym dziadem z siwą brodą...
- Dziękuję. - Jeździ saniami,
więc prezenty też wybiera sprzed stu lat.
Ciekawe skąd Mikołaj wiedział co kolekcjonujesz.
Od taty. Dzięki.
Pięknie zapakowałeś.
A to prezent dla wujka. Proszę.
Dzięki.
Ja posprzątam.
Zostaw, mamo.
Tata jest z nami.
[DRŻĄCYM GŁOSEM] Miło, że to mówisz.
[MELANCHOLIJNA MUZYKA W TLE] - Dziękuję.
Za Ignasia i za węglarkę.
I za opony, zapomniałam zmienić.
Jesteś kochany.
Nie ma sprawy.
Nie no, nie wierzę.
Jak one znalazły się w moim prezencie?
Mikołaj przyniósł dla ciebie.
- Cuda, wujku. - Zamek.
[DELIKATNA MELODIA W TLE]
- Emi? - Hm?
A jak jej dasz na imię?
Myślałam, że razem zdecydujemy.
[Z GŁOŚNIKÓW W ODDALI KOLĘDY]
[SYGNAŁ WIADOMOŚCI]
Synek! No co ty tak tu sam siedzisz? No chodź do nas. Ile można czekać?
Mamo, ale ja nie przyniosłem żadnych produktów.
Co ty za głupoty opowiadasz? Chodź, bo wszyscy czekamy. Szybko.
Tata!
Babcia już miała po szpitalach dzwonić.
- Kazik. A co to, co, skąd to? - No, żeśmy przynieśli.
- A fundusze skąd? - Od abstynentów.
- No. - A mama nic nie przygotowała?
A co miałam przygotowywać? Przecież powiedziałeś, że przyniesiesz.
- I mama mi uwierzyła? - Synku.
Bo ja w ciebie wierzę. Co by się nie działo.
Mamo, dzięki.
- A ojciec gdzie? - Pokój ludziom dobrej woli!
Zobaczcie jakie ładne drzewko znalazłem.
Tata, co to za drzewko jest?
Jak to, co to za drzewko, synek?
Jodełki nie poznajesz? To jodełka jest przecież.
Zobacz jak ładnie pachnie.
Tata, to jest tuja.
No może tuja, no psia dupa.
Na takim placyku ogrodzonym obok osiedla,
między nagrobkami znalazłem,
tylko, że tam ciemno, bo lampek mało, a okularów nie wziąłem
i nie widziałem, ale ładne drzewko jest!
Z wami to człowiek by i do piekła zabłądził.
No siadajcie już, trzeba się opłatkiem podzielić.
O to jest to, to jest to.
No tak no, oczywiście no.
Ten duży to jest Lucka ojciec,
a ten mały, to jest jego stryjeczny brat,
czyli Józka dziadek.
Albo na odwrót. No tak czy siak,
Lucek i Józek to na pewno jest rodzina.
Zresztą widać, że Lucek ma takie troszeczkę skośne oczy, nie?
No i nie mówiłem? No przecież od początku tak mówiłem.
No mówiłeś tylko, nie wiedziałeś, tylko zmyślałeś, no.
Szczepan, a czy to można prawdę zmyślić?
Józio, mój kochany, chodź tutaj, przytul się!
Ale teraz już Józka na dzielni nikt nie orżnie.
Swoich się nie rusza, co nie Szczepan? No.
- Dzień dobry. - O, dzień dobry, dzień dobry.
O, Józio, poznaj. A to jest właśnie ciocia twoja.
[ROZMAWIAJĄ PO JAPOŃSKU]
W ambasadzie japońskiej sprzątała, to się nauczyła moja kochana, no.
- Dzieci, do stołu! - Zapraszam, siadajmy.
Siadajcie tutaj proszę do stołu, zapraszamy.
Czym chata bogata. Masz psa?
- Nie. - No to masz.
- Proszę bardzo. - Proszę.
- Rura. - Dziaders.
[DELIKATNA MELODIA W TLE]
Ja ciebie też.
A ja ciebie bardziej.
- No co? - Smacznego kochani.
[SPOKOJNA KOLĘDA]
[ŚPIEWAJĄ RAZEM] Cicha noc, święta noc
Pokój niesie ludziom wszem
A u żłóbka Matka Święta
Czuwa sama uśmiechnięta
Nad dzieciątka snem
Cicha noc, święta noc
Pastuszkowie
od swych trzód
Biegną wielce zadziwieni
Za anielskim głosem pieni
Gdzie się spełnił cud
[SPOKOJNA MUZYKA]
Podoba ci się?
Jeszcze tylko węglarki nam brakuje.
Mamy węglarkę.
[SPOKOJNA MUZYKA]
- Kocham cię. - Ja ciebie też, tato.
[SPOKOJNA, MELANCHOLIJNA MUZYKA]
[DYNAMICZNA, ŚWIĄTECZNA PIOSENKA W JĘZYKU JAPOŃSKIM]
[SPOKOJNA, RYTMICZNA MUZYKA]