Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΔΕΛΤΑ ΤΟΥ ΟΚΑΒΑΝΓΚΟ, ΜΠΟΤΣΟΥΑΝΑ
Οι λεοπαρδάλεις είναι οι υπέρτατοι θηρευτές.
Η ικανότητά τους να κρύβονται...
η ικανότητά τους να σκαρφαλώνουν, να κυνηγούν...
είναι πολύ μεθοδική.
Είναι πανέξυπνη.
Έχω ζήσει κι έχω βιντεοσκοπήσει πολλές λεοπαρδάλεις.
Η κάθε μία έχει ξεχωριστή προσωπικότητα.
ΜΠΡΑΝΤ
Όταν πρωτοσυνάντησα τη Μοτσίμα,
πήδηξε εύκολα στην κορυφή ενός δέντρου, σε ύψος 10 ή 12 μέτρων,
και στήθηκε με πολύ σαφή σκοπό.
Δεν είχα ιδέα τι έκανε.
Τότε, συνέβη κάτι εξαιρετικό.
Δεν έχω ξαναδεί λεοπάρδαλη να ρισκάρει τόσο για να πιάσει το θήραμα.
Αλλά αρκετά γρήγορα αποκάλυψε τον λόγο.
Όταν έριξα μια ματιά στη φωλιά της και είδα τα μικρούλικα παιδιά της,
άρχισα να καταλαβαίνω πόσο ευάλωτα είναι.
Τα δύο πρώτα χρόνια είναι άκρως επικίνδυνα
και ο λόγος που λιγότερα από τα μισά μικρά καταφέρνουν να μεγαλώσουν.
Δεν είχα ιδέα πού θα πήγαινε αυτή η ιστορία.
Αλλά ήξερα ότι ακολουθώντας αυτήν την οικογένεια
θα άνοιγα ένα πρωτόγνωρο παράθυρο στον κόσμο των λεοπαρδάλεων.
Η ΖΩΗ ΜΕ ΛΕΟΠΑΡΔΑΛΕΙΣ
Είναι δύσκολο να βιντεοσκοπείς μικρά λεοπάρδαλης,
καθώς μια καλή μητέρα θα τα κρατά καλά κρυμμένα,
μακριά από τα μάτια του κόσμου.
Όσο τα μικρά μεγαλώνουν,
είναι σε εγρήγορση ως προς τον κόσμο.
Αλλά δεν θα τολμήσουν να βγουν πέρα από τα όρια της φωλιάς.
Μόνο μετά από περίπου τρεις μήνες
τα μικρά αρχίζουν την εξερεύνηση έξω από τη φωλιά.
Είναι η στιγμή που αποκαλύπτονται οι πραγματικοί τους χαρακτήρες.
Είναι μια καλή στιγμή να τα ονομάσουμε.
Κούτζιρα σημαίνει "η ντροπαλή".
ΚΟΥΤΖΙΡΑ "Η ΝΤΡΟΠΑΛΗ"
Και ήταν φτυστή η μητέρα της.
ΜΟΤΣΙΜΑ "Η ΓΕΝΝΑΙΑ"
Όχι μόνο στην όψη, αλλά κι ως προσωπικότητα.
Την έβλεπες που κοιτούσε κι ανέλυε τον κόσμο γύρω της.
Υπήρχε μια αίσθηση ευφυΐας στο βλέμμα της.
Ονόμασα τον γιο της Ντακούνγκα που σημαίνει "αυτός που θέλει εξουσία".
Ήταν το αντίθετο της αδελφής του.
Ήταν πολύ πιο αλαζονικός.
Πολύ πιο αδέξιος.
Αν είναι να επιβιώσεις στη φύση, δεν κάνει να είσαι απερίσκεπτος.
Είναι επικίνδυνο μέρος για μικρά.
Το να βιντεοσκοπείς λεοπαρδάλεις απαιτεί πολλή αφοσίωση και πάθος.
Ήξερα ότι αν κατάφερνα να παρακολουθήσω αυτήν την οικογένεια,
δεν θα τα κατάφερνα μόνος μου.
ΣΤΙΒ
ΓΚΡΕΓΚ
Έπρεπε να φτιάξω μια ομάδα από ανθρώπους αποφασισμένους
και πρόθυμους να αφιερώσουν μερικά χρόνια από τη ζωή τους
στις λεοπαρδάλεις.
Μεγάλωσα στην πόλη.
Όταν ήρθα εδώ, δεν ήξερα πώς να τα βγάζω πέρα στην άγρια φύση.
ΣΕΤΣΕΛΕ
Η μαμά μου ειδικά δεν χάρηκε.
Πίστευε ότι θα με κατασπαράξει κάποιο άγριο ζώο, κάποιος θηρευτής.
Δεν είχα ιδέα ότι θα κατέληγα εδώ.
ΝΟΑ
Είχα ελάχιστη εμπειρία από την κάμερα και την άγρια φύση.
Έτσι, με πέταξαν στα βαθιά. Έπρεπε να αποδείξω την αξία μου.
Η Μοτσίμα έκρυψε τα μικρά της στο Λέοπαρντ Σέντραλ
και κατευθύνεται προς τη Δεντροστοιχία της Μαγκούστας. Μάλλον κυνηγάει.
Βλέπεις πόσο συγκεντρωμένη είναι.
Ένα πράγμα έχει κατά νου.
Έχει έρθει για να βρει φαγητό.
Διότι, αν αποτύχεις,
ίσως περάσουν τρεις μέρες χωρίς να ταΐσεις τα μικρά σου,
κάτι που γίνεται επικίνδυνο.
Κάθε κίνηση που κάνουν είναι πολύ συνειδητή.
Μπορείς να διακρίνεις τη διαδικασία σκέψης.
Καθώς εξελίσσεται το κυνήγι...
αυτή η ευφυΐα, σε συνδυασμό με την ικανότητά της να μένει κρυμμένη,
χαρακτηρίζει τη λεοπάρδαλη.
Είναι εκπληκτικό το πόσο πολύ μπορεί να πλησιάσει μια λεοπάρδαλη
και το πόσο ανίδεο είναι το θήραμα.
Έχω δει τη Μοτσίμα να παραφυλά λίγα μέτρα από το θήραμα
και να περιμένει ως και μια ώρα σ' αυτήν τη θέση προτού χιμήξει.
Ένας έμπειρος κυνηγός μπορεί να πνίξει το θήραμά του
δαγκώνοντας το στόμα και τη μύτη του
για να μην ακουστεί θόρυβος που ίσως τραβήξει άλλους θηρευτές.
Όσο πιο σιωπηλά σκοτώνει μια λεοπάρδαλη, τόσο πιο επιτυχημένη είναι.
Ανεβάζουν το κουφάρι σε δέντρα για να το προφυλάξουν από πτωματοφάγους.
Όμως, μια μητέρα με μικρά συχνά το κρύβει στο έδαφος.
Όταν η Μοτσίμα κάλεσε τα μικρά,
η Κούτζιρα, όπως συνήθως, ανταποκρίθηκε αμέσως.
Αλλά ο Ντακούνγκα ήταν άφαντος.
Προφανώς έπαιζε αρκετά μακριά από εκεί που έπρεπε να είναι.
Το να αψηφάς τα όριά σου σ' αυτό το περιβάλλον
μπορεί να αποβεί μοιραίο.
Η Μοτσίμα χρειάστηκε να καλέσει πολλές φορές πριν εκείνος ανταποκριθεί.
Δεν τον πολυένοιαζε.
Νιώθει λες και ήδη κάνει κουμάντο.
Το κουφάρι δίνει στα μικρά μια ευκαιρία να μάθουν.
Διαδραματίζεται ένα κάπως κωμικό τελετουργικό
κατά το οποίο ξαναβιώνουν το κυνήγι στο μυαλό τους.
Αυτό είναι ζωτικής σημασίας γιατί ξυπνά τα αιμοβόρα ένστικτά τους
και είναι ένα σημαντικό βήμα, ώστε να γίνουν ανεξάρτητοι κυνηγοί.
Τώρα που τα μικρά είναι ταϊσμένα, παχιά και ικανοποιημένα,
η Μοτσίμα πρέπει να επιβεβαιώσει την εξουσία της
στην περιοχή της που έχει έκταση περίπου 20 τετρ. χλμ.
Γι' αυτόν τον σκοπό, περιπολεί τα σύνορά της
οροθετώντας τα με τη μυρωδιά της.
Είναι μεγάλη πρόκληση να την ακολουθείς.
Μπορεί να περπατούσε επί επτά, οκτώ ώρες συνεχόμενα.
Το σώμα σου πιέζεται για να καταφέρει να ανταποκριθεί.
Καμιά φορά, ξεχνάμε να φάμε γιατί δεν θέλουμε να τη χάσουμε.
Η οριοθέτηση με τη μυρωδιά προειδοποιεί τις άλλες θηλυκές λεοπαρδάλεις
ότι είναι η δική της περιοχή και πρέπει να μείνουν μακριά.
Αλλά αυτό δεν αποτρέπει περιπλανώμενα αρσενικά
να μπαίνουν στην περιοχή της.
Ο μεγαλύτερος φονιάς μικρών είναι άλλες λεοπαρδάλεις.
Αυτό το αρσενικό ήταν απειλή για την Κούτζιρα και τον Ντακούνγκα.
Σκοτώνουν επίτηδες τα μικρά για να επαναφέρουν μια θηλυκιά σε οίστρο
και να ζευγαρώσουν μαζί της.
Το μόνο που θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο...
είναι ο Μοκάνιο...
ΜΟΚΑΝΙΟ "Ο ΜΕΓΑΛΟΣΩΜΟΣ"
...το κυρίαρχο αρσενικό της περιοχής και πατέρας των μικρών.
Μόλις ο Μοκάνιο μυρίστηκε τον εισβολέα,
αμέσως άρχισε να τον αναζητά.
Δεν πέρασε πολλή ώρα
προτού ο Μοκάνιο εντοπίσει το ελαφρώς ωχρό αρσενικό.
Είχαμε μια κατάσταση
όπου τα δύο αρσενικά ζύγιζαν ο ένας τον άλλον.
Η ένταση κλιμακωνόταν όλο και πιο πολύ.
Εν τέλει, έφτασε μια στιγμή όπου τα δύο αρσενικά έπρεπε να παλέψουν.
Συνέβη σε μια περιοχή με πυκνούς θάμνους, μακριά από τα βλέμματα.
Διακυβεύονταν πολλά.
Ήταν ένας αγώνας που θα καθόριζε
αν η Κούτζιρα και ο Ντακούνγκα θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.
Ο νεαρός εισβολέας εμφανίστηκε πρώτος.
Όμως, ο Μοκάνιο ήταν άφαντος.
Η αβεβαιότητα ήταν φρικτή.
Εν τέλει, εμφανίστηκε, αρκετά χτυπημένος.
Όμως, μια και το περιπλανώμενο αρσενικό άρχισε να απομακρύνεται,
ξεκάθαρα είχε νικήσει αυτός.
Όλοι ανασάναμε με ανακούφιση ξέροντας ότι η οικογένεια της Μοτσίμα ήταν ασφαλής
και ότι μπορούσαμε να συνεχίσουμε με την ιστορία τους.
Περνάνε μέρες και βδομάδες κατά τις οποίες δεν επικοινωνείς με ψυχή.
Έτσι, είναι σημαντικό να νιώθεις άνετα μέσα στο μυαλό σου.
Πάντα ήμουν κομματάκι εσωστρεφής.
Μάλλον το να είμαι εδώ, στη γαλήνη και την ησυχία,
ταίριαζε στον χαρακτήρα μου.
Όταν κοιμάσαι στην ύπαιθρο, πρέπει να είσαι σε εγρήγορση.
Πάντα υπάρχει πιθανότητα να περάσουν φίδια, σκορπιοί και λιοντάρια.
Αλλά παράλληλα, βρίσκεσαι κάτω από μια κουβέρτα αστεριών,
κάτι που ο κόσμος σπάνια έχει ευκαιρία να βιώσει.
ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ...
Όταν ξυπνάς, βυθίζεσαι στο περιβάλλον.
Όταν κοιτάς τριγύρω,
δεν αναζητάς μόνο λεοπαρδάλεις, σε δέντρα ή που περπατούν.
Κοιτάς και τα άλλα θηράματα στην περιοχή
για να δεις αν είναι χαλαρά ή σε εγρήγορση.
Κι αυτό θα σου δείξει αν κάπου κοντά υπάρχει λεοπάρδαλη ή όχι.
Παιδιά, βλέπω ίχνη θηλυκών λεοπαρδάλεων στον δρόμο
προς το Δάσος των Παγκολίνων.
Μοιάζουν φρέσκα. Θα τα ακολουθήσω.
Πρέπει να γίνεις λεοπάρδαλη. Να σκέφτεσαι, να φέρεσαι σαν αυτή.
Έτσι θα τις βρεις.
Αυτό το κατακτάς με τον καιρό και με καθημερινή προσπάθεια.
Λοιπόν, κατάφερα να εντοπίσω τη Μοτσίμα.
Είναι με την Κούτζιρα και πηγαίνουν προς το Πέρασμα των Μαγκοστίν.
Όταν το μικρό μιας λεοπάρδαλης φτάνει σε ηλικία ενός έτους,
το κυνηγετικό ένστικτό του αρχίζει να ενεργοποιείται πραγματικά.
Σε αυτό το στάδιο, η Μοτσίμα πήγαινε συχνά την Κούτζιρα για κυνήγι,
ώστε να βλέπει και να μαθαίνει.
Μια φορά, η Κούτζιρα έβλεπε τη μαμά της να κυνηγάει.
Η μαμά παραμόνευε με προσήλωση.
Κρύβεται καλά, δεν θέλει να τη δουν.
Ξαφνικά, η Κούτζιρα πάει κοντά της
γιατί θέλει αγκαλίτσες με τη μαμά της.
Πρέπει να δίνεις προσοχή στα παιδιά σου, αλλά όχι στη δουλειά.
Η Κούτζιρα έχει καλή πρόθεση,
αλλά ακόμα της λείπει η ικανότητα, η εμπειρία.
Αλλά τουλάχιστον είναι πρόθυμη να μάθει.
Ο Ντακούνγκα διαφέρει από την αδελφή του.
Δεν είχε την απαραίτητη εστίαση για να μάθει από οποιονδήποτε.
Είχε μια δική του αποστολή.
Πάντα έμπλεκε σε μπελάδες.
Από τα δύο μικρά της Μοτσίμα, ανησυχούσαμε για τον Ντακούνγκα, μήπως σκοτωθεί.
Υπήρχε μια συγκεκριμένη περίοδος όταν έλειπε για μέρες.
Ήταν ασυνήθιστο. Δεν τον βρίσκαμε. Δεν ξέραμε πού ήταν.
Είναι πολύ εύκολο
οι θηρευτές να σκοτώσουν μια λεοπάρδαλη σ' αυτήν τη φάση της ζωής της.
Ναι, είμαι στη Δεντροστοιχία των Μικόνια κι ο Ντακούνγκα είναι άφαντος.
Βλέπω μια οικογένεια γατόπαρδων, οπότε θα περάσω τον χρόνο μου μαζί τους.
Ήταν μια μητέρα με δύο μεγάλα νεαρά αγόρια.
Κατάφεραν να σκοτώσουν ένα ιμπάλα.
Τους είδα να τρώνε λίγο.
Και μετά, ποιον να δω;
Τον Ντακούνγκα.
Πηγαίνει προς το κουφάρι του ιμπάλα με τους γατόπαρδους.
Και πλησιάζει όλο και πιο πολύ.
Μόνο αυτός, ένα αγοράκι, θα διεκδικούσε το ιμπάλα
από τρεις μεγάλους γατόπαρδους.
Αυτό περιγράφει τέλεια την προσωπικότητα του Ντακούνγκα.
Δεν έχω ξανακούσει γατόπαρδοι να κυνηγάνε μια λεοπάρδαλη.
Ούτε έχω ξανακούσει να σκαρφαλώνει μια λεοπάρδαλη σε φοίνικα.
Παρακολουθούμε τις λεοπαρδάλεις για ώρες, μέρες, βδομάδες,
χωρίς να κάνουμε τίποτα.
Αλλά έρχεται μια μέρα όταν πρέπει να είσαι σε ετοιμότητα.
Ο Ντακούνγκα θα πίστευε ότι στάθηκε τυχερός
όταν μυρίστηκε ένα άλλο θήραμα.
Ακολούθησε τη μύτη του,
μόνο για να διαπιστώσει ότι ήταν του Μοκάνιο, του πατέρα του.
Δεν χώνεσαι να φας το θήραμα ενός κυρίαρχου αρσενικού.
Αλλά τον Ντακούνγκα τον οδηγούσε το στομάχι του.
Δεν είχε σημασία ότι ήταν ο πατέρας του.
Έπαιζε με τη φωτιά.
Κάθε φορά που ο Ντακούνγκα αποτύγχανε,
περίμενα να έρθει στα συγκαλά του και να τα παρατήσει.
Αλλά δεν έχει αίσθηση κινδύνου και απλώς επέμενε.
Απροσδόκητα, η τόλμη του απέδωσε.
Με τίποτα δεν περίμενα η φάση να τελειώσει έτσι.
Δεν ξέρω γιατί ο Μοκάνιο υποχώρησε.
Ίσως υπήρχε μια αναγνώριση από τον πατέρα του
που θα ήταν κάτι εκπληκτικό.
Αυτό πραγματικά δείχνει τον χαρακτήρα του Ντακούνγκα.
Κάτι τέτοιες στιγμές δείχνουν μια άλλη πλευρά των λεοπαρδάλεων
που δεν έχουμε ξαναδεί.
Στο τέλος της ημέρας, η οικογένεια ξαναέσμιξε.
Το δέσιμο εκείνη τη στιγμή είναι απίστευτο.
Υπάρχει παιχνιδιάρικη διάθεση, χοροπηδητά.
Ενώ ο Ντακούνγκα απλώς σαχλαμαρίζει.
Αυτές οι στιγμές χαράς όλο και λιγόστευαν.
Ξεκάθαρα πλησιάζει η εποχή όπου θα γίνουν πιο ανεξάρτητα...
κάτι αναπόφευκτο για μια λεοπάρδαλη.
Νόα;
Ναι, Γκρεγκ;
Σ' εμένα επικρατεί ησυχία. Δεν έχω βρει ίχνη,
οπότε λέω να πάω στη βάση να φρεσκαριστώ.
Ελήφθη, Γκρεγκ. Και σ' εμένα επικρατεί ησυχία, οπότε έρχομαι κι εγώ.
Τα λέμε στη βάση.
Το να κάθεσαι ακίνητος στο αμάξι επί μια βδομάδα δεν είναι και το καλύτερο.
Έτσι, το να πας στη βάση, να αθληθείς λίγο,
να ξυριστείς, απλώς να φροντίσεις τον εαυτό σου, είναι σημαντικό.
ΧΑΝΑ
Το συνεργείο έχει γίνει μια μεγάλη οικογένεια.
Χωρίς αυτήν τη δυναμική ομάδας,
η όλη επιχείρηση δεν θα ήταν εφικτή.
Πολλοί έχουμε μια λόξα. Όταν γυρνάμε στη βάση,
νιώθουμε ότι χάνουμε τη δράση έξω στην ύπαιθρο.
Οπότε, κάνεις όσο πιο πολλά μπορείς στη βάση, αλλά κοιτάς να γυρίσεις έξω.
ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ...
Όταν το Δέλτα του Οκαβάνγκο είναι ζεστό, άνεμοι σαρώνουν τη στεριά
και αρχίζουν να σχηματίζονται θύελλες.
Αλλά όταν η θύελλα ξεσπάσει τελικά, ρίχνει νερό με το τουλούμι.
Τα πάντα πανηγυρίζουν τον ερχομό της.
Φέρνει ανακούφιση από την ανελέητη ζέστη και μια υπόσχεση για καλύτερες εποχές...
όταν η ύπαιθρος θα γεμίσει ζωή.
Σχεδόν όλα γεννούν σ' αυτήν την εποχή.
Δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για τα 18μηνα μικρά της λεοπάρδαλης...
να εξοικειωθούν με τα θηράματα που θα κυνηγούν στο μέλλον.
Παρακολουθώ την Κούτζιρα.
Είμαστε κοντά στη Δεντροστοιχία της Μαγκούστας τώρα.
Ξαπλώνει για να ξεκουραστεί.
Βρισκόταν σ' αυτόν τον θάμνο μερικές ώρες.
Τότε, στην περιοχή μπούκαρε μια μεγάλη ομάδα μπαμπουίνων.
Κι η Κούτζιρα ενδεχομένως σκέφτηκε "Ίσως μπορώ να αρπάξω ένα μικρό".
Είχε κάτσει πολλή ώρα στον θάμνο.
Περιβαλλόταν από μεγαλόσωμους μπαμπουίνους
που έχουν τεράστια, φοβερά δόντια φτιαγμένα για να προκαλούν κακό.
Είχε μπλέξει άσχημα.
Δεν νομίζω ότι έχει τρέξει ποτέ της τόσο γρήγορα.
Αλλά συνειδητοποίησε ότι εδώ πέρα, όλα μπορούν να αλλάξουν πολύ γρήγορα.
Σ' αυτήν τη φάση, περνούσαμε πιο πολλή ώρα με τις λεοπαρδάλεις
παρά με οποιοδήποτε άλλο πλάσμα στον πλανήτη.
Ήταν κάτι απίθανο το ότι είχαμε πρόσβαση
σ' αυτήν την άπιαστη, μυστικοπαθή οικογένεια,
στα βαθύτερα μυστικά της.
Δένεσαι συναισθηματικά μ' αυτά τα αιλουροειδή
επειδή είσαι μαζί τους κάθε μέρα και βδομάδα.
Κάποια στιγμή, αρχίζεις να τα πονάς.
Γελάς και κλαις μαζί τους.
Μερικές φορές, σκέφτεσαι "Τη λατρεύω αυτήν τη γάτα".
Αλλά χρειάζεσαι ένα ξεκάθαρο όριο.
Η ουσία είναι να τους αφήνεις να ζουν τη ζωή τους ως λεοπαρδάλεις
και να είσαι απλώς παρατηρητής.
Ήταν αναπόφευκτο ότι η Μοτσίμα θα ήθελε να ξαναζευγαρώσει.
Όταν τα μικρά έγιναν δύο ετών,
ήρθε πάλι σε οίστρο.
Ήθελε να τραβήξει την προσοχή του Μοκάνιο
και άρχισε να αφήνει τη μυρωδιά της στην περιοχή της.
Όταν σμίγουν δύο λεοπαρδάλεις, είναι μια έντονη σχέση.
Θα ζευγαρώσουν εκατοντάδες φορές μέσα σε τέσσερις ή πέντε μέρες.
Συνήθως, το θηλυκό δίνει το έναυσμα για το ζευγάρωμα.
Θα τον φλερτάρει...
και θα τον κατακλύσει με αγάπη και την προσοχή.
Μετά από τρεις μέρες ζευγαρώματος, το αρσενικό είναι κουρασμένο.
Έχει εξαντληθεί. Έχει ξεθεωθεί.
Ενώ αυτή ακόμα θέλει να εξασφαλίσει ότι αυτό το ζευγάρωμα θα έχει επιτυχία.
Προσπαθεί να βεβαιωθεί ότι αυτός ξέρει πως αυτά θα είναι τα δικά του μικρά.
Μετά το ζευγάρωμα, η Μοτσίμα αναμένεται να κάνει νέα οικογένεια.
Η Κούτζιρα και ο Ντακούνγκα αποτελούν κίνδυνο για τα αγέννητα μικρά.
Στη Μοτσίμα απομένουν μόνο τρεις μήνες
να τους ξαποστείλει προτού έρθουν τα νέα μωρά της.
Είναι μια ωρολογιακή βόμβα.
Η Κούτζιρα έδειχνε σημάδια προόδου,
αλλά ακόμα δεν έχει καταφέρει να σκοτώσει το πρώτο της θήραμα.
Ο Ντακούνγκα, από την άλλη, εξακολουθούσε να κάνει σοβαρά λάθη.
Ήταν σημαντική πηγή ανησυχίας.
Η Μοτσίμα ήξερε ότι χρειαζόταν βοήθεια.
Και, ως καλή μητέρα, επίτηδες του έδειξε πού να βρει τη λεία του.
Η Μοτσίμα προφανώς ήξερε ότι υπήρχαν φακόχοιροι μέσα στην τρύπα
και πρόσφερε στον γιο της μια τέλεια ευκαιρία.
Είναι μια μελετημένη διαδικασία. Τίποτα το ενστικτώδες.
Παρατηρήσαμε μια απίστευτη συμπεριφορά.
Αυτό που δεν περίμενε ήταν ότι η μητέρα ήταν εκεί.
Είναι σχεδόν αδύνατο να τα βάλεις με έναν φακόχοιρο σε τρύπα.
Οι κοφτεροί χαυλιόδοντές τους θα τους έσκιζαν.
Η Κούτζιρα παρατηρεί τον Ντακούνγκα και τη Μοτσίμα
και μάθαινε από τα λάθη τους.
Έδιναν μια μάχη που δεν θα κέρδιζαν ποτέ.
Αλλά καμιά βδομάδα αργότερα,
η Κούτζιρα κάθεται μόλις 25 μέτρα από το λαγούμι ενός φακόχοιρου.
Και περιμένει.
Μια ώρα αργότερα,
βλέπω τη μητέρα να βγαίνει από το λαγούμι.
Μόνο εκ των υστέρων κατάλαβα ότι το υπολόγιζε αυτό
από τη στιγμή που σταματήσαμε δίπλα σε αυτό το λαγούμι.
Είναι απίστευτο!
ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ...
Η Κούτζιρα αναπτυσσόταν όχι μόνο από άποψη ικανοτήτων,
αλλά και σε μέγεθος.
Ωρίμαζε και σεξουαλικά.
Άρχισε να σημαδεύει με τη μυρωδιά της όλη την περιοχή της μητέρας της.
Αυτό θα προσελκύσει περιπλανώμενα αρσενικά
που αποτελούν πραγματική απειλή για τα αγέννητα μικρά της Μοτσίμα.
Η Μοτσίμα δεν είχε άλλη επιλογή από το να διώξει την Κούτζιρα.
Αντιλήφθηκε τη μυρωδιά της Κούτζιρα πολύ γρήγορα
και ακολούθησε τα ίχνη της.
Η Κούτζιρα αναγνώρισε τη μητέρα της.
Αλλά η γλώσσα του σώματός της ήταν διαφορετική.
Η προσέγγισή της ήταν πιο σοβαρή και εστιασμένη.
Όταν έληξε ο καβγάς, έβλεπες τη σύγχυση στο πρόσωπο της Κούτζιρα.
Δεν κατανοούσε την επίθεση.
Η Μοτσίμα συνέχισε να την εξωθεί προς τα όρια της περιοχής της.
Όταν η Κούτζιρα ένιωσε ότι δεν μπορούσε να πάει πιο πέρα
κι έπρεπε να αντισταθεί και να υπερασπιστεί τη θέση της,
αυτό θεωρήθηκε πρόκληση.
Αυτό ήταν το τέλος της σχέσης τους.
Οι δρόμοι μητέρας και κόρης έπρεπε να χωρίσουν.
Είναι ακατανόητο από την ανθρώπινη οπτική.
Ο χωρισμός με τους απογόνους μας ποτέ δεν είναι τόσο απότομος.
Είναι βάναυσο να το βλέπεις στη ζωή μιας λεοπάρδαλης.
Αλλά έτσι λειτουργεί ο φυσικός κόσμος.
Η Κούτζιρα εκδιώχθηκε στο άγνωστο.
Δεν ήταν ευπρόσδεκτη να γυρίσει.
Για να γεννήσει τα νέα της μωρά η Μοτσίμα,
ήθελε και τα δύο μικρά της να φύγουν από κει,
αλλά ο Ντακούνγκα ακόμα αλώνιζε εκεί.
Αντί να σκεφτεί και να χρησιμοποιήσει όσα του είχε μεταδώσει η μητέρα του,
εκείνος ορμούσε σε διάφορες καταστάσεις.
Μια λεοπάρδαλη δεν κυνηγά έτσι.
Αποτύγχανε παταγωδώς, ξανά και ξανά.
Ο Ντακούνγκα δεν ήταν έτοιμος κι αν τον έδιωχνε τώρα,
δεν θα επιβίωνε.
Μια μέρα ο Ντακούνγκα σκαρφάλωνε σ' ένα λαγούμι φακόχοιρων.
Έχω ξαναδεί όλες τις λεοπαρδάλεις να τσεκάρουν τα λαγούμια,
αλλά ποτέ δεν έχω δει κάποια να επιτίθεται στον μεγαλύτερο φακόχοιρο της περιοχής.
Ο Σπαθόδοντας.
Δεν δέχεται την αποτυχία, οπότε ακολουθεί τον φακόχοιρο
και ξαναπροσπαθεί...
να σκοτώσει έναν ενήλικο αρσενικό φακόχοιρο.
Απέδειξε ότι κάναμε λάθος.
Ναι, ήταν μια στιγμή περηφάνιας.
Η επιτυχία με τον φακόχοιρο άλλαξε τη νοοτροπία του Ντακούνγκα
κι αυτό επηρέαζε πλέον τη μητέρα του.
Κυριαρχούσε πάνω της σωματικά και μετατρεπόταν σε απειλή,
όχι μόνο γι' αυτήν, αλλά και για τα αγέννητα μικρά της.
Ήταν εμφανές ότι η σχέση άρχισε να καταρρέει.
Σε κάθε επόμενη συνάντηση, η επιθετικότητα ήταν όλο και μεγαλύτερη.
Εν τέλει, η Μοτσίμα ξέσπασε.
Η οικειότητα και η καλοσύνη χάθηκαν.
Γύρισε την πλάτη στην περιοχή της μητέρας του
και αποφάσισε να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο.
Η Μοτσίμα είχε κάνει ό,τι μπορούσε για τον Ντακούνγκα.
Βγήκε στον έξω κόσμο με τις καλύτερες πιθανότητες.
Τον παρακολουθούσαμε να φεύγει
και δεν ξέραμε αν θα τον ξαναβλέπαμε ποτέ.
Είναι μια γλυκόπικρη στιγμή.
Άσχετα από το τι μπορεί να νιώθεις,
πρέπει να φύγει, να κατακτήσει την περιοχή του
και να κάνει τη δική του οικογένεια.
ΧΑΝΑ
Υπάρχει μια αίσθηση περηφάνιας που τα κατάφερε ως τώρα.
Διένυσε το πιο δύσκολο κομμάτι της πορείας του.
Ξέρεις ότι θα βγει εκεί έξω και θα πετύχει.
Είναι ένα μεγάλο, δυνατό αγόρι και αυτό σε παρηγορεί.
Με την αποχώρηση του Ντακούνγκα, αυτό το μοναδικό παράθυρο
στην οικογενειακή ζωή των λεοπαρδάλεων τελείωσε.
Είναι αδύνατο να συμμετάσχεις σ' αυτό
και να μη σε αλλάξουν οι εμπειρίες που μοιραστήκαμε.
Τα δυόμισι χρόνια γυρισμάτων με αυτές τις λεοπαρδάλεις
μου έδωσαν μια διαφορετική προοπτική για τη ζωή μας.
Υπάρχει κάτι αγνό στη ζωή τους.
Είναι πολύ απέριττη και απλή.
Νομίζω πως αν κατάφερνα να τους μοιάσω περισσότερο στη ζωή μου...
θα ήταν κάτι καλό.
Λίγους μήνες αφότου σταματήσαμε να ακολουθούμε τη Μοτσίμα,
ο Νόα με πήρε και μου είπε ότι την είχε βρει...
να κείται στο δάσος, νεκρή.
Η ειρωνεία του να μπορούμε να την αγγίξουμε μόνο αφότου είχε πεθάνει...
ήταν τρομερή.
Ήταν μια από τις πιο δύσκολες στιγμές που χρειάστηκε να αντιμετωπίσω ποτέ.
Το να δω ένα αιλουροειδές που γνώρισα κι αγάπησα τόσο...
νεκρό.
Δεν μπορώ να ξέρω με σιγουριά τι της συνέβη.
Αλλά αυτά τα ζώα έχουν μια πολύ έντονη, σύντομη ζωή.
Κι η δική της ήταν εξαιρετική.
Σταθήκαμε τυχεροί που είδαμε ένα κομμάτι της.
Μετά τον θάνατο της Μοτσίμα, ήταν λες κι ο κόσμος μας είχε αδειάσει.
Δεν υπήρχαν λεοπαρδάλεις γύρω μας.
Μέχρι που μας πήρε ο Γκρεγκ κι είπε ότι είχε βρει την Κούτζιρα.
Ήταν στα όρια της περιοχής της μητέρας της.
Το συνεργείο ξεκάθαρα ενθουσιάστηκε που εκείνη είχε επανέλθει.
Κούρνιαζε ψηλά στα κλαδιά ενός δέντρου.
Παρατήρησα μερικά ιμπάλα αρκετά κοντά.
Στο πίσω μέρος του μυαλού μου,
υποψιαζόμουν πως αν πάνε κάτω από το δέντρο,
ίσως επιχειρήσει να τα κυνηγήσει.
Κάποια στιγμή, μερικά αρσενικά πήγαν κάτω από το δέντρο.
Θεέ μου, απλώς βλέπεις να προβάλλει ένα κεφάλι.
Το πέτυχε, πέτυχε στην εντέλεια.
Μας παρηγορούσε η γνώση ότι η κληρονομιά της Μοτσίμα συνεχιζόταν.
Καθιστούσε το τέλος της ιστορίας περισσότερο μια νέα αρχή.
Ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της Κούτζιρα όπου εκείνη εξελισσόταν
και γινόταν ένα εξαιρετικό αιλουροειδές από μόνη της.
Υποτιτλισμός: Λιουμπίνκα Δημητρόβα