Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
DELTA OKAWANGO, BOTSWANA
Lamparty to najznakomitsze drapieżniki.
Potrafią się ukrywać.
Potrafią się wspinać, potrafią polować.
Są bardzo przebiegłe.
Bardzo inteligentne.
Żyłem z lampartami i filmowałem je na przestrzeni lat.
Każdy z nich ma wyjątkową osobowość.
Kiedy poznałem Mochimę,
z łatwością wskoczyła na drzewo, jakieś dziesięć czy 12 metrów w górę.
Ulokowała się tam celowo.
Nie miałem pojęcia, co planuje.
I wtedy stało się coś niezwykłego.
Nigdy nie widziałem, aby lampart podjął takie ryzyko podczas łowów.
Jednak niedługo potem okazało się, co było powodem.
Zerknięcie do legowiska, gdzie znajdowały się lamparciątka,
pozwoliło mi zrozumieć, jak bardzo są one bezbronne.
Pierwsze dwa lata życia są pełne zagrożeń.
To dlatego dojrzałość osiąga mniej niż połowa młodych.
Nie wiedziałem, jak potoczy się ta historia.
Ale wiedziałem, że podążając za tą rodziną,
uzyskam dostęp do świata lampartów,
jak nigdy wcześniej.
ŻYCIE Z LAMPARTAMI
Filmowanie lamparciątek stanowi wyzwanie.
Dobra mama ukrywa je i dba, aby były niewidoczne dla świata.
Lamparciątka, wraz z upływem czasu, zaczynają poznawać otoczenie.
Jednak nie ośmielają się wyjść poza swoje legowisko.
Dopiero po trzech miesiącach
stawiają pierwsze kroki w nieznane.
I właśnie wtedy poznajemy ich osobowość.
To dobry moment na nadanie imion.
Kutjira znaczy „nieśmiała”.
Była lustrzanym odbiciem matki.
MOCHIMA „ODWAŻNA”
Nie tylko z wyglądu, ale i charakteru.
Przyglądała się światu i próbowała go rozszyfrować.
W jej oczach widać było, że to bystrzacha.
Jej syna nazwałem Dakunga, czyli „ten, który chce mieć władzę”.
Był zupełnym przeciwieństwem siostry.
Cechowała go większa nonszalancja.
I niezdarność.
Jeśli nie zważasz na nic, nie przeżyjesz w dziczy.
To niebezpieczne miejsce.
Filmowanie lampartów wymaga oddania i pasji.
Zdałem sobie sprawę, że aby dotrzymać kroku tej rodzinie,
będę potrzebował wsparcia.
Musiałem stworzyć ekipę złożoną z niezmiernie ambitnych osób,
które gotowe były poświęcić kilka lat swojego życia,
aby podążać za lampartami.
Pochodzę z miasta
i po przybyciu tutaj nie wiedziałem, jak radzić sobie w buszu.
Moja mama była zaniepokojona.
Bała się, że dorwie mnie jeden z drapieżników.
Nie miałem pojęcia, że się tu znajdę.
Moje doświadczenie pracy z kamerą, i to w buszu, było znikome.
Rzucono mnie na głęboką wodę i musiałem pokazać, co potrafię.
Mochima ukryła młode w Siedzibie Lampartów
i zmierza w kierunku granicy mangust.
Wybiera się na polowanie.
Widać, że jest skupiona.
Myśli tylko o jednym.
Jej cel to nakarmić rodzinę.
Jeśli jej się nie uda,
mogą minąć trzy dni, zanim nakarmi młode,
a to stanowi zagrożenie.
Żaden ruch lamparta nie jest przypadkowy.
Każdy element jest przemyślany.
Podczas polowania...
ta inteligencja i zdolność do kamuflażu
są prawdziwą istotą natury lamparta.
To niezwykłe, jak blisko potrafi podejść lampart,
podczas gdy ofiara jest tego zupełnie nieświadoma.
Mochima potrafi skradać się do ofiary i być w odległości metra,
a potem utrzymać pozycję przez godzinę, zanim zaatakuje.
Doświadczony drapieżnik może udusić ofiarę,
wgryzając się w pysk i nos,
aby zapobiec dźwiękom, które mogłyby ostrzec innych.
Im ciszej zabija, tym większe szanse na sukces.
Lamparty potrafią wciągnąć zwłoki ofiary na drzewo,
ale matka głodnych lamparciątek często ukrywa zdobycz na ziemi.
Gdy Mochima wezwała młode,
Kutjira, jak to ona, odpowiedziała od razu.
Ale Dakunga nie dawał znaku.
Najwyraźniej hasał daleko od bezpiecznego miejsca.
Testowanie granic w tych warunkach może mieć śmiertelne skutki.
Mochima nawoływała wiele razy, zanim uzyskała odpowiedź.
Młody się nie przejął.
On już uważał się za przywódcę.
Zwłoki ofiary to dla lamparciątek okazja do nauki.
Obserwujemy tu dość komiczny rytuał.
Maluchy odtwarzają polowanie w wyobraźni.
To niezbędne, aby rozwijała się w nich żądza krwi.
Stanowi to ważny krok na ich drodze do samodzielnych polowań.
Gdy młode są nakarmione, syte i zadowolone,
Mochima musi zająć się ochroną swego terenu
o powierzchni około 20 km kwadratowych.
Robi to, patrolując granice.
Oznacza je swoim zapachem.
Podążanie za nią stanowi wyzwanie.
Bywa, że przemieszcza się ciągle przez nawet osiem godzin.
Chęć dotrzymania jej kroku generuje stres.
Czasami zapominasz o tym, aby jeść,
bo nie chcesz jej zgubić.
Znakowanie terenu zapachem to informacja dla innych samic,
że dotarły do jej terenu i powinny zachować dystans.
Nie odstrasza jednak wędrownych samców, którzy zapuszczają się na jej teren.
To dorosłe lamparty najczęściej zabijają lamparciątka.
Ten wędrowny samiec stanowi zagrożenie dla Kutjiry i Dakungi.
Samce celowo zabijają młode, aby samica wróciła do rui.
Wtedy może dojść do krycia.
Jeśli coś może takiego samca powstrzymać,
to Mokhanyo...
MOKHANYO „WIELKI”
To samiec alfa na tym terenie, a także ojciec młodych.
Gdy tylko Mokhanyo poczuł zapach intruza, zaczął go tropić.
Mokhanyo szybko dogonił osobnika o dość jasnym futrze.
Te dwa samce przyglądały się sobie na odległość.
Napięcie nieubłaganie narastało.
W końcu doszło do konfrontacji i walki.
Odbyła się poza zasięgiem wzroku, wśród gęstych krzewów.
Stawka była wysoka.
Ta walka miała ostatecznie zdecydować,
czy Kutjira i Dakunga przeżyją.
Młody intruz wyłonił się pierwszy.
Po Mokhanyo nie było ani śladu.
Ta niepewność była potworna.
W końcu wyszedł, ale był poważnie poharatany.
Wędrowny samiec zaczął się jednak oddalać.
Mokhanyo okazał się zwycięzcą.
Odetchnęliśmy z ulgą, wiedząc, że rodzina Mochimy jest bezpieczna,
i że możemy kontynuować ich historię.
Czasami przez całe tygodnie nie masz kontaktu z ludźmi.
Dlatego musisz czuć się dobrze z samym sobą.
Zawsze byłem nieco introwertykiem,
więc przebywanie tutaj, w ciszy i spokoju,
odpowiada mojemu charakterowi.
Śpiąc na świeżym powietrzu, musisz zachować czujność.
Możesz natknąć się na węże, skorpiony, a nawet przechodzące obok lwy.
Ale śpisz też pod rozgwieżdżonym niebem.
Dla większości osób jest to zwyczajnie nieosiągalne.
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ...
Po przebudzeniu jesteś częścią otoczenia.
Rozglądasz się i oczywiście nie widzisz przechadzających się lampartów.
Dostrzegasz inne dzikie zwierzęta
i zwracasz uwagę na to, czy są spokojne, czy nie.
Ich zachowanie wskazuje, czy w pobliżu znajduje się lampart.
Panowie, ślady lamparcicy na obwodnicy
w kierunku lasu łuskowców.
Są dość świeże, pojadę za nimi.
Musisz myśleć i zachowywać się jak lampart.
Inaczej go nie znajdziesz.
To przychodzi z czasem i doświadczeniem w terenie.
Zlokalizowałem Mochimę.
Jest z Kutjirą i kierują się do skrzyżowania mangostanów.
Gdy lamparciątka mają około roku,
ich instynkt łowiecki w pełni się rozbudza.
Mochima zaczęła wtedy zabierać Kutjirę na szereg polowań.
Miała obserwować i pobierać naukę.
Pewnego razu córka przyglądała się polowaniu matki,
która intensywnie się skradała.
Ukrywała się misternie, nie chcąc być zauważoną.
I nagle Kutjira podeszła do niej,
bo chciała się przytulić do matki.
Jasne, dzieci potrzebują uwagi, ale nie gdy akurat pracujemy.
Kutjira miała dobre zamiary,
ale brakowało jej umiejętności i doświadczenia.
Jednak chciała się uczyć.
Dakunga to przeciwieństwo siostry.
Nie potrafił skupić się na przyglądaniu się innym.
Obrał własną drogę.
Często pakował się też w kłopoty.
Zawsze istniały obawy, że to Dakunga będzie tym z dwojga, które nie przetrwa.
W pewnym momencie Dakunga zniknął na kilka dni.
To było nietypowe, nie mogliśmy go zlokalizować.
Drapieżniki z łatwością mogą zabić tak młodego lamparta.
Jestem przy drzewach aksamitnych i nie ma śladu po Dakundze.
Jest tu rodzina gepardów, więc ją poobserwuję.
To była matka i dwóch młodocianych samców.
Udało się im upolować impalę.
Obserwowałem ich posiłek.
I kogo nagle zobaczyłem?
Dakungę.
Kierował się ku zwłokom impali i rodzinie gepardów.
Podchodził bliżej i bliżej.
Tylko ten smarkacz mógł odważyć się
zabrać impalę trzem wielkim gepardom.
To idealnie ilustruje jego charakter.
Nigdy nie słyszałem, żeby gepard gonił lamparta.
Ani żeby lampart wspiął się na palmę.
Obserwujemy te lamparty godzinami, dniami i tygodniami.
I nie dzieje się nic.
Aż pewnego dnia wszystko się zmienia. Musisz zachować czujność.
Dakunga poczuł, że ma farta, gdy zwietrzył kolejną upolowaną zwierzynę.
Podążył więc za nosem i znalazł zdobycz swojego ojca.
Samiec alfa nie dzieli się łupem.
Jednak Dakungą kierował pusty żołądek.
Fakt, że to jego ojciec, nie dawał mu forów.
Dakunga igrał z ogniem.
Po każdej nieudanej próbie Dakungi
miałem nadzieję, że otrzeźwieje i się podda.
Ale ponieważ brak mu poczucia zagrożenia, nie ustępował.
Co niewiarygodne, zuchwałość popłaciła.
Takiego zakończenia nigdy bym nie przewidział.
Nie wiem, dlaczego Mokhanyo ustąpił.
Może był to dowód uznania ze strony ojca. Coś wręcz zdumiewającego.
To świadectwo charakteru Dakungi.
Takie chwile ujawniają cechy lampartów,
których wcześniej nie znaliśmy.
Rodzina znowu była razem z końcem dnia.
W niesamowity sposób okazywali sobie bliskość.
Było dużo zabaw i skakania.
A w przypadku Dakungi raczej chuliganienia.
Ale tych beztroskich chwil było coraz mniej.
Zbliżał się etap większej samodzielności,
co nieuniknione w życiu lamparta.
Noah?
Dawaj, Greg.
U mnie spokój. Żadnych śladów.
Kieruję się do obozu, aby odpocząć.
Przyjąłem. U mnie też spokój. Zjadę za tobą.
Widzimy się w obozie.
Przesiadywanie przez niemal tydzień w samochodzie nie jest idealne.
Powrót do obozu, uprawianie sportu,
ogolenie się, zadbanie o siebie, to bardzo ważne.
Ekipa staje się rodziną.
Bez tak bliskich relacji
cały ten projekt nie byłby możliwy.
Cierpimy na pewną przypadłość:
będąc w obozie czujemy, że omija nas akcja w buszu.
Starasz się maksymalnie wykorzystać czas w obozie, ale też szybko wrócić do dziczy.
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ...
Gdy w Delcie Okawango panuje upał, nadchodzą silne wiatry
i powstają burze.
Gdy wreszcie dochodzi do załamania pogody, leje jak cebra.
Przybycie deszczu wywołuje radość.
Przynosi ulgę po bezlitosnych upałach i obiecuje łatwiejsze dni,
kiedy wszystko wraca do życia.
Ta pora to czas narodzin.
Półtoraroczne lamparciątka mają okazję dowiedzieć się...
na kogo będą polowały w przyszłości.
Śledzę Kutjirę.
Jesteśmy nieopodal granicy mangust.
Wygląda, że utnie sobie drzemkę.
Przebywała w krzakach parę godzin.
W okolicy zjawiło się duże stado pawianów.
Kutjira mogła myśleć, że upoluje jedno z młodych.
I dlatego zbyt długo została w tym miejscu.
Otoczyły ją wielkie samce pawianów.
Mają one ogromne i budzące grozę zęby, które mogą spowodować znaczne szkody.
Znalazła się w opałach.
Chyba nigdy w życiu nie biegła tak szybko.
Ale zdała też sobie sprawę z tego, że okoliczności szybko się zmieniają.
Podczas projektu spędziliśmy z lampartami więcej czasu
niż z jakąkolwiek inną istotą na tej planecie.
To wyjątkowe mieć dostęp do tych nieuchwytnych zwierząt,
do ich największych tajemnic.
Między tobą a tymi kotami tworzy się więź,
bo jesteś z nimi dzień w dzień.
W pewnym momencie zaczynasz im kibicować.
Śmiejesz się i płaczesz z nimi, i czasami myślisz sobie,
że naprawdę kochasz te koty.
Jednak musisz wyznaczyć pewną granicę.
To dzikie zwierzęta, które muszą żyć swoim życiem,
a ty jesteś ich obserwatorem.
Wiadomo było, że Mochima będzie ponownie szukać samca.
Gdy młode miały dwa lata,
weszła w ruję.
Chciała zwrócić na siebie uwagę Mokhanyo
i zaczęła oznaczać teren swoim zapachem.
Spółkowanie lampartów jest dramatyczne.
Kopulują setki razy w ciągu czterech lub pięciu dni.
To samica pociąga tutaj za sznurki.
Flirtuje z samcem...
obsypuje wyrazami miłości i czułości.
Po trzech dniach akcji samiec jest zmęczony.
Jest wyczerpany i wycieńczony.
Ona jednak musi się upewnić,
że te amory nie poszły na marne.
I że samiec będzie wiedział, że to jego młode urodzi.
Kopulacja oznacza, że Mochima będzie miała nową rodzinę.
Kutjira i Dakunga stanowią zagrożenie dla nienarodzonych jeszcze młodych.
Matka ma teraz jedynie trzy miesiące,
aby usamodzielnić dzieci przed przybyciem nowego potomstwa.
To wyścig z czasem.
Choć Kutjira zrobiła znaczne postępy,
nadal nie upolowała ofiary samodzielnie.
Dakunga wciąż popełniał poważne błędy,
co było powodem do zmartwień.
Mochima wiedziała, że musi mu pomóc.
To dobra matka i celowo pokazała mu, gdzie znajdzie ofiarę.
Wiedziała, że w tej norze ukrywają się prosiaki guźca.
Podała je synowi na tacy.
Jej działanie było przemyślane, nie instynktowne.
Wspaniale było móc być tego świadkiem.
Zaskoczyło ją jednak, że samica guźca była w domu.
Starcie z dorosłym guźcem w jego norze jest niewykonalne.
Ostre jak brzytwa kły rozerwą przeciwnika.
Kutjira przyglądała się matce i bratu,
ucząc się na ich błędach,
gdy podejmowali atak skazany na porażkę.
Jakiś tydzień później
Kutjira ulokowała się około 25 metrów od nory guźców.
I czekała.
Godzinę później
samica guźca wyszła z nory.
Zrozumiałem, że Kutjira to zaplanowała
już w chwili, gdy zatrzymaliśmy się przy norze.
To niebywałe!
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ...
Kutjira szlifowała swoje umiejętności i stawała się większa.
Osiągnęła dojrzałość seksualną.
Zaczęła oznaczać zapachem teren matki.
To przyciąga wędrowne samce.
Stanowią one zagrożenie dla nienarodzonych młodych Mochimy.
Mochima pozostawała bez wyboru. Musiała pozbyć się córki z terenu.
Szybko zwęszyła zapach Kutjiry
i zaczęła iść jej tropem.
Kutjira poznała matkę,
ale jej ruchy były inne, bardziej skupione i poważne.
Gdy doszło do starcia, widać było, że Kutjira nie rozumie, co się dzieje.
Nie pojmowała tej agresji.
Mochima wypychała córkę ku granicy swojego terenu.
Gdy Kutjira nie miała już dokąd iść
i musiała odeprzeć matkę, aby utrzymać swoją pozycję,
ta odebrała to jako wyzwanie do walki.
To koniec ich relacji.
Każda musiała iść w swoją stronę.
Ludziom trudno to zrozumieć.
Nigdy tak gwałtownie nie rozstajemy się z dziećmi.
To brutalny element życia lampartów.
Ale tak toczy się życie w przyrodzie.
Kutjirę wypchnięto w nieznane.
Nie była odtąd mile widziana.
Aby nowe potomstwo było bezpieczne,
Mochima musiała wyprosić oboje dzieci.
Jednak Dakunga wciąż był w pobliżu.
Zamiast wykorzystywać przekazaną przez matkę wiedzę,
atakował bez namysłu, zupełnie nie tak, jak powinien polować lampart.
Raz za razem odnosił fatalne porażki.
Nie był gotowy.
Jeśli zostałby wypchnięty na tym etapie, nie przeżyłby.
Pewnego dnia Dakunga wspiął się do nory guźca.
Lamparty robią to często.
Jednak żaden nigdy nie próbował atakować największego guźca w okolicy.
Szablastozębnego.
Dakunga nie odpuszczał, śledził guźca i podjął kolejną próbę.
Chciał upolować dorosłego samca guźca.
Myliliśmy się co do niego.
Byłem z niego dumny.
Udane polowanie na guźca zmieniło nastawienie Dakungi.
Miało to reperkusje dla jego matki.
Stał się od niej silniejszy i stanowił zagrożenie
nie tylko dla niej, ale i dla nienarodzonych młodych.
Ich relacja zaczęła się rozpadać.
Każde spotkanie przynosiło większy poziom agresji.
W końcu Mochima nie wytrzymała.
Bliskość i łagodność wyparowały.
Dakunga porzucił teren matki
i ruszył własną drogą.
Mochima zrobiła dla syna wszystko, co było w jej mocy.
Wyruszył w świat, mając szanse na sukces.
Patrzyliśmy, jak odchodzi,
nie wiedząc, czy go jeszcze zobaczymy.
To słodko-gorzka chwila.
Jednak niezależnie od naszych uczuć,
on musiał odejść, by znaleźć własny teren i założyć własną rodzinę.
Odczuwamy dumę, że udało się mu zajść tak daleko.
Najtrudniejszy etap jest za nim.
Wiadomo, że odniesie sukces.
Jest duży i silny, co dodaje nam otuchy.
Wraz z odejściem Dakungi
zamknęło się okno na świat tej rodziny lampartów.
Niemożliwe jest być częścią projektu
i nie zmienić się w wyniku wspólnych doświadczeń.
Filmując te lamparty przez dwa i pół roku,
zacząłem inaczej spoglądać na nasze życie.
One żyją w sposób prawdziwy.
Ich życie jest proste i klarowne.
Jeśli udałoby mi się przenieść te wartości do mojego życia,
byłoby to pozytywne.
Wkrótce po tym, jak przestaliśmy obserwować Mochimę,
zadzwonił do mnie Noah i powiedział, że ją znalazł.
Leżała przy granicy lasu, martwa.
Co za ironia losu, że mogliśmy jej dotknąć dopiero wtedy...
To było okropne.
To była jedna z najtrudniejszych chwil.
Zobaczyć tę bliską mi, ukochaną kocicę...
martwą.
Nigdy nie dowiem się, co się wydarzyło.
Życie lampartów jest intensywne i krótkie.
A jej było wyjątkowe.
Mieliśmy szczęście, że byliśmy jego świadkami.
Śmierć Mochimy przyniosła pustkę.
Nie było wokół nas lampartów.
Aż Greg zadzwonił z informacją, że znalazł Kutjirę.
Była na skraju terenu matki.
Cała ekipa nie posiadała się z radości.
Kutjira usadowiła się wysoko w koronie drzewa.
W pobliżu wypasały się impale.
Przez głowę przebiegła mi myśl, że jeśli impale podejdą pod drzewo,
Kutjira może na nie zapolować.
Wreszcie kilku samców podeszło pod drzewo.
O rany! Widać było, jak wystawiła głowę.
Zrobiła to bezbłędnie. Idealnie.
Dziedzictwo Mochimy trwa, co bardzo podniosło nas na duchu.
Koniec jednej historii przekształcił się w początek kolejnej.
Czas na nowy rozdział w życiu Kutjiry, która rozwija się i zmienia,
stając się wyjątkową i niezależną kocicą.
Napisy: Dorota Miklasińska