1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:13,160 --> 00:00:17,440
{\an8}(ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ําโอคาวังโก
บอตสวานา)

4
00:00:34,600 --> 00:00:36,960
เสือดาวเป็นนักล่าสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร

5
00:00:38,440 --> 00:00:40,000
ทักษะการซ่อนตัวของมัน...

6
00:00:47,880 --> 00:00:51,200
ทักษะการปีนป่าย ทักษะการล่า...

7
00:00:59,400 --> 00:01:01,040
รอบคอบแม่นยํามาก

8
00:01:01,040 --> 00:01:02,440
ฉลาดมาก

9
00:01:08,280 --> 00:01:11,760
ผมอยู่กับเสือดาวและบันทึก
ชีวิตของพวกมันหลายตัวตลอดหลายปีนี้

10
00:01:11,760 --> 00:01:15,800
ซึ่งแต่ละตัวมีนิสัยโดดเด่นเฉพาะตัว

11
00:01:33,320 --> 00:01:35,920
{\an8}(แบรด)

12
00:01:35,920 --> 00:01:39,080
{\an8}ครั้งแรกที่ผมเจอโมชิมา

13
00:01:39,080 --> 00:01:44,560
มันกระโดดอย่างคล่องแคล่ว
ขึ้นไปที่กิ่งไม้บนสุด สูงสัก 10 หรือ 12 เมตร

14
00:01:45,200 --> 00:01:47,160
และจัดที่ทางให้ตัวเอง

15
00:01:47,880 --> 00:01:48,960
พอเหมาะพอเจาะมาก

16
00:01:52,120 --> 00:01:54,080
ผมไม่รู้ว่ามันคิดจะทําอะไร

17
00:02:05,280 --> 00:02:07,560
แล้วเรื่องแปลกผิดธรรมดาก็เกิดขึ้น

18
00:02:26,280 --> 00:02:30,400
ผมไม่เคยเห็นเสือดาวล่าเหยื่อ
แบบโลดโผนขนาดนี้มาก่อนเลย

19
00:02:39,200 --> 00:02:42,880
แต่หลังจากนั้นไม่นาน
ผมก็เห็นสาเหตุที่มันทําเช่นนั้น

20
00:02:57,200 --> 00:03:02,560
เมื่อมองเข้าไปในรังแวบหนึ่ง
และเห็นลูกเสือดาวตัวเล็กๆ

21
00:03:02,560 --> 00:03:05,720
ผมก็เริ่มเข้าใจว่าพวกมันเปราะบางขนาดไหน

22
00:03:15,840 --> 00:03:18,440
ช่วงสองปีแรกเป็นช่วงที่ลูกเสือดาวมีอันตรายที่สุด

23
00:03:19,600 --> 00:03:23,680
ด้วยเหตุนี้จึงมีน้อยกว่าครึ่ง
ที่จะรอดเข้าสู่ช่วงโตเต็มวัย

24
00:03:31,280 --> 00:03:34,040
ผมไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะดําเนินไปทิศทางไหน

25
00:03:35,440 --> 00:03:38,800
แต่ผมรู้ว่าการติดตามครอบครัวนี้

26
00:03:38,800 --> 00:03:41,640
ผมคงได้เข้าไปเห็นโลกของเสือดาว

27
00:03:41,640 --> 00:03:43,280
ที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นมาก่อน

28
00:04:19,720 --> 00:04:24,360
(อยู่กับเสือดาว)

29
00:04:41,680 --> 00:04:44,160
การถ่ายทําชีวิตของลูกเสือดาว
เป็นงานที่ท้าทายตลอดเวลา

30
00:04:45,240 --> 00:04:48,440
เพราะแม่เสือที่ดีจะซ่อนลูกๆ ของมันอย่างมิดชิด

31
00:04:49,280 --> 00:04:50,880
ไม่ให้ผู้ใดพบเห็น

32
00:05:00,400 --> 00:05:01,920
เมื่อลูกๆ โตขึ้น

33
00:05:02,880 --> 00:05:05,680
พวกมันจะระแวดระวังกับโลกรอบตัว

34
00:05:06,560 --> 00:05:10,680
แต่พวกมันจะไม่ดั้นด้นพ้นขอบเขตของรัง

35
00:05:36,760 --> 00:05:38,840
หลังจากนั้นแค่ประมาณสามเดือน

36
00:05:39,520 --> 00:05:42,440
พวกเด็กๆ จะเริ่มสํารวจนอกอาณาเขตรัง

37
00:05:44,720 --> 00:05:49,280
ตอนนี้เองที่บุคลิกแท้จริง
ของแต่ละตัวเปิดเผยออกมา

38
00:05:50,200 --> 00:05:52,200
และได้เวลาเหมาะจะตั้งชื่อให้พวกมันแล้ว

39
00:06:01,800 --> 00:06:04,080
{\an8}คุตจิรา แปลว่า "ผู้เอียงอาย"

40
00:06:05,400 --> 00:06:07,560
{\an8}มันมีลักษณะเหมือนแม่

41
00:06:13,320 --> 00:06:15,560
ไม่ได้เหมือนแค่หน้าตาแต่นิสัยด้วย

42
00:06:32,200 --> 00:06:36,880
คุณจะได้เห็นมันเฝ้ามองและวิเคราะห์โลกรอบตัว

43
00:06:46,320 --> 00:06:49,520
แววตาของมันบ่งบอกถึงสติปัญญาลึกซึ้ง

44
00:06:54,800 --> 00:07:00,080
ส่วนลูกเสือดาวตัวผู้ ผมตั้งชื่อมันว่า
ดาคุนกา แปลว่า "ผู้ต้องการอํานาจ"

45
00:07:01,920 --> 00:07:04,440
มันตรงข้ามกับพี่สาวอย่างสิ้นเชิง

46
00:07:06,800 --> 00:07:09,040
มันกล้าหาญกว่ามาก

47
00:07:12,720 --> 00:07:14,920
ซุ่มซ่ามกว่าเยอะ

48
00:07:24,800 --> 00:07:29,680
ถ้าจะอยู่รอดในธรรมชาติ
คุณลดการระแวดระวังไม่ได้เลย

49
00:07:31,520 --> 00:07:33,520
ธรรมชาติเป็นที่อันตรายสําหรับการเติบโต

50
00:08:12,880 --> 00:08:17,280
การถ่ายทําชีวิตเสือดาว
ต้องใช้ความทุ่มเทมหาศาลและความหลงใหล

51
00:08:20,360 --> 00:08:26,400
และผมรู้ว่าถ้าผมจะตามติดครอบครัวนี้ให้ได้

52
00:08:27,000 --> 00:08:29,080
ผมทํางานคนเดียวไม่ได้แน่ๆ

53
00:08:33,120 --> 00:08:35,880
(สตีฟ)

54
00:08:41,120 --> 00:08:44,720
{\an8}ผมต้องสร้างทีมที่มีแรงฮึกเหิม

55
00:08:45,560 --> 00:08:49,240
และพร้อมที่จะอุทิศชีวิตตนหลายปี

56
00:08:49,240 --> 00:08:51,000
ติดตามเสือดาวฝูงนี้

57
00:08:58,880 --> 00:09:00,240
ผมโตมาในเมืองใหญ่

58
00:09:00,240 --> 00:09:05,640
และเมื่อมาที่นี่ ผมเพิ่งหัดใช้ชีวิตกินนอนกลางป่า

59
00:09:07,680 --> 00:09:09,760
แม่ผมไม่ปลื้มเอามากๆ

60
00:09:09,760 --> 00:09:14,200
เธอคิดว่าสัตว์ป่าสักตัวนึง
พวกสัตว์นักล่าจะเขมือบผม

61
00:09:25,920 --> 00:09:28,320
ผมไม่เคยนึกว่าจะมาอยู่ตรงนี้

62
00:09:29,840 --> 00:09:34,080
และผมมีประสบการณ์น้อยมาก
เรื่องกล้องและชีวิตในป่า

63
00:09:37,600 --> 00:09:42,080
นี่จึงเป็นงานที่ท้าทายผมที่สุด
และผมต้องพิสูจน์ตัวเอง

64
00:09:47,600 --> 00:09:50,840
ใช่ โมชิมาเลยเอาลูกๆ
ไปซ่อนไว้ที่ชุมทางเสือดาว

65
00:09:50,840 --> 00:09:53,640
ส่วนตัวมันกําลังมุ่งหน้าไปที่
เนินพังพอนทางตะวันออก

66
00:09:53,640 --> 00:09:55,400
เหมือนมันกําลังออกล่า

67
00:10:12,000 --> 00:10:14,160
คุณจะเห็นได้ว่ามันจดจ่อมาก

68
00:10:15,680 --> 00:10:17,480
มันคิดอยู่เรื่องเดียว

69
00:10:18,520 --> 00:10:20,400
มันมาเพื่อหาอาหารไปเลี้ยงครอบครัว

70
00:10:29,600 --> 00:10:31,080
เพราะถ้าพลาด

71
00:10:32,120 --> 00:10:35,760
ลูกๆ ของมันคงต้องอดอาหารถึงสามวัน

72
00:10:35,760 --> 00:10:37,680
ซึ่งจะเริ่มเป็นอันตรายแล้ว

73
00:10:41,080 --> 00:10:43,680
ทุกย่างก้าวจึงระมัดระวังมาก

74
00:10:44,240 --> 00:10:47,640
และคุณเห็นได้ว่ามันกําลังคิดไปด้วย

75
00:10:51,360 --> 00:10:53,240
เมื่อการล่าเริ่มต้น

76
00:10:56,600 --> 00:11:02,360
สติปัญญาประกอบกับทักษะในการพรางตัวของมัน

77
00:11:02,360 --> 00:11:04,400
คือคุณลักษณะโดดเด่นของเสือดาว

78
00:11:14,000 --> 00:11:18,480
มันน่าทึ่งมากกับระยะที่ใกล้มากซึ่งเสือดาว

79
00:11:19,400 --> 00:11:22,400
สามารถเข้าใกล้เหยื่อโดยที่เหยื่อไม่รู้ตัวเลย

80
00:11:27,280 --> 00:11:30,840
ผมเคยเห็นโมชิมา
ตามติดเหยื่อในระยะไม่ถึงเมตร

81
00:11:30,840 --> 00:11:37,080
และรักษาระยะนั้นไว้ได้
นานนับชั่วโมงก่อนที่มันจะกระโจนหาเหยื่อ

82
00:11:54,000 --> 00:11:57,720
นักล่ามากประสบการณ์
จะทําให้เหยื่อขาดอากาศหายใจก่อน

83
00:11:57,720 --> 00:12:00,760
ด้วยการกัดที่ปากและจมูกของเหยื่อ

84
00:12:00,760 --> 00:12:03,880
เพื่อไม่ให้เหยื่อส่งเสียงใดๆ
ซึ่งอาจทําให้นักล่าตัวอื่นตื่นตัว

85
00:12:05,280 --> 00:12:09,400
ยิ่งเสือดาวฆ่าได้เงียบเชียบเท่าไร
มันก็ยิ่งเก่งกาจเท่านั้น

86
00:12:27,960 --> 00:12:32,600
เสือดาวสามารถลากซากเหยื่อ
ขึ้นต้นไม้เพื่อกันพวกสัตว์กินซาก

87
00:12:32,600 --> 00:12:37,880
แต่แม่เสือดาวที่มีลูกเล็ก
มักจะซ่อนเหยื่อไว้บนพื้นดิน

88
00:12:51,840 --> 00:12:53,800
เมื่อโมชิมาส่งเสียงเรียกลูกๆ มากินอาหาร

89
00:12:55,600 --> 00:12:58,480
คุตจิราตอบรับทันที ตามนิสัยของมัน

90
00:13:04,640 --> 00:13:06,600
แต่ไม่มีวี่แววของดาคุนกาเลย

91
00:13:08,560 --> 00:13:12,480
เห็นได้ชัดว่ามันกําลังสนุก
อยู่ห่างไกลจากที่ที่มันควรจะอยู่

92
00:13:14,320 --> 00:13:19,880
และการสํารวจอาณาเขตใหม่
ในสภาพแวดล้อมแบบนี้อาจถึงตายได้

93
00:13:22,680 --> 00:13:26,560
โมชิมาต้องเรียกอยู่หลายครั้ง
กว่าจะได้ยินเสียงตอบรับ

94
00:13:34,200 --> 00:13:35,520
มันไม่สนใจที่แม่เรียกหรอก

95
00:13:39,280 --> 00:13:41,480
มันคิดว่าตัวเองโตแล้ว

96
00:13:51,760 --> 00:13:55,280
ซากสัตว์เป็นโอกาสให้ลูกเสือดาวได้เรียนรู้

97
00:13:58,480 --> 00:14:02,280
และมีพิธีกรรมบางอย่างที่น่าขํามากในขั้นตอนนี้

98
00:14:04,480 --> 00:14:07,880
พวกลูกเสือดาวคิดจําลอง
การล่าแทบจะเหมือนได้ล่าเอง

99
00:14:17,200 --> 00:14:21,400
นี่คือขั้นตอนสําคัญมาก
เพราะมันปลุกเร้าความกระหายเลือดของลูกเสือ

100
00:14:21,400 --> 00:14:26,080
และเป็นก้าวย่างสําคัญให้พวกมันออกล่าเอง

101
00:14:43,280 --> 00:14:47,280
ตอนนี้เมื่อลูกเสือดาวอิ่มหนําสําราญแล้ว

102
00:14:48,040 --> 00:14:51,080
โมชิมาก็ต้องออกไปปกป้องอาณาเขตของตน

103
00:14:53,000 --> 00:14:57,080
ซึ่งมีขนาดประมาณ 20 ตารางกิโลเมตร

104
00:15:02,600 --> 00:15:06,120
วิธีการก็คือ มันต้องลาดตระเวนให้ทั่วอาณาเขต

105
00:15:07,280 --> 00:15:08,960
ระหว่างนั้นก็ทิ้งกลิ่นไว้เป็นระยะ

106
00:15:35,760 --> 00:15:38,200
เวลาเราตามรอยมัน เป็นงานที่ท้าทายมาก

107
00:15:38,200 --> 00:15:41,680
มันสามารถเดินโดยไม่พักนานเจ็ดถึงแปดชั่วโมง

108
00:15:49,520 --> 00:15:52,800
ร่างกายเราจะตึงเครียดมาก
กับการพยายามตามติดมัน

109
00:15:58,760 --> 00:16:01,160
ระหว่างนั้น บางครั้งเราก็ลืมกิน

110
00:16:01,160 --> 00:16:03,320
เพราะไม่อยากคลาดกับมัน

111
00:16:10,080 --> 00:16:14,000
การทิ้งกลิ่นทําให้เสือดาวตัวเมียตัวอื่นรู้ว่า

112
00:16:14,000 --> 00:16:17,480
นี่คือดินแดนของมันและอย่ารุกล้ํา

113
00:16:20,000 --> 00:16:24,680
แต่นี่ไม่ได้กันพวกตัวผู้ต่างถิ่น
เข้ามาในอาณาเขตของมันไปได้

114
00:16:41,280 --> 00:16:44,360
นักฆ่าที่น่ากลัวที่สุดสําหรับ
ลูกเสือดาวคือเสือดาวตัวอื่น

115
00:16:44,880 --> 00:16:49,440
และตัวผู้ต่างถิ่นตัวนี้
เป็นอันตรายต่อคุตจิราและดาคุนกา

116
00:16:55,520 --> 00:17:01,280
ตัวผู้จะจงใจฆ่าลูกเสือดาว
เพื่อให้ตัวเมียกลับมาติดสัดอีกครั้ง

117
00:17:01,840 --> 00:17:03,520
เพื่อให้มันได้ผสมพันธุ์

118
00:17:13,800 --> 00:17:16,480
สิ่งเดียวที่ขวางทางเสือดาวตัวผู้ได้คือ...

119
00:17:18,600 --> 00:17:19,560
{\an8}โมกันโย

120
00:17:22,880 --> 00:17:26,000
{\an8}มันคือตัวผู้ที่ปกครองพื้นที่นี้
และเป็นพ่อของลูกเสือดาว

121
00:17:34,360 --> 00:17:37,600
ทันทีที่โมกันโยได้กลิ่นของผู้บุกรุก

122
00:17:37,600 --> 00:17:40,160
มันก็เริ่มแกะรอยตามผู้บุกรุกทันที

123
00:18:16,200 --> 00:18:18,240
ไม่นานนัก

124
00:18:18,240 --> 00:18:21,680
โมกันโยก็ตามทันเสือดาวตัวผู้ที่มีสีผิวซีดเล็กน้อย

125
00:18:51,440 --> 00:18:52,760
สถานการณ์ตรงนี้คือ

126
00:18:52,760 --> 00:18:56,120
ตัวผู้สองตัวนี้กําลังหยั่งเชิงกันอยู่

127
00:18:58,400 --> 00:19:01,400
ความตึงเครียดกําลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

128
00:19:09,640 --> 00:19:14,280
ในที่สุดก็ถึงจุดแตกหัก
เมื่อตัวผู้สองตัวนี้ต้องห้ําหั่นกัน

129
00:19:20,320 --> 00:19:23,680
การต่อสู้เกิดขึ้นในพุ่มไม้หนาทึบ พ้นสายตาผู้อื่น

130
00:19:33,400 --> 00:19:34,640
เดิมพันครั้งนี้สูงมาก

131
00:19:35,480 --> 00:19:38,880
นี่คือการต่อสู้ที่จะกําหนด

132
00:19:38,880 --> 00:19:42,320
ความเป็นความตายของคุตจิราและดาคุนกา

133
00:19:55,520 --> 00:19:58,040
ผู้บุกรุกรุ่นกระทงโผล่มาเป็นตัวแรก

134
00:20:01,280 --> 00:20:03,280
แต่ไม่มีวี่แววของโมกันโย

135
00:20:08,880 --> 00:20:11,680
ความไม่รู้นี่ช่างน่ากังวลจริงๆ

136
00:20:27,720 --> 00:20:31,120
ในที่สุดมันก็โผล่มาแล้ว น่าจะบาดเจ็บหนัก

137
00:20:40,680 --> 00:20:44,320
แต่เพราะตัวผู้ต่างถิ่นเริ่มเดินจากไป

138
00:20:46,200 --> 00:20:47,760
แสดงว่าโมกันโยคือผู้ชนะ

139
00:20:54,280 --> 00:21:00,080
เราทุกคนถอนหายใจโล่งอก
เมื่อรู้ว่าครอบครัวของโมชิมาปลอดภัย

140
00:21:01,680 --> 00:21:05,280
และเราบันทึกเรื่องราวของพวกมันต่อไปได้

141
00:21:27,080 --> 00:21:32,400
บางช่วงมีหลายวันและหลายสัปดาห์
ที่เราไม่ได้ปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์เลย

142
00:21:36,200 --> 00:21:39,920
ดังนั้นสิ่งสําคัญคือสุขภาพจิตใจของเรา
ที่ดีพอให้เราจมอยู่กับความคิดตัวเองนานๆ

143
00:21:58,400 --> 00:22:00,400
ผมเป็นคนเก็บตัวอยู่สักหน่อยมาตลอด

144
00:22:00,400 --> 00:22:05,160
ผมเลยเดาว่าการอยู่ลําพังอย่างเงียบสงบแบบนี้

145
00:22:05,160 --> 00:22:07,480
สอดคล้องกับนิสัยของผม

146
00:22:25,680 --> 00:22:28,880
การนอนกลางป่ายามค่ําคืน
เราต้องตื่นตัวและรอบคอบตลอดเวลา

147
00:22:28,880 --> 00:22:33,080
มีโอกาสเสมอที่งู แมงป่อง และสิงโตจะเดินผ่าน

148
00:22:36,080 --> 00:22:39,280
แต่คุณก็มีผ้าห่มดวงดาวผืนใหญ่

149
00:22:41,880 --> 00:22:44,960
ซึ่งผู้คนในยุคปัจจุบันไม่ค่อยได้มีโอกาสสัมผัส

150
00:23:05,920 --> 00:23:12,240
(หลังจากผ่านไปหกเดือน...)

151
00:23:27,200 --> 00:23:30,880
เมื่อคุณตื่นขึ้น คุณดื่มด่ํากับสภาพแวดล้อม

152
00:23:32,080 --> 00:23:33,520
เมื่อคุณมองออกไป

153
00:23:33,520 --> 00:23:36,840
คุณไม่ได้แค่มองหาเสือดาว
ที่อยู่บนต้นไม้หรือกําลังเดิน

154
00:23:36,840 --> 00:23:39,640
คุณกําลังมองดูเหยื่อของนักล่าในแถบนั้นด้วย

155
00:23:39,640 --> 00:23:42,720
เพื่อดูว่าพวกมันผ่อนคลายหรือตื่นตัว

156
00:23:42,720 --> 00:23:46,840
ซึ่งเป็นสัญญาณให้เรารู้ว่ามีเสือดาวอยู่ใกล้หรือไม่

157
00:24:10,720 --> 00:24:14,560
ทุกคน ผมเจอร่องรอย
เสือดาวตัวเมียอยู่ตรงทางเชื่อม

158
00:24:14,560 --> 00:24:16,520
กําลังมุ่งหน้าไปยังป่าตัวนิ่ม

159
00:24:17,840 --> 00:24:20,080
ดูค่อนข้างใหม่ ผมจะตามรอยไป

160
00:24:29,000 --> 00:24:32,600
คุณต้องกลายเป็นเสือดาว
คิดและทําตัวเหมือนเสือดาว

161
00:24:32,600 --> 00:24:34,520
ถึงจะตามพวกมันเจอ

162
00:24:36,160 --> 00:24:39,480
ซึ่งต้องอาศัยการทุ่มเทเวลาและแรงกายใจทุกวัน

163
00:25:00,520 --> 00:25:03,520
ใช่ ผมรู้ตําแหน่งของโมชิมาแล้ว

164
00:25:03,520 --> 00:25:07,800
มันอยู่กับคุตจิรา กําลังมุ่งหน้าไปที่แยกมังคุด

165
00:25:28,080 --> 00:25:31,480
เมื่อลูกเสือดาวใกล้จะครบหนึ่งขวบ

166
00:25:31,480 --> 00:25:35,960
สัญชาตญาณนักล่าของมันเริ่มปรากฏชัดเจน

167
00:25:37,120 --> 00:25:43,440
ในระยะนี้โมชิมาจะพาคุตจิราออกล่าด้วยกันบ่อย

168
00:25:43,440 --> 00:25:45,760
เพื่อให้ลูกได้เฝ้าดูและเรียนรู้

169
00:26:04,840 --> 00:26:08,280
นี่เป็นครั้งหนึ่งที่คุตจิราเฝ้าดูแม่ล่าสัตว์

170
00:26:11,080 --> 00:26:12,880
โดยที่แม่กําลังซุ่มสะกดรอยตามเหยื่อ

171
00:26:13,680 --> 00:26:16,040
พรางตัวเต็มที่ ไม่อยากให้ใครเห็น

172
00:26:53,400 --> 00:26:55,600
แล้วจู่ๆ คุตจิราก็เข้ามาหาแม่

173
00:26:55,600 --> 00:26:58,040
เพราะมันอยากคลอเคลียกับแม่

174
00:27:01,800 --> 00:27:03,800
แม่ต้องสนใจลูกๆ ก็จริงอยู่

175
00:27:03,800 --> 00:27:05,160
แต่ไม่ใช่ระหว่างทํางาน

176
00:27:16,840 --> 00:27:19,080
คุตจิรามีเจตนาดี

177
00:27:19,080 --> 00:27:22,480
แต่มันยังไม่มีประสบการณ์

178
00:27:24,440 --> 00:27:26,920
อย่างน้อยมันก็ตั้งใจจะเรียนรู้

179
00:27:34,400 --> 00:27:37,360
ดาคุนกาต่างจากพี่สาวโดยสิ้นเชิง

180
00:27:37,360 --> 00:27:41,400
มันไม่มีสมาธิอยากจะเรียนรู้จากใครเลย

181
00:27:43,120 --> 00:27:45,120
มันเป็นประเภทชอบทําตามใจตัวมากกว่า

182
00:27:54,240 --> 00:27:56,720
มันมักหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว

183
00:28:14,680 --> 00:28:16,240
ในบรรดาลูกทั้งสองของโมชิมา

184
00:28:17,160 --> 00:28:20,600
เรากังวลอยู่ตลอดว่าดาคุนกาอาจไม่รอด

185
00:28:26,360 --> 00:28:30,440
มีช่วงหนึ่งที่มันหายไปหลายวัน

186
00:28:30,440 --> 00:28:33,760
ผิดปกติ เราหามันไม่เจอ ไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน

187
00:28:34,280 --> 00:28:39,840
เสือดาวในช่วงวัยนี้
ตกเป็นเหยื่อของนักล่าง่ายมาก

188
00:28:46,480 --> 00:28:50,920
ใช่ ตอนนี้ผมอยู่แถว
เนินกํามะหยี่ และไม่มีวี่แววของดาคุนกา

189
00:28:52,280 --> 00:28:56,600
มีครอบครัวเสือชีตาห์อยู่แถวนี้
ผมอาจจะใช้เวลาอยู่กับพวกมันหน่อย

190
00:28:59,520 --> 00:29:02,480
ครอบครัวนี้มีแม่และลูกเสือ
ตัวผู้เกือบโตเต็มวัยสองตัว

191
00:29:08,320 --> 00:29:10,160
พวกมันฆ่าอิมพาลาได้ตัวนึง

192
00:29:18,600 --> 00:29:20,280
ผมเฝ้าดูพวกมันกินอยู่สักพัก

193
00:29:23,600 --> 00:29:26,200
แล้วจากนั้น ใครน่ะที่ผมเห็น

194
00:29:27,440 --> 00:29:28,320
ดาคุนกา

195
00:29:31,000 --> 00:29:35,280
มันเดินเข้าหาซากอิมพาลากับครอบครัวเสือชีตาห์

196
00:29:40,600 --> 00:29:43,680
มันเข้าใกล้ไปเรื่อยๆ แล้ว

197
00:29:44,280 --> 00:29:47,320
มีแต่มันเท่านั้นแหละที่พยายามจะแย่งอิมพาลาตัวนี้

198
00:29:47,960 --> 00:29:51,640
จากเสือชีตาห์โตแล้วสามตัว ทั้งที่มันยังเด็ก

199
00:29:57,000 --> 00:30:00,120
สิ่งนี้บ่งบอกนิสัยของดาคุนกาชัดเจน

200
00:30:41,160 --> 00:30:44,360
ผมไม่เคยได้ยินว่ามีเสือดาวถูกเสือชีตาห์ไล่ล่า

201
00:30:45,680 --> 00:30:48,960
และไม่เคยได้ยินว่ามีเสือดาวอยู่บนต้นปาล์ม

202
00:30:54,480 --> 00:30:58,080
เรานั่งเฝ้าดูเสือดาวครอบครัวนี้
นานหลายชั่วโมง หลายวัน หลายสัปดาห์

203
00:30:58,080 --> 00:30:59,640
โดยไม่ทําอะไรอื่นเลย

204
00:31:00,280 --> 00:31:03,920
แต่แล้ววันนึง คุณต้องมั่นใจว่าคุณพร้อมตลอดเวลา

205
00:31:13,280 --> 00:31:15,840
ดาคุนกาคงคิดว่าโชคเข้าข้างมันแล้ว

206
00:31:16,960 --> 00:31:19,120
เมื่อมันได้กลิ่นการฆ่าอีกราย

207
00:31:21,600 --> 00:31:26,680
มันเลยตามกลิ่นไป เพียงเพื่อพบว่า
เป็นโมกันโย พ่อของมันนั่นเอง

208
00:31:31,600 --> 00:31:34,800
กฎมีว่าห้ามยุ่งกับเหยื่อของตัวผู้เจ้าถิ่น

209
00:31:41,800 --> 00:31:44,400
แต่ดาคุนกาสนใจแต่เสียงท้องที่ร้องอยู่เท่านั้น

210
00:31:50,400 --> 00:31:53,240
กับพ่อของมันเองก็แทบไม่ต่างจากเมื่อกี้

211
00:31:59,800 --> 00:32:01,880
มันกําลังเล่นกับไฟ

212
00:32:46,880 --> 00:32:49,240
ทุกครั้งที่ดาคุนกาล้มเหลว

213
00:32:49,240 --> 00:32:52,240
ีผมคิดว่ามันคงจะสํานึกและยอมแพ้

214
00:32:55,960 --> 00:32:59,280
แต่มันไม่รับรู้ว่ามีอันตราย และมันดื้อด้านมาก

215
00:33:14,800 --> 00:33:16,800
เหลือเชื่อที่ความบ้าบิ่นของมันได้ผล

216
00:33:22,680 --> 00:33:26,440
ผมไม่มีวันนึกออกว่าสถานการณ์จะลงเอยแบบนี้

217
00:33:26,440 --> 00:33:30,080
ผมก็ไม่แน่ใจว่าทําไมโมกันโยยอมให้

218
00:33:43,960 --> 00:33:49,200
บางทีนั่นอาจเป็นการยอมรับ
ว่าตนเป็นพ่อ ซึ่งน่าประหลาดใจมาก

219
00:33:54,480 --> 00:33:57,400
พฤติกรรมนี้คือเครื่องพิสูจน์ถึงนิสัยของดาคุนกา

220
00:33:59,680 --> 00:34:05,760
และช่วงเวลาแบบนี้ทําให้เรา
ได้เห็นอีกด้านของเสือดาว

221
00:34:05,760 --> 00:34:07,760
ที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน

222
00:34:25,600 --> 00:34:28,760
ในเย็นวันนั้น ครอบครัวนี้ก็กลับมารวมตัวกัน

223
00:34:42,840 --> 00:34:45,840
ความผูกพันที่เห็นในช่วงเวลานั้นช่างน่าทึ่ง

224
00:34:46,600 --> 00:34:49,320
มีการหยอกล้อ กระโดดโลดเต้น

225
00:35:06,800 --> 00:35:09,360
สําหรับดาคุนกาแล้ว เรียกว่าป่วนจะถูกกว่า

226
00:35:22,280 --> 00:35:25,400
ช่วงเวลาแห่งความสุขเหล่านี้จะมีน้อยลงเรื่อยๆ

227
00:35:26,640 --> 00:35:32,520
จนมาถึงจุดที่พวกมันจะแยกตัวเป็นอิสระ...

228
00:35:35,040 --> 00:35:37,000
ซึ่งเป็นวิถีที่เลี่ยงไม่ได้ของเสือดาว

229
00:35:46,440 --> 00:35:47,280
โนอาห์

230
00:35:48,440 --> 00:35:49,400
ใช่ เกร็ก ไป

231
00:35:51,000 --> 00:35:53,880
ทางผมยังเงียบอยู่ ผมยังไม่เจอสัญญาณใดๆ

232
00:35:53,880 --> 00:35:57,120
ผมเลยคิดว่าจะเข้าไปที่ค่ายเพื่อเติมพลัง

233
00:35:59,440 --> 00:36:04,040
รับทราบ เกร็ก ฝั่งผม
เงียบมากเหมือนกัน เดี๋ยวผมจะตามไป

234
00:36:05,760 --> 00:36:07,360
เจอกันที่ค่าย

235
00:36:08,800 --> 00:36:13,240
การนั่งอยู่ในรถนานเกือบสัปดาห์
โดยไม่ได้ขยับเลย ไม่ใช่เรื่องดีนัก

236
00:36:13,840 --> 00:36:17,080
ดังนั้นการเข้าไปที่ค่าย เล่นกีฬาสักหน่อย

237
00:36:17,080 --> 00:36:18,520
ได้โกนหนวดบ้าง

238
00:36:18,520 --> 00:36:21,360
การดูแลตัวเองก็สําคัญเช่นกัน

239
00:36:23,880 --> 00:36:27,200
{\an8}ทีมงานกลายเป็นเหมือนญาติพี่น้อง

240
00:36:27,840 --> 00:36:30,640
ถ้าไม่มีพลังความร่วมมือร่วมใจของทีมระดับนี้

241
00:36:30,640 --> 00:36:34,000
ปฏิบัติการทั้งหมดคงเป็นไปไม่ได้เลย

242
00:36:49,040 --> 00:36:51,720
พวกเราหลายคนถึงขั้น
กระวนกระวายอยากกลับมาที่ค่าย

243
00:36:51,720 --> 00:36:55,760
ความที่รู้สึกเหมือนขาดกิจกรรม
ทุกอย่างไประหว่างซุ่มอยู่ในพุ่มไม้

244
00:36:57,440 --> 00:36:59,640
เมื่ออยู่ในค่ายคุณจึงเคลื่อนไหวเต็มที่เท่าที่ทําได้

245
00:36:59,640 --> 00:37:02,640
แต่ก็พยายามกลับออกไปในป่าเต็มที่เช่นกัน

246
00:37:16,880 --> 00:37:20,560
(หลังจากผ่านไปหกเดือน...)

247
00:37:22,200 --> 00:37:25,840
เมื่อโอคาวังโกอยู่ในช่วง
ร้อนที่สุด ลมพัดผ่านผืนดิน

248
00:37:26,640 --> 00:37:29,160
และพายุฝนฟ้าคะนองเริ่มก่อตัว

249
00:37:37,040 --> 00:37:41,160
แต่เมื่อถึงที่สุด ฝนก็ตกกระหน่ํา

250
00:37:50,160 --> 00:37:52,640
ทุกอย่างดูเหมือนฉลองการมาถึงของพายุฝน

251
00:37:54,720 --> 00:37:59,280
มันคือความโล่งอกจากอากาศร้อนยาวนาน
และความหวังที่ความสุขสบายกว่าเดิมจะมาถึง

252
00:38:01,880 --> 00:38:05,600
เมื่อชีวิตในธรรมชาติถือกําเนิดและเติบโตต่อไป

253
00:38:34,320 --> 00:38:37,720
สิ่งมีชีวิตแทบทุกอย่างให้กําเนิดในฤดูกาลนี้

254
00:38:57,400 --> 00:39:01,720
นี่คือช่วงเวลาที่เหมาะที่สุด
สําหรับลูกเสือดาววัย 18 เดือน...

255
00:39:04,880 --> 00:39:08,320
ูที่จะทําความคุ้นเคย
กับสัตว์ที่พวกมันจะล่าในอนาคต

256
00:39:17,240 --> 00:39:18,840
ผมกําลังตามรอยคุตจิรา

257
00:39:18,840 --> 00:39:22,080
ตอนนี้เราอยู่ใกล้เนินพังพอน

258
00:39:22,080 --> 00:39:24,200
มันกําลังนอนพักผ่อน

259
00:39:30,400 --> 00:39:32,720
มันอยู่ในพุ่มไม้นี้มาสองชั่วโมงแล้ว

260
00:39:34,480 --> 00:39:38,880
ตอนนั้นเองที่ลิงบาบูนฝูงใหญ่
เริ่มเข้ามาในบริเวณนี้

261
00:39:42,160 --> 00:39:46,600
และคุตจิราคงคิดว่า
"ฉันอาจจับตัวเล็กๆ ได้สักตัว"

262
00:39:48,880 --> 00:39:51,520
มันอยู่ในพุ่มไม้นั่นนานเกินไปแล้วด้วย

263
00:40:10,080 --> 00:40:12,800
มันถูกล้อมแล้ว พวกนี้คือลิงบาบูนตัวผู้ตัวใหญ่

264
00:40:13,880 --> 00:40:19,280
ที่มีเขี้ยวใหญ่แหลมคมชนิดที่กัดถึงตาย

265
00:40:31,800 --> 00:40:33,160
คุตจิราแย่แล้ว

266
00:41:13,880 --> 00:41:17,200
ผมว่ามันน่าจะวิ่งเร็วที่สุดในชีวิตก็คราวนี้

267
00:41:18,480 --> 00:41:23,080
แต่มันได้รู้แล้วว่า
ทุกอย่างในโลกกว้างเปลี่ยนได้เร็วมาก

268
00:41:44,960 --> 00:41:48,520
เราได้ใช้เวลาอยู่กับเสือดาว
ระหว่างทําโปรเจกต์นี้

269
00:41:48,520 --> 00:41:51,600
มากกว่าที่เคยอยู่กับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ บนโลก

270
00:41:53,080 --> 00:41:59,800
วิเศษมากที่เราได้เข้าไป
สอดส่องครอบครัวที่พรางตัวและลึกลับที่สุดนี้

271
00:42:00,680 --> 00:42:02,600
ได้รู้ความลับเบื้องลึกที่สุดของพวกมัน

272
00:42:06,280 --> 00:42:09,240
เรารู้สึกผูกพันกับแมวตระกูลนี้อย่างลึกซึ้ง

273
00:42:09,240 --> 00:42:12,120
เพราะทุกวันและทุกสัปดาห์ที่เราอยู่กับพวกมัน

274
00:42:12,120 --> 00:42:15,280
จนถึงจุดหนึ่งที่เราเริ่มเอาใจช่วยพวกมัน

275
00:42:18,760 --> 00:42:20,480
เราหัวเราะและร้องไห้ไปกับพวกมัน

276
00:42:20,480 --> 00:42:23,720
และรู้ไหมว่าบางครั้งเราก็คิดว่า

277
00:42:23,720 --> 00:42:25,640
"ฉันรักแมวตระกูลนี้จริงๆ"

278
00:42:26,360 --> 00:42:29,640
แต่คุณจําเป็นต้องขีดเส้นแบ่งให้ได้

279
00:42:30,280 --> 00:42:34,360
และสําคัญที่สุดคือ
ปล่อยให้พวกมันใช้ชีวิตตามประสาเสือดาว

280
00:42:35,560 --> 00:42:37,280
ส่วนคุณเป็นแค่ผู้สังเกตการณ์

281
00:42:57,800 --> 00:43:01,200
โมชิมาจําต้องผสมพันธุ์อีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้

282
00:43:04,600 --> 00:43:06,800
และเมื่อลูกเสือดาวอายุสองขวบ

283
00:43:11,880 --> 00:43:13,280
มันก็เข้าสู่ระยะติดสัด

284
00:43:30,120 --> 00:43:32,800
มันต้องการเรียกร้องความสนใจจากโมกันโย

285
00:43:33,720 --> 00:43:37,800
และเริ่มทิ้งกลิ่นของตัวเองไปทั่วอาณาเขต

286
00:43:48,520 --> 00:43:50,440
เมื่อเสือดาวสองตัวมาเจอกัน

287
00:43:51,360 --> 00:43:52,720
บรรยากาศดูดดื่มมาก

288
00:43:54,320 --> 00:43:58,280
พวกมันจะผสมพันธุ์
นับร้อยๆ ครั้ง ในช่วงสี่หรือห้าวัน

289
00:44:06,280 --> 00:44:13,280
โดยทั่วไปตัวเมียจะเป็น
ฝ่ายชักชวนให้มีการผสมพันธุ์

290
00:44:25,200 --> 00:44:26,600
ตัวเมียจะจีบตัวผู้

291
00:44:29,640 --> 00:44:32,400
แสดงความรักและสนใจตัวผู้

292
00:44:45,200 --> 00:44:49,320
ตัดมาในวันที่สามของการ
ผสมพันธุ์ ตัวผู้เหนื่อยแล้ว

293
00:44:49,320 --> 00:44:51,280
มันเพลีย มันหมดแรง

294
00:45:06,280 --> 00:45:08,200
ส่วนตัวเมียยังต้องการความมั่นใจว่า

295
00:45:08,200 --> 00:45:11,240
การผสมพันธุ์รอบนี้จะประสบผลสําเร็จ

296
00:45:18,880 --> 00:45:24,400
ตัวเมียแค่พยายามย้ํา
ให้ตัวผู้รู้ว่านี่จะเป็นลูกๆ ของมัน

297
00:45:54,440 --> 00:45:58,000
หลังจากผสมพันธุ์แล้ว
โมชิมาก็เตรียมต้อนรับครอบครัวใหม่

298
00:46:01,080 --> 00:46:06,880
ส่วนคุตจิราและดาคุนกาก็จะเป็นอันตราย
ต่อลูกของมันที่กําลังจะเกิดมา

299
00:46:14,400 --> 00:46:17,720
ตอนนี้โมชิมามีเวลาแค่สามเดือน

300
00:46:18,920 --> 00:46:23,120
ที่จะให้พวกมันทั้งสองตัวออกไปให้พ้น
อาณาเขตนี้ก่อนที่ครอบครัวใหม่จะถือกําเนิด

301
00:46:27,000 --> 00:46:28,560
เวลาเริ่มนับถอยหลัง

302
00:46:35,360 --> 00:46:38,120
คุตจิรากําลังแสดงให้เห็นความคืบหน้ายอดเยี่ยม

303
00:46:38,920 --> 00:46:42,880
แต่มันยังไม่สามารถฆ่าเหยื่อรายแรกได้เอง

304
00:46:46,080 --> 00:46:50,080
ในทางกลับกัน ดาคุนกายังทําผิดพลาดเรื่อยๆ

305
00:46:52,880 --> 00:46:55,200
และน่าเป็นห่วงมาก

306
00:47:01,680 --> 00:47:03,880
โมชิมารู้ว่ามันต้องการความช่วยเหลือ

307
00:47:09,000 --> 00:47:13,600
และในฐานะแม่ที่ดี มันจงใจแสดง
ให้ลูกเห็นว่าจะหาเหยื่อได้ที่ไหน

308
00:47:26,960 --> 00:47:31,320
โมชิมารู้อยู่แล้วว่ามีลูกหมูป่าอยู่ในโพรงนี้

309
00:47:31,320 --> 00:47:35,400
มันจึงมอบโอกาสดีเยี่ยมแก่ลูกชาย

310
00:47:37,200 --> 00:47:40,440
นั่นเป็นกระบวนการคิด
รอบคอบแล้ว ไม่ใช่สัญชาตญาณ

311
00:47:42,120 --> 00:47:45,040
น่าทึ่งมากที่ได้เห็นพฤติกรรมแบบนี้

312
00:47:56,200 --> 00:47:59,040
ที่มันไม่คาดคิดคือแม่หมูอยู่ด้วย

313
00:48:00,760 --> 00:48:04,240
การจะปะทะกับหมูป่าที่โตเต็มวัย
ในโพรงนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

314
00:48:05,880 --> 00:48:08,520
เขี้ยวยาวๆ อันคมกริบ
ของหมูป่าคงฉีกเสือดาวเป็นชิ้นๆ

315
00:48:22,600 --> 00:48:25,960
คุตจิราเฝ้าสังเกตดาคุนกาและโมชิมาอยู่ตลอด

316
00:48:26,800 --> 00:48:28,520
และเรียนรู้จากความผิดพลาดของแม่ลูก

317
00:48:29,800 --> 00:48:32,000
นั่นคือการสู้ศึกที่พวกเขาไม่มีวันชนะได้

318
00:48:56,680 --> 00:48:59,880
และหลังจากนั้นประมาณหนึ่งสัปดาห์

319
00:48:59,880 --> 00:49:04,200
คุตจิรานั่งอยู่ห่างจาก
โพรงของหมูป่าแค่ 25 เมตร

320
00:49:05,320 --> 00:49:06,800
มันเฝ้ารอ

321
00:49:10,400 --> 00:49:11,600
หนึ่งชั่วโมงต่อมา

322
00:49:12,120 --> 00:49:14,880
ผมมองแม่หมูป่าเดินออกจากโพรง

323
00:49:52,400 --> 00:49:56,000
หลังจากนั้นผมถึงเข้าใจ
ว่ามันคํานวณเรื่องนี้ไว้แล้ว

324
00:49:56,000 --> 00:49:59,040
ตั้งแต่ที่เราหยุดอยู่ข้างโพรงหมูป่านี้

325
00:49:59,840 --> 00:50:01,120
เหลือเชื่อจริงๆ

326
00:50:17,560 --> 00:50:21,760
{\an8}(สองเดือนต่อมา...)

327
00:50:48,320 --> 00:50:53,320
คุตจิราไม่เพียงเก่งขึ้นเท่านั้น
แต่มันตัวใหญ่ขึ้นด้วย

328
00:50:54,360 --> 00:50:56,120
และเริ่มพร้อมเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์

329
00:51:00,240 --> 00:51:04,680
มันเริ่มทิ้งกลิ่นไปทั่วอาณาเขตของแม่มัน

330
00:51:08,520 --> 00:51:11,000
วิธีนี้จะดึงดูดตัวผู้ต่างถิ่นให้เข้าหา

331
00:51:11,000 --> 00:51:14,400
ซึ่งเป็นอันตรายมากต่อ
ลูกเสือดาวของโมชิมาที่ใกล้จะคลอด

332
00:51:40,640 --> 00:51:44,560
โมชิมาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไล่คุตจิราออกไป

333
00:51:50,600 --> 00:51:53,760
มันได้กลิ่นของคุตจิราในทันที

334
00:51:54,440 --> 00:51:56,280
และตามรอยคุตจิราไป

335
00:52:04,880 --> 00:52:06,800
คุตจิราจําแม่มันได้

336
00:52:10,200 --> 00:52:16,280
แต่ท่าทางของแม่ไม่เหมือนเดิม
เคร่งเครียดและแน่วแน่มากขึ้น

337
00:52:43,600 --> 00:52:48,680
เมื่อการต่อสู้จบลง
เรามองเห็นได้ว่าคุตจิรามีสีหน้าสับสน

338
00:52:51,880 --> 00:52:54,880
มันไม่เข้าใจว่าทําไมแม่ถึงโจมตีมัน

339
00:53:00,400 --> 00:53:04,440
โมชิมากดดันคุตจิรา
ออกไปไกลจนสุดขอบอาณาเขต

340
00:53:17,480 --> 00:53:20,560
เมื่อคุตจิรารู้สึกว่าไม่มีทางให้ไปต่อแล้ว

341
00:53:20,560 --> 00:53:25,120
และจําเป็นต้องโต้ตอบ ลองตั้งหลักไม่ยอมถอยอีก

342
00:53:26,160 --> 00:53:27,840
มันถูกมองเป็นตัวปัญหาแล้ว

343
00:54:04,360 --> 00:54:06,600
นั่นคือจุดจบของความสัมพันธ์นี้

344
00:54:10,360 --> 00:54:13,080
แม่กับลูกสาวต้องแยกเดินคนละทาง

345
00:54:19,000 --> 00:54:21,400
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ยากสําหรับมนุษย์

346
00:54:22,400 --> 00:54:27,320
มนุษย์ไม่แยกจากลูกอย่างกะทันหันแบบนี้

347
00:54:32,880 --> 00:54:36,880
มนุษย์มองว่าวิธีนี้ของเสือดาวช่างโหดร้าย

348
00:54:40,800 --> 00:54:44,000
แต่นั่นคือวิถีของโลกธรรมชาติ

349
00:54:45,280 --> 00:54:49,040
คุตจิราจึงถูกผลักไสออกไปสู่ดินแดนใหม่

350
00:54:50,200 --> 00:54:51,960
และแม่ไม่ยินดีต้อนรับมันอีก

351
00:55:01,080 --> 00:55:04,200
เพื่อให้โมชิมาคลอดลูกครอกใหม่อย่างปลอดภัย

352
00:55:05,080 --> 00:55:07,760
มันจําเป็นต้องให้ลูกทั้งสองตัวไปให้พ้นอาณาเขต

353
00:55:08,720 --> 00:55:11,160
แต่ดาคุนกายังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ

354
00:55:34,880 --> 00:55:39,760
แทนที่จะคิดใช้ทักษะต่างๆ ที่แม่ถ่ายทอดให้มัน

355
00:55:39,760 --> 00:55:42,480
มันกลับกระโจนเข้าสู่สถานการณ์ต่างๆ

356
00:55:43,880 --> 00:55:45,920
ซึ่งไม่ใช่วิธีที่เสือดาวควรใช้ล่าเหยื่อ

357
00:56:26,800 --> 00:56:31,320
มันล้มเหลวอย่างน่าสมเพช ครั้งแล้วครั้งเล่า

358
00:56:35,800 --> 00:56:37,120
ดาคุนกายังไม่พร้อม

359
00:56:37,120 --> 00:56:40,760
และถ้ามันถูกไล่ออกไปตอนนี้ มันคงไม่รอด

360
00:57:05,280 --> 00:57:09,400
และแล้วก็ถึงวันหนึ่งที่ดาคุนกาปีนโพรงหมูป่าแห่งนี้

361
00:57:12,040 --> 00:57:15,640
ผมเคยเห็นเสือดาวตรวจสอบ
โพรงหมูป่ามาหลายต่อหลายตัว...

362
00:57:17,680 --> 00:57:22,280
แต่ผมไม่เคยเห็นเสือดาวตัวไหนพยายาม
โจมตีหมูป่าตัวใหญ่ที่สุดในถิ่นนั้น

363
00:57:24,480 --> 00:57:25,560
{\an8}เซเบอร์ทูธ

364
00:58:08,320 --> 00:58:12,240
มันไม่อยากยอมแพ้ มันเลยตามติดหมูป่าตัวนี้

365
00:58:12,240 --> 00:58:13,600
และลองอีกครั้ง...

366
00:58:42,480 --> 00:58:45,000
ที่จะฆ่าหมูป่าตัวผู้ตัวเต็มวัย

367
00:58:47,560 --> 00:58:49,080
มันพิสูจน์ให้เห็นว่าเราทุกคนคิดผิด

368
00:58:52,360 --> 00:58:54,040
ใช่แล้ว นี่คือช่วงเวลาแห่งความภาคภูมิ

369
00:59:05,200 --> 00:59:09,040
การฆ่าหมูป่าตัวนั้น
เปลี่ยนวิธีคิดของดาคุนกาไปจนหมด

370
00:59:10,920 --> 00:59:14,080
ซึ่งตอนนี้สิ่งนั้นกระทบต่อแม่ของมันด้วย

371
00:59:28,680 --> 00:59:33,440
ด้านร่างกาย มันแข็งแกร่ง
กว่าแม่แล้วและกลายเป็นตัวอันตราย

372
00:59:33,440 --> 00:59:37,120
ไม่ใช่แค่กับแม่มัน
แต่กับลูกๆ ของแม่มันที่ใกล้จะคลอด

373
00:59:42,800 --> 00:59:46,080
คุณจะเห็นได้ว่า
ความสัมพันธ์ของแม่ลูกเริ่มร้าวฉาน

374
00:59:56,080 --> 00:59:59,800
เจอกันทีไร พวกมันก็จะปะทะกันรุนแรงขึ้นทุกที

375
01:00:26,480 --> 01:00:28,320
ในที่สุด โมชิมาก็ไม่ทนอีกต่อไป

376
01:01:10,800 --> 01:01:13,480
ความคุ้นเคยและความเมตตาไม่มีอีกแล้ว

377
01:01:48,680 --> 01:01:51,440
มันหันหลังเดินออกจากอาณาเขตของแม่

378
01:01:52,360 --> 01:01:55,080
และตัดสินใจเลือกเส้นทางของตัวเอง

379
01:02:04,400 --> 01:02:07,680
โมชิมาทําทุกอย่างที่ทําได้เพื่อดาคุนกาแล้ว

380
01:02:10,880 --> 01:02:14,080
มันจึงออกไปสู่โลกกว้างโดยมีทักษะการล่าติดตัว

381
01:02:16,880 --> 01:02:18,840
เราจําต้องมองดูมันจากไป

382
01:02:18,840 --> 01:02:21,880
และเราไม่รู้ว่าจะได้เจอมันอีกไหม

383
01:02:28,320 --> 01:02:30,000
เป็นช่วงเวลาแสนหวานอมขมกลืน

384
01:02:30,680 --> 01:02:32,920
ไม่ว่าเราจะรู้สึกอย่างไร

385
01:02:32,920 --> 01:02:37,920
มันก็ต้องจากไปเพื่อสร้างอาณาเขต
และมีครอบครัวของตัวเองสักวันหนึ่ง

386
01:02:37,920 --> 01:02:40,560
{\an8}(ฮันนาห์)

387
01:02:40,560 --> 01:02:44,200
{\an8}ฉันภูมิใจนะที่มันรอดมาได้จนถึงขนาดนี้

388
01:02:44,200 --> 01:02:46,840
มันผ่านช่วงที่ยากที่สุดในชีวิตไปได้แล้ว

389
01:02:55,040 --> 01:02:57,880
เรารู้ว่ามันจะใช้ชีวิตอย่างดีได้แน่นอน

390
01:02:57,880 --> 01:03:02,200
มันตัวใหญ่ แข็งแรง เพราะอย่างนี้เราถึงวางใจ

391
01:03:07,520 --> 01:03:09,440
เมื่อดาคุนกาจากไปแล้ว

392
01:03:09,440 --> 01:03:13,160
โอกาสแสนวิเศษที่ได้
สอดส่องชีวิตครอบครัวเสือดาวก็จบลง

393
01:03:32,080 --> 01:03:34,400
ผมคิดว่าใครก็ตามที่ได้มีโอกาส

394
01:03:34,400 --> 01:03:38,600
สัมผัสชีวิตของพวกมันเช่นเราย่อมจะเปลี่ยนไป

395
01:03:47,560 --> 01:03:50,880
เวลาสองปีครึ่งในการบันทึกชีวิตเสือดาวกลุ่มนี้

396
01:03:50,880 --> 01:03:53,960
ทําให้ผมมองชีวิตของมนุษย์ต่างจากเดิม

397
01:04:00,680 --> 01:04:03,480
ชีวิตของพวกมันมีบางอย่างที่บริสุทธิ์

398
01:04:06,000 --> 01:04:08,360
ไม่ซับซ้อนและไม่ยุ่งเหยิงแม้แต่น้อย

399
01:04:09,080 --> 01:04:13,360
ซึ่งผมคิดว่าถ้าชีวิตผมเป็นแบบนั้นได้บ้าง

400
01:04:15,520 --> 01:04:16,760
คงจะดี

401
01:04:37,280 --> 01:04:40,400
สองสามเดือนหลังจากเราเลิกติดตามชีวิตโมชิมา

402
01:04:42,400 --> 01:04:46,200
โนอาห์โทรมาบอกผมว่าเขาพบมัน...

403
01:04:51,080 --> 01:04:53,680
นอนตายอยู่ในแนวป่า

404
01:05:13,600 --> 01:05:17,240
การที่ใกล้ชิดมันได้ขนาดนี้
เฉพาะเมื่อมันตายแล้ว...

405
01:05:20,240 --> 01:05:22,040
ช่างน่าเศร้า

406
01:05:23,800 --> 01:05:28,080
ช่างยากทําใจที่สุดสําหรับผม...

407
01:05:30,840 --> 01:05:34,600
ที่ได้เห็นแมวใหญ่ที่ผมรู้จักและรักมากตัวนึง...

408
01:05:37,000 --> 01:05:37,840
ตายจากไป

409
01:05:44,280 --> 01:05:47,200
ผมไม่มีทางรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกับมัน

410
01:05:48,600 --> 01:05:52,440
แต่สัตว์พวกนี้มีชีวิตที่
เสี่ยงตายและอายุขัยสั้นอยู่แล้ว

411
01:05:54,400 --> 01:05:55,880
และชีวิตของโมชิมาก็วิเศษมาก

412
01:05:56,800 --> 01:05:59,720
เราโชคดีเหลือเกินที่ได้รู้เห็นส่วนหนึ่งในชีวิตมัน

413
01:06:08,320 --> 01:06:13,280
หลังจากโมชิมาจากไป
ราวกับว่าโลกของเราว่างเปล่าไปด้วย

414
01:06:15,800 --> 01:06:18,480
ไม่มีเสือดาวอยู่รอบตัวเราอีกเลย

415
01:06:23,200 --> 01:06:26,880
จนกระทั่งเกร็กโทรมาบอกว่าเขาเจอคุตจิรา

416
01:06:42,880 --> 01:06:45,680
มันอยู่ชายแดนอาณาเขตของแม่มัน

417
01:06:51,400 --> 01:06:56,160
ทีมงานตื่นเต้นกันมากที่เห็นว่ามันกลับมา

418
01:07:12,960 --> 01:07:16,400
มันขึ้นไปเกาะอยู่บนกิ่งไม้สูง

419
01:07:28,360 --> 01:07:30,840
ผมเห็นแล้วว่ามีอิมพาลาอยู่ใกล้ๆ

420
01:07:35,320 --> 01:07:36,960
และผมมีลางสังหรณ์

421
01:07:36,960 --> 01:07:40,240
ผมสงสัยอยู่ว่า
ถ้ามีอิมพาลาสักตัวเข้ามาอยู่ใต้ต้นไม้นี้

422
01:07:40,240 --> 01:07:42,160
มันคงลองล่าแน่นอน

423
01:07:47,400 --> 01:07:50,920
ในที่สุด อิมพาลาตัวผู้จํานวนหนึ่งก็มาอยู่ใต้ต้นไม้

424
01:08:02,360 --> 01:08:04,960
โอ้โฮ เราเห็นแค่หัวโผล่ออกมา

425
01:08:24,200 --> 01:08:26,160
มันล่าได้เยี่ยมมาก ยอดเยี่ยม

426
01:08:38,680 --> 01:08:44,080
มันทําให้เราสบายใจขึ้นมากเมื่อรู้ว่า
ความเก่งกาจของโมชิมาจะคงอยู่ต่อไป

427
01:08:46,800 --> 01:08:50,880
มันทําให้ตอนจบของเรื่องนี้เป็นเหมือนจุดเริ่มต้น

428
01:08:57,480 --> 01:09:01,880
ชีวิตบทใหม่ของคุตจิรา
ที่มันแผ้วถางเส้นทางเติบโต

429
01:09:03,480 --> 01:09:06,200
เป็นเสือดาวที่สง่างามเก่งกาจในแบบของมันเอง

430
01:10:12,760 --> 01:10:17,760
คําบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย