Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ําโอคาวังโก บอตสวานา)
เสือดาวเป็นนักล่าสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร
ทักษะการซ่อนตัวของมัน...
ทักษะการปีนป่าย ทักษะการล่า...
รอบคอบแม่นยํามาก
ฉลาดมาก
ผมอยู่กับเสือดาวและบันทึก ชีวิตของพวกมันหลายตัวตลอดหลายปีนี้
ซึ่งแต่ละตัวมีนิสัยโดดเด่นเฉพาะตัว
(แบรด)
ครั้งแรกที่ผมเจอโมชิมา
มันกระโดดอย่างคล่องแคล่ว ขึ้นไปที่กิ่งไม้บนสุด สูงสัก 10 หรือ 12 เมตร
และจัดที่ทางให้ตัวเอง
พอเหมาะพอเจาะมาก
ผมไม่รู้ว่ามันคิดจะทําอะไร
แล้วเรื่องแปลกผิดธรรมดาก็เกิดขึ้น
ผมไม่เคยเห็นเสือดาวล่าเหยื่อ แบบโลดโผนขนาดนี้มาก่อนเลย
แต่หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็เห็นสาเหตุที่มันทําเช่นนั้น
เมื่อมองเข้าไปในรังแวบหนึ่ง และเห็นลูกเสือดาวตัวเล็กๆ
ผมก็เริ่มเข้าใจว่าพวกมันเปราะบางขนาดไหน
ช่วงสองปีแรกเป็นช่วงที่ลูกเสือดาวมีอันตรายที่สุด
ด้วยเหตุนี้จึงมีน้อยกว่าครึ่ง ที่จะรอดเข้าสู่ช่วงโตเต็มวัย
ผมไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะดําเนินไปทิศทางไหน
แต่ผมรู้ว่าการติดตามครอบครัวนี้
ผมคงได้เข้าไปเห็นโลกของเสือดาว
ที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นมาก่อน
(อยู่กับเสือดาว)
การถ่ายทําชีวิตของลูกเสือดาว เป็นงานที่ท้าทายตลอดเวลา
เพราะแม่เสือที่ดีจะซ่อนลูกๆ ของมันอย่างมิดชิด
ไม่ให้ผู้ใดพบเห็น
เมื่อลูกๆ โตขึ้น
พวกมันจะระแวดระวังกับโลกรอบตัว
แต่พวกมันจะไม่ดั้นด้นพ้นขอบเขตของรัง
หลังจากนั้นแค่ประมาณสามเดือน
พวกเด็กๆ จะเริ่มสํารวจนอกอาณาเขตรัง
ตอนนี้เองที่บุคลิกแท้จริง ของแต่ละตัวเปิดเผยออกมา
และได้เวลาเหมาะจะตั้งชื่อให้พวกมันแล้ว
คุตจิรา แปลว่า "ผู้เอียงอาย"
มันมีลักษณะเหมือนแม่
ไม่ได้เหมือนแค่หน้าตาแต่นิสัยด้วย
คุณจะได้เห็นมันเฝ้ามองและวิเคราะห์โลกรอบตัว
แววตาของมันบ่งบอกถึงสติปัญญาลึกซึ้ง
ส่วนลูกเสือดาวตัวผู้ ผมตั้งชื่อมันว่า ดาคุนกา แปลว่า "ผู้ต้องการอํานาจ"
มันตรงข้ามกับพี่สาวอย่างสิ้นเชิง
มันกล้าหาญกว่ามาก
ซุ่มซ่ามกว่าเยอะ
ถ้าจะอยู่รอดในธรรมชาติ คุณลดการระแวดระวังไม่ได้เลย
ธรรมชาติเป็นที่อันตรายสําหรับการเติบโต
การถ่ายทําชีวิตเสือดาว ต้องใช้ความทุ่มเทมหาศาลและความหลงใหล
และผมรู้ว่าถ้าผมจะตามติดครอบครัวนี้ให้ได้
ผมทํางานคนเดียวไม่ได้แน่ๆ
(สตีฟ)
ผมต้องสร้างทีมที่มีแรงฮึกเหิม
และพร้อมที่จะอุทิศชีวิตตนหลายปี
ติดตามเสือดาวฝูงนี้
ผมโตมาในเมืองใหญ่
และเมื่อมาที่นี่ ผมเพิ่งหัดใช้ชีวิตกินนอนกลางป่า
แม่ผมไม่ปลื้มเอามากๆ
เธอคิดว่าสัตว์ป่าสักตัวนึง พวกสัตว์นักล่าจะเขมือบผม
ผมไม่เคยนึกว่าจะมาอยู่ตรงนี้
และผมมีประสบการณ์น้อยมาก เรื่องกล้องและชีวิตในป่า
นี่จึงเป็นงานที่ท้าทายผมที่สุด และผมต้องพิสูจน์ตัวเอง
ใช่ โมชิมาเลยเอาลูกๆ ไปซ่อนไว้ที่ชุมทางเสือดาว
ส่วนตัวมันกําลังมุ่งหน้าไปที่ เนินพังพอนทางตะวันออก
เหมือนมันกําลังออกล่า
คุณจะเห็นได้ว่ามันจดจ่อมาก
มันคิดอยู่เรื่องเดียว
มันมาเพื่อหาอาหารไปเลี้ยงครอบครัว
เพราะถ้าพลาด
ลูกๆ ของมันคงต้องอดอาหารถึงสามวัน
ซึ่งจะเริ่มเป็นอันตรายแล้ว
ทุกย่างก้าวจึงระมัดระวังมาก
และคุณเห็นได้ว่ามันกําลังคิดไปด้วย
เมื่อการล่าเริ่มต้น
สติปัญญาประกอบกับทักษะในการพรางตัวของมัน
คือคุณลักษณะโดดเด่นของเสือดาว
มันน่าทึ่งมากกับระยะที่ใกล้มากซึ่งเสือดาว
สามารถเข้าใกล้เหยื่อโดยที่เหยื่อไม่รู้ตัวเลย
ผมเคยเห็นโมชิมา ตามติดเหยื่อในระยะไม่ถึงเมตร
และรักษาระยะนั้นไว้ได้ นานนับชั่วโมงก่อนที่มันจะกระโจนหาเหยื่อ
นักล่ามากประสบการณ์ จะทําให้เหยื่อขาดอากาศหายใจก่อน
ด้วยการกัดที่ปากและจมูกของเหยื่อ
เพื่อไม่ให้เหยื่อส่งเสียงใดๆ ซึ่งอาจทําให้นักล่าตัวอื่นตื่นตัว
ยิ่งเสือดาวฆ่าได้เงียบเชียบเท่าไร มันก็ยิ่งเก่งกาจเท่านั้น
เสือดาวสามารถลากซากเหยื่อ ขึ้นต้นไม้เพื่อกันพวกสัตว์กินซาก
แต่แม่เสือดาวที่มีลูกเล็ก มักจะซ่อนเหยื่อไว้บนพื้นดิน
เมื่อโมชิมาส่งเสียงเรียกลูกๆ มากินอาหาร
คุตจิราตอบรับทันที ตามนิสัยของมัน
แต่ไม่มีวี่แววของดาคุนกาเลย
เห็นได้ชัดว่ามันกําลังสนุก อยู่ห่างไกลจากที่ที่มันควรจะอยู่
และการสํารวจอาณาเขตใหม่ ในสภาพแวดล้อมแบบนี้อาจถึงตายได้
โมชิมาต้องเรียกอยู่หลายครั้ง กว่าจะได้ยินเสียงตอบรับ
มันไม่สนใจที่แม่เรียกหรอก
มันคิดว่าตัวเองโตแล้ว
ซากสัตว์เป็นโอกาสให้ลูกเสือดาวได้เรียนรู้
และมีพิธีกรรมบางอย่างที่น่าขํามากในขั้นตอนนี้
พวกลูกเสือดาวคิดจําลอง การล่าแทบจะเหมือนได้ล่าเอง
นี่คือขั้นตอนสําคัญมาก เพราะมันปลุกเร้าความกระหายเลือดของลูกเสือ
และเป็นก้าวย่างสําคัญให้พวกมันออกล่าเอง
ตอนนี้เมื่อลูกเสือดาวอิ่มหนําสําราญแล้ว
โมชิมาก็ต้องออกไปปกป้องอาณาเขตของตน
ซึ่งมีขนาดประมาณ 20 ตารางกิโลเมตร
วิธีการก็คือ มันต้องลาดตระเวนให้ทั่วอาณาเขต
ระหว่างนั้นก็ทิ้งกลิ่นไว้เป็นระยะ
เวลาเราตามรอยมัน เป็นงานที่ท้าทายมาก
มันสามารถเดินโดยไม่พักนานเจ็ดถึงแปดชั่วโมง
ร่างกายเราจะตึงเครียดมาก กับการพยายามตามติดมัน
ระหว่างนั้น บางครั้งเราก็ลืมกิน
เพราะไม่อยากคลาดกับมัน
การทิ้งกลิ่นทําให้เสือดาวตัวเมียตัวอื่นรู้ว่า
นี่คือดินแดนของมันและอย่ารุกล้ํา
แต่นี่ไม่ได้กันพวกตัวผู้ต่างถิ่น เข้ามาในอาณาเขตของมันไปได้
นักฆ่าที่น่ากลัวที่สุดสําหรับ ลูกเสือดาวคือเสือดาวตัวอื่น
และตัวผู้ต่างถิ่นตัวนี้ เป็นอันตรายต่อคุตจิราและดาคุนกา
ตัวผู้จะจงใจฆ่าลูกเสือดาว เพื่อให้ตัวเมียกลับมาติดสัดอีกครั้ง
เพื่อให้มันได้ผสมพันธุ์
สิ่งเดียวที่ขวางทางเสือดาวตัวผู้ได้คือ...
โมกันโย
มันคือตัวผู้ที่ปกครองพื้นที่นี้ และเป็นพ่อของลูกเสือดาว
ทันทีที่โมกันโยได้กลิ่นของผู้บุกรุก
มันก็เริ่มแกะรอยตามผู้บุกรุกทันที
ไม่นานนัก
โมกันโยก็ตามทันเสือดาวตัวผู้ที่มีสีผิวซีดเล็กน้อย
สถานการณ์ตรงนี้คือ
ตัวผู้สองตัวนี้กําลังหยั่งเชิงกันอยู่
ความตึงเครียดกําลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ในที่สุดก็ถึงจุดแตกหัก เมื่อตัวผู้สองตัวนี้ต้องห้ําหั่นกัน
การต่อสู้เกิดขึ้นในพุ่มไม้หนาทึบ พ้นสายตาผู้อื่น
เดิมพันครั้งนี้สูงมาก
นี่คือการต่อสู้ที่จะกําหนด
ความเป็นความตายของคุตจิราและดาคุนกา
ผู้บุกรุกรุ่นกระทงโผล่มาเป็นตัวแรก
แต่ไม่มีวี่แววของโมกันโย
ความไม่รู้นี่ช่างน่ากังวลจริงๆ
ในที่สุดมันก็โผล่มาแล้ว น่าจะบาดเจ็บหนัก
แต่เพราะตัวผู้ต่างถิ่นเริ่มเดินจากไป
แสดงว่าโมกันโยคือผู้ชนะ
เราทุกคนถอนหายใจโล่งอก เมื่อรู้ว่าครอบครัวของโมชิมาปลอดภัย
และเราบันทึกเรื่องราวของพวกมันต่อไปได้
บางช่วงมีหลายวันและหลายสัปดาห์ ที่เราไม่ได้ปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์เลย
ดังนั้นสิ่งสําคัญคือสุขภาพจิตใจของเรา ที่ดีพอให้เราจมอยู่กับความคิดตัวเองนานๆ
ผมเป็นคนเก็บตัวอยู่สักหน่อยมาตลอด
ผมเลยเดาว่าการอยู่ลําพังอย่างเงียบสงบแบบนี้
สอดคล้องกับนิสัยของผม
การนอนกลางป่ายามค่ําคืน เราต้องตื่นตัวและรอบคอบตลอดเวลา
มีโอกาสเสมอที่งู แมงป่อง และสิงโตจะเดินผ่าน
แต่คุณก็มีผ้าห่มดวงดาวผืนใหญ่
ซึ่งผู้คนในยุคปัจจุบันไม่ค่อยได้มีโอกาสสัมผัส
(หลังจากผ่านไปหกเดือน...)
เมื่อคุณตื่นขึ้น คุณดื่มด่ํากับสภาพแวดล้อม
เมื่อคุณมองออกไป
คุณไม่ได้แค่มองหาเสือดาว ที่อยู่บนต้นไม้หรือกําลังเดิน
คุณกําลังมองดูเหยื่อของนักล่าในแถบนั้นด้วย
เพื่อดูว่าพวกมันผ่อนคลายหรือตื่นตัว
ซึ่งเป็นสัญญาณให้เรารู้ว่ามีเสือดาวอยู่ใกล้หรือไม่
ทุกคน ผมเจอร่องรอย เสือดาวตัวเมียอยู่ตรงทางเชื่อม
กําลังมุ่งหน้าไปยังป่าตัวนิ่ม
ดูค่อนข้างใหม่ ผมจะตามรอยไป
คุณต้องกลายเป็นเสือดาว คิดและทําตัวเหมือนเสือดาว
ถึงจะตามพวกมันเจอ
ซึ่งต้องอาศัยการทุ่มเทเวลาและแรงกายใจทุกวัน
ใช่ ผมรู้ตําแหน่งของโมชิมาแล้ว
มันอยู่กับคุตจิรา กําลังมุ่งหน้าไปที่แยกมังคุด
เมื่อลูกเสือดาวใกล้จะครบหนึ่งขวบ
สัญชาตญาณนักล่าของมันเริ่มปรากฏชัดเจน
ในระยะนี้โมชิมาจะพาคุตจิราออกล่าด้วยกันบ่อย
เพื่อให้ลูกได้เฝ้าดูและเรียนรู้
นี่เป็นครั้งหนึ่งที่คุตจิราเฝ้าดูแม่ล่าสัตว์
โดยที่แม่กําลังซุ่มสะกดรอยตามเหยื่อ
พรางตัวเต็มที่ ไม่อยากให้ใครเห็น
แล้วจู่ๆ คุตจิราก็เข้ามาหาแม่
เพราะมันอยากคลอเคลียกับแม่
แม่ต้องสนใจลูกๆ ก็จริงอยู่
แต่ไม่ใช่ระหว่างทํางาน
คุตจิรามีเจตนาดี
แต่มันยังไม่มีประสบการณ์
อย่างน้อยมันก็ตั้งใจจะเรียนรู้
ดาคุนกาต่างจากพี่สาวโดยสิ้นเชิง
มันไม่มีสมาธิอยากจะเรียนรู้จากใครเลย
มันเป็นประเภทชอบทําตามใจตัวมากกว่า
มันมักหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว
ในบรรดาลูกทั้งสองของโมชิมา
เรากังวลอยู่ตลอดว่าดาคุนกาอาจไม่รอด
มีช่วงหนึ่งที่มันหายไปหลายวัน
ผิดปกติ เราหามันไม่เจอ ไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน
เสือดาวในช่วงวัยนี้ ตกเป็นเหยื่อของนักล่าง่ายมาก
ใช่ ตอนนี้ผมอยู่แถว เนินกํามะหยี่ และไม่มีวี่แววของดาคุนกา
มีครอบครัวเสือชีตาห์อยู่แถวนี้ ผมอาจจะใช้เวลาอยู่กับพวกมันหน่อย
ครอบครัวนี้มีแม่และลูกเสือ ตัวผู้เกือบโตเต็มวัยสองตัว
พวกมันฆ่าอิมพาลาได้ตัวนึง
ผมเฝ้าดูพวกมันกินอยู่สักพัก
แล้วจากนั้น ใครน่ะที่ผมเห็น
ดาคุนกา
มันเดินเข้าหาซากอิมพาลากับครอบครัวเสือชีตาห์
มันเข้าใกล้ไปเรื่อยๆ แล้ว
มีแต่มันเท่านั้นแหละที่พยายามจะแย่งอิมพาลาตัวนี้
จากเสือชีตาห์โตแล้วสามตัว ทั้งที่มันยังเด็ก
สิ่งนี้บ่งบอกนิสัยของดาคุนกาชัดเจน
ผมไม่เคยได้ยินว่ามีเสือดาวถูกเสือชีตาห์ไล่ล่า
และไม่เคยได้ยินว่ามีเสือดาวอยู่บนต้นปาล์ม
เรานั่งเฝ้าดูเสือดาวครอบครัวนี้ นานหลายชั่วโมง หลายวัน หลายสัปดาห์
โดยไม่ทําอะไรอื่นเลย
แต่แล้ววันนึง คุณต้องมั่นใจว่าคุณพร้อมตลอดเวลา
ดาคุนกาคงคิดว่าโชคเข้าข้างมันแล้ว
เมื่อมันได้กลิ่นการฆ่าอีกราย
มันเลยตามกลิ่นไป เพียงเพื่อพบว่า เป็นโมกันโย พ่อของมันนั่นเอง
กฎมีว่าห้ามยุ่งกับเหยื่อของตัวผู้เจ้าถิ่น
แต่ดาคุนกาสนใจแต่เสียงท้องที่ร้องอยู่เท่านั้น
กับพ่อของมันเองก็แทบไม่ต่างจากเมื่อกี้
มันกําลังเล่นกับไฟ
ทุกครั้งที่ดาคุนกาล้มเหลว
ีผมคิดว่ามันคงจะสํานึกและยอมแพ้
แต่มันไม่รับรู้ว่ามีอันตราย และมันดื้อด้านมาก
เหลือเชื่อที่ความบ้าบิ่นของมันได้ผล
ผมไม่มีวันนึกออกว่าสถานการณ์จะลงเอยแบบนี้
ผมก็ไม่แน่ใจว่าทําไมโมกันโยยอมให้
บางทีนั่นอาจเป็นการยอมรับ ว่าตนเป็นพ่อ ซึ่งน่าประหลาดใจมาก
พฤติกรรมนี้คือเครื่องพิสูจน์ถึงนิสัยของดาคุนกา
และช่วงเวลาแบบนี้ทําให้เรา ได้เห็นอีกด้านของเสือดาว
ที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน
ในเย็นวันนั้น ครอบครัวนี้ก็กลับมารวมตัวกัน
ความผูกพันที่เห็นในช่วงเวลานั้นช่างน่าทึ่ง
มีการหยอกล้อ กระโดดโลดเต้น
สําหรับดาคุนกาแล้ว เรียกว่าป่วนจะถูกกว่า
ช่วงเวลาแห่งความสุขเหล่านี้จะมีน้อยลงเรื่อยๆ
จนมาถึงจุดที่พวกมันจะแยกตัวเป็นอิสระ...
ซึ่งเป็นวิถีที่เลี่ยงไม่ได้ของเสือดาว
โนอาห์
ใช่ เกร็ก ไป
ทางผมยังเงียบอยู่ ผมยังไม่เจอสัญญาณใดๆ
ผมเลยคิดว่าจะเข้าไปที่ค่ายเพื่อเติมพลัง
รับทราบ เกร็ก ฝั่งผม เงียบมากเหมือนกัน เดี๋ยวผมจะตามไป
เจอกันที่ค่าย
การนั่งอยู่ในรถนานเกือบสัปดาห์ โดยไม่ได้ขยับเลย ไม่ใช่เรื่องดีนัก
ดังนั้นการเข้าไปที่ค่าย เล่นกีฬาสักหน่อย
ได้โกนหนวดบ้าง
การดูแลตัวเองก็สําคัญเช่นกัน
ทีมงานกลายเป็นเหมือนญาติพี่น้อง
ถ้าไม่มีพลังความร่วมมือร่วมใจของทีมระดับนี้
ปฏิบัติการทั้งหมดคงเป็นไปไม่ได้เลย
พวกเราหลายคนถึงขั้น กระวนกระวายอยากกลับมาที่ค่าย
ความที่รู้สึกเหมือนขาดกิจกรรม ทุกอย่างไประหว่างซุ่มอยู่ในพุ่มไม้
เมื่ออยู่ในค่ายคุณจึงเคลื่อนไหวเต็มที่เท่าที่ทําได้
แต่ก็พยายามกลับออกไปในป่าเต็มที่เช่นกัน
(หลังจากผ่านไปหกเดือน...)
เมื่อโอคาวังโกอยู่ในช่วง ร้อนที่สุด ลมพัดผ่านผืนดิน
และพายุฝนฟ้าคะนองเริ่มก่อตัว
แต่เมื่อถึงที่สุด ฝนก็ตกกระหน่ํา
ทุกอย่างดูเหมือนฉลองการมาถึงของพายุฝน
มันคือความโล่งอกจากอากาศร้อนยาวนาน และความหวังที่ความสุขสบายกว่าเดิมจะมาถึง
เมื่อชีวิตในธรรมชาติถือกําเนิดและเติบโตต่อไป
สิ่งมีชีวิตแทบทุกอย่างให้กําเนิดในฤดูกาลนี้
นี่คือช่วงเวลาที่เหมาะที่สุด สําหรับลูกเสือดาววัย 18 เดือน...
ูที่จะทําความคุ้นเคย กับสัตว์ที่พวกมันจะล่าในอนาคต
ผมกําลังตามรอยคุตจิรา
ตอนนี้เราอยู่ใกล้เนินพังพอน
มันกําลังนอนพักผ่อน
มันอยู่ในพุ่มไม้นี้มาสองชั่วโมงแล้ว
ตอนนั้นเองที่ลิงบาบูนฝูงใหญ่ เริ่มเข้ามาในบริเวณนี้
และคุตจิราคงคิดว่า "ฉันอาจจับตัวเล็กๆ ได้สักตัว"
มันอยู่ในพุ่มไม้นั่นนานเกินไปแล้วด้วย
มันถูกล้อมแล้ว พวกนี้คือลิงบาบูนตัวผู้ตัวใหญ่
ที่มีเขี้ยวใหญ่แหลมคมชนิดที่กัดถึงตาย
คุตจิราแย่แล้ว
ผมว่ามันน่าจะวิ่งเร็วที่สุดในชีวิตก็คราวนี้
แต่มันได้รู้แล้วว่า ทุกอย่างในโลกกว้างเปลี่ยนได้เร็วมาก
เราได้ใช้เวลาอยู่กับเสือดาว ระหว่างทําโปรเจกต์นี้
มากกว่าที่เคยอยู่กับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ บนโลก
วิเศษมากที่เราได้เข้าไป สอดส่องครอบครัวที่พรางตัวและลึกลับที่สุดนี้
ได้รู้ความลับเบื้องลึกที่สุดของพวกมัน
เรารู้สึกผูกพันกับแมวตระกูลนี้อย่างลึกซึ้ง
เพราะทุกวันและทุกสัปดาห์ที่เราอยู่กับพวกมัน
จนถึงจุดหนึ่งที่เราเริ่มเอาใจช่วยพวกมัน
เราหัวเราะและร้องไห้ไปกับพวกมัน
และรู้ไหมว่าบางครั้งเราก็คิดว่า
"ฉันรักแมวตระกูลนี้จริงๆ"
แต่คุณจําเป็นต้องขีดเส้นแบ่งให้ได้
และสําคัญที่สุดคือ ปล่อยให้พวกมันใช้ชีวิตตามประสาเสือดาว
ส่วนคุณเป็นแค่ผู้สังเกตการณ์
โมชิมาจําต้องผสมพันธุ์อีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้
และเมื่อลูกเสือดาวอายุสองขวบ
มันก็เข้าสู่ระยะติดสัด
มันต้องการเรียกร้องความสนใจจากโมกันโย
และเริ่มทิ้งกลิ่นของตัวเองไปทั่วอาณาเขต
เมื่อเสือดาวสองตัวมาเจอกัน
บรรยากาศดูดดื่มมาก
พวกมันจะผสมพันธุ์ นับร้อยๆ ครั้ง ในช่วงสี่หรือห้าวัน
โดยทั่วไปตัวเมียจะเป็น ฝ่ายชักชวนให้มีการผสมพันธุ์
ตัวเมียจะจีบตัวผู้
แสดงความรักและสนใจตัวผู้
ตัดมาในวันที่สามของการ ผสมพันธุ์ ตัวผู้เหนื่อยแล้ว
มันเพลีย มันหมดแรง
ส่วนตัวเมียยังต้องการความมั่นใจว่า
การผสมพันธุ์รอบนี้จะประสบผลสําเร็จ
ตัวเมียแค่พยายามย้ํา ให้ตัวผู้รู้ว่านี่จะเป็นลูกๆ ของมัน
หลังจากผสมพันธุ์แล้ว โมชิมาก็เตรียมต้อนรับครอบครัวใหม่
ส่วนคุตจิราและดาคุนกาก็จะเป็นอันตราย ต่อลูกของมันที่กําลังจะเกิดมา
ตอนนี้โมชิมามีเวลาแค่สามเดือน
ที่จะให้พวกมันทั้งสองตัวออกไปให้พ้น อาณาเขตนี้ก่อนที่ครอบครัวใหม่จะถือกําเนิด
เวลาเริ่มนับถอยหลัง
คุตจิรากําลังแสดงให้เห็นความคืบหน้ายอดเยี่ยม
แต่มันยังไม่สามารถฆ่าเหยื่อรายแรกได้เอง
ในทางกลับกัน ดาคุนกายังทําผิดพลาดเรื่อยๆ
และน่าเป็นห่วงมาก
โมชิมารู้ว่ามันต้องการความช่วยเหลือ
และในฐานะแม่ที่ดี มันจงใจแสดง ให้ลูกเห็นว่าจะหาเหยื่อได้ที่ไหน
โมชิมารู้อยู่แล้วว่ามีลูกหมูป่าอยู่ในโพรงนี้
มันจึงมอบโอกาสดีเยี่ยมแก่ลูกชาย
นั่นเป็นกระบวนการคิด รอบคอบแล้ว ไม่ใช่สัญชาตญาณ
น่าทึ่งมากที่ได้เห็นพฤติกรรมแบบนี้
ที่มันไม่คาดคิดคือแม่หมูอยู่ด้วย
การจะปะทะกับหมูป่าที่โตเต็มวัย ในโพรงนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
เขี้ยวยาวๆ อันคมกริบ ของหมูป่าคงฉีกเสือดาวเป็นชิ้นๆ
คุตจิราเฝ้าสังเกตดาคุนกาและโมชิมาอยู่ตลอด
และเรียนรู้จากความผิดพลาดของแม่ลูก
นั่นคือการสู้ศึกที่พวกเขาไม่มีวันชนะได้
และหลังจากนั้นประมาณหนึ่งสัปดาห์
คุตจิรานั่งอยู่ห่างจาก โพรงของหมูป่าแค่ 25 เมตร
มันเฝ้ารอ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ผมมองแม่หมูป่าเดินออกจากโพรง
หลังจากนั้นผมถึงเข้าใจ ว่ามันคํานวณเรื่องนี้ไว้แล้ว
ตั้งแต่ที่เราหยุดอยู่ข้างโพรงหมูป่านี้
เหลือเชื่อจริงๆ
(สองเดือนต่อมา...)
คุตจิราไม่เพียงเก่งขึ้นเท่านั้น แต่มันตัวใหญ่ขึ้นด้วย
และเริ่มพร้อมเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์
มันเริ่มทิ้งกลิ่นไปทั่วอาณาเขตของแม่มัน
วิธีนี้จะดึงดูดตัวผู้ต่างถิ่นให้เข้าหา
ซึ่งเป็นอันตรายมากต่อ ลูกเสือดาวของโมชิมาที่ใกล้จะคลอด
โมชิมาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไล่คุตจิราออกไป
มันได้กลิ่นของคุตจิราในทันที
และตามรอยคุตจิราไป
คุตจิราจําแม่มันได้
แต่ท่าทางของแม่ไม่เหมือนเดิม เคร่งเครียดและแน่วแน่มากขึ้น
เมื่อการต่อสู้จบลง เรามองเห็นได้ว่าคุตจิรามีสีหน้าสับสน
มันไม่เข้าใจว่าทําไมแม่ถึงโจมตีมัน
โมชิมากดดันคุตจิรา ออกไปไกลจนสุดขอบอาณาเขต
เมื่อคุตจิรารู้สึกว่าไม่มีทางให้ไปต่อแล้ว
และจําเป็นต้องโต้ตอบ ลองตั้งหลักไม่ยอมถอยอีก
มันถูกมองเป็นตัวปัญหาแล้ว
นั่นคือจุดจบของความสัมพันธ์นี้
แม่กับลูกสาวต้องแยกเดินคนละทาง
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ยากสําหรับมนุษย์
มนุษย์ไม่แยกจากลูกอย่างกะทันหันแบบนี้
มนุษย์มองว่าวิธีนี้ของเสือดาวช่างโหดร้าย
แต่นั่นคือวิถีของโลกธรรมชาติ
คุตจิราจึงถูกผลักไสออกไปสู่ดินแดนใหม่
และแม่ไม่ยินดีต้อนรับมันอีก
เพื่อให้โมชิมาคลอดลูกครอกใหม่อย่างปลอดภัย
มันจําเป็นต้องให้ลูกทั้งสองตัวไปให้พ้นอาณาเขต
แต่ดาคุนกายังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ
แทนที่จะคิดใช้ทักษะต่างๆ ที่แม่ถ่ายทอดให้มัน
มันกลับกระโจนเข้าสู่สถานการณ์ต่างๆ
ซึ่งไม่ใช่วิธีที่เสือดาวควรใช้ล่าเหยื่อ
มันล้มเหลวอย่างน่าสมเพช ครั้งแล้วครั้งเล่า
ดาคุนกายังไม่พร้อม
และถ้ามันถูกไล่ออกไปตอนนี้ มันคงไม่รอด
และแล้วก็ถึงวันหนึ่งที่ดาคุนกาปีนโพรงหมูป่าแห่งนี้
ผมเคยเห็นเสือดาวตรวจสอบ โพรงหมูป่ามาหลายต่อหลายตัว...
แต่ผมไม่เคยเห็นเสือดาวตัวไหนพยายาม โจมตีหมูป่าตัวใหญ่ที่สุดในถิ่นนั้น
เซเบอร์ทูธ
มันไม่อยากยอมแพ้ มันเลยตามติดหมูป่าตัวนี้
และลองอีกครั้ง...
ที่จะฆ่าหมูป่าตัวผู้ตัวเต็มวัย
มันพิสูจน์ให้เห็นว่าเราทุกคนคิดผิด
ใช่แล้ว นี่คือช่วงเวลาแห่งความภาคภูมิ
การฆ่าหมูป่าตัวนั้น เปลี่ยนวิธีคิดของดาคุนกาไปจนหมด
ซึ่งตอนนี้สิ่งนั้นกระทบต่อแม่ของมันด้วย
ด้านร่างกาย มันแข็งแกร่ง กว่าแม่แล้วและกลายเป็นตัวอันตราย
ไม่ใช่แค่กับแม่มัน แต่กับลูกๆ ของแม่มันที่ใกล้จะคลอด
คุณจะเห็นได้ว่า ความสัมพันธ์ของแม่ลูกเริ่มร้าวฉาน
เจอกันทีไร พวกมันก็จะปะทะกันรุนแรงขึ้นทุกที
ในที่สุด โมชิมาก็ไม่ทนอีกต่อไป
ความคุ้นเคยและความเมตตาไม่มีอีกแล้ว
มันหันหลังเดินออกจากอาณาเขตของแม่
และตัดสินใจเลือกเส้นทางของตัวเอง
โมชิมาทําทุกอย่างที่ทําได้เพื่อดาคุนกาแล้ว
มันจึงออกไปสู่โลกกว้างโดยมีทักษะการล่าติดตัว
เราจําต้องมองดูมันจากไป
และเราไม่รู้ว่าจะได้เจอมันอีกไหม
เป็นช่วงเวลาแสนหวานอมขมกลืน
ไม่ว่าเราจะรู้สึกอย่างไร
มันก็ต้องจากไปเพื่อสร้างอาณาเขต และมีครอบครัวของตัวเองสักวันหนึ่ง
(ฮันนาห์)
ฉันภูมิใจนะที่มันรอดมาได้จนถึงขนาดนี้
มันผ่านช่วงที่ยากที่สุดในชีวิตไปได้แล้ว
เรารู้ว่ามันจะใช้ชีวิตอย่างดีได้แน่นอน
มันตัวใหญ่ แข็งแรง เพราะอย่างนี้เราถึงวางใจ
เมื่อดาคุนกาจากไปแล้ว
โอกาสแสนวิเศษที่ได้ สอดส่องชีวิตครอบครัวเสือดาวก็จบลง
ผมคิดว่าใครก็ตามที่ได้มีโอกาส
สัมผัสชีวิตของพวกมันเช่นเราย่อมจะเปลี่ยนไป
เวลาสองปีครึ่งในการบันทึกชีวิตเสือดาวกลุ่มนี้
ทําให้ผมมองชีวิตของมนุษย์ต่างจากเดิม
ชีวิตของพวกมันมีบางอย่างที่บริสุทธิ์
ไม่ซับซ้อนและไม่ยุ่งเหยิงแม้แต่น้อย
ซึ่งผมคิดว่าถ้าชีวิตผมเป็นแบบนั้นได้บ้าง
คงจะดี
สองสามเดือนหลังจากเราเลิกติดตามชีวิตโมชิมา
โนอาห์โทรมาบอกผมว่าเขาพบมัน...
นอนตายอยู่ในแนวป่า
การที่ใกล้ชิดมันได้ขนาดนี้ เฉพาะเมื่อมันตายแล้ว...
ช่างน่าเศร้า
ช่างยากทําใจที่สุดสําหรับผม...
ที่ได้เห็นแมวใหญ่ที่ผมรู้จักและรักมากตัวนึง...
ตายจากไป
ผมไม่มีทางรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกับมัน
แต่สัตว์พวกนี้มีชีวิตที่ เสี่ยงตายและอายุขัยสั้นอยู่แล้ว
และชีวิตของโมชิมาก็วิเศษมาก
เราโชคดีเหลือเกินที่ได้รู้เห็นส่วนหนึ่งในชีวิตมัน
หลังจากโมชิมาจากไป ราวกับว่าโลกของเราว่างเปล่าไปด้วย
ไม่มีเสือดาวอยู่รอบตัวเราอีกเลย
จนกระทั่งเกร็กโทรมาบอกว่าเขาเจอคุตจิรา
มันอยู่ชายแดนอาณาเขตของแม่มัน
ทีมงานตื่นเต้นกันมากที่เห็นว่ามันกลับมา
มันขึ้นไปเกาะอยู่บนกิ่งไม้สูง
ผมเห็นแล้วว่ามีอิมพาลาอยู่ใกล้ๆ
และผมมีลางสังหรณ์
ผมสงสัยอยู่ว่า ถ้ามีอิมพาลาสักตัวเข้ามาอยู่ใต้ต้นไม้นี้
มันคงลองล่าแน่นอน
ในที่สุด อิมพาลาตัวผู้จํานวนหนึ่งก็มาอยู่ใต้ต้นไม้
โอ้โฮ เราเห็นแค่หัวโผล่ออกมา
มันล่าได้เยี่ยมมาก ยอดเยี่ยม
มันทําให้เราสบายใจขึ้นมากเมื่อรู้ว่า ความเก่งกาจของโมชิมาจะคงอยู่ต่อไป
มันทําให้ตอนจบของเรื่องนี้เป็นเหมือนจุดเริ่มต้น
ชีวิตบทใหม่ของคุตจิรา ที่มันแผ้วถางเส้นทางเติบโต
เป็นเสือดาวที่สง่างามเก่งกาจในแบบของมันเอง
คําบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย