Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OKAVANGO DELTASI, BOTSWANA
Leoparlar çok üstün avcılardır.
Saklanma yetenekleri...
Tırmanma yetenekleri, avlanma yetenekleri...
Çok tedbirlilerdir.
Çok zekilerdir.
Yıllar boyunca birçok leoparla yaşayıp onları kayda aldım.
Her biri kendi eşsiz karakterine sahip.
Mochima'yı ilk gördüğümde
10, 12 metre uzunluğundaki dallara çok kolaylıkla sıçradı
ve çok dikkatli bir şekilde
konumlandı.
Ne yaptığına dair bir fikrim yoktu.
Sonra sıra dışı bir şey yaşandı.
Bir leoparın avlanmak için böyle bir risk aldığını hiç görmemiştim.
Ama çok geçmeden bunun nedenini belli etti.
Yuvalarına bakıp bu küçük yavruları görünce
ne kadar savunmasız olduklarını daha iyi anlamaya başladım.
İlk iki yıl onlar için son derece tehlikeli.
Bu yüzden yavruların yarısı yetişkinliğe erişemiyor.
Bu hikâyenin nereye gideceğini bilmiyordum.
Ama bu aileyi takip edersem
kimsenin görmediği bir leopar dünyasına pencere açacağımı biliyordum.
LEOPARLARLA YAŞAM
Leopar yavrularını kayda almak çok zordur.
Çünkü iyi bir anne onları tüm dünyadan
gizli tutar.
Yavrular büyüdükçe
dünyaya karşı tetikte olmaya başlar.
Ama yuva sınırları dışına çıkmazlar.
Yalnızca üç ay geçtikten sonra
yavrular yuvanın dışını keşfetmeye başlar.
Gerçek karakterleri o zaman açığa çıkar.
İsimlendirmek için iyi bir zaman.
Kutjira "utangaç" demek.
Bu dişi, annesinin kopyası.
MOCHIMA "CESUR"
Sadece görünüş değil, karakter olarak da.
Etrafındaki dünyayı izlediğini ve analiz ettiğini görebilirsiniz.
Gözlerinde gerçek bir zekâ parıltısı var.
Oğluna Dakunga, yani "güç peşinde koşan" adını verdim.
Kız kardeşinin tam tersi.
Çok daha kibirli.
Çok daha hantal.
Vahşi doğada risk alarak hayatta kalamazlar.
Büyümek için tehlikeli bir yerdir.
Leoparları çekmek için kendinizi adamalı ve tutkulu olmalısınız.
Bu aileye ayak uydurmak istiyorsam bu işi yalnız yapamayacağımı
biliyordum.
Bu leoparları birkaç yıl boyunca takip etmeyi
gönülden isteyen kişilerden oluşan bir ekip kurmalıydım.
Şehirde büyüdüm
ve buraya geldiğimde yabanla nasıl başa çıkacağımı bilmiyordum.
Özellikle annem mutlu değildi.
Vahşi hayvanlardan birinin beni yakalayacağını düşünüyordu.
Buraya geleceğimi hiç düşünmemiştim.
Kamera ve vahşi doğaya dair çok az deneyimim vardı.
Bu zor işe bulaştığım için kendimi kanıtlamam gerekti.
Evet, Mochima yavrularını Leopar Merkezi'ne yerleştirdi
ve şimdi Firavun Faresi Ağaç Hattı'na gidiyor.
Avlanıyor gibi görünüyor.
Konsantre olduğunu görebiliyorsunuz.
Aklında tek bir şey var.
Ailesini beslemek.
Çünkü başarısız olursa
çocuklarını üç gün boyunca besleyemeyebilir
ve bu durum tehlike teşkil eder.
Yaptıkları her hamle tedbirlidir.
Düşünme sürecini açıkça görebiliyorsunuz.
Av başladığında...
...bir leoparı tanımlayan şey
gizli kalma yeteneğiyle birleşen bu zekâsıdır.
Bir leoparın avına hiç fark ettirmeden ne kadar yaklaşabildiğini görmek
olağanüstü bir şeydir.
Mochima'nın avının birkaç metre yakınına gittiğini
ve sıçramadan önce o pozisyonda bir saat beklediğini gördüm.
Deneyimli bir avcı avının ağzını ve burnunu ısırarak
onu boğabilir, böylece diğer avcıların dikkatini çekecek
bir ses çıkarmasını da engeller.
Bir leopar ne kadar sessiz öldürürse o kadar başarılı olur.
Leoparlar leşçillerden korumak için öldürdükleri avları ağaca çıkarabilirler.
Ama çok küçük yavruları olan bir anne hayvan ölüsünü genelde zeminde saklar.
Mochima yavrularını çağırdığında
karakteri gereği Kutjira anında yanıt veriyor.
Ama Dakunga'dan iz yok.
Belli ki olması gereken yerden çok uzakta bir yerde oynuyor.
Bu çevrelerde sınırlarınızı zorlamak ölümcül bir hata olabilir.
Bir yanıt alana kadar Mochima'nın birkaç kez seslenmesi gerekti.
Dakunga pek umursamıyor.
Şimdiden kendini lider sanıyor.
Ölü antilop yavruların öğrenmesi için bir fırsat sunuyor.
Tuhaf bir ritüel gerçekleşiyor.
Yavrular avı neredeyse zihinlerinde tekrar yaşıyor.
Bu çok önemlidir çünkü bu ritüel kana susamışlıklarını körükleyip
bağımsız avcılar olma yolunda önemli bir adım atmalarını sağlıyor.
Yavruların karnı iyice doydu ve mutlular.
Mochima artık gidip
20 kilometre karelik bölgesini korumalı.
Bunun için sınırlarında devriye gezmeli,
geçtiği yerlere kokusunu bırakmalı.
Onu takip etmek çok zor bir iş.
Yedi, sekiz saat boyunca aralıksız yürüyebiliyor.
Bedeniniz ayak uydurmaya çalışırken strese giriyor.
Bu süre zarfında bazen yemeyi unutuyoruz.
Onu gözden kaybetmek istemiyoruz.
Bu koku bırakma eylemi diğer dişi leoparlara
buranın ona ait olduğunu ve uzak durmalarını söylüyor.
Ama bu, gezgin erkeklerin bölgesine girmesine engel değil.
Leopar yavrularının en büyük katili diğer leoparlardır.
Bu gezgin erkek de Kutjira ve Dakunga için bir tehdit.
Yavruları bilerek öldürerek dişinin tekrar kızışmasını sağlar.
Böylece onunla çiftleşebilir.
Karşısında durabilecek tek şey...
...Mokhanyo.
MOKHANYO "İRİ"
Bölgenin baskın erkeği ve yavruların babası.
Mokhanyo gezgin erkeğin kokusunu alır almaz izini sürmeye başlıyor.
Çok geçmeden
Mokhanyo hafif solgun erkeği yakalıyor.
İki erkeğin
birbirlerini tarttığı bir an yaşıyoruz.
Gerginlik giderek artıyor.
Sonunda iki erkeğin dövüşmesi gereken o an geliyor.
Sık bir çalılıkta, gözden uzakta kavga ediyorlar.
Risk çok büyük.
Bu dövüş Kutjira ve Dakunga'nın
kaderini belirleyecek.
Önce gezgin erkek çıkıyor.
Ama Mokhanyo'dan iz yok.
Bu korkunç bir belirsizlik.
Sonunda ortaya çıkıyor, kötü yaralanmış.
Ama gezgin erkek bölgeyi terk edince
savaşı kaybettiği anlaşıldı.
Mochima'nın ailesinin güvende olduğunu ve hikâyelerine devam edeceğimizi bilmek...
...bizi çok rahatlattı.
Günlerce, haftalarca kimseyle iletişim kurmuyoruz.
O yüzden kafanızın rahat olması çok önemli.
Hep eve kapanık biriydim.
Sanırım buradaki sessizlik ve huzur
karakterime uyuyor.
Geceleri dışarıda uyurken sürekli tetikte olmalısınız.
Yanınızdan her an yılan, akrep ve aslan geçebilir.
Ama aynı zamanda yıldızların altındayız.
Günümüzde insanlar bunu pek deneyimleyemiyor.
ALTI AY SONRA
Uyandığımızda çevremize dikkat kesiliriz.
Arayışa başladığımızda
sadece ağaçta duran ya da yürüyen leoparlara bakmayız.
Bölgedeki diğer canlılara da
rahatlar mı yoksa tetikteler mi diye bakarız.
Bu da bize yakınlarda bir leopar olup olmadığını gösterir.
Beyler, bağlantı yolunda dişi leopar izleri buldum.
Karıncayiyen Ormanı'na gidiyor.
İzler taze gözüküyor. Takip ediyorum.
Bir leopar olmalı, onun gibi düşünmeli ve hareket etmelisiniz.
Onları böyle bulursunuz.
Bu yeteneği de zamanla, her gün çalışarak kazanırsınız.
Evet, Mochima'yı bulmayı başardım.
Kutjira'yla birlikte Mangostan Geçidi'ne gidiyor.
Bir leopar yavrusu bir yaşına geldiğinde
avlanma içgüdüleri ortaya çıkmaya başlar.
Mochima şu aşamada izleyip öğrenebilsin diye
Kutjira'yı avlara götürüyor.
Bu av sırasında Kutjira annesini avlanırken izliyor.
Anne gizlice yaklaşıyor.
Tamamıyla gizli, görünmek istemiyor.
Sonra bir anda Kutjira geliyor.
Çünkü annesine sokulmak istiyor.
Sonuçta çocuklar ilgi görmeli ama iş üstündeyken değil.
Kutjira gayet hevesli
ama henüz ne yeteneği ne de deneyimi var.
Ama en azından öğrenmeye istekli.
Dakunga kız kardeşinden çok farklı.
Birinden bir şey öğrenmek istemiyor.
O daha bağımsız.
Başını hep belaya sokuyor.
Mochima'nın yavruları içinde
Dakunga'nın hayatta kalamayacağına dair hep endişemiz vardı.
Dakunga'nın birkaç günlüğüne kaybolduğu bir dönem vardı.
Sıra dışıydı. Onu bulamadık. Yerini bilmiyorduk.
O yaştaki bir leopar yırtıcılara çok kolay yem olur.
Evet, şu an Kadife Ağacı Hattı'ndayım, Dakunga'dan bir iz yok.
Yakında bir çita ailesi var. Muhtemelen onlarla oyalanırım.
Yetişkinliğe yakın iki erkek yavrusu olan bir anneydi.
Bir antilop öldürmüşlerdi.
Biraz yemelerini izledim.
Birden kimi göreyim?
Dakunga.
Çita ailesi ve antiloba doğru ilerliyor.
Giderek yaklaşıyor.
Küçük bir çocuk olarak bu antilobu
üç büyük çitadan almaya çalışacak.
Bu olay Dakunga'nın karakterini çok iyi özetliyor.
Bir leoparın bir çita tarafından kovalandığını duymamıştım.
Bir palmiye ağacına çıktığını da.
Bu leoparları hiçbir şey yapmadan saatlerce, günlerce,
haftalarca izliyoruz.
Ama gözünüzü daima dört açmalısınız.
Dakunga başka bir avın kokusunu aldığında
şanslı olduğunu düşünmüş olmalı.
Kokuyu takip ediyor ama bu avın babası Mokhanyo'ya ait olduğunu görüyor.
Baskın bir erkeğin avına ortak olamaz.
Ama Dakunga midesinin sesini dinliyor.
Babası olması pek bir şey değiştirmiyor.
Ateşle oynuyor.
Dakunga her başarısız olduğunda
aklı başına gelir ve pes eder sanıyordum.
Ama tehlikeli anlayışı yok, inatla devam ediyor.
İnanılmaz ama cesareti işe yarıyor.
Durumun bu şekilde sonuçlanacağını hiç düşünmezdim.
Mokhanyo niye razı geldi, ondan da emin değilim.
Belki babasının onayını almıştır ki bu inanılmaz bir şey olurdu.
Bu Dakunga'nın karakterinin göstergesi.
Böyle anlar bizlere leoparların hiç görmediğimiz yönlerini
gösteriyor.
Günün sonunda aile bir araya geliyor.
O an kurulan bağ inanılmaz.
Bolca oyun oynuyor, bolca sıçrıyorlar.
Dakunga ise kendi başına aylaklık ediyor.
Bu neşeli anlar giderek azalıyor.
Daha bağımsız olacakları bir döneme giriyorlar.
Bir leopar için bu kaçınılmaz.
Noah?
Dinliyorum Greg.
Bu taraf sessiz. Hiç iz yok.
Dinlenmek için kampa gitmeyi planlıyorum.
Anlaşıldı Greg. Burası da sessiz. Birazdan sana katılırım.
Kampta görüşürüz.
Bir hafta boyunca hiç kıpırdamadan arabada oturmak rahatsız edici.
O yüzden kampa gitmek, biraz oyun oynamak,
tıraş olmak,
yani kendinize bakmak önemlidir.
Ekibimiz bir aile oldu.
Çok iyi bir takım dinamiğimiz olmasaydı
bu operasyon mümkün olmazdı.
Çoğumuz kampa döndüğümüzde
yabanda bir şeyleri kaçırdığımızı düşünerek hayıflanıyoruz.
Bu yüzden kampta yeterince vakit geçirip hemen yabana dönmeye çalışıyoruz.
ALTI AY SONRA...
Okavango en yüksek sıcaklığına ulaştığında rüzgâr esmeye başlar
ve fırtına bulutları toplanır.
Fırtına patladığında ise yağmur yağar.
Tüm vahşi doğa bunu kutlar.
Doğanın acımasız sıcaktan kurtulup tekrar yaşam bulduğu
daha rahat zamanların habercisidir.
Neredeyse tüm hayvanlar bu mevsimde doğum yapar.
On sekiz aylık leopar yavrularının gelecekte avlarının neye benzeyeceğini...
...görmesi için mükemmel bir zamandır.
Kutjira'yı takip ediyorum.
Şu an Firavun Faresi Ağaç Hattı'ndayız.
Uyumak üzere yerleşiyor.
Birkaç saattir bu çalılığın içinde.
Bu sırada büyük bir babun sürüsü bölgeye gelmeye başlıyor.
Kutjira şöyle düşünüyor olabilir. "Genç bir tanesini yakalayabilirim."
O çalılığın içinde çok uzun süre bekledi.
Etrafı iri erkek babunlarla çevrili.
Ağır hasar verebilen devasa, güçlü dişlere sahipler.
Başı büyük belada.
Hayatı boyunca bu kadar hızlı koştuğunu sanmıyorum.
Ama burada rüzgârın nasıl tersine dönebileceğini gördü.
Bu proje boyunca en çok süreyi
leoparlara harcadık.
Takibi son derece zor olan bu ailenin en derin sırlarına şahit olabilmek
inanılmazdı.
Bu kedilere duygusal olarak bağlanıyorsunuz
çünkü günün her saati onlarla birliktesiniz.
Bir süre sonra onları desteklemeye başlıyorsunuz.
Onlarla gülüyor ve ağlıyoruz.
An geliyor "Bu kediyi çok seviyorum"
diyorsunuz.
Ama kendinize bir sınır çizmeniz gerekiyor.
Leoparların hayatlarını yaşamasına müsaade etmeli
ve sadece gözlemci olmalısınız.
Mochima'nın tekrar çiftleşmesi kaçınılmazdı.
Yavrular iki yaşına girince
o da çiftleşme dönemine girdi.
Mokhanyo'nun dikkatini çekmek istiyor
ve bölgesinin her yerine kokusunu bırakmaya başlıyor.
İki leopar bir araya geldiğinde
yoğun bir ilişki yaşarlar.
Dört, beş gün boyunca yüzlerce kez çiftleşirler.
Genelde çiftleşmeyi dişi leopar yönetir.
Erkeğiyle flört eder.
Onu sevgiye ve ilgiye boğar.
Üç günlük çiftleşmenin sonunda erkek yoruluyor.
Bitkin, tükenmiş durumda.
Ama Mochima bu çiftleşme kurunun
sonuç vermesini istiyor.
Yavruların ona ait olacağını bilmesini istiyor.
Çiftleştikten sonra Mochima'nın yeni bir aile kurması bekleniyor.
Kutjira ve Dakunga da doğmamış yavrularına tehlike arz ediyor.
Yeni yavruları gelmeden önce
Mochima'nın onları kapı dışarı etmesi için yalnızca üç ayı var.
Zaman çok kısıtlı.
Kutjira büyük bir ilerleme kaydetti
ama hâlâ ilk avını yakalayamadı.
Dakunga ise hâlâ büyük hatalar yapıyor.
Büyük bir endişe yaratıyor.
Mochima yardıma ihtiyacı olduğunu biliyor.
İyi bir anne olarak ona avını nerede bulacağını gösteriyor.
Mochima burada yaban domuzu yavruları olduğunu biliyor
ve oğluna mükemmel bir fırsat sunuyor.
Bu düşünülmüş bir şey, içgüdüsel değil.
İnanılmaz bir davranış örneği.
Ama anne domuzun evde olmasını beklemiyordu.
Erişkin bir yaban domuzuyla bir delikte yüzleşmek çok zordur.
Jilet gibi keskin dişleri leoparları parçalayabilir.
Kutjira, Dakunga ve Mochima'yı izliyor,
hatalarından ders çıkarıyor.
Asla kazanamayacakları bir savaş bu.
Bir hafta sonra
Kutjira yaban domuzu yuvasından 25 metre uzakta oturuyordu.
Bekliyor.
Bir saat sonra
anne yaban domuzunun yuvadan çıktığını gördüm.
Sonradan fark ettim ki yaban domuzu yuvasına
geldiğimizden beri bu anı planlıyormuş.
Bu inanılmaz!
İKİ AY SONRA...
Kutjira'nın sadece yetenekleri değil, cüssesi de büyüyor
ve cinsel olarak olgunlaşıyor.
Annesinin bölgesinin her yerine kokusunu bırakmaya başlıyor.
Bu gezgin erkekleri bölgesine çekecek
ve Mochima'nın doğmamış yavrularını tehlikeye sokacak.
Mochima'nın Kutjira'yı kovmaktan başka çaresi yok.
Kutjira'nın kokusunu hemen alıyor
ve izini sürüyor.
Kutjira annesini tanıyor.
Ama annesinin beden dili bu sefer farklı. Daha dikkatli ve kararlı yaklaşıyor.
Kavga bittiğinde Kutjira'nın kafa karışıklığını görebiliyorsunuz.
Bu saldırganlığı anlayamıyor.
Mochima onu bölgesinin dışına doğru itmeye devam ediyor.
Kutjira daha fazla gidemeyeceğini ve geri dönüp
direnmesi gerektiğini fark ettiğinde annesi bunu meydan okuma olarak görüyor.
İlişkileri böylece sonlanıyor.
Anne ve kız yollarını ayırmak zorunda.
İnsani bakış açısından bunu anlamak zor.
İnsanlar çocuklarıyla asla bu kadar ani ayrılmaz.
Bunu bir leoparın hayatında görmek çok gaddarca geliyor.
Ama doğal dünya böyle işliyor.
Kutjira bilinmeyene doğru itiliyor
ve artık hoş karşılanmıyor.
Mochima'nın yavrularını güvenle doğurması için
eski iki yavrusunun gitmesi gerekiyor
ama Dakunga hâlâ bölgede dolanıyor.
Annesinin aktardığı yetenekleri kullanıp düşünmek yerine
pervasızca davranıyor.
Bir leopar bu şekilde avlanmamalı.
Çok kötü bir şekilde defalarca başarısız oluyor.
Dakunga hazır değil.
Şu an bölgeden atılırsa hayatta kalamaz.
Dakunga bir gün yaban domuzu yuvasına yaklaştı.
Başka leoparların yaban domuzu yuvalarını denediğini görmüştüm.
Ama bölgedeki en büyüğüne kafa tuttuğunu görmemiştim.
Sabretooth.
Başarısız olmayı kabul etmiyor o yüzden yaban domuzunu takip ediyor
ve tekrar deniyor.
Erişkin bir erkek yaban domuzunu öldürüyor.
Hepimizi haksız çıkardı.
Evet, gurur vericiydi.
Öldürdüğü yaban domuzu Dakunga'nın düşünce tarzını değiştirdi.
Bu durum annesini de etkilemeye başladı.
Fiziksel olarak annesine baskın geliyor, tehdit teşkil ediyordu.
Sadece ona değil, doğmamış yavrularına da.
İlişkilerinin kopmaya başladığını görebiliyorsunuz.
Her karşılaşmalarında saldırganlıkları artıyor.
Sonunda Mochima patlıyor.
O samimiyet ve şefkat kayboluyor.
Annesinin bölgesine sırt çeviriyor
ve kendi yoluna gitmeye karar veriyor.
Mochima, Dakunga için elinden gelen her şeyi yaptı.
O da olabilecek en iyi şekilde dünyaya açıldı.
Gidişini izledik.
Onu bir daha görüp göremeyeceğimizi hiç bilmiyorduk.
Acı tatlı bir andı.
Ne hissedersek hissedelim
kendi bölgesini bulup bir aile kurmak için ayrılması gerekiyordu.
Bu noktaya kadar gelebilmesi bizi gururlandırıyor.
Yolculuğunun en zorlu kısmını tamamladı.
Dışarıda başarılı olacağını biliyoruz.
İri, güçlü bir oğlan. Bu içimizi rahatlatıyor.
Dakunga'nın ayrılışıyla
leoparların aile hayatına baktığımız bu eşsiz pencere de kapanıyor.
Bunun bir parçası olup da
yaşadığı deneyimlerle değişmeyen kimse yoktur.
Bu leoparları iki buçuk yıl boyunca çekmek
kendi hayatıma olan bakış açımı değiştirdi.
Yaşadıkları hayat o kadar saf ki.
Düzenli, basit.
Ben de hayatımı böyle yaşayabilseydim
çok güzel olurdu.
Mochima'yı takip etmeyi bıraktıktan birkaç ay sonra
Noah beni aradı ve Mochima'yı bulduğunu söyledi.
Orman hattında ölü bir hâlde yatıyordu.
Ona yalnızca öldükten sonra dokunabilmek...
...korkunç bir ironiydi.
Başa çıkmak zorunda olduğum en zor anlardan biriydi.
Tanıdığım ve çok sevdiğim bir kedinin...
...öldüğünü görmüştüm.
Başına ne geldiğini asla bilemem.
Ama bu hayvanların hayatları çok hızlı ve kısadır.
Onunki ise olağanüstüydü.
Yalnızca bir kısmına şahit olacak kadar şanslıydık.
Mochima'nın ölümüyle sanki dünyamız boşalmıştı.
Etrafımızda hiç leopar yoktu.
Ta ki Greg arayıp Kutjira'yı bulduğunu söyleyene kadar.
Annesinin bölgesinin sınırındaydı.
Geri dönmesiyle birlikte tüm ekip çok heyecanlandık.
Bir ağacın yüksek dallarından birine kondu.
Bir antilobun yakında olduğunu fark ettim.
İçimden bir ses
antilop ağacın altına gelirse
Kutjira onu avlayabilir diyordu.
Sonunda erkek antiloblardan bazıları ağacın altına geldi.
Tanrım, bir anda kafasını gösterdi.
Harika bir şekilde başardı.
Mochima'nın mirasının sürdüğünü bilmek hepimizin içini rahatlattı.
Hikâyenin sonunu başka bir başlangıca dönüştürdü.
Kendisi de olağanüstü bir kediye dönüşen Kutjira'nın hayatının
yepyeni bir sayfasına.
Alt yazı çevirmeni: Sencer Coşkun