Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
25 LAT WCZEŚNIEJ
Co się tu, u diabła, dzieje?
Tato, pro…
Przeklęty chudzielec! Chodź no tu!
- Tato, proszę cię. - Popamiętasz!
- Błagam. - O co mnie prosisz?
Taka granda w moim domu?
Ani słowa!
O Boże, nigdy więcej.
Odpalaj.
No dalej.
Bum!
Amen.
Tchórzu ty! Wracaj tu do mnie!
Będziesz teraz uciekał?
I tak cię złapię!
Radzę ci się tu nie pokazywać!
Zapamiętasz ty mnie!
DZIŚ
Słyszę. Cicho już.
PREZERWATYWA FIGO-FAGO
Lerato. Lebo?
Lindi?
Lindi…
- Słuchaj… - Lethabo.
Lethabo.
O tym myślałem.
Wiesz, chłopaki niedługo tu będą.
Mamy parę rzeczy do zrobienia.
Tak że…
Mogę zamówić ci ubera.
Jesteśmy u mnie, dupku.
A to co innego.
Niech to szlag!
Miałeś zamiar się mnie pozbyć z samego rana?
Ale zamówiłbym ci ubera.
Czarnego.
Narka, Ace.
Mmuso to człowiek religijny i praktykujący.
Zgadza się.
Thando natomiast
to nadal zbłąkana owieczka
wychowująca dzieci dwóch różnych ojców.
Boże, jeszcze te gnojki.
Z całym szacunkiem,
my, rodzina Khoza, powiadamy,
że Mmuso zaopiekuje się Thando
i uczyni z niej przykładną, godną szacunku żonę
w domu wypełnionym naukami Chrystusa i modlitwą.
Alleluja.
Biorąc to wszystko pod uwagę,
realistycznie rzecz biorąc, cena musi być niższa.
O Boże.
Tyle razy mówiłam siostrze,
żeby nauczyła tę dziewuchę trzymać nogi razem.
- Rany. - Co ty opowiadasz?
No co? Tak jej mówiłam.
- Cioteczko! - Dość.
O rany.
Zadbacie o naszą córkę?
Ależ jak najbardziej.
Zechcesz rozpocząć modlitwę?
Módlmy się. Złączmy dłonie.
Ojcze Niebieski, wszechmogący Królu Królów.
Sławię Cię i dzięki Ci składam.
Przyjmuję Cię do mego domu.
Spraw, byśmy w zgodzie ustalili wysokość lobola.
Niechaj ci młodzi w przepiękny sposób zjednoczą nasze rodziny, Panie.
Boże, pobłogosław te dzieci. Amen.
Alleluja.
Ace!
Co z tobą? Mieliśmy nie używać prawdziwych imion.
Dobra, Sbu! Musisz zostać na świętowaniu.
- Wiesz, jak to działa. - I znowu to samo.
Pierwsza zasada negocjacji?
- Wchodzisz, wychodzisz. - Tak, tak. Zanim się skiepści.
To tak jak w moich związkach. Ja swoje zrobiłem.
Dobrze, masz.
Ale…
- Posłuchaj. - Tak?
Pamiętaj,
że pomagam też przy reklamacjach.
Mogę się przydać.
Reklamacjach? Co…?
- Tak wspominam na wszelki wypadek. - No dobra.
I jeszcze…
Powiedz siostrzeńcowi, żeby chociaż zaczął chodzić do kościoła.
- Tak mu powiem. Szerokiej drogi. - Dzięki.
Lobola. Nasza tradycja stara jak świat.
Rodzina kawalera płaci rodzinie wybranki, dziękując za jej wychowanie.
Wariactwo, nie?
Wszyscy wyczekują wujków przy wejściu.
Dla mnie to zwykły kant,
ale i okazja.
Bo czasem potrzebny jest gość, który ma gadane
i wytarguje lepszą cenę.
Takim gościem jestem ja.
NEGOCJATOR ŚLUBNY
Jako członek tej rodziny
ręczę za ich poczucie ubuntu.
Warto wziąć pod uwagę długofalowe korzyści z połączenia tych dwóch rodzin.
Panowie, mam na myśli ziemię.
Ci ludzie mają ziemię.
Całą.
Calusieńką.
To sprawa narodowa.
Byliśmy dosłownie o angstrem od zdobycia inwestora.
W tym właśnie problem.
- W czym? - Duke’u mój…
całymi dniami używamy języka programowania.
I nagle wyskakujesz z „angstremem”. Dziękuję pani.
Czarni co do zasady tak nie mówią.
Nie czaję. To czysty zysk dla inwestorów.
Zdobycie ich powinno być łatwe jak JavaScript.
Dobra, sczaiłem.
Może źle się za to zabieramy.
Gdyby tak postawić na przystępność.
Uprościć, dodać wtyczkę czy coś.
Przepraszam, wiem, żadnych telefonów, ale dzwoniła twoja dziewczyna…
Narzeczona, zapamiętaj.
Przed tobą były kawaler do wzięcia,
Lehlohonolo Duke Maseko.
No, no, oświadczyła się?
- Nie, dlaczego tak mówisz? - Taki żart.
Ale czy na pewno żart?
- Co chcesz przez to powiedzieć? - Potrafi być dosyć władcza.
Ale gratulacje się należą.
- Chyba tak. - Tak? To dawaj.
Super.
I klasycznie
to Mthimbane przygotuje jakiś wieczór kawalerski.
To powinien być twój obowiązek.
Nie od takich sekretów jest sekretarka.
Patrzcie na nią. Ważna pani sekretarka. Dobre, dobre.
Ale imprezę i tak zrobisz. To co, dwie chyba wystarczą.
- Bez striptizerek. Jeśli Zandi się dowie… - Absolutnie.
Serio?
Zresztą nie zapędzajmy się.
Tata Zandile to tradycjonalista.
Trzeba omówić kwestię lobola.
No i?
Jakie „no i”? Widziałeś imprezy w mojej rodzinie.
Na ostatniej wujek bekał w rytmie „Sister Bethina”.
Każda jedna osoba w mojej rodzinie skompromitowałaby mnie podczas negocjacji.
- Nieprawda. - Prawda.
A twój…
Samochody kolekcjonuje. Wujek? Ten bogaty.
Siedzi w więzieniu.
W tym sensie kolekcjonuje?
To, że jej ojciec ma kasę, nie znaczy, że nie jest rozsądny.
Tu nawet nie chodzi o kasę.
Dla niego liczy się pozycja społeczna. A oni na to gwiżdżą.
Na dodatek mnie nienawidzi.
- Dramatyzujesz. - Ani trochę!
Przy zapoznaniu powiedział: „Już cię nienawidzę”.
Poczekaj.
- Chyba jeszcze to mam. - Co?
Odpowiedź na twoje modły. O ile ją znajdę.
Oby to była technologia SI, która podmieni moją rodzinę.
Mam.
To lepsze niż technologia.
Autentyczny fałszywy członek rodziny.
„Ace Ngubeni, negocjator lobola”.
„Negocjuję cenę w dobrej cenie”.
- Tak, bardzo śmieszne. - Pokaż.
- Bawi cię to? - Stary, mówię ci.
Pomagał mojemu wujkowi,
zanim odwołali ślub.
A odwołali, bo odkryli, że gość jest podstawiony, tak?
Nie. Narzeczona nakryła wujka ze swoją siostrą.
No wiem. Słuchajcie.
Ważne, że ten człowiek może cię ocalić.
Kogoś takiego szukasz.
Widziałem go w akcji.
Czarodziej słowa.
Nie mów, że to rozważasz.
Chłopie.
Wiesz, za co piję?
Za wiele kolejnych udanych negocjacji w mojej karierze.
Nie lubię, jak tak mówisz.
- E tam! - Bo żyjesz z kłamstwa.
Będę uciekał. Miałem być w domu o 20.
Poczekaj, przyjacielu mój,
wierny i niezastąpiony.
Kiedy umrzesz,
na twoim nagrobku napiszemy:
„Tu leży Siphiwe. Mówił, że małżeństwo to nie wyrok.
Tak oto skończył”.
- Nie wkurzaj mnie. - Przestań.
To jedyne chwile, jakie mam dla siebie.
Czas, kiedy…
Wiesz? Ale ty tego nie rozumiesz.
Twoje związki kończą się szybciej niż ta lufa.
Proszę cię teraz jak kumpla.
Przyjaciela.
Patrz na tę laskę. Asystuj mi.
Mniej lasek, więcej Jezusa w życiu.
A jak się spóźnię, sam Jezus mi nie pomoże.
Wybacz, brachu, ale lecę.
Błagam cię.
Amen.
Ale…
Do następnego.
Ale…
Zamówiłam demi-sec, a dostałyśmy brut. Wyglądamy jak ktoś, kto gustuje w brucie?
Rozróżnia je pan w ogóle?
Nie rozumie pani.
To mój pierwszy dzień. Jeśli szef się dowie…
Przepraszam za nieporozumienie. Mogę jakoś pomóc?
Pan jest tu kierownikiem?
Ace Ngubeni.
Thami przyniósł nam nie tego szampana. Nie zapłacę za to.
Thami, znowu to samo?
Proszę wybaczyć pomyłkę.
I przyjąć szampana na koszt firmy.
Jeśli zostawią mi panie kontakt do siebie,
osobiście dostarczę właściwy alkohol
w ramach przeprosin za ten incydent.
O co pan mnie prosi? Bo może źle zrozumiałam.
O numer telefonu.
- Nie jest na sprzedaż. - Kwestia ceny.
To inaczej. Zapiszę mój numer. Proszę zadzwonić, kiedy będzie pani wolna.
Chyba pan nie rozumie.
Rozumiem. Po prostu mnie pani nie przekonała.
Nie jestem zainteresowana. Tak lepiej?
Dobra, może to było zbyt bezpośrednie.
- Co pan powie. - Chodzi o to…
że od kiedy cię zauważyłem,
nie mogę oderwać wzroku.
Może zrehabilituję się śniadaniem? Robię świetne jajka po benedyktyńsku.
Nie odpuszczasz.
Nie kiedy bardzo mi zależy.
- Chodźmy stąd. - Dobry pomysł.
Czy ja cię skądś nie znam?
Nie, chyba że wpadasz czasem do nieba,
bo tam przesiadują najpiękniejsze kobiety.
Tandetne, ale całkiem słodkie.
Idziemy.
- Przepraszam. - Tak?
Zgubiłem się. Kto zapłaci rachunek?
Pan kierownik wszystko ureguluje.
On tu nie pracuje.
Nie powiedziałem, że tu pracuję.
I tak bym nie uwierzyła. Kłamać to ty nie umiesz.
Nie kłamałem, mówiąc, że jesteś piękna.
- Poczekaj… - Zostaw to mnie.
Nie dziękuj.
Dziękuję bardzo. Naprawdę…
Okej.
Czyli…
Ile jestem krewny?
Zwariowałeś!
- Zapomnij, Thabo! - Nazywam się Thami.
Bo to wielka różnica.
Masz się znać na alkoholu, nie na imionach.
Źle mówię, Thabo?
Przynieś terminal.
Przepr…
Trevor, nie denerwuj mnie.
Cholera.
Czy zaliczyłem? Stary, nawet numeru mi nie dała.
Może to znak.
Tak, znak, że muszę ją znaleźć i się postarać.
Mówię ci, ona coś w sobie ma.
Gdybym cię nie znał, pomyślałbym, że coś do niej poczułeś.
Na szczęście mnie znasz.
Liczy się dreszcz polowania.
Poluj tak dalej, a przegapisz miłość.
Nawet jej nie zauważysz.
Miłość sama mnie znajduje. Nie muszę się nawet rozglądać.
Bywa, że znajdują mnie dwie albo trzy naraz.
To nie miłość.
Wiem, to się nazywa trójkąt.
Nie, dziękuję.
Ja to nazywam drogą do rozwodu.
Wiesz, że 20 procent małżeństw kończy się rozwodem?
Ślub jest więc potencjalnie początkiem drogi do rozwodu.
Stary, ty nic nie wiesz o miłości.
Tracisz najpiękniejszą rzecz w życiu. To jak…
Skarbie! Miałeś wynieść śmieci.
Kotku, jestem w łazience! Eish.
No co?
Nie mów, że siedzisz na kiblu.
Nie zrozumiesz. To jedyna chwila, kiedy mogę…
Wiesz?
Następnym razem zachowaj tę chwilę dla siebie.
- Co? - Co to ma być?
To jak pół samosy.
Nie zapłacę za to tyle.
To jest normalna samosa.
To jest normalne zdzierstwo.
Od dwóch lat jestem twoim najlepszym klientem.
Tak? Pierwszy raz cię widzę.
Właśnie o to mi chodzi.
Tak mówiła moja żona, zanim mnie zostawiła po dziesięciu latach razem.
Czuję się niewidzialny.
Przepraszam.
To nie tak, że cię nie poznałem.
Ciężki tydzień. Sam rozumiesz. Duży ruch.
Ale zróbmy tak:
dla najlepszego klienta dodatkowe serwetki za darmo.
Wielkie dzięki, Mohammed.
Jestem Krisen.
Krisen.
Podobno mnie znasz!
- Jedną samosę. - Jak mam na imię?
Panie Ngubeni.
Co to za przebranie?
- Miałem być dyskretny. - Obrażając ludzi?
Przepraszam. Moja sekretarka, Rachel, też mówiła, że to przesada.
Powinieneś częściej jej słuchać. Ja jestem od przebrań. Zdejmij to.
Przepraszam.
- I szlag trafił dyskrecję. - Przepraszam.
Przepraszam najmocniej.
Po pierwsze, dość tego przepraszania. Nie jestem księdzem. Po drugie…
czego ode mnie chcesz?
Zna pan jakieś spokojniejsze miejsce?
Trochę tu tłoczno.
Pierwszy raz w życiu tu jestem.
Ale tamtemu Hindusowi mówił pan…
Zresztą nieważne.
Żenię się.
Wiem. Wyrazy współczucia.
Szukam kogoś, kto będzie negocjował dla mnie lobola.
Co ty…?
- Co ja? - Powiem ci, jak to działa.
Mam system: „wchodzę, wychodzę”. Nazwa mówi sama za siebie.
- Dobra. - Tak?
Chcę zamknąć negocjacje w jednym dniu.
Moja prowizja wynosi zwykle 30%.
W tym miesiącu mam parę spraw, więc biorę 25% od wynegocjowanej ceny.
Podoba mi się ten system.
Zawsze powtarzam klientom: im mniej kontaktu, tym mniejsze ryzyko.
A jest może taka opcja,
żeby mojej rodziny w ogóle tam nie było?
Klasyczny wariant „na ślepca”?
Coś takiego.
Jednodniowe negocjacje bez rodziców pana młodego?
Który to?
Ten?
Wiesz, czemu go tu nie ma?
Bo to mit.
Coś takiego nie istnieje. Rozumiemy się? Chciałbym pomóc, ale niestety.
Panie Ngubeni.
Proszę. Pięćdziesiąt tysięcy randów.
Sto tysięcy!
Proszę mnie wysłuchać.
Moja narzeczona ma bogatych rodziców.
Moja rodzina, powiedzmy, słabo się z nimi komponuje. Rozumie pan?
Wiesz, czemu siedzę w tej branży?
- Dla pieniędzy? - Nie.
Pomagam ludziom, bo lobola to kit.
I dla pieniędzy.
Nie będę narażał tej misji dla wariantu „na ślepca”.
Proszę to jeszcze przemyśleć. Daję 200 000.
Ile zejdą z ceny, tyle dla pana.
Podobno nie macie pieniędzy.
Mówiłem o mojej rodzinie. Bo widzi pan, ja…
Proszę.
Jestem dziany.
Chwila, moment.
Ty jesteś właścicielem tej aplikacji randkowej?
- Proszę. To dla mnie ważne. - Chłopaku…
Jasne, pomogę ci.
Chcę zobaczyć tę twoją wybrankę.
Mam rozumieć…?
Że chociaż pewnie będę tego żałował…
- Zgoda. - Tak!
Opanuj się! Co jest?
- Przepraszam. Poniosło mnie. - Co ty robisz?
- Przepraszam, kuzynie. - Hamuj się.
Nie jesteśmy prawdziwą rodziną.
Nie no, spoko.
Zrozumiałe.
Spoko, kuzynie.
Słuchaj no…
Niespokrewniony kuzynie.
Sam wiesz.
- Twój wóz? - Jest podpisany.
Faktycznie.
Pierwszy raz widzę…
Kochanie, myślałem, czy nie założyć tej niebieskiej marynarki…
Skarbie, na łóżku położyłam ci twój ulubiony sweter.
Dobra.
Coś się stało?
Nic. Po prostu znasz mnie jak nikt inny.
Dlatego stanowimy taką świetną parę.
O tak.
Mój ukochany sweterek.
Hura!
A właśnie.
Co to za „kuzyn”?
Co?
Ten, przez którego odwołałeś naszą wczorajszą randkę.
To ci się nie zdarza.
Ach, ten kuzyn.
To w sumie całkiem zabawna historia.
Nie widzieliśmy się dobrych parę lat.
Ale zawsze był mi bliski.
I tak sobie wczoraj wspominaliśmy, a czas leciał.
Aż przeleciał. Będziesz nim zachwycona.
Moi rodzice poprosili go,
żeby omówił z twoimi nasze zaręczyny. Wspaniale, prawda?
To przypadkiem nie twoja rola?
Jasne.
Znaczy, nie.
No tak.
Ale myślę sobie,
że jemu przekażą negocjacje. Twoi rodzice od razu go polubią.
W porządku.
Problem w tym, że mój tata nie lubi nikogo poza mną, więc…
Ace’a uwielbiają wszyscy.
Ace’a?
Nigdy o nikim takim nie wspominałeś.
Bo to daleki kuzyn.
- Mówiłeś, że jest ci bliski. - Daleki, a bliski.
Jak to u czarnoskórych.
Kuzynów traktujemy jak braci, braci – jak kuzynów.
Będziesz nim zachwycona.
- Okej. - Na pewno.
A czym się Ace zajmuje?
Wszystkim po trochu.
Niczym konkretnym.
- Jest doradcą. - Kim?
Doradcą.
Cudownie.
Mam pomysł.
Przedstawię ci go.
Będziesz nim zachwycona. Mówiłem już?
Mówiłeś.
Ale tylko trzy razy.
Trzy razy?
Owszem.
Duszno się zrobiło.
Gorąco tutaj.
Aż się spociłem. Nie wiem, o co chodzi.
To przez ten balsam? A może to był antyperspirant?
Oto wariant…
„na jednookiego”.
„Na jednookiego”.
Zgadza się.
Żeby uniknąć opcji „na ślepca”.
Kiedy teściowie poznają fałszywą rodzinę i więcej jej nie zobaczą.
- O tym nie pomyślałem. - Dlatego ja tu jestem ekspertem.
Potrzeba nam bardzo dalekiego krewnego.
Nie będzie wpadki przez rodzicami,
a teściowie poznają kogoś z rodziny.
Musi przejść szkolenie.
To nie takie proste, jak się wydaje.
Reszta delegacji to moja ekipa, najlepsi z najlepszych.
Ty, mój drogi, musisz ostrożnie wybrać tę osobę.
GOSPODA U MIRIAM
Wracaj tu!
Hej!
Jeszcze się policzymy!
Moja ciocia Miriam.
Wygrałem!
To było dziecinnie łatwe.
Poznaj swojego wujka hazardzistę, Długiego Johna.
Długi John?
Długi John, długa historia. Nieważne.
- I na deser, wujek Bra Biza. - Dobra.
Cześć, Ace!
Łobuziaku! Jest irie?
Co to za akcent?
Wujek to aktor. Pewnie jest w roli.
Zanim znów poskarżysz się glinom, na moją muzykę,
niech wpadną po odbiór gaci twojego chłoptasia.
Podoba mi się.
Ktoś musi grać złego gliniarza.
Duke, skarbeńku!
To ty?
Chodź, ucałuj ciotkę.
Podejdź no tu.
Cześć, ciociu.
Kogo to przyprowadziłeś?
To jest Ace.
Umawiasz się ze starszymi?
Wujku, jest sprawa.
Skończyłem już z tym biznesem.
Ale to łatwa kasa!
Jest irie?
Bra Biza, nikt nie uwierzy, że jesteś z Jamajki.
Nie ma irie?
A ty sam w to wierzysz?
Irie.
Widzisz, ciociu, jest możliwość łatwego zarobku.
Dziesięć tysięcy randów.
Pieniądzom się nie odmawia!
- No to super. - Super.
Ja też super.
To teraz tak…
Interesuje mnie strona przeciwna.
Ich atuty i słabości.
Mówisz, jakbyśmy szli na wojnę.
To jest prawdziwe życie, chłopaku.
Spokój jest dla słabych. A małżeństwo to pole bitwy.
Czyli wojna! Dobra!
Jak tak, to tak. Zorganizowałem już obiad dla Zandi.
Jeśli mnie uwiarygodni, pójdzie dużo sprawniej.
Teraz potrzebne mi imię.
Imię?
Nie będę przecież przedstawiał się jako ja.
To byłby elementarny błąd.
Szkoda, że nie mówiłeś wcześniej.
- Bo co? - Bo tak jakby…
Podałem Zandi twoje prawdziwe imię.
Tak z ciekawości, ty chcesz, żeby to wypaliło?
Skąd miałem wiedzieć? Nie dałeś mi instrukcji.
To nic, dostosujemy taktykę.
Tak?
To spoko.
To jak relacja z opracowywania teorii względności przez Einsteina.
- Facet to geniusz. - Naciągacz.
Duke nie powinien się z nim zadawać.
Jesteś jego sekretarką, nie matką.
To jak oglądanie katastrofy zza kulis.
Czemu ma na sobie ten sweter? Nie cierpi go.
Dlaczego psujesz klimat?
Nie chcę, żeby Duke potem cierpiał.
Ty chyba też.
- Pewnie. - To dobrze.
Mogę coś polecić?
Zastanawiam się nad…
Wiem, czego chcesz.
Przepraszam.
Siostro, poproszę butelkę waszego najlepszego szampana.
Coś musującego, słodkiego, z charakterem. Demi-sec?
A dla mnie whiskey, czystą.
Symbolizującą poważne zamiary, ale i zamiłowanie do luksusu.
Co mam zrobić, żeby się od ciebie uwolnić?
Możesz zacząć od uśmiechu.
Mam go dla ludzi, których lubię.
Czekam na kogoś, więc lepiej już idź.
Wygląda na to, że oboje nadal czekamy,
a nie sądzisz chyba, że to czysty zbieg okoliczności.
A jednak.
Piękna kobieta nie może jeść sama.
Chcesz przez to powiedzieć,
że potrzebuję męskiego towarzystwa?
- Typowe dla facetów twojego pokroju. - Pokroju?
Patriarchalnych zdobywców,
którzy kobietę najchętniej widzieliby w kuchni.
Zupełnie źle mnie oceniłaś.
Bo ja widziałbym cię w moim sercu.
Czyżby? Jeszcze trochę.
Idź już sobie.
Dobrze, ale chyba w klubie nie dosłyszałem twojego imienia.
Bo ci go nie podałam.
Przypomnę ci moje. Jestem…
Ace! Zandi!
Znaleźliście się? Ekstra!
- Zandi? - Ace?
Poznaliście się już?
- Nie! - Tak!
Przed chwilą.
Rozpoznałem ją na podstawie twojego opisu.
Genialnie.
Skoro wszelkie wstępy mamy z głowy, to…
Wybaczcie. Muszę opróżnić zbiornik główny.
Ty jesteś Ace?
Nie wiem, jakim sposobem Duke uznał, że cię polubię.
- Wszyscy mnie lubią. - Bubek.
Nie wiem, co to znaczy, ale skłamałaś.
Słucham? Ja nigdy nie kłamię.
Powiedziałaś narzeczonemu, że mnie nie znasz.
I jak potoczyłaby się rozmowa?
„Tak, kochanie, poznałam twojego kuzyna. Chciał mnie zaliczyć”.
Nie jesteśmy kuzynami.
To znaczy, w tej chwili nie myślę o nim jak o kuzynie.
Masz szczęście, że jesteś z nim spokrewniony.
Facetem wartym stu takich jak ty.
Po pierwsze, nic o mnie nie wiesz.
Po drugie, ja też skłamałem. Ale wiesz co?
- Nie pasujesz do jego opisu. - Ani ty.
Mówił, że masz dobre serce.
Bo mam.
- Proszę. - Dziękuję, siostro.
Dziękuję.
Zostawiłaś mi megarachunek.
Na twoją prośbę, kretynie.
- Bo byłem uprzejmy. - Nie, chciałeś mnie kupić.
Jak to było? „Kwestia ceny”.
Nie jestem byle dziwką,
która poleci na tani alkohol.
- Tani? - Tak, tani!
Astronomicznie drogi.
W sam raz dla takiej gwiazdy.
Mnie kupić nie można.
Siostro, ten facet wyda fortunę, żebyś została jego żoną.
Muszę pozbawić cię złudzeń, bo… Po raz trzeci! Sprzedana!
W łazience mają lawendowy krem do rąk.
Cudowny. Normalnie…
Na nas już czas.
Dopiero przyszedłem.
Nie, to ja wychodzę. Nie złapię się znowu na sztuczkę z rachunkiem.
Co to za sztuczka?
Chłopaku, polubiłem cię, naprawdę.
Od spotkania w galerii…
Bo w galerii
poznaliśmy się jako niemowlaki,
kiedy rodzice kupowali nam śpioszki.
Tak, właśnie.
Ale nic z tego nie będzie.
- Duke cię nie potrzebuje. - Niezupełnie, skarbie.
- Czyżby? - Potrzebuję.
- Bardzo… - Oj tam, dasz sobie radę.
- Nie dam. - Powodzenia.
Jesteś mi potrzebny. Ace!
- O co poszło? - O nic.
- Siadaj. - Dobrze.
Nawet nie dopił.
Kotku, wszystko w porządku?
Jak najbardziej.
Dobrze, ja poproszę cheeseburgera z boczkiem.
- Sałatkę. - Sałatkę.
- Dla pana sałatka. - Właśnie.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Weź go zabij!
Ace, średnia pora na pogaduszki.
Oby to było ważne.
To nie infolinia, stary.
Znalazłem tamtą dziewczynę. Na imię ma Zandi.
- Tak! - No wiem, ale się skomplikowało.
Wiem, wiem.
Nie poddawaj mi się teraz, ziom.
Czemu miałbym się poddać? Eish.
- Ona wychodzi za mąż. - Kto?
O Zandi mówię. Słuchasz mnie w ogóle?
Sorki, stary. Co tam?
Kochanie, pomóż mi z tymi jeansami.
Skarbie, zajęty jestem!
- Grasz na PlayStation. - Ktoś do mnie dzwoni i mam go olać?
Zawsze to samo.
Powiedz mi coś, brachu.
Zwierzam ci się z moich problemów, a ciebie bardziej interesuje gra?
To jedyna chwila, kiedy mogę…
Singiel tego nie zrozumie.
A ty coś za dużo masz tych chwil dla siebie.
Będziesz po mnie jechał czy powiesz, o co chodzi?
Zandi jest narzeczoną mojego klienta.
Wiesz, jak to brzmi?
Pamiętasz, jak Tau usłyszał, że Karabo Moroka wyjdzie za Zolę?
To właśnie twoje życie. Mydlane jak ten serial.
Oj tam, gadanie. Zandi jest piękna, boska,
uparta, normalnie… ogień, nie kobieta.
Powiem ci jedno.
Nie właź z butami w czyjś związek.
Choćby na centymetr.
Na twoim miejscu
wymiksowałbym się z tych negocjacji.
Drogi kąciku porad,
wiesz, że nie wtrącam się do cudzych małżeństw.
Zwyczajnie, jej strata.
A zlecenie to zlecenie. Nie wycofam się.
Ziom, jesteś królem komedii.
Unikasz zobowiązań.
Unikasz przyrzeczeń. Wszystkiego unikasz.
A żyjesz z dogadywania ślubów.
Jesteś jak niewierzący pastor, stary.
Albo lepiej: jak alfons, który brzydzi się prostytucją.
Pomyśl. Jak…
Skoro u was w domu to żona nosi spodnie, może pomóż jej z tymi jeansami.
Mam lepszy przykład.
- Dureń. - Jesteś jak…
Wyobrażasz sobie?
Dziękuję.
Ten facet to antypatyczny, zakochany w sobie dzieciak.
Jak komar bzyczący koło ucha.
Przepis na udaną randkę.
Ciebie to bawi?
Pożartować już nie można?
Mów, co chcesz.
Nie mogę skojarzyć,
ale ja go skądś znam.
Jeszcze miał czelność zamówić coś dla mnie.
No widzisz, władczy facet. Zdecydowanie nie twój typ.
Co to znaczy?
Sama powiedz, laska.
- Ma trochę racji. - Co?
Myślał, że jesteś wolna.
I na tym polega problem.
Mężczyźni czują, że mają do nas prawo.
Mam głosić wszem wobec, jaki jest mój stan cywilny?
- Życie to nie Facebook, Mandy. - Co jest?
Nigdy nie spinałaś się tak przez jakiegoś faceta.
Wcale się nie spinam.
Będę żoną najsympatyczniejszego, najbardziej poukładanego z mężczyzn
i nie pozwolę, żeby zepsuł mi to jakiś jego durny kuzyn.
Komu to mówisz? Mnie czy sobie?
Jak już przedstawimy zalety aplikacji, powiesz o finansach.
Klasyk. Połykają haczyk i mamy ich na patelni.
Do kogo z tą wędką?
Ludzie wydają kasę na najróżniejsze rzeczy.
W tym pokoju musicie odwołać się do ich potrzeb emocjonalnych.
To podstawy negocjacji. Chcecie znać ich nawyki, cechy, słabości.
I tak dalej.
Witaj ponownie.
Jednak w to wchodzisz?
Kiedy dowiemy się, czego chcą,
przekonamy ich, że to dostają.
Zasada numer jeden?
Wchodzimy, wychodzimy.
Prawidłowo.
Zungu wyjeżdżają na weekend.
Podrzucimy im z Dukiem list sugerujący jego zamiary.
Jednocześnie zrobimy małe rozpoznanie.
Dzień dobry, panie Zungu.
To prawda, dzień jest przepiękny.
Świeci słońce, ćwierkają ptaki, nawet wiatru nie ma.
Wymarzony dzień na golfa, więc chłopcze, proszę cię, nie zepsuj mi go.
Szorujcie stąd. Zandile jest tam.
Tak właściwie to my do pana.
- Do mnie? - Tak.
Chciałbym o coś pana prosić,
a mój kuzyn, Ace,
chętnie przedstawi sprawę.
Oddaję ci głos.
Panie Zungu, reprezentuję rodzinę Maseko.
Pan i pani Maseko oddelegowali mnie jako ich najstarszego bratanka.
Oddelegowali? Do czego?
Mam zaszczyt i przyjemność powiadomić pana,
w imieniu całej rodziny Maseko,
że Lehlohonolo Duke Maseko
niniejszym prosi o rękę pańskiej córki.
Chcielibyśmy w gronie rodzinnym porozmawiać o lobola.
W dogodnym dla państwa terminie, rzecz jasna.
Chłopaki, który my mamy wiek?
Przychodzicie z kopertą i nawijacie o delegacji.
Rodziców nie przyprowadziliście?
Zaraz, zaraz.
Wy mówicie poważnie?
- Tak. - Jak na pogrzebie.
Chcielibyśmy omówić zamiary Lehlohonola,
a pozwolę sobie dodać, że są jak najuczciwsze.
Powiedz mi, Duke, dlaczego myślisz,
że jesteś godny mojej córki?
Dlaczego?
Widzi pan, samo słowo „godność”…
Jeśli się nad tym zastanowić,
to bardzo ciekawe pojęcie.
Już w czasach antycznych Rzymianie mieli zwyczaj…
Proszę pana, mój kuzyn chce powiedzieć…
że Zandile to… niezwykle silna,
niebywale uparta, onieśmielająco szczera i irytująco piękna kobieta.
A Duke chce jedynie ją kochać.
Chronić ją.
Żyje tym uczuciem,
odkąd pierwszy raz ją ujrzał.
- Hej! - Tak?
- O to ci chodziło? - To właśnie chciałem powiedzieć.
Mamy z Dukiem coś takiego, od najmłodszych lat…
- Taką telepatię. - Telepatię.
- Ja coś mówię… - A ja dokańczam.
- A potem on mówi… - I tak na zmianę.
- Taką więź mamy. - Rozumiemy się bez słów.
Tato, nie stresuj ich.
Daruj im ten występ.
Dobrze, córeczko.
To teraz słuchajcie.
W ten weekend jedziemy całą rodziną do jednego z naszych domów przy plaży.
Ale to już pewnie wiecie,
bo jesteście w samą porę.
W końcu jesteście telepatami.
Jak wrócimy, to kto wie,
może znajdziemy jakiś dogodny termin.
Nie żebym się do tego palił.
- Dziękujemy panu. - Chwileczkę.
- Wędkujesz? - Czy wędkuję?
Oczywiście. Z wędką w ręku nie ma na mnie mocnych.
Aż sam bywam w szoku.
Czasem nurkuję w oceanie
i ryby na sam widok uciekają.
Nie że się płoszą.
Po prostu czują we mnie myśliwego i…
- Dziękujemy. - No już!
- Czekaj. - Co znowu?
Boję się wody.
- Co? - I nie umiem pływać.
Nie dam rady.
To po co mówiłeś ojcu Zandi,
że nurkujesz i jesteś fanatykiem wędkarstwa?
- Aquamanem. - Podkręciłeś mnie. Poczułem w sobie moc.
- Teraz mnie nienawidzi. - Nieprawda.
- Prawda. - Nie lubi cię.
To dwa różne uczucia.
- To zły pomysł. - Co ty robisz?
Oddychaj głęboko.
Poradzisz sobie.
- Mam zawroty. - Bo nie wypuściłeś powietrza.
Faktycznie, jakby lepiej. Dziękuję.
Powiedz, podobno jesteś geniuszem, tak?
Jak z tym wszystkim
udało ci się zdobyć dziewczynę taką jak Zandi?
Ej.
Chodzi mi o to, że wymyśliłeś całą tę aplikację.
- Wiesz, ile towaru dzięki tobie wyrwałem? - Nie do tego ma służyć.
Odbiegamy od tematu.
Wymyśliłeś aplikację do podrywu,
a nie rozumiesz nawet podstaw tej sztuki.
Może to stąd problemy z aktualizacją.
Reklama w mediach się nie sprawdza i…
- Za co? - Skup się.
Za chwilę ożenisz się z najpiękniejszą kobietą na świecie.
Wprawdzie to psychopatka, ale gusta są różne.
Będzie jakaś puenta?
Mówię ci, że musisz być jak facet.
Ojciec to przeszkoda na drodze.
Pokonaj ojca, a zwyciężysz. Łapiesz?
To dawaj na pokład.
- Skończ z tym. - Mam chorobę morską.
Zwymiotuję, a potem ty zwymiotujesz.
Wszyscy zwymiotują i zginiemy.
Masz tam tylko siedzieć i bawić się wędką.
Zarzucasz i czekasz. Nic skomplikowanego.
Dobra.
DUCH POŁUDNIA
Z twoim kuzynem coś cienko.
To nie tak. Po prostu odkryliśmy, że ryby bardzo reagują
na przetrawione jedzenie.
Tato, chyba musimy wracać.
Nic podobnego. Daj mu spokój.
Ma chorobę morską. Niech weźmie tabletkę.
Nic mi nie jest. Wszystko pod kontrolą.
- Kochanie, mogę łowić. - Nie musisz.
Ech, życie.
Słyszysz to co ja, Ace?
Co konkretnie?
Spokój. Jedynie cichy szum wody.
Dlatego tu wracam.
Nigdy nie wiesz, co ci się trafi,
póki nie zwiniesz żyłki.
I ten chlupot wody, kiedy wyciągasz swoją zdobycz.
Poczucie spełnienia.
Wiesz, o czym mówię?
Obawiam się, że nie. Takiego życia nie znam.
Żyjemy inaczej, bo najważniejsze, żeby każdy w tej rodzinie
potrafił utrzymać odpowiedni standard.
Ja chronię tylko to, na co ciężko pracowałem.
Z całym szacunkiem,
ale Zandi chyba nie potrzebuje ochrony.
Jak to z tobą jest, Ace?
Proszę?
Co masz do mojej córki?
Nie, nic, ja…
Przychodzisz do mojego domu,
urabiasz nas żartami, charyzmą i kłamstwem,
żebym ze względu na ciebie obniżył cenę lobola?
Tak łatwo mnie przejrzeć?
Jedno powinieneś wiedzieć.
Nie ma takiej sumy,
na jaką wyceniłbym Zandile.
Po jednej pigułce od razu odpłynął. Niedosłownie.
Co ci o nim mówiłem?
Tato, co cię napadło?
Sama wiesz, że to prawda.
Napijesz się, synu?
- Chętnie. - Chodź, Zandi.
Potrzymaj.
Nie pozwól, żeby on złowił coś pierwszy.
To dowód, że mój ojciec naprawdę cię lubi. Pofatygował się dla ciebie pod pokład.
Jeśli wychynie stamtąd z whiskey,
rzucę się do wody.
Tata zabierał mnie tu na wypady tylko we dwoje.
Czasem mam wrażenie, że wolałby mieć syna.
Sama nie wiem.
Ja jedno wiem na pewno: jest z ciebie dumny.
Bo wyrosłaś na prawdziwego mężczyznę.
Zamknij się.
Wiesz…
Moje wypady z ojcem były głównie po to, żeby mógł zdradzać moją mamę.
To okropne.
Nie było aż tak źle. Po wszystkim dawał mi drobne na loda.
A twoja mama?
Zmarła.
Przykro mi.
Nie przejmuj się. Ty i Duke macie chociaż jakieś cele w życiu.
A ty nie masz?
Nie wiesz, czego chcesz?
Nie…
- Czekaj! - Ryba!
Bierze!
Ostrożnie.
Trzymaj.
Złowiłem coś!
- Rybę złowiłem. - Widzę ją.
Kręć. Jeszcze.
Dobrze. Idzie.
- Whiskey? - Whiskey.
Moja ulubiona. Japońska. Co, nie pijesz?
Wciągaj.
Działaj!
Już, pomogę ci.
- Poradzę sobie. - Tyle mogę zrobić.
Te automaty lubią się buntować i czasem
trzeba je zachęcić.
A wtedy…
Voilà!
Wybrałam Nieszczęśliwą Miłość, ale niech będzie.
Nie obniżaj tak łatwo wymagań.
- Kupię ci czekoladę. - Nie trzeba.
I tak jestem na diecie…
Jedna czekolada cię nie zabije.
Od tego się zaczyna.
Jeden gryz czegoś zakazanego i, zanim się obejrzysz,
życie wywraca ci się do góry nogami.
Nadal mówimy o czekoladzie?
- Co jest? - Nie wracasz do domu?
- Powiedz, czego chcesz. - Nie mówię o chipsach.
Ani ja.
Jestem negocjatorem, pośrednikiem.
Muszę mieć pewność, że obie strony będą zadowolone.
Hamulec.
Nie, panie Maseko.
Pani Maseko.
Tak właściwie to pani Zungu.
- Nic mu nie będzie? - Dojdzie do siebie.
To tylko reakcja alergiczna na skopolaminę.
Skop… co?
Składnik tabletek.
Jak można mieć chorobę morską
i alergię na lek, który ją łagodzi?
Też się zdziwiłam.
Ja cię sunę!
Jakie piękne ptaszki.
Dostał lekki środek przeciwbólowy i trochę odleciał.
Facet ma niską tolerancję na dosłownie wszystko.
Tu jest recepta na antybiotyk, a wysypka powinna zejść do rana.
Dziękuję bardzo.
Jakie one śliczne.
Chyba zabiorę go do hotelu.
Nie ma mowy. Wracacie ze mną do domu.
Miejsca starczy dla wszystkich.
Mają tu zarąbiste pisuary.
Takie na kółkach.
Dobra, chłopaku.
To chyba w sumie dobry pomysł.
Zabierzmy go do ciebie.
Hotel i tak ma najwyżej trzy gwiazdki.
Gotowy?
Chcę chipsy.
Już prawie. Trzymam cię.
Widziałeś mnie, nie?
- Dobrze się spisałem. - Jeszcze jak.
O Boże.
Jakiś ty silny.
- Ace. - No?
Kocham cię, stary.
Jesteś dla mnie jak rodzony brat.
- Przez te leki tak mówisz. - Nie.
To słowa płynące z serca.
- Nie, to… - Sam posłuchaj.
Słyszysz?
Bije jak zawsze. To przez leki.
Nikt się nigdy tak o mnie nie troszczył.
Jesteś w porządku.
Jasne, chłopaku.
A z ciebie dobry dzieciak. Powalcz o swoje.
No, już dobrze.
Zasługujesz na miłość.
W końcu ją znajdziesz.
Tak jak ja znalazłem moją Rachel.
Co takiego?
Kogo znalazłeś?
- Co z tą Rachel? - Też cię kocham.
Naprawdę.
I kocham Zandi.
I wszystkich ludzi na Ziemi.
Dobra, dobra. Mówiłeś coś o Rachel.
Co z nią?
Ej, chłopaku.
Co z Rachel?
Co z Rach?
Rachel?
No to nieźle.
- Dzień dobry. - Cześć, kochanie.
Naleję ci soku.
- Dziękuję, skarbie. - Ace, zjedz z nami.
Siadaj, proszę.
Dziękuję.
Szczerze mówiąc, przez to, co usłyszałem, nie mogłem zmrużyć oka.
Przez co?
A przez to, że mój kuzyn chrapie jak cała gawra niedźwiedzi.
Ach, to.
- Potwierdzam. - Ja?
- To stąd ten hałas. - Niestety.
Mówiłem, kochanie, że mamy tu niedźwiedzia.
Proszę o wybaczenie.
Przepraszam.
Muszę odebrać.
To wszystko pani dzieło?
Przyprawione miłością.
Moja żona gotuje wyśmienicie.
Oj tam.
Lobola za panią Zungu będzie mnie sporo kosztować.
Ej, ja tu jestem.
Proszę wybaczyć.
Ale daję wam góra pięć lat.
Wiesz, że nadal cię słyszę?
Poza tym cała konkurencja odpada w przedbiegach.
Mamy za sobą 30 lat miłości,
przyjaźni i lojalności.
- Dziękuję, najdroższa. - Skarbie.
Dziękuję ci.
Przepraszam, muszę odebrać.
Dobre z was chłopaki.
Jesteście godni zaufania, macie uczciwe zamiary.
Podoba mi się też ta wasza braterska więź.
Dla nas to ważne,
zwłaszcza kiedy wiemy, do jakiej rodziny wchodzi nasza córka.
No właśnie.
W związku z tym
będziemy zaszczyceni połączeniem naszych rodzin.
Kwestie lobola możemy zacząć omawiać w przyszły weekend.
Duke bardzo się ucieszy.
Świetnie.
Będę musiał skrócić nasz weekend. Chyba mamy chętnego inwestora.
Muszę wracać do miasta wszystko przygotować. Jeszcze dziś.
To znaczy, że ja wracam z tobą?
Rodzice przygotowali dla nas ucztę. Zjedzmy coś.
Pomyśl o obiedzie.
Bo będzie obiad?
Obiadek.
Możesz zostać. Przebukuję sobie lot.
A skoro już zaczęliśmy świętować…
Trzymaj powód, dla którego za tydzień tu wracamy.
Oficjalnie zostałeś panem Zandile Zungu.
Zgrywam się.
Dziękuję z całego serca, tato.
Nie trzeba.
No już, już.
Taki już jest. Przytulaśny.
Jeszcze nie dziękuj.
Mam świetny pomysł, jak możemy to uczcić.
Mój klient ma dziś tutaj występ i jesteście zaproszeni.
Nie mogę. Muszę wracać do Johannesburga. Mam zainteresowanego inwestora.
Co to za klient?
Kwesta.
Którego Kwestę masz na myśli?
Tego od „Yabo la ngizomosha kakhulu”?
Bas-baryton Kwesta?
- Jesteś fanem? - Fanem?
A czy zmieniam bieliznę?
Oczywiście, że zmieniam. Chodzi mi o to, że to przecież Kwesta.
Od kiedy farbuje włosy i ma wygolone boki…
Kwesta, ale numer!
No i dobra. Zabierz Ace’a. Jest niegroźny.
O tak, tak.
Tak! Dobrze, a o której?
Dziękuję, Rachel, jestem ci bardzo wdzięczny.
Dozgonna wdzięczność.
Dzięki.
To jak, na pewno pasuje ci, żebym tu został?
A czemu nie? Sam mówiłeś, że musisz zdobyć ich zaufanie.
Wreszcie dobrze kombinujesz.
Rachel znalazła mi lot. Zaraz się zbieram.
Rachel, co?
Tak, nie wiem, co ja bym bez niej zrobił.
Powiedz, chłopaku, ta twoja Rachel…
spotyka się z kimś?
- Chcesz uderzyć do Rachel? - Musisz o mnie wiedzieć jedno:
ja i kobiety przyciągamy się wzajemnie.
Mam to w genach czy gdzieś tam.
Rachel taka nie jest.
Jaka? Nie umawia się z facetami? Co jej dolega?
Nie w tym rzecz. Mam na myśli,
że jest dla mojej firmy bardzo ważna.
- Ranisz mnie. - Dlaczego?
Myślałem, że jesteśmy jak jeden zespół.
Bo jesteśmy.
- A robisz za przyzwoitkę. - To nie tak… No dobra.
Nie zrozum mnie źle,
ale jesteś jakby, no wiesz,
łamaczem serc, nie?
Żartuję.
Chyba że tak.
Nie naraziłbym twojego projektu.
Po prostu zaciekawiło mnie to, co powiedziałeś.
A co powiedziałem?
Nic takiego.
- Samolot ci ucieknie. - Wiem.
Ale posłuchaj. Co prawda tylko udajemy rodzinę,
ale równy z ciebie gość. Mówię serio.
I dziękuję.
- Leki jeszcze działają. - Nie.
- To przez leki. - Nie, naprawdę…
- A to co? - Dawaj.
- Przestań. - Czekam.
Nie trzeba, chłopaku.
- Podskakujesz? - Weź nie bądź taki.
- Chłopaku… - Nawiązano połączenie bluetooth.
No już, wystarczy, rozłącz.
To trzeba uczcić.
Co konkretnie?
Żartujesz?
To kamień milowy twojego życia.
Ślub z ukochaną kobietą.
Ach, to.
Trochę późno się zrobiło
i może lepiej, żeby nie pił w tym stanie.
Martwisz się o niego?
- No. - Zamówiłam mu ubera.
- Czy ja dobrze widzę? - Doskonale.
- Czy ja dobrze czuję? - Bezbłędnie.
Cheeseburger z boczkiem. Dla…
Nie wygłupiaj się.
Dobry wieczór.
- Pobudka. - Obudziliśmy cię?
Spadajcie. Bardzo śmieszne.
Jeszcze jak. Chodź.
Zdążymy wznieść toast, zanim zgarnie cię uber.
Do dna, drużyno.
Uber? Mieliśmy zarwać nad tym nockę.
Ja miałem. Ty jedziesz do domu.
Rano wdrożę cię w zmiany.
- Na pewno? - Na pewno.
Nie będę protestować.
- Tym lepiej. - Zgoda.
No to już.
Za wielkie zmiany.
Za zmiany.
I zarąbistą prezentację.
Obowiązkowo.
Do dna.
Ale załyczył!
No, dzieci, tata wychodzi. Proszę mi tu nie nabroić.
Zresztą choćbyście chcieli, to nie potraficie.
Odbija mu.
No, głupek z niego.
Na czym skończyliśmy?
A, tak.
Wszystkie ręce w górze.
Słuchaj!
Shoty!
Chodźmy po shoty.
- Okej. - Spoko.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio zostałam na imprezie do samego końca.
Więc jednak nudziara z ciebie?
O przepraszam. Nie widziałeś, jak tańczę vosho?
Przespałeś to?
Myślałem, że to skurcz.
Nie jesteś głodny?
Bo ja jestem.
Konam z głodu.
Nie bardzo wiem,
gdzie coś zjemy o tej porze.
Zawsze można…
Co można?
Zandi?
Chyba ich nie ma.
Ruchy, ruchy.
Czekaj.
Ale jazda.
To jak to było z tą nudziarą?
Niech ci będzie.
Od pląsania w klubie
do kuchennego szabru. Oto magia tequili.
Powiedz mi, skąd wiadomo,
że jest się pijanym?
Pierwsza oczywista wskazówka to…
Tak?
…przeszukiwanie lodówki
w kuchni klubu, do której się włamałaś.
Skoro nas tu wpuścili, to nie jest włama-nie.
Można powiedzieć, że to włama-tak.
Ostrożnie. Trzymam cię.
Żarcie.
Pomidor.
Pomidorowy.
Wiesz, że mogę zarezerwować stolik w najlepszej knajpie.
To się liczy, nie?
Na pewno wezmą to pod uwagę, aresztując cię za włam.
Zakradanie się do klubów to nie bardzo w moim stylu.
Chyba że to całkiem w twoim stylu, ale do tej pory
grałaś kogoś innego.
Kobietę konsekwentnie dążącą do wyznaczonych celów?
Kobietę bojącą się podjąć ryzyko.
Ślub to ryzyko, a jednak wychodzę za mąż.
Ponad 20 procent małżeństw się rozpada.
- Wiem. - Dlatego boisz się zaangażować?
Nie szarżuj tak. Nie mówiłem, że boję się zaangażować.
Ale bawisz się, uwodząc zajęte laski?
Nie wiedziałem, że jesteś zajęta. Tym bardziej, że jesteś narzeczoną Duke’a.
Duke to solidna firma.
To prawda.
Duke jest
uczciwy.
Nieskomplikowany.
Niski stopień ryzyka.
Słuchaj,
Duke to świetny gość.
Jego przyszła żona to szczęściara. Trafiłaś na porządnego faceta.
To naprawdę takie smaczne czy nam się wydaje?
To przez alkohol.
Zdecydowanie.
Bo nie mam pojęcia o gotowaniu.
A już mi się wydawało, że byłby z ciebie kur domowy.
Żarcik z patriarchatu. Rozkręcasz się.
Cicho.
No dobra.
To teraz powiedz mi, jaki to byłby tekst.
Tekst?
Siedzę sobie w barze. Ze znajomymi. Nudzę się jak mops.
Widzisz mnie pierwszy raz, podchodzisz.
I co mówisz?
Okej.
Przepraszam,
może pani wezwać elektryka?
Wyglądam na kelnerkę?
Nie, ale czuję,
że między nami iskrzy.
- To było straszne. - Prawda.
Ale twoja reakcja…
Oscar dla Zandi.
„Jak śmiesz!
Oszaleję przez ciebie!”
Wiesz, nie rozumiem cię.
- W sensie? - Facet taki jak ty…
z poczuciem humoru,
inteligentny,
czarujący,
z zadatkami na szefa kuchni,
ugania się za spódniczkami.
Bo mógłbym się dać usidlić i zostać nudziarzem?
Małżeństwo kojarzy ci się z nudą?
Nie, ale… To inaczej:
szukając w związku bezpieczeństwa…
niekoniecznie kierujemy się sercem.
Ty i twoja rodzina macie…
życie jak z telewizji.
Nie znam takiego.
Masz tu…
Pięknie. Wreszcie mogę kogoś rozwalić z tej spluwy.
Nie rozwalajmy niczego pochopnie.
Gadaliśmy tu sobie i ktoś nas zamknął!
Nikt nie otwierał, to zgłodnieliśmy.
Pomyśleliśmy,
że zrobimy sobie kanapki. Byliśmy głodni.
- Spadajcie stąd. - Jasne.
- Wynocha! - Już.
- Przepraszamy. - To tylko kanapki.
Coś na ząb.
Dobra robota.
Dziękuję.
- Twoja nie gorsza. - Dzięki.
- Twoja lepsza. - Nie, twoja.
Przepraszam.
Za wszystko.
To nie powinno się zdarzyć.
Po prostu nie pamiętam, kiedy ostatnio tak dobrze się bawiłam.
No tak.
To ja powinienem przepraszać.
Nigdy wcześniej nie czułem się
taki wolny i nieskrępowany.
- Mam podobnie. - W to akurat wierzę.
Przyznaję, może i bywam trochę sztywna.
Pomyliłam się co do ciebie, przepraszam.
To dla mnie nowe doświadczenie.
Poznać kogoś tak samoświadomego,
kto potrafi się otworzyć.
Dzisiejsi mężczyźni kłamią nawet bez powodu.
Posłuchaj…
Zandi, nie jestem taki, jak myślisz.
Chciałbym ci wytłumaczyć.
Wyjaśnić, że…
Halo?
Kotku.
Śpisz?
Wracaj do łóżka. Zadzwonię rano.
Nie, mogę rozmawiać.
Nie śpię.
Piłeś?
Skąd wiadomo, że jest się pijanym?
Choćby stąd.
Wypiłem może dwa kieliszki szampana.
Wierzę.
Ale zaraz,
nie miałeś przygotowywać prezentacji?
Właśnie to robię.
Chciałem tylko powiedzieć, że cię kocham.
Ja ciebie też.
Więc to naprawdę się dzieje?
Na to wygląda.
Chyba nie masz wątpliwości?
Żadnych.
A ty?
Żadnych.
Super. Nie mogę się doczekać.
- Dobranoc. - Dobranoc.
RODZINA ZUNGU
To jest wujek Brian.
W tej chwili wiemy o nim tyle,
że będzie reprezentował rodzinę.
Zasada numer jeden?
Wchodzimy, wychodzimy.
Nie nawiązujemy relacji. Im dłużej to trwa, tym większe ryzyko.
To jak wizyta u dentysty.
Chłopaku, co jest grane?
Chyba nie zamierzasz się rozmyślić?
Skądże. Dobrze jest. Kontynuuj.
Może przełożymy to na inny dzień?
Akurat miałbym robótkę na boku.
Nagle masz inne plany, tak? Śmierdzą ci nasze pieniądze?
Nie, nie, wszystko gra.
To w sumie nic ważnego. Słucham cię.
Nie wiem, jak wam, ale mnie tu zależy na czasie.
Czaję, ziomuś. Spoko, luzik.
No co? To do nowej sztuki.
Biza.
Bez akcentu.
Ani mi się waż. Zacznę od ciebie.
Zrób coś dla mnie: nic nie mów. Jesteś niemy. Dasz radę?
Żaden problem, mogę na migi.
Grałem tak główną rolę, zjeździliśmy cały kraj.
To była adaptacja Śmierci komiwojażera,
pozbawiona słów.
Mój bohater zaniemówił i tak mu zostało.
Nie chcę o tym słyszeć,
ale głuchy wujek to dobry patent. Budzi współczucie.
Nikt nie wzbudza zaufania jak niepełnosprawni.
Osoby z niepełnosprawnością.
- Co? - Tak się mówi.
Chyba nie chcesz kogoś obrazić.
Biza, jesteś niemową.
Wujek Długi John i ja rozdajemy karty. Nie możemy dać się ograć.
Wreszcie mogę być krupierem.
Miriam.
Śliczności, kochana moja!
Wiesz, o co cię poproszę?
Będziesz moim złym gliną.
Kocham tę rolę.
Kajdanek jeszcze potrzebuję.
Nie, po co ci kajdanki? Nie jesteś prawdziwą policjantką.
No co ty? To taka przenośnia.
Przydadzą się.
Od razu widać,
że wujcio Brian to niezłe ciasteczko.
Co się tak patrzycie?
Na ciastkach to ja się znam. Rany!
Ciociu Miriam, już jadłaś.
Nie myśl teraz o ciastkach.
Twoim zadaniem jest obniżyć cenę. To wszystko.
Mam im mówić, że nie jest dziewicą?
Nie!
Nie, o Zandi nie mów absolutnie nic.
Jest dziewicą?
Ciociu, to nie twoja sprawa.
Dużo byś się ode mnie nauczył.
Zostawmy w spokoju Duke’a i wujka Briana.
Skupmy się na celu.
Jak poczują pismo nosem, będzie po pieniądzach!
Pieniędzmi to ty nas nie strasz.
Dobrze.
Lecimy od początku. Wujek Brian…
Jestem głuchoniemy, więc nic nie słyszę.
Przecież cały czas mówimy.
GŁÓWNY NEGOCJATOR - DELEGACJA WUJEK MZWAKHE
Panie Zungu, to nasza rodzina.
Ciocia Miriam.
Miriam.
Wujek Długi John.
John.
Dzień dobry.
I wujek Biza.
Biza.
Wujek nie słyszy.
Jestem David.
Proszę?
Powiedział, że ma na imię David.
Miło mi cię poznać.
Witamy w naszym domu.
Zna pan język migowy?
Jestem sędzią.
W sądzie muszę rozumieć każdego.
No tak.
Ta informacja byłaby wcześniej bardzo pomocna.
Znam język migowy.
Jestem David.
Przedstawia się jako David.
Tak, bo widzicie… Wybaczcie.
W oficjalnych sytuacjach wujek Biza używa swojego prawdziwego imienia.
Kiedy się przedstawia, to zawsze jako David.
Rozumiem.
W porządku.
Mój brat wyjaśni wam, co dalej.
Zaczekajcie.
Damy wam znać, kiedy będziemy gotowi.
Jestem David.
Tak, braciszku, to oni.
Panie Zungu, dziękujemy.
Jak tam, panowie?
Co ty wyprawiasz?
- Ale że co? Co zrobiłem? - Zmieniłeś imię na…
Pytałem.
Mówiłeś, że na scenie cały czas migałeś.
Tak było. Grałem w niemej adaptacji. Chłopak nie docenia mojego talentu.
Migałem jedno zdanie.
Mówiłem: „Jestem David”.
To był tekst ważny dla fabuły. Kluczowa kwestia.
Wiesz co?
Od teraz nie chcę od ciebie słyszeć ani sylaby.
A, E, I, O, U, nic.
I jeszcze wy…
Macie jakieś ukryte talenty? Coś, o czym powinienem wiedzieć?
Długi Johnie?
Jakieś problemy?
To może ja się jednak przyznam, że wzięłam ze sobą kajdanki.
Boże, zmiłuj się nad swoim synem.
Cóż Ci uczyniłem? Dlaczego? Za co?
Twój mąż będzie potrafił o ciebie zadbać?
Mamo, daj spokój.
- Chcemy wiedzieć. - Powiedz.
Mężczyzna piękny jest swoim dobytkiem.
Chodźmy.
Już.
- Będę tańczyć. Zostanę teściową. - Już ja cię znam.
Zadatek dostarczony i możemy omówić szczegóły.
Jesteśmy tu wszyscy,
więc możemy sobie pozwolić na szybkie dobicie targu,
byśmy mogli zacząć ucztować.
Słyszałem, że Duke rozkręca się w branży gier wideo.
Proszę wybaczyć, ale Duke programuje aplikacje.
Jest w tym najlepszy.
Ma się rozumieć, aplikacje.
Musimy się uwinąć w pięć minut.
Wystarczy, że zgodzimy się co do ceny. To co, mogę?
Dwadzieścia tysięcy.
Zgoda.
Chcecie to przedyskutować na osobności?
- Nie. - Nie?
Nie, to nie w porządku. Zandi zasługuje na więcej.
Fakt, nie potrafi gotować, ale należy jej się więcej.
Nam też się należy.
Pogubiłem się.
Mówisz, że moja cena jest za niska?
- Chcesz ją podnieść? - Proszę nam dać kilka minut.
Chcę omówić ten problem z rodzicami i Dukiem.
Podbij stawkę!
- Nie, przestań. - Słucham?
Chwileczkę.
Myślisz, że to kasyno?
Ogramy ich.
Psujesz nam plan.
Przepraszam za wujka. Bywa bezpośredni.
Skontaktuję się z rodzicami.
Ty tutaj?
Koleżanka Zandi? Z klubu? Przepraszam, muszę znaleźć Duke’a.
Nie wygląda to najlepiej.
Co się stało?
- Musisz coś wiedzieć. - Co?
Bongani Langa!
Do nas mówisz?
Do was obydwu.
Co to za Bongani?
Mandy ma szaloną teorię,
że zapłacili ci za negocjowanie przed ślubem jej siostry.
Masz rację – szalona teoria.
Nie byłam pewna, ale teraz cię poznaję.
Dołożyć wąsik, afro i Bongani Langa jak malowany.
Ale nie, bo zrządzeniem losu Langa zmarł miesiąc po tamtym ślubie.
Nie ma tu żadnego Bonganiego Langi. Jestem Ace Ngubeni, cały i zdrowy!
Duke, jeśli to prawda,
musisz mi powiedzieć. Przyznaj się.
Zwariowała. Jestem tu z moją rodziną Maseko!
Ty jesteś Maseko. A on jest negocjatorem ślubnym.
Niesławnym oszustem, który próbuje wykołować rodziny na lobola.
Jestem kuzynem Duke’a.
Duke,
odezwij się, proszę.
Czy to takie ważne, kim jest albo nie jest?
Wiedziałam.
- Co z tobą? - Przepraszam.
- Chciałem ci powiedzieć. - Jak to?
- Chcesz budować rodzinę na kłamstwie? - Kochanie, to niezupełnie tak.
Ale zupełnie kłamałeś w sprawie Ace’a. Płaciłeś mu za negocjacje.
Dobra, to zupełnie tak, ale nie chodziło o kasę.
Naprawdę?
Ile sobie za to liczy?
Patrzycie na to ze złej strony.
Zamknij się! Ace, Bongani, czy kim tam jesteś.
Duke,
powiedz mi. Ile?
Co?
- Dwieście tysięcy. - O cholera!
A ty myślałeś, że całą rodzinę owiniesz sobie wokół palca
i co, wynegocjujesz dobrą cenę? Pocałunek to też część planu?
Pocałowałeś ją?
Tak praktycznie to nie.
Ale próbowałeś?
Nie, chłopaku, ja tylko…
Chyba powinniśmy…
Uspokójmy się trochę i za chwilę…
Boli.
- Zostaw mnie! - Ace!
- Złaź ze mnie. - Dość tego!
- Proszę was! - Tylko nie to.
Jezu! Zejdź ze mnie!
Duke!
Nie jest dobrze.
Biza narozrabiał.
Zatrzymać ich!
Czekajcie na mnie!
Hej, zaczekaj!
Zabierz wszystkich!
Zandi, przepraszam.
Łapcie ich!
Nieokrzesana banda naciągaczy!
Swołocz!
3 MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Seksmistrzu!
Po co?
Eish.
Nie zamykasz drzwi. Tak tu bezpiecznie?
Czego chcesz?
Nawet nie pytaj. Wszędzie cię szukam.
Ale tu syf.
Całkiem się zapuściłeś.
Wyglądam lepiej, niż się czuję.
Aż tak się zakochałeś?
Chcesz mi powiedzieć, że nagle obudziły się w tobie uczucia?
Ace, ty i zakochanie?
Wiesz, jaki masz problem? Nic nie czaisz.
Ja nie czaję? A ta obrączka to dla ozdoby?
Mam pięć lat doświadczenia operacyjnego.
Nie gadaj bzdur.
Chłopie, ona w ogóle wie, co do niej czujesz?
Właśnie w tym problem.
Chciałem wysłać jej SMS-a, wyrazić wszystkie…
SMS-a?
Nie jesteś już w liceum. Takich spraw nie załatwia się klikaniem.
Wiesz, czego pragną kobiety?
Czuć się jak pępek świata.
I seksu, chłopie.
Seksu non stop.
Porannego, wieczornego…
Chodzi mi o to,
że musisz jej pokazać, co czujesz. No proszę cię.
Żadnych SMS-ów.
Nie rozumiem. Znamy się całe życie.
Od kiedy masz taką komunikację z laskami?
„Nie SMS-uj, pokaż jej”.
Od kiedy?
Od pięciu lat.
Całe pięć lat.
Zapomniałem. Moja żona czeka w aucie, a ja się raczę twoimi resztkami.
Niech się cieszy, że ma takiego porządnego faceta.
Taki cierpliwy i kochający mąż to skarb.
Jej to powiedz.
Może chce ci się zejść na dół i ją oświecić,
bo mnie nie słucha.
Albo lepiej nie schodź.
Zamiast tego weź prysznic.
Wyszoruj się!
Zajeżdża tu jak spod pach, wali stopami.
Miej litość, stary, wykąp się!
Magnes na kobiety!
Jasne, jasne.
- Kocham cię! - Siebie kochaj.
Rany!
Mój biedny.
Nic ci nie jest?
Mam wezwać policję?
Patronello,
poznaj mojego syna, Ace’a.
Ace, to jest Patronella.
To nie wzywać nikogo?
Daj nam chwilę, skarbie. Dobrze?
Tato,
twój skarb to teletubiś.
Mogłaby być twoją macochą. Co to w ogóle miało być?
Tak się z ojcem witasz?
Żebyś zapamiętał, że jesteś okropnym człowiekiem.
Mogłeś powiedzieć.
Albo lepiej, napisać na WhatsAppie „Ty okropny człowieku”. Wyślij!
Tato…
Całe życie spędziłem…
w przekonaniu, że miłość nie istnieje. Przez ciebie.
Czemu miałbyś uwierzyć w taką bzdurę?
Bo ty wierzysz.
Nic podobnego!
Tak? W takim razie wytłumacz mi coś.
Dlaczego zdradzałeś mamę przy każdej okazji?
Wolnego!
Kochałem twoją matkę, ale nie byłem w niej zakochany.
To dlaczego z nią byłeś?
Z miłości
do ciebie.
Zaraz ci poprawię.
Wiem, że wszystko spierdoliłem.
Ale zawsze będę miał ciebie, mojego syna.
Kiedy pierwszy raz…
wziąłem cię na ręce,
zrozumiałem,
że prawdziwa miłość…
naprawdę istnieje.
My, Ngubeni, nie jesteśmy specjalistami od uczuć
ani operacji na otwartym sercu, ale pytanie brzmi:
jesteś gotów zaryzykować dla niej całego siebie?
Kogo masz na myśli?
Tę dziewczynę, synu!
Tę, przez którą serce ci krwawi i szlocha
jak Izraelczycy w Babilonie.
To przez nią dostałem w twarz.
Posłuchaj mojej rady, Ace.
Nie rób tego, co ja bym zrobił.
Walcz o nią.
Podejmij walkę, synu.
No idź.
Eish, misiu,
skończyły mi się dane.
Nie martw się nic, myszko, dobrze?
- Dobrze. - To dobrze.
Ona jest dla mnie źródłem młodości.
Tato, uspokój się! Jestem twoim synem.
Niespodzianka!
Duke.
Nie odbierałeś telefonów ode mnie.
- Wejdź. - Chętnie.
Podoba mi się twój nowy styl.
Widzisz,
a ludzie mówią, że wyglądam dennie.
- Bo wyglądasz. Chciałem być miły. - Aha.
Próbowałem się do ciebie dodzwonić,
żeby przeprosić.
Zepsułem ci najważniejszą chwilę w życiu
i nie potrafię tego cofnąć.
Ace, nie jesteś złym człowiekiem.
Pomijając fakt, że dobierałeś się do narzeczonej fikcyjnego kuzyna.
Z tym leciutko przesadziłeś.
Żartuję.
Ja też zawaliłem.
Niepotrzebnie ją okłamywałem.
Sam już nie wiem, stary.
Zawsze wydawała mi się dla mnie niedostępna
Aż mnie poderwała.
- Ona ciebie? - Tak.
Wybacz, właściwie to bardzo w jej stylu. Mów, mów.
Kiedy zaproponowała randkę, poczułem się ważny.
Nie chciałem tego zaprzepaścić.
Bałem się obciachu ze strony mojej rodziny,
a na wynajęciu zmyślonej wyszedłem jeszcze gorzej.
Niestety.
Ale i tak się żenię.
Nie z Zandi.
Z Rachel!
Z Zandi to nie była miłość.
- Wszyscy to widzieli. - No.
Przepraszam.
I dlatego tu jestem.
Szukam kogoś do mojej delegacji negocjacyjnej.
Zerwałem z tamtym życiem.
Tamtego człowieka już nie ma.
Nie chcę fałszywego kuzyna,
tylko przyjaciela.
- Nie tak. Dawaj. - Serio?
Sugestia: ogól się.
- Wiem. - Bo wyglądasz trochę… Sam wiesz.
Jasna sprawa.
To ja już…
- Sam się odprowadzę. - Spoko. Dzięki, stary.
ODLOTY
Zandi!
Rozumiem, że…
nie chcesz mnie więcej oglądać.
Sprawiasz, że…
nie chcę już używać żadnego z tekstów na podryw.
Proszę cię.
Nie ma jej tutaj.
Panie Zungu,
przepraszam.
A wiesz,
polubiłem cię.
A ty znieważyłeś mnie, moją rodzinę i naszą kulturę, Sengwayo.
Wiem.
Bardzo żałuję.
Za wszystko, co zrobiłem.
Tak czy inaczej,
Zandi tu nie ma.
Nie wiem, czemu się łudziłem i tu przyleciałem.
Ale bardzo przepraszam.
Godzinę temu odwiozłem ją na lotnisko.
Lotnisko?
Leci do Paryża.
Ale przy odrobinie szczęścia zdążysz.
Masz godzinę.
- Dziękuję. - Hamuj się.
Przepraszam.
To zaraźliwe.
Dziękuję!
Mówi kapitan.
Mamy drobne opóźnienie. Czekamy na zgodę kontroli ruchu.
Nie przewidujemy opóźnień w dotarciu do Johannesburga oraz miasta miłości.
Panie i panowie,
spójrzcie na kobietę zajmującą miejsce 49H.
Czy to nie najcudowniejsza istota, jaką dane wam było oglądać?
A przy okazji uparta,
nieugięta, pełna pasji,
a serce ma ze złota.
Chcę wam wszystkim powiedzieć…
że źle ją potraktowałem.
Okłamałem ją.
Co ty robisz?
Nie odbierasz i nie odpisujesz.
Musiałem coś zrobić.
I postanowiłeś porwać samolot?
Nie, spokojnie!
Nie o to jej chodziło. To taki żart!
Nikt tu niczego nie porywa.
Uważaj, co mówisz w samolocie.
- Wiesz, że zwariowałeś? - Wiem.
A to co znowu?
Zandile Zungu,
prawda jest taka, że…
od kiedy cię zobaczyłem…
nie mogę przestać o tobie myśleć.
O tobie pierwszej myślę każdego ranka
i z myślą o tobie zasypiam.
Nie wiem, czy czujesz to samo,
ale wiem,
że nie chcę się dłużej nad tym zastanawiać.
Wybacz mi.
Przepraszam, że kłamałem.
Przepraszam za wszystko.
Dobrze już.
Wstawaj.
Zandi, przy tobie…
chcę być uczciwy.
Widzisz mnie we mnie.
O mój Boże, co ty robisz?
Nie wygłupiaj…
NIESZCZĘŚLIWA MIŁOŚĆ
Podejmuję ryzyko.
Zgódź się!
Wybierz czekoladkę.
Co to za oświadczyny jak z podstawówki?
CZEKOLADOWY KLUCZ DO SERCA
Na mocy nadanych mi uprawnień
ogłaszam was mężem i żoną.
- Możesz pocałować pannę młodą. - Robi się.
- Odsłonisz? - Już. Chodź tu.
Moja krew!
Nie jesteś przypadkiem negocjatorem ślubnym?
- Nie. - Ale słuchaj, właśnie się zaręczyłem.
Gratuluję.
Ktoś mi musi wynegocjować lobola.
Napisy: Kamil Rogula