Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
COLOMBIAANSE AMAZONE - DAG 1
Toen ik aankwam op de startbaan...
zei m'n moeder: Lesly, we vliegen naar Bogotá.
We zouden bij m'n stiefvader gaan wonen.
Ik wilde niet mee.
Ik woonde bij m'n oma, Fátima.
Ik ging naar school. Ik was daar gelukkig.
Het was m'n eerste keer in een vliegtuig.
Toen we opstegen...
begon het vliegtuig veel lawaai te maken.
Ik was doodsbang.
En toen begon het uit te vallen.
De piloot belde de verkeerstoren en vroeg om hulp.
Hij raakte de controle kwijt.
Toen begon het vliegtuig te vallen.
Meer kan ik me niet herinneren.
Rond 08.30 uur werd ik gebeld.
Wat is er gebeurd?
Magdalena's vliegtuig is nooit aangekomen.
Het moet zijn neergestort in het oerwoud.
M'n zus Magdalena en haar vier kinderen zaten erin.
Toen kwam het verdriet.
M'n dochters bleven maar bellen. 'Mam, maak je geen zorgen.'
Hoe kon ik me geen zorgen maken?
Als een vliegtuig neerstort, wordt niemand gespaard. Nooit.
Het doet me veel pijn.
M'n dochter vertrok met haar kinderen zonder iets te zeggen.
Magdalena had me gebeld.
'Ik zit in het vliegtuig met alle kinderen.'
Maar ze zijn nooit aangekomen.
Ik was sprakeloos.
Ik kon alleen maar aan m'n vrouw denken.
MAGDALENA, 33 JAAR
M'n enige zoon. De gedachte dat ik hem kwijt was...
TIEN, 5 JAAR
M'n dochtertje.
CRISTIN, 11 MAANDEN
M'n twee stiefdochters.
SOLEINY, 9 JAAR
LESLY, 13 JAAR
M'n droom was dat ze bij me kwamen wonen in Bogotá.
Zijn ze nog wel in leven?
Vandaag is een Cessna 206 vanaf Araracuara...
neergestort in het oerwoud.
Inmiddels is vanuit de lucht een zoektocht gestart.
De zoektocht wordt bemoeilijkt door de dichtheid van het oerwoud.
Er wordt niet uitgesloten dat er overlevenden zijn.
Toen ik bijkwam, lagen we op de grond.
Ik zat onder het bloed, op m'n gezicht en op m'n kleren.
Ik had pijn.
Ik zag Tien.
Soleiny huilde.
Ik zag m'n moeder.
M'n been deed pijn.
De stoel was ingezakt en m'n schoen zat vast.
Ik moest Cristin gaan helpen.
Ze zat bekneld onder m'n moeders lichaam.
Ze kreeg geen adem.
Ik maakte m'n voet los en liet m'n schoen liggen.
Het was lastig, maar ik kreeg m'n broer en zusjes eruit.
Ik moest het bloed stoppen dat uit m'n hoofd gutste.
Ik vond een EHBO-doos.
Cristin bleef maar huilen. Ze had honger en dorst.
Ik zocht in de tassen en vond een hangmat, een klamboe...
en Cristins flesje.
Ik legde wat bladeren neer en we gingen liggen.
Cristin was ontroostbaar.
Ik kon niet slapen, m'n hoofd en been deden te veel pijn.
De Colombiaanse luchtmacht vloog vijf dagen boven het gebied...
op zoek naar het vermiste vliegtuig. Maar we vonden het niet.
Elke dag werd de kans kleiner dat we ze levend vonden.
De bevelhebber belde en zei: 'Pedro, ga helpen zoeken.
We gaan op de grond verder.'
Dit was m'n eerste reddingsmissie.
We krijgen niet vaak de kans om levens te redden.
Als commando's bestrijden we vooral guerrillagroepen.
Op basis van de laatste signalen van het vliegtuig...
rekening houdend met een foutmarge, stelden we een zoekgebied vast...
van 320 vierkante kilometer.
Het terrein was zeer complex.
Ongerepte jungle met bomen van 40 meter...
met gevaarlijke dieren en giftige slangen.
Maar het grootste risico is dat je er verdwaalt.
Het oerwoud is een enorm tapijt.
Het is zoeken naar een speld in een hooiberg.
Ga maar door. Toe maar.
Blijf zakken. Houd je goed vast.
We gingen snel op zoek naar het vliegtuig...
en naar overlevenden.
We gaan nog iets verder. Wees alert op afwijkende geluiden.
Kom op.
We waren op het ergste voorbereid.
Er zijn narco-guerrillagroepen actief in dit gebied, zoals de FARC.
We voeren al 60 jaar oorlog met ze.
De FARC had ooit grote delen van Colombia in handen.
Ze zijn gewelddadig en doen aan drugshandel en ontvoeringen.
We zijn veel soldaten verloren in deze strijd.
We probeerden onzichtbaar te blijven, zodat ze ons niet ontdekten.
Momenteel zijn 60 commando's...
nog altijd hoopvol dat ze overlevenden zullen vinden.
Manuel Ranoque leeft in onzekerheid na deze ramp.
M'n vier kinderen en m'n vrouw, dus in totaal vijf.
Ik kon niet gaan zitten wachten tot het leger het vliegtuig vond.
Ik ging m'n gezin zoeken...
en kwam pas terug als ik ze had gevonden.
Ik had de hulp nodig van m'n inheemse vrienden...
van de Araracuara-gemeenschap.
We zijn specialisten in navigeren door het oerwoud.
Het oerwoud is een deel van ons, we zijn hier opgegroeid.
Ik bood me vrijwillig aan.
Want degenen die gevaar liepen, hoorden bij onze inheemse familie.
Het was een lange reis.
Bijna 12 uur varen vanaf de dichtstbijzijnde stad.
Daar woont niemand.
Wij geloven dat het oerwoud de mens met de natuur verbindt...
en via de natuur met de Schepper.
Maar het oerwoud is ook gevaarlijk.
Vanwege de dingen die je kunt zien, maar vooral...
vanwege de dingen die je niet met het blote oog ziet.
Toen we het oerwoud betraden, sloeg het weer compleet om.
Regen, regen, regen.
Onze voorvaderen geloven...
dat als een geest boos wordt, er storm ontstaat.
Ik was achterop geraakt bij m'n reisgenoten.
Ik riep ze, maar ik kon ze niet vinden.
Ik ben m'n stappen drie keer nagegaan.
Speelde er een geest spelletjes met me?
Ik was doodsbang, daar ben ik eerlijk in.
Ik bad: 'Word niet boos, ik ben een kind van het oerwoud.
Ik ben inheems.
Ik kom het oerwoud niet schaden, maar zoeken naar wat van ons is.’
Plotseling zag ik ze weer.
We maakten ons zorgen.
Hoe vonden we het vliegtuig met al die regen?
DAG 15
We zien geen enkel spoor. Helemaal niets.
Zo gingen de dagen voorbij.
We verloren de hoop dat we het vliegtuig vonden.
Elke dag zochten we...
tussen de bomen, struiken, lianen.
In alle richtingen zagen we alleen maar groen.
Toen viel m'n oog op iets opvallends.
Het was roze.
Een klein babyflesje, midden in het enorme oerwoud.
Hoe groot is de kans dat je een flesje vindt...
in zo'n gigantisch oerwoud?
Ons brein ontplofte en we begonnen hypotheses te bedenken.
Kon het flesje uit het vliegtuig zijn gevallen?
We waren erop voorbereid dat we het gezin dood aantroffen.
Daar waar de gieren zijn, vinden we het vliegtuig en de lichamen.
We zagen een koningsgier.
We besloten hem te volgen.
Toen zagen we de gier...
boven op iets wits zitten.
Ik kreeg een brok in m'n keel.
Mevrouw Magdalena lag op de stoel.
Het was heel pijnlijk. Hoe zou Manuel reageren?
Ik kon niet geloven dat ze me had verlaten.
Magdalena was heel toegewijd aan de kinderen.
Aan ons huis.
We werkten samen aan een toekomst.
Wat er ook gebeurde, ze zou me altijd terugnemen.
Ondanks m'n fouten.
M'n arme Magdalena.
Ik heb negen dochters.
Maar zij was de meest attente.
Als Manuel haar niet had gevraagd naar Bogotá te komen...
zou ze nu nog leven.
Ik huilde tranen van woede, van verdriet.
Ik heb al haar spullen verbrand.
M'n dochter kwam niet terug.
Ze stierf vol wrok tegen mij. Omdat ik niet wilde dat ze ging.
Manuel vroeg naar de kinderen.
Ik zei: Ik weet het niet, er is nog niets bekend.
M'n bevelhebber gaf door dat inheemse zoekers het toestel hadden gevonden.
Ze zeiden: Ga direct controleren of het klopt.
We troffen de volwassenen aan.
Maar er waren geen kleine botjes die op overleden kinderen wezen.
Waarom lagen ze niet bij het vliegtuig?
We kregen er kippenvel van. Vier kinderen...
van 13, 9 en 5 jaar en 11 maanden die net hun moeder kwijt waren...
en alleen in het oerwoud waren.
Ze waren in feite voedsel voor de dieren.
We bleven een paar dagen bij het vliegtuig.
Maar niemand kwam ons zoeken.
Ik pakte twee tassen met voorraden in.
Ik huilde van de pijn.
Ik sleepte met m'n been. Ik kroop.
Ik zocht een uitweg uit het oerwoud.
Er waren kuddes tapirs.
Ze probeerden ons aan te vallen.
We stonden stil als standbeelden.
Toen we een ocelot zagen, verstijfde ik van angst.
Tien wilde erachteraan.
Lesly beschermde ons tegen de dieren. En ik ook.
Ze renden weg, want ze waren bang.
Ik zei dat hij moest stoppen. Oma had ons geleerd...
dat je de dieren in het oerwoud niet moest storen.
Ze zijn gevaarlijk.
Daar werd Tien boos om.
Hij vroeg: 'Wanneer komt mama?
Waarom hebben we haar alleen gelaten?'
Ik legde uit dat onze moeder dood was.
Nee, riep hij. Hij huilde.
We zeiden: Als er overlevenden zijn, kunnen we niet onzichtbaar blijven.
We moeten ze roepen en lawaai maken.'
Het was het risico waard.
Hoe groot is de kans dat de kinderen levend worden gevonden?
Als de klap niet te groot was...
is het mogelijk dat de kinderen die achterin zaten nog leven.
Hopelijk zijn ze hulp en eten gaan zoeken.
In deze periode is er weinig fruit, dus voedsel is lastig te vinden.
Ze zoeken waarschijnlijk een rivier en volgen die naar een dorp.
Ruim 100 commando's zwermen door het oerwoud.
De regen maakt het moeilijk en spoelt de sporen weg.
Een heel land houdt z'n adem in en bidt om een doorbraak.
Een schuilplek.
Opnieuw een teken van leven.
Een bedje van palmbladeren, geknipt met een schaartje.
Het leek erop dat er drie of vier mensen hadden geslapen.
M'n nichtje en ik bouwden hutten toen we klein waren.
Ik ben altijd close geweest met Lesly.
We zijn allebei meisjes en hebben veel gemeen.
We houden van traditioneel dansen.
En van voetballen.
M'n nichtje Lesly lijkt veel op haar moeder, m'n zus.
Ze werkt hard.
Maar er is wel een verschil.
Haar moeder wilde niet leren, maar Lesly is een goede leerling.
Lesly is altijd rustig...
maar Soleiny is een lachebek.
Lesly is altijd dol geweest op haar zusje Soleiny.
Ze speelden altijd samen.
Lesly zorgde goed voor haar broertje en zusjes.
Voor Cristin, voor Tien.
Tien is een kleine aardbeving.
Ze is als een moeder voor ze. Maar ik vraag me toch af...
hoe ze de baby in leven hield in het oerwoud zonder eten?
DAG 17
Er waren zo veel apen.
Ze lachten.
De apen plaagden ons.
Ze sprongen van boom naar boom.
Ze lieten de milpes vallen en wij vingen ze.
We hadden zo'n honger dat we de milpes aten.
Ik gaf Cristin de zachtste.
Cristin huilde van de dorst.
Ik vroeg Soleiny om me het flesje te geven.
Ze zocht en zocht, maar ze kon het niet vinden.
We hadden even uitgerust...
en ik heb hem vast laten vallen. We zijn hem verloren.
Hoe kun je dat nu verliezen? Wat moest ik nu?
Ik heb haar met een flessendop kleine slokjes gevoerd.
We vroegen Manuel: Zijn je kinderen sterk genoeg om door het bos te lopen?
Hij zei: 'Nee. Tien is lui.
Hij en Gondi zijn geen goede lopers. Ze kunnen niet ver zijn.'
Eindelijk hoorden we iets terug.
We waren dolblij, we hadden de kinderen gevonden.
Maar het was een commando-eenheid, Destructor Uno.
We wisten dat ze in het gebied zochten, maar niet precies waar.
Er was spanning tussen de twee groepen.
Het was lastig, hoe konden we met ze praten?
Er waren al jaren aanvaringen...
tussen inheemse gemeenschappen en het leger...
in de strijd tegen de drugshandel.
Onze inheemse gemeenschappen zijn arm.
Er zijn geen wegen. Veel huizen hebben geen elektriciteit.
De overheid laat ons aan ons lot over.
Dus de narco-guerrilla's zijn de baas in ons gebied.
Attentie.
Ze hebben wapens, dus we moeten doen wat ze zeggen.
De inheemse mensen werken samen met de guerrillagroepen.
Ze verbouwen coca en vervoeren drugs.
Het leger kan dat niet toestaan.
Daarom vechten we tegen de guerrilla's...
en de gemeenschappen die ze hebben geïnfiltreerd.
Die nacht sloegen ze hun kamp op, op afstand van ons.
We namen veiligheidsmaatregelen.
We zetten vallen en plaatsten wachtposten.
We hielden ze in de gaten.
We konden geen wapens laten slingeren.
Wie weet, zat er een guerrillastrijder bij.
We besloten dat we de volgende dag onze eigen weg zouden gaan.
Stukje bij beetje probeerde ik m'n been te gebruiken.
Ik zette wat stappen en leunde op een stok.
Het deed maar een beetje pijn. Ik kon godzijdank weer lopen.
Blijf alsjeblieft op één plek, het leger zoekt naar jullie.
Lieverd, blijf waar je bent.
Ik hoorde een stem, heel ver weg.
Het klonk als m'n grootmoeder.
Lesly, dit is je grootmoeder Fátima. Ik heb je niet in de steek gelaten.
Als je dit hoort, blijf dan waar je bent. Ze zoeken je.
Was ze het echt, of niet?
Blijf waar je bent.
We hadden opnamen gemaakt van de stem van hun oma...
in het Spaans en in hun taal, Huitoto, zodat ze ons vertrouwden.
Blijf waar je bent, het leger zoekt naar jullie.
Zochten ze ons?
Ik dacht van niet.
Dus ik wilde blijven lopen.
Het leger zoekt naar jullie.
We wisten zeker dat de kinderen ons konden horen.
Waarom lieten ze zich niet zien en gaven ze geen antwoord?
Lesly, dit is je oma Fátima.
We gingen gerichter te werk.
We lieten 10.000 flyers vallen met de boodschap van oma.
We dropten voedselpakketten.
We plaatsten 11 kilometer aan waarschuwingslint.
We hingen er fluitjes aan zodat ze ons konden seinen.
We draaiden keiharde muziek.
En natuurlijk, door al die onrust...
sloeg het weer om.
Er is hier een geest die niet van lawaai houdt.
De technologie van de witte mensen werkte totaal niet.
Het was tijd voor een andere aanpak.
Tijd om met andere ogen te kijken.
We vroegen de inheemse bevolking om hulp.
Het team dat het vliegtuig vond, was uitgeput.
Het was onze beurt om m'n neefje en nichtjes te redden.
De inheemse onderzoekers hadden het toestel gevonden.
We dachten dat ze dan ook de kinderen zouden kunnen vinden.
- Moed. - Tot wanneer?
Voor altijd.
Ik kreeg opdracht om 85 inheemse mensen te laten overkomen.
Die moesten samenwerken met de commando's.
Met vertrouwen, maar met oog voor de veiligheid.
Ik liet iedereen natrekken...
om infiltratie door drugscriminelen te voorkomen.
We werken samen, als gecombineerde cellen.
Kameraden, salueren.
De zoektocht zal zijn gebaat...
bij hun kennis van het oerwoud.
Moed.
Het oerwoud kent z'n mysteries...
die het leger niet kan oplossen.
Onze vrienden en familie zeiden: Er moet een stamoudste mee.
Daarom sloot Don Rubio zich aan. Hij kwam erbij als sjamaan.
Hij is een leider. Zeer gerespecteerd...
om z'n kennis van onze spirituele tradities.
Don Rubio zei: 'Het gaat ons lukken.
Over vier of vijf dagen vinden we de kinderen.'
Breng me allereerst naar de plek van de crash.
Toen we het vliegtuig naderden, zei m'n vriend Faustino:
‘Vriend, bereid je voor. Wees sterk.’
Ik zag m'n tas, die m'n zus had meegenomen.
Ik zag de spullen van de kinderen, de kleren van m'n zus, schoenen.
En een schuilplek van palmbladeren.
Toen ik die zag, werd ik overmand door pijn.
De kinderen sliepen als beesten in het oerwoud.
Mijn god, waarom gebeurt dit? Waarom moeten ze dit doorstaan?
Waarom moest m'n zus sterven als een beest?
Toen besefte ik diep van binnen...
dat dit allemaal de schuld was van die klootzak, Manuel.
VIER JAAR EERDER
Magdalena vertelde...
hoe Manuel onophoudelijk achter haar aanzat.
Totdat ze bij hem introk, tegen de zin van haar moeder.
Ze vertrokken uit haar moeders dorp.
Toen ze in mijn dorp aankwamen, was de jongen één jaar oud.
We werden al snel hecht.
We waren meer dan vriendinnen, we waren als zussen.
We gingen graag naar de tuin om yucca te oogsten.
En we hielden van feesten.
Als ze begon te dansen, kwam iedereen in de stemming.
'Kom mee, vriendin.'
Ze hield haar man vast en danste zonder zorgen.
Op feestjes dans je met wie er maar is.
Manuel danste heel close met z'n danspartners.
Magdalena werd dan jaloers.
Daar werd hij boos om.
Feestjes eindigden altijd hetzelfde.
Hij sloeg haar in elkaar.
Het ging er soms wreed aan toe.
Daarom kwam Manuel in de problemen met de guerrilla's.
De guerrilla's hadden regels om ons onder de duim te houden.
Ze zetten een pistool tegen z'n hoofd...
en zeiden: ‘Als je haar nog één keer aanraakt...
vergeven we het je niet.’ Hij was gewaarschuwd.
Mensen maken fouten.
We hadden ruzie, zoals veel stellen.
Soms als je dronken bent, loopt het uit de hand.
Maar er was nooit sprake van huiselijk geweld.
M'n bloed kookte.
Ik was klaar om hem aan te vallen met een machete.
Rubio kwam naar me toe en zei: 'Je moet je woede beheersen.
Doe het voor de kinderen.
Zodra we ze vinden, komt de waarheid aan het licht.'
Die avond hielden we een mambe-sessie.
Vandaag, met behulp van onze heilige planten...
maken we de weg vrij om ons te ontdoen...
Ik had een pond mambe en ambil.
Onze taak vandaag...
Mambe is poeder gemaakt van coca.
Ambil is een pasta van tabak.
Je neemt ze in met een vraag in gedachten.
Dan komt de inspiratie voor wat je nodig hebt.
Zo kan ik zien waar de kinderen zijn.
DAG 23
'Goed, sjamaan. Ik sta onder uw bevel.’
Ik liet hem de gps zien. ‘Die gps brengt ons nergens...
want hij is leeg. Jij bent nu de gps van de gps.’
Tijdens m'n meditatie voelde ik de kinderen.
Ik zei tegen de anderen: Die kant op.
Toen Don Rubio begon te zoeken...
zei hij dat hij niet met het leger wilde werken.
Maar de missiecommandant...
gaf opdracht om samen te werken en ze te helpen.
Gekkenwerk. Samenwerken met inheemse teams.
We waren bezorgd. Hoe gingen we dat doen?
Ik kreeg opdracht om 400 meter achter ze te lopen.
Ik zei dat het niet lang zou duren voordat we de kinderen vonden.
Het probleem is dat het leger niet weet wat het doet.
Deze kant op, jongens.
Ik liep voorop...
en zag kleine voetafdrukken.
Ik volgde de sporen.
Verderop vonden we een schuilplek.
Kijk, ze hebben hun tanden gebruikt om te snijden.
We vonden het gele truitje van Cristin.
En wat luiers. Ze waren nog vers.
De kinderen moesten in de buurt zijn.
Kinderen.
De dagen gingen voorbij en ik had honger.
Soleiny ook.
We aten alleen milpes. Meer niet.
Soleiny begon te praten over wat ze vroeger at.
Vlees met saus.
Kip.
Rijst en bakbanaan.
Ik dacht aan de keren dat ik eten had verspild.
En ik huilde.
's Nachts dacht ik aan m'n moeder...
en haar overlijden.
M'n moeder heeft veel geleden.
Ik dacht aan de keren dat ze me advies gaf...
en dat ik niet oplette.
Ze zei altijd tegen me:
'Ooit ben je wees en zul je je me herinneren.'
Ik bleef maar huilen.
Lesly dacht dat God haar strafte.
DAG 26
We hebben dagen gezocht...
maar de kinderen waren nergens te bekennen.
Verstopten ze zich?
Na zo'n drie dagen had Rubio door dat we hem volgden.
Hoor je bij mij? Nee.
Hij was zo zuur als een citroen. Hij zei: Ik werk alleen.
Begrepen. Zo koppig als een ezel.
Ik werk niet met het leger.
M'n opa was bang voor mensen met wapens.
Vanwege het geweld tijdens de rubberhandel.
Veel van onze grootouders zijn zo gestorven.
In ons gebied, tussen de Putumayo en de Caquetá...
had je de rubberhandel.
Gedurende die tijd kwamen veel mensen van buitenaf...
om onze bronnen te exploiteren.
Ze hadden rubber nodig in hun steden, voor hun machines.
Ze zeiden: We laten de inheemse bevolking rubber voor ons verzamelen.
We werden tot slaaf gemaakt.
Er waren straffen. Er was honger.
Meer dan de helft van onze bevolking kwam om.
We leven nog steeds met het trauma van die genocide.
De relatie met Rubio ging van kwaad tot erger.
Totdat hij zich sneed met een machete en onze arts nodig had.
Toen kon hij ons gebruiken.
Sjamaan, alles goed?
We maken arepas om te delen met de Araracuara-groep.
Don Rubio, zeg eens gedag.
We hadden weinig te eten en zij deelden hun eten.
Ze kwamen dichterbij en stelden vragen.
We droegen geen shirts.
'Waarom steken de muggen niet? Wij zitten onder de beten.'
Wij niet. We worden nergens door gestoken.
Die avond...
nodigde Don Rubio me uit voor hun mambe-sessie.
Ik had m'n geweer op m'n rug en een van m'n soldaten stond op wacht.
Don Rubio zei: Popeye, wil je mambe proberen?
Ik zie mambe niet als drugs.
Voor inheemse gemeenschappen helpt het ze bij hun dagelijkse taken.
Ze vullen hun wangen helemaal op.
Ik deed dat ook, al wist ik niet hoe het moest.
Het was een kantelpunt.
We zijn hier op dit land, Vader Schepper.
U gaf ons dit leven.
Ze deelden verhalen van hun voorouders in hun taal, Huitoto.
We geloven dat de eerste machtige wezens op aarde...
de macht van de Schepper hebben misbruikt.
Toen heeft hij ze in dieren veranderd.
Deze dieren worden geregeerd door een Duende.
Dit is een gedaanteverwisselaar die zich kan voordoen als een tapir.
Een slang. Een jaguar.
Een Duende kan een menselijke vorm aannemen...
en je op een dwaalspoor te brengen.
Don Rubio was ervan overtuigd...
dat een Duende dit met de kinderen deed.
De kinderen zijn niet verloren. Wie ze heeft? De Duende.
Hij verscheen aan hen als hun grootmoeder, Fátima.
Hij zei: Jullie zijn m'n kleinkinderen. Ik leid jullie.
En hij nam ze mee.
De Duende heeft ze in z'n macht.
Maar wat wil hij met ze?
Het was vreemd om aan de legerleiding uit te leggen wat er gebeurde.
Er was geen logische manier.
Ik rapporteerde bijvoorbeeld: Ze zeggen dat er een Duende is.
Ik wist niet hoe ze erop zouden reageren.
Als commando's praat je nooit over dat soort dingen.
Dat hebben we gezien, ja.
M'n mannen belden dat ze vier flessen drank nodig hadden.
Ik zei: Oké. Doen we.
Het is ongebruikelijk dat militaire vliegtuigen drank vervoeren.
Maar de bevelhebber was er duidelijk over.
‘Luister naar de inheemse bevolking.
Anders zeggen ze dat ze niet zijn gevonden omdat we niet luisterden.’
Ik vroeg aan m'n commandant: Waar is dit voor?
‘Om middernacht...
leg je deze drankflessen in een kruis aan de oever van een rivier.
De Duende is dol op drank.
Hij zal zich bezatten en laat de kinderen gaan.’
Het was best beangstigend om zulke bevelen te krijgen.
Ik zit niet in een sprookje van de gebroeders Grimm.
Maar alles om de kinderen te vinden.
Ik kende die rivier, want we hadden er al gezocht.
We zochten en zochten, maar we vonden niets.
Toen raakten de veters van de laarzen van onze sergeant los.
Hij maakte ze weer vast. Dat gebeurde vijf keer.
Opeens begon het kompas heel snel te draaien.
We waren al een uur verdwaald. Ons hoofd ontplofte bijna.
Wat gebeurde er allemaal?
Laten we weggaan vóór middernacht.
We vonden een rivier, maar niet de splitsing.
We legden daar de vier flessen drank.
We beseften dat we onszelf niet onder controle hadden.
Ik ben katholiek.
Ik heb nooit geloofd in bovennatuurlijke krachten.
Maar ook ik begon te denken dat een geest...
ons ervan weerhield om de kinderen te vinden.
Ik gebruikte mambe met ze.
'Sjamaan, het is tijd om te gaan. Kom op.'
Ik nam een lepel vol. En als we gingen zoeken, werd ik niet moe.
Geen dorst of honger.
Camera draait. We doen een interview voor het nieuws.
Wat is de naam van jullie volk?
- Huitoto. - Precies.
- Muri. - Nee, hij heet Murui.
Ze namen mambe, ze mediteerden. Ze zochten echt met ons mee.
Ik reken op je. Als me iets overkomt...
We hoorden allemaal bij dezelfde groep.
We hadden alleen andere kleding aan.
Samen vonden we bewijs.
Luiers.
De schoenen van de kinderen.
Die maakten veel indruk op me.
Mijn hemel, lopen ze op blote voeten?
Ze waren volkomen onbeschermd.
Door die aanwijzingen zagen we een patroon.
Op de foto is te zien dat ze ruim 3,6 kilometer hebben gelopen.
De inheemse kinderen lopen rondjes.
Maar ondanks de aanwijzingen neemt met de dag...
de hoop om ze levend te vinden een beetje af.
Hoe kunnen de kinderen na zoveel dagen nog leven?
In het oerwoud is genoeg water. Maar er is weinig te eten.
Zonder voedsel hebben ze niet lang meer.
Onze commando's hadden bijna 90 procent van het gebied uitgekamd.
We hadden alles geprobeerd.
Lesly, alsjeblieft.
Het was geen speld in een hooiberg.
We zochten een piepkleine vlo in een enorm tapijt...
die bleef springen en bewegen.
We wisten niet wat hun volgende stap was.
Voor wie vluchtten ze?
Inheemse kinderen zijn bang voor het leger...
omdat ze het niet kennen.
Ze zijn niet bang voor het oerwoud, ze zijn bang voor mensen.
Ze denken misschien:
'Wat doet Manuel als hij ons vindt? We verstoppen ons.'
TWEE MAANDEN EERDER
De relatie tussen Manuel en Lesly was heel slecht.
Manuel liet Lesly nooit voetballen...
of met andere meisjes omgaan.
Ze mocht geen enkel sociaal leven hebben.
Magdalena vertelde me...
dat Manuel Lesly van school wilde halen. Dus dat gebeurde.
Hij zorgde dat ze al haar tijd besteedde...
aan het huishouden en haar broer en zussen.
Ze moest gehoorzamen als een slaaf.
Als ze dat niet deed, werd Manuel boos.
Eén keer kwam ze aangerend, zodat Manuel haar niet kon slaan.
Ze verstopte zich achter m'n man. Manuel wilde haar slaan met een stok.
Ze huilde.
Ze was altijd bang en teruggetrokken.
Op een middag, toen ze op bezoek waren...
vroeg ik Lesly: Wil je hier naar school?
'Ja, oma.'
Ik zei: 'Magda, doe me een lol, laat haar bij mij...
- als ze naar de volgende groep gaat.' - Nee, zei Manuel meteen.
'Magdalena werkt, wie zorgt er dan voor de kinderen?'
Ik zei: Je behandelt Lesly als een werkezel.
Ik zocht een rivier om water te vinden...
en ik zag iets bewegen.
Een schildpad.
Tien pakte een stok. Ik zei dat dat niet mocht.
Nee, Tien.
Tien vroeg: Wat doen we hier? Waarom kunnen we het oerwoud niet uit?
Ik zei steeds dat we verdwaald waren.
Hij geloofde me niet. Hij werd boos en kreeg driftbuien.
Ik zorg al voor Tien sinds hij klein was.
Sinds hij vier maanden was, bleef ik bij hem thuis.
Ik gaf hem te eten.
Ik was het zat.
Soleiny en Tien liepen heel langzaam.
Ik was wanhopig.
Ik kon Cristin niet meer dragen.
Ik wilde m'n broer en zusjes achterlaten en alleen verder.
We konden ze niet vinden en maakten ons steeds meer zorgen.
We vonden geen enkel spoor.
De Duende bracht ze elke dag naar een nieuwe plek.
Met al m'n kennis was hij me te slim af.
Don Rubio en de inheemse groep waren doodmoe. Ze waren heel ziek.
Ze hadden bijna allemaal longontsteking.
Wij volwassenen aten goed, en zelfs wij bezweken bijna.
De kinderen houden het niet lang meer vol.
Ik heb liever dat ik lijd dan de kinderen.
Manuel lag in de hangmat te klagen.
De Duende viel me aan in nachtmerries.
Het was niet makkelijk om tegen zo'n sterke geest te vechten.
Ik zei: 'Hou op met zeuren.
Als je slim was, had je die fouten niet gemaakt met m'n zus. Mond dicht.'
DRIE WEKEN VOOR DE CRASH
Iemand belde ons en zei...
dat Manuel een andere vrouw meebracht.
Niemand had Magdalena gewaarschuwd.
Wat? Dat wordt een probleem.
Magdalena ging naar de haven en de andere vrouw was bij hem.
Manuel zei dat ze met z'n drieën zouden gaan samenwonen.
Manuel deed heel raar.
Hij wilde doen wat onze grootouders deden.
Bewijzen dat hij twee vrouwen aankon. Om te laten zien hoe stoer hij was.
Magdalena ging vreselijk tegen hem tekeer.
Kan me niet schelen.
Lesly vertrok met de kleintjes.
Toen Manuel een machete pakte, renden ze het bos in.
Daar sliepen ze.
Magdalena kwam rond 01.00 uur naar me toe met de baby in haar armen.
Ze riep me. 'Yoli.'
Ik bescheen haar en zei: ‘Wat is er gebeurd?
Hebben jullie weer ruzie gehad?
Ik zeg toch dat je bij hem weg moet gaan?’
Ze bloedde. Dit hele gebied hier.
De machete had haar hier geraakt. Het was helemaal rood.
Manuel vertrok in een boot...
want er waren getuigen van hun worsteling.
Voordat de guerrilla's ontdekten wat hij had gedaan, vluchtte hij.
Ze hadden hem vermoord.
We hebben jullie bijeengeroepen om te laten weten...
dat de Destructor Uno-eenheid het bevel heeft gekregen...
om terug te keren naar San José.
We waren al bijna een maand in het oerwoud. Iedereen was uitgeput.
Er komt een ander team. Voor ons zijn jullie familie.
We blijven vechten, we geven niet op...
totdat de kinderen zijn gevonden.
Toen ze zeiden dat ze weggingen, verloor ik m'n focus.
Ik zei: Als we de kinderen niet snel vinden, gaan ze dood.
We zeiden: 'Rubio, je zei dat het vijf dagen zou duren.
Dat is niet gebeurd. De waarheid is dat het oerwoud ons de baas is.
Het is tijd voor yagé. Dat is ons laatste redmiddel.'
Ze gaven me het telefoonnummer van een inheems volk...
en vroegen me contact op te nemen om de yagé te regelen...
en bij ze af te leveren zodra het klaar was.
De ouderen in de gemeenschap zijn bevoegd om yagé te maken.
Yagé is een oude drank.
Het wordt ook ayahuasca genoemd.
Ik stelde me voor dat het heftige hallucinaties zou opwekken.
Voor ons is yagé geen spel.
Yagé nemen is iets anders dan alcohol drinken.
Het laat je hoog boven de bomen vliegen.
Terwijl we op de yagé wachtten...
bouwden we een longhouse waar de yagé naartoe zou worden gebracht.
We wilden het goed aanpakken.
Soms was ik duizelig.
De bomen ondersteunden me.
Op een dag vond Soleiny een vel papier.
Er stond in dat ze ons zochten en dat we op één plek moesten blijven.
Tien en Soleiny wilden blijven.
Ze waren moe en wilden niet meer lopen.
Soleiny viel steeds en bezeerde zich.
Tien kon niet meer staan.
De baby was er slecht aan toe.
Ze leefde alleen op water.
Ik dacht dat ze het niet zou overleven.
Dus ik besloot te blijven waar ik was.
Ik bouwde een schuilplek.
Ik hoopte dat ze ons kwamen redden.
De yagé werd gebracht.
Ons laatste redmiddel.
Als dat niet werkt, kunnen we niets meer doen en vertrekken we.
- Broeders, zijn jullie klaar? - Ja, we zijn klaar.
Hier zijn we.
Eén persoon zal ons leiden.
Onze sjamaan.
We vragen U, Vader Schepper...
om ons te geven waar we naar zoeken.
Het was tijd. Manuel moest de yagé nemen om te begrijpen...
waarom deze ramp was gebeurd.
Dat overrompelde me.
Ik maakte me zorgen.
Iets na 01.00 uur dronk Manuel het.
Met yagé verlaat je je lichaam en ga je...
naar een andere dimensie om de Schepper te vinden.
Met yagé is niets onmogelijk.
Je krijgt altijd antwoord.
Maar je moet puur zijn.
Al snel lag Manuel te snurken.
Hij was niet onder invloed. Hij sliep.
Twintig minuten later werd hij wakker.
Rubio en ik keken elkaar aan. Wat is hier gebeurd?
We waren geschokt.
Net toen ik bij de kinderen aankwam...
viel de Duende me aan. Hij hield me tegen.
Als het noodlot toeslaat, moet je een verhaal vertellen.
Het verhaal van je leven.
Als je liegt, heeft dat gevolgen.
TWEE WEKEN VOOR DE CRASH
Nadat Manuel m'n zus met de machete had geslagen...
kwam ze bont en blauw bij ons aan.
'Zus, maak je geen zorgen. We zijn er voor je.'
M'n zus zei: 'Ik moet door met m'n leven.
Ik ga hier wonen en stuur Lesly naar school.
En ik ga werken.'
'Waar is Manuel nu?' Ze zei: Hij is vertrokken naar Bogotá.
Ik ging weg vanwege die guerrillakwestie.
Maar ik hield contact met Magdalena. Ik had een brief achtergelaten.
Manuel had een tas achtergelaten.
Magdalena vond een brief in de tas.
Ze las hem keer op keer.
Ze veranderde compleet.
Ze at niet, ze sliep niet.
Ze zei: Yeri, ik denk dat ik ga. 'Waarheen dan?'
'Naar de stad. Manuel heeft daar een mooi huis.
M'n kinderen kunnen er naar school.'
Magdalena, alsjeblieft.
Dat zijn pure leugens. Ik wil niet dat je gaat.
Ik belde Manuel: Zeg me de waarheid. Hou je van m'n zus?
'Ik weet het niet. Haar liefde voor mij is te groot.
Ze zal nooit bij me weggaan.'
Een paar dagen later gingen we uit.
Magdalena bleef thuis.
Toen we terugkwamen, was er niemand meer.
Er was niemand thuis.
Alleen een bende.
Die ellendige kerel.
Ze zei dat ze niet bij hem kon wegblijven.
Ik neem haar niets kwalijk, ik zit in bijna dezelfde situatie.
Als m'n man drinkt, slaat hij me.
Misschien overkomt dat veel vrouwen.
Als je van iemand houdt, kun je in die val lopen.
Magdalena wilde heel graag weg.
Lesly zei: Mam, ik wil niet. Ga maar alleen, ik blijf bij m'n oma.
Magdalena trok haar mee aan haar haren en zei: We gaan.
Wat was er met haar gebeurd?
Ik weet het niet, misschien is ze gehersenspoeld.
Hij heeft haar behekst.
Om 06.00 uur gingen ze aan boord.
Wiens schuld is het?
Het is de schuld van die man. Met z'n leugens.
De mannen waren droevig en stil.
Ik zei: Geen zorgen. We hebben de laatste dosis yagé nog.
Die nam ik om 03.00 uur.
Soleiny was 's nachts bang...
als er dieren dichtbij kwamen om aan ons te snuffelen.
Ik gebruikte de zaklamp. Als ik scheen, vluchtten ze.
Ik droomde over de Duendes.
Ze leken op mensen.
Ze omringden ons.
Ik begreep niet wat ze zeiden.
Ik had het gevoel dat niemand ons zou vinden.
Ik dacht dat we hier voor altijd zouden zijn.
DAG 40
Na de yagé vocht ik met de Duende.
Hij pakte me vast en kneep.
Ik werd gewurgd.
Hij greep me vast en gooide me in een boom.
Daar draaide ik rond.
Toen ging ik als een leguaan omlaag naar de grond.
Ik schreeuwde tegen de Duende:
'Je moet me de kinderen geven. Ze zijn onschuldig.
De familie wil ze terug.'
De Duende zei: 'Ik heb de kinderen beschermd.
Ik geef ze aan je, maar je moet voor ze zorgen.
Doe je dat niet, dan zijn er consequenties.'
Hij vertrok en zei: 'Op de heuvel staat een platanillo.
Daar vind je wat je zoekt.'
Die kant op.
Rubio zei: 'Wat er ook gebeurt, dit is de laatste keer dat we zoeken.
Jij gaat die kant op, jij die kant.
‘Rond 15.00 uur zien we elkaar hier weer.’
Hij zei: Jullie gaan ze vinden. Klaar.
Ik was heel moe. Ik was kapot.
Hij ging weg en verdween. We zagen hem niet meer terug.
Kinderen.
- Tien. - Lesly.
Er gingen uren voorbij, het was al twee uur.
En we waren ver weg.
Zo'n tien kilometer van ons kamp.
M'n groep en ik hadden dat gebied al uitgekamd.
We hadden hier al gezocht.
Helemaal niets.
Ik was te ziek om te blijven zoeken.
Ik kon niet meer. Ik ging terug naar het kamp.
Lesly, kinderen.
Maar onze groep bleef lopen en zoeken.
We gingen een heuvel op.
Kom snel.
We haastten ons ernaartoe.
Mijn hemel.
Een morrocoy.
Een schildpad.
De ouderen zeggen: Als je hem bedreigt, gaat je wens in vervulling.
Ik zei: 'Je gaat me de kinderen geven. Als je dat niet doet...
eet ik als eerste je lever op, want dat is m'n favoriet.
Nicolás zal je bloed drinken.'
We hadden in elk geval iets te eten.
We stonden allemaal stil.
Ik hoorde stemmen en voetstappen in de buurt.
Maar ik zag helemaal niets.
Ik liep met m'n hoofd naar het geluid toe gedraaid.
Ik ging rechtop staan.
En godzijdank, daar waren de kinderen.
We hebben de kinderen gevonden. Godzijdank.
We hebben de kinderen gevonden.
God heeft ons gezegend met ons geloof in Hem.
Hij stelt nooit teleur als je eerlijk bent.
Ik was duizelig door alle emoties.
Ik kon eindelijk weg uit het oerwoud.
We waren dolblij dat ze nog leefden.
Als we twee dagen later waren gekomen, waren ze er niet meer geweest.
Het jongetje zei: 'Ik heb honger.
Ik wil fariña met chorizo.'
'We willen tamales eten. En rijstpudding.'
Laten we ze iets te eten geven. Een klein beetje maar.
Anders worden ze ziek.
Toen lieten we de morrocoy los, hij had de wens vervuld.
Bedankt dat je onze wens hebt vervuld. Je mag gaan.
Laten we gaan, het wordt avond.
Het kostte bijna drie uur om bij het kamp te komen.
De kinderen bezweken bijna.
Ik was geschokt.
Krijg nou wat, we hebben ze gevonden.
Ik vroeg aan Lesly hoelang ze al vermist was.
Ze zei: Een dag of tien.
Het waren er 40. Ze had er geen goed beeld van.
Ga een beetje rechtop zitten.
We moesten ze evacueren voordat ze stierven.
Als reddingspiloten krijgen we een oproep.
Bij zo'n oproep stel je geen vragen. Dan ren je.
Ze komen bij.
Ik hoorde de baby, Cristin.
Ik was dolblij.
Tien staarde me aan, hij was totaal van de kaart.
Ik zei Lesly en Soleiny gedag.
Lesly, we gaan zo weg.
Gondi, we gaan zo weg.
Maak je maar geen zorgen.
Ik ging naar ze toe en omhelsde als eerste...
het meisje van 13 en het meisje van 9.
Toen pakte ik m'n zoon en dochter en bleef bij ze.
Toen we op de plek aankwamen...
was het aardedonker. Het oerwoud was een zwart tapijt.
De wolken waren zo dik...
dat de afstand tussen hemel en aarde lastig te onderscheiden was.
Ze gingen de kinderen evacueren. Ik zei: Niet zonder mij.
Ik zei tegen Manuel: 'Jij gaat niet mee.
Ga niet met de kinderen mee. Je traumatiseert ze.’
De kinderen gaan met mij mee.
Ik wilde niet meer bij m'n stiefvader wonen.
Ik was bang.
We begonnen met de eerste extractie.
Dat waren Manuel en de baby, Cristin.
Ze gingen zo. Als een schommel, heen en weer.
Ik was gedesoriënteerd.
Er verscheen een schaduw die het leven uit me zoog.
Het was de geest, hij wurgde me.
Ze gaan op de bomen af, ze zwaaien steeds heviger.
M'n bemanning riep: Stop, anders storten we neer.
God, laat me geen boom raken.
Ik maakte Soleiny en Tien vast en ging met ze mee omhoog.
Er was een energie die ons tegenhield.
Het was alsof er aan de helikopter werd getrokken.
Er was meer vermogen nodig om hem te besturen.
Dit voelde niet goed.
Nog één.
Voorzichtig.
Alleen Lesly lag er nog.
Het touw trok me omhoog en ik was bang.
Moest ik weer de lucht in, in een vliegtuig?
Kinderen aan boord, vader en reddingswerkers aan boord.
We moesten snel weg voordat het oerwoud ons opslokte.
EEN JAAR LATER
Deze.
Wat was voor jou de moeilijkste dag?
Cristin bleef maar huilen.
Ik wilde ze allemaal achterlaten en alleen verder. Zonder Cristin.
Ik haalde diep adem.
Ik overwoog ze achter te laten, maar ik zei: Nee.
Ik besloot bij ze te blijven.
- Dat was vast heel moeilijk. - Ja.
Ik heb zo'n ongeluk gehad, kijk.
M'n moeder ging toen dood.
En Lesly heeft ons beschermd.
Je hebt alles gedaan om je broer en zusjes te redden.
Om te overleven.
Ik zei tegen haar: Ze noemen je een wonder.
Ze vroeg: Waarom, tante?
'Omdat je uit de lucht bent gevallen...
en 40 dagen hebt overleefd. Dat gebeurt nooit.’
Ik ga winnen.
Even wachten op m'n zusjes. Kom, snel.
Ik zei: 'Je bent nu vrij.
Je wordt niemands slaaf. Je krijgt een echt leven.
Zie het als een film en die film is nu afgelopen.'
In de twee jaar na de reddingsactie woonden de kinderen...
bij het Instituut voor Gezinswelzijn en gingen ze naar school.
Sinds 2025 wonen ze bij familie van moederskant.
Lesly hoopt ooit verpleegster of voetballer te worden.
Twee maanden na de reddingsactie werd Manuel Ranoque gearresteerd.
In juli 2025 werd hij veroordeeld voor kindermisbruik.
BEDANKT
Deze zoektocht in het Amazonewoud...
moet de start zijn van een fase van begrip...
tussen de overheid en de inheemse gemeenschappen...
waarvan de meerderheid al eeuwen wordt buitengesloten.
Ondertiteld door: Femke Meijer