Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΚΟΛΟΜΒΙΑΝΗ ΑΜΑΖΟΝΙΑ ΗΜΕΡΑ 1
Όταν έφτασα στον αεροδιάδρομο,
η μαμά μου είπε "Λέσλι, πετάμε για Μπογκοτά".
Θα μέναμε με τον πατριό μου.
Δεν ήθελα να φύγω.
Ζούσα με τη γιαγιά μου, τη Φάτιμα.
Πήγαινα σχολείο.
Ήμουν ευτυχισμένη εκεί.
Πρώτη φορά έμπαινα σε αεροπλάνο.
Καθώς απογειωνόμασταν,
άρχισε να κάνει πολύ θόρυβο.
Φοβήθηκα πολύ.
Και μετά άρχισε να χαλάει.
Ο πιλότος κάλεσε τον πύργο ελέγχου για βοήθεια.
Έχασε τον έλεγχο.
Μετά, το αεροπλάνο άρχισε να πέφτει.
Μόνο αυτά θυμάμαι.
Γύρω στις 8:30 π.μ.
έλαβα ένα τηλεφώνημα.
"Τι συνέβη;"
"Το αεροπλάνο της Μαγδαλένα δεν έφτασε ποτέ. Έπεσε στη ζούγκλα".
Εκεί ήταν η αδερφή μου και τα τέσσερα παιδιά της.
Μετά ήρθε η θλίψη.
Οι κόρες μου έλεγαν "Μην ανησυχείς, μαμά".
Πώς να μην ανησυχώ;
Στη συντριβή αεροπλάνου, κανείς δεν γλιτώνει. Ποτέ.
Μου προκαλεί πόνο.
Η κόρη μου έφυγε με τα παιδιά της και δεν μου το είπε καν.
Με πήρε η Μαγδαλένα.
"Είμαι στο αεροπλάνο με τα παιδιά".
Αλλά δεν έφτασαν ποτέ.
Είχα χάσει τα λόγια μου.
Σκεφτόμουν συνεχώς τη γυναίκα μου.
ΜΑΓΔΑΛΕΝΑ 33 ΕΤΩΝ
Ο μοναχογιός μου. Η ζωή του μόλις ξεκίνησε και η σκέψη να τον χάσω...
ΤΙΕΝ 5 ΕΤΩΝ
Η κορούλα μου.
ΚΡΙΣΤΙΝ 11 ΜΗΝΩΝ
Οι δύο θετές μου κόρες.
ΣΟΛΕΪΝΙ 9 ΕΤΩΝ
ΛΕΣΛΙ 13 ΕΤΩΝ
Το μεγαλύτερό μου όνειρο ήταν να έρθουν στην Μπογκοτά.
Είναι ζωντανοί;
Σήμερα, ένα Cessna-206 που ταξίδευε από την Αραρακουάρα
έπεσε στη ζούγκλα.
Οι έρευνες ξεκίνησαν από αέρος, με αεροπλάνα και ελικόπτερα.
Η έρευνα είναι περίπλοκη, λόγω της πυκνότητας της ζούγκλας.
Η πιθανότητα επιζώντων δεν έχει αποκλειστεί.
Όταν συνήλθα, ήμασταν στο έδαφος.
Είχα πολύ αίμα στο πρόσωπο, στα ρούχα μου.
Πονούσα πολύ.
Είδα τον Τιέν.
Η Σολέινι έκλαιγε.
Είδα τη μαμά μου.
Πονούσε το πόδι μου.
Το κάθισμα είχε πέσει
και το παπούτσι μου είχε κολλήσει.
Έπρεπε να πιάσω την Κρίστιν.
Είχε παγιδευτεί κάτω από το σώμα της μαμάς μου.
Δεν μπορούσε να αναπνεύσει.
Έτσι, έβγαλα το πόδι μου κι άφησα το παπούτσι εκεί.
Δυσκολεύτηκα, αλλά έβγαλα τ' αδέρφια μου.
Έπρεπε να σταματήσω το αίμα που έτρεχε απ' το κεφάλι μου.
Βρήκα το φαρμακείο.
Η Κρίστιν έκλαιγε συνέχεια. Διψούσε και πεινούσε.
Έψαξα τις τσάντες και βρήκα μια αιώρα, μια κουνουπιέρα
και το μπιμπερό της Κρίστιν.
Μάζεψα μερικά φύλλα
και ξαπλώσαμε.
Η Κρίστιν ήταν απαρηγόρητη.
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Πονούσαν το κεφάλι και το πόδι μου.
Επί πέντε μέρες, αεροπλάνα πετούσαν πάνω από την περιοχή,
ψάχνοντας το χαμένο αεροπλάνο. Αλλά δεν βρήκαμε τίποτα.
Κάθε μέρα που περνούσε, μειώνονταν οι πιθανότητες να βρεθούν ζωντανοί.
Η διοίκηση με κάλεσε και μου είπε "Πέδρο, έλα κι εσύ στην έρευνα.
Ώρα να ψάξουμε στο έδαφος".
Αυτή ήταν η πρώτη μου αποστολή διάσωσης.
Δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να σώσουμε ζωές.
Ως Ειδικές Δυνάμεις, συνήθως αντιμετωπίζουμε ομάδες ανταρτών.
Χρησιμοποιώντας τα τελευταία σήματα του αεροπλάνου,
καθορίσαμε μια περιοχή έρευνας,
320 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Το έδαφος ήταν πολύ περίπλοκο.
Είναι μια ανέγγιχτη ζούγκλα, με δέντρα 40 μέτρων,
επικίνδυνα ζώα και δηλητηριώδη φίδια.
Αλλά ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να χαθείς στη ζούγκλα.
Η ζούγκλα είναι ένα τεράστιο χαλί.
Σαν να ψάχνουμε ψύλλο στ' άχυρα.
Συνέχισε. Εμπρός!
Συνέχισε να προχωράς.
Μη χάσεις τη λαβή σου.
Κινηθήκαμε γρήγορα για να βρούμε το αεροπλάνο
και να δούμε αν υπήρχαν επιζώντες.
Ας προχωρήσουμε λίγο ακόμα.
Ακούστε για οτιδήποτε ασυνήθιστο.
Πάμε.
Είχαμε προετοιμαστεί για το χειρότερο.
Συμμορίες εμπόρων ναρκωτικών, όπως η FARC, δρουν στην περιοχή.
Είμαστε σε πόλεμο μαζί τους εδώ και 60 χρόνια.
Η FARC κάποτε έλεγχε
πολλά μέρη της Κολομβίας.
Διαπράττουν βίαιες πράξεις, διακινούν ναρκωτικά και απαγάγουν κόσμο.
Χάσαμε πολλούς άντρες πολεμώντας τους.
Προσπαθούσαμε να γίνουμε αόρατοι, για να μη μας εντοπίσει ο εχθρός.
Αυτήν τη στιγμή, 60 κομάντο
κρατούν ζωντανή την ελπίδα για τυχόν επιζώντες.
Ο Μανουέλ Ρανόκε ζει με την αβεβαιότητα αυτής της τραγωδίας.
Τα τέσσερα παιδιά και η γυναίκα μου αγνοούνται.
Δεν μπορούσα να περιμένω να το βρει ο στρατός.
Θα ψάξω την οικογένειά μου.
Δεν θα γυρίσω αν δεν τους βρω.
Χρειάζομαι τη βοήθεια των αυτοχθόνων φίλων μου από την Αραρακουάρα.
Είμαστε ειδικοί στην πλοήγηση της ζούγκλας.
Η ζούγκλα είναι κομμάτι μας, επειδή μεγαλώσαμε εδώ.
Προσφέρθηκα εθελοντικά, χωρίς αντάλλαγμα.
Όσοι κινδυνεύουν ανήκουν στην οικογένεια των αυτοχθόνων.
Ήταν μακρύ ταξίδι.
Περίπου 12 ώρες με τη βάρκα από την κοντινότερη πόλη.
Δεν μένει κανείς εκεί.
Πιστεύουμε ότι η ζούγκλα ενώνει
τον άνθρωπο με τη φύση,
και μέσω της φύσης με τον Δημιουργό.
Αλλά η ζούγκλα είναι και πολύ επικίνδυνη.
Λόγω των πραγμάτων που μπορείς να δεις, αλλά κυρίως
λόγω όσων δεν είναι ορατά από το ανθρώπινο μάτι.
Μπαίνοντας στη ζούγκλα,
ο καιρός άλλαξε εντελώς.
Βροχή, βροχή, βροχή...
Οι γηραιότεροι πιστεύουν
ότι όταν ένα πνεύμα, ένα μαγεμένο ον, θυμώνει, προκαλεί καταιγίδα.
Έμεινα πίσω από τους συντρόφους μου.
Τους φώναξα, αλλά δεν τους βρήκα πουθενά.
Επανέλαβα τρεις φορές την πορεία μου.
Παίζει κάποιο πνεύμα μαζί μου;
Ήμουν γεμάτος φόβο. Δεν το αρνούμαι.
Προσευχήθηκα. "Μη θυμώνεις. Είμαι παιδί της ζούγκλας.
Είμαι ιθαγενής.
Δεν ήρθα να βλάψω τη ζούγκλα,
αλλά να ψάξω για κάτι δικό μου".
Κι οι φίλοι μου εμφανίστηκαν.
Είχαμε απελπιστεί.
Πώς θα βρούμε το αεροπλάνο με τόση βροχή;
ΗΜΕΡΑ 15
Δεν βλέπουμε ίχνη. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα.
Οι μέρες περνούσαν.
Χάναμε τις ελπίδες μας να βρούμε το αεροπλάνο.
Κάθε μέρα ψάχναμε,
ανάμεσα σε δέντρα, θάμνους, κλαδιά.
Όπου και να κοιτούσαμε, μόνο πράσινο.
Και τότε είδα κάτι που ξεχώριζε.
Κάτι ροζ.
Ένα μικρό μπιμπερό, στη μέση αυτής της τεράστιας ζούγκλας.
Τι πιθανότητες υπάρχουν να βρούμε ένα μπιμπερό
σε μια τόσο μεγάλη ζούγκλα;
Έκπληκτοι, αρχίζουμε τις υποθέσεις.
Μπορεί να έπεσε το μπιμπερό απ' το αεροπλάνο;
Ήμασταν ψυχικά έτοιμοι να βρούμε την οικογένεια νεκρή.
Όπου είναι τα όρνια, θα βρούμε το αεροπλάνο και τα πτώματα.
Είδαμε έναν βασιλικό γύπα.
Τον ακολουθήσαμε.
Μετά είδαμε τον γύπα
πάνω σε κάτι άσπρο.
Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.
Η κυρία Μαγδαλένα ήταν πεσμένη πάνω στο κάθισμα.
Ήταν τρομερό.
Πώς θα το πάρει ο Μανουέλ;
Δεν το πίστευα ότι με εγκατέλειψε.
Η Μαγδαλένα ήταν αφοσιωμένη στα παιδιά.
Στο σπίτι μας.
Χτίζαμε ένα μέλλον μαζί.
Ό,τι κι αν γινόταν, πάντα με δεχόταν πίσω.
Παρά τα λάθη μου.
Η καημένη η κόρη μου, η Μαγδαλένα.
Έχω εννιά κόρες.
Αλλά εκείνη ήταν η πιο αφοσιωμένη.
Αν ο Μανουέλ δεν την είχε καλέσει να πάει στην Μπογκοτά,
θα ήταν ακόμα ζωντανή.
Έκλαιγα από οργή, από οδύνη.
Έκαψα όλα της τα πράγματα.
Η κόρη μου δεν θα γυρίσει.
Πέθανε κρατώντας μου κακία.
Επειδή δεν ήθελα να φύγει.
Ο Μανουέλ ρώτησε για τα παιδιά.
Είπα "Δεν ξέρω. Τίποτα δεν έχει επιβεβαιωθεί".
Η διοίκηση με ενημέρωσε ότι οι αυτόχθονες ερευνητές
εντόπισαν το αεροπλάνο.
Με διέταξαν "Εξακρίβωσέ το αμέσως".
Βρίσκουμε τα πτώματα των ενηλίκων.
Αλλά δεν υπάρχουν μικρά οστά, που να δείχνουν κάποιο νεκρό παιδί.
Γιατί δεν είναι κοντά στο αεροπλάνο;
Μας κάνει ν' ανατριχιάζουμε. Τέσσερα παιδιά,
δεκατριών, 9, 5 ετών και 11 μηνών. Μόλις έχασαν τη μητέρα τους.
Είναι μόνα στη ζούγκλα.
Αποτελούν τροφή για τα ζώα.
Μείναμε κοντά στο αεροπλάνο για μερικές μέρες.
Αλλά δεν ήρθε κανείς να μας σώσει.
Έφτιαξα δύο τσάντες με προμήθειες.
Έκλαιγα από τον πόνο.
Έσερνα το πόδι μου. Σερνόμουν.
Έψαχνα τρόπο να βγούμε από τη ζούγκλα.
Υπήρχαν κοπάδια από τάπιρους.
Προσπάθησαν να μας επιτεθούν.
Μείναμε ακίνητοι σαν αγάλματα.
Όταν είδαμε έναν οσελότο,
πάγωσα από φόβο.
Ο Τιέν ήθελε να τον κυνηγήσει.
Όταν εμφανίζονταν ζώα, η Λέσλι μάς προστάτευε,
όπως κι εγώ.
Το έσκαγαν επειδή φοβόντουσαν.
Του είπα να σταματήσει.
Η γιαγιά μάς έμαθε
ότι στη ζούγκλα δεν πρέπει να ενοχλείς τα ζώα.
Είναι επικίνδυνα.
Αυτό εξόργισε τον Τιέν.
Ρωτούσε "Πότε θα έρθει η μαμά;
Γιατί την αφήσαμε μόνη;"
Του εξήγησα ότι είχε πεθάνει.
"Όχι!" είπε. Και έκλαιγε.
Λέσλι! Λέσλι!
Λέσλι!
Αν υπήρχαν επιζώντες, δεν μπορούσαμε να μείνουμε αόρατοι.
Έπρεπε να φωνάξουμε, να κάνουμε θόρυβο.
Λέσλι! Λέσλι!
Άξιζε το ρίσκο για να τους βρούμε.
Τι πιθανότητες υπάρχουν να βρεθούν ζωντανοί;
Αν δεν προσέκρουσαν γρήγορα,
είναι πιθανό να επέζησαν παιδιά στο πίσω μέρος.
Λέσλι!
Ελπίζουμε να έφυγαν, αναζητώντας βοήθεια και τροφή.
Αυτή την εποχή υπάρχει έλλειψη φρούτων και η εύρεση τροφής είναι δύσκολη.
Θα προσπαθούν να ακολουθήσουν κανένα ποτάμι μέχρι κάποιο χωριό.
Στη ζούγκλα υπάρχουν περισσότεροι από 100 στρατιώτες των Ειδικών Δυνάμεων.
Αλλά η βροχή δυσχεραίνει την έρευνα, σβήνοντας κάθε ίχνος.
Μια ολόκληρη χώρα κρατά την αναπνοή της και προσεύχεται.
Ένα καταφύγιο!
Άλλο ένα σημάδι ζωής.
Ένα μικρό στρώμα από φύλλα φοίνικα.
Κομμένα με μικρό ψαλίδι.
Πρέπει να κοιμήθηκαν εδώ τρεις ή τέσσερις άνθρωποι.
Με την ανιψιά μου φτιάχναμε καταφύγια όταν ήμασταν μικρές.
Πάντα ήμουν κοντά με τη Λέσλι.
Είμαστε κορίτσια κι έχουμε πολλά κοινά.
Μας αρέσουν οι παραδοσιακοί χοροί.
Και το ποδόσφαιρο.
Η ανιψιά μου, η Λέσλι,
μοιάζει πολύ με τη μητέρα της, την αδερφή μου.
Δουλεύει σκληρά.
Αλλά έχουν μια διαφορά.
Η μητέρα της δεν ήθελε να διαβάζει, αλλά η Λέσλι είναι πολύ καλή μαθήτρια.
Η Λέσλι είναι πάντα ήσυχη,
ενώ η Σολέινι λατρεύει το γέλιο.
Η Λέσλι είναι αφοσιωμένη στη μικρή της αδελφή.
Οι δυο τους πάντα έπαιζαν μαζί.
Η Λέσλι φρόντιζε πολύ τα αδέρφια της.
Την Κρίστιν, τον Τιέν.
Αυτός ο Τιέν, είναι ταραξίας.
Είναι σαν μητέρα τους.
Αλλά αναρωτιέμαι.
Πώς κρατάει το μωρό ζωντανό στη ζούγκλα χωρίς φαγητό;
ΗΜΕΡΑ 17
Υπήρχαν πάρα πολλές μαϊμούδες.
Γελούσαν.
Οι μαϊμούδες μάς πείραζαν.
Πηδούσαν από δέντρο σε δέντρο.
Έριχναν καρπούς και τους πιάναμε.
Πεινούσαμε τόσο πολύ, που τρώγαμε τα φρούτα.
Έδωσα τα πιο μαλακά στην Κρίστιν.
Η Κρίστιν έκλαιγε από δίψα.
Ζήτησα από την Σολέινι το μπιμπερό.
Έψαχνε, αλλά δεν το έβρισκε.
Εκεί που ξεκουραστήκαμε λίγο,
μάλλον μου έπεσε το μπιμπερό. Το χάσαμε.
Πώς μπόρεσες να το χάσεις;
Τι να κάνω τώρα;
Δοκίμασα με ένα καπάκι να δώσω στην Κρίστιν μια μικρή γουλιά τη φορά.
Ρωτήσαμε τον Μανουέλ "Τα παιδιά σου μπορούν να περπατήσουν στο δάσος;"
Είπε "Όχι.
Ο Τιέν είναι τεμπέλης.
Αυτός και η Γκόντι δεν περπατάνε καλά.
Τα παιδιά δεν θα είναι μακριά".
Τιέν! Λέσλι!
Επιτέλους, ακούσαμε μια απάντηση.
Χαρήκαμε πολύ. "Βρήκαμε τα παιδιά!"
Αντ' αυτού, ήταν μια ομάδα των Ειδικών Δυνάμεων.
Να τοι.
Ξέραμε ότι οι αυτόχθονες έψαχναν,
αλλά δεν ξέραμε πού ακριβώς βρίσκονταν.
Υπήρχε ένταση μεταξύ των δύο ομάδων.
Ήταν δύσκολο, πώς να τους μιλήσουμε;
Εδώ και πολλά χρόνια, υπάρχουν διαμάχες
μεταξύ κοινοτήτων αυτοχθόνων και στρατού,
στη μάχη κατά των ναρκεμπόρων.
Οι αυτόχθονες κοινότητες είναι φτωχές.
Δεν υπάρχουν δρόμοι. Πολλά σπίτια δεν έχουν ρεύμα.
Το κράτος μάς έχει εγκαταλείψει.
Οι ναρκο-αντάρτες ελέγχουν τα εδάφη μας.
Προσοχή.
Έχουν όπλα, οπότε πρέπει να υπακούμε στις εντολές τους.
Οι αυτόχθονες καταλήγουν να συνεργάζονται με τους αντάρτες.
Καλλιεργούν κοκαΐνη.
Μεταφέρουν ναρκωτικά.
Ο στρατός δεν το επιτρέπει.
Γι' αυτό πολεμάμε τους αντάρτες.
Αλλά και τις κοινότητες όπου έχουν παρεισφρήσει οι αντάρτες.
Εκείνη τη νύχτα, έστησαν καταυλισμό μακριά μας.
Βάλαμε μέτρα ασφαλείας.
Στήσαμε παγίδες και βάλαμε φρουρούς.
Παρακολουθούσαμε κάθε τους κίνηση.
Δεν αφήναμε τα όπλα μας εδώ κι εκεί.
Κι αν υπήρχε κανένας αντάρτης ανάμεσά τους;
Αποφασίσαμε την επόμενη μέρα
να χωρίσουν οι δρόμοι μας.
Προσπάθησα να πατήσω το πόδι μου.
Έκανα μερικά βήματα, με ένα ξύλο για μπαστούνι.
Δεν πονούσα πολύ.
Δόξα τω Θεώ, μπορούσα να περπατήσω.
Μείνετε σε ένα μέρος. Σας ψάχνει ο στρατός.
Αγάπη μου, σε παρακαλώ, μείνε ακίνητη.
Άκουσα μια φωνή. Ήταν μακριά.
Ακούστηκε σαν τη γιαγιά μου.
Λέσλι, η γιαγιά Φάτιμα είμαι.
Δεν σε εγκατέλειψα.
Αν ακούσεις αυτό το μήνυμα, μείνε ακίνητη. Σας ψάχνουν.
Είναι αλήθεια ή ψέμα ότι είναι αυτή;
Μείνετε σε ένα μέρος.
Μαγνητοφωνήσαμε τη φωνή της γιαγιάς τους στα ισπανικά
και στη γλώσσα των χουιτότο,
για να πειστούν τα παιδιά.
Παρακαλώ, μείνετε σε ένα μέρος. Σας ψάχνει ο στρατός.
Μας ψάχνουν;
Δεν νομίζω.
Ήθελα να συνεχίσω να περπατάω.
Ο στρατός σας ψάχνει.
Ήμασταν σίγουροι ότι μας άκουγαν τα παιδιά.
Γιατί δεν βγαίνουν; Γιατί δεν απαντούν;
Λέσλι, σου ζητάω μια χάρη. Είμαι η γιαγιά Φάτιμα.
Περάσαμε σε πιο επιθετικές τακτικές.
Ρίξαμε 10.000 φυλλάδια
με το μήνυμα της γιαγιάς.
Ρίξαμε προμήθειες.
Βάλαμε 11 χιλιόμετρα ταινίας.
Κρεμάσαμε σφυρίχτρες, για να μας κάνουν σινιάλο τα παιδιά.
Βάζαμε μουσική δυνατά, σαν να ήταν συναυλία.
Φυσικά, με όλες αυτές τις φασαρίες,
ο καιρός χάλασε.
Υπάρχει ένα πνεύμα εδώ και δεν του αρέσει ο θόρυβος.
Η τεχνολογία και οι τεχνικές των λευκών
δεν λειτούργησαν καθόλου.
Ώρα για διαφορετική προσέγγιση.
Ώρα να κοιτάξουμε με άλλα μάτια.
Γι' αυτό καλέσαμε ενισχύσεις.
Η ομάδα που βρήκε το αεροπλάνο ήταν εξαντλημένη.
Σειρά μας να πάμε να σώσουμε τα ανίψια μου.
Οι αυτόχθονες βρήκαν το αεροπλάνο, όχι εμείς.
Έτσι, πιστέψαμε ότι οι αυτόχθονες θα έβρισκαν τα παιδιά.
- Θάρρος! - Πότε;
Τώρα και πάντα!
Έλαβα εντολή να μεταφέρω 85 ιθαγενείς από άλλα μέρη της Κολομβίας.
Και να τους εντάξω στους κομάντο.
Τους είπα "Εμπιστευτείτε, αλλά πάντα να επαληθεύετε".
Διέταξα να ελέγξουν το παρελθόν όλων,
ώστε να μη διεισδύσει καμία ναρκο-εγκληματική ομάδα.
Θα δουλέψουμε μαζί, ως συνδυασμένοι πυρήνες.
Σύντροφοι, χαιρετήστε!
Η έρευνα θα ωφεληθεί
από τη γνώση των ιθαγενών για τη ζούγκλα.
Θάρρος!
Η ζούγκλα έχει τα μυστήριά της.
Ο στρατός δεν έχει τέτοια εκπαίδευση.
Φίλοι και συγγενείς μάς είπαν
"Φέρτε έναν ντόπιο πρεσβύτερο".
Ήρθε μαζί μας ο δον Ρούμπιο.
Ήρθε ως σαμάνος.
Είναι ένας ηγέτης,
τον σέβονται όλοι
για τις γνώσεις του για τις πνευματικές παραδόσεις μας.
Ο δον Ρούμπιο λέει "Το 'χουμε, παιδιά.
Σε τέσσερις με πέντε μέρες θα βρούμε τα παιδιά".
Πρώτα, να με πάτε στο σημείο της συντριβής.
Καθώς πλησιάζαμε το αεροπλάνο,
ο φίλος μου, ο Φαουστίνο, λέει
"Φίλε, ετοιμάσου. Να είσαι δυνατός".
Είδα την τσάντα που πήρε η αδερφή μου.
Είδα τα πράγματα των παιδιών,
ρούχα, παπούτσια της αδερφής μου.
Είδα ένα αυτοσχέδιο καταφύγιο από φύλλα φοίνικα.
Όταν το είδα, με κυρίευσε ο πόνος.
Τα παιδιά κοιμήθηκαν σαν ζώα στη ζούγκλα.
Θεέ μου, γιατί συμβαίνει αυτό στα παιδιά;
Γιατί πρέπει να υποφέρουν;
Γιατί να πεθάνει η αδερφή μου σαν ζώο;
Αλλά βαθιά μέσα μου,
κατάλαβα ότι για όλα έφταιγε αυτό το κάθαρμα, ο Μανουέλ.
ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ
Η Μαγδαλένα έλεγε ότι ο Μανουέλ
την κυνηγούσε ανελέητα,
για να πάει να μείνει μαζί του. Η μητέρα της διαφωνούσε.
Μετακόμισαν μακριά τη μαμά της.
Όταν ήρθαν στην κοινότητά μου,
το αγόρι ήταν ενός έτους.
Σύντομα ήρθαμε κοντά.
Δεν ήμασταν μόνο φίλες, ήμασταν σαν αδερφές.
Μας άρεσε να πηγαίνουμε στο περιβόλι να μαζέψουμε γιούκα.
Και μας άρεσε να διασκεδάζουμε.
Άρχιζε να χορεύει και τους ανέβαζε όλους.
"Φιλενάδα, πάμε!"
Αγκάλιαζε τον άντρα της, δεν την ένοιαζε τίποτα όταν χόρευε.
Στα πάρτι της κοινότητας, χορεύεις με όποιον είναι εκεί.
Ο Μανουέλ πλησίαζε πολύ τις παρτενέρ του.
Η Μαγδαλένα ζήλευε.
Αυτό τον εξόργιζε.
Τα πάρτι τελείωναν πάντα με τον ίδιο τρόπο.
Τη χτυπούσε.
Μερικές φορές, ήταν πολύ βάναυσο.
Γι' αυτό ο Μανουέλ απέκτησε πρόβλημα με τους αντάρτες.
Έθεταν κανόνες συμπεριφοράς για να συμμορφώνουν τον κόσμο.
Του έβαλαν ένα όπλο στο κεφάλι
και είπαν "Αν την ξαναγγίξεις,
δεν θα σε συγχωρήσουμε".
Τον είχαν προειδοποιήσει.
Οι άνθρωποι κάνουν λάθη.
Τσακωνόμασταν, όπως πολλά ζευγάρια.
Μερικές φορές, όταν μεθάμε, η κατάσταση ξεφεύγει.
Αλλά ποτέ ενδοοικογενειακή βία.
Το αίμα μου έβραζε.
Ήθελα να επιτεθώ στον Μανουέλ με ματσέτα.
Έρχεται ο Ρούμπιο και λέει
"Πρέπει να ελέγξεις τον θυμό σου.
Ας το κάνουμε για τα παιδιά.
Μόλις βρούμε τα παιδιά,
η αλήθεια θα μαθευτεί".
Εκείνη τη νύχτα, κάναμε συνεδρία μάμπε.
Σήμερα, μέσω των ιερών μας φυτών,
ανοίγουμε δρόμο για να αφήσουμε...
Έφαγα μισό κιλό μάμπε και αμπίλ.
Καθήκον μας σήμερα...
Το μάμπε είναι πολτός από κόκα.
Και το αμπίλ είναι πάστα από καπνό.
Τα παίρνεις έχοντας μια ερώτηση στο μυαλό σου.
Μετά έρχεται η έμπνευση γι' αυτό που χρειάζεσαι.
Για μας...
Έτσι μπορώ να δω προς τα πού πήγαν τα παιδιά.
ΗΜΕΡΑ 23
"Λοιπόν, σαμάνε,
είμαι υπό τις διαταγές σου".
Του έδειξα το GPS. "Αυτό το GPS δεν θα μας πάει πουθενά.
Γιατί είναι κενό.
Αυτήν τη στιγμή, είσαι το GPS αυτού του GPS".
Στον διαλογισμό, ένιωθα τα παιδιά.
Έλεγα στους άλλους "Πάμε από δω".
Όταν ο Ρούμπιο άρχισε να ψάχνει,
είπε ότι δεν ήθελε να δουλέψει για τον στρατό.
Όμως, ο διοικητής της αποστολής μάς διέταξε
να δουλέψουμε μαζί τους και να παρέχουμε υποστήριξη.
Να πάρει, η συνεργασία με τις ομάδες αυτοχθόνων...
Ανησυχήσαμε. Πώς θα συνεργαστούμε;
Με διέταξαν να ακολουθώ 400 μέτρα πίσω τους.
Τους είπα ότι δεν θα αργούσαμε να βρούμε τα παιδιά.
Το πρόβλημα είναι ότι ο στρατός δεν ξέρει τι κάνει.
Από εδώ, παιδιά.
Ήμουν μπροστά
και είδα μικρές πατημασιές.
Τις ακολούθησα.
Πιο πάνω, βρήκαμε ένα καταφύγιο.
Το έκοψαν με τα δόντια τους.
Βρήκαμε το κίτρινο μπλουζάκι της Κρίστιν.
Κάτι πάνες.
Και είναι φρέσκες.
Τα παιδιά θα είναι κοντά.
Λέσλι!
Παιδιά!
Λέσλι!
Οι μέρες περνούσαν και πεινούσα.
Το ίδιο και η Σολέινι.
Τρώγαμε μόνο μίλπα.
Τίποτα άλλο.
Η Σολέινι μιλούσε για το φαγητό που έτρωγε στο σπίτι.
Κρέας με σάλτσα.
Κοτόπουλο.
Ρύζι και μπανάνα Αντιλλών.
Σκεφτόμουν τις φορές που χαράμισα φαγητό.
Και έκλαιγα.
Τα βράδια σκεφτόμουν τη μαμά μου
και τον θάνατό της.
Η μαμά μου υπέφερε πολύ.
Σκεφτόμουν τις φορές που με συμβούλευε
και δεν της έδινα σημασία.
Πάντα μου έλεγε
"Κάποια μέρα θα μείνεις ορφανή και θα με θυμηθείς".
Και έκλαιγα, έκλαιγα...
Η Λέσλι πίστευε ότι την τιμωρούσε ο Θεός.
ΗΜΕΡΑ 26
Ψάχναμε μέρες,
αλλά τα παιδιά δεν ήταν πουθενά.
Κρύβονται τα παιδιά;
Μετά από τρεις μέρες, ο Ρούμπιο κατάλαβε
ότι τον ακολουθούσαμε.
"Είστε μαζί μου; Όχι".
Ήταν ξινός σαν λεμόνι.
Λέει "Δουλεύω μόνος".
Το 'πιασα! Πεισματάρης σαν μουλάρι!
Δεν δουλεύω με τον στρατό.
Ο παππούς μου φοβόταν όσους είχαν όπλα.
Υπέστη πολλή βία στο εμπόριο καουτσούκ.
Πολλοί παππούδες μας πέθαναν έτσι.
Στην περιοχή μας, μεταξύ των ποταμών Πουτουμάγιο και Κακετά,
γινόταν εμπόριο καουτσούκ.
Εκείνη την περίοδο, έρχονταν πολλοί ξένοι,
εκμεταλλεύονταν τους πόρους μας.
Χρειάζονταν καουτσούκ στις πόλεις τους,
για τα μηχανήματά τους.
Λέγανε "Μαζέψτε τους ιθαγενείς με οποιονδήποτε τρόπο
και πάρτε το καουτσούκ".
Ήμασταν σκλάβοι.
Υπήρξαν τιμωρίες.
Λιμοκτονία.
Σκότωσαν πάνω από τον μισό πληθυσμό μας.
Ακόμα ζούμε με το τραύμα της γενοκτονίας.
Η σχέση με τον Ρούμπιο χειροτέρευε,
ώσπου εκείνος κόπηκε με μια ματσέτα και χρειάστηκε τον γιατρό μας.
Του φανήκαμε χρήσιμοι.
Τι γίνεται, Τσαμάν;
Φτιάχνουμε αρέπα για να τα μοιραστούμε
με την ομάδα του Αραρακουάρα.
Δον Ρούμπιο, χαιρέτησε.
Μας τελείωσε το φαγητό
και μοιράστηκαν το δικό τους.
Μας πλησίαζαν και έκαναν ερωτήσεις.
Δεν φορούσαμε μπλούζες.
"Γιατί δεν σας τσιμπάνε τα κουνούπια;
Κοίτα πώς είμαστε, γεμάτοι δαγκωματιές".
Είπαμε "Εμείς όχι.
Δεν μας τσιμπάνε".
Εκείνο το βράδυ,
ο δον Ρούμπιο με κάλεσε στο μάμπε που έκαναν κάθε βράδυ.
Προφανώς, είχα το όπλο στην πλάτη
κι έναν στρατιώτη σε επιφυλακή.
Ο δον Ρούμπιο ρώτησε "Ποπάι, θα δοκιμάσεις μάμπε;"
Δεν θεωρώ το μάμπε ναρκωτικό.
Βοηθά τους ιθαγενείς
να κάνουν την καθημερινή δουλειά τους.
Γέμιζαν τα στόματά τους μέχρι σκασμού.
Έκανα το ίδιο, χωρίς να ξέρω πώς να το κάνω σωστά.
Ήταν σημείο καμπής.
Είμαστε εδώ σ' αυτή τη γη, Πατέρα Δημιουργέ.
Εσύ μας έδωσες αυτήν τη ζωή.
Μοιράζονταν προγονικές ιστορίες στη γλώσσα τους.
Πιστεύουμε ότι τα πρώτα ισχυρά όντα στη Γη
καταχράστηκαν τη δύναμη που πήραν από τον Δημιουργό.
Έτσι, τους μετέτρεψε σε ζώα.
Αυτά τα ζώα διοικούνται από το Ντουέντε.
Είναι ένα πνεύμα, ένα πλάσμα που μεταμορφώνεται σε τάπιρο.
Σε φίδι. Σε ιαγουάρο.
Το Ντουέντε έχει τη δύναμη να πάρει ανθρώπινη μορφή
και να σε παραπλανήσει.
Ο δον Ρούμπιο πιστεύει
ότι αυτό έκανε το Ντουέντε με τα παιδιά.
Τα παιδιά δεν χάθηκαν.
Ποιος τα έχει; Το Ντουέντε.
Τους εμφανίστηκε ως η γιαγιά τους, η Φάτιμα.
"Είστε τα εγγόνια μου, θα σας οδηγήσω".
Και πήρε τα παιδιά.
Τα ελέγχει το Ντουέντε.
Αλλά τι δουλειά έχει με τα παιδιά;
Ήταν πολύ παράξενο να εξηγώ στους διοικητές μου τι συνέβαινε.
Δεν υπήρχε λογικός τρόπος να το κάνω.
Τους ανέφερα "Λένε ότι υπάρχει ένα Ντουέντε".
Δεν ήξερα πώς θα το πάρουν οι διοικητές μου.
Οι Ειδικές Δυνάμεις δεν μιλάνε ποτέ για τέτοια πράγματα.
Το έχουμε δει, ναι.
Οι κομάντο μου είπαν ότι χρειάζονταν τέσσερα μπουκάλια αλκοόλ.
Είπα "Εντάξει. Ας το κάνουμε".
Είναι πολύ ασυνήθιστο για στρατιωτικά αεροσκάφη
να μεταφέρουν αλκοόλ.
Αλλά η απόφαση της Ανώτατης Διοίκησης ήταν ξεκάθαρη.
"Ακούστε τι λένε οι ιθαγενείς.
Μη λέει ο κόσμος ότι δεν βρήκαμε τα παιδιά, επειδή δεν τους ακούσαμε".
Ρώτησα τον διοικητή μου
"Τι το θέλουμε αυτό;"
"Τα μεσάνυχτα,
βάλε αυτά τα μπουκάλια σε σταυρό,
στη διχάλα του ποταμού.
Στο Ντουέντε αρέσει πολύ το αλκοόλ,
θα μεθύσει και θα αφήσει τα παιδιά".
Ήταν τρομακτικό να λαμβάνεις τέτοιες διαταγές.
Δεν είμαστε σε παραμύθι των Αδερφών Γκριμ.
Αλλά θα κάνω ό,τι χρειαστεί, για να βρεθούν τα παιδιά.
Ήξερα το ποτάμι, γιατί το είχαμε ήδη ψάξει.
Ψάχναμε συνεχώς και δεν βρίσκαμε τίποτα.
Κάποια στιγμή, λύθηκαν τα κορδόνια από τις μπότες του λοχία
και δέθηκαν μεταξύ τους.
Του συνέβη περίπου πέντε φορές.
Ξαφνικά, η πυξίδα άρχισε να γυρίζει γρήγορα έτσι.
Δεν σταματούσε να γυρίζει.
Χαθήκαμε για περίπου μία ώρα.
Πονούσαν τα κεφάλια μας.
Τι συμβαίνει;
Πάμε να φύγουμε πριν τα μεσάνυχτα.
Βρήκαμε ένα ποτάμι, αλλά όχι τη διχάλα.
Βάλαμε εκεί τα τέσσερα μπουκάλια αλκοόλ.
Συνειδητοποιήσαμε ότι δεν ελέγχαμε τον εαυτό μας εκείνη τη στιγμή.
Είμαι Καθολικός.
Ποτέ δεν πίστεψα σε υπερφυσικές δυνάμεις.
Άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως ένα πνεύμα
μας εμποδίζει να βρούμε τα παιδιά.
Λέσλι!
Άρχισα να παίρνω μάμπε μαζί τους.
"Τσαμάν, ώρα να περπατήσουμε, έλα". Πήρα μια κουταλιά
και όταν πήγαμε να ψάξουμε, δεν κουράστηκα.
Ούτε δίψασα ούτε πείνασα.
Κάμερα.
Δίνουμε συνέντευξη για τις ειδήσεις.
Πώς λέγεται η φυλή σας;
- Χουιτότο; - Ακριβώς.
- Μούρι. - Μούρι;
- Όχι, Μουρούι. - Μουρούι.
Έπαιρναν μάμπε, έκαναν διαλογισμό.
Έψαχναν μαζί μας.
Βασίζομαι πάνω σου. Αν πάθω κάτι.
Ανήκαμε όλοι στην ίδια ομάδα,
απλώς με διαφορετικά ρούχα.
Μαζί βρήκαμε στοιχεία.
Πάνες.
Παιδικά παπούτσια.
Τα παπούτσια με συγκλόνισαν.
Θεέ μου, είναι ξυπόλυτος ο μικρός;
Ήταν εντελώς απροστάτευτοι.
Μέσα από τα στοιχεία, διακρίναμε ένα μοτίβο.
Η εικόνα δείχνει ότι περπάτησαν πάνω από τριάμισι χιλιόμετρα.
Οι ιθαγενείς κάνουν κύκλους.
Λέσλι!
Παρά τα νέα στοιχεία, κάθε μέρα που περνάει,
η ελπίδα να βρουν τα παιδιά ζωντανά μειώνεται λίγο.
Πώς επιβιώνουν μετά από τόσες μέρες;
Στη ζούγκλα υπάρχει άφθονο νερό.
Αλλά δεν υπάρχει πολύ φαγητό και χωρίς αυτό, δεν θα επιβιώσουν πολύ ακόμα.
Οι κομάντο μας είχαν καλύψει
σχεδόν το 90% της περιοχής έρευνας.
Δοκιμάσαμε τα πάντα.
Λέσλι, σε παρακαλώ.
Δεν ήταν απλώς ψύλλος στ' άχυρα.
Ψάχναμε έναν μικροσκοπικό ψύλλο σε ένα τεράστιο χαλί,
που κινούνταν, άλλαζε θέση
και μας άφηνε να μαντεύουμε την επόμενη κίνησή του.
Από ποιον το σκάνε;
Τα παιδιά των ιθαγενών φοβούνται τον στρατό,
δεν είναι εξοικειωμένα μαζί του.
Δεν φοβούνται τη ζούγκλα.
Φοβούνται τους ανθρώπους.
Μπορεί να σκέφτονται
"Αν μας βρει ο Μανουέλ, τι θα μας κάνει; Ας κρυφτούμε".
ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ
Η σχέση του Μανουέλ με τη Λέσλι ήταν φρικτή.
Ο Μανουέλ δεν άφηνε τη Λέσλι να παίζει ποδόσφαιρο
ή να κάνει παρέα με άλλα κορίτσια.
Δεν της επέτρεπε να έχει κοινωνική ζωή.
Η Μαγδαλένα μού είπε ότι ο Μανουέλ
ήθελε να πάρει τη Λέσλι από το σχολείο. Και το έκαναν.
Ήθελε να περνάει τον χρόνο της
κάνοντας δουλειές στο σπίτι και φροντίζοντας τα μικρά.
Έπρεπε να υπακούει, σαν σκλάβα.
Αν δεν υπάκουε, ο Μανουέλ θα θύμωνε.
Μια φορά, η Λέσλι έτρεξε για να μην τη χτυπήσει ο Μανουέλ.
Κρύφτηκε πίσω από τον άντρα μου. Ο Μανουέλ την κυνήγησε με ένα ξύλο.
Η Λέσλι έκλαιγε.
Ήταν πάντα αγχωμένη, αποτραβηγμένη.
Ένα απόγευμα που είχαν έρθει επίσκεψη,
ρώτησα τη Λέσλι "Θες να πας σχολείο εδώ;"
Είπε "Ναι, γιαγιά".
Είπα "Μάγδα, κάνε μου τη χάρη. Άσε το κορίτσι μαζί μου,
να πάει έκτη δημοτικού".
"Όχι!" είπε ο Μανουέλ αμέσως.
"Η Μαγδαλένα δουλεύει.
Ποιος θα προσέχει το μωρό;"
Του είπα "Της φέρεσαι σαν γαϊδούρι,
να φροντίζει το μωρό".
Έψαχνα για ποτάμι να πάρω νερό.
Τότε είδα κάτι να κινείται.
Μια χελώνα!
Ο Τιέν πήρε ένα κλαδί.
Του είπα να μην το κάνει αυτό.
Όχι, Τιέν.
Ο Τιέν με ρώτησε "Γιατί είμαστε εδώ; Γιατί δεν μπορούμε να φύγουμε;"
Του έλεγα ότι είχαμε χαθεί.
Και δεν το πίστευε. Θύμωνε και είχε ξεσπάσματα.
Φροντίζω τον Τιέν από τότε που ήταν μικρός.
Από τότε που ήταν τεσσάρων μηνών, έμενα σπίτι μαζί του.
Του μαγείρευα.
Βαρέθηκα.
Η Σολέινι κι ο Τιέν περπατούσαν πολύ αργά.
Ένιωθα απελπισμένη.
Δεν άντεχα άλλο να κουβαλάω την Κρίστιν.
Ήθελα να αφήσω τα αδέρφια μου και να συνεχίσω μόνη μου.
Δεν βρίσκαμε τα παιδιά και ανησυχούσαμε όλο και περισσότερο.
Δεν βρίσκαμε ούτε ίχνος τους.
Γιατί το Ντουέντε τούς πήγαινε σε νέο μέρος κάθε μέρα.
Παρά τις γνώσεις μου, με ξεγελούσε.
Ο δον Ρούμπιο και οι ιθαγενείς είχαν κουραστεί.
Ήταν πολύ άρρωστοι.
Σχεδόν όλοι είχαν πνευμονία.
Εμείς οι ενήλικες τρώμε καλά,
αλλά και πάλι διαλυόμαστε.
Τα παιδιά δεν θα αντέξουν για πολύ ακόμα.
Προτιμώ να υποφέρω εγώ, όχι τα παιδιά.
Ο Μανουέλ ήταν στην αιώρα και παραπονιόταν.
Το Ντουέντε μού επιτέθηκε σε εφιάλτες.
Δεν ήταν εύκολο να πολεμήσω ένα τόσο ισχυρό πνεύμα.
Είπα "Αδερφέ, κόψε την κλάψα.
Αν είχες μυαλό, δεν θα έκανες αυτά τα λάθη με την αδερφή μου.
Μη μιλάς".
ΤΡΕΙΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ
Κάποιος μας τηλεφώνησε και είπε
ότι ο Μανουέλ έφερνε μια άλλη γυναίκα.
Κανείς δεν προειδοποίησε τη Μαγδαλένα.
Τι συμβαίνει; Αυτό θα είναι μεγάλο πρόβλημα.
Η Μαγδαλένα πήγε στο λιμάνι και τον είδε με την άλλη γυναίκα.
Ο Μανουέλ είπε ότι θα ζούσαν και οι τρεις μαζί.
Ήταν μια ανοησία του Μανουέλ,
ό,τι έκαναν κι οι παππούδες μας.
Για να δείξει ότι μπορούσε να έχει δύο γυναίκες και πόσο σκληρός ήταν.
Η Μαγδαλένα του τα έψαλε για τα καλά.
- Όχι όλοι. - Δεν με νοιάζει.
Η Λέσλι έφυγε με τα παιδιά.
Ο Μανουέλ έβγαλε ματσέτα κι έτρεξαν στο δάσος για ασφάλεια.
Πέρασαν τη νύχτα εκεί.
Η Μαγδαλένα ήρθε σπίτι μου γύρω στη 1:00 π.μ. με το μωρό αγκαλιά.
Με φώναξε. "Γιόλι, Γιόλι!"
Άναψα ένα φως. Είπα "Τι έπαθες;
Πάλι τσακωθήκατε;
Σου είπα να τον αφήσεις. Τι έκανε;"
Είδα ότι αιμορραγούσε. Όλη αυτή η περιοχή αιμορραγούσε.
Τη χτύπησε εδώ η ματσέτα,
ήταν γεμάτη αίματα.
Ο Μανουέλ έφυγε με βάρκα,
γιατί υπήρχαν μάρτυρες στον καβγά.
Έτσι, πριν οι αντάρτες ανακαλύψουν τι έκανε στην αδερφή μου, το έσκασε.
Γιατί θα τον σκότωναν.
Σας καλέσαμε εδώ για να σας ενημερώσουμε
ότι η ομάδα μας
έλαβε εντολή από τους ανώτερους
να επιστρέψει στη βάση, στο Σαν Χοσέ.
Η ομάδα μου ήταν στη ζούγκλα σχεδόν έναν μήνα.
Όλοι ήταν εξαντλημένοι.
Μια άλλη ομάδα θα έρθει.
Για μας, είστε οικογένεια.
Θέλουμε να συνεχίσουμε τη μάχη.
Δεν θα τα παρατήσουμε, μέχρι να βρούμε τα παιδιά.
Όταν είπαν ότι φεύγουν,
έχασα την αυτοσυγκέντρωσή μου.
Είπα "Αν δεν βρούμε τα παιδιά σύντομα,
θα πεθάνουν".
Είπαμε "Ρούμπιο, αδερφέ,
είπες ότι θα έπαιρνε πέντε μέρες, αλλά ακόμη δεν βρήκαμε τα παιδιά".
Η αλήθεια είναι ότι αυτή η ζούγκλα
μας έχει κυριεύσει.
Τότε είπα "Ώρα για γιαγκέ.
Είναι η έσχατη λύση".
Μου έδωσαν ένα τηλέφωνο ιθαγενών,
μου ζήτησαν να επικοινωνήσω μαζί τους για να ετοιμάσουν τα γιαγκέ
και να τους τα παραδώσω, όταν είναι έτοιμα.
Μόνο οι πρεσβύτεροι της κοινότητας επιτρέπεται να φτιάξουν το γιαγκέ.
Το γιαγκέ ήταν ποτό των προγόνων.
Γνωστό και ως αγιαχουάσκα.
Φαντάστηκα ότι θα προκαλούσε έντονες παραισθήσεις.
Για εμάς, το γιαγκέ δεν είναι παιχνίδι.
Δεν είναι σαν να πίνεις αλκοόλ.
Σε κάνει να πετάς πάνω απ' τα δέντρα.
Όσο περιμέναμε να έρθει το γιαγκέ,
φτιάξαμε μια καλύβα,
όπου θα το πήγαιναν.
Θα το κάνουμε σωστά.
Μερικές φορές ζαλιζόμουν.
Στηριζόμουν στα δέντρα.
Μια μέρα, η Σολέινι βρήκε ένα φυλλάδιο.
Έγραφε ότι μας έψαχναν
και να μείνουμε σε ένα σημείο.
Ο Τιέν και η Σολέινι ήθελαν να μείνουν,
ήταν κουρασμένοι, δεν ήθελαν να περπατήσουν.
Η Σολέινι έπεφτε συνέχεια και χτυπούσε.
Ο Τιέν δεν μπορούσε να σταθεί άλλο.
Το μωρό δεν ήταν καλά.
Ζούσε μόνο με νερό.
Δεν πίστευα ότι θα επιβίωνε.
Έτσι, αποφάσισα να μείνουμε σε ένα μέρος.
Έφτιαξα ένα καταφύγιο.
Ήλπιζα να έρχονται να μας σώσουν.
Έφτασε το γιαγκέ.
Το τελευταίο μας εργαλείο.
Αν δεν δουλέψει αυτό,
τελείωσε, θα φύγουμε.
Αδέρφια, είστε έτοιμοι;
Ναι. Είμαστε έτοιμοι.
Ορίστε, σύντροφοι.
Ένα άτομο θα μας οδηγήσει.
Ο σαμάνος μας.
Σου ζητάμε, Πατέρα Δημιουργέ,
να μας δώσεις αυτό που ψάχνουμε.
Είχε έρθει η ώρα.
Ο Μανουέλ πρέπει να πάρει το γιαγκέ για να καταλάβει
γιατί συνέβη αυτή η τραγωδία.
Δεν το περίμενα.
Ανησύχησα.
Λίγο μετά τη 1:00 π.μ., ο Μανουέλ το πίνει.
Με το γιαγκέ, αφήνεις το σώμα σου και πας
σε άλλη διάσταση, για να βρεις τον Δημιουργό.
Με το γιαγκέ,
τίποτα δεν είναι αδύνατο.
Πάντα θα παίρνεις μια απάντηση.
Αλλά πρέπει να είσαι αγνός.
Σύντομα, ο Μανουέλ ροχάλιζε.
Ο τύπος δεν είναι υπό την επήρεια του.
Αυτός κοιμάται.
Είκοσι λεπτά αργότερα, ξύπνησε.
Κοιταχτήκαμε με τον Ρούμπιο.
Τι έγινε εδώ;
Σοκαριστήκαμε όλοι.
Πάνω που θα έφτανα τα παιδιά,
το Ντουέντε μού επιτέθηκε και με μπλόκαρε.
Όταν συμβαίνει μια τραγωδία, πρέπει να πεις μια ιστορία.
Την ιστορία της ζωής σου.
Αν πεις ψέματα, θα υπάρξουν συνέπειες.
ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ
Αφού ο Μανουέλ χτύπησε την αδερφή μου με τη ματσέτα,
εκείνη ήρθε σπίτι μας μελανιασμένη.
"Αδερφή, μην ανησυχείς. Είμαστε εδώ για σένα".
Η αδερφή μου, η Μαγδαλένα, είπε
"Εντάξει, πρέπει να προχωρήσω στη ζωή μου".
"Θα μείνω εδώ, η Λέσλι θα πάει σχολείο,
κι εγώ θα δουλέψω".
Ρώτησα "Και πού είναι τώρα ο Μανουέλ;" Είπε "Ο Μανουέλ πήγε στην Μπογκοτά".
Έφυγα λόγω του θέματος με τους αντάρτες.
Αλλά κράτησα επαφή με τη Μαγδαλένα.
Της άφησα ένα γράμμα.
Ο Μανουέλ είχε αφήσει μια τσάντα.
Η Μαγδαλένα βρήκε ένα σημείωμα μέσα.
Το διάβαζε ξανά και ξανά.
Και άλλαξε εντελώς.
Δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν.
Είπε "Γέρι, νομίζω ότι θα φύγω". Λέω "Πού θα πας;"
"Πάω στην πόλη. Ο Μανουέλ έχει ένα ωραίο σπίτι.
Τα παιδιά μου θα πάνε σχολείο".
"Μαγδαλένα, σε παρακαλώ.
Όλα αυτά είναι ψέματα.
Δεν θέλω να φύγεις".
Πήρα τον Μανουέλ. "Πες μου αλήθεια. Αγαπάς την αδερφή μου;"
Λέει "Δεν ξέρω.
Η αγάπη της Μαγδαλένα με κυριεύει.
Δεν θα με αφήσει ποτέ. Ποτέ".
Λίγες μέρες μετά, βγήκαμε.
Η Μαγδαλένα έμεινε σπίτι.
Όταν γυρίσαμε, δεν ήταν κανείς εκεί.
Άδειο το σπίτι.
Μόνο ακαταστασία.
Καταραμένος να 'ναι.
Είπε ότι δεν μπορεί να μείνει μακριά του.
Αλλά δεν την κατηγορώ, κι εγώ στην ίδια κατάσταση είμαι.
Όταν ο άντρας μου πίνει, με δέρνει.
Ίσως να συμβαίνει σε πολλές γυναίκες.
Αν αγαπάς αυτό το άτομο, μπορεί να πέσεις στην ίδια παγίδα.
Η Μαγδαλένα δεν έβλεπε την ώρα να φύγει.
Η Λέσλι είπε "Μαμά, δεν θέλω να πάω. Πήγαινε μόνη σου.
Θα μείνω εδώ με τη γιαγιά".
Η Μαγδαλένα την τράβηξε από τα μαλλιά
και είπε "Φεύγουμε".
Τι έπαθε η Μαγδαλένα;
Δεν ξέρω. Ίσως της έκανε πλύση εγκεφάλου.
Της έκανε μάγια.
Στις 6:00 π.μ. μπήκαν στο αεροπλάνο.
Ποιος φταίει;
Αυτός φταίει.
Με τα ψέματά του.
Τα παιδιά ήταν λυπημένα και σιωπηλά.
Τους είπα "Μην ανησυχείτε.
Μένει η τελευταία δόση γιαγκέ".
Το πήρα στις 3 το πρωί.
Τη νύχτα, η Σολέινι φοβήθηκε,
γιατί μας πλησίασαν ζώα για να μας μυρίσουν.
Άναψα τον φακό. Όταν άναβα το φως,
τα ζώα έτρεχαν να φύγουν.
Ονειρεύτηκα τα Ντουέντε.
Έμοιαζαν με ανθρώπους.
Μας περικύκλωσαν.
Δεν καταλάβαινα τι έλεγαν.
Ένιωθα ότι δεν θα μας έβρισκε κανείς.
Νόμιζα ότι θα μέναμε εδώ για πάντα.
ΗΜΕΡΑ 40
Αφού πήρα το γιαγκέ,
πάλεψα με το Ντουέντε.
Με έσφιξε έτσι.
Με στραγγάλιζε.
Μ' άρπαξε και με πέταξε πάνω σ' ένα δέντρο.
Εκεί πάνω, στριφογύριζα.
Μετά, σαν ιγκουάνα, κατέβηκα στο έδαφος.
Φώναξα στο Ντουέντε.
"Θέλω να μου δώσεις τα παιδιά.
Είναι αθώα.
Η οικογένεια τα θέλει πίσω".
Το Ντουέντε μού είπε "Προστατεύω τα παιδιά".
Θα σου τα δώσω,
αλλά πρέπει να τα προσέχεις.
Αν δεν το κάνεις, πρόσεχε τις συνέπειες".
Είπε "Ανέβα σε έναν λόφο, έχει ένα δέντρο με μπανάνες.
Εκεί θα βρεις αυτό που θες".
Ψάξτε προς τα εδώ.
Ο Ρούμπιο είπε "Ό,τι και να γίνει,
είναι η τελευταία φορά που ψάχνουμε.
Εσύ πήγαινε από κει. Εσύ από εδώ. Εσύ από εκεί".
"Γύρω στις 3:00 μ.μ. θα συναντηθούμε εδώ".
Είπε "Θα τους βρεις".
Αυτό είναι όλο.
Είμαι πολύ κουρασμένος, πολύ χάλια.
Έφυγε κι εξαφανίστηκε.
Δεν τον ξαναείδαμε ποτέ.
Παιδιά!
Παιδιά. Λέσλι!
Λέσλι!
Οι ώρες περνούν, είναι ήδη 2 μ.μ.
Και είμαστε μακριά.
Δέκα χιλιόμετρα από τη βάση μας.
Λέσλι!
Η ομάδα μου κι εγώ είχαμε ήδη χτενίσει την περιοχή εκεί πέρα.
Είχαμε ήδη ψάξει κι εδώ.
Και τίποτα! Τίποτα!
Είμαι πολύ άρρωστος για να συνεχίσω.
Δεν μπορώ να συνεχίσω. Γυρίζω στην κατασκήνωση.
Λέσλι! Παιδιά!
Η ομάδα μας αποφασίζει να συνεχίσει να περπατά και να ψάχνει.
Ανεβήκαμε έναν λόφο.
- Ελάτε εδώ! - Λέσλι!
Ανεβήκαμε γρήγορα.
Θεέ μου!
Μια μοροκόι!
Μια χελώνα.
Οι πρεσβύτεροι λένε ότι αν την απειλήσεις,
η επιθυμία σου θα γίνει.
Της είπα "Θα μου δώσεις τα παιδιά.
Αν δεν μου δώσεις τα παιδιά,
πρώτα θα φάω το συκώτι σου, το αγαπημένο μου.
Ο Νικολάς θα σου πιει το αίμα".
Τώρα θα φάμε.
Μένουμε όλοι ακίνητοι.
Λέσλι!
Ακούω φωνές και βήματα.
Λέσλι!
Αλλά δεν βλέπω τίποτα.
Λέσλι!
Περπατώ με το κεφάλι μου να γέρνει προς τον ήχο.
Σηκώνω το κεφάλι.
Και, δόξα τω Θεώ, τα παιδιά είναι εκεί.
Βρήκαμε τα παιδιά!
Δόξα τω Θεώ!
Βρήκαμε τα παιδιά!
Ο Θεός μάς ευλόγησε για την πίστη που Του έχουμε.
Δεν σε αφήνει ποτέ, όταν Του το ζητάς με ειλικρίνεια.
Ζαλίστηκα από τη συγκίνηση.
Επιτέλους, θα βγω από τη ζούγκλα.
Χαρήκαμε που τους βρήκαμε ζωντανούς.
Άλλες δύο μέρες
και θα πέθαιναν ένας-ένας.
Το αγόρι λέει "Πεινάω.
Θέλω φαρίνια με τσορίθο".
"Θέλουμε να φάμε ταμάλες!
Θέλουμε να φάμε ρυζόγαλο!"
Ας τους δώσουμε λίγο φαγητό.
Λίγο μόνο.
Αλλιώς, μπορεί να αρρωστήσουν.
Να ελευθερώσουμε τη μοροκόι, γιατί εκπλήρωσε την ευχή μας.
Σε ευχαριστούμε πολύ!
Μπορείς να φύγεις.
Αδερφέ, πάμε. Σκοτεινιάζει.
Κάναμε τρεις ώρες
να γυρίσουμε στη βάση.
Τα παιδιά είναι ετοιμοθάνατα.
Σοκαρίστηκα.
Να πάρει, τους βρήκαμε!
Ρώτησα τη Λέσλι "Ξέρεις πόσο καιρό λείπετε;"
Είπε "Οχτώ, δέκα μέρες".
Έχουν περάσει 40 μέρες.
Δεν έχει πλήρη επίγνωση του τι λέει.
Σήκω λίγο.
Πρέπει να τους απομακρύνουμε πριν πεθάνουν.
Μας καλούν για διάσωση.
Αν πουν "δράση", δεν ρωτάς. Τρέχεις.
Αναρρώνουν.
Όταν άκουσα το μωρό, την Κρίστιν...
Τι χαρά ένιωσα.
Ο Τιέν με κοίταξε, διαλυμένος.
Χαιρέτησα τη Λέσλι και τη Σολέινι.
Όχι!
Λέσλι, θα φύγουμε σε λίγο.
Γκόντι, θα φύγουμε σε λίγο.
Μην ανησυχείς.
Τους πλησίασα και αγκάλιασα
πρώτα τη 13χρονη
και μετά την εννιάχρονη.
Μετά έμεινα με τον γιο και την κόρη μου.
Καθώς πλησιάζαμε στο σημείο,
ήταν τόσο σκοτεινά, που η ζούγκλα ήταν ένα μαύρο χαλί.
Τα σύννεφα ήταν τόσο πυκνά,
που ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις τη γη από τον ουρανό.
Θα διέσωζαν τα παιδιά.
Είπα "Όχι χωρίς εμένα".
Είπα στον Μανουέλ "Δεν μπορείς να πας.
Μην πας με τα παιδιά.
Θα τα τραυματίσεις".
Τα παιδιά θα έρθουν μαζί μου.
Δεν ήθελα να μείνω πάλι με τον πατριό μου.
Φοβόμουν.
Ξεκινήσαμε την πρώτη διάσωση
με τον Μανουέλ και το μωρό, την Κρίστιν.
Πήγαιναν έτσι. Σαν κούνια. Πέρα δώθε.
Ένιωθα αποπροσανατολισμένος.
Εμφανίστηκε μια σκιά και άρχισε να μου ρουφάει τη ζωή.
Εκείνο το πνεύμα με στραγγάλιζε.
Πάνε προς τα δέντρα. Κουνιούνται όλο και πιο γρήγορα.
Η ομάδα μου φωνάζει "Μην κουνιέσαι, θα πέσουμε".
Μη χτυπήσω κανένα δέντρο!
Δέθηκα με τη Σολέινι και τον Τιέν και ανέβηκα μαζί τους.
Υπήρχε μια ενέργεια που μας εμπόδιζε.
Ένιωσα σαν κάτι να τραβούσε το ελικόπτερο.
Ήθελε περισσότερη ισχύ για να το χειριστώ.
Κάτι δεν πάει καλά.
Κι άλλο!
Προσοχή πίσω!
Μόνο η Λέσλι απέμενε.
Το σκοινί με τραβάει και φοβάμαι.
Πάλι θα ανέβω σε αεροσκάφος;
Παιδιά μέσα. Πατέρας μέσα. Διασώστες επιβιβάστηκαν.
Πάμε να φύγουμε, πριν μας καταπιεί η ζούγκλα.
ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ
- Αυτό. - Αυτό.
Ποια ήταν η πιο δύσκολη μέρα;
Όταν η Κρίστιν έκλαιγε συνέχεια. Σκέφτηκα...
Ήθελα να αφήσω τα αδέρφια μου, να πάω μόνη, να αφήσω την Κρίστιν.
Πήρα μια βαθιά ανάσα.
Το σκέφτηκα καλύτερα να αφήσω τα αδέρφια μου και είπα "Όχι".
Αποφάσισα να μείνω εκεί, μαζί τους.
- Ήταν πολύ δύσκολο. - Ναι.
Είχα ένα ατύχημα, να, έτσι.
Και η μαμά μου πέθανε.
Και η Λέσλι μάς προστάτευε.
Κοίτα τι έκανες για να σώσεις τα αδέρφια σου.
Για να επιβιώσετε.
"Λένε ότι είσαι ένα θαύμα", της είπα.
"Γιατί, θεία;" με ρώτησε.
"Επειδή έπεσες απ' τον ουρανό
και επιβίωσες για 40 μέρες. Κανείς δεν το κάνει".
Θα κερδίσω!
Περίμενε τις αδερφές μου.
Άντε, γρήγορα!
Της είπα "Είσαι ελεύθερη τώρα".
Στο σπίτι!
"Δεν θα είσαι σκλάβα κανενός.
Θα έχεις αληθινή ζωή".
Φαντάσου το σαν ταινία, αυτό είναι το φινάλε.
Για δύο χρόνια, η Λέσλι, η Σολέινι, ο Τιέν και η Κρίστιν
έζησαν στο Κολομβιανό Ίδρυμα Οικογενειακής Πρόνοιας
και πήγαν σχολείο.
Το 2025, πήγαν να ζήσουν με την οικογένειά τους.
Η Λέσλι ελπίζει να γίνει κάποτε νοσοκόμα ή ποδοσφαιρίστρια.
Δύο μήνες μετά τη διάσωση,
οι Αρχές συνέλαβαν τον Μανουέλ Ρανόκε.
Τον Ιούλιο, κρίθηκε ένοχος για κακοποίηση ανηλίκου.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Η έρευνα στη ζούγκλα του Αμαζονίου
πρέπει να εκκινήσει μια φάση κατανόησης
μεταξύ κράτους και αυτοχθόνων,
των οποίων η πλειονότητα είναι αποκλεισμένη εδώ και αιώνες.
Αν εσείς ή κάποιος άλλος βιώνει κάποια κακοποίηση,
υπάρχει βοήθεια.
Η Εθνική Γραμμή Οικογενειακής Βίας παρέχει εμπιστευτική υποστήριξη.
Καλέστε στο 1-800-799-SAFE.
Απόδοση: ΜΑΡΙΑ ΤΣΟΧΑΤΑΡΙΔΟΥ