Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MIĘDZY NAMI ŚCIANA
Powoli.
Kiepsko to wygląda.
Spóźniłaś się godzinę.
Musiałam zrobić zakupy, pójść do pralni,
odebrać auto z warsztatu i miałam dwie konferencje na Zoomie,
jedną w drodze tutaj.
Okej, ale mogłaś coś powiedzieć.
Spokojnie. Wszystko pod kontrolą.
Co się stało?
Co robicie?
Ostrożnie, bo nie dostaniecie ani centa.
Proszę się cofnąć, to niebezpieczne.
- Sama lepiej to zrobię. - Nie.
- Poradzę sobie. - Puszczaj.
Nie!
Oszalała pani?
Nigdzie nie pójdę, póki fortepian nie stanie w mieszkaniu.
No dalej.
Proszę dać mi pracować.
I jak ci się podoba?
Ładne mieszkanko, co? Dobra cena i lokalizacja.
Tak, świetne.
To nie apartament twojego byłego, ale jesteś na swoim.
Nie powiedziałam ci.
Zgadnij, kto poprosił mnie o numer.
Pamiętasz tego faceta z agencji?
Jest całkiem przystojny.
Tylko trochę młody.
A, prawie bym zapomniała.
- Znalazłam ci pracę. - Pracę?
Koleżanka jest na lekarskim. Możesz ją zastąpić.
Nie, muszę ćwiczyć.
Przesłuchanie za trzy tygodnie. Nie mam czasu.
A jak zapłacisz za to mieszkanie?
Dając lekcje gry?
Valentina!
- Co? - Praca.
No dobra, co to za robota?
Nie martw się. Idealna dla ciebie.
Masz doświadczenie za barem?
Nie.
A jako kelnerka?
Nie. Ale szybko się uczę.
I mówię trochę po chińsku i niemiecku.
Po chińsku?
Poproszę organiczny, bezglutenowy detox smoothie.
Detox?
Z boćwiną czy selerem?
Z boćwiną.
Mój były też był taki.
Wiem, całki eliptyczne się nie zgadzają. Nie patrz tak na mnie.
Znowu gadasz z kotem?
Kupiłeś klej?
David, otwórz tu okno.
Nie, jest za duży hałas.
Ile ty masz tych okularów?
Oszalałbym, gdybym musiał ich szukać.
Ty? Oszalał? Niemożliwe.
Ha.
Więc?
Coś nowego?
- Coś się święci. - Tak?
Ktoś znów wprowadził się za ścianą.
- Kto? - Nieważne.
Nie wytrzyma nawet dnia. Zobaczysz.
Znowu? David, to ci wcale nie pomaga.
Nigdy nie czułem się lepiej.
Kto mówi, że nie będzie miłą sąsiadką?
- Statystyka. - Aleś uparty.
Nie możesz tkwić tu całe życie.
Zapomnij. Minęły trzy lata.
- Świat kręci się dalej. - Może świat się myli.
Trudno z tobą wytrzymać. Czy ty siebie słyszysz?
Nie, bo nigdy się nie zamykasz.
Wiesz co? Już tu nie wrócę.
- Kto będzie ci robił zakupy? - Nacho, mówisz tak codziennie.
Tantiemy za Breaking Mind w końcu się wyczerpią.
Skończę do tej pory.
A jak się nie uda?
To będzie coś o wiele lepszego niż Breaking Mind.
No nie wiem. Strasznie to skomplikowałeś.
Nikt nie ukończy tej gry.
Zabawa polega na próbowaniu, nawet jak się nie uda.
Najgorszy slogan na świecie.
Ty zajmujesz się resztą gier.
Nie musisz otworzyć sklepu?
David.
Co?
Nie gadaj z kotem. To dziwne.
Spokoju zaznam, gdy
Będę mogła być tylko ze sobą Z nikim innym
Wiem, że w końcu Odważę się zatańczyć
Na oczach wszystkich
Nieważne, co mówią
Słońce wstanie
Odbierz.
Tutaj Carmen.
A raczej jej poczta głosowa.
Jestem zajęta. Zostaw wiadomość. Dzięki.
Na pewno jest jakieś wytłumaczenie,
ale mówiłem, że nie jesteś gotowa.
Na mieszkanie w pojedynkę.
Zresztą to nie okolica dla ciebie.
Na pewno nie jesteś głodna?
Na pewno. Dzięki.
Dobrze...
Herbata rooibos. Twoja ulubiona.
Nie mam ochoty.
Widzę, że jesteś zestresowana. Allez.
Dobrze.
Wszystko jest tu tak, jak zostawiłaś.
Poproszę, by przywieźli twoje rzeczy.
Nie.
Zostanę tylko na noc.
Mogę spać tutaj.
O nie.
Idź na górę, ja wezmę kanapę.
- Óscar... - Nalegam.
Dzięki.
Zresztą rano lecę do Paryża.
- Śpij tak długo, jak zechcesz. - Mam pracę.
Pracę?
Tak, przy fortepianie.
Ćwiczę cały dzień.
Niedługo przesłuchanie. Skup się.
Jestem skupiona.
Zadzwonić do Guillaume’a?
Nie, sama sobie poradzę.
Mój koliberek zacznie latać.
Jestem taki dumny.
Pomocy! Proszę!
Dzień dobry.
Mieszkam nad panem.
Chciałam spytać, czy słyszał pan coś wczoraj.
Coś dziwnego.
Wiele lat temu...
był tu straszliwy wypadek.
Mężczyzna utonął w wannie.
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Znosili ciało po tych schodach.
Niedługo potem
zaczęliśmy słyszeć...
dziwne odgłosy.
Czyli mówi pan,
że te hałasy to...
Duch!
Jedyne, co tu straszy, to tupecik sąsiada z dołu.
Nie. Tylko nie to.
Przestań!
Halo.
Słyszę cię. Masz kota.
Witam.
Cześć.
Kim jesteś?
Twoim sąsiadem.
Czemu mnie straszysz?
Nie zadbali o wyciszenie naszych mieszkań.
Ta ściana...
jest pusta.
Wszystko słychać.
Próbowałem się tym zająć, ale sąsiedzi nie pozwalają.
Nie chcą za nic płacić.
Same wymówki.
Wyjdźmy i pogadajmy na klatce.
Mieszkamy w różnych budynkach.
I w różnych dzielnicach. To skomplikowane.
To, że dzielimy ścianę, to jakaś anomalia.
Katastrofa.
Rzecz w tym, że pracuję w domu i potrzebuję absolutnej ciszy.
Absolutnej. Inaczej nie mogę się skupić.
Ale ja nie hałasuję.
Grasz na fortepianie.
To nie hałas, to muzyka.
I tak mi przeszkadza.
Dobrze.
Rozumiem.
Chyba.
Musimy się jakoś dogadać.
Może ustalmy plan, żeby sobie nie przeszkadzać.
Nie.
Kiedy mówię, że słychać wszystko...
mam na myśli wszystko.
Więc co zrobimy?
Ktoś musi się wyprowadzić.
Ja?
Ja byłem tu pierwszy.
Więc straszysz tak tymi hałasami,
by pozbyć się każdego, kto chce się wprowadzić?
Mniej więcej.
To absurd.
To skuteczne.
Boże, to wariat.
Być może.
Przykro mi, ale przeszłam zbyt wiele, by się tu dostać.
Więc nie,
nie wyprowadzę się.
Jeszcze zobaczymy.
Sąsiadko.
Dzień dobry, sąsiadko.
Czas na poranne ćwiczenia?
Serio?
Szlifierka?
USTRONIE SEBASTIÁNA BERRUGUETE
To dlatego było takie tanie. Nawet nie prosili o kaucję.
Byłam zdziwiona.
Co w tym jest? Obrzydliwe.
Nie wiem. Cokolwiek znalazłam.
Smoothie ze szpinakiem ogórkiem i selerem i jeden z burakiem i chia.
Już robię.
Zaraz podamy.
Skup się, do diabła.
Wybacz, Sebas. Zagadałam ją.
Weź się w garść.
Nie zniosę tego.
Nie mogę ćwiczyć, nie mogę spać. Przesłuchanie za dwa tygodnie.
Używa klasycznej metody torturowania.
Niedobór snu.
Nieoryginalna, ale efektywna.
Grasz tylko na fortepianie.
Musisz go przebić.
No nie wiem. Jestem taka zmęczona.
Wciągałaś ten fortepian na piąte piętro, by się teraz poddać?
- Nie. - Nie wrócisz do Óscara. Ani do rodziców.
Pewnie, że nie.
Czas się postawić, kuzynko. Wykorzystaj swoje oręże.
Okej. Wygrałaś.
Słucham? Co takiego?
Wygrałaś. To koniec.
Proszę, przestań.
- Zostawisz mnie w spokoju? - Tak.
I mogę grać na fortepianie?
Możesz, tylko przestań już.
Okej, zrobimy plan.
Rano będę pracował,
a ty możesz grać po południu. Okej?
Nie, muszę ćwiczyć rano.
Po południu pracuję w USB.
To kawiarnia w okolicy.
Ale rano łatwiej mi się skupić.
Dobra.
Ty rano.
Jak chciałam.
Musimy poczekać, Murphy.
Moja kolej.
Jeszcze minutkę. Muszę przećwiczyć tę sekcję.
Trudno. Moja kolej.
Jeszcze tylko parę minut. Prawie to opanowałam.
Nic podobnego.
Poczekaj.
Ćwicz, ile chcesz. Nie zrozumiesz Beethovena.
Słucham?
To w ogóle nie brzmi jak Beethoven.
Beethoven cierpiał przez śmierć matki
i przez ojca, który chciał, by był kolejnym Mozartem.
Jego muzyka brzmi jak zew wolności.
Nieodwzajemniona miłość.
Samotność. Gniew.
A ty kto, ekspert od muzyki?
Owszem.
Mój tata był inżynierem dźwięku.
Całe dzieciństwo słuchałem muzyki poważnej
i wiem, że nie tak gra się Beethovena.
Tylko słuchałeś.
Łatwo krytykować, jak sam nie grasz.
Nic nie słyszę, bo krwawią mi uszy.
Boże, jesteś nieznośny!
Czemu? Bo mówię prawdę?
Masz idealną technikę, ale grasz bez duszy.
Jak robot.
Nigdy nie poznałam takiego impertynenta.
Jesteś zgorzkniały, marudny i arogancki!
I tak gra się Beethovena.
Sąsiedzie?
Tak?
Chyba...
przesadziłam dziś rano.
Ja też nie byłem miły.
To ja przesadziłem.
Przepraszam.
Zastanawiałam się...
Nad czym tam tak pracujesz?
Projektuję gry.
Pracuję nad nową. Nazywa się Ultimax.
Jak?
Ultimax.
Wykorzystuję symetrię kuli,
by stworzyć paralaksę i zmylić percepcję gracza.
Nie chcę cię zanudzać.
Pracuję nad nią od trzech lat.
To już trzy lata...
Jesteś profesjonalną pianistką?
Chcę nią zostać.
Zbliża się ważne przesłuchanie.
Można dostać się na szkolenie na muzyka koncertowego.
Słyszałem też, jak śpiewasz.
Masz piękny głos.
Dzięki.
To...
taka tam piosenka. Napisałam ją dawno temu.
Kiedyś śpiewałam i pisałam własne piosenki.
Ale nie mam już na to czasu.
Szkoda.
Powinnaś więcej pisać. Dobrze ci to idzie.
Mój były powiedział, żebym skupiła się na fortepianie.
Twój były?
Tak.
To dyrygent.
I najbardziej uzdolniony muzyk, jakiego znam.
Bardzo mi pomógł.
Nie rozumiem.
Czemu nie możesz też śpiewać?
Óscar mówił mi,
żebym skupiła się na jednej rzeczy, by dostać się na szczyt.
A ty?
Nie wychodzisz za często, co?
Nie.
Nie dogaduję się z ludźmi.
Z jakimi ludźmi?
Nie wiem. Po prostu z ludźmi.
Nie potrafię się uspołeczniać.
Trzeba się do wszystkich uśmiechać, nawet gdy nie ma się ochoty.
Ale lubię tak gadać,
kiedy się nie widzimy.
To przyjemne, prawda?
Tak.
To jak z niewidomymi stroicielami fortepianów.
Tracą jeden zmysł, co wyostrza pozostałe.
Właśnie.
Wyobraź sobie kolację,
na której nie trzeba ze sobą gadać,
tylko siedzi się po cichu.
Delektując się jedzeniem i kieliszkiem wina.
Myślę, że gadanie osłabia pozostałe zmysły,
przez co trudniej nacieszyć się...
Małymi rzeczami.
Tak.
Jak wyglądasz?
Powiedz, jeśli chcesz.
Ja?
Jestem...
Jestem wysoki.
Ciemne włosy.
Mam brodę.
Oczy?
Oba.
Niebieskie.
Jak się nazywa twój kot?
Murphy.
Murphy?
Jak najlepszy kowboj na świecie.
Uwielbiam westerny.
A ty?
Tak.
Są ciekawe.
I wiesz co? Zawsze nosze buty kowbojskie.
Zawsze?
Zawsze.
Co, nie lubisz ich?
No...
Dzień dobry, sąsiadko.
Dzień dobry, sąsiedzie.
Obudziłam cię?
Nie przejmuj się.
To nic.
Dzień dobry!
Dzień dobry. Spóźniłaś się.
Wolałem nazwę Ustronie Sebastiána Berruguete,
ale musiałem ją dostosować do współczesnej klienteli.
USB. Kto by to słyszał?
I tylko bezglutenowe, wegańskie żarcie
i inne wymysły.
Mój tata przyrządzał tu potrawkę z uszu wieprzowych.
Aż mi łezka cieknie.
Ludzie jedli ją z bułką i wycierali z talerza ostatnią kropelkę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Przepraszam.
Boże.
Przeziębienie?
Tak, przeziębiłem się. Przepraszam, jestem cały zasmarkany.
Cudownie.
Twoje oczy.
To co podać?
Proszę kawę z mlekiem.
- To wszystko? - Tak.
Mamy mleko sojowe, owsiane, nierafinowany cukier...
Nie, zwykła kawa z mlekiem.
Lubię proste rzeczy.
Ja też.
Świetnie.
- Sebas. - Co?
- Ma kowbojskie buty. - Kto?
Ten facet. Widziałeś go wcześniej?
Nie, ale przychodzi tu wielu dziwaków.
- Jest dziwny, prawda? - Bardzo.
Bardzo dziwny.
Dwie cappuccino z mlekiem migdałowym.
Prosiliśmy truskawkowe smoothie i sok pomidorowy.
Proszę.
ZJEDZMY KOLACJĘ PO CICHU MANCEBOS 3, 5. PIĘTRO
- Halo. - Tu Nacho. Słyszysz mnie?
Tak, skąd dzwonisz?
Ktoś pożyczył mi telefon.
To koszmar. Odholowali mi auto.
- I co? - Jak to, „i co’”?
Miałem w niej telefon, karty, klucze do sklepu.
Co ja mogę zrobić?
Przywieź mi pieniądze na taksówkę, to pojadę po auto.
Nie mogę.
Nie wychodziłem od trzech lat.
David, wysyłam ci moją lokalizację.
- Muszę kończyć. - Nie przyjadę.
- Dzięki. Poczekam tu. - Nie rozłączaj się.
No wreszcie. Gdzieś ty był?
- A jak myślisz? - Dobra, chodź.
- Czemu się tak ubrałeś? - Zawsze się tak ubieram.
Wcale nie.
- Dobra... - Ile potrzebujesz?
- Na co? - Jak to, na co? Na auto.
Potem ci powiem.
Gdzie tak pędzisz?
Tędy.
Co to?
David, po prostu ich wysłuchaj.
Chodź. Cześć.
Jest nasz geniusz.
David też przyszedł.
Miło cię poznać.
Witaj w Toy & Toy. To Gonzalo, kierownik sprzedaży.
Jestem Maite, szefowa działu rozwoju.
Miło mi. Co my tu robimy?
- Partner wszystkiego nie wyjaśnił? - Poniekąd.
Breaking Mind to niesamowita gra.
Gratulacje. Poważnie.
Chcemy kupić prawa do twoich zabawek.
Po co?
No co ty?
Żeby je sprzedawać.
Sprzedajemy je w naszym sklepie.
David, wysłuchaj ich.
Zajmiemy się też dystrybucją twojej nowej gry.
Nacho nam opowiedział. Ultimax, tak?
Musimy przemyśleć tę nazwę.
Tak.
Ale to nie tylko moja gra. Zresztą nie jest skończona.
Ale może być gotowa przed...
- Nie jestem zainteresowany. - David.
Mówimy o dystrybucji międzynarodowej.
Mamy sklepy na całym świecie.
Wiem.
Zabijacie takie małe sklepiki jak nasz.
David.
Masz rację,
ale pomyśl,
twoja gra może trafić do dzieci na całym świecie.
To dobrze, prawda?
Spójrzcie na liczby...
Właśnie na tym polega problem.
Patrzycie tylko na liczby.
Liczby, sprzedaż, przychód. A co z dziećmi?
- David... - Kto myśli o dzieciach?
Takie sieciówki to wróg inteligencji.
Co takiego robicie?
Tworzycie potwory.
- Okej... - Bezmózgie potwory.
Ponosicie winę za otępienie społeczeństwa.
Kiedyś to zrozumiecie.
I chcecie mnie w to wciągnąć?
Żebym pomagał wam zamieniać dzieci w zombie?
Wstydźcie się.
Proszę mnie nie dotykać!
No dobrze...
Cześć.
Toast?
Możemy już rozmawiać?
Jak masz na imię?
Coś nie tak?
Nie.
Myślałam, że wolisz ciszę.
Prawda?
Lubię ciszę.
Bardzo.
Ale chciałbym cię lepiej poznać.
Lepiej?
Tak. Na przykład grasz na fortepianie.
Fajnie. Ja na gitarze.
Mam zespół z kolegami.
Gramy rocka i funk, ale głównie country.
Przyjdź na nasz koncert.
Gramy w barze w przyszłym tygodniu.
Przepraszam,
masz może piwo?
Nie przepadam za winem. Mam po nim...
Jesteś w domu?
Nie.
Jestem u ciebie.
Tak. Przepraszam.
Popełniłam okropny błąd.
- Co? - Musisz już iść. Przykro mi.
- Żartujesz? - Nie tak głośno.
Czemu?
Boli mnie głowa.
Zobaczymy się kiedy indziej.
Mogę być cicho, ale to dziwne.
- To przez country? - Do widzenia.
Sąsiedzie?
Sąsiadko.
Cześć.
- Wychodziłeś? - Tak.
Pierwszy i ostatni raz.
Jak tam?
Dobrze.
Tak tu cicho.
Dobrze cię usłyszeć.
Tak?
Tak.
Wczoraj było całkiem miło.
Już dawno z nikim mi się tak dobrze nie rozmawiało.
Tak, było przyjemnie.
Może umówimy się na kolację?
Albo na drinka?
Nie miałam ostatnio szczęścia do kolacji.
- Przepraszam, to był głupi pomysł. - To ja przepraszam.
Po prostu... nie jestem w tym za dobry.
To nie to.
Ale...
tak jest dobrze.
Tak?
Tak.
Ty w swoim mieszkaniu,
a ja w swoim.
Bez presji, niczego od siebie nie oczekujemy.
I nie widzimy się.
Nie widzimy.
Lubisz być sam.
Mnie chyba też jest to potrzebne.
Czyli...
nie będziemy razem?
Będziemy razem...
ale osobno.
Co ty na to, sąsiedzie?
Myślisz, że to możliwe?
To trochę dziwne.
Tak.
Ale chyba możliwe.
Sąsiadko.
Pochodzę z małego miasteczka.
Jakiego?
Trzeba przenieść wszystkie żetony na szczyt piramidy,
ale muszą wylądować na twoim kolorze.
W dzieciństwie dużo śpiewałam.
Przez cały dzień.
Nacho jest dla mnie jak brat.
Wolisz słodkie czy wytrawne?
Piję czarną kawę, bez mleka, bez cukru.
F3.
Zatopiłam?
Trafiony, zatopiony!
To jest Murphy. Widzisz?
Najlepszy kowboj na świecie.
Dzień dobry sąsiadko.
Facet przy szóstym stoliku to idiota.
Spytał, czy szpinak jest organiczny.
Wyglądam jak ekspert agrokultury?
O co chodzi?
Mocno świeci dziś słońce.
Jeśli podejdę do okna, wyskoczą mi piegi.
Weź się w garść albo wylatujesz.
Mam już dość na głowie. Rusz się.
Muffinki z wegańską czekoladą i sezamem.
Wszystko w porządku?
To wasz szczęśliwy dzień. Prowadzimy ankietę.
Jak ocenilibyście obsługę od jednego do pięciu?
Koliberek?
Óscar!
Cześć.
Co za przypadek!
Rzadko tu bywam.
Dołącz do mnie.
Nie mogę.
Dlaczego?
Jestem umówiona.
Z kim?
Ze mną.
Umówiłyśmy się.
- Z nią. - Carmen.
Óscarze.
Więc obie się przyłączcie.
Ujdzie to smoothie ze szpinakiem, bananem i imbirem.
Przeglądałem zapisy na przesłuchanie.
Jest ponad 200 kandydatów.
- Dwa razy tyle, co w zeszłym roku. - Serio?
Spoko, i tak wygrasz.
Czy ktoś nas tu obsłuży?
Mają tu fatalną obsługę.
Przepraszam, możemy zamówić?
Oczywiście.
Co dla pań?
Woda, w temperaturze pokojowej.
A dla ciebie, Valentina?
Nic.
Na pewno? Może sok z ananasa?
- Kawa? Gin z tonikiem? - Nie, nic.
- Dla niej rooibos. - Może sama zamówić.
Proszę się namyślić.
Kelnerka zrobiła sobie przerwę, a robota się piętrzy.
Rooibos.
- Rooibos? - Tak.
O nie!
- Co? - Ktoś ukradł mi portmonetkę.
Tu jest. Widzę.
Nie, drugą portmonetkę.
Drugą?
Kiedy ją ostatnio miałaś?
W metrze.
Pamiętasz, kiedy byłyśmy w metrze?
Dzisiaj.
Niewiarygodne.
Muszę iść na policję. No nie.
Óscar, podwieziesz mnie?
Pewnie, ale niedaleko jest posterunek.
Nie mogę iść pieszo w takim stanie.
Kręci mi się w głowie, zapowietrzam się.
Chodźmy.
Dobrze, zawiozę cię.
Idziesz?
Nie, idź ćwiczyć do domu.
Nie marnuj czasu. W końcu jest 200 kandydatów.
Chodźmy.
- Pogadamy innym razem. - Jasne, innym razem.
Chodźmy.
Pomógł mi w przeprowadzce. Znalazł mi najlepszych nauczycieli.
Odkrył mnie.
- Zawdzięczam mu wszystko. - Nie wszystko.
Grałaś, nim go poznałaś.
Ale chciałam być piosenkarką.
Wyobrażasz sobie?
Gdyby nie on, nie miałabym tego przesłuchania.
Ani kariery pianistki.
A jeśli mnie nie wybiorą? Nie potrafię niczego innego.
Umiem tylko grać i być kelnerką.
Jeśli o to chodzi...
Co?
Jesteś najgorszą kelnerką, jaką miałem.
A miałem tu naprawdę niezłego leniucha.
Nie wiem wiele o muzyce,
ale znam się na ludziach. To przychodzi z wiekiem.
I wiem, że za tą wrażliwą powłoką
kryje się wojowniczka.
Musisz wierzyć w siebie
i nie polegać na opinii innych.
Nie pytaj byłego, kuzynki,
ani nawet mnie.
Nie potrzebujesz tego.
Coraz lepiej.
- Tak myślisz? - Absolutnie.
Skończyłaś?
Tak.
Zagrasz coś dla mnie?
Pewnie. Chopina?
Nie.
- Twoją piosenkę. - Moją?
Tak.
Dawno jej nie grałam.
Może już pora.
Brzmi dobrze.
Graj dalej.
Murphy czeka.
Kiedy słońce zaświeci przez moje okno
I przepędzi cień z mojej poduszki?
Kiedy obudzę się bez lęku
Nie próbując spełniać oczekiwań innych?
Spokoju zaznam, gdy
Będę mogła być tylko ze sobą Z nikim innym
Wiem, że w końcu
Odważę się zatańczyć
Na oczach wszystkich
Nieważne, co mówią
Do dzieła.
Warzywa trzeba pokroić bardzo cienko.
Nie musi być idealnie.
- Jasne? - Tak.
Gotowa na sos beszamelowy?
Absolutnie.
Ilość jest bardzo ważna.
Jeden gram różnicy może wszystko zepsuć.
Pięćdziesiąt gramów masła.
Idealnie.
I 50 gramów mąki.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Nie mówiłeś, że lubisz gotować.
Straciłem wprawę, ale to jak jazda na rowerze.
A teraz zmieszaj wszystko z odrobiną mleka.
Mleka?
Tak.
Nie masz mleka?
Mam.
Podkręciłaś opiekacz, prawda?
Tak.
Idealnie.
A jak twoja?
Dobrze wygląda.
Wejdź.
Kolacja na przeprosiny, co?
- Cześć. - Cześć.
- Cieszę się, że jesteś. - Czemu mówisz tak cicho?
- Coś się tak wystroił? - Tylko się uczesałem.
I pierwszy raz się uśmiechasz.
Coś ci się przypaliło? Gotowałaś?
Oczywiście.
Co tak pachniesz?
Co się dzieje?
Co to?
Poznałam kogoś.
Wspaniale, Valentina!
Tak się cieszę!
- To znaczy faceta, tak? - Tak.
No wreszcie! Chodź tu.
Dość tych uścisków.
Chcę, byś ją poznał.
- Gdzie ona jest? - Tutaj.
Cześć.
Boże, David. Zacząłeś gadać ze ścianą?
- Halo? - To ta sąsiadka?
Tak. Cześć!
Cześć.
Jestem Carmen, kuzynka...
Bez imion.
Miło cię poznać. To mój przyjaciel Nacho.
- Cześć. - Czemu mówisz w ten sposób?
- Zawsze tak mówię. - Wcale nie.
Lazania. Pycha.
To jest lazania?
Zamknij się.
- Usiądźmy do stołu. - Dobrze.
W stronę ściany?
Oczywiście.
Świetnie wygląda. Nie zjem tego.
- Nie gadaj tak. - To mój głos.
- Wino? - Pewnie.
Dlaczego to takie dziwne.
Bez żartów.
To po prostu dziwne.
Może, ale nam odpowiada.
Nie musimy się widzieć.
Moim zdaniem w związku najlepsze jest
poczucie intymności.
Bycie z drugą osobą. Jej dotyk, zapach.
Jak myślisz, Nacho?
Też chciałem to powiedzieć.
Ale jest coś ważniejszego.
- Co? - Kontakt wzrokowy.
Kiedy para dobrze się zna,
mogą spojrzeć sobie w oczy bez słów.
- Romantyk. Ale ma rację. - Prawda?
A wy możecie tylko gadać.
Bez podtekstów.
No to gadamy. W czym problem?
To nie różni się wiele od gadaniem z kimś przez aplikację.
Wiele związków zaczyna się w taki sposób,
bez osobistego spotkania.
Tak, ale widzi się przynajmniej zdjęcia.
Tak, ale skąd wiadomo, że są prawdziwe?
Tu masz rację.
- Nie chcecie wiedzieć, jak wyglądacie? - Nie musimy wiedzieć.
Poczekaj, aż cię zobaczy.
Tylko nie mów, że liczy się wnętrze.
Ja mogę powiedzieć, jak wyglądasz, Carmen,
na podstawie głosu.
- Serio? - Tak.
Więc?
Jesteś wysoka, na pewno.
Masz krótkie włosy i pociągające brązowe oczy.
- Co? - Nic. Dobrze ci idzie.
Mów dalej.
I nosisz okulary.
Imponujące.
- W dziesiątkę. - Prawda?
Moja kolej.
Śmiało.
Jesteś średniego wzrostu, raczej niższy.
Jesteś brunetem, masz niebieskie oczy
i brzmisz na takiego, co nosi bluzy z kapturem.
Co? Trafiłam?
Mniej więcej.
Okej, muszę lecieć.
Było fajnie.
To najlepsza kolacja przez ścianę, jaką jadłem.
Miło było was poznać. Poniekąd.
- Nawzajem. - Nawzajem.
- Fajny gość. - Prawda?
- Na pewno brzydki. - Carmen...
I jak?
- Spoko. - I co jeszcze?
Oboje postradaliście rozum.
To wszystko.
Nacho!
Przepraszam, denerwuję się.
Obyś tak nie grała.
Dzięki.
Nie!
To nie jest Beethoven.
Piękno Beethovena
kryje się w tempie,
metrum,
zbalansowanych harmoniach.
Nie tak gra się Beethovena.
Moi muzycy
mają być po pierwsze artystami, po drugie członkami orkiestry.
Nie na odwrót.
Ja nie jestem dyrygentem, tylko artystą, który prowadzi innych artystów.
To wszystko na dziś.
Mój koliberek.
Co za niespodzianka.
Cześć.
Musiałam wypełnić papiery do przesłuchania.
To już niedługo.
Dwa dni.
Stresujesz się?
Trochę.
Oczarujesz ich. Zobaczysz.
- Widziałem, jak pracujesz w kawiarni... - Widziałeś?
Oczywiście, koliberku.
- Twoja kuzynka to świetna aktorka. - Jasne.
Nie ma się czego wstydzić.
Okłamałaś mnie, bo nie zasłużyłem na zaufanie.
Wiedz, że zawsze możesz na mnie liczyć.
W każdej sprawie.
Cześć, sąsiadko.
Sąsiedzie.
Mam gościa. Óscar już tu idzie.
Óscar?
Mój były.
Chcę poprosić go o opinię. To doskonały dyrygent.
To dla mnie ważne.
Proszę, nic nie mów. Pogadamy potem.
Okej.
- Cześć. - Cześć.
Dzięki, że przyszedłeś.
Oby nikt nie porysował mi auta.
Wspaniale.
Tak.
Naprawdę.
Ma taki...
charme.
Charme?
Ale czegoś tu brakuje.
Znalazłeś!
Nie.
Zgubił się przy przeprowadzce.
Ale byłem w Paryżu i szukałem w antykwariatach,
aż znalazłem taki sam.
Naszukałeś się.
Zaczynamy?
Okej.
Ramiona w tył.
Spokojnie.
Tak lepiej.
Dłonie.
Czekaj.
Valentina, przestań.
Jesteś roztargniona, koliberku.
- Zaparzyć rooibos? - Nie.
Dam radę. Nie wiem, czemu...
Wiem, że możesz grać lepiej.
Zawsze w ciebie wierzyłem.
Wiesz o tym, prawda?
Ale nie wiem...
Może to dla ciebie za wiele.
To mieszkanie, praca...
Może wróć do domu do czasu przesłuchania.
Nie.
Już o tym rozmawialiśmy.
I patrz teraz.
Wiem, jak dobrze potrafisz grać. Pomogę ci spełnić potencjał.
Valentina,
tęsknię za tobą.
Powinieneś już iść.
Przepraszam. Możemy zagrać co innego.
Co to?
To z ulicy.
Niesie się tak przez wiatr.
Nagle słychać hałas.
- Idź już. - Przepraszam, poniosło mnie.
Dziękuję za pomoc.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
Gdybyś czegoś potrzebowała...
Tak. Dzięki.
Dlaczego to zrobiłeś?
„Mój koliberku”?
Serio?
- Nazywa mnie tak pieszczotliwie. - Jak mogłaś z nim być?
To nie twój interes.
Jak on się do ciebie zwraca?
- Nie musiałeś słuchać. - Musiałem.
Mogłeś wyjść. Ja bym wyszła.
Chciałaś być z nim sama?
O czym ty mówisz?
Mogłaś nas przedstawić.
Świetnie. Jesteś zazdrosny o Óscara.
Możemy być tak ze sobą przez ścianę,
jeśli sobie nie ufamy?
Tak.
Znaczy, nie.
- Poczekaj... - Słuchaj.
Nie chcę, by ktoś mówił mi, jak mam żyć.
Mam tego dość.
Dość!
Nie zniosę tego.
Tyle pracowałam, by się tu dostać.
Nie pozwolę tego zepsuć. Nie będziesz mnie kontrolował.
Czy to jasne?
Jak słońce.
Nasz pierwsza kłótnia wynikła z zazdrości.
Nie ma powodu, by mi nie ufać.
Carmen, słuchasz mnie?
Tak, przepraszam.
Rozmawiałam tylko z...
Pamiętasz tego przystojniaka z agencji, o którym ci mówiłam?
Pisze do mnie. Chcemy się spotkać.
Ale to skomplikowane, bo oczywiście nie możemy iść do mnie, a on...
dzieli mieszkanie...
z mamą.
- Z mamą? - Chcesz porównywać związki?
Dobra.
Muszę lecieć.
Ale chętnie posłucham o kolejnych dramatach.
- Pa. - Cześć.
Sebas.
Mam prośbę. To dobra pora?
Dobra pora?
Nie miałem dobrej pory, odkąd się urodziłem
w maju, w latach 60.
Czego chcesz?
Chcę wziąć jutro wolne.
Pewnie.
- Tak? - Idziesz na przesłuchanie, tak?
Tak. Pewnie mnie nie wybiorą, ale...
Wybiorą.
A wtedy możesz oddać mi fartuch i pożegnać się ze mną.
Pewnie, że cię wybiorą.
Cicho.
Co?
Sąsiedzie?
Mogę teraz poćwiczyć?
Sąsiedzie?
Rób, co chcesz.
- Cały dzień byłam w pracy... - Nie musisz się tłumaczyć.
- Jeśli chodzi o wcześniej... - Zapomnij.
Nieważne.
Rób, co musisz.
Nie chcesz pogadać?
Nie ma o czym gadać.
Wiesz, że wszystko tam słyszę.
Myślałem, że łączy nas coś wyjątkowego.
- Sąsiedzie. - Zostaw mnie w spokoju.
Posłuchaj.
Nie wszystko jest takie, jakie się wydaje.
Nie było mnie tu dziś.
Ale ty nie możesz nikomu zaufać.
Ta relacja do niczego nie prowadzi.
To był głupi pomysł.
Dobrze, że nigdy się nie zobaczyliśmy.
Poszukam innego mieszkania. Już dawno powinnam była to zrobić.
Nie mogę z tobą. Mogłaś mnie uprzedzić.
Przepraszam.
Wszystko mu wyjaśnię.
Nie ma potrzeby.
Myślę o przeprowadzce.
Niewiarygodne.
Zawsze to robisz, Valentina.
Serio chcesz uciekać od nowego związku,
bo boisz się przyszłości?
Przyszłości?
Nigdy go nawet nie widziałam.
Co nas łączy?
Gadamy przez ścianę. To śmieszne.
Mamo.
- Hej. - Hej, maluchu.
- Hej, ciociu. - Obudziłyśmy cię?
Nie, miałem koszmar.
Chodź, obrócimy poduszkę na drugą stronę.
Łączy was więcej niż wiele par.
Chodź.
Czy ciocia może zaśpiewać mi piosenkę?
Nie, jest zmęczona. Ja ci zaśpiewam.
Mamo, ty nie umiesz śpiewać.
Uwielbiam twoją szczerość, synku.
- Cześć. - Cześć, David.
Cześć.
Nigdy nie lubisz moich pomysłów.
- To się nie uda. - Mnie się podoba.
Żeby wygrać, trzeba przenieść żetony na szczyt.
- Prawda? - O co chodzi?
Nacho chce zmienić zasady.
- Miało nie być grup kolorów. - Właśnie.
- Zawsze jesteś po jego stronie. - Wcale nie.
Musisz mieć czerwony i nieparzystą liczbę.
- Tak nie może być. - Wygrałam!
María, to zbyt skomplikowane.
Biedaczek. To dla ciebie za trudne?
Oszukujesz?
Nie, tak gra się w Breaking Mind.
Jak masz nieparzystą liczbę, musisz się wrócić.
Nie, bo wtedy wraca czerwony.
Wcale nie.
David, nie potrafisz przegrywać.
- Ty nie potrafisz. - Oszukujesz.
Wszyscy przeciwko mnie.
Zacznijmy od nowa.
WYPRZEDAŻ ZAMKNIĘCIE SKLEPU
G JAK GRY
Dzień dobry.
- Czemu nie powiedziałeś? - Chciałem.
Dużo o tym myślałem.
Czekałem, aż poczujesz się lepiej.
Ale minęły trzy lata.
Utrzymywałem się z tantiem za Breaking Mind,
ale sprzedaje się coraz gorzej. Prawie nikt tu już nie zagląda.
A ty co tu robisz?
Przyszedłem do ciebie.
Jasne.
Nawaliłeś.
- Z tą dziewczyną. - To do niczego nie prowadziło.
To był głupi pomysł.
Czekaj.
Czyli poznałeś dziewczynę,
która jakimś cudem toleruje twoje grymasy,
a teraz pozwolisz jej odejść?
Na nic jej nie pozwalam. Sama odeszła.
To leć za nią. Nie siedź tak.
Nie mam czasu. Muszę dokończyć Ultimax.
Do diabła z Ultimax.
Znajdź lepszą wymówkę, ale nie obwiniaj jej.
Była twoją dziewczyną, ale ja też za nią tęsknię.
Była moją siostrą.
Miałem zaprowadzić ją do ołtarza i wznieść za was toast.
Ale odeszła.
Już po wszystkim.
María odeszła.
Musisz odzyskać swoje życie.
Albo zbudować nowe.
A znasz się na budowaniu.
Okej, wystarczy.
Numer 142?
Poprosimy Beethovena.
Sąsiadko.
- Sąsiadko! - Co tu robisz?
Możesz zagrać to lepiej.
Właśnie tak.
Tak, wścieknij się.
- Wiesz, jak potrafisz zagrać. - Zostaw mnie.
Nie może pan tu stać.
Chwileczkę, to ważne.
Miałaś rację.
Jestem nieznośnym idiotą.
Zawiodłem cię, ale nie przestałem w ciebie wierzyć.
Pokaż im, jak gra się Beethovena.
Już idę.
Dobrze.
Dziękujemy. Następny.
Numer 143.
Proszę zrobić miejsce dla następnego.
Kiedy słońce zaświeci przez moje okno
I przepędzi cień z mojej poduszki?
Kiedy obudzę się bez lęku
Nie próbując spełniać oczekiwań innych?
Spokoju zaznam, gdy
Będę mogła być tylko ze sobą Z nikim innym
Wiem, że w końcu Odważę się zatańczyć
Na oczach wszystkich
Nieważne, co mówią
Słońce wstanie
Odnajdę się znów
Będę taka, jak kiedyś
Zagram bez lęku
Proszę już iść.
No dalej.
Kiedy zdołam spojrzeć w lustro?
Widząc moją siłę, nie niedoskonałości?
Kiedy znów posłucham głosu serca?
Kiedy przestanę rozpamiętywać pomyłki?
Dopiero wtedy będę mogła
Robić to, co chcę I nic więcej
Wiem, że w końcu Odważę się zatańczyć
Na oczach wszystkich
Nieważne, co mówią
Słońce wstanie
Odnajdę się znów
Będę taka, jak kiedyś
Zagram bez lęku
- Brawo! - Brawo!
To moja kuzynka!
- Gratulacje, to było wspaniałe. - Cudowne!
- Jurorzy chyba się nie zgodzą. - Co oni tam wiedzą?
Banda snobów.
Panienko.
Zdaje sobie pani sprawę, że zmarnowała nasz czas.
Tak.
- Przepraszam. - Nie ma potrzeby.
Nieudane przesłuchanie nie oznacza, że nie ma pani talentu.
Ma pani ogromny talent.
Mój znajomy jest producentem. Zawsze szuka nowych głosów.
A twój jest...
imponujący.
Niewiarygodne. Zobaczmy.
- Pokaż. - Spadaj.
Koliberku.
Óscar.
Nic się nie stało.
Będą inne przesłuchania.
Nie. Nie będzie innych przesłuchań.
Ja tego nie chcę, Óscar. To nie dla mnie.
Chcę śpiewać swoje własne piosenki.
I zaprzepaścić karierę?
Nadstawiłem reputację, polecając cię.
Dziękuję ci za wszystko.
Koliberku.
Nie jestem twoim koliberkiem.
Nie lubię rooibosu.
I od teraz będę grać Beethovena tak, jak zechcę.
Żegnaj.
- Muszę lecieć. Kocham was. - Leć.
No to idę otworzyć kawiarnię.
- Tak. - I poszukać kelnerki.
Mistrzu.
- Do widzenia. - Cześć, Sebas.
Idziemy?
Carmen?
- Tak. - Kuzynka Carmen?
Nacho? Z kolacji z przypaloną lazanią?
- Nasza była przepyszna. - Moja była jak guma.
Nieźle.
Miło cię poznać. No, zobaczyć.
Nawzajem.
To Dani, mój syn.
- Dani, to Nacho. - Cześć.
- Miło cię poznać.
Dobrze...
Idziemy na lody. Dołączysz do nas?
Chętnie. O ile Dani nie ma nic przeciwko.
- Pewnie. - Chodźmy.
Chodźmy.
- Nie masz brązowych oczu. - I nie noszę okularów.
- Tak. - A ty nosisz bluzy z kapturem.
Tak jest.
Cześć!
Sąsiedzie?
Cześć, sąsiadko.
Cześć.
- Chciałam ci powiedzieć... - Czekaj.
Najpierw chciałbym cię przeprosić.
Okej?
Nie chciałem ci przeszkodzić.
Znaczy, chciałem, ale nie tak, jak myślisz.
Jestem w stanie komuś zaufać.
Ufam tobie.
Dzięki tobie mam ochotę wyjść z domu.
Halo?
Muszę cię spytać o coś ważnego.
Tak?
Naprawdę nosisz buty kowbojskie?
Nie.
Kupiłem dziś pierwszą parę, by cię zobaczyć.
Ale mieli tylko czterdziestkę i teraz nie mogę ich zdjąć.
Wszystko okej?
Lepiej niż kiedykolwiek.
Zrobię to.
Cofnij się.
Cześć.
Kiedy słońce zaświeci przez moje okno
I przepędzi cień z mojej poduszki?
Kiedy obudzę się bez lęku
Nie próbując spełniać oczekiwań innych?
Spokoju zaznam, gdy
Będę mogła być tylko ze sobą Z nikim innym
Wiem, że w końcu Odważę się zatańczyć
Na oczach wszystkich
Nieważne, co mówią
Słońce wstanie
Odnajdę się znów
Będę taka, jak kiedyś
Zagram bez lęku
Kiedy zdołam spojrzeć w lustro?
Widząc moją siłę, nie niedoskonałości?
Kiedy znów posłucham głosu serca?
Kiedy przestanę rozpamiętywać pomyłki?
Dopiero wtedy będę mogła
Robić to, co chcę I nic więcej
Wiem, że w końcu Odważę się zatańczyć
Na oczach wszystkich
Nieważne, co mówią
Słońce wstanie
Odnajdę się znów
Będę taka, jak kiedyś
Zagram bez lęku
Napisy: Filip Bernard Karbowiak