Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Olanlarda suçum yok demiyorum. İyi insanların başına bir sürü kötülük geldi.
Hepsi de benim merkezinde olduğum bir dizi olay yüzünden.
911 acil durum nedir?
Vuruldum. Olamaz.
Savcılığa göre, bir aşk üçgeni ölümle sonuçlandı.
Baktığım tüm davalar arasında, bu, en tuhaf ve çarpık olanıydı.
Ancak savunma cinayet işlenmiş olabileceğine itiraz ediyor.
Bu vakaya takmıştım. Hepimiz takmıştık. Zor olacağının farkındaydık.
Ceset yoktu, suç aleti yoktu, doğru düzgün olay yeri bile yoktu. Bunlar normalde her
cinayet davasında olan şeylerdi.
Gördüm geçirdim sanırdım. Böylesini hiç görmemiştim.
Çocuklarım için korkuyordum.
Karşımızdaki insan ürkütücüydü. Neler yapabileceğini kim bilir?
Akla gelen ilk kelime: canavardı.
ÂŞIK, SAPKIN, KATİL
2000 yılı, olsa gerek.
Kamyon mola yerinde tamirci olarak çalışıyordum.
Bir gün sarı saçlı, hoş bir kadın işe başladı.
Beni yemeğe çıkarmayı teklif etti, şapşal bir hâli vardı.
Bu şebekliği beni etkiledi.
Ona çabucak âşık olmuştum.
Bir de baktık ki, sadece pembe panjurlu evimiz eksikti.
Amerikan rüyasını yaşıyorduk. Neredeyse.
Dave gündüzleri, ben geceleri çalışıyorduk. Birbirimizi pek göremez
olduk ve sanırım birbirimizden böyle kopmaya başladık.
Artık birlikte mutlu değildik. Muhtemelen ayrılma vakti gelmişti.
Ailemin evine dönmeye karar vermiştim ve çocukları da yanımda götürecektim.
Çocuklarıma bakmaktan kaçacak değildim, o yüzden ayrılmış olsak da aynı kentte
yaşamalıydık.
Omaha, Nebraska’ya taşınmam işte böyle oldu.
Ancak orada beni neyin beklediğinden haberim yoktu.
NEBRASKA GÜZEL HAYAT
AĞAÇ DİKME GÜNÜ'NÜN YUVASI
Bekâr bir erkek olarak yeniden başlıyordum. Kimseyi tanımadığım bir yerde
biraz yalnızlık çekiyordum. O yüzden otomotiv sektöründe işe girdim.
Tamire başladım çünkü bildiğim iş buydu. Bir artı bir daire tuttum. Gayet güzeldi.
35 yaşımda özgür ve asiydim. Tadını çıkarmak istiyordum.
Plenty of Fish. Belli ki herkes bu siteyi kullanıyordu. Tabii ki öyle ciddi
bir ilişki falan aramıyordum.
EĞLENCE ARIYORUM GEÇİCİ
Doğal olarak epey heyecanlanmıştım.
SİZİ 10654 KADINLA EŞLEŞTİRİYOR
Hiç, sıfır eşleşme. Bende o kadar mı iş yoktu yani?
Birkaç gün sonra...
KULLANICI ADI ŞİFRE
Tekrar baktım.
EŞLEŞMELER - 0 GELEN KUTUSU - YENİ
Liz hayatıma böyle girdi.
Hoş görünüyordu, yapmacık değildi.
Bir temizlik şirketi vardı.
Belli ki hayvanseverdi. 2 köpek, bir kedi ve bir yılan besliyordu. Meğer çok ortak
yönümüz varmış. İkimiz de bilim kurgu, aksiyon filmi seviyorduk. Metalciydik.
Motorları seviyordu, benim motorum vardı. Birbirimiz için yaratılmıştık. İkimizin
de, bir oğlu bir de kızı vardı. İkimiz de, yalnızdık.
Yıllar sonra ilk kez, buluşmaya gidiyordum. Epey gergindim, ama sahiden
iyi anlaştık.
Güler yüzlü, enerjikti.
Hayat doluydu.
Şehre inip barlarda takılırdık.
Uzun zaman olmuştu ve bana yeşil ışık yaktığı an, tamamdım.
Tam olması gerektiği gibiydi. Hem kişisel alanım işgal edilmiyordu hem de
istediğimde sohbet edip takılabileceğim biri vardı.
Hayatımın o evresinde ihtiyacım olan şey tam da buydu.
Daha ilk buluşmamızda, Liz’e bir ilişki istemediğimi gayet net
belirtmiştim.
Sonra bir gün,
Cari Farver hayatıma girdi.
Görür görmez, vay ne hoş kadın dedim.
Merhaba, tamirci sizsiniz herhâlde.
- Herhalde benimdir. - Birbirimize gülümsedik.
Peki müsait misiniz, aracıma bakabilir misiniz yoksa?
Evet tabii, bakabilirim.
O müşteriydi, ben de tamirciydim, o kadar.
Her araba arıza yapar.
Onu bir daha görmeyeceğimi sanıyordum.
Tamamdır, teşekkür ederim,
Birkaç hafta sonra flört sitesindeki profillere bakıyordum ve tanıdık gelen bir
yüzle karşılaştım.
Geçen gün dükkâna gelen kadındı bu, Cari Farver.
Elbette iletişime geçtim.
“Aa seni tanıyorum. ”
O da cevap verip “Ben de seni tanıyorum” dedi. Böyle başladı.
İlk buluşmamız gayet iyiydi.
Bana hayatından bahsetti.
Küçük bir kasabada büyümüştü.
Genç yaşta çocuk sahibi olmuştu.
Ama sonra üniversiteye girmişti.
Kariyer yapabileceği bir işi vardı.
Bilgisayardan anlıyordu.
Onun ruhu ve hayata bakışı tanıştığım diğer bütün kadınlardan farklıydı. Hem
zeki hem de seksiydi. Her yönüyle beni aşardı. Yine de, bana gelmek ister misin
diye sordum. Olur dedi.
Ceketlerimizi bile çıkarmamıştık ki, biri kapıyı çaldı.
Liz’di.
Senin evinde bir şeyimi unutmuşum dedi.
Zor durumda kalmıştım.
Cari’ye olan biteni açıkladım.
Böyle bir konuşma yapmak tuhaf olmuştu.
Cari ve Liz üç saniye falan göz teması kurdular.
Liz gittikten sonra,
Cari’yi aradım o da, “Artık yolu yarıladım, sen bana gelsen olmaz mı” dedi.
Iowa sınırında küçük bir ilçe olan Makedonya’da oturuyordu.
Oraya vardığımda dedi ki, “Bak, sevgili değiliz, tek eşli değiliz, evlenmeyeceğiz
de. Sadece eğleniyoruz.” Ben de “Aman tanrım, nasıl yani? Tamam, ben varım”
dedim.
Cari üç sokak ötemde çalışıyordu. Bu yüzden bir anda birlikte epey zaman
geçirmeye başladık.
Kaldığı çok olurdu ama seksten ibaret değildi, zamanımızın çoğunda sohbet
ediyorduk. Evime gelmesi beni mutlu ediyordu.
Bir sabah, işe gitmek için 6’da kalktım. Onu öptüm ve evden çıktım.
O an, bilmiyordum ama, o gün hayatım sonsuza dek değişecekti.
On-on buçuk gibi...
Cari’den bir mesaj geldi.
BERABER YAŞAYALIM
Kendi kendime, daha iki haftadır görüşüyoruz dedim. İlişkimiz tutkuluydu
ama daha iki hafta olmuştu.
BUNU KONUŞTUĞUMUZU SANIYORDUM
Cevabımı gönderir göndermez soluksuz bir mesaj yağmuruna tutuldum.
İYİ SİKTİR GİT
HAYATIMI MAHVETTİN
Resmen şok olmuştum. Yakınlaşmıştık ama o kadar yakınlaşmayı planlamıyorduk.
O an şöyle dedim, biriyle ne kadar iyi anlaşırsan anlaş gerçekte kim olduğunu
bilemiyorsun.
Öğlen eve gittiğimde, Cari’den eser yoktu. Çantasını almıştı, diş fırçası
yoktu, gitmişti.
İlişkimiz yürümediği için biraz üzülmüştüm ama hiçbir şey olmamış gibi devam etmeye
çalıştım.
Birkaç gün Cari’den ses çıkmadı. Sonra birdenbire yine ondan mesajlar almaya
başladım.
PİÇİN TEKİSİN
Mesajlar hafif başladı, ama sonra dozu arttı.
Ağırlaştı, kabalaştı, git gide daha tehditkâr oldu. Beni neden taciz ettiğini
pek anlayamadım.
O zamanlar, Cari kendi hâlinde bir insandı.
Düşündüğünü söylerdi.
NANCY RANEY CARI'NİN ANNESİ
Biriyle tanıştığını biliyordum. Yeni bir, ilişkiydi. En başta her şey, ilgi çekici
gelir. Adam, Cari’nin iş yerinin birkaç sokak ötesinde yaşıyordu, böylece, onda
kalabiliyordu. O yüzden konuşamadığımızda çok kafama takmadım.
Ama bir süre sonra ona hâlâ ulaşamıyordum.
Anne-kız ilişkileri her zaman inişli çıkışlı olur. Biz de öyleydik, ama, ona
ulaşamamak beni endişelendiriyordu.
İşteydim. Danışmadaki arkadaş yanıma geldi ve “Dave, polisler seni soruyor,”
dedi.
Nasılsınız?
Polislerin beni arayacağı ne yapmış olabilirdim ki? Ne dönüyor bilmiyordum ama
durum garipti.
İlk sordukları şey, “Cari Farver’ı tanıyor musun?” Oldu. Tabii ki tanıyordum.
Bana Cari’nin annesinin kayıp ihbarında bulunduğunu söylediler. Beni
suçlayabilirlerdi. Bana bakıp nerede olduğunu nasıl bilmezsin, onun erkek
arkadaşısın diyorlardı.
Ben de, telefonumu çıkardım ve onlara aldığım bütün o terbiyesiz mesajları
gösterdim.
Ondan sonra olaya tutumları değişti. Polisler de fark etti ki, her zaman
karşılaştıkları kötü bir ayrılıktan başka bir şey değildi. Yakında kesilirdi. Kimse
kimseyi o kadar uzun süre taciz etmezdi.
Kayıp ihbarı yaptıktan kısa zaman sonra Facebook üzerinden Cari’den bazı mesajlar
almaya başladım.
KAYBOLMADIM, SADECE ŞU ARALAR EVE GELMEK İSTEMİYORUM
SİZİ ÇOK SEVİYORUM AMA ZAMANA İHTİYACIM VAR
Anneler Günü’nde mesaj atıp kutladı. Ama sonra durum öyle bir noktaya geldi ki, git
gide terbiyesizleşen, iki kelimelik mesajlar atıyordu.
Liz’i epeydir görmemiştim. Bir gün kapıma geldi. Bana bir şey göstermek istediğini
söyledi.
Aracının yan tarafına baktım, anahtarla çok feci, çizilmişti.
DAVE'İN PEŞİNİ BIRAKMAZSAN
DAHA BETERİNİ YAPARIM
Meğer Liz de tıpkı benim gibi Cari tarafından taciz ediliyormuş. Mesaj ve
e-postayla.
Cari düpedüz Liz’i kıskanmıştı.
Her an kötü bir şey olabilir diye korkmaya başlamıştık.
ARABASINI ÇİZMEKTEN DAHA BÜYÜK KÖTÜLÜKLER YAPARIM
Omaha Polis Teşkilatı'nda 22 buçuk yıl polislik yaptım.
Kariyerimin son 10-12 yılında, Özel Suçlar Birimi dedektifi olarak çalıştım.
Aile içi şiddet ve ısrarlı takip suçlarında uzmanlaştım.
DEDEKTİF CHRIS LEGROW OMAHA POLİS DEPARTMANI
Dave Kurupa 2012 yılının sonunda bana geldi.
Sık karşılaştığımız bir vakaydı. Alışılagelmişti. Bir nevi kıskanç bir eski
sevgiliyle karşı karşıyaydık, muhtemelen ısrarlı takibin ilk
aşamalarıydı.
Atılan tüm o mesajların ve e-postaların ima ettiği şey şuydu, ya benimsin ya kara
toprağın.
Ama meğerse bu, çalıştığım en garip, ve öngörülemez olay olacakmış.
KAHVENİN TADI NASIL?
BENİ GÖRÜYOR MUSUN?
SENİ GÖRÜYORUM
SEN DE BENİ İSTİYORSUN
DAİMA BİRLİKTE OLACAĞIZ
Cari’den gelen mesajlar, ilk birkaç gün, kendi numarasından geldi. Sonra numaralar
değişti. Bir sürü telefon numarasından geldi. 20, 30, 40, hepsini engellemeye
gücüm yetmiyordu.
CANINI YAKARSAM BELKİ YOLA GELİRSİN
EVİNİN ANAHTARI HÂLÂ BENDE DELİRMEK NEYMİŞ GÖSTERECEĞİM
PEŞİNDEYİM
Cari’nin yazdığı belliydi çünkü, kullandığı dil aynıydı.
HAYATINI ELE GEÇİRECEĞİM BENİ İSTİYORSUN
E-postalarda da durum aynıydı. Bir sürü farklı, kullanıcı adıyla, rastgele
hesaplardan günde 125’ten fazla e-posta alıyordum.
İŞTE OLDUĞUNU GÖRÜYORUM
Dave, Cari’nin iş yerinin dışında bir yerde beklediğini, iletişim kurduğu
müşterilerle ilgili belirgin detaylar vererek mesajlar attığını bildirdi.
KONUŞTUĞUN HER KALTAĞIN
PLAKALARININ RESMİNİ ÇEKİYORUM
MÜŞTERİ OLMALARI UMURUMDA DEĞİL
PEŞLERİNE DÜŞECEĞİM
Tamam dedim, ne yaptığını izliyorsa yakınlarda bir yerde saklanıyor olsa
gerek.
Böylece, Dave’in ne yaptığının görülebileceği her yeri taradım.
Nereden izlediğini bulabilmek için tersten gözetleme yaptım.
Cari’nin fotoğrafını alıp kapı kapı gezdim.
Gören yoktu. Herhangi bir şey yapmadan önce, onu bulmalıydım.
Daha sonra olanlar, şok ediciydi.
Cari bana birkaç blok ötedeki apartmanlardan birinde kaldığını söyledi.
BİNA 12
1, 2, 3. Onu yakalamayı umuyordum.
Ama yaklaştıkça, 5, 6, 7, polisi aramak istedim.
Resmen kafayı yemek üzereydim.
Polisi aramak istemiyordum. Canını yakmak istiyordum.
10 numarayı geçtim, 11’i geçtim, 12’ye gidiyordum.
Ama 12 yoktu. Hiç olmamıştı.
Bir kez daha benimle oynamıştı.
Kendi apartmanıma dönerken, etrafımdaki bütün binalara bakıp beni nereden
izlediğini bulmaya çalışıyordum.
Sırf aklımla oynamak için yapmıştı.
Ancak işler kötüleşmeye başladı.
Siktir.
Cari, Liz’in evindeydi.
KENDİSİ BURADA MI ACABA?
Cidden, ne yaşıyordum ben?
Bu büyük bir gelişmeydi.
Öğrendik ki, Liz’in arabasını çizmekle kalmamış üstüne bir de duvara yazı yazmış.
KALTAK
Polisi aradık, ihbarda bulunduk. Ancak durumun Liz ve çocuklarına stres
yarattığını görebiliyordum.
Sırf Liz’le çıktım diye o da tacize uğruyordu. Onun da hayatını cehenneme
çeviriyordu.
KAHROLASI BİR KALTAKSIN LIZ
YUVA YIKIYORSUN
Tüm bu olanların asıl mağduru oydu gibi hissettim. Onu koruyup kollamak istedim.
Birlikte güvende hissettik ve ilişkimiz tekrar alevlendi.
Dave’le hâlâ oldukça yakınız. Çocuklar hafta sonları ona giderdi, o yüzden, Cari
ile olanların bir kısmını ve, Dave’in tehdit edildiğini biliyorlardı.
Bana mesajlardan ve verdiği zararlardan bahsettiğinde, çocukların artık onun evine
gitmesini istemediğimi söyledim. Onları görmek istiyorsa evime gelmeliydi.
Bu durum beni çok gerdi.
İşteydim ve Liz’den bir telefon aldım. Pencerelerimden biri kırılmıştıı. Belli ki
biri evime girmişti.
Yatağın üstündeki duvara kırmızı rujla, “Defol git, kaltak” yazılmıştı. Yatakta
da, Liz’e ait, kıyafetler duruyordu. Bıçakla kesilmiş, yırtılmıştı.
Cinayet işler gibi.
Daha ne kadar doğrudan fiziksel şiddet tehdidi olabilirdi bilmiyorum.
Aklımdaki tek soru, ya Liz orada olsaydı, Cari’yle karşılaşsaydı, Liz’i bıçaklayacak
mıydı?
Bu somut bir tehditti, şakası yoktu.
O KADIN ÖLECEK
KİMSE BENİ DURDURAMAZ
Soruşturmanın bu aşamasında, olanlara bakıp işlenen suçları düşününce, Cari
adına tutuklama emri çıkarmak için geçerli neden olduğunu düşündüm. Ne yazık ki, şu
an elimden bir tek bu geliyordu, çünkü onu bulamıyordum.
Israrlı takip olaylarında bunlar olurdu. Ama böyle dosyaları ne kadar çok
incelersen, kurbanlar üzerindeki etkisinin o denli çok farkına varırsın.
Takipleri bir yıldan fazladır devam ediyordu. Çocuklarımla yemeğe çıkıp da
mesaj almadığım gün yoktu. “Aa, şurada çocuklarınla yemek yiyorsun demek,”
diyordu. Siktir git. Beni rahat bırak.
Yavaş yavaş, anormallikler normalin olmaya başlıyor.
Hayatın paranoya oluyor.
HÂLÂ BİNAYA GİREBİLİYORUM
Durmadan “ya şöyle olursa” diye düşünüyorsun.
KULAĞIMI KAPINA DAYIYORUM
HER ŞEYİ DUYUYORUM
SENİ İZLİYORUM
Bazen hangisi gerçek, hangisi sanrı ayırmak güçleşiyor.
Aylar geçtikçe, barda daha fazla vakit geçirmeye başladım.
İçip kafamı rahatlatmaya çalışıyordum.
Az da olsa düşüncelerim sussun istiyordum.
Sinir krizi geçirmek üzereydim.
Gözlerime inanamadım, ha siktir dedim.
Cari, Liz’in evini ateşe vermişti.
UMARIM O KALTAK DA ÇOCUKLARI DA ÖLÜR
Yangını söndürebildik.
Herkes uzaklaştırıldı.
O tarafa, o tarafa git. Hadi, yürü, oraya.
Liz tek başınaydı, ağlıyordu.
Şuraya geçin, burada duramazsınız.
Neyse ki Liz’in çocukları evde değildi, ama, evcil hayvanları öldü.
Evini ve tüm mal varlığını kaybetti.
Soruşturma artık bambaşka bir boyut kazanmıştı.
Yangın müfettişiyle görüştüm.
Olay yerinde buluştuk ve eve girdik.
Her yer hâlâ suydu, fena bir koku vardı.
Tehlike çanları, her yanımda çalıyordu.
Tek düşündüğüm şuydu, bu olay birinin ağır yaralanmasına, hatta öldürülmesine kadar
varabilirdi, bu kişiyi yakalamalıydım.
Olay yerindeki incelememizde, Liz’le de konuştuk.
Görüşmemiz kayda alındı.
Anladığım kadarıyla, bir süredir problem yaşıyorsunuz.
Biraz söz edebilir misiniz?
Ee, görüştüğüm adamın iki haftalık bir sevgilisi vardı ve kasımdan beri peşimde.
Adını biliyor musunuz?
Cari.
Beni ve çocuklarımı öldüreceğini söyleyen mesajlar atıyordu.
Peki. Bunun, kasıtlı bir yangın olduğu çok açık.
Peki evcil hayvanlarım?
- Hayvanlarınız... - Öldüklerini biliyorum ama...
Humane Society, hayvanlar için gerekeni yapacak. Üzgünüm.
Ne olur gitsin artık.
Yangından sonra Liz, evinden kurtarabildiklerini aldı ve taşındı.
Yerini söylemedi. Onu biraz olsun suçlamadım, Cari’nin peşinden gelmesini
istememişti.
O noktada, çok yalnız hissettim.
Kızsam mı, üzülsem mi, ağlasam mı bilemedim.
Partnerimi kaybetmiştim, yaşadıklarımı anlayan tek insan oydu.
Ben de toparlanıp taşınmalıyım dedim, tek yapabileceğim buydu.
Numaramı değiştirdim ve yeni bir iş buldum.
Cari’den uzakta yeni bir hayat kurmak istedim.
Ama içten içe hep bir yerlerde olduğunu biliyordum.
BİR YIL SONRA
Pottawattamie Şerif Bürosu küçük bir bürodur.
İki yıl evvel, birkaç dedektifin Cari Farver adında kayıp bir kadını aradığını
duydum.
Aniden ortalıktan kaybolan bekâr bir anneymiş.
Onu gören olmamış ama e-posta ve mesaj yoluyla iletişime geçiyormuş. O sıralarda
Omaha Polis Departmanı’ndaki dedektifler de, kundaklama, vandallık ve tacizleri
araştırıyordu. Ancak bir süre sonra, vaka çözülemediği için rafa kaldırıldı.
O olay hep kafamı kurcalardı, ilgimi çekiyordu.
Jim’le acaba dosyayı alabilir miyiz diye konuşmuştuk.
Ben ve Ryan sıkı dostuz.
İyi vuruştu Ryan.
Jim tanıştığım en tarz kovboylardandır. Hiç ata bindiğini sanmıyorum ama, tarzı
fena.
Ryan düşünmeden konuşan bir tiptir.
Ne yapalım?
Bense daha düzenliyimdir.
Kabiliyetlerimiz birbirini tamamlar.
Avis’le ben patrona gidip, Cari Farver dosyasını alıp alamayacağımızı sorduk, o
da sizindir dedi.
Cari’nin annesi Nancy Raney’yi ziyaret ettik. Makedonya, Iowa’da yaşıyordu. Bu
olayın nasıl başladığını anlattı.
Bir dedektifle yüz yüze konuşmayalı yıllar olmuştu, o yüzden kuşkuluydum. Geldiğinde
biraz soğuk davranmış olabilirim çünkü pek inancım kalmamıştı.
Cari’yi en son hangi gün görmüştünüz?
- Onu 11 Kasım 2012’den beri görmedik. - Hı-hı. Yani birkaç yıl önce.
Cari gittikten sonra, şöyle mesajlar almaya başladım. “Kansas’ta iş buldum,
yılda yüz bin dolar para kazanacağım. ” Oğlu Max, burada bizimle
kaldı.
Gitmeden önce nasıldı, onu merak ediyorum.
Neler yaşıyordu, hiç bahsetmiş miydi?
Yorulmuştu çünkü çok çalışıyordu.
Hmm-hmm.
Eminim bana söylemediği şeyler de vardır yani, benim de anneme söylemediğim şeyler
var. Ama, bizi hep arardı.
Aklıma yatmadı, işte o zaman kayıp ihbarı verdik.
Artık buralarda olmak istemediğini düşünüyorsa
bu onun kararı.
Ama iyi mi değil mi, hasta mı, zarar mı gördü bilmek istiyorum.
En başta dosyayı alma sebebim ilginç gelmesiydi. Nancy’yle tanışınca, işler
değişti, ona cevap bulmak istiyordum.
Soruşturma dosyasına bakınca, orijinal raporlarda Cari’nin bipolar kişilik
bozukluğu olduğu yazıyordu.
CARI BİPOLAR HASTASI
Evet, depresyon yaşamıştı. İlaçlarını yanına aldığını farz ediyordum ama
almamış.
Cari ilaçlarını almadıysa, bu davranışlarında değişiklik, tacizde
bulunma, mesajlar, takip etme gibi şeylere yol açabilir.
Önceki dedektifler, Cari’nin kayboluşunu akıl sağlığının kötüye gitmesine yormuştu.
Geri döner diye umuyordum.
Taşınmıştım ve hayatımı düzene sokmaya çalışıyordum. Liz gitmişti. O yüzden
yeniden flört etmek istedim.
Başka bir flört sitesine girdim.
Profil oluşturup, birileriyle konuşmaya başladım. Bir kadınla konuşmayı sürdürdüm.
İyi gidiyordu, sohbet ediyorduk. Buluşma ayarladık.
Bir saat bekledim. Garson gelip “Ekildiniz mi yoksa? ” Diye sordu, ben de
“Öyle herhâlde,” dedim.
GELİYORUM AMA GECİKECEĞİM
Sonra biraz daha oturdum.
Oturdum.
Bekledim.
Tam gelmeyeceğine ikna olmuştum ki bir mesaj daha geldi.
BEN CARI
SİKTİR GİT
Sıçıp batırmıştım, Cari’yi tekrar başıma sarmıştım.
Ama, bu sefer, çok daha beter oldu.
Birdenbire, eski sevgilim Amy’i, hedef aldı.
ONUN BOĞAZINI KESECEĞİM, BEKLE SEN
Cari’den mesajlar almaya başladım. Bana, Dave’den uzak durmamı söylüyordu.
SENDEN KURTULABİLSEM KURTULURDUM
Çok korkuyordum.
Sonra, tehditlerine çocuklarımı da dahil etmeye başladı.
Bir hafta sonu, çocuklarla biraz oyun oynamak için parka gittik.
RYAN KAYDIRAKTA
SEN DE SALINCAKTA LEXI'Yİ SALLIYORSUN
Ne yaptığımızı biliyordu.
Bu kadın sürekli beni mi takip ediyor diye düşünüyordum.
Bir gece, Cari’den yine bir mesaj aldım. Uykularında çocuklarımın, boğazını
keseceğini, söylüyordu.
Oğlum, elinde beyzbol sopasıyla koltukta uyuyordu. Uyandırıp odasına
gitmesini söyledim. Neden koltukta uyuduğunu sorduğumda, bizi korumak için
olduğunu söyledi. Can yakıcıydı.
Hiçbir çocuk böyle düşünmemeli.
Ben bir tabanca bakıyordum.
Nişan alabileceğiniz bir şey mi arıyorsunuz?
Birinin ciddi zarar görmesinin an meselesi olduğunu düşündüm. Ailemi korumam
gerekiyordu. O yüzden, babam bana tabanca aldı. 9 milimetrelik Smith & Wesson’dı.
Otomatikti.
Getirin, halledelim.
Belimde silahla gezecek hâlim yoktu. O yüzden çocuklarımın ulaşamayacağı ama
gerektiğinde benim kolay bulabileceğim bir yere, yatak odasındaki dolabın üstüne
sakladım. Kullanmam gerekirse diye. Kullanmak zorunda kalmak istemiyordum.
Vakada çok muamma vardı. Ama en çok aklımıza takılan, Cari’nin iki yıldır
fiziken ne görülmüş ne duyulmuş olmasıydı.
E-postalar, mesajlar ve sosyal medya tek başına Cari Farver’ın yaşadığına kanıt
olamazdı.
Mesajlarda Cari işi bıraktığını, Kansas’a taşındığını, zaman istediğini söylemişti.
Ama, önceki dedektiflerin Cari’nin evinde çektiği fotoğraflara bakınca, dolabının
hâlâ kıyafetlerle dolu olduğu görülüyordu. Eşyaları hâlâ evindeydi.
Sanki yarın dönecekmiş gibiydi. Öğleden sonra geri gelecek gibi. Hiçbir
şey değişmemişti.
Yatağı düzgündü, ceketi hâlâ sandalyede asılıydı.
Toparlanıp başka bir şehre taşındığına dair hiçbir gösterge yoktu.
Cari’nin hesap hareketlerine baktık, sadece kaybolduktan birkaç gün sonra
yapılmış iki işlem görülüyordu. Başka da bir şey yoktu. Elbette parasız yaşamak
zor.
Kaybolduğu sıralarda, Cari’nin babası ölüm döşeğindeydi.
Bana kalırsa, asla gitmezdi çünkü babası çok hastaydı.
Eşimin vefatından iki-üç hafta sonra, unutamadığım bir rüya gördüm, rüyamda
babası bana “Nancy kızımız benimle, sorun yok. ”
Böyle dedi.
Yüzü gözümün önünde. Ama Max’i düşünmeliydim. Ona rahat bir hayat
sunmalıydım. Daha 14 yaşındaydı.
Annelik iç güdüsü müdür bilmem ama Cari’nin artık hayatta olmadığını
biliyordum.
Jim bizimle tekrar konuşmaya geldiğinde, kendi rızasıyla gittiğini düşünmüyorum
dedim. Ve bana bakıp dedi ki “Ben de rızasıyla gittiğini düşünmüyorum. ” Ona
sarıldım ve ağladım çünkü, hiçbir yetkili bunu söylememişti.
Cari hayatta değilse, soruşturmanın seyri değişirdi.
Her şey teoriden ve spekülasyondan ibaretti. Ama araştırmamıza, bir cinayet
soruşturması merceğinden bakarak devam ettik.
Dave ve Liz’in yıllarca taciz içeren e-postalar ve mesajlar aldığını
biliyorduk.
Ancak Cari öldüyse, mesajları gönderen o değildi. Cari’ye ne olduğunu anlamak için
bu mesajları kimin gönderdiğini bulmalıydık.
Bize bir bilişim uzmanı lazımdı.
Bir saniye.
Şurada, Soylent’im var, ki kafein içerir. Kahvem var, onda da kafein var.
Bir de dünden kalan kahvem var, yine kafein içeriyor.
Tony Kava, bilişim birimimizde çalışırdı, aynı zamanda, polis bürosunda
gönüllü memurdu.
Soylent, şeydir, yemek yerine geçen bir içecek. Genelde bundan günde 2-3 tane
içerim sonra, biraz humus yerim.
Yedek polis olarak, Tony, adli tıp soruşturmalarının dijital koluna yardım
etmek için yılda bir dolar alırdı.
Bilmem anlaşılıyor mu ama, ben, otizmliyim.
Her gün aynı şeyi yiyip içtiğimi düşününce mantıklı geliyor.
Soruşturmalarda falan işime yaradığını düşünüyorum.
Cari Farver vakasında, yüz binlerce e-posta, yüz binlerce mesaj vardı. İki
yıllık dijital kanıt. Mesajların nereden geldiğini çözebilirsek, Cari’ye ne
olduğunu bulabilirdik.
İnternete giren her bilgisayarın IP adresi vardır.
Açılımı internet protokolü.
Ev adresi gibi bir şey, ama bilgisayarlar için. Eğer e-postaların
geldiği ya da mesajların gönderildiği şeyin IP adresini bulabilirsek izini
sürerek konum saptayabiliriz.
Ama görünen o ki, bu mesajları gönderen kimse, IP adresini gizlemek için bir sürü
farklı yöntem kullanıyormuş. VPN’ler, proksi’ler hatta bazen Mcdonalds’ların
interneti.
Bir yerlerde, işi çözmede kilit rol oynayacak bir ay-pi adresi olduğundan
emindim. Çözüm ise ihtiyacım olan programı yazmaktı.
Adını Dex koydum.
Dex’i kurduktan sonra, ona soru sormaya başladım.
O bilgi karmaşasının içinde, bir örüntü bulmaya çalıştım.
Milyonlarca IP adresi vardı. Kaç tanesi eşsiz diye sordum.
On üç bine kadar indi.
Bir sonraki soruyu sordum, bu vakanın her yerinde görülen ilk 10 IP adresi
hangileri?
Vakada en çok görülen ilk on IP adresinden sekizi VPN’di, bundan pek bir
şey çıkmazdı.
Ancak bir tanesi en çok kullanılandı. O IP adresi 174.71.6.113.
IP adresi, Council Bluffs, Iowa’da bir eve bağlıydı. Todd Butterbaugh adında, bir
adamın eviydi. Büyük bir şok yaşadım çünkü, Todd, Pottawattamie’de çalışıyor ve
onun patronuyum.
Açıkçası, bu çok tuhaf bir durumdu.
İlk adım, soruşturma dosyalarını saklamaktı çünkü bilişim uzmanlarının
hepsine erişimi vardı.
O noktada evini aramak için arama emri çıkarmalıydık.
Todd’dan şüpheleniyorduk. Bir bilgisayar bilişimcisiydi ve bu vaka da büyük oranda
dijitaldi.
Onunla yaşayan ve internetini kullanan başka biri var mı diye de sorduk.
Bir ayrılıp bir barıştığı kız arkadaşından bahsetti.
Bu kız arkadaş, evi yandığından beni Todd’la yaşıyormuş.
Todd’ın evindeki, bir ayrılıp bir barıştığı sevgilisinin adı, Liz Golyar’dı.
Ağzım açık kaldı. Soruşturma tamamen tersine dönmüştü, bir anda.
Todd bize Liz Golyar’ın senelerdir internetini kullandığını söyledi.
Tüm dijital kanıtları, e-posta hesaplarını ve geri kalan parçaları birleştirince tüm
yollar Liz’e çıkıyordu.
Tüm göstergeler, Cari kaybolduğundan beri Liz’in Cari gibi davrandığına işaret
ediyordu.
Gönderilen her mesaj, Dave’e, Liz’e, Nancy’ye, Max’e, Liz tarafından
yazılıyordu. Liz’in mağdur olduğunu sanıyorduk. Doğru değildi. Aslında,
tacizci Liz’di.
Polisler bana tüm bunların arkasında Liz’in olduğunu söyledi.
Kafam karman çorman oldu.
Dükkânın arkasına gittim, alet çantama yaslandım ve ağlamaya başladım.
Yapbozun parçalarını birleştirmeye çalışıyordum.
Evimi izleyip mesajlar atan Cari değildi.
Arabamı çizen ya da Liz’in evini yakan ya da camımı kıran Cari değildi.
Onca zamandır beni takip eden Liz’di. Aklımla oynamıştı.
Kafamda taşların yerine oturması ve Cari’nin muhtemelen öldüğü sonucuna varmam
uzun sürmedi. Bunu sindirmek zordu.
Zordan da öteydi.
Bu noktada, Cari’ye olanlardan Liz’in sorumlu olduğuna inanıyorduk ancak
yalnızca Liz’in Cari’yi taklit ettiğini kanıtlayabildik. O kadardı. Cari’ye ne
olduğunu söyleyemiyorduk, Liz’in parmağı olduğunu söyleyemiyorduk, o yüzden Liz’i
tutuklayamazdık. Ama Cari’ye olanlarla ilgili baş şüpheli hâline geldi. Şimdi
baştan sona toplanan tüm kanıtları yeniden, başka bir gözle incelemeliydik.
Önceki dedektifler Liz’in mağdur olduğunu sandıklarından, Cari kaybolduktan
bir buçuk ay sonra telefon kayıtlarını almışlardı.
Liz’in telefon verilerine bakarken, önceki dedektiflerin atladığı bir şey yakaladım.
Cari’nin aracının fotoğrafı vardı. 2012’de Noel arifesinde çekilmişti.
Soruşturma dosyasına bakınca, aracın 8 Ocak tarihine dek bulunmadığı görülüyordu.
Bu fotoğraf, onca zaman Liz’in aracın yerini bildiğini gösteriyordu. Bu unsur,
soruşturmaya yepyeni bir boyut kazandırdı.
Ocak 2013’te bir araç bulunmuş, sonradan incelenmişti.
Raporu okuduğumda, parmak izi bulunduğunu gördüm.
Parmak izi, aracın orta konsolundaki bir şeker kutusundan
alınmıştı.
Bulunan parmak izini doğrudan Liz’inkiyle karşılaştırdık.
Eşleşti. Bulunan parmak izi Liz’e aitti.
Bu Liz’in, 8 Ocak 2013’te araç polis tarafından bulunmadan önce Cari’nin
arabasında olduğuna dair somut kanıttı.
Büyük bir bulguydu, ama öte yandan Cari’ye ne olduğu ya da en azından nerede olduğu
sorusuna cevap olmadı.
Şu aşamada risk yüksekti. Çünkü Liz’in neler yapabileceğini bilmiyorduk.
Daha fazla kanıt aradığımız için, Liz’in aracına takip cihazı yerleştirmeye karar
verdik.
GPS konumunu her an izliyorduk.
Her gün düzenli olarak, Amy’nin evinin etrafında dönüp dolaştığını fark ettik.
Bu durumda, Amy’nin güvenliğinden endişe etmeye başladık.
Bir Pazar akşamı çocuklarımı görmeye gittim. Eve döndüm, saat sekiz buçuk-dokuz
falandı. Üstümü değiştirmeye odama gittim. Dolabımın kapağını açtığım an,
silahın yerinin değiştiğini fark ettim.
Silah yoktu. Gitmişti.
Yüreğim hopladı, ha siktir dedim.
911 acil durum nedir?
Vuruldum.
Peki, neredesiniz?
Ben şey, şerif bürosunun oradaki parktayım.
5 Aralık 2015 gecesi, Noel tasvirlerinin orada trafik kontrolü yapıyordum. O sırada
telsizden Big Lake Parkı’nda birinin vurulduğunu duydum.
Tamam. Ağır kanamanız var mı?
Ee, ayağım ve bacağım kan içinde.
Tamam. Saldırgan hâlâ yakınınızda mı?
Sanmıyorum. Koşarak kaçtı.
Big Lake Park’ta bir kadın vurulmuştu. Duyduğumda, korkudan yüreğim resmen ağzıma
geldi. Şok oldum. Park’ta vurulanın Dave’in eski eşi Amy olduğuna kanaat
getirmiştim.
Kim yaptı biliyor musunuz?
Hayır.
Erkek miydi kadın mıydı?
Kadındı.
Daha sonra, haberlerde vurulan kadından bahsettiler, adı Liz Golyar’dı.
Kafamızdaki tek soru şuydu.
Kim Liz’i vurmak isterdi?
Bu akşam şehir parkında akıl almaz bir olay gerçekleşti.
Polis, bir kadını bacağından vuran kişiyi henüz bulamadı.
Olay gizemini koruyor.
Tek duyduğum, “kapıyı açın, polis"ti.
Kapıyı açtığımda karşımda iki memur gördüm, silahlarını çekmişlerdi. Korkuya
kapıldım. Çocuklarım ne olacak diye düşündüm. Hapse girecektim.
İyileştikten hemen sonra, Liz’i sorgu için karakola çağırdık.
Ben Dedektif Doty, şerif bürosunda çalışıyorum.
Big Lake’te yaşanan hadiseden haberdarım.
- Tamam. - Polis raporunu okudum ve Amy adlı
şahıs baş şüpheli görünüyor, tamam mı?
Amy çıkarsa şaşırmam.
Hmm hmm.
Doğrusu, Amy’nin Liz’i vurduğundan şüphelenmiyordum.
Kulağa çılgınca gelebilir ama, Liz’in kendi kendine yaptığından şüpheleniyorduk.
Liz’in silahı Dave’in apartmanından çaldığını ve kendini vurduğunu
düşünüyorduk.
Bacağımdan vuruldum.
Sanki Amy’ye sadece yaralama için değil, Cari’nin cinayeti için de tuzak kurmaya
çalışıyordu.
Amy ile aranızda bir düşmanlık olduğunu biliyorum.
Aynı düşmanlığı Cari’ye karşı da besliyor.
- Peki, bundan bahsetti mi? - Dave’e açık açık
söyledi, bana da söyledi.
- Cari’ye karşı ne düşmanlığı vardı peki? - Onu tekme tokat
- dövmek istiyordu, sürekli. - Tamam.
Liz’in oyununu biliyorduk, onun kurallarına göre oynayacaktık.
Durup düşünüyorum, eğer gelip sizi vuracak kadar cesursa, o zaman Cari’ye de bir şey
yapmış olabilir.
Amy'yi tutuklayacağımızı düşünürse bize bir şekilde yardımcı olur diye umuyorduk.
Bu yüzden olayı tersine çevirip Liz'e bir numara yaptık.
Şöyle Amy’yle olan geçmişini düşünelim. Olayların üzerinden geçip, şöyle, Amy ile
olan geçmişini düşünelim tamam mı? Hiç daha fazlasını söylediği oldu mu? Hani
“Cari’yi dövmek istiyorum,” dışında daha tehditkâr bir söylemde bulunmuş mudur?
Ya da Cari’ye bir şey yaptığını sezdiğin bir laf etmiş midir?
Çünkü bu benim için altın değerinde olurdu.
- Tamam. - Soruşturmaya katkısı olurdu.
Liz’in Amy’nin ağzından mesaj atmasını umuyorduk. Liz’e dava açabilecek kadar
detay öğrenmeyi umuyorduk.
Liz bizden zeki olduğunu sanıyordu. Ama o giderken biz dönüyorduk.
KİME: LIZ GOLYAR KONU: CARI
SENİ BIG LAKE PARK'TA VURDUM ÇÜNKÜ DAVE'İN PEŞİNİ BIRAKMADIN
Liz’le görüştükten birkaç gün sonra, bize Amy’den mesajlar iletmeye başladı.
Mesajda, “Dave’den uzak durmadığın için seni Big Lake Park’ta vurdum,” yazıyordu.
Bunları Amy’nin adını kullanarak kendine yazdığını biliyorduk.
İyi bir başlangıçtı. Ama Cari’ye ne olduğuyla ilgili Liz’den daha fazla detay
öğrenmemiz gerekiyordu.
Polisin Liz’i tutuklayamayacağını biliyordum. Çünkü bunun için yeterli
delilleri yoktu.
Ama ben de, çocuklar da, Amy de tehdit altındaydık. Ne olacak ya da ne tür bir
delilikle uğraşacağız bilmiyorduk.
Kendini vurabildiyse, kim bilir başka neler yapabilir?
Artık daha çok korkuyordum.
Amy ve çocukları konusunda endişeliydik, ben de bir plan yaptım.
Dave’le iletişime geçtim ve konuşmayı kaydettim.
İki baba olarak, erkek erkeğe konuşalım.
Yerinde olsam olabildiğince çocuklarımın yakınında dururdum.
Hatta ben olsam Amy’nin yanına taşınırdım.
Peki.
Eski eşime dönmem, onunla yaşamam gerekiyorsa yapardım, yeter ki çocuklarım
güvende olsun.
Tamam, tavsiyene uyacağım.
Planın altında başka bir şey yatıyor muydu? Evet. Biliyorduk ki Liz, Dave’in
Amy’nin yanına taşındığını öğrenir öğrenmez bam teline basılacak ve gerçek
duyguları açığa çıkmaya başlayacaktı.
Ben Dedektif Doty.
Evet.
Kiminle görüşüyorum acaba?
Liz.
Liz, bir durum mu var?
Hâlâ tutuklanmadı.
Birini vuruyor ve başka bir insanı öldürüyor, sonra da Dave’le aynı evde
yaşayıp elini kolunu sallayarak geziyor.
Sizse onu tutuklamıyorsunuz.
Amy bize ifade vermezse, yapacak bir şey yok.
Orada mısın?
Evet.
Sana daha fazla detay verdiyse, dava açmamıza yardımcı olur.
Anladım.
Tamamdır, hoşça kal.
Jim’le yaptığı o konuşma kırılma noktasıydı. Plan gerçekten işliyordu.
O gece, bizim için büyük bir fırsattı.
Liz Amy’nin ağzından daha fazla mesaj iletti.
Ama bu sefer, Cari’nin cinayetiyle ilgili detaylar dökülmeye başladı.
E-postalar, olanları katilin ifadeleriyle anlatıyordu.
KARNINDAN BIÇAKLADIM ARABASINI TEMİZLEDİM
GÖZLERİMİN ÖNÜNDE ÖLDÜ
O kişinin Amy değil, Liz olduğunu biliyorduk. Amy’nin ağzından kendine
yazıyordu.
E-postalarda arabayı terk edilmiş bir yere çektiğini, Cari’yi muşambaya sarıp
yaktığını açıklıyordu.
Dedektifler olarak heyecanlıydık çünkü belki de yıllardır aradığımız delili
bulmuştuk.
Ama aynı zamanda, anlattıkları dehşet vericiydi.
ÇÖP TORBALARINA DOLDURDUM
Bu itiraf niteliğindeki e-postalar doğruysa, büyük gelişmeydi çünkü şu ana
dek, Cari’ye ne olduğuna dair fikrimiz yoktu. Bize göre, Liz’in işiydi ama ne
yaptığını bilmiyorduk.
E-postaları okuduğumda ortak olan şey Cari’nin arabasında bıçaklanma
yaşandığıydı. Bu da bizi tekrar araca yönlendirdi ama bu sefer kan lekeleri
arıyorduk.
Aracı kan solüsyonuyla yıkadık.
Aklımıza gelen her yeri spreyledik.
Bu kimyasal, kana temas edince mavi ışık altında parlar.
Mavi ışığı ön koltukta, sürücü koltuğunda, arka koltuklarda, bagaj
kısmında gezdirdik.
Hiçbir şey çıkmadı.
Hiç kan izi yoktu.
Ama araç Cari’nindi. Belki de bıçaklandığında arabayı kullanıyordu.
Sürücü koltuğunun döşemesini çıkarttım. Orada da bir şey yoktu, normal bir
süngerdi.
Yolcu koltuğunu söküp onun da kumaşını kaldırdım.
Koltuğun altında, kırmızı bir leke vardı.
Suç mahalini bulmuştuk.
Kimi yanına aldın? Pembrooks'u mu?
Evet, onunla gideceğiz.
Dedektif Avis beni aradı. “Sana haber vermek istedik, tutuklandı,” dedi.
O an, omuzlarımdan bir yük kalktı gibi hissettim. Ama tümüyle geçmedi.
Dört yıl boyunca uğraşıp da birden rahatlayamıyorsun. Öyle olmuyor.
Bugün, burada bu sandalyede oturmanın sebebi, cevaplaman gereken bir sürü soru
olması.
Cari’nin arabasını hiç gördün mü?
Görmedin mi?
Hayır.
Telefonunda onunkiyle aynı model, aynı plakalı bir arabanın fotoğrafı var.
Arabasını hiç görmedim.
- Hiç. - Arabadaymışsın. Sürmüşsün.
Hayır sürmedim. Hiç arabasına binmedim ben.
Arabasının yanına bile yaklaşmadım. Hiç.
Parmak izin bulundu.
Hayır binmedim. Yalan söylemiyorum.
Arabasının etrafında bile gezmedim, görmedim bile.
Şimdi iyi düşünmeni istiyorum tamam mı?
Hangi, yolu seçeceğinle ilgili.
Pişmanlık mı duyacaksın, yoksa soğukkanlı mı davranacaksın? Çünkü şu an, dört yıl
sonra, bu aile hâlâ bir cevap arıyor.
Yıllar boyunca, Cari’nin, sahte hesaplarına, e-postalar gönderdiler.
IP adresleri kimin evini gösteriyor?
Senin evini.
O hesapları niye açtın?
Ben hesap falan açmadım.
Senden geliyorlardı.
Gelmiyordu.
Yapmadığım bir şey için suçlanmayacağım.
Her şey seni işaret ediyor.
Konuşmayacağım, avukatımı istiyorum.
Az önce bir tutuklanma haberi geldi.
Golyar birinci derece cinayetle suçlanıyor, Pottawattamie Hapishanesi’nde
tutuluyor.
Liz tutuklansa da, soruşturma henüz kapanmamıştı. Duruşma sert geçecekti.
Davayı zeki savcılarla yürütmemiz gerekiyordu.
Dışardan bakınca, bu dava inanması güç hâle gelmişti.
Kendime soruyordum, mahkemeyi bunun doğruluğuna nasıl inandıracaktım?
Kendi arabasını çizmiş, kendi kıyafetlerini kesmişti. Bu insan kendi
evini bile yakmıştı. Kim duygu sömürüsü yapmak için kendini vururdu ki? Ama
açıkçası en büyük endişem, ortada ceset yokken cinayeti nasıl kanıtlayacağımızdı.
Kanıtlamamız gereken iki şey vardı; ilki Cari’nin öldüğü, ikincisi Liz’in
öldürdüğü.
Canla başla çalışıyorduk, gece gündüz. Cari’nin öldüğünü ispat edecek bir tür iz
arıyorduk.
Avis ve ben, bakılmadık yer bırakmadık. Davaya yardımı dokunacak herhangi bir şey
istiyorduk.
Çok yorucuydu. Bazen 14-16 saat çalıştık. Binlerce kez incelediğimiz
telefon kayıtlarının üzerinden geçiyor, bir şey atlamadığımızdan emin oluyorduk.
E-postaların, e-posta hesaplarının bir tanesini bile kaçırmamalıydık. Hayatıma
darbe vurdu. Evliliğim bitiyordu, o sıralar iyi bir baba da olamıyordum. Bu
durum canımı yakıyordu.
Bu vakaya başlamadan bir yıl kadar önce beyin tümörü teşhisi koyulmuştu. Bu
noktada soruşturma, tabiri caizse alevlendiğinde, tümör büyüdü. Ameliyat
olmalıydım.
Doktorlarıma, ameliyat çalışmama engel teşkil eder mi diye sordum.
Aldığım cevap ise "evet"ti.
Ben de ameliyat olmayacağım dedim, bu dava bitmeden olmaz.
İkimiz de kendimizi tamamen adayarak o son kayıp parçayı bulmayı umuyorduk.
Herkesle tekrar görüşüp “Bize söylemediğiniz bir şey var mı? ” Diye
sorduk.
Dave’e gidip, ona bilmem kaçıncı kez sorular sorduk.
Tam gidiyorlardı ki, bir an durdular ve Kava dönüp öylesine şunu sordu.
“Son bir şey soracağım, 2012 Kasım-Aralık ayından kalma herhangi bir
elektronik eşyan var mı? Bize daha önce vermediğin bir şey? ”
Ardiyeye gittim ve eşyaları karıştırdım.
Eski tabletimi buldum, paslıydı, tozluydu, resmen, göçmüştü.
Pek ilginç bir yanı yoktu. Ama hafıza kartı vardı. İçinde bir mikro SD kart
takılıydı.
Bu mikro SD kartı incelediğimizde hiçbir dosya görünmüyordu.
Bomboştu. Sanki temizlenmişti.
Ancak daha derine bakarak, silinmiş öğeleri görebilirdik. Ben de öyle yaptım.
Birdenbire, 11 bine yakın küçük resim boyutunda fotoğraf buldum.
Fotoğraflara baktıkça, Liz’in bir sürü selfie’sine rastladım.
Liz’in selfie’si. Başka bir selfie’si. Bir tane daha.
Kalbim küt küt atıyordu.
Fotoğrafların çekilme tarihinden, bunun Liz’in, Cari kaybolduğundaki telefonunun
hafıza kartı olduğunu fark ettik. Büyük gelişmeydi.
Binlerce fotoğrafa teker teker baktım.
Soruşturmada işimize yarayacak, 2012’den,
herhangi bir bilgi olabilir miydi? Binlerce fotoğrafın içinde, bir tanesi
dikkatimi çekti.
İlk başta bir odun parçası sandım. Soruşturmayla alakası olabileceğini
düşünmedim ama merak ettim çünkü değişik görünüyordu.
Farklı birkaç açıdan baktığımda, ayağa benzediğini düşündüm.
Patolog falan değilim. Ama evde anatomi kitabı vardı, ben de kitaplığa koştum. Ve
orada bir çizim, bunun ayak damarlarının yeri olduğunu gösteriyordu ve ölüm sonrası
gerçekleşen damar toplanması denilen bir durumdu. Damarlar belirginleşiyordu.
Sonra aniden dedim ki, bir ceset fotoğrafıyla, karşı karşıyayız.
Bu Cari’nin ayağı olabilirdi.
Telefonu aldığımda Başkanlar Günü’ydü.
Görmek için gözlerimi iyice kısmıştım.
Ama mahkemede daha fazla delil sunmak için umut vardı.
Onun Cari’nin ayağı olduğunu kanıtlama, imkânımız vardı, çünkü
dövmeliydi.
Nancy’ye ulaştık. Kendisine sorduk. Cari’nin böyle bir dövmesi var mıydı?
Verdiği yanıt "evet"ti. Cari’nin ayağında bu dövme vardı. Anne kelimesinin
Çince sembolüydü.
Omaha’daki kadın cinayetinde yeni bulgu.
Savcılığa göre, bir aşk üçgeni ölümle sonuçlandı.
Ancak savunma cinayet işlenmiş olabileceğine itiraz ediyor.
Mahkemenin ilk günü biraz gergindim.
Bu dava çantada keklik olmayacaktı. Çünkü kanıtlamamız gereken sadece Cari’nin ölümü
değil, bir de, nasıl öldürüldüğü, ölüm şekli, nasıl planlandığıydı. Tüm bunlar
epey zorlayacaktı.
Bu, ölümle sonuçlanan çarpık ve tuhaf bir vaka.
Mahkemeye kadar Cari’nin başına ne geldiğini, bilmiyordum.
Cari’nin öldüğüne şüphe yok Sayın Yargıç.
Deliller Omaha’da öldürüldüğünü gösteriyor.
Ailesi adına üzgünüm.
Cari’nin bıçaklandığını duymak bile yetti, ama, çocuğunuza olması,
konduramıyorsunuz.
Kâbus gibi.
Bunlar zafer fotoğrafları.
Bu iğrenç eylemi sanki bir başarıymışçasına fotoğraflamış.
Elbette beni uyarmışlardı ama, kimse buna hazır olamaz. Kızınızın parçalara ayrılıp
bir kenara atıldığını, öğreniyorsunuz.
Dünya üzerinde bir kişi bile onu ne görmüş ne duymuş,
13 Kasım 2012’den beri.
Paramparça oldum.
En beter an, kararı beklemek. Uyuyamıyorsunuz. Delilleri gözden
geçiriyorsunuz. Elimden geleni yaptım mı?
Mahkemeye girişimi hatırlıyorum, ortam, gergindi.
Basın oradaydı, aile oradaydı.
Yargıcın gelmesini bekliyorduk.
Bir yanım, hüküm giymesinin kaçınılmaz son olduğuna inanıyordu, ama oradan çıkıp
gitmesi ihtimaline karşı hepimiz endişeliydik.
İhtimal vardı. Liz suçlu bulunmazsa, Cari’nin adı temizlenmezdi. Her zaman,
Nancy’nin, Max’in ve tüm ailenin üzerinde gölge gibi gezerdi.
Ayağa kalktığımda, öyle gergindim ki ellerimin titrediğini hatırlıyorum.
Deliller göz önünde bulundurulduğunda mahkeme, Cari Farver’ın
cesedinin bulunamadığından savunmanın ifadesinde ileri sürdüğü yükümlülükleri
yerine getirmediğine...
Tansiyonum düştü, elim ayağım boşaldı.
Konuşması, suçsuz olduğuna ilişkin hüküm verecekmiş gibiydi.
Polis tarafından mahkemeye sunulan delil miktarının yoğunluğuyla da
ilişkilendirilince...
Sonra konuşmanın yönü değişti.
Cari Farver kendi rızasıyla gitmemiş, ortalıktan kaybolmamıştır.
Ne yazık ki öldürülmüştür.
Mahkeme, durumun makul bir şüpheden öte olduğuna, sanığın Cari Farver’ı kasten,
planlı ve kötü niyetli bir biçimde, yaklaşık 13 Kasım 2012 tarihinde Douglas
County Nebraska’da öldürdüğüne karar vermiştir.
Herkes ağlayıp, aile üyelerine sarıldı.
Nancy ve Max için, çok üzüldüm çünkü biri kızını, biri annesini kaybetti ve onu geri
getiremeyiz. Geri getirebileceğimiz tek şey, Cari’nin o küçük kentteki itibarıydı.
İnsanlar Cari’nin delirdiğini düşünüyorlardı ve bu kırıcıydı. Aileyi
derinden yaralıyordu.
Tüm bunlar bizi Nancy ve Max’le yakınlaştırdı.
Sok, sok, sok içine.
Cari’nin kim olduğunu da tanımış olduk.
Aman tanrım.
Hadi, hadi anne.
Tamam hadi, gidelim. Koş koş koş koş.
Bekle, hamuru çıkarayım, bak.
Gördük ki harika bir anneydi, ve iyi bir insandı.
- Bak ne yaptım. - Tamam.
- Hadi be! - Yapıştırdı...
Yaptı sahiden.
- Ne yaptı? - Tamam.
Aman Tanrım.
Önce kapatman lazım ki...
Hoşlandığım kadının, hedefleri vardı. Güler yüzlüydü. Birey olmak istiyordu.
Dünyada yolunu bulmaya çalışıyordu.
Olanlar için çok üzgünüm.
Ben Cari’yle tanışmasaydım, o da Liz’le tanışmayacaktı ve bunlar yaşanmayacaktı.
Seçme şansım olsa bu saçmalık mi yoksa Cari’ye “ilgilenmiyorum” demek mi diye,
Cari’ye “ilgilenmiyorum” derdim.
Ama, o seçim sunulmuyor. Yani.
Tamam peki, hangisindeyim?
Altıdan on'a.
- Ah oğlum, hiç iyi durmuyor. - İşte on, altı. Sekiz.
Öyle mi? Hiçbir seçeneği beğenmedim ben.
O zaman hepsine vur.
Öyle yapacağım.
Onlara sonsuza dek minnettarım. Jim Doty’e, Ryan Avis’e ve Tony Kava’ya.
- Tamam. Yine mi benim sıram? - Bilardo bildiğine emin misin?
Oynanırken izledim.
Tamam.
Onlar, aklımı korudular ve hep oğullarım gibi olacaklar. İşlerinde olağanüstüler.
Onlar olmasaydı, aydınlığa çıkamazdım.
LIZ GOLYAR ÖMÜR BOYU HAPİS CEZASINA ÇARPTIRILDI
ŞARTLI TAHLİYE OLASILIĞI YOK