Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie czuję się niewinny.
Wiele zła spotkało dobrych ludzi.
PARA
Wszystko przez serię wydarzeń ze mną w roli głównej.
Telefon alarmowy, co się stało?
Postrzelono mnie.
Trójkąt miłosny ze skutkiem śmiertelnym.
ZDZIRA
Jako prokurator jeszcze się nie zajmowałam tak pokręconą sprawą.
Obrona podaje zabójstwo w wątpliwość.
Byliśmy zafiksowani tą sprawą.
Wiedzieliśmy, że nie będzie lekko.
Nie mieliśmy ciała, broni, miejsca zbrodni prawie też nie.
Każdy proces o zabójstwo to ma.
Myślałem, że już nic mnie nie zaskoczy. Myliłem się.
Bałam się o dzieci.
To straszny człowiek. Kto wie, do czego może być zdolny?
„Potwór”. Tylko tak go mogę określić.
KOCHANKA
STALKERKA
KOCHANKA, STALKERKA, ZABÓJCZYNI
Był chyba 2000 rok.
Naprawiałem ciężarówki w warsztacie.
Pewnego dnia zatrudniła się w nim ładna blondynka.
Zaprosił mnie głupkowato na randkę.
Pociągało mnie jego niedoświadczenie.
Szybko się w nim zakochałam.
Nim się obejrzałem, stworzyliśmy idealną rodzinę.
Jak w amerykańskim śnie.
Niemal.
Dave pracował za dnia, ja w nocy, więc rzadko się widywaliśmy.
Przez to zaczęliśmy się od siebie oddalać.
Nie byliśmy już ze sobą szczęśliwi.
Przyszła pora się rozstać.
Postanowiłam wrócić do rodziców
i zabrać ze sobą dzieci.
Nie zamierzałem porzucić swoich dzieci,
więc i po rozstaniu musiałem być tam, gdzie oni.
I tak wylądowałem w Omaha w Nebrasce.
Nie miałem pojęcia, co mnie czeka.
NEBRASKA, ŻYJ DOBRZE I SADŹ DRZEWA
Przyjechałem jako singiel.
W nowym miejscu, nie znając nikogo, czujesz się samotny.
Zatrudniłem się w warsztacie jako mechanik, bo na tym się znam.
Zamieszkałem w przytulnej kawalerce.
Miałem 35 lat, byłem wolny i zamierzałem z tego korzystać.
RANDKI
SZUKAJ
Wszyscy randkowali na serwisie Plenty of Fish.
Nie szukałem niczego na stałe.
LAT 36, KSIĘGOWA
CHCĘ SIĘ DOBRZE BAWIĆ
OPUBLIKUJ PROFIL
Byłem podekscytowany.
ŁĄCZĘ CIĘ Z 10654 KOBIETAMI
BRAK PAR
Zero, nic, pusto.
Jestem aż tak beznadziejny?
Kilka dni później...
UŻYTKOWNIK: DAVEK HASŁO
...wróciłem i...
NOWA WIADOMOŚĆ
I tak oto poznałem Liz.
LAT 34, Z OMAHY W NEBRASCE
Fajna, normalna babka.
Prowadziła firmę sprzątającą.
Ewidentnie kochała zwierzęta.
Miała dwa psy, kota
i wielkiego węża.
Sporo nas łączyło.
Oboje lubiliśmy sensacje science fiction, heavy metal.
Ona lubiła motocykle, ja jeden miałem. Pasowaliśmy do siebie jak ulał.
DWOJE DZIECI, HETERO
Oboje mieliśmy syna i córkę.
Oboje byliśmy samotni.
Od lat nie byłem na randce.
Denerwowałem się,
ale zaskoczyło między nami.
Była uśmiechnięta, rzutka.
Żywa.
Chodziliśmy na miasto do barów.
Byłem wygłodniały, nie zastanawiałem się, zwietrzywszy okazję.
To był idealny układ.
Wciąż miałem prywatność,
ale i miałem z kim posiedzieć i pogadać.
Tego właśnie wtedy potrzebowałem.
Już na pierwszej randce
dałem Liz jasno do zrozumienia,
że nie zamierzam się wiązać.
Aż pewnego dnia
poznałem Cari Farver.
„Kurde, ale laska” – pomyślałem.
Wyglądasz mi na mechanika.
Być może, ale...
Uśmiechnęliśmy się.
Miałby pan czas zajrzeć do mojego auta?
Pewnie, że tak.
Ona – klientka, ja – kierownik, i tyle.
Każde auto jest trochę...
„Więcej jej nie zobaczę”.
Super, dziękuję bardzo.
Kilka tygodni później
przeglądałem profile na portalu randkowym
i natrafiłem na znajomą twarz.
LAT 37, Z MACEDONII W IOWA
To ta babka z warsztatu sprzed paru tygodni.
Oczywiście odezwałem się do niej.
PARA, NAPISZ
„Znam cię”.
Odpisała, że ona mnie też.
Pierwsza randka się udała.
Opowiedziała mi o swoim życiu.
Była stąd, dorastała w mieścinie.
Została młodą matką.
Ale wróciła na studia.
Pracowała w zawodzie.
Kręciły ją komputery.
Jej zapał i determinacja wyróżniały ją spośród innych kobiet, które poznałem.
Bystra, seksowna, mogłem o niej tylko pomarzyć.
Ale zaprosiłem ją do siebie, a ona się zgodziła.
Ani się nie rozpłaszczyliśmy,
a już ktoś był na zewnątrz.
Liz.
Przyszła po coś z mojego mieszkania.
Niezręczna sytuacja.
Wyjaśniłem Cari sprawę.
Było strasznie niezręcznie.
Cari i Liz ledwo spotkały się wzrokiem.
Gdy Liz wyszła,
zadzwoniłem do Cari. Była w połowie drogi do domu.
Zaprosiła mnie do siebie.
Mieszkała w Macedonii, mieścince w sąsiednim stanie Iowa.
Gdy dojechałem, powiedziała, że nie jesteśmy parą,
to nic na stałe, ślubu nie będzie. To tylko zabawa.
Nie wierzyłem własnym uszom.
Tak! Wchodzę w to.
Cari pracowała trzy przecznice ode mnie.
Zaczęliśmy więc spędzać razem kupę czasu.
Zostawała na noc, ale nie tylko na seks.
Często po prostu rozmawialiśmy.
Cieszyłem się, że jest ze mną.
Jednego ranka wstałem o szóstej do pracy.
Dałem jej buzi i wyszedłem.
Wtedy jeszcze nie wiedziałem,
że ten dzień na zawsze zmieni moje życie.
Około wpół do jedenastej
napisała do mnie Cari.
HEJ, ZAMIESZKAJMY RAZEM
Pomyślałem, że znam ją dopiero dwa tygodnie.
„Tak, dobrze mi z tobą, ale to dopiero dwa tygodnie”.
CHYBA JUŻ O TYM ROZMAWIALIŚMY
Gdy tylko to wysłałem,
zasypała mnie esemesami.
TO SIĘ PIERDOL
ZNISZCZYŁEŚ MI ŻYCIE
NIE CHCĘ CIĘ JUŻ WIDZIEĆ
Kompletny szok.
Nie zależało nam aż na takiej więzi.
Wprawdzie dobrze się dogadywaliśmy,
ale w zasadzie jej nie znałem.
Gdy wróciłem w porze obiadowej, Cari wyparowała.
Zniknęły jej torby, szczoteczka, jej też nie było.
Było mi smutno, że nie wypaliło,
ale starałem się zapomnieć i żyć dalej.
KAWIARNIA
Cari milczała kilka dni,
po czym nagle znów zaczęła do mnie pisać.
TY DRANIU, ZNISZCZĘ WSZYSTKO, CO KOCHASZ
Wpierw pisała sporadycznie,
ale się rozkręciła.
ZNISZCZĘ CI ŻYCIE
Była coraz podlejsza.
TAK JAK TY MOJE
Groziła coraz odważniej.
Nie pojmowałem, dlaczego mnie nęka.
Cari była wtedy bardzo swobodna.
Mówiła, co sądzi.
MATKA CARI
Wiedziałam, że kogoś poznała.
Była w nowym związku.
Co zawsze z początku jest pociągające.
Mieszkał kilka przecznic od jej pracy, co było wygodne.
Mogła tam nocować.
Nie martwiło mnie więc, że mało rozmawiałyśmy.
Ale nawet po czasie nie mogłam jej złapać.
U matek i córek raz bywa lepiej, raz gorzej.
U nas też.
Zastanawiało mnie tylko, dlaczego mnie ignoruje.
Raz w pracy podszedł do mnie recepcjonista i oznajmił,
że czekają na mnie szeryfowie.
Witam panów.
Co takiego zrobiłem, że szukają mnie szeryfowie?
Nie wiem, co się dzieje, ale nie bawi mnie to.
Od razu zapytali, czy znam Cari Farver.
Ja na to, że tak.
Powiedzieli, że jej matka zgłosiła zaginięcie.
Maglowali mnie. Dziwili się,
że chodzę z nią, a nie wiem, gdzie jest.
Wyciągnąłem więc telefon
i pokazałem te okropne esemesy, które mi wysyłała.
Dopiero wtedy zmienili podejście.
Szeryfowie zapewniali,
że to pewnie kolejne trudne rozejście,
nic wielkiego i że wkrótce to się skończy.
Nękanie nie trwa długo.
Wkrótce po zgłoszeniu zaginięcia
Cari zaczęła pisać do mnie na portalu społecznościowym.
WCALE NIE ZAGINĘŁAM, PO PROSTU NIE CHCĘ PRZYJEŻDŻAĆ
BARDZO CIĘ KOCHAM, ALE POTRZEBUJĘ CZASU
WYŚLIJ
Wysłała mi życzenia na Dzień Matki.
Z czasem zaczęła się ograniczać do jedno-, dwuwyrazowych wiadomości,
i to coraz oschlejszych.
Dawno nie widziałem Liz.
Ale w końcu przyszła do mnie.
Chciała mi coś pokazać.
Spojrzałem na bok jej auta.
Miał głęboką rysę od klucza.
ZROBIĘ WIĘCEJ
JEŚLI NIE ODCZEPISZ SIĘ OD DAVE’A
ZDZIRO
Okazało się, że Cari nęka Liz.
Tak samo jak mnie.
Esemesowo i mejlowo.
Cari była zazdrosna o Liz.
TO PRZEZ NIĄ SIĘ ROZESZLIŚMY
Baliśmy się, że w każdej chwili może się zdarzyć coś złego.
STAĆ MNIE NA WIĘCEJ
NIŻ KILKA RYSEK NA AUCIE
Służyłem w policji stanu Omaha
przez 22 i pół roku.
Przez ostatnie 10-12 lat służby
pracowałem jako detektyw,
pomagając ofiarom przemocy domowej i nękania.
DETEKTYW CHRIS LEGROW, POLICJA STANU OMAHA
Dave Kroupa zgłosił się do mnie pod koniec 2012 roku.
Sprawa, jakich wiele, rutynowa.
Chodziło o byłą dziewczynę,
której zazdrość przerodziła się w nękanie.
Jej esemesy i mejle można było streścić tak:
„Albo jesteś ze mną, albo z nikim”.
Ale ta sprawa okazała się
jedną z najdziwniejszych i najbardziej zaskakujących w karierze.
JAK CI SMAKUJE KAWKA?
WIDZISZ MNIE?
JA CIEBIE TAK
CHCESZ MNIE
ZAWSZE BĘDZIEMY RAZEM
Na początku wiadomości od Cari
przychodziły z jej numeru, ale po paru dniach się to zmieniło.
HEJ, FIUCIE
Pochodziły z różnych numerów, 20-40.
Nie nadążałem z blokowaniem.
MOŻE TRZEBA DAĆ CI NAUCZKĘ ZNISZCZĘ CI ŻYCIE
WCIĄŻ MAM TWOJE KLUCZE POKAŻĘ CI, CO TO OBŁĘD
BĘDĘ CIĘ ŚLEDZIĆ
Po doborze słów wiedziałem, że to pisze Cari.
ZAWŁADNĘ TWOIM ŻYCIEM WCIĄŻ MNIE PRAGNIESZ
OBSERWUJĘ CIĘ, ZNISZCZĘ CI ŻYCIE
Tak samo było z mejlami.
Wysyłała je z różnych adresów,
czasem o losowych nazwach, do ponad 125 dziennie.
JUŻ NIGDY Z NIKIM NIE BĘDZIESZ BĘDĘ NĘKAŁA TWOJE DZIECI
WIDZĘ CIĘ, JAK PRACUJESZ
Dave zgłosił, że Cari pisze do niego
i opisuje klientów, z którymi rozmawia
przed swoim warsztatem.
FOCĘ BLACHY KAŻDEJ ZDZIRY,
Z KTÓRĄ ROZMAWIASZ
NIEWAŻNE, CZY TO TYLKO KLIENTKA
DOPADNĘ JĄ
Skoro widziała, co robi,
musi się gdzieś blisko ukrywać.
Szukałem miejsc, z których widać było, co robi Dave.
Czaiłem się na prześladowczynię, by się dowiedzieć, skąd się czai ona.
Chodziłem po domach ze zdjęciem Cari.
I nic.
Wiedziałem, że aby coś zdziałać, muszę ją znaleźć.
Aż tu nagle szok.
JESTEM NA BURT 11618
Cari napisała, że mieszka parę budynków dalej,
na tym samym osiedlu.
POD DWUNASTKĄ
Jeden, dwa, trzy...
Liczę, że ją złapię.
Ale w miarę zbliżania się, pięć, sześć, siedem,
miałem ochotę wezwać gliny.
Zaczynało mi odbijać.
Już nie chciałem wzywać glin, tylko ostro ją skrzywdzić.
Minąłem dziesiątkę,
jedenastkę,
no i szukałem dwunastki.
Nie było żadnej.
Nie istniała.
Chciała mi tylko nasrać we łbie.
Wracając do siebie,
rozglądałem się po mieszkaniach,
myśląc, skąd mnie obserwuje.
Chciała namieszać mi w głowie.
Potem było już tylko gorzej.
O kurwa.
Cari była u Liz.
CIEKAWE, CZY JĄ ZASTANĘ
NIE ZAMKNĘŁA GARAŻU
Poważnie? No bez jaj.
Mocno się rozkręciła.
Nie dość, że porysowała w garażu auto Liz,
to jeszcze pomalowała ścianę.
DZIWKA
Wezwano policję i spisano raport.
Widziałem, ile stresu to kosztowało Liz i jej dzieci.
Miałem wrażenie, że Liz jest nękana, bo spotykałem się z Cari,
która teraz się na niej wyżywa.
LIZ, TY PIEPRZONA ZDZIRO
NISZCZYCIELKO ZWIĄZKÓW
Uważałem, że to ona tu jest ofiarą.
Chciałem ją chronić.
Czuliśmy się razem bezpiecznie i nasz związek odżył.
BYŁA PARTNERKA DAVE’A
Wciąż byłam całkiem blisko z Dave’em.
Dzieci odwiedzały go weekendami,
wiedziały więc co nieco o Cari
i o tym, że grozi Dave’owi.
Gdy mi powiedział o esemesach i aktach wandalizmu,
stwierdziłam, że nie chcę, by dzieci do niego przychodziły.
Będą się musieli spotykać u mnie.
Byłam podenerwowana.
Byłem w pracy, gdy zadzwoniła Liz.
Ktoś zbił mi szybę w oknie
i myszkował mi po mieszkaniu.
SPIEPRZAJ, ZDZIRO
Nad łóżkiem ktoś napisał szminką
„spieprzaj, zdziro”.
A na łóżku leżały ubrania Liz.
Były podziurawione nożem.
Jakby przez zabójcę.
Już bardziej wrogiej groźby nie dało się rzucić.
A gdyby Liz była w domu podczas włamania?
Czy Cari by ją dźgnęła?
To poważna groźba.
ONA ZGINIE
NIKT MNIE NIE POWSTRZYMA
RESTAURACJA Z BAREM
Biorąc pod uwagę wszystkie popełnione przestępstwa,
byłem gotów wystąpić o nakaz aresztowania Cari.
Niestety nic więcej nie mogłem zrobić, bo nie szło jej znaleźć.
W sprawie o nękanie to normalne.
Ale im więcej tego typu spraw przerabiasz,
tym wyraźniej widzisz, jak to się odbija na ofiarach.
Nękanie trwało już od ponad roku.
Często chodziłem z dziećmi na kolację
i dostawałem esemes, że jestem z nimi tu i tu.
Pieprz się! Weź się odpierdol.
Z czasem przyzwyczaiłem się do tej nowej normalności.
Zawładnęła mną paranoja.
WCIĄŻ MOGĘ WEJŚĆ NA KLATKĘ
Miałem w głowie czarne scenariusze.
NASŁUCHUJĘ U DRZWI
WSZYSTKO SŁYSZĘ
OBSERWUJĘ CIĘ
Czasem nie wiedziałem, co się dzieje naprawdę,
a co tylko mi się wydaje.
RESTAURACJA Z BAREM
Z upływem miesięcy
coraz więcej czasu spędzałem w barach.
Chodziłem na drinka się odstresować.
Aby na chwilę zatkać dziób swoim myślom.
Groziło mi załamanie nerwowe.
PODPALIŁAM TEJ CHOLERNEJ ZDZIRZE CHATĘ
Serce podeszło mi do gardła. „O cholera”.
Cari podłożyła ogień u Liz.
MAM NADZIEJĘ, ŻE SPŁONIE TAM Z BACHORAMI
Wszyscy zostali wyprowadzeni.
Tam się przesuńcie. Dalej. Przesunąć się.
Liz płakała w samotności.
Na szczęście jej dzieci nie było w domu,
ale spłonęły jej zwierzęta.
Straciła dom i cały majątek.
Śledztwo przybrało inne oblicze.
INSPEKTOR STRAŻY POŻARNEJ
Skontaktowałem się z inspektorem.
Spotkaliśmy się na miejscu, obejrzeliśmy dom.
Cały był jeszcze od wody, śmierdziało po pożarze.
Zapaliło mi się pełno lampek ostrzegawczych.
Bałem się,
że w końcu ktoś może poważnie ucierpieć lub zginąć.
Coś mi podpowiadało, że muszę ją znaleźć.
W ramach śledztwa musieliśmy przesłuchać Liz.
Nagraliśmy to przesłuchanie.
Rozumiem, że ma pani problemy.
Opowie pani o nich?
Mój chłopak chodził dwa tygodnie z dziewczyną.
Od listopada ona mnie prześladuje.
- Jak ma na imię? - Cari.
Grozi esemesowo, że zabije mnie i dzieci.
Nie ma wątpliwości, że to celowe podpalenie.
A moje zwierzęta?
- Zwierzęta... - Wiem, że nie żyją, ale...
Zajmie się nimi towarzystwo ochrony zwierząt. Przykro mi.
Niech to się skończy.
Po pożarze Liz zebrała ocalały majątek i się wyprowadziła.
Nie zdradziła dokąd i wcale się nie dziwię.
Nie chciała, by Cari pojechała za nią.
Poczułem się samotny.
Nie wiedziałem, czy się złościć, smucić, czy płakać.
Straciłem partnerkę.
Jedyną osobę, która rozumiała, co przeżywałem.
Jedyne, co mi pozostało, to też się spakować i wyjechać.
Zmieniłem numer telefonu.
Znalazłem nową pracę.
Chciałem zacząć nowe życie z dala od Cari.
Ale i tak czułem,
że ona gdzieś tam jest.
HRABSTWO POTTAWATTAMIE
ROK PÓŹNIEJ
ARESZT I BIURO SZERYFA HRABSTWA POTTAWATTAMIE
Tutejsze biuro szeryfa to mała jednostka.
Dwa lata wcześniej słyszałem o dwóch detektywach
zajmujących się zaginięciem Cari Farver.
Samotna mama, która zwyczajnie zniknęła.
ZAGINĘŁA CARI FARVER
Nikt jej fizycznie nie widział.
Kontaktowała się jednak mejlowo i esemesowo.
Równocześnie detektywi z Omahy
badali podpalenie, molestowanie i akty wandalizmu,
ale po długim czasie
sprawa utknęła w martwym punkcie.
Ta sprawa zawsze mnie intrygowała.
Rozmawiałem z Jimem o tym, że powinniśmy się tą sprawą zająć.
Ryan to mój przyjaciel.
Niezłe uderzenie.
Nie znam większego metrokowboja od Jima.
Chyba nigdy nie jeździł konno, ale dobrze udaje.
Ryan lubi walić prosto z mostu.
Nieważne.
Ja cenię porządek.
Nasze umiejętności nawzajem się uzupełniają.
Poszedłem więc z Avisem do szefa z pytaniem,
czy możemy się zająć sprawą Cari Farver.
Dał nam zielone światło.
Pojechaliśmy do Nancy Raney, matki Cari. Mieszkała w Macedonii w Iowa.
Opowiedziała, jak to się zaczęło.
Minęło parę lat
od ostatniej rozmowy ze śledczym.
Podeszłam sceptycznie.
Chyba potraktowałam go szorstko,
bo za bardzo mu nie wierzyłam.
Od kiedy jej nie widzieliście?
Od 11 listopada 2012.
Czyli od kilku lat.
Krótko po wyjeździe zaczęła mi pisać,
że znalazła pracę w Kansas
i będzie zarabiać 100 000 dolarów rocznie.
Jej syn Max musiał zostać z nami.
Jaka była przed wyjazdem?
Co się działo, czy wspominała o czymś?
Była zmęczona natłokiem pracy.
Pewnie skrywała przede mną tajemnice,
ja też trochę ukrywałam przed mamą.
Ale zawsze dzwoniła.
Coś mi nie grało i dlatego zgłosiliśmy zaginięcie.
Jeśli uznała, że już nie chce tu mieszkać,
w porządku,
ale chcę wiedzieć, czy nic jej nie jest.
Czy jest cała i zdrowa.
Pierwotnie zająłem się tą sprawą z ciekawości.
Poznawszy Nancy, zmieniłem nastawienie. Chciałem jej dać odpowiedzi.
Przeglądając akta,
zauważyłem, że Cari cierpiała na chorobę afektywną dwubiegunową.
ZGŁOSZENIE ZAGINIĘCIA CARI PIĄTEK, 16.11.2012
CARI CHORUJE NA CHOROBĘ AFEKTYWNĄ DWUBIEGUNOWĄ
Tak, miewała depresje.
Uznałam, że pewnie spakowała leki,
ale nie.
U CARI ZNALEZIONO LEKI
Jeśli nie brała leków,
mogła inaczej się zachowywać.
Nękać, wysyłać wiadomości, prześladować i tak dalej.
Pierwsi śledczy uznali,
że zniknęła z powodu gorszego zdrowia psychicznego.
Wierzyłam,
że ona wróci.
Przeprowadziłem się, chciałem zacząć żyć na nowo.
Liz już nie ma.
Chciałem znów porandkować.
RANDKI W NEBRASCE
SZUKAJ
Zarejestrowałem się na innej stronce.
LAT 35, Z OMAHY
SZUKA KOBIETY
TWOJE PARY
Założyłem profile, zacząłem konwersować.
Z FREMONT W IOWA
Złapałem kontakt z jedną kobietą.
TATUAŻYSTKA
Dobrze nam się czatowało, umówiliśmy się na randkę.
Czekałem godzinę.
Kelner zagadał, czy mnie nie wystawiła.
A ja, że na to wygląda.
JADĘ. SPÓŹNIĘ SIĘ.
Posiedziałem jeszcze.
Siedziałem...
i siedziałem,
i siedziałem.
Gdy uznałem, że nie przyjdzie,
wysłała kolejny esemes.
TU CARI
PIERDOL SIĘ
Dałem dupy. Cari wróciła.
Tym razem jednak było dużo gorzej.
Nagle celem stała się Amy, moja była.
PODERŻNĘ JEJ GARDŁO
Zaczęła do mnie pisać Cari.
Kazała nie zbliżać się do Dave’a.
JAK BĘDZIE TRZEBA, POZBĘDĘ SIĘ CIEBIE
Byłam przerażona.
W końcu zaczęła pisać o moich dzieciach.
Poszłam raz z dziećmi pobawić się trochę do parku.
RYAN ZJEŻDŻA NA ZJEŻDŻALNI
A TY BUJASZ LEXI NA HUŚTAWCE
Wiedziała dokładnie, co robiliśmy.
Zastanawiałam się, czy mnie nie obserwuje.
Raz Cari napisała,
że zamierza
poderżnąć w nocy moim dzieciom gardło.
Syn spał na kanapie z kijem bejsbolowym.
Kazałam mu pójść do siebie.
A gdy zapytałam, dlaczego tam spał,
odpowiedział, że chciał nas chronić.
To było bolesne.
To nie zadanie dla dziecka.
Szukam pistoletu.
Do strzelania do celu?
Czułem, że to kwestia czasu,
nim komuś stanie się krzywda.
Musiałem chronić rodzinę.
Tata kupił mi więc pistolet.
Smith & wesson, dziewiątka, automat.
Już się bierzemy za papierologię.
Nie lubię broni, nie zamierzałem z nią chodzić.
Położyłem ją na górze sypialnianej szafy.
Moje dzieci tam nie sięgną, ale ja tak.
Mogłem ją w razie potrzeby wyjąć.
Choć wolałem nie.
To zagadkowa sprawa.
Najbardziej nas dziwiło,
że przez dwa lata nikt nie widział Cari na oczy.
Mejle, esemesy i aktywność na portalach społecznościowych
nie dowodziły, że Cari żyje.
Pisała w nich, że odeszła z pracy, przeniosła się do Kansas i chce być sama.
PRZESZUKANIE MIESZKANIA CARI, 22.04.2013
Ale obejrzawszy zdjęcia śledczych z jej mieszkania,
zauważyliśmy, że wciąż miała pełną szafę.
Zostawiła wszystkie swoje rzeczy.
Jakby miała jutro wrócić.
Albo po południu. Nic się nie zmieniło.
Łóżko było pościelone, na krześle był przewieszony płaszcz.
Nic nie sugerowało, że się spakowała i przeprowadziła.
WYCIĄGI BANKOWE CARI, LISTOPAD 2012
Sprawdziliśmy jej wyciągi.
Zauważyliśmy dwie transakcje
zarejestrowane parę dni po jej zaginięciu.
PŁATNOŚĆ KARTĄ
A po nich nic.
A przecież trudno przeżyć bez pieniędzy.
Gdy Cari zaginęła, jej tata był umierający.
Nie zostawiłaby ciężko chorego taty.
Przyśnił mi się kilka tygodni po swojej śmierci.
We śnie powiedział,
że mam być spokojna, bo ona jest z nim.
Wciąż widzę jego twarz.
Ale musiałam dbać o Maxa,
zapewnić stateczne życie.
Miał dopiero 14 lat.
Matczyne przeczucie podpowiadało mi,
że Cari nie żyje.
Gdy Jim znów przyjechał, powiedziałam mu,
że ona chyba nie odeszła sama.
Spojrzał na mnie i odpowiedział,
że też tak sądzi.
Uściskałam go i się rozpłakałam,
bo był pierwszym policjantem, który mi to powiedział.
Gdyby Cari nie żyła, to byłby przełom w sprawie.
Mieliśmy same teorie i spekulacje,
ale kontynuowaliśmy śledztwo.
Jakby dotyczyło czyjejś śmierci.
Dave i Liz od lat dostawali mejle i esemesy z pogróżkami.
Ale Cari nie wysłałaby tych wiadomości zza grobu.
Aby to rozwiązać, trzeba było znaleźć nadawcę tych wiadomości.
Potrzebny był informatyk.
Chwila.
Mam Soylent,
z kofeiną,
i kawę, też z kofeiną.
A także niedopitą kawę z kofeiną.
Tony Kava był naszym informatykiem
i ochotniczym zastępcą szeryfa.
Soylent.
Co to takiego?
Posiłek w płynie dla jajogłowych.
Zwykle wypijam dwa, trzy dziennie
i do tego jem humus.
Jako ochotnik
Tony zarabiał dolar rocznie za pomoc informatyczną w śledztwach.
Nie wiem, czy to widać, ale mam zaburzenia autystyczne.
To wyjaśnia, dlaczego codziennie jem i piję to samo.
Według mnie to pomaga w śledztwach.
W sprawie Cari Farver mieliśmy setki tysięcy mejli i esemesów.
Dowody cyfrowe z ponad dwóch lat.
Poznawszy ich źródło, moglibyśmy się dowiedzieć, co się przytrafiło Cari.
Każdy komputer ma adres IP.
POKAŻ ŹRÓDŁO
To skrót od Internet Protocol.
Taki adres domu, ale dla komputerów.
Znalazłszy adres IP mejla
bądź wiadomości SMS,
możemy dojść, skąd były wysyłane.
Ale nadawca tych wiadomości
korzystał z różnych usług, by ukryć swoje IP:
VPN-ów, proxy, Wi-Fi w mcdonaldzie.
Byłem pewien, że znajdę takie IP,
które okaże się kluczowe.
Trzeba było napisać program.
Nazwałem go Dex.
Napisawszy go, zacząłem wydawać polecenia.
Chciałem jakoś uporządkować ten chaos.
Mieliśmy miliony IP.
Zapytałem, ile jest unikatowych.
To zawęziło pulę do 13 000.
Potem wydałem polecenie:
pokaż dziesięć adresów, które najczęściej się powtarzają.
Spośród tych dziesięciu, które się powtarzały,
osiem to były VPN-y, które mało by pomogły.
Ale najczęściej używanym adresem
był 174.71.6.113.
Ten adres prowadził do domu w Council Bluffs w Iowa.
Mieszkał tam niejaki Todd Butterbaugh.
Bardzo mnie to zszokowało...
ADMINISTRATOR SIECI
...bo Todd pracował tu w hrabstwie i byłem
jego szefem.
To była oczywiście niezręczna sytuacja.
Najpierw trzeba było ukryć akta sprawy,
bo informatycy mieli do nich dostęp.
Potem wręczyliśmy mu nakaz przeszukania domu.
Traktowaliśmy go podejrzliwie.
Był informatykiem,
a ta sprawa jest mocno związana z komputerami.
Zapytaliśmy też, czy mieszka z nim ktoś,
kto używa jego sieci.
Powiedział, że się rozstaje i schodzi z pewną dziewczyną.
DOM TODDA
Mieszkała u Todda, odkąd spłonął jej dom.
Tą jego byłą-obecną dziewczyną
była Liz Golyar.
Zamurowało mnie.
Nagle sprawa obróciła się o 180 stopni.
Todd powiedział, że Liz od lat używa jego sieci.
Pozbierawszy wszystkie dowody do kupy, konta mejlowe i tak dalej,
jasne było, że prowadzą one do Liz.
Wszystko wskazywało na to, że odkąd zaginęła Cari,
podaje się za nią Liz.
Wszystkie wiadomości do Dave’a, Liz, Nancy, Maxa
wysyłała Liz.
Sądziliśmy, że Liz była ofiarą.
A jednak nie.
Była prześladowczynią.
Szeryfowie powiedzieli, że to sprawka Liz.
Nie wiedziałem, co myśleć.
Poszedłem na zaplecze warsztatu
i oparty o skrzynkę z narzędziami się rozpłakałem.
Próbowałem pozbierać części układanki
i ułożyć je w całość.
To nie Cari pisała do mnie przed moim domem.
To nie ona porysowała mi auto,
nie ona spaliła dom Liz
i nie ona wyjebała mi szyby.
Ten cały czas prześladowała mnie Liz.
To mi rozjebało łeb.
Przemyślawszy wszystko,
szybko pojąłem,
że Cari pewnie nie żyje.
To gorzka pigułka.
Bardzo gorzka.
NIE WCHODZIĆ
Uznaliśmy, że to Liz była odpowiedzialna za to,
co się stało z Cari,
ale mogliśmy tylko udowodnić, że udawała Cari.
I tyle.
Nie wiedzieliśmy, co się stało z Cari ani czy Liz miała w tym udział.
Nie mogliśmy więc aresztować Liz.
Ale stała się naszą główną podejrzaną.
Musieliśmy więc spojrzeć na wszystkie dowody
w nowym świetle.
Poprzedni śledczy sądzili, że Liz jest ofiarą.
Tak więc półtora miesiąca po zaginięciu Cari skopiowali Liz telefon.
Przeglądając pliki na nim,
zauważyłem coś, co przeoczyli poprzednicy.
Zdjęcie auta Cari.
Z 24 grudnia 2012.
NIEZGODNOŚĆ DAT!
Z akt wynika,
że policja odnalazła auto 8 stycznia.
Zdjęcie sugerowało, że Liz wiedziała, gdzie to auto stoi.
To nam dało nowy punkt widzenia na sprawę.
PRZESZUKANIE AUTA CARI
Po odnalezieniu auta w styczniu 2013
dokonano przeszukania.
Z raportu dowiedziałem się, że odnaleziono odcisk palca.
Pochodził z wnętrza auta,
z puszki na miętówki ze schowka.
Porównaliśmy te odciski z zapisanymi odciskami Liz.
Zgodność. Na tej puszce były odciski Liz.
ODCISK PALCA LIZ Z AUTA CARI
To jasno dowodziło, że Liz była w aucie Cari,
zanim odnaleziono auto 8 stycznia 2013 roku.
To był dla nas przełom.
Ale nie mówiło nic o tym,
co się stało z Cari ani gdzie ona jest.
Sprawa stała się poważna,
bo nie wiedzieliśmy, do czego Liz jest zdolna.
Chcąc zdobyć nowe dowody,
założyliśmy na auto Liz lokalizator.
Nieustannie śledziliśmy, dokąd jeździ.
Zauważyliśmy, że regularnie krąży wokół domu Amy.
Zaczęliśmy się bardzo bać o Amy.
W niedzielny wieczór byłem u dzieci.
Wróciłem około wpół do dziewiątej.
Poszedłem do sypialni się przebrać.
Gdy tylko otworzyłem szafę, zauważyłem, że broń ruszano.
Pistolet zniknął.
Nie było go.
Serce podeszło mi do gardła.
Telefon alarmowy, co się stało?
- Postrzelono mnie. - Gdzie pani jest?
W parku przy biurowcu szeryfa.
Wieczorem 5 grudnia 2015
kierowałem ruchem przy szopce betlejemskiej.
Usłyszałem wezwanie radiowe
o strzelaninie w parku Big Lake.
Ma pani silne krwawienie?
Mam we krwi stopy i nogę.
Rozumiem. Czy napastnik wciąż jest w pobliżu?
Nie sądzę. Uciekł.
Postrzelona kobieta w parku.
Usłyszawszy to, serce podeszło mi do gardła.
Natychmiast. Byłem pewien,
że w parku Big Lake postrzelono byłą żonę Dave’a, Amy Florę.
- Zna pani sprawcę? - Nie.
- Wie pani, jakiej jest płci? - Żeńskiej.
W wiadomościach podano,
że postrzeloną jest Liz Golyar.
Zadawaliśmy sobie pytanie,
kto by chciał postrzelić Liz.
Szok i niepokój po wieczornej strzelaninie w parku.
Policja szuka kobietę, która postrzeliła inną w nogę.
Okoliczności wydają się niejasne.
Policja kazała mi otworzyć drzwi.
Gdy to zrobiłam,
zobaczyłam dwóch funkcjonariuszy z wyjętą bronią.
Byłam przerażona.
Bałam się, co będzie z dziećmi.
Gdy mnie wsadzą.
Gdy Liz doszła do siebie,
wezwaliśmy ją na przesłuchanie.
Jestem śledczy Doty, pracuję w biurze szeryfa.
Wiem, co się stało w Big Lake.
- Aha. - Czytałem raport.
Wskazała pani jako sprawcę Amy.
Tak podejrzewam.
Tak naprawdę nie podejrzewałem Amy.
To chore, ale podejrzewaliśmy, że Liz sama to sobie zrobiła.
Że ukradła Dave’owi pistolet,
a następnie się z niego postrzeliła.
Postrzelono mnie w nogę.
Chciała wrobić Amy.
Nie tylko w strzelaninę, ale i w zabójstwo Cari.
Wiem, że Amy jest do ciebie wrogo nastawiona.
Tak jak i do Cari.
- Czy... - Tak powiedziała Dave’owi.
Mnie też.
- Jak to przejawia wobec Cari? - Wciąż ma ochotę ją sprać.
Wiedzieliśmy, że Liz ściemnia, ale udawaliśmy, że to łykamy.
Mnie się wydaje,
że skoro się nie bała postrzelić ciebie,
mogła też się odważyć zrobić coś Cari.
Liczyliśmy, że pomoże nam, jak się da,
bylebyśmy zamknęli Amy.
Wykorzystaliśmy to, by odwrócić sytuację
i wziąć ją podstępem.
Czy kojarzy pani...
Usłyszała pani kiedykolwiek z ust Amy
jakąś poważniejszą groźbę niż:
„Chcę pobić Cari”?
Czy rzucała poważne groźby
lub sugerowała, że skrzywdzi Cari?
- Bardzo by mi to pomogło. - Rozumiem.
Wtedy moglibyśmy ją oskarżyć.
Liczyliśmy, że Liz napisze do siebie, udając Amy.
I że poda dość szczegółów,
byśmy mogli ją przyskrzynić.
Liz miała się za mądrzejszą,
ale ona grała w warcaby, a my w szachy.
DO: LIZ GOLYAR, TEMAT: CARI
POSTRZELIŁAM CIĘ W PARKU, BO NIE CHCIAŁAŚ ZOSTAWIĆ DAVE’A
Kilka dni po przesłuchaniu Liz przekazała nam wiadomości od Amy.
SKRZYNKA ODBIORCZA
„Postrzeliłam cię w parku, bo nie chciałaś zostawić Dave’a”.
Wiedzieliśmy, że Liz napisała to do siebie.
Podając się za Amy.
To był dobry początek.
Potrzebowaliśmy jednak więcej szczegółów od Liz o tym, co się stało z Cari.
Policja nie mogła ot tak aresztować Liz,
bo miała za mało dowodów, by ją skazać.
Ale ja, dzieci i Amy byliśmy w niebezpieczeństwie.
Nie wiedzieliśmy, co szalonego może się wydarzyć.
Postrzeliła się. Do czego jeszcze jest zdolna?
Byłam przerażona.
Martwiliśmy się o Amy i jej dzieci.
Obmyśliłem więc plan.
Zadzwoniłem do Dave’a i nagrałem tę rozmowę.
Radzę jak ojciec ojcu i facet facetowi:
bądź jak najbliżej swoich dzieci.
Na twoim miejscu bym się wprowadził do Amy.
Dobra.
Dla bezpieczeństwa dzieci wróciłbym do swojej byłej
i zamieszkał z nią, gdyby było trzeba.
Dobra. Tak zrobię.
OBSERWACJA AUTA LIZ GOLYAR, DOM AMY FLORY
Czy mój plan miał ukryty cel?
Tak.
Wiedzieliśmy, że gdy Liz się dowie,
że Dave wprowadzi się do Amy,
Liz wpadnie w szał.
SIERŻANT J. DOTY
Tu detektyw Doty.
Dobra.
- Kto mówi? - Liz.
Co się dzieje?
Wciąż jej nie aresztowaliście. Miała okazję kogoś postrzelić,
zabić, zamieszkać z Dave’em
i chodzi wolno, a wy jej nie aresztujecie.
Bym mógł coś zrobić, Amy musi z nami rozmawiać.
- Jest tam pani? - Tak.
Musi podać pani więcej szczegółów,
byśmy mogli założyć sprawę.
Dobra.
To do usłyszenia.
Ta rozmowa z Jimem była punktem zwrotnym.
Plan działał.
To był przełomowy wieczór.
Liz zaczęła przekazywać więcej wiadomości od Amy.
JECHAŁAM AUTEM ŚWIRNIĘTEJ CARI
Tym razem jednak zaczęły napływać szczegóły o zabójstwie Cari.
Wyglądały jak relacja zabójcy o zbrodni.
DŹGNĘŁA JĄ W BRZUCH, POSPRZĄTAŁA AUTO
JAK UCHODZI Z NIEJ ŻYCIE
Wiedzieliśmy, że to nie Amy. Tylko udająca ją i pisząca do siebie Liz.
Opisywała, jak zaparkowała auto na pustym parkingu,
przykryła Cari plandeką i podpaliła.
Z jednej strony byliśmy podekscytowani, bo po latach zaczęły napływać dowody.
Ale z drugiej strony to, co opisywała, było potworne.
POWRZUCAŁA DO WORKÓW NA ŚMIECI
DO POBLISKIEGO KUBŁA
Jeśli te wyznania były prawdziwe,
były przełomem, bo dotąd nie wiedzieliśmy, co się stało z Cari.
Sądziliśmy, że Liz miała w tym udział, ale nie wiedzieliśmy jaki.
W mejlach powtarzała,
że Cari została zadźgana w swoim aucie.
Postanowiliśmy więc do niego wrócić.
Tym razem szukaliśmy śladów krwi.
Spryskaliśmy auto odczynnikiem.
Psikaliśmy, gdzie tylko się dało.
Ten roztwór w reakcji z krwią zaczyna świecić w świetle UV.
Sprawdziliśmy przednie siedzenie, pasażerskie,
tylne siedzenia,
przestrzeń za nimi.
I nic.
Nie było śladów krwi.
Ale to auto Cari.
Mogła być dźgnięta, prowadząc je.
Rozprułem więc siedzenie kierowcy
i nic nie znalazłem, tylko piankę.
Potem zrobiłem to samo z siedzeniem pasażera.
Na siedzisku była wielka czerwona plama.
Oto nasze miejsce zbrodni.
- Z kim jedziesz? Z Ambrose’em? - Tak, biorę go.
Zadzwonił detektyw Avis
i powiedział, że została aresztowana.
Poczułem natychmiastową ulgę.
Ale nie całkowitą.
Nie da się po czterech latach od razu odetchnąć.
To tak nie działa.
TYLKO DLA POJAZDÓW SŁUŻBOWYCH
Siedzisz tu dziś,
ponieważ mam do ciebie sporo pytań.
Widziałaś kiedyś auto Cari?
- Widziałaś je? - Nie.
Miałaś w telefonie zdjęcie jej auta, z jej blachami. Explorera.
- Nigdy nie widziałam jej auta. - Byłaś w nim.
- Prowadziłaś je. - Nieprawda.
Nigdy nie byłam w jej aucie.
Ani w jego pobliżu. Nigdy.
- Były w nim twoje odciski. - Nieprawda.
Naprawdę. Nie kręciłam się przy jej aucie.
Ani go nie widziałam.
Dobrze to przemyśl.
Jak chcesz, aby się to potoczyło.
Chcesz wypaść jako skruszona czy bezlitosna?
Bo po tych czterech latach
jej rodzina żąda odpowiedzi.
Całymi latami
ktoś wysyłał mejle, podając się za Cari.
Do czyjego domu prowadzą adresy IP?
Do twojego.
Dlaczego pisałaś te mejle?
Nie pisałam żadnych.
Są od ciebie.
Nieprawda.
Nie oskarżycie mnie o coś, czego nie zrobiłam.
Odciski wskazują na ciebie.
Więcej nie powiem. Żądam adwokata.
Właśnie doszły nas słuchy o aresztowaniu.
Oskarżona o zabójstwo Golyar
przebywa w areszcie w Pottawattamie.
Aresztowanie nie zakończyło śledztwa.
Czekał nas trudny proces.
Potrzebowaliśmy pomocy genialnych prokuratorów.
Patrząc z zewnątrz,
sprawa nie wyglądała obiecująco.
Zastanawiałam się,
jak przekonam sędziego, że to prawda.
ZDJĘCIE WYSŁANE PRZEZ CARI
Chodziło o kogoś, kto porysował sobie auto, podarł własne ubrania.
Ona nawet podpaliła swój dom.
Kto normalny by się postrzelił w nogę?
Najbardziej martwiłam się, jak udowodnię zabójstwo, nie mając ciała.
Musieliśmy udowodnić, że Cari nie żyje
i że zabiła ją Liz.
Harowaliśmy dzień i noc.
Szukaliśmy dowodu na to, że Cari nie żyje.
Z Avisem poruszyliśmy niebo i ziemię.
Chcieliśmy wszystkiego, co by nam mogło pomóc w tej sprawie.
To było wyczerpujące.
Pracowaliśmy do 16 godzin dziennie.
W kółko przeglądaliśmy te same zdjęcia z telefonu,
bo a nuż coś przegapiliśmy.
Jakiś mejl czy konto mejlowe.
Odbiło się to na mojej żonie.
Rozpadało się moje małżeństwo.
Bolało mnie, że nie mogę być dobrym tatą.
Rok przed tym, jak wziąłem się za tę sprawę,
wykryto u mnie guza mózgu.
Akurat gdy zaczęło się naprawdę rozkręcać,
guz urósł, co oznaczało operację.
Zapytałem, czy przez to będzie mi się gorzej pracowało.
Odpowiedziano mi, że tak.
Postanowiłem więc odłożyć operację do zakończenia sprawy.
Dawaliśmy z siebie wszystko.
W nadziei, że znajdziemy brakujący element.
Wracaliśmy do każdego.
Pytaliśmy, czy o niczym nie zapomnieli powiedzieć.
Byliśmy na entym przesłuchaniu u Dave’a.
Wychodząc, nagle się zatrzymali.
Kava się odwrócił i nagle wypalił...
„Jeszcze jedno: masz jakąś elektronikę
z listopada, grudnia 2012, której nie dałeś nam obejrzeć?”
Poszedłem poszperać do graciarni.
Znalazłem stary tablet,
zakurzony, od dawna nieużywany.
Niczym się nie wyróżniał, ale miał kartę pamięci.
Mikrokartę SD.
Sprawdziłem ją.
Nie miała żadnych plików.
Pusta. Sformatowana.
Ale gdy się poszpera,
można znaleźć skasowane pliki, i tak zrobiliśmy.
I tak oto...
znalazłem na niej jakieś 11 000 miniatur zdjęć.
Przeglądając je, zauważyłem, że wiele z nich to selfiki Liz.
Selfik Liz.
I kolejny.
Jeszcze jeden.
Serce zaczęło mi walić.
Z dat zdjęć wywnioskowaliśmy,
że to musiała być karta z telefonu Liz
z czasów, gdy zaginęła Cari.
A to dopiero.
Zacząłem przeglądać te tysiące zdjęć,
szukając informacji z 2012 roku,
która by pomogła rozwiązać tę sprawę.
Spośród tysięcy zdjęć
moją uwagę przykuło jedno.
Myślałem, że to palisander.
Nie sądziłem, że przyda się w sprawie,
ale zaciekawiło mnie, bo było inne.
Przyjrzawszy się pod różnymi kątami,
uznałem, że jest na nim stopa.
Nie jestem patologiem, nie mam podręcznika anatomii.
Poszedłem poszukać.
Znalazłem rycinę
przedstawiającą żyły na stopie.
Po śmierci można zaobserwować
tak zwaną siność siatkowatą, która uwidacznia żyły.
Nagle pomyślałem,
że to zdjęcie martwego ciała.
Być może stopy Cari.
Zadzwonili w weekend Dnia Prezydentów.
Trudno było to dostrzec.
Ale liczyliśmy, że to może być kolejny dowód.
Mieliśmy też szansę dowieść,
że to stopa Cari, bo był na niej tatuaż.
Zapytaliśmy Nancy,
czy Cari miała tatuaż.
Odpowiedziała, że tak.
Miała tatuaż na stopie.
Chiński znak oznaczający matkę.
W Omasze przed sądem stanęła kobieta.
Trójkąt miłosny ze skutkiem śmiertelnym.
Jednak obrona podaje zabójstwo w wątpliwość.
Pierwszego dnia rozprawy byłam zdenerwowana.
To nie była formalność.
Musieliśmy udowodnić nie tylko śmierć Cari,
ale i sposób śmierci,
umyślność jego spowodowania.
To były wielkie wyzwania.
To śmiertelne zauroczenie w czystej postaci.
Aż do procesu nie wiedziałam, co się przydarzyło Cari.
Cari jest bez wątpienia martwa.
Dowody wskazują, że zginęła w Omasze.
Żal mi jej rodziny.
Wieść o tym, że Cari zadźgano...
Twoje dziecko, nie jesteś na to...
Tego się nie...
To koszmar.
Te zdjęcia to trofea.
Pamiątki tych ohydnych czynów.
Jakby to było jakieś osiągnięcie.
Próbowali mnie ostrzec,
ale nie można być przygotowanym na wieść, że okaleczono ci córkę,
a potem wyrzucono.
Od 13 listopada 2012 nikt o niej nie słyszał
i nikt jej nie widział.
Serce mi się kraje.
Najgorsze było oczekiwanie na werdykt. Nie dało się spać.
Przeglądałam dowody, pytałam się, czy zrobiłam, co mogłam.
Wchodząc na salę, czułam napięcie.
Były tam media i rodzina.
Czekaliśmy na sędziego.
Chciałem wierzyć,
że jej wina była już przesądzona,
ale baliśmy się,
że równie dobrze może wyjść wolna.
Stawka była wysoka.
Jeśli uniewinnią Liz, Cari nie zostanie oczyszczona.
Nancy, Max i cała rodzina pozostanie napiętnowana.
Pamiętam, jak wstałem
i z nerwów trzęsły mi się ręce.
Sąd stwierdza,
po dokładnej analizie dowodów
i po argumentacji obrony, że nie wykazano zasadności oskarżenia,
ponieważ nie odnaleziono ciała Cari Farver...
Serce podeszło mi do gardła.
Mówił tak,
jakby wyrok miał być uniewinniający.
Jednak decydująca okazała się przytłaczająca liczba dowodów
przedstawionych przez prokuraturę.
Ale potem zaczął mówić inaczej.
Cari nie postanowiła dobrowolnie zniknąć z powierzchni ziemi.
Niestety została zabita.
Sąd stwierdza ponad wszelką wątpliwość,
że oskarżona umyślnie i w złej wierze zabiła Cari Farver
około 13 listopada 2012 roku
w hrabstwie Douglas w Nebrasce.
Był płacz,
uściski z całą rodziną.
Było mi żal Nancy i Maxa,
bo stracili córkę, matkę,
i nie da się tego cofnąć.
Jedyne, co mogliśmy zrobić,
to przywrócić dobre imię Cari w jej małej mieścinie.
Mówiło się, że Cari oszalała,
co oczywiście było bolesne.
Mocno krzywdzące dla rodziny.
Bardzo się przez ten czas zżyliśmy z Nancy i Maxem.
Dalej, pchaj.
Poznaliśmy też prawdziwą Cari.
O rety.
Dajesz, mamo.
Dobra, idziemy.
Muszę wyjąć to ciastko. Widzisz je?
Zobaczyliśmy, że była cudowną matką.
Patrzcie, co wyszło.
Dobrym człowiekiem.
- O ja! - Wykroił...
- No tak. - Dobra.
O ja cię.
Musisz... Aby wyłączyć...
Spotykałem się z kobietą z ambicjami,
uśmiechniętą, chcącą być kimś.
Pragnęła coś w życiu osiągnąć.
Przykro mi, że tak się stało.
Gdybym nie poznał Cari, ona nie poznałaby Liz
i by do tego nie doszło.
Gdybym miał wybrać między tym obłędem
a spławieniem Cari, zrobiłbym to drugie.
Ale tak się nie da.
Co nie?
To które ja wbijam?
- Od sześć do dziesięć. - Ciemno to widzę.
Dziesiątka, szóstka.
Wątpię, bym trafił.
- To wal we wszystkie. - Spróbuję.
Będę dozgonnie wdzięczna
Jimowi Doty’emu
Ryanowi Avisowi
i Tony’emu Kavie.
- Znów ja? - Serio nie umiesz grać w bilarda?
Oglądałem.
Dobra.
Dzięki nim nie oszalałam.
I zawsze będą mi bliscy.
Są świetni w swoim fachu.
I gdyby nie oni, wciąż żyłabym w niewiedzy.
LIZ GOLYAR SKAZANO NA DOŻYWOCIE
BEZ MOŻLIWOŚCI ZWOLNIENIA WARUNKOWEGO
Napisy: Dawid Zacharyasz