Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
AMAZONIA PERUWIAŃSKA 1973
Myślisz, że jesteśmy blisko?
Niezwykle trudno je znaleźć.
Nikomu nie udało się złapać żywego.
Zgodziłem się cię chronić, bo myślałem, że wiesz, gdzie je znaleźć.
Naprawdę warto poczekać.
Badania martwych okazów wykazały, że peptydy w jadzie pająka...
korygują wewnętrzną strukturę komórek.
Ten pająk daje człowiekowi nadludzką siłę...
jak u Las Arañas.
Las Arañas?
Legendarni ludzie-pająki, skaczący po drzewach
i karzący złych ludzi swoim jadowitym dotknięciem?
Wolę się opierać na faktach naukowych, a nie legendach, panie Sims.
One się tu marnują.
Te pajączki mogą wyleczyć setki chorób.
Można by...
- W porządku? - Nie.
Robi wszystko, by utrudnić mi pracę.
Nie mogę jej na to pozwolić.
Jestem tak blisko.
Może powinnaś odpocząć.
Nie mam czasu.
Dziękuję.
Za parasolkę.
Znalazłam.
Znalazłam pająka.
Czyż nie jest piękny?
- Niesamowite, co? - Constance.
Takie maleństwo, a ma taką moc.
Co ty robisz?
Nic nie rozumiem.
Szukałem tego pająka przez wiele lat.
Możemy pomóc tak wielu ludziom.
Nie interesuje mnie to.
Mnie nikt nie pomógł, gdy moja rodzina głodowała.
Moje życie było inne niż twoje. Nie miałem tylu możliwości.
Popełniasz błąd.
- Daj mi pająka. - Nie. Źle robisz.
- Dawaj. - Nie.
- Dawaj. - Nie. Ezekiel.
Pozwoliłbym ci odejść.
Nie.
Nie będzie jej łatwo...
ale jest silna.
Wróci tu, aby szukać odpowiedzi. A ja...
będę tu na nią czekał.
Szybciej!
NOWY JORK 2003
Jedź!
Dobra! Dobra!
Tutaj 2-10. Mam 42-letnią kobietę. Kod trzeci.
Nie czuję pulsu. Zaczynam masaż serca.
Ben, co ty w ogóle tam robisz?
Zamienisz się? Mogę prowadzić.
Nie pozwolę jej umrzeć.
Szybciej.
Jak ci idzie?
Ostatni raz tak jechałem pod ostrzałem nieprzyjaciela.
Aż tak tęsknisz za wojskiem?
- Aż tak się cieszę, że jestem w Queens. - Tu nigdy do ciebie nie strzelali?
Nie powinnaś być w szkole?
Kto pokazuje palec karetce?
Wyjdziesz z tego.
Jezu.
Dzieciaki.
- Zmuszą mnie do wygłupów. - Nie.
Będziesz z nami grillować w ogródku.
- Wiem, jak to będzie wyglądało. - Czyżby? Ciekawe skąd?
- Nigdy nie byłaś na baby shower. - Nie lubię być zmuszana do wygłupów.
Cieszę się, że was złapałam. Wyjdzie z tego.
Kto?
Wasza pacjentka.
Jej synek chciał ci podziękować.
To zasługa pana Parkera, a więc...
Weź to.
Weź.
Tak po prostu.
- To bardzo... - Dziękuję.
- Dzięki. - Dziękuję.
Zaprowadzę was do niej.
- Państwo są rodziną? - O Boże.
- Jestem pasierbicą. - Myślę, że wolałaby...
Jasne, tato. Widzimy się w domu?
Dobra.
Chodź, kolego.
Do mamy.
Dobra. To dla ciebie. To dla mnie.
- Dzięki wielkie. - Jasne.
Co mam z tym zrobić?
Włóż do kieszeni. Potem wyrzucisz, tylko nie tutaj.
Nie da się nawet złożyć. To karton.
Proszę.
Obydwoje nie znosimy rodzinnych imprez.
- I chyba mam coś zaplanowane... - Od kiedy coś planujesz?
Jesteś nieprzewidywalna.
Nie lubię się ograniczać. Mogę zostać gdzieś na noc.
Mogę pójść do muzeum albo wyprowadzić psa.
Nie masz psa.
Mogłabym adoptować. W ramach rewanżu.
Chyba jako dziecko sprawiałaś więcej kłopotu niż szczeniaczek.
Skąd ten pomysł?
Byłam wzorowym dzieckiem z adopcji. Sikałam na dworze itp.
No więc...
poznałem kogoś.
Tak? Jak ma na imię tym razem?
O, poważna sprawa.
Szczęściara z niej.
Dzięki.
„Jesteś urodzonym zwycięzcą”. Wziąłem twoje przez pomyłkę.
Prosiak.
Proszę.
Zobaczmy, co czeka ciebie.
- A jeśli nie chcę wiedzieć? - To tylko ciasteczko.
Będziesz...
„Będziesz”.
Wkrótce co?
- Nie mam przyszłości. - Cassie.
- Wiesz, co to znaczy? - Co?
Że drukarka im się popsuła. Już więcej u nich nie zamawiajmy.
Widzimy się w kafejce na rogu.
- Myślisz, że sobie z tym poradzę? - Jasne.
Zapłacimy jutro.
Tata musi tylko dostać wypłatę.
Dawno go nie widziałem.
- Może uda się coś z nim ustalić. - Nie ma go w tej chwili.
Dobrze. Przyjdę jutro. I koniec z wymówkami.
Przysięgam. Zapłacimy.
Dobrze.
My, wolne duchy, musimy trzymać się razem.
Ktoś tu jest głodny.
MOJA RODZINA MAMA TATA JA
Mam nadzieję, że pająki były tego warte, mamo.
Dla własnego bezpieczeństwa proszę pozostać na miejscu.
Trzeba to będzie rozciąć.
Wypadek z udziałem trzech pojazdów.
Jeden przewrócony, uwięziony kierowca.
Przyjęłam. Wysyłam wsparcie.
Nie otworzą się.
Spokojnie. Wyciągniemy pana.
Proszę się nie ruszać.
Proszę pana...
Jak pan ma na imię?
Robert.
Jestem Cassie.
Pomogę panu. Będzie dobrze.
Kiedy przetnę pasy, spadnie pan.
Mój partner Ben pomoże się panu wydostać.
Trzy, dwa, jeden.
Dobra. Zaczynamy na trzy.
- Dobrze? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
Dobra. Będzie dobrze.
Proszę leżeć. Zbadamy pana.
- Hej! Cassie! - Ben!
- Cassie! - Ben!
79 na 55.
- Spokojnie, nic mi nie jest. - Musisz iść do szpitala.
A jednak zmuszą cię do wygłupów.
Zgadywanki!
Zimno, nawet nie letnio.
Cassie!
To miejsce to śmiertelna pułapka.
Nie uratujesz całej trójki!
Ta sieć pozwoli ci być w kilku miejscach naraz.
Jesteś jedyną osobą, która może zmienić przyszłość.
Nie!
Cassie!
Dobrze, oddychaj!
Oddychaj!
Żyjesz.
Czy ja umarłam?
Minęły trzy minuty, zanim cię wyciągnąłem.
- Trzy minuty? - Tak.
Witaj z powrotem w krainie żywych.
Nigdzie pan nie pójdzie.
79 na 55.
Musisz iść do szpitala. Musi cię obejrzeć lekarz.
Nie trzeba.
Ufam twojej wiedzy.
Och, 80%. Nie, no świetnie.
Trochę więcej niż śnięta ryba.
Dobra. Saturacja rośnie, jest już 89.
Możesz wracać do wody.
Nigdzie pan nie pójdzie.
79 na 55.
Musisz iść do szpitala. Musi cię obejrzeć lekarz.
Serio, Ben, nie przesadzaj. Nic mi nie jest.
Czekaj. Sprawdzę saturację.
Znowu?
- O czym ty mówisz? - Było 89.
Wcale nie...
O, rzeczywiście.
Nic ci nie jest? Co się tam wydarzyło?
Nic mi nie jest.
Chcę iść do domu obejrzeć Idola.
Piękny apartament.
Gdzie mój pająk? Ktoś ukradł pająka.
Kim jesteś?
Nie!
- Zły sen? - To nie sen.
Ktoś mnie zamorduje.
Och, to niefart.
Widzę trzy twarze.
Co noc ten sam sen.
To przekleństwo.
Wszyscy kiedyś umrzemy.
Tego chyba się nie da powstrzymać.
Gdybyś wiedziała, kto chce cię zabić,
próbowałabyś go powstrzymać.
No dobrze...
Nie masz pojęcia, jaka to męczarnia
bez końca przeżywać swoją śmierć.
Nie ucieknę przed tym.
Nie będę czekał, aż to się stanie.
Znajdę je i zabiję pierwszy.
A więc wiesz, kto to zrobił... to znaczy...
kto to zrobi?
To są zawsze te same twarze.
Wyobrażasz sobie, jakie to frustrujące?
Próbować zidentyfikować kogoś na podstawie wizji?
Ale ostatnio...
pojawiły się nowe technologie.
Nowe możliwości odszukania osoby na podstawie wyglądu.
Słyszałem, że taką technologię posiada Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.
Co robisz?
Co to za trucizna?
Podaj hasło.
Nie mogę. Proszę!
„Proszę” to hasło?
Powiedz, zanim sparaliżuje ci usta,
a powstrzymam truciznę.
Q-9-2-0...
B-3-7-5.
O Boże.
Uwierz mi, to dobrze, że nie wiedziałaś,
że dziś masz umrzeć.
ABN POZIOM DOSTĘPU 1
Hej, Cassie.
Serio. Otwórz knajpę z grillem.
- Cześć. - Znasz się na rzeczy.
- Już wyszedł. - Tak...
Cassie!
Cześć!
Następnym razem, kiedy zechcesz popływać, idź na basen.
Bardzo zabawne. Świetne poczucie humoru.
Ugniatasz te burgery?
Żeby wycisnąć tłuszcz.
W tym jest cały smak. Poza tym to grozi pożarem.
- Trzymaj. - Dzięki.
Po tym, co przeszłam, nie lepsze byłoby piwo?
Zgodnie z procedurami
zero alkoholu w ciągu 24 godzin od śmierci. Więc...
- Tak jest w regulaminie? - Właśnie.
Nuda.
- Opowiadaj. Musiało być ciekawie. - Przeciwnie.
Widzieliście to setki razy. Zatrzymanie akcji serca.
Serce znów zaczyna pracować i jest w porządku.
Serio?
Nie żyłaś?
Widziałaś białe światło czy...
Prawdę mówiąc, widziałam New Jersey...
- ...więc nie wiem. - Nie zalewaj.
Hej.
Widziała New Jersey.
Znowu dusił burgery?
- Tak. Już są do niczego. - Proszę. Twoja kolej.
No to już po nich.
- Będziemy zaczynać. - Co?
Co?
Zaczynają. Powinnaś tam iść.
A jednak zmuszą cię do wygłupów.
- Tak. Dziękuję. - Proszę.
Baw się dobrze.
- To dla ciebie. - O Boże.
- Cześć. - Patrzcie, kto przyszedł.
- Szaleństwo. - To trudna decyzja, więc wzięłam dwa.
To jest jak...
- Hej. - Cześć.
Cassie Webb. Dzięki za zaproszenie.
Partnerka Bena? Jestem jego szwagierką, Mary.
Miło mi.
Ben się cieszy, że zostanie wujkiem. Co ja bym bez niego zrobiła?
- Richard wyjechał. - Znowu?
Dokąd tym razem?
Do Mumbaju...
Szanghaju... Nie nadążam.
Wciąż podskakuje.
I jest głodne.
Ma już imię?
To będzie temat zgadywanki.
- Zgadywanki? - Zgadywanki!
Zgadywanki!
Dobra.
„Moja mama zawsze mi odkrajała skórkę z kanapek”.
- Chloe, to ty? - Tak.
Moja wierzyła, że dzięki skórce włosy zaczną się kręcić.
Zrozumienie tego zajęło mi lata.
Czyje to jest?
To moje.
Chyba masz jakieś miłe wspomnienie związane z mamą?
Moja mama zmarła w czasie porodu.
Ale nie było tak źle. Nie było...
To znaczy, oczywiście, było kiepsko, ale wiecie...
Umarła.
Ale ja rosłam zdrowo.
Śmierć przy porodzie rzadko się zdarza.
Mama wybrała się do dżungli amazońskiej
w ostatnim miesiącu ciąży.
Setki kilometrów od placówek medycznych, więc...
Jasne, to teraz...
następna zgadywanka.
Zgadujemy imię dziecka Mary.
Super!
Dobra, ja zacznę.
- Sam. - Nie.
Steven.
- Nie Steven. - Kurczę.
Zimno, nawet nie letnio.
Kiełbaskę?
Richard Junior?
Marzenie Richarda.
Cassie...
twoja kolej.
- Ben? - Na imię ma...
Kiełbaskę?
Richard Junior?
Marzenie Richarda.
Cassie...
twoja kolej.
Już powiedziałam.
Serio? Na tym polega ta zabawa?
Przepraszam. Mamy wezwanie. Pożar na nabrzeżu.
Więc...
W porządku?
Tak. Tylko... mam jakieś dziwne déjà vu.
Jest pan bezpieczny.
- Nie ma złamania. - Przechodźcie tędy.
Wyciągnijcie ją.
Wyciągam kobietę przy wejściu.
- Ruchy! - Dajcie większe ciśnienie.
Uciskaj nogę w tym miejscu.
Lewa kość promieniowa złamana. Stan stabilny.
Czekaj. Sprawdź brzuch.
Obrażenia wewnętrzne. Dobra robota.
Idziemy. Szybciej.
- Muszę tam wprowadzić ludzi. - Konstrukcja jest niestabilna.
Ludzie są uwięzieni. Trzeba ich opatrzyć.
W środku są materiały wybuchowe. Przemysłowe fajerwerki.
Może wybuchnąć.
- Cassie! - Może wybuchnąć.
Cassie!
To miejsce to śmiertelna pułapka.
- Jest pan bezpieczny. - Wyciągnijcie ją.
Stabilny.
Czekaj. Sprawdź brzuch.
Obrażenia wewnętrzne. Dobra robota.
Szybciej.
Muszę tam wprowadzić ludzi.
- Konstrukcja jest niestabilna. - Ludzie są uwięzieni.
W środku są materiały wybuchowe.
- Przemysłowe fajerwerki. - To miejsce to śmiertelna pułapka.
Cassie!
Cassie! Cassie.
Dawaj na triaż.
- Tutaj. - Możemy jechać.
Nic panu nie będzie.
- Stabilny. Gotów do transportu. - Potrzebujemy więcej ludzi.
- Będzie dobrze. - Stabilizuj głowę, przygotuję nosze.
- Pomogę. - Czekaj. O'Neil!
Przyjąłem.
Co? Muszę jechać.
Pozwolisz mi prowadzić?
O czym ty mówisz?
Nie wiem. Mam dziwne przeczucie.
Cassie, chodź.
- Pozwolisz mi prowadzić? - Miałaś wypadek w pracy.
Nie o to chodzi.
Nie daj się zwariować.
Cassie, chodź tu!
Tu O'Neil. Ruszam z nabrzeża. Wracam...
O'Neil, wychodź.
Oddychaj, O'Neil.
Proszę!
Dawajcie! Szybciej!
Obudź się!
O'Neil, proszę.
- Widziałaś białe światło czy... - O'Neil, proszę.
Cassie! Cassie!
Proszę. Wracaj.
No już, proszę.
- Ben, pomóż. - Cassie, już dobrze.
Już dobrze.
Spokojnie. Dobrze?
Nie mogłaś nic zrobić. Rozumiesz?
Warto było się starać?
Skala inwigilacji ABN jest bezprecedensowa.
Mają dostęp do wszystkiego.
- Nie ma gdzie się ukryć. - O to w tym chodzi.
Możliwości są nieskończone.
To fascynujące.
Ale w niewłaściwych rękach...
Można namierzyć dosłownie każdego. To wszystko zmienia.
Muszę odnaleźć te kobiety teraz,
zanim posiądą moc.
Tak wyglądają w twoich wizjach, z tego co pamiętasz.
Te twarze dręczą mnie od lat.
Nie wiemy, jakiego czasu dotyczą wizje, więc daję margines dziesięciu lat.
Tak powinny wyglądać teraz.
Młodsze, niż myślałam.
Celem są nastolatki.
Teraz są nastolatkami, ale w przyszłości
będą miały moc i spróbują mnie zniszczyć.
Urodziłem się w biedzie.
Nie zrezygnuję ze wszystkiego, co osiągnąłem,
i nie dam odebrać sobie życia.
Jeśli korzystają z transportu publicznego,
pójdą do muzeum, wezmą pieniądze z bankomatu
w dowolnym miejscu na świecie...
Znajdź je.
Płacę ci fortunę.
Dobra, znajdę je.
Brak zamglonego widzenia, podwójnego widzenia
i zmian barwnikowych.
Wzrok jest dobry, i wyniki badań w normie.
A te wizje?
Dlaczego widzę te rzeczy?
Trauma może mieć długotrwałe skutki.
To nie jest trauma.
Wiedziałam, że on zginie.
Widziałam to.
Cassie, mam tu dokumentację ze wszystkich konsultacji.
Tomografia głowy jest w normie. Rezonans też. Żadnych nieprawidłowości.
Wiem, że to brzmi jak szaleństwo, ale nie rozumiem, co się dzieje.
Zalecam tydzień wolnego.
Odpocznij. Pooglądaj stare filmy.
Możemy zrobić badania krwi lub skierować cię do psychologa.
Ale jestem pewna, że wszystko wróci do normy.
Nawiedził mnie oto Duch Świąt, Które Nadejdą.
Wiem, że pokażesz mi cienie tego, co ma się dopiero zdarzyć.
Duchu Przyszłości, lękam się ciebie bardziej niż innych zjaw.
Ale pomimo strachu, powiadam ci, jestem za stary!
- Niezdolny się zmienić. - O czyim pogrzebie była tu mowa?
Hej, Cass. To znowu ja, Ben.
Wiem, że tam jesteś. Odbierz.
Powinienem tam być.
Dobra. Pogrzeb O'Neila jest dziś o 14:00 w Poughkeepsie.
Wszyscy będą.
Wiem, że to ostatnie miejsce, w którym chciałabyś być...
ale gdybyś przyszła, pomogłoby to Susan.
I tobie może też.
Jeśli teraz wyjedziesz, zdążysz.
Cassie?
Cass?
Zanim się zbliżę do tego nagrobka, powiedz mi jedno.
To cienie tego, co musi nastąpić?
Czy zaledwie tego, co może nastąpić?
Przykro mi, Scrooge, ale...
niczego nie możesz zmienić.
To cienie tego, co musi nastąpić?
Czy zaledwie tego, co może nastąpić?
To niczego nie zmieni.
A jednak nie zginąłeś.
Prosimy nie zostawiać bagażu bez nadzoru.
Chodźcie. Tędy.
Zejdźmy po rampie.
Ekstra.
Proszę bilet do Poughkeepsie.
Pociąg do New Haven stoi na torze 25.
Prosimy nie zostawiać bagażu bez nadzoru.
Anya Corazón wchodzi na peron.
Jest sama.
Julia Cornwall jest w hali głównej, też sama.
...proszę zgłosić pracownikowi MTA.
I Martha Franklin.
Cholera.
Wszystkie znalazły się tu w tym samym czasie?
To nie przypadek.
Coś musi je łączyć.
Albo...
coś je połączy.
Prosimy nie zostawiać bagażu bez nadzoru.
Jeśli dzieje się coś podejrzanego, proszę to zgłosić pracownikowi MTA.
Pociąg do New Haven stoi na torze 25.
Proszę wsiadać.
Nowy Jork dzisiaj to nowy wymiar szaleństwa.
Prosimy nie zostawiać bagażu bez nadzoru.
Jeśli dzieje się coś podejrzanego, proszę...
To studium przypadku?
Pociąg do New Haven stoi na torze 25.
Proszę wsiadać.
Dobrze, usiądź tam, a ja zajmę to miejsce.
Pociąg do New Haven stoi na torze 25.
Proszę wsiadać.
To pociąg do Mount Vernon, tak?
O Boże.
Pociąg do New Haven stoi na torze 25.
To się dzieje naprawdę?
Nic pani nie jest?
Boże, chyba oszalałam.
Nowy Jork dzisiaj to nowy wymiar szaleństwa.
To pociąg do Mount Vernon, tak?
Mam nadzieję, że nie.
Pociąg do Mount Vernon odjedzie z toru 8.
Hej, wracać. Biegną w twoją stronę.
...nie zostawiać bagażu bez nadzoru.
Jeśli dzieje się coś podejrzanego, proszę to zgłosić pracownikowi MTA.
Proszę wstać! Wysiadajcie! Wysiadajcie!
- Wstawaj! - Ja?
Wysiadaj! Zginiesz, jak tu zostaniesz!
- Wstawaj! - Pani nam grozi?
To sytuacja krytyczna.
Proszę słuchać instrukcji.
- Proszę wysiąść z pociągu. Już. - Mama zabrania gadać z obcymi.
- Wstawaj! - Oddawaj!
Hej, oddaj to!
Wniosę oskarżenie.
Rób, co chcesz.
Oddaj mi moją deskę.
Idziemy.
Co? Nie.
Dobra, trudno.
- Oddaj mi moją deskę. - Dobra.
Co to za sytuacja krytyczna?
- Ona chce nas porwać! - Co?
Zupełnie nie o to chodzi. Ciii. Po prostu...
To jest sytuacja krytyczna. To.
Czy ktoś jeszcze to widzi?
- On chce was zabić. - Skąd...
- Dlaczego? - Nie wiem. Chodźcie.
- Nie mamy biletów. - Tym się teraz martwisz?
Proszę odsunąć się od drzwi.
Pociąg rusza.
Proszę usunąć bagaż z pustych miejsc i umieścić na półce bagażowej.
Idziemy.
Dobra.
Hej, jestem w dobrym pociągu?
Nie mam pojęcia.
Proszę przygotować bilety do kontroli. To pociąg do North... Co pan robi?
Nie! Pomocy!
O chorobcia.
Chodźcie.
Szybko.
Biegiem!
Tam jest wyjście awaryjne na ulicę.
Szybko.
- Pomocy. Tutaj. - Policja, jaka ulga.
- Wezwijcie wsparcie. - To nie będzie konieczne.
- To pomyłka. - Nie rozumiecie.
- Spokojnie. - Ktoś nas atakuje.
Jesteście bezpieczne.
Uciekajcie! Szybko!
Biegiem!
Biegiem! Szybko!
Szybko!
Idziemy.
- Wsiadajcie. - Co?
- Proszę. Dziękuję. - No już. Szybko.
- Przesuń się. - Dziękuję bardzo.
Och, dzię... Hej!
Świr. On zabił tych policjantów?
Chodził po ścianach i unikał kul. To w ogóle możliwe?
Współczynnik tarcia stopy jest zbyt niski, by utrzymać kogoś na ścianie...
- Co to jest? - ...a co dopiero na suficie.
Nauka go nie powstrzymała. Do chrzanu z nią.
- Do chrzanu z nauką? - Dość.
- Nie kłóćcie się. - Dosyć.
- Tylko im mówiłam... - Dosyć!
Wasze głosy przeszywają mi czaszkę. A ja muszę pomyśleć.
Jestem Cassie.
Jak się nazywacie?
Julia Cornwall.
Tata mieszka tutaj, a mama w Los Angeles...
Nie chcemy historii życia.
Jestem Anya Corazón.
Mattie Franklin.
- Dzięki, że nas chronisz. - Nie, nie...
To nie tak.
Ja was nie chronię. Ja, ja...
- Wasi rodzice się tym zajmą. - Moi są w delegacji.
Moi też wyjechali.
- Mój tata pracuje, więc... - O Boże.
- Jechałam do znajomych. - Gdzie mieszkają?
- Odstawię cię. - ...pomoc
w odnalezieniu osoby podejrzanej w związku z atakiem na policjantów...
- ...na Grand Central Terminal. - Super. Dobrze.
Mam nadzieję, że go znajdą. To było straszne.
Powinni go zamknąć, co?
Ta sama kobieta jest poszukiwana w związku z możliwym porwaniem...
- Kobieta? - ...trzech nastolatek.
To około 30-letnia kobieta. Prosimy o informacje...
- Co? - ...i zachowanie czujności.
Co? To... Ale wy... A co z nimi?
Facet chodził po suficie. A co z nim?
Same widziałyście.
- Nikt go nie widział. - Myślą, że nas porwałaś.
- Ty im powiedziałaś. - Nie wiedziałam.
Słuchajcie. Mój wujek Jonah nam pomoże. Dzwonię.
- Masz telefon? - Wiesz, że mogą nas namierzyć?
Nie możesz...
- Hej! Nie masz prawa. - Ona ma rację.
- Tatuś kupi ci nowy. - Masz jakiś problem?
- Ja? - Proszę.
- Próbuję pomóc. - No dobrze.
Jeśli ktoś chce, może teraz wysiąść.
Ej, uważaj!
- Czekaj. - Jedź!
Przepraszam. Nie możecie odejść.
Bo tylko wy wiecie, co się naprawdę wydarzyło.
Dobra, zrobimy tak. Na razie się przyczaimy.
I...
Wymyślę, jak to rozwiązać.
W każdym razie...
To nie jest porwanie, jasne?
Ale na to wygląda.
Jak mogły uciec? Jakby wiedziały, że tam będę.
Nie ma ich na dworcu kolejowym, autobusowym ani na żadnym moście.
- Są poza zasięgiem kamer. - Nawet policja nie ma takiej technologii.
Masz dostęp do każdej kamery w mieście. Mamy przewagę.
Kradzież tego sprzętu to był nie lada wysiłek.
Dobrze go wykorzystaj.
- Zawsze chciałam być harcerką. - Nie dziwię się.
- Nie umieracie z głodu? - Mam tylko gumę do żucia.
Proszę. Znalazłam w schowku na rękawiczki.
Torebka była otwarta. Nie wiemy, jak długo.
Dobra, może umiesz upolować wiewiórkę?
O co chodzi z tym gościem na suficie?
Mówiłam, że nie wiem. Nigdy wcześniej go nie widziałam.
- Skąd wiedziałaś, że się zjawi? - O Boże.
Mnie interesuje, dlaczego chciał nas zabić.
Nie wiem.
Dzieją się dziwne rzeczy. Nie wiem dlaczego.
Przestańcie mnie pytać. Dobrze?
Czekaj. Jesteś ratowniczką.
Uratowałaś moją macochę, a potem dziwnie się zachowywałaś.
Tak... to do mnie pasuje.
Czekaj. Ja też cię poznaję.
Co?
Mieszkamy w tym samym budynku.
Zostawiasz śmieciową pocztę w holu i wszyscy muszą to sprzątać.
Powinni tam postawić kosz do recyklingu.
To dziwne.
Obydwie cię znamy.
To najmniej dziwna rzecz, która się dziś wydarzyła.
Co?
Nie znam jej.
Nie.
Pokazałaś mi palec.
- Tak jak wszystkim w mieście. - To jest bardzo dziwne.
Kim jesteś? Co tu się dzieje?
Widzę przyszłość.
Tak jakby.
Niezłe.
Co to było?
Widzicie? Tego nie przewidziała.
To tak nie działa.
Dajcie jej szansę, proszę.
Kiedy patrzyłaś w przyszłość, widziałaś nas,
jak jemy na odludziu stare przekąski?
Dobra. Chcecie mi wierzyć czy nie, nie obchodzi mnie to.
Nie prosiłam się o to, żeby być tu z wami.
Ani o to, co mi się przytrafiło.
Poza tym jestem pewna, że uratowałam wam życie.
Więc nie ma za co.
Jak to działa?
Po prostu.
Możesz to zrobić w tej chwili?
Nie kontroluję tego.
Z kolei tamten facet umie chodzić po suficie.
Niezupełnie.
Posługiwał się rękami.
Co z tobą?
Mówię tylko, że raczej chodził jak...
Jak pająk...
Pająkoczłowiek.
Wrócę za kilka godzin.
Dokąd się wybierasz?
Muszę sprawdzić parę rzeczy.
Nie możesz nas tu zostawić.
Damy radę. Niepotrzebna nam niańka.
Trzy nastolatki same w lesie.
Zdecydowanie zero skojarzeń z horrorem.
Tu będziecie bezpieczniejsze.
Zachowujcie się jak harcerki.
Dokładnie. Jak harcerki.
Przyniesiesz nam jakieś kanapki?
Cassie.
Możemy ci ufać?
Trzy godziny, dobrze?
Zostańcie tu i nie róbcie nic głupiego.
Poważnie. Żadnych głupot.
- Mówiła do ciebie. - Dobra. Jesteś wredna, więc...
Znam taekwondo.
Ty?
Nie miałam łatwo w szkole, kiedy rodzice się rozwodzili.
Chciałam umieć się obronić, gdy zajdzie potrzeba.
Tak myślałam.
Moment, kocie.
Gdzie to jest?
Badania nad pająkami amazońskimi...
Peptydy, więcej peptydów.
Gdzie to jest?
Ludzie-pająki.
Las Arañas.
Słyszałeś kiedyś o Las Arañas?
Ja też nie.
„Według lokalnej legendy...
dysponują mocami, pozyskanymi z jadu pająka...
są niezwykle szybcy, nadzwyczaj silni...
i chodzą po ścianach jak pająki”.
Jak facet z sufitu.
Skąd masz wiedzieć,
czy potrafisz się wspinać po ścianie, skoro nigdy nie próbowałaś?
Dobra, nie mów o tym nikomu.
„Podobno Las Arañas posiadają szósty zmysł...
coś jak zdolność przepowiadania przyszłości”.
O Boże.
Constance / Ezekiel Amazonia Peruwiańska, 1973
Ej, kto ma jerky?
Zjadłaś wszystkie.
Najwyżej trzy kawałki.
- Trzy z pięciu. - Liczyłaś?
Moje też zjadłaś.
- Co to jest? - Zostaw.
Zostaw. Po prostu...
Jeja.
Dobra, nie ma jerky.
Widziałyście ten bar, jakiś kilometr stąd przy drodze?
Chodźmy coś zjeść.
- Cassie kazała nam czekać. - Daj spokój.
- Zostawiła nas. - Nie mamy kasy, geniuszko.
Ja mam kasę, więc...
Więc mamy robić to, co chcesz?
Masz coś do mnie?
Założę się, że twój tata jest senatorem, a mama w zarządzie w Met.
A wakacje spędzasz w Hamptons obok Marthy Stewart.
Bardzo mi jej było szkoda.
Moi rodzice są w Pekinie.
Tata zbija fortunę na plastikach zanieczyszczających ocean,
a mama ją wydaje na ohydne dzieła sztuki. Więc...
- Rozmawiamy w poniedziałki. - To z kim mieszkasz?
Z gosposią.
Z pozytywów: do domu wracam, o której chcę.
Przynajmniej masz własny pokój.
Ja mieszkam z tatą i jego żoną, i ich dzieckiem.
- A twoja mama? - Jej...
nie ma.
Zostawiła cię?
Więc jak, idziemy do baru?
I wydamy brudną kasę taty Mattie?
Hurra.
Zamówię wszystko, co mają.
Julia, idziesz?
Hej.
Musimy zadbać o siebie.
Tak.
Masz rację.
Chodźmy.
- Złość dodaje jej uroku. - Wszystko słyszę.
Podejmujesz właściwą decyzję, Julio.
Głodna będę nie do zniesienia.
Już teraz jesteś.
Wiedziałam, że to nie jest dobry pomysł.
Cholera.
Są tu kleszcze?
- Możemy iść trochę szybciej? - Julia.
Mówiłaś, że to jest skrót.
Zgubiłyśmy się? Wiesz, gdzie to jest?
- Wiesz, jak tam dojść? - Tak. Wiem.
Auć! Szlag!
Nie rozmawiamy z nikim poza obsługą.
Jesteśmy na zadupiu. Nikt nas nie znajdzie.
Nie nawiązuj kontaktu wzrokowego.
Oby mieli placek z wiśniami.
Siadamy za barem.
Proszę.
Trzymaj.
Wymyślimy plan?
Najpierw jedzenie, potem plan.
Proszę bardzo.
Prosimy jeszcze.
Zjedzmy szybko i chodźmy stąd.
Świetny pomysł. Zaraz po placku z wiśniami.
Nie. Żadnego placka z wiśniami.
Julia, powiedz, że się zgadzasz na deser.
Nie wiem, o co się kłócicie,
ale jestem pewna, że obie macie mocne argumenty.
Minestrone, chowder i pomidorowa.
- Uwaga. - Patrzy tu.
Powinnyśmy z nimi porozmawiać.
Serio?
Nie...
Powinnyśmy? Nie możemy.
Chodź. Przecież chcesz.
Nie.
- To nie jest dobry pomysł. - Czekaj.
- Co robisz? - Właśnie, co?
- Chwila. - Co to ma być?
PORWANIE NASTOLATEK
To dodaje pewności siebie.
To nie mój styl.
Co z tego? Dobrze wyglądasz.
To nie jest dobry pomysł. Naprawdę.
OK.
Hej. Cześć, chłopaki.
Jestem Mattie. To Julia.
- Możemy się dosiąść? - Jasne. Trzymamy dla was miejsce.
Super.
Co dobrego? Jak się macie? Miło was poznać.
...za informację. Proszę potwierdzić adres.
4 Star Diner. Daves Rd. przy drodze nr 206.
- Church Hill, New Jersey. - Zgłoszenie w Church Hill.
- Połącz mnie z lokalną policją. - Już łączę.
2-2-3 do centrali. Jestem w 4 Star Diner. Skrzyżowanie 206 z Daves.
Słucham, 2-2-3.
Nie trzeba wsparcia.
To nie są poszukiwane osoby.
Kod cztery. Powtarzam.
To nie są poszukiwane osoby.
Dziewczyny!
Niech to szlag.
Dziewczyny!
Idziemy. Chodźcie!
Nie udawaj, że nie lubisz Britney. Na pewno znasz teksty.
- Wskakuj. - Powinnaś.
Miałyście siedzieć cicho.
Nie. Proszę, przestań.
Bez dotykania.
Przestań...
Co robisz?
- Ty... - Co to ma być?
Musimy iść.
Przepraszam.
Schodźcie!
- To nie tak. - Bierzcie rzeczy.
Zostawiłaś nas.
Naprawdę przepraszam.
Julia!
Julia, chodź tu!
Szybko!
Nie! Mattie!
Nie.
A teraz wielki hit.
Macie fazę na Britney Spears?
Spróbujmy jeszcze raz.
Kocham tę piosenkę.
Ludzie.
Przepraszam. Chcę tańczyć.
- Julia. - Mattie, nie.
Super.
Boże. Szybciej.
Niezła jazda.
Chodźmy stąd.
Nie udawaj, że nie lubisz Britney. Na pewno znasz teksty.
Wskakuj.
Hej!
Dołącz do nich.
Szybciej.
Dziewczyny. Musimy iść...
Dziewczyny, wskakujcie!
Zostawcie wszystko.
- Chodźmy, szybko! - Mattie!
- Wsiadaj! - Przepraszam.
Boże!
A więc nie potrzebujecie niańki? Potraficie myśleć tylko o sobie?
Impulsywne, rozpieszczone i nikogo nie słuchają!
- Nie chciałyśmy... - Jasne! Nawet się nie odzywaj!
Boże!
Wasza przyszłość...
wyglądałaby zupełnie inaczej!
- Macie szczęście, że ją zobaczyłam. - Przepraszam.
Tak.
Powinnaś... Wszystkie powinnyście mnie przeprosić.
Boże!
Amaria, gdzie one są?
Sprawdzam.
- Nie rozumiem, jak one to robią. - Znalazłam kobietę, która jest z nimi.
Ona mnie nie interesuje.
Skup się na dziewczynach.
Cassandra Webb.
Córka zmarłej Constance Webb.
Powiedziałaś „Webb”?
Tak. Znasz ją?
To niemożliwe.
Chodźcie.
Nie przestanie, póki nas nie zabije?
Nie wiem, czego on chce. Nic nie wiem.
Ale widzisz przyszłość.
- Nie możesz go powstrzymać w wizjach? - Nie wiem, jak nimi sterować.
- To na nic. - Żyjemy. To chyba plus.
Coś ci się stało w rękę?
To nic.
Rano odwiozę was do domów.
Niech rodzice się martwią.
Nikt się nie zmartwi.
Moja mama jest w psychiatryku.
Źle zniosła odejście taty. Mieszkam z nim i jego nową rodziną.
Nie chcą mnie tam.
Zastanawiałam się, czy tęskniliby za mną...
gdybym uciekła.
Więc uciekłaś.
Moich rodziców też nie ma.
Żałują, że przez dziecko zmarnowali życie.
Raczej nie wrócą z Chin, by się tym zająć.
Wolę tego nie wiedzieć, więc...
Muszę radzić sobie sama.
Dobra. W takim razie możecie...
- ...iść na policję. - Nie.
Pół roku temu tata został deportowany.
Wróciłam ze szkoły, a jego nie było.
A mama?
Zmarła, kiedy miałam pięć lat.
Mam tylko tatę.
Nie powiedział mi, że jest nielegalnie. Zostałam w pustym mieszkaniu.
Więc jesteś sama?
Nie potrzebuję nikogo.
I wracam, o której chcę.
Ale nie mogę iść na policję. Jasne?
Do 18-tego roku życia nie mogę istnieć.
Nie pozwolę, żeby mnie deportowali. Albo oddali rodzinie zastępczej.
Cóż...
Rodziny zastępcze nie są takie straszne.
W moim przypadku nie było źle.
Jasne.
Cassie, pomóż nam, proszę.
MOTEL WOLNE POKOJE
Pełnej dawki trucizny nikt by nie przeżył.
Już ci się tak nie poszczęści.
Dlaczego to robisz?
Jeśli ich nie powstrzymam, zabiją mnie.
One nie mordują. To nastolatki.
W przyszłości będą groźniejsze.
Zniszczą mnie i wszystko, co zbudowałem.
Muszą umrzeć.
I ty o tym decydujesz?
Tak, bo to ja mam moc.
Gdybyś wiedziała, to co ja, zrobiłabyś to samo.
Naprawdę?
Gdybym wiedziała, że ceną jest życie trzech dziewczyn?
Wiem tylko, że w przyszłości one też posiadają moc.
Dziewczyny? W przyszłości mają moc?
Chcesz mnie pokonać siłą swojego umysłu?
Twoja matka nie doceniła mnie...
I mocy pająka.
Nie popełnij tego samego błędu.
Mów, gdzie one są! Nic dla ciebie nie znaczą.
Możesz po prostu odejść.
Co to jest?
Pobudka.
Ręce tego gościa wydzielają silne neurotoksyny.
To bardzo bolesne. Miałam szczęście.
Im dłużej cię trzyma, tym więcej trucizny dostaje się do organizmu.
I co wtedy?
Serce przestaje bić.
Ale można przywrócić akcję serca za pomocą resuscytacji.
Splatamy dłonie w ten sposób.
Prostujemy łokcie,
a następnie kładziemy nadgarstek na mostku. Jasne?
I pompujemy.
Uciskamy na głębokość pięciu centymetrów.
Staramy się utrzymać rytm bicia serca.
Gotowa?
Zacznij uciskać. Już. Dobrze.
Kiedy przestać?
Nie przestajesz. Bo człowiek umrze.
Jeśli się zmęczysz, ktoś musi cię zastąpić.
- Zmęczyłam się. - Dobra.
Anya, zaraz przejmiesz.
Ale musisz podjąć ten sam rytm.
Gotowa?
- Tak. - Jedziesz.
Świetnie. Dobrze, Mattie.
Nie, dzięki.
Julia, chcesz przejąć? Dobrze.
Przygotuj się.
Dobra. Jeden, dwa, trzy. Doskonale.
Dobra robota, Anya.
Nigdy w życiu tego nikomu nie powiedziałam,
ale dobrze uczysz.
Ja też się dziś czegoś dowiedziałam.
Na temat mojej mamy.
A więc znasz go.
Moja mama go znała. Tak myślę. To ona.
Bardzo ładna.
Więc to się dzieje przez ciebie?
Wiem tylko, że prowadziła badania nad pająkami.
W jej notatniku są wzmianki
o pewnym plemieniu w Peru, które potrafi robić niesamowite rzeczy.
Co konkretnie?
Chodzą po ścianach jak pająki.
On jest z tego plemienia?
Potrzebuję więcej informacji.
Zostawisz nas.
Muszę się dowiedzieć, co się dzieje.
Jak?
Musisz lecieć do Peru.
Nie będzie mnie tydzień.
Nie chcę ich zostawiać, ale on ich szuka.
A ja wciąż nie wiem, jak je chronić.
Mieszkam u Mary, bo Richard wyjechał na kilka tygodni.
Tam ich nie znajdzie. Ale, Cassie...
Nie będę udawał, że coś z tego rozumiem.
Uważaj na siebie, dobrze?
Wrócę, jak tylko będę mogła. Dzięki, Ben. Nie powinnam cię w to mieszać.
To nie twoja wina.
REPUBLIKA PERU
Wróciłaś, żeby szukać odpowiedzi.
Wróciłam?
Obiecałem twojej matce, że tu będę.
- Mama myślała, że Las Arañas to mit. - A ty jak myślisz?
Że jej samotna wyprawa była szaleństwem.
Liczyła na to, że uzyska lek z jadu pająków.
Myślała, że ma ochronę.
- Ezekiela Simsa? - Ale on miał własne plany.
Posłużył się twoją mamą, by nas znaleźć. Ale ponieważ ukradł pająka,
został przeklęty.
Od tej pory próbuje uciec przed swym przeznaczeniem.
To tu zginęła moja mama?
I ty się tu urodziłaś.
Dlaczego ryzykowała moje życie, żeby tu przyjechać?
Żeby jasno widzieć przyszłość, musisz zagoić rany przeszłości.
To brzmi jak sesja terapeutyczna, której zawsze unikałam.
Musisz wrócić do swego początku i pójść jeszcze dalej.
Nawet nie wiesz, jakie moce możesz posiadać.
Twoje życie nie zaczęło się w chwili narodzin.
Ufasz mi?
Nie wiem, czy mam jakiś wybór.
Możesz po prostu odejść.
Twoje życie nie zaczęło się w chwili narodzin.
Niezwykle trudno je znaleźć.
Robi wszystko, by utrudnić mi pracę.
- Jestem tak blisko. - Nie mogę jej na to pozwolić.
Dlaczego mnie tak nienawidziłaś?
Dziękuję.
Za parasolkę.
- Daj mi to. - Nie.
Znalazłam.
Znalazłam pająka.
Niesamowity, co?
- Daj mi to. - Nie, proszę.
- Dawaj. - Popełniasz błąd.
- Możesz po prostu odejść. - To błąd.
Przepraszam. Przepraszam...
Tak mi przykro. Tak strasznie przykro.
Las Arañas nie mogli stać z boku.
Próbowaliśmy uratować was obie.
Nie będzie jej łatwo...
ale jest silna.
Przyszły wyniki badań.
Mam przykrą wiadomość: twoje dziecko ma miastenię.
- To genetyczne zaburzenie neuromięśniowe. - Nie mam żadnych zaburzeń.
Długość życia może być różna.
Chusteczkę?
Nie. Potrzebuję lekarstwa.
Obawiam się, że lekarstwo na to nie istnieje.
Leczenie nukleotydu docelowego.
To metoda eksperymentalna,
ale są obiecujące wyniki w Amazonii.
Dlatego pojechałaś?
Dla mnie?
Odradzam podróżowanie w pani stanie.
Co mi macie do zaoferowania poza chusteczką?
- Wiem, że trudno się z tym pogodzić. - Nie, nie...
Nie akceptuję diagnozy bezsilności.
I nie będę tego uczyć swojej córki.
Udało ci się.
Nie wiedziałam, że byłam chora.
Jad pająka ma właściwości lecznicze.
Przepraszam, że byłam na ciebie zła.
Myślałam, że mama mnie nie kochała.
Czasem trzeba poświęcić siebie dla tych, których się kocha.
Byłam tam, w tym pokoju.
Byłam z nią w pokoju. Jak to zrobiłeś?
Ty to zrobiłaś. Zaczynasz rozumieć, do czego jesteś zdolna.
Przyjechałaś poznać prawdę o swojej przeszłości.
A wyjedziesz gotowa stawić czoła przyszłości.
Ale Ezekiel ma większą moc.
Muszę go powstrzymać, zanim zabije dziewczyny.
Nie potrafię tego, co on.
Nie potrafię skakać, pełzać tak jak on i tryskać śmiertelnym jadem.
Nie otrzymałaś daru siły fizycznej
ani zdolności wydzielania trucizny,
ale przewidywanie przyszłości to dopiero początek.
Twój umysł ma nieskończony potencjał.
Jeśli opanujesz moc, będziesz mogła używać sieci po to,
by być w kilku miejscach naraz.
Jesteś jedyną osobą, która może zmienić przyszłość.
A kiedy przyjmiesz odpowiedzialność,
pojawi się wielka moc.
Z każdym dniem zbliżam się do spotkania ze śmiercią.
A ty wciąż nic nie masz?
Jak zdołała przez tydzień ukrywać trzy nastolatki?
Co trzy minuty skanuję kamery monitoringu.
Zhakowałam policję i służby ratunkowe.
Obserwuję ich domy oraz domy ich przyjaciół i rodziny.
Wciąż nic.
Czy ty to rozumiesz?
Co?
Te dziewczyny muszą umrzeć.
Zniszczą mnie, tak jak ja ciebie, jeśli ich nie znajdziesz.
Nie może ich wiecznie ukrywać.
Dobra, wciąż spokój.
- Coś mnie ominęło? - Ben coś mówił.
- Nuda. - Mogłybyście
- po sobie... - Ładne.
- ...sprzątać? - Dzięki.
To naprawdę...
- Dość! - Chamstwo!
- Rzucanie popcornem to świetna zabawa. - Dawaj.
- Ale... - Albo popuściłam,
albo odeszły mi wody.
Fuj!
Podejrzewam, że popuściłaś, bo to o wiele za wcześnie.
Richarda nie ma, a termin masz za cztery tygodnie.
Nie wiem, czy dziecko o tym wie.
Dobra.
Będziemy musieli chwilę poczekać...
na karetkę.
Dziecko nie czeka.
Wychodzi.
Teraz.
Tutaj? W jadalni?
Tak, jeśli Ben mnie nie zawiezie do szpitala.
Dobra.
Do auta.
Głowa w dół.
Będzie dobrze.
Spokojnie.
Dobrze, dobrze.
Wszyscy są?
Zapnijcie pasy.
Serio?
- Jedźmy. - Nieważne.
Dobra, gazu.
10-58 w trakcie. 30-relo-5.
- Może coś mam. - Kobieta w trakcie porodu.
20-Edward. W drodze.
- 13-Edward, jedź. - 10-4.
Przechwyciłam telefon do szpitala... Św. Tymoteusza.
- Śledź trasę. - Już.
Dziecko nie czeka. ...jeśli Ben mnie nie zawiezie...
Wychodźcie!
Szybko!
Co? Co?
Mattie, Mattie, Mattie!
Szlag!
Przepraszam.
Hej!
Dziękuję.
Ostatni nastąpił po trzech minutach i 24 sekundach.
To znaczy, że czas między skurczami zmniejsza się w tempie...
21,6 sekundy.
To dość szybko.
Szybciej, bo tu nie zostanę, jak się zacznie robić obrzydliwie.
Jedzie Vernon Ave. na południowy zachód.
Zablokuję ich na skrzyżowaniu z Drugą Aleją.
- Szybciej. - Szybciej, proszę.
Zhakuj system kontroli ruchu.
Zmień światła na zielone.
- Amaria, teraz. - Włączam zielone światła.
Nikt się nie zatrzymuje?
Uważaj!
- Nie stają. - Co jest?
Stój.
Ben!
- Wszyscy cali? - Tak.
- W porządku? - Tak.
W porządku.
Co to jest?
O Boże, to on.
Dziewczyny?
- Jedź! - Wysiadajcie!
- Z auta! - Jedź!
Cassie!
Wsiadajcie do karetki.
- Szybko. - To nie koniec.
Ben, zabierz Mary jak najdalej od nas.
- Ezekielowi nie zależy na was. - A wy?
Było lepiej, kiedy nie robiłaś planów.
Popisujesz się?
Jeszcze nie.
Chyba go zgubiłyśmy.
Idź do tyłu i naładuj defibrylator.
- Po co? - Zrób to.
Naciśnij „ładowanie”.
Mam atak serca?
- Chyba mam. - Nie masz żadnego ataku.
Człowieku!
Przygotuj się.
Zbliż to do sufitu.
Nie dotykajcie ścian ani niczego.
- Gotowa? - Tak.
Czekaj. Czekaj.
Teraz.
Przepraszam.
- OK? - Tak.
- Na pewno? - Nic ci nie jest?
W porządku.
Ale teraz to już popis.
Może lekki.
Co teraz?
One muszą umrzeć.
- To niebezpieczne. - To śmiertelna pułapka.
...nieskończone możliwości.
- To śmiertelna pułapka. - Pełno materiałów wybuchowych.
Na ziemię!
Biegiem!
Skacz! Szybko!
Do helikoptera.
Kod 30. PD-36-307.
Proszę o wsparcie lotnicze. Nabrzeże, Queens.
Przyjęłam.
Dobra.
Będzie niestandardowo.
Już tak jest.
Nie zostawiłaś nas.
Obiecuję, że będę was chronić.
- A my ciebie. - Tak, jesteśmy razem.
Prawda?
Tak.
Dobra. Ale nie przybiję piątki.
Wiem. To obciachowe.
Wychodźmy. Tyłem.
- Co? - Idziemy.
To nie wygląda bezpiecznie.
Pełno tu materiałów wybuchowych, a konstrukcja jest niestabilna.
- Nie brzmi to dobrze. - To śmiertelna pułapka.
- To nam pasuje? - Jeśli to nie my w nią wpadniemy.
Bez względu na to, co się stanie, musimy działać razem, jasne?
- Tym razem będziemy słuchać Cassie. - Tak. I nie będziemy impulsywne.
Jesteście gotowe?
Musimy wejść na dach. On za chwilę tu będzie.
Macie.
Włóżcie je do jak największej liczby skrzyń.
Dobra?
Wy tam.
Musimy go spowolnić.
- Mattie, tam. - Ty ze mną. Chodź.
FAJERWERKI MATERIAŁY WYBUCHOWE
Ja to zrobię.
Chodź, Julia. Idziemy.
Anya, biegnij.
Biegiem.
Prosto. Jak powiem „teraz”, kucnijcie.
Nie rozumiem. Tu jest ściana.
Teraz!
Biegiem!
Naprawdę się popisujesz.
Szybko, na górę.
Wiedziałam, że ma plan.
Hej!
Tutaj!
Na dole!
Przejdźcie na stronę południową.
Chodźcie.
Na ziemię!
Mamy iść na południową stronę. Chodźmy tędy.
Anya, stój!
- Szybko! - Mattie!
- Tędy. - Dawaj.
Padnij!
Drabina. Biegiem!
Szybko!
Użyj sieci.
Do helikoptera.
- Hej! - Stójcie! Na ziemię!
Nie można lądować. Musicie wejść wyżej.
Tędy.
Stamtąd wejdziemy do helikoptera.
Anya, skacz.
Skacz! Julia, odsuń się!
Julia, kucnij!
O Boże!
Trzeba było je zostawić.
Nie ochronisz ich.
Cassie!
Tu jestem, dupku.
Mattie!
Nie krzywdź jej!
Anya!
Cassie!
Nie uratujesz całej trójki.
A kiedy przyjmiesz odpowiedzialność,
pojawi się wielka moc.
Julia, trzymam cię. Wchodź.
Mattie. Dasz radę.
Anya. Anya, daj rękę.
Nie pokonasz mnie siłą umysłu.
Skąd ta pewność?
No chodź tutaj.
Jesteś taka jak matka.
Tak, jestem.
Próbujesz zmienić swoją przyszłość.
Ale nigdy nie było w niej tych dziewczyn.
Byłam ja.
Nie!
Nie. Cassie!
Nie oddycha.
- Serce stanęło. - Wiemy, co robić. Zaczynam uciski.
Spleć dłonie. Wracaj, Cassie.
Proszę. Wracaj!
Nie przerywamy.
Proszę, Cassie.
Zmęczyłam się.
Dobra. Przejmę.
Obudź się! Proszę.
- Cassie! - Wracaj, Cassie.
Jesteśmy tu. Nie zostawimy cię.
Dasz radę. Potrzebuję cię. Proszę.
O Boże!
Cassie.
- Już dobrze. - Dobrze.
Udało się.
Dałyśmy radę.
Hej.
Jest idealny.
To prawda.
- Idealny. - Tak.
Wciąż tu jesteśmy.
Nie zostawimy cię.
Już by mnie nie było, gdyby nie wy.
I wzajemnie.
Ben prosił, żeby ci przekazać, że dziecko jest zdrowe.
I że super być wujkiem.
Sama radość, zero odpowiedzialności.
Tak mu się tylko wydaje.
Wszyscy to najbliższa rodzina?
Tak.
Wszystkie są moje.
Coś ci przynieść?
Nie.
Wszystko, czego mi trzeba, mam tutaj.
Nie.
Znowu zostawiłaś śmieciową pocztę na dole.
Przyniosłyśmy jedzenie. Ale nie wiedziałyśmy...
Kurczak gong bao jest super.
Skąd wiedziałaś?
Na zdrowie, Anya.
Słucham?
Dziękuję.
Mattie!
Co? Mówiłam, że jestem głodna.
- A wiecie, że głodna... - Głodna będziesz nie do zniesienia.
Cóż, takie są fakty, więc...
Jak twój wzrok?
Widzę lepiej niż kiedykolwiek.
Tak?
Widzisz nas w przyszłości?
Tak.
Widzę was.
Stajecie w obronie tego, w co wierzycie.
Nigdy się nie poddajecie.
Odkrywacie, że jesteście silniejsze, niż myślałyście.
W sumie nic nowego.
Nie wiem, co myślicie...
ale moim zdaniem to ma sens.
Mówię poważnie.
Co? Nie żartuję.
Och. No dobra.
Bez względu na to, co przyniesie przyszłość...
będziemy gotowe.
A wiecie, co jest najlepsze w przyszłości?
Że się jeszcze nie wydarzyła.
Tekst: Agata Deka