Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jak się macie?
Dobrze, dziękujemy. A pan?
Też dobrze. Siadajcie.
Rzeczownik własny
to nazwa nadawana osobie, miejscu
- lub...? - Przedmiotom!
- Zbiorowy? - Rzeczownik.
Rzeczownik.
A abstrakcyjny?
Rzeczownik!
Przepraszam.
Dlaczego tańczy jak dziewczyna?
Czasem zamykam oczy i wyobrażam sobie, że jestem na dużej scenie.
Gdy miałem pięć lat, odkryłem balet.
W Nigerii nie jest akceptowany.
Ludzie myślą, że nie jest dla chłopców.
Spokojnie, zwolnij.
Ale nie słucham ich, tylko dalej tańczę.
...głowy i w dół! Wszyscy schodzimy równocześnie.
Jeśli nie robimy tego równo, nie zaczęliśmy.
Sześć, pięć, i sześć, i siedem, i start.
To moje marzenie, muszę za nim podążać.
...i dwa, i trzy, i cztery.
Dzień dobry, pani Madu.
Chcemy porozmawiać o pani synu, Anthonym.
Widzieliśmy go na Instagramie i w wiadomościach.
To niesamowite, że jego nagranie stało się tak popularne.
Jest pełen pasji. To się naprawdę rzuca w oczy.
Widać, że aż pali się do tańca.
Odczuwa niezaspokojony głód tańca.
Ma wrodzony talent, którego poszukujemy w naszej szkole.
- Musi być pani bardzo dumna. - To prawda, jestem.
To ekscytujące, ale też niezwykle trudne
dla pani, bo synek będzie tak daleko od domu.
- Jak długo tam będziesz? - Nie wiem.
Kochanie, spokojnie.
Spokojnie, damy radę.
Ręka mi się trzęsie. Otwieraj szybko.
Jest?
Tak.
To jest to!
Dzięki Bogu!
To moje brwi? Wyglądają śmiesznie.
Zobacz, jaki masz ładny uśmiech.
Jestem gruby.
Masz wydatne policzki.
- To mi się podoba. - Nieletni uczeń.
Nieletni uczeń Madu Mmesoma Anthony.
Chisom będzie bardzo tęsknił.
Twój brat będzie za tobą tęsknił.
Zbieramy się tu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Amen.
Błogosławiony Zbawco, dziękujemy Ci i oddajemy Ci cześć.
Wysławiamy Twoje imię.
Ojcze, jesteśmy tu, by Ci podziękować
za to, co dla nas zrobiłeś.
- Zaskoczyłeś nas dobrą nowiną. - Tak, Panie.
- Święć się imię Twoje. - Amen.
- Chwalmy Pana. - Amen.
- W imię Jezusa Chrystusa. - Amen.
Dzięki Bogu za wszystko, co uczynił.
Ten jest do...
można to dokręcić. Można też poluzować.
Pewnego dnia mój syn zaczął tańczyć.
Pomyślałem, że to tylko hobby i nie będzie z tego pożytku.
Ale z biegiem czasu zacząłem myśleć,
że trzeba to zrozumieć, zaakceptować i docenić.
Niestety miejsce, gdzie ćwiczył Anthony, nie było bezpieczne.
To niebezpieczne miejsce.
Postanowiliśmy go odesłać.
Jestem wdzięczny, że Bóg dał mu szansę tam pojechać.
Nakładasz i usuwasz tę nakrętkę.
Używasz tego.
Serio?
Chisom.
Co się stało?
Nie odzywasz się do mnie.
Szkoda mi młodszego,
bo są jak bliźnięta.
Zawsze razem.
Gdy brat wyjeżdża, nie wiem, jak będzie się czuł.
Cieszę się, że podróżuje,
ale też żal mi młodszego.
Nie mogę uwierzyć, że będę się uczył w Anglii
przez siedem lat.
To wspaniała szansa.
To moje czapki na zimę.
Tak.
Cieszę się, że opuszczam tę szkołę,
bo mnie gnębili i w ogóle.
Przynajmniej to się skończy.
Mama będzie najbardziej tęskniła.
Jestem z nią bardzo związany...
Tak.
Ciągle rozmawiamy.
Mój brat też.
Czasami się sprzeczamy,
ale też rozmawiamy, więc...
Opona jest przebita.
Gdy będziesz miał pieniądze, zmień oponę.
Jak pojawi się forsa.
Jak będę miał pieniądze, kupię inny motocykl.
Ale nie mam forsy.
Jak twoje dzieci?
- Wszystko dobrze. - Mam nadzieję.
Mój syn dostał stypendium.
Tam?
- Dostał stypendium zagranicę. - Od kogo?
- Od Boga i oyinbo. - Oyinbo?
Tylko dzięki tańcowi tam jedzie?
Tylko dzięki niemu.
Dziękuję Bogu.
Dziękuję.
Tak samo.
To sama fryzura jak ostatnio.
Śniło mi się, że umarłem.
Zastanawiałem się, gdy umrę, to kto mnie pochowa?
Kto mnie zabierze do domu?
Ale skoro mam dobre wieści o synu,
jeśli jutro umrę, umrę pełen wiary.
Bez strachu.
Obietnica, jaką składam mamie i rodzinie to...
że nigdy ich nie zawiodę.
Bo z niego jest taki wesołek
Przybij piątkę.
Bo z niego jest taki wesołek.
I każdy z nas to wie.
Hip hip, hura!
Powinieneś zaczekać!
Przewidziałam to lata temu, gdy straciłam mojego tatę.
Przewidziałam, że tak będzie. I tak się stało.
Tak. Wtedy tam zatańczył.
Zatańczył specjalny taniec na pogrzebie mojego taty.
Dlatego mówię: J!
J!
E!
Z!
U!
Bezpiecznej podróży.
S!
Jezus!
- Jedz. - Mmesoma, to ja...
...będę tęsknić, a nie twoja mama.
Będę tęsknić, skarbie!
Jedz.
Te wszystkie wahala Mmesoma zwykle...
Potrzyj mój brzuch.
- Dziękuję, mamo. - Do zobaczenia.
- Na razie.
Spójrz na moją głowę.
Idź do łóżka.
Jutro wcześnie wyjeżdżamy.
Dobranoc.
To twoja ostatnia noc z nami.
Nie odpowiecie mi?
Dobranoc, mamo.
Dobranoc. Słodkich snów.
Wiesz, że dzisiaj ostatni raz tak siedzimy?
Za chwilę jedziesz na lotnisko.
Będzie mi ciebie brakować.
Ale cieszę się twoim szczęściem.
Cieszę się, mój synku.
Dziękuję, że dajesz mi powód do dumy.
Proszę cię tylko o to,
żebyś pamiętał, po co tam jedziesz.
Pamiętaj, po co tam jedziesz i skąd pochodzisz.
Nie zapomnij, skąd pochodzisz.
- Będę za tobą tęsknić. - Ja też.
Rodzeństwo będzie tęsknić.
- Ja też. - Tata będzie tęsknić.
- Anthony! - Mamo!
Chodźmy. Już czas.
Chodźmy.
Niech ktoś wyłączy światła.
Tylko dobrze zamknij drzwi.
Anthony jedzie na lotnisko!
Bezpiecznej podróży Bądź grzeczny, dobrze?
- Tak. - Na razie.
Pa.
Pamiętaj o mamie.
Moje kochanie...
Będę za tobą tęsknić, synku.
Musimy wszystko poprawiać ręcznie.
Proszę o cierpliwość. Idzie wolno, ale staramy się spieszyć.
On cię kocha. Nie zaginął.
Słyszysz? Nie zaginął.
Po prostu wyjeżdża.
Nie martw się. Gdy wyląduje, zadzwoni.
Jasne?
Panie i panowie, przednie drzwi są zamknięte
i szykujemy się do odlotu i kontroli.
Co słychać?
Tęsknisz za bratem?
Nie martw się.
Gdy doleci, zadzwoni.
Witamy państwa w Wielkiej Brytanii,
na lotnisku Heathrow w Londynie.
SZKOŁA BALETOWA ELMHURST
Obejrzeliśmy na przesłuchaniach 527 młodych osób aplikujących do Elmhurst.
OSIĄGNIJ - ROZWIŃ SIĘ WYBIJ SIĘ - BĄDŹ DOSKONAŁY
Na każdą osobę, która siedzi w tym pomieszczeniu,
przypada dziesięć osób, które chciałyby tu siedzieć.
Zatem pamiętajcie,
jakie to cudowne, że tu trafiliście.
Wielkie brawa dla naszych nowych studentów.
Mmesoma!
- Dzień dobry, mamusiu. - Synku!
- Jak się masz? - Dobrze.
- Jesteś w szkole? - Tak.
Zuch chłopak!
To twój pokój?
- Mamusiu, zobacz, jakie mam łóżko. - Londyńczyk!
- A to stół. - Masz ładny dom.
Dziękuję.
- Jadłeś coś? - Tak.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Zadzwonię do ciebie wieczorem.
- Zadzwoń, pogadamy? - Dobrze.
- Pa, kochanie. - Pa.
Będę mieszkał z dzieciakami, których wcześniej nie znałem.
Tak.
Martwię się, że nie będę pasował.
Zaczynamy.
Powoli, zaokrąglone łokcie.
Dwa... trochę szybciej.
Trzy, cztery. Pokażcie allongé.
Teraz cztery.
Jeśli boli, przestańcie.
Jeśli macie poczucie ciepła w mięśniach,
to dobrze.
Jeśli zacznie palić, to nie za dobrze.
Unoś się. W górę.
Możesz przestać, jeśli za bardzo cię boli.
Chcesz się pobawić?
Nie.
- Na pewno? - Tak.
Pięć. Relevé.
Druga strona.
Będę ci trzymał biodra.
Tak. Żebyś trzymał je we właściwej pozycji.
Teraz jest trochę trudniej?
Tak? Dobrze ci idzie.
Musisz kontrolować to mięśniami.
Nie przejmuj się. Już puszczam.
Plecy proste, chłopcy!
Właśnie tak.
Jeszcze raz a la seconde!
Dobrze.
Anthony.
Pozwól na chwilę.
Naucz się to kontrolować.
Nieźle ci idzie korygowanie,
ale potem się dekoncentrujesz
i odpuszczasz.
Chodzi o to, by to utrzymać.
To wymaga sporo siły!
Tak?
Nie może być żadnych błędów.
Jeśli myślicie, że to trudne, poczekajcie na letni pokaz,
gdy będziemy robić trudniejsze rzeczy.
Będzie o wiele bardziej intensywnie.
Niektórzy mówią, że nigdy mi się nie uda.
A jeśli mają rację?
Gdy myślę o tym, jak latami mi dokuczano,
czuję się bardzo źle.
Przez to nie reaguję na ludzi, jak powinienem.
Zwykle chciałem być sam.
Tak.
Czasami myślę,
że wszystko będzie w porządku.
Cześć, mamo. Dobry wieczór.
Dobry wieczór, skarbie. Jak się masz?
Dobrze się czujesz?
Tak.
To dobrze.
Pamiętaj o naszej umowie. Bądź grzeczny, dobrze?
Pamiętasz naszą umowę?
- Obiecałeś mi to, prawda? - Tak.
Pamiętaj, gdzie są twoje korzenie, słyszysz?
Tak.
Rano, zanim wyjdziesz z domu, pomódl się, dobrze?
Tak.
Też się za ciebie modlimy.
Tak.
- Nie zapominaj, dobrze? - Tak, mamo.
Przywitaj się z Anthonym.
Cześć.
Wyglądasz jak...
Gdzie teraz jesteś?
- W domu. - Wiesz, co zrobiłeś?
Mówisz jak stary oyinbo.
- Ja tylko... - Porozmawiaj z mamą.
ZEW POTWORA
- Nadal kolorujesz? - Tak.
Pokaż.
Ten człowiek jest en pointe.
- Tak. - Czarne buty.
Tak, to pierwsza pozycja.
Tutaj są wszystkie pozycje?
Tak, to sissonne.
Skąd to masz?
Dostałem w prezencie.
- To wygląda świetnie. - Tak.
Dobranoc.
Bob Marley jest Nigeryjczykiem?
Bob Marley? Chyba tak.
Lubię Boba Marleya.
Tak.
Dobranoc.
Dobranoc, Sam.
Pięć, sześć, siedem, start.
Niezła zabawa!
Możesz nas nauczyć nigeryjskiego?
- Jak? - Naucz nas kilku słów.
Jak mówicie „cześć” po nigeryjsku?
Cześć.
- Tak samo. - Dokładnie tak samo?
Tak.
Spójrz na Sama. Wysłałem to mamie.
Zrobiłeś mi zawadiackie zdjęcie?
Wyślę je mamie.
Słuchaj, Anthony,
gdy podam do ciebie lub Berta, strzelacie.
Umiesz kopać piłkę?
Właśnie tak.
Nieźle, Anthony.
Dalej!
Nieźle.
Jak w większości Europy,
w anglosaskiej Brytanii stosowano metodę, rozstrzygającą o czyjejś winie,
która wykorzystywała moc żywiołów:
wody i ognia.
Jeśli podejrzewano by cię o przestępstwo,
zostałbyś poddany rytualnej,
ale bolesnej i niebezpiecznej próbie:
ordaliom.
- Jak długo... - Nie!
Nie!
Potem przyjrzymy się zbrodni i karze
w epoce zwanej Odrodzeniem lub z francuskiego Renesansem,
która trwała 200 lat, od 1500 do 1700 roku.
Później omówimy XVIII i XIX wiek.
Na końcu omówimy zbrodnię i karę we współczesnej Wielkiej Brytanii.
Możecie zanotować?
Nie widzę, co jest na tablicy.
...te epoki w waszej książce.
Nie ta.
Niskie demi-plié. Raz i dwa.
Rozciągamy, trzy i cztery.
I pięć, sześć.
Siedem i osiem.
W górę. Raz, dwa.
W dół. Trzy, cztery.
Dégagé a la seconde. Sześć.
Niżej. Siedem, osiem.
Dobrze. Tendus.
Dzięki.
Otwórz oczy, Anthony.
Twoje oczy są bardzo ważne.
Lepiej nie...
Bolą mnie oczy.
- Słucham? - Oczy mnie bolą.
- Bolą cię oczy? - Tak.
Przykro mi to słyszeć.
- Bolą cię od rana? - Tak.
- Dobrze spałeś w nocy? - Tak.
Kiedy przyleciałeś do tego kraju?
- Kiedy to było? - Dwa tygodnie temu.
- Dwa tygodnie? Jasne. - Tak, dwa.
Pewnie musisz się przyzwyczaić
do innego kraju i klimatu,
a także innego powietrza, jedzenia i całej reszty.
To może mieć wpływ.
Jeśli się martwisz, udamy się później do kliniki,
dobrze?
Dobrze, szefie.
Dziękuję...
- Wszystko dobrze? Spokojnie. - Tak.
Możesz przeczytać najmniejszy szereg, który widzisz wyraźnie?
K, R, N?
A spróbujesz odczytać linijkę niżej?
Raczej nie.
To całkowicie normalne.
Za chwilę zapali się światło.
Patrz prosto przez chwilę. To może być trudne.
Nie ruszaj głową. Świetnie ci idzie. Dobrze.
Świetnie.
Kiedyś musiałeś być...
zarażony pasożytem, który wywołał toksoplazmozę,
co uszkodziło siatkówkę w twoim oku.
Trudno powiedzieć, kiedy to było.
Być może krótko przed lub po twoim narodzeniu.
Siatkówka w oku działa podobnie jak kamera,
jak film w kamerze lub jak chip.
To element, który zamienia światło w informację.
Prawa.
Twoje oczy są bardzo ważne.
- Dziękuję. - Dzięki. Na razie.
Na razie. Halo?
Był u miejscowego okulisty
i jego problem jest przewlekły.
Wszystko wskazuje na to, że prawym okiem niewiele widzi,
więc został skierowany do lekarza specjalisty.
Tymczasem zgłosi się do niego nauczycielka, Judith,
i zacznie pracować z Anthonym indywidualnie.
Może się też zgłosić do pielęgniarki zdrowia psychicznego,
jeśli będzie tego potrzebował.
Na czym polega problem? Co może powodować takie blizny?
Zrobili takie jakby zdjęcie...
zrobili zdjęcie,
zrobili zdjęcie dna,
dna mojego oka.
Tak.
- Nie martw się, będzie dobrze, słyszysz? - Tak.
Czasami to będzie naprawdę przeszkadzać.
Mam nadzieję, że się nie boisz.
Boję się.
Dlaczego?
Bo może dojdzie do tego, że nie będę mógł tańczyć.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Może być...
Boję się, że to...
wpłynie na mój taniec.
Mój Boże.
- Nie martw się. Będzie dobrze, jasne? - Tak.
Bóg jest wszechmogący.
Bóg nie pozwoli, by to oko było dla ciebie problemem.
Właściwie to moja wina.
Siedzę cicho, gdy jest mi smutno. Nie lubię z nikim rozmawiać.
Gdy to się zaczęło, nie powiedziałem jej o tym.
A jeśli nie da się nic zrobić?
Co, jeśli nie będę mógł już tańczyć?
Martwię się, że przez to odeślą mnie do Nigerii.
Tak. Góra.
Dobrze, noga do przodu.
Tak. W górę, proste plecy.
Jeśli ja...
naprawdę szybko...
Tak.
...wpłynie na mój wzrok i...
Dobrze. Rozumiem.
Chodzi o to, żeby nie będziemy robili obrotów.
Chcemy wypracować poczucie równowagi.
Muszę ciężko pracować,
by być w tym samym miejscu, co oni.
Mam dwie siostry, obie starsze.
Fajnie.
Dogaduję się z nimi, ale jedna jest naprawdę wkurzająca.
Ona jest... tak.
Jest miła, ale...
Mój brat ma 11 lat.
- Czyli prawie jak ty. - Niezupełnie.
Między nami się nie układa.
A ty dogadujesz się z siostrą?
Raczej tak.
Z kim mieszkasz?
Z Samuelem.
Tak, jest całkiem zabawny.
Czasami wieczorem potrafi być...
- Zobacz, jakie graffiti. - Ale ekstra.
Jak żółwie ninja.
- Spójrz na to! - O nie.
Boję się wysokości.
- Popatrz na tamto. - Gdzie?
To wygląda dziwnie.
Raz i dwa, i trzy...
Sam, co to znaczy?
„To, co widzisz, co się zda –
Jak sen we śnie jeno trwa”.
Bardzo tęsknię za rodziną.
Co twoja mama chciała, żebyś robił?
Bardzo chce, żebym tańczył.
Najbardziej ci kibicuje?
Wspiera mnie z całych sił.
Umoren, Omoami, Omaren.
Możesz nie zasłaniać?
Możesz przechylić głowę...
Jak bardzo kochasz mamę?
W skali od jednego do stu? Sto.
Tego samego dnia robiłem to.
Pan Grundy pytał, czy jestem w zespole.
Odpowiedziałem, że nie.
W Nigerii nie miałem przyjaciół,
więc koncentrowałem się na tańcu.
Ale ludzie zaczęli mnie wyśmiewać.
Jak się czułeś, gdy zaczęli ci dokuczać?
Gdy przypominam sobie tamte czasy,
myślę, że
Anthony wtedy i Anthony teraz...
- Wygląda jak z Grecji, co? - Tak.
Starożytnej.
Wyobraź sobie, że jesteś w torcie weselnym.
Jak w tym filmie, Charlie i fabryka czekolady.
Tak.
Siedem, pięć, dziewięć, i co?
79528.
Jezioro łabędzie.
Dziadek do orzechów.
Pięć, cztery,
trzy, dwa...
Boże!
- Nie. - Ale ekstra.
Nie, bardzo się boję.
Nie...
- Znów jedziemy do góry. - Nie bujaj nią.
Nie bujaj.
Muszę zejść. Natychmiast.
Muszę zejść. Nie!
Nie czeszesz się?
Wszystko w porządku?
- Tak. - Co się stało?
Chodzi o włosy z tyłu. Są...
- Splątane? - Tak.
Podejdźcie. Wejdźmy na scenę.
Gdy jesteście w szkole i tańczycie,
a nauczyciele mówią, żebyście patrzyli w dal,
wyobraźcie sobie to.
- Jasne? Właśnie to. - Dobrze.
Co muszę robić, żeby być jak pan?
Co musisz zrobić? Cóż...
Chcę być głównym solistą.
Na pewno wszystkim wam się uda dzięki ciężkiej pracy,
determinacji i pasji.
Ale jeśli mam wam coś poradzić,
to musicie być sobą.
Bo każdy z was jest wyjątkowy.
Zachowajcie własną tożsamość,
którą będziecie wyrażać w tańcu.
Opowiadajcie swoją historię publiczności,
która przyszła do teatru was oglądać.
Świetnie. Naprawdę dobrze.
To naturalnie z ciebie wypływa.
Właściwie bez wysiłku
- odtwarzasz choreografię. - Tak.
Miałeś zajęcia z improwizacji?
- Tak. - Miałeś improwizację.
Zakończenie było improwizowane.
- To naprawdę trudne. - Tak.
Towarzyszyła temu jakaś historia?
Właściwie nie,
moja siostra lubi bawić się przy muzyce, więc... no tak.
Nawet jeśli na początku nie jesteś tego świadomy,
to mogą być na przykład
uczucia, którymi darzysz siostrę.
To właśnie widzimy...
Bo widzę coś w tym, co robisz.
Ta wizja, w której pojawiają się
kolejne obrazy w twoim umyśle, kiedy tańczysz.
Możesz mieć wspomnienia z domu,
które wywołują uczucia w tym, co robisz.
Pomyśl o tym następnym razem.
Doprecyzuj tę historię.
Dzięki temu zachowasz swój charakter
od samego początku do końca.
- Dobrze. - Tak?
Wiesz, co będziesz robić w Święta?
Na pewno zostanę w Anglii.
Chciałbym wrócić do Nigerii.
Ale nie mieliśmy pieniędzy na wizę,
bilety lotnicze i tak dalej.
Pewnie cały czas tęsknisz za mamą.
To naprawdę bardzo trudne.
- Trudniejsze niż myślisz. - Tak.
- Na razie. - Cześć. Będę tęsknić za tobą.
Ja za tobą też.
Uważam, że Anthony jest światłem dla całej rodziny.
Tak bardzo za nim tęsknię, że czasem zapominam, że go tu nie ma.
Dzień dobry! Szczęśliwego Nowego Roku.
Jak spędziłeś Święta? Fajnie było?
- Raczej nudno. Było tak, ale... - Tak.
Zamknij się!
- Tęsknisz za domem? - Tak.
Byłeś u okulisty?
Muszę jeszcze iść do innego.
Halo? Mmesoma?
- Jak się masz? - Cześć, tato.
Masz bardzo suche usta. Masz jakiś balsam?
Nałóż czerwoną szminkę.
Co za głupoty on opowiada?
Musimy cię odświeżyć.
Jak długo już tu jesteś?
Pod koniec miesiąca będzie pół roku.
A podoba ci się tu?
Tak.
Pewnie brakuje ci lokalnej kuchni?
- Tak. - A twoja mama gotuje?
Jasne, że tak. Mogę sobie wyobrazić.
Wyobrażam sobie.
Twoja rodzina musi być z ciebie dumna.
Tak.
- Przepraszam, że to tyle trwa. - Nie szkodzi.
Jestem perfekcjonistką, pewnie tak samo jak ty.
Chcesz, by było idealnie.
Ja właśnie taka jestem.
Jestem dumna z mojej pracy, pewnie jak ty ze swojej.
Ostatnie szlify fryzury
i możesz lecieć do swoich spraw.
Uważaj na ramiona.
I zakończenie.
A teraz w górę.
Coraz lepiej.
Spójrz na tę elegancką linię. Teraz utrzymaj ją.
Nieważne. Tak?
Co robisz po kolacji?
Boże, wiesz.
- Skąd masz sok? - Dostałem od niego.
Zaczekaj.
Czekaj...
Co dajesz... kto to jest?
- Zamknij się. - Co?
Ona jest tuż za tobą, więc...
No tak.
- Co się działo? - Chcemy wiedzieć.
Nie.
Nie powiesz?
Nie powiesz przyjaciołom, jak ci poszła randka?
Nie!
Dałeś radę.
- Było dziwnie? - Nie!
- Coś poszło nie tak? - Madu ma tajemnicę.
- Nie chcę o tym mówić. - Myślę, że chcesz...
Chcesz coś ukryć, Anthony?
Zaprosiłeś ją na randkę? Zgodziła się?
Nie.
Nawet nie wiem...
Nie umiesz tańczyć?
Jaki taniec? Ja tańczę tylko balet.
Na przykład taniec uliczny.
Nie znam się na tym.
Nie umiem tak tańczyć.
Nie ma powodu, by się stresować.
Boże.
Hej.
To z nerwów. Przepraszam.
Cześć.
Właściwie
chciałem ci podziękować,
że jesteś dobrą przyjaciółką...
Tak naprawdę...
jesteś jedyną prawdziwą przyjaciółką, jaką mam.
Dlatego chciałem ci to dać na walentynki.
Dziękuję. To bardzo miłe.
Jakie piękne.
Dziękuję.
Zobaczyłem je w sklepie i od razu...
- Dziękuję. - Spoko.
Ja...
Rety, naprawdę się stresuję.
Nie przejmuj się.
- Coś poszło nie tak? - Nie!
Wydaje mi się, że było dobrze.
Naprawdę dobrze.
- Serio? - Tak.
Ale zimno.
Marshall może ci pomóc. Miał mnóstwo dziewczyn.
Nie wstydź się. To nic takiego.
- Nie! - Jest naprawdę spoko.
- Myślałem, że chodzisz z Lulu. - Nie.
Kupiłeś jej prezent na urodziny.
Tak, ale to tylko przyjaźń.
Czekaj.
- Pamiętasz, jak poszliśmy do Aldi? - Aldi, tak?
Kupiłem loda na patyku i dałem go pani Leicester,
a ona nadal ma go w zamrażarce.
Nie wiem, jak ją poprosić, żeby mi go oddała.
Powiedz: „Pani Leicester, może mi pani oddać loda?”.
Szykujesz się na letni występ?
Już się przygotowujesz?
Mamy cały tydzień tańca. Albo dwa.
- Dwa tygodnie. - Dwa tygodnie tańca.
Jesteś podekscytowany?
Wszyscy się ekscytują.
Czeka mnie ciężka praca i mój największy występ w życiu.
Trochę się stresuję.
Przygotujcie się.
- Jesteście wypoczęci? - Tak.
- Tak? Macie sporo energii? - Tak.
Próby na scenie w poniedziałek.
Przyzwyczajacie się do świateł i całej reszty?
Nie za blisko, dziewczyny.
Jedna za drugą. Tak.
Uwaga, panno Lindsay!
Słuchajcie muzyki, panowie.
Bardzo dobre odstępy.
Tak lepiej.
Byliście trochę za blisko...
Nie bójcie się, że zabraknie wam tchu, dobrze?
W miarę upływu czasu
wasz oddech w końcu się uspokoi i odzyskacie równowagę.
Gdy będziecie wytrwale ćwiczyć, poprawi wam się kondycja
i szybciej będziecie się regenerować.
Chodzi o wytrzymałość.
Wydolność, by trzymać nogę w górze.
Nadal będziesz ćwiczył drugi układ.
Chciałbyś ze mną o czymś porozmawiać?
Jakieś problemy?
Nie.
Dziękuję.
Pięć, plié, sześć.
Otwórz, siedem, osiem.
Na palce... trzy.
Dwie nogi, jak przy podskoku.
Plié, sześć.
Otwórz, siedem, osiem.
Aby to uprościć, zróbmy...
Nigdy cię nie pytałem, gdzie nauczyłeś się tańczyć?
Trudno było ci znaleźć szkołę baletową?
Tak.
Ale przestałem tam chodzić,
bo nauczyciel tańca był niemiły.
Co robił?
To pamiątka po nim.
Bił mnie, gdy popełniłem błąd.
- Wyżywał się na wszystkich? - Tak.
A jak?
Nie bardzo się na tym znam, ale to było bardzo złe.
Tak.
Nie dostaniesz puddingu, bo nie zjadłeś warzyw.
- To sprawiedliwe? - Nie.
Opinie są różne. W moim domu to się zdarza.
Codziennie musisz wyszykować się do szkoły,
czy ci się to podoba, czy nie.
To niesprawiedliwe.
Nie możesz iść do szkoły, bo jesteś dziewczynką.
Niesprawiedliwe.
Tak się dzieje w niektórych krajach.
Masz 12 lat i musisz iść do pracy, by pomóc rodzinie.
- To niesprawiedliwe. - Dobrze, a zatem...
Mogę poprosić chusteczkę? Mam problem z okiem.
- Dobrze. - Dziękuję.
Wszyscy się zgadzacie, że to niesprawiedliwe.
Ale niektórzy twierdzą, że to też nie było sprawiedliwe.
- Spójrz na mnie. - Dobrze.
Spójrz na moją twarz. Widzisz ją?
Widzę pana twarz,
ale tym okiem widzę tylko połowę.
Którą połówkę widzisz?
Tę stronę czy tę, górę czy dół?
- Tę stronę. - Dobrze.
Podniosę rękę. Ile widzisz palców?
Chyba jeden. Tak.
Dobrze, a teraz ile?
Nie wiem.
Widzisz, jak ruszam ręką?
- Tak. - Dobrze.
Otwórz szerzej oczy.
Spójrz prosto w światło. Świetnie.
Teraz spójrz w prawo.
Bardzo dobrze.
Mogę też sprawdzić lewe oko?
- Tak. - Spójrz prosto przed siebie.
Dobrze. Możesz usiąść.
Ważne, by pamiętać, że w lewym oku
część siatkówki funkcjonuje poprawnie.
To pomaga ci widzieć i pozwoli kontynuować karierę.
To nie postępujące zmiany.
Utrata wzroku nie będzie postępować.
Ale w prawym oku masz bardzo duży ubytek.
Masz jakieś pole widzenia, widzisz to, co po bokach.
Ale nie widzisz tego, co jest w środku.
Lekarze nie mogą nic zrobić,
by poprawić wzrok Anthony'ego.
Czyli taki wzrok, jak ma teraz,
będzie miał zawsze.
Jasne.
To nie są wieści, na które czekaliśmy.
Ale też nie będzie gorzej.
Może wyślemy cię do Nigerii na Wielkanoc, żebyś mógł się spotkać z rodziną?
Być może wrócisz ze świeżą energią,
by przepracować letni semestr i przygotowania do występu.
Tak.
Ta tkanina farbuje.
Spiera się.
Poza tym wyszło już z mody.
Jezus!
Chibuzo! Mmesoma przyjechał!
Co się dzieje?
Jezus! Chibuzo?
Boże!
Tatusiu! Mmesoma przyjechał!
Mmesoma przyjechał!
Dzwoń po tatusia!
Moje dziecko tu jest!
Moje kochanie.
Synku, to ty?
To ty?
- To naprawdę ty? - Tak.
Jezus!
Moje dziecko tu jest, od rana...
Prawie mnie udusiłaś!
Nigdy w życiu!
Moje dziecko tu jest.
Witaj.
Boże!
Dziękuję!
Boże. Synku, spójrz na mnie.
Odwróć się.
Ale urósł.
Moje dziecko wróciło!
Moje dziecko wróciło do domu!
Mmesoma wrócił. Chodźcie go zobaczyć.
Mmesoma wrócił.
- Spójrzcie na niego. - Zobaczcie mojego syna.
Mój syn wrócił do domu!
Mój syn... Mój syn jest...
Mmeso!
Mój syn wrócił!
Boże, boli mnie gardło.
Mój syn wrócił.
Mój syn wrócił do domu.
Mój syn wrócił!
To ty?
Nakarmię cię.
Nie chcę nikogo więcej widzieć.
Boże, za chwilę położymy się spać,
więc miej nas w Swej opiece,
byśmy obudzili się jutro rano bezpieczni i wypoczęci.
Boli cię głowa?
Nie, tylko jest mi gorąco.
- To ta nigeryjska pogoda. - Nie, to okropne.
Myślałem, że będzie lepiej.
Jest gorzej niż myślałem.
Jest gorzej, gdy zaczyna swędzić?
Tak jakby.
Dobrze.
- Krople do oczu pomagają? - Tak.
Bardzo mi przykro. Tym razem czułam się bardzo źle.
W porządku.
Dobrze.
Gdy wrócisz, pamiętaj o zakraplaniu, dobrze?
Będę ci przypominać.
Będę ci przypominać, żebyś to robił.
Potrenujesz ze mną na boisku?
- Musisz ze mną pójść. - Nie dzisiaj.
Musisz iść dzisiaj.
Nie.
Dlaczego?
Jak to, dlaczego?
Chodźmy. Przejdźmy się.
Ty podajesz.
Podaj piłkę.
Wycofujesz.
Nie zatrzymuj piłki.
Zanim wrócisz do Anglii,
masz pogodzić się z bratem.
To jeszcze maluch, musisz sobie z nim radzić.
Maluch? Ma 12 lat, na litość boską.
Odezwij się do niego, ja idę do środka.
Czekają mnie obowiązki. Idę.
Teraz też jesteś na scenie.
- Właśnie, wyrośniesz z tego. - Zapanujesz nad tym.
Nastolatki tak mają.
Gdy stajesz się nastolatkiem,
czasami wkurzasz się bez powodu.
Potrzebuję terapeuty, ale żadnego nie mogę tu znaleźć.
- Czego potrzebujesz? - Terapeuty.
- Kto to taki? - Pomaga ci w problemach.
- A ja nie mogę ci pomóc? - Nie.
Tony...
Zabiorę cię do uzdrowiciela.
Nie potrzebuję uzdrowiciela.
Potrzebuję terapeuty, nie uzdrowiciela.
- Potrzebujesz go. - Wcale nie!
Bóg jest wszechmogący.
Potrzebuję terapeuty, nie uzdrowiciela. Dziękuję.
- Spójrz na mnie i nie ruszaj się, Tony! - Trzęsę się, gdy się denerwuję.
- Wszyscy na ciebie patrzą. - Tak.
Wiesz, że to mnie bardzo martwi.
Mnie też.
- Tony, spokojnie. - Może mi pomożesz?
- Próbuję... Nie! - Wybacz, spokojnie.
To źle, że masz w sobie tyle gniewu. Bardzo źle.
Złe jest to, że sam nie mogę nad nim zapanować.
Próbujemy ci pomóc. Chcesz nam powiedzieć, że...
Też staram się jakoś to ogarnąć.
Nie powtarzajcie w kółko tego samego,
gdy ja już to powiedziałem.
Nie, Tony...
Chodź do mnie. Jestem twoją mamą.
To ja, już dobrze.
Doprowadzasz mnie do łez. Już dobrze.
Już dobrze.
No już.
Już dobrze.
Dobrze.
Już dobrze.
- Anthony. - Jestem.
- Cian? - Jestem.
Marshall. Molly.
Jak to rozwiążemy?
Zdaję sobie sprawę, że niektórzy z was
będą występować dla Elmhurst po raz pierwszy.
Będziemy próbować tak długo, aż wszystko będzie jak należy.
To ważny występ.
Dlatego tu jesteście.
Przygotujcie się, ósmoklasiści! Gotowi?
Wszyscy w głąb sceny.
Patrzcie przed siebie.
Świetnie. Dobra robota.
Być może to oko zakończy moją karierę.
Nauczyliście się nowej umiejętności na pokaz na zakończenie roku.
Pracy z partnerem i w zespole.
Waszym zdaniem, co jest najważniejsze,
gdy pracujecie z partnerem?
Słuchanie partnerki i dostosowywanie się.
Cudownie. Czyli komunikacja.
Dbanie, by obie strony były zadowolone z występu.
Świetnie. Radość z tego, co się robi.
Musicie angażować nogi i palce u stóp. To ciężka praca.
W dół i na raz, ramiona do przodu. Cudownie.
Świetnie, jakbyś mówił: „Patrzcie, jak pięknie tańczę”.
Pokaz na zakończenie roku to ukoronowanie waszej wspaniałej pracy.
Bądźcie dumni z tego, co osiągnęliście.
Pięć, sześć, siedem, osiem, prezentacja!
Większy nacisk na prezentację! Tak!
Nieźle. Nie genialnie, ale nieźle!
Przygotować się!
W górę!
Tak, i raz, dwa...
Relevé...
Jeździłem tędy rowerem do szkoły i z powrotem.
Tu jest dość spokojnie.
- Całkiem ładnie, prawda? - Tak.
Uwielbiam spokojne miejsca.
O nie. Picasso!
Niech nam żyje Anthony!
Niech nam żyje sto lat!
Hip hip, hurra!
Dalej, zdmuchnij świeczki.
Pomyśl życzenie.
Co robisz?
Latają pluszowe uszy.
Jak skrzydła.
Musisz zakroplić oczy.
- Chcesz to zrobić teraz? - Tak.
Dobrze.
Czyli pierwszy raz bierzesz udział
- w większej produkcji? - Tak.
Sporo ludzi biega nerwowo, więc trzeba zachować spokój,
bo czeka cię występ.
Tak.
Gdy przyjmujesz pozę, czasem kręci ci się w głowie?
Tak.
Co robisz, by nie było to dla ciebie trudne?
Masz jakieś własne sposoby?
- Właściwie nie. - Rozumiem.
Pięć, sześć, siedem i osiem.
Musisz to podkreślić.
Dobrze.
Potem pojawiają się dziewczyny i podnosimy je.
Widzisz dokładnie, co się dzieje...
Widzisz dobrze jej talię?
- Tak. - Dobrze.
Plecy proste. Uda napięte.
Pokaż, jak to robisz.
I w górę.
- Widzisz ostatnią osobę? - Tak.
- Widzisz? - Tak.
Jesteś tego świadomy i używasz lewego oka do patrzenia.
Robimy krok w bok, kłaniamy się, a potem chwytamy za ręce i kontynuujemy.
Tak, ale tu masz wsparcie.
Czyli to żaden problem.
Żaden.
Czyli znalazłeś sposób, by sobie ze wszystkim poradzić?
Bo jesteś całkiem bystry.
Czyli poradzisz sobie i będziesz trzymał linię.
Świetnie. Nawet trzy.
I jak to zrobiłeś? Byłeś bardzo skoncentrowany, prawda?
Tak. Ramiona.
Wykończenie.
- Zobaczmy. - Nie chcesz tego widzieć.
Chcę zobaczyć.
- Lepiej nie. - Do twarzy ci w nich.
- Wcale nie. - Ależ tak.
Może być, bo i tak siebie nie widzę.
Ale masz duże oko.
- Tak, powiększa mi oko. - Otwórz je.
Tylko to oko.
Mnie się podoba.
Myślisz, że to może wpłynąć na twoją karierę tancerza?
Martwi cię to?
Tak.
Chyba powinieneś dużo pracować.
Pewnie ci nie przejdzie,
ale pomoże przy robieniu piruetów.
Ćwiczyłem obroty z zamkniętymi oczami.
To było dobre,
więc możesz próbować.
Nawet jeśli nie będę widzieć,
wiem, co jest z przodu, z tyłu i po bokach.
Tak, będzie dobrze.
Tak.
Zastanawiam się, czy będę świetnym tancerzem.
Czasem myślę, że się nie nadaję.
Tyle czasu mnie gnębiono...
Ale wtedy się nie poddałem,
więc nie widzę powodu, by teraz to robić.
Stresujesz się?
Bardzo się cieszę z powodu występu.
Wiesz, kiedy przyjadą rodzice?
Chyba nieco później.
Czasem zamykam oczy i wyobrażam sobie, że stoję na wielkiej scenie...
Według mnie świetnie się spisałeś w letnim występie.
Czułeś uderzenie adrenaliny?
Pamiętaj, to tylko chwila.
Musisz pokazać, co osiągnąłeś przez ten rok.
Poprawiłaś swoją postawę,
a poza tym uwielbiasz się ruszać.
Od początku, gdy do nas dołączyłeś,
było widać, że uwielbiasz się ruszać i tańczyć.
Między klasą ósmą a dziewiąta jest duża różnica.
Są trudniejsze układy, ale też większa intensywność.
Rosną też oczekiwania i wymagania.
Myślę, że mógłbyś trochę bardziej się sprężyć.
Ale ważne, żeby zachować spokój,
bo przez wydarzenia z twojej przeszłości
może się pojawiać jakiś lęk.
Ale pamiętaj, że jesteś w bezpiecznym miejscu.
Mówiłam ci o tym, prawda?
Jest bezpiecznie, nie stanie ci się żadna krzywda.
Widzimy się w następnej klasie.
Dobrze się czujesz?
Wszystko gra?
Napiszesz do mnie?
Tylko nie o północy.
- Nie. - To u ciebie norma.
To dlatego, że nigdy nie śpię o północy.
Tak.
- Kółko. - To trochę dziwne.
Nie chce jechać...
Dziękuję.
Tak.
Będę za tobą tęsknić.
Ja za tobą też, Sam.
Osiem tygodni, świetnie.
Osiem tygodni.
Do zobaczenia za osiem tygodni.
Za osiem tygodni!
Ściskam cię.
- Na razie. - Na razie, Anthony.
Cześć.
Szerokiej drogi.
Pozdrów ode mnie Picassa.
- Kogo? - Picassa.
Pewnie!
Jeśli możesz się poruszać jak...
Tańcem można opowiedzieć swoją historię, mówić o uczuciach.
Czasami wyrażam radość.
Czasami ból.
Uwalniam w ten sposób skumulowany gniew,
a także smutek.
- To cię boli? - Trochę tak.
Tak? Wybacz.
Przepraszam. Mażesz się?
Nie, teraz tu mnie ciągnie.
- Za mocno? - Trochę.
Jak nauczyłeś się brytyjskiego angielskiego?
Po prostu umiem. Wiem, jak się mówi.
Normalnie.
Nadal potrafisz mówić w języku igbo?
Nigdy go nie znałem.
Nie wstyd ci?
- Wybacz, nigdy go nie umiałem. - Nie jesteś z Igbolandii?
- Nauczę cię. - Nie.
Będę mówiła do ciebie tylko w igbo.
- Ale rozumiesz ten język, prawda? - Tak.
Teraz już nie wiem, gdzie jest mój dom.
- Byłeś tu kiedyś? - Nie.
Czasem przychodzę tu pograć w piłkę.
Głównie w sobotę rano.
Dom to miejsce, do którego przynależysz
i gdzie masz poczucie spokoju.
Dla mnie to miejsce, w którym jest moja rodzina.
Kiedy wracacie do szkoły?
W przyszły poniedziałek.
- Jesteś dobry z matematyki? - Tak.
- Nie jesteś dobry z matmy. - Jestem, ale nie aż tak.
- Jakie masz oceny? - Bardzo dobre.
Tak.
Słyszałem, że oblałeś egzamin.
Umiesz stąd zeskoczyć?
Zabiję cię, jeśli będziesz mnie o to pytał.
Panie, spraw, by został zawodowym tancerzem,
o czym zawsze marzył.
Proszę, pomóż mu zrealizować marzenia w imię Jezusa Chrystusa.
ANTHONY KONTYNUUJE NAUKĘ W SZKOLE BALETOWEJ ELMHURST.
MARZY, BY ZOSTAĆ GŁÓWNYM SOLISTĄ.
Napisy: Marcin Łakomy