Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Evet, geçen hafta sonu.
Mara!
- Selam! - Ne haber?
Burada… Burada ne işin var?
Seni görmeye geldim.
Tesadüf olmadı.
Seni görüp de…
…buraya kadar takip etmedim.
Şurada, öğrencilerinle bekliyordum.
- Öğrencilerin, değil mi? - Evet ama burası benim dersliğim.
Ne kadarlığına şehirdesin?
- Birkaç haftalığına. Buralarda olacağım. - Tamam.
Sana e-posta atarım, olur mu?
- Evet, tamam. - Harika.
Dersliğe gelebilirsiniz artık.
İyi dersler.
Pardon.
Pekâlâ, şiirsel dilbilgisi ünitemize devam edeceğiz.
Pekâlâ... Düzyazı, şiirden farklı olarak,
dilbilgisi kuralları tarafından yönetilir.
Affedersiniz.
Ama her ne kadar…
…profesyonel bir şair olmak niyetinde olsanız da olmasanız da,
şiir okumak, sizi düzyazı okumaya karşı duyarlı hâle getirebilir diye düşünüyorum.
Nasıl ki bir müzede resimlere baktıktan sonra
tekrar sokağa çıktığınızda
binaların kesişim şekillerine dair farkındalığınız artıyorsa
düzyazı okurken de
birdenbire yazarın yaptığı yazım seçimlerinin farkına varırsınız.
MATT VE MARA
Şehirde ne kadar kalacağını bilmiyor musun yani?
Yani, kendime gitmeden önce taslağı bitireceğimi söyledim.
New York'taki dairem hâlâ duruyor.
Ne sıklıkla yazıyorsun?
- Her gün. Tabii eğer… - Öyle mi?
Evet… İnsanlarla dolanıp vakit öldürmediğim zaman.
Bir sürü eski arkadaşım var,
eski kız arkadaşlarım,
onlarla görüşüyorum.
Bu tür bir kibre sahip olmak nasıl bir histir gerçekten bilmiyorum,
başka bir insanın ne düşündüğü hakkında bir şey bildiğimi sanmanın.
Neden kibir oluyor da yaratıcı hayal gücü olmuyor?
Yani hayal ettiğini, gerçekten bilmediğini kabul ediyor musun?
- Bu daha farklı bir şey, eğer… - Hayal gücümü, aptallığımla eşitliyorum,
böylece gerçekliğim oluyor.
Ne?
Hayal gücümün,
kendi aptallık seviyeme ulaşmasına izin veriyorum
bu da hayal gücümü, gerçekliğim haline getiriyor.
Tamam, pekâlâ…
Gerçekten umursadığını düşünmüyorum da…
Neyse.
Kim kime ayna tutuyor anlamaya çalışıyorum.
Ne yazdığımı soracak mısın yoksa bu tamamen alakasız mı…
Kibar olmaya çalışıyordum. Bu yüzden sormadım.
Kibar olmak için sorma zaten…
- Kibarlıktan dolayı sormadım diyorum. - İlgini çekiyorsa sor…
Zira bir süredir bir şey çıkarmamış birine "Ne yazıyorsun?” demek oldukça kabadır.
Harika Çocuklar'ı okumadın mı?
Bir süredir bir şey yayınlamadım diye utanmıyorum ki.
- Zorlamaya çalışmıyorum ama… - Bilmek istemiyor musun? - Çok!
Çok çabuk geri çekiliyorsun.
Çünkü sen çok kırılgansın!
- Kırılgan falan değilim… - Lütfen.
Son derece nazik ve dikkatli olacak mısın?
Fabergé yumurtası gibi tutacağım.
- Tamam. - Beyaz eldivenlerle. - Tamam.
Singapur'daki bir hizmetkâr gibiyim,
üstüne gölgem düşse bile kafamı keseceklerini biliyorum.
Tamam.
Pekâlâ…
Bence…
…asıl ilgimi çeken şey,
kendisi hakkında…
…gerçekten hiçbir şey…
…bilmediğine inanan bir insan
ve tüm arzularının
kendisinden tamamen gizli olması
ve bu arzıların her an ortaya çıkıp
hayatını mahvedebilecek olması.
Kendisinin hiçbir söz hakkı olmadan
kimliğinin kendi kontrolü dışında radikal bir şekilde
dönüştürülebileceğini mi düşünüyor?
- Evet, aynen öyle. - Neden bahsettiğini anlıyorum. - Aynen.
Kulağa harika geliyor, aynı zamanda oldukça da güncel.
İnsanlar "Vay canına!" diyecek.
Ama sorun şu ki…
…bu sadece bir fikir,
nasıl yazacağımı bilmiyorum.
Okuyucunun neler olduğunu anlamasını sağlamalısın.
Hayır, okuyucunun anlaması sorun değil,
yani gerçekten…
Müziğin sesi gittikçe yükseliyor mu?
Oldukça. Yükseliyor, evet.
Pardon?
Kapattınız mı?
Kapatmışsınız.
Evet, kapattık.
- Tamam. - Üzgünüm. - Geldiğiniz için teşekkürler.
Bize söylesen yeterdi.
Yani, gün sonundayız. Müik açmak istedim. Yani, bu…
Çoğu insan anlıyor.
Tamam.
Gidiyoruz.
Hayır, başka bir şey istiyor muydunuz?
Bir içecek daha getirebilirim.
Gerçi saat beşten sonra kahve içen kimseyi tanımıyorum ama…
Makineyi… Makineyi de kapattım.
Bak, kimseyi gücendirmek istemedik.
Sadece sohbet ediyorduk…
- Hayır! - Sonra sen… - Eğer takılmak istiyorsanız sorun değil.
- Sohbet ediyorduysanız anlarım. - Tamam.
Kulağa derin ve önemli geliyor.
Gerçekten çok üzgünüz.
Hayır, sorun değil. Çoğu insan…
Ben olsam "Adamı uğraştırmayayım, muhtemelen iki işte çalışıyordur," derdim.
Tek yapman gereken "Kapatıyoruz" demekti. Tek söylemen gereken şey buydu.
- Afişi çevirirken söyledim. - Şimdi de agresif davranıyorsun.
- "Kapatıyoruz" demedin. - Hiç gerek yok.
- Evet, demedin. Sadece gelip… - Söyledim. Afişi çevirirken söyledim.
- Şimdi tekrar açmış oldular. - Öyle mi yaptım? - Evet.
Sen de böyle kahve içiyorsun!
"Kitaplarımı okudun mu? Ben çok zekiyim!"
- Gidelim. - Çalışarak geçinmeyi dene!
Evet, tamam. Tamam.
Güle güle! Karen!
Ne yapıyorsunuz.
Gitar çalıyoruz.
Avery?
Çalıyor mu?
Çalmaya çalışıyor.
Hayır mı?
Nereye gitti?
İnsanlar genelde "aile grubu" dediklerinde "bir gitar üç insan" kastetmez.
"Dört?"
"Beş."
- Altı. - "Altı."
- Yedi. - "Yedi."
Burada Kingston sınırından geçmek,
Niagara şelalesinden geçmeye göre bir saat daha uzun yazıyor.
Samir?
Burada yazana göre Niagara Şelalesi yerine
Kingston'dan gidersek yol bir saat uzuyormuş,
Ithaca'ya gitmek için.
Beni duyuyor musun?
PASAPORT FOTOĞRAFI
Saçlarınızı kulağınızın arkasına toplayın.
Çenenizi hafif yukarı kaldırın. Tamam.
Böyle.
Biraz daha… Evet.
“Gerçeklik, hakikat, gerçek,
tekrarla kanıtlanır,
özenle ve nezaketle, tutkuyla
ve saf sevinçle.
Gerçek olana sevgi,
dolar kafanızdan kalbinize,
kelebeklerle ve kolaylıkla.
Adım at hafifçe, adım at ileriye,
adım adım ve zamanla.
Çünkü doldurduğunda sevgi o sokakları
cömertliği ve tutkusuyla,
renklendirir dünyamızı."
Bu şiirin arkasında inanılmaz bir güdü var.
- Evet. - İnanılmaz bir güç.
“Daha derine in” minvalinde bir şey söylediğinde,
belki de bunun anlamı...
Somut örneklere bak.
Mesela…
Şiirini ve günlük hareketlerini bir arada düşünüp,
bu aşk fikrinin bahsettiklerinden oluşmasının
hareketlerinde nasıl mevcut olduğunu düşün.
Matt Johnson, modern yaşama dair keskin yorumlarıyla tanınan
Kanadalı bir yazardır.
Bu kitap yayınlanmış ikinci kurgu eseri ve ilk kısa öykü koleksiyonudur.
FARE KRAL VE DİĞER HİKÂYELER
SELAM MARA! BU FİKİRLERİN YARISINI SENDEN ÇALDIĞIM İÇİN
SANA BEDAVA BİR NÜSHA BORÇLU OLDUĞUMU DÜŞÜNDÜM
NE KADAR SİNİR BOZUCU OLDUĞUMU UNUTTUYSAN DİYE - MATT
SÖZLEŞMELİ ÖĞRETİM GÖREVLİSİ
Mara Walsh, kurgu, kurgu dışı, radyo oyunları, libretti
ve grafik romanlar üzerinde 7 yılı aşkın deneyime sahip bir eğitimci,
yazar ve sanatçıdır.
- Sıcak mı? - Çok sıcak.
Neyse, sonra…
Karşılıklı olarak aldatıldıklarını havada öğrenmişler.
Uçakta!
Çılgınca, değil mi?
Bir uçaktan inip tüm hayatının tamamen değiştiğini hayal etsene.
Nasıl tanıdıkların var böyle!
Tanımıyorum ki, arkadaşımın arkadaşları.
Bir Paul Mooney şakası vardı…
Nereden aklıma geldi bilmiyorum. Unutacağım.
Hayır, söylesene.
Şöyle demişti…
"Beyaz insanlar eşlerinden ayrılmaktansa birbirlerini öldürmeyi tercih eder."
Bana bunu hatırlattı.
Yedi yılın ardından,
artık bu kişiyle evli kalmak istemediğini söylemen gerekmez mi?
Yapma yani.
Daha önce hiç…
…yakın iki arkadaş olup da
arkadaş olmalarıyla tanınan iki insan tanıdın mı?
Hep yanyanadırlar.
- Şey gibi… - Lisede olduğu gibi mi?
Evet, en dikkat çekici özellikleri birbirleriyle arkadaş olmalarıdır.
- Sonra da… - Bu hakaret sayılır.
Hayır, çünkü böyle bir arkadaşlık olağanüstü bir şeydir.
- Doğru. - Anladın mı? - Evet.
Tamam, konu nedir?
Sonra…
…bir gün artık arkadaş değillerdir.
Bu yaşandığında sence de bu iki insan…
…bir çeşit sahtekâr sayılmaz mı?
- Yani, sanki… - Birbirlerinden uzaklaştıkları için mi?
Hayır.
Tabii ama demek istediğim…
Demek istediğim daha çok, nasıl olur da…
Madem böyle arkadaştılar nasıl olur da…
İlla senin dediğin sebeplerle olmasına da gerek yok,
ya da öyle çok dürüst bir şey
veya aralarında büyük bir paylaşım olmasına da gerek yok
ama sadece yakın arkadaşlar,
ve sonra gizemli bir şekilde
nasıl arkadaş olmayı bırakıyorlar?
Sana anlattığım hikâye yüzünden mi bunu düşünüyorsun?
Ben sana o hikâyeyi anlattıktan sonra bu neden aklına geldi?
Tamam, tatlım.
Hemen döneceğim, tamam mı?
Hayır. Bir şey yok.
Teşekkürler.
Durum daha da kötüye gitmeden kaçsam iyi olacak.
Tamamdır.
Görüşmek üzere.
Ithaca'daki şu edebiyat konferansına davet edildim,
panellerden birini sunmak için.
Sanırım benden istemelerinin sebebi benim…
Bilmiyorum, bence konusu…
…tiyatro uyarlaması falan olacak.
Ve…
Neyse işte, benden sunmamı istediler.
Ve ben biraz sanki…
Bu tür sosyal yazarlık etkinliklerinin nasıl işlediğini anlamıyorum.
Bilmiyorum, bana göre…
Ben daha ziyade…
Onlara katılmaktansa bu çatalı yemeyi yeğlerim.
O noktaya geldim.
- Ama sebebi… - Neden? Çok mu gittin?
Zaten birçoğuna gittim,
bu yüzden bu deneyime dair bir merak ya da heyecan hissetmiyorum.
Her seferinde biraz…
…üzücü ve biraz da azgın oluyor.
Çünkü bence herkes evden çıktığı için çok heyecanlı oluyor.
İnsanlar gerçekten bu yerlerde kaçamak mı yapıyor?
Yüzde yüz!
Ben insanların rezidanslarda kaçamak yaşadıklarını duymuştum.
Tanrım! Yüzde 90'ının orada olma sebebi bu!
Bence öyle, diğer insanlar için.
Evet.
Bir kere evden uzakta oluyorsun…
Vakit geçirirken… Senin de dediğin gibi, bence yazarlık…
Derin, sanatsal bir deneyim yaşadığın için bunu haklı çıkarabiliyorsun.
Evet! Gecenin geç saatlerini barda, uzmanlık alanından bahsederek geçiriyorsun
ve karşındaki insanlar da seni umursuyor ve ailenden falan da değiller.
O yüzden gerçekten bir…
"Vegas'ta yaşanan Vegas'ta kalır" enerjisi var.
Ama tabii…
- "MacDowell'da yaşanan…" - Evet, kesinlikle!
"…New Hampshire ormanında kalır."
Daha az şaşaalı.
Çünkü ışıklar açıldığında herkes şair.
Pek seksi sayılmaz.
Sonra da neden kişisel anlatıya dönerek tüm bu temaları bir araya getirip de
nereye gittiğine bakmıyorum dedim.
Tam olarak o anda aklıma geldi.
Hayır, bence işe yaramış.
Bence her şeyi söylemeyip de
zamanda boşluklar bırakmak…
Eksiltilik hoşuma gitti…
Efendim?
Selam.
- Merhaba. - Üzgünüm, ben… - Evet, yok. Öğrencim var.
Evet. Sonra geleyim mi?
Ben sadece…
Evet, tabii.
Dışarıda bekleyeceğim.
- Tamam. - Tamam.
- Bölünme için üzgünüm. - Başka bir zamana ayarlayabiliriz…
Hayır, hayır.
Bana soracağın bir soru vardı ama değil mi?
Evet, vardı.
Biliyorsunuz, bunu bilinç akışı olarak yazdım
ve fark ettim ki
bileşik ve karmaşık cümlelerle yazmıyorum.
Çok cesurca!
Sence pis midir?
Bunu New York'ta yapmazdım.
Değmedin bile!
Hiç temas yoktu. Hiç ıslanmadın.
Harikaydı.
Cazibeni kullanacağız, tamam mı?
Yanımızdan geçen herkese gülümse.
Tamam.
Onların da sana gülümsemesini sağlayacak şekilde.
- Tamam. - Hazır mısın? Şuradaki kadın.
- Tamam. - Maskesi olsa da.
- Hayır. - Hepsi bu kadar.
O da bana gülümsedi!
Bu kadarı yeteri mi?
Evet.
Bir daha yapacağım.
Şuradakini denesene.
Şuna bak.
Yok, kafasını çevirdi.
Böyle.
Fazla sörfçü gibi oldu.
- Tamam, komiklik ediyorsun. - Hayır.
- Tamam. - Eğer bu…
- Evet! Bu hoş oldu. - Öyle mi?
Evet.
Üst dişler.
Birlikte gülümsediğimizde Cizvit rahibi havası veriyoruz,
ya da kapı kapı dolaşan bir “İncil satıcısı”.
Tek bir kişi gülümsemeli.
Tamam.
Deneyelim.
Merhaba. Selam.
Nasılsınız? Bant üstünüze yapışmış!
- Dikkat edin. - Sizi yakalamış.
Gidebilir miyiz?
Lütfen, evet.
Öyle mi? Pekâlâ, teşekkürler! İyi günler dilerim. Güle güle.
Gördün mü, insanları böyle gülümsetirsin.
Tabii ki, evet.
Dik durun.
- Biraz daha öne. - Tabii.
Teşekkürler.
Tamam.
Dur biraz, bu fotoğraf gerçekten de pasaportuna mı girecek, ciddi soruyorum.
- Bunu başka neden yapayım ki? - Tamam.
Tamam o zaman, düzgün yapalım.
Seni sınırdan çevirmelerini istemeyiz.
Tamam.
- Harika. - Tamam.
Güzel.
Nereye gittiğinizi sorabilir miyim?
Pasaportunuzu aldıktan sonra.
Meksika.
- Harika. - Evet.
Daha önce orada bulundunuz mu?
- Hayır. - Bulunmadınız mı?
Doğru oldu mu?
- Hayır. - Bunu mu beğendiniz?
Hangisini beğendiniz, bunu mu yoksa bunu mu?
Evet, gözlerin çıktığı…
Ben seçebilir miyim?
Şimdi onunkini yapabilir miyiz?
- Ne? - Onunkini çekebilir miyiz?
O da Meksika'ya gitmek istiyorsa…
Tamam, pekâlâ.
- Harika! - Çıkar gözlüklerimi.
- Bir, iki… - Mara!
Bunu ciddiye almaya çalışıyorum.
Anlıyorum.
Tamam.
Tamam, bir, iki…
- Hayır, lütfen… - Onu uzaklaştırabilir misiniz?
Başka bir yere gitse olur mu?
Evet. Tamam. Bir, iki…
Harika!
Oldu işte! Hayır, bir önceki. İşte. Şuna bak. Kitap kapağı gibi.
- Hayır. - Hayır, komikleşmeyin, gayet…
- Mara. - Hayır.
Ünlü gibi çıkmışım.
Hayır, bu fotoğraf kendini tanıtmak için.
- Eşit olması gerekiyor. - Dur bakalım.
Hemen döneceğim.
- Tamam. - Bana herhangi biri uyar!
Kendim için bir tane daha isteyeceğim.
Olur, tabii.
Çok mu çalışıyor?
Kendisini biraz fazla ciddiye alıyor.
O bir yazar.
- Demek sebebi bu… - Evet.
Fazla hayal gücü var.
Evet.
- Tamam. Bir, iki… - Üç.
Ne kadardır evli olduğunuzu sorabilir miyim?
Yedi yıl oldu, evet.
Yedi yıl.
Evet, ilişkiniz daha yeni gibi görünüyor.
Evet.
Tamam.
Ne kaçırdım?
Eşiniz, fotoğrafları beğenmediğinizi söyledi.
- Kim söyledi? - Eşiniz.
- Beğenmediğimi mi söyledi? - Fotoğrafları beğenmemişsiniz. Bilmem.
- Bunu onunla konuşacağım. - Tamam.
Tatlım…
Neden bu kibar adama fotoğrafları beğenmediğimi söylüyorsun?
Eşin olduğumu sandı, ben de hiç bozmadım.
- Bozmadın. - Evet.
- Bozulma. - Bozulmuş mu görünüyorum?
Ne kadardır evli olduğumuzu söyledin?
Yedi sene.
Üniversiteden beri yani?
Mezun olup evlenmişiz gibi yani.
Fotoğraflar hazır.
Teşekkürler.
Çok teşekkürler dostum.
Evet. İyi yolculuklar.
Evet, kendine iyi bak.
Leipzig'de çaldığımız konserden bir gece önce
tam önümde durup
yüzüme duman üfleyen bir adam vardı.
- Gerçekten mi? - Evet.
Hatırlıyor musun?
Benim aklıma kazınmış olan bu şeyleri hatırlamamanıza inanamıyorum.
Evet, bilmiyorum.
Adam pisliğin tekiydi
ve garip, performatif şeyler yapıyordu,
maço şeyler,
ve bunu sadece Amanda ve bana yapıyordu.
Sonra…
Ama gösteriden sonra,
"Harikasınız, grubunuzu çok seviyorum!" demişti.
Bu adamı hatırlıyorum.
Sonra da Halle'daki diğer gösteriye kadar bizi takip etti.
- Sonra da… - Ne?
Bizden sonra çalan grup "Cellular Chaos"tu,
bir punk grubuydu ve kadın bir solistleri vardı.
Adam aynı şeyleri yapmaya devam etti
ve o kadın resmen adamı boku çıkana kadar dövdü.
- Ne? - Seti sırasında!
Hiçbirini hatırlamıyor musun?
Evet, bilmiyorum.
Samir o turda zor zamanlardan geçiyordu.
Evet, öyleydi.
- Evet. - Çok hastaydım, evet.
Yakın zamanlarda güzel bir şeyler izlediniz mi?
Sizi konserlerde pek sık göremiyorum gibi geliyor.
Hayır, bir süredir konsere gitmedim.
Pek müzik dinlemiyorum.
- Gerçekten mi? - Olamaz!
Ama kaçınmaya da çalışmıyorsun.
Bir dükkânda müzik çaldığında kapatın falan demiyorsun.
Müziğe karşı entelektüel bir tepkim olmadığını hissediyorum.
Ama bence duygusal olması gerekiyor.
Başka şeylerden alıyorsundur yani.
Yani, eksiklikten değil… Bilirsin, sen… Dolu dolu bir hayatın var, değil mi?
Evet. Yani, müziği duyabiliyorum.
- Tabii ki. - Çalarken mesela.
Tabii.
Hani bir müzikal izlersin de…
…şöyle dersin ya,
"Bu delice, hiçbir mantığı yok."
Hani şarkıya girdikleri anda.
Tüm müzikler hakkında böyle düşünüyorum.
Birdenbire başladıklarını mı?
Biz burada ne yapıyoruz?
Evet.
Hayır, bence, bu manevi bir eksiklik falan değil.
- Tabii. - Elbette.
- Elbette değil. - Ya da ruhsal bir eksiklik.
Bir blokaj var.
Yani bir şey olmalı… Eğer bir şey…
Yani eğer dinlediğin…
…hit bir parça yoksa…
Hani, şöyle sevdiğin…
Ama müzik için bunu hissedememem beni neden eksik kılıyor?
Mm, çünkü bence ses...
yani müzik ürünleri günlük hayatınızın bir parçası.
Anladın mı?
Yani, dil de öyle, görüntüler de öyle.
- Evet… - Müzik dilden öncedir.
Yani, bence müzik böyle bir şey. Çünkü müzik…
- …dilden öncedir. - Yani siz göre dil…
Müzik daha mı temel?
- Evet. - Daha mı asli?
- Evet. - Evet.
Düşündüğüm kelime buydu.
Daha temel. Yüzüne vuran güneş gibi.
Evet.
Yani, yüzüne vuran güneşi sevmiyor musun?
Ben… Evet, ben güneşten nefret ediyorum.
Güneşten nefret ediyorum.
Edepsizlik yaptıklarını söylemiyorum
ama biraz fazla gergin geçti,
tüm soruları bana yönelikti
ve kendimi açıklamak zorunda kaldım.
Ya da Andrew, "Müziği sevmemene rağmen onunla evli olman garip" dediğinde.
Evet ama bu biraz mantıklı.
Müziği sevmediğimi mi düşünüyorsun?
Neyse, eğlenceni mahvettiğim için üzgünüm.
Özür dilemek zorunda değilsin.
Ya da yalandan özür dilemek.
Olmuş mu?
Güle güle.
Neden birimizin
şiirin bir dizesini
ya da kendisini en çok etkileyen
bir bölümünü paylaşmasıyla başlamıyoruz?
Şiir... aşkın gerçek doğasını
kelimelerle somutlaştırma konusunda iyi bir iş çıkarıyor,
çünkü aşk rasyonel değildir.
Şu kısmı çok sevdim...
"Bu seni ürpertiyor mu?" dediğiniz kısmı. Sonra bir daha sordunuz. "Ürpertiyor mu?"
Okuyucu gerçekten sorgular gibi.
Gerçekten…
Bilmiyorum, onları gerçekten zorlayıp
sorduğunuz soruyu düşünmelerini sağlamak gibi.
Elinizdeki şiirin dize sonlarını farklı yerlerden bölmek ilginç olabilir.
Söylediklerinizi yeniden keşfetmenize veya yeniden düşünmenize sebep olacaktır.
Tamam.
Belki de dönüp dolaşıp sizin için en mantıklı versiyon olur.
Ama bunu denemek ilginç bir egzersiz olacaktır.
Hayır, kesinlikle fazla sıkı değil.
Bir boy büyüğünü alırsan fazla büyük olur.
Ama rengi hoşuma gitti.
Güzelmiş.
Burası fazla sıkışık değil mi?
İçine sokmayı denesene.
Evet.
Evet, bunu beğendim.
Merhaba Mara.
- Merhaba, nasılsın? - İyiyim. Sen nasılsın?
- İyi. Seni gördüğüme sevindim. - Ben de seni gördüğüme sevindim.
Keyfine bak.
Olabilir.
- Gerçi pek bir şey kalmadı. - Yumul.
Bu Spikeball. Pickleball'ı iyi bilirim. Çok severim.
Güneş gözlüklerin güzelmiş.
Çok hoş görünüyor.
Sen kimsin?
Tebrikler Sean.
- Teşekkürler, geldiğiniz için sağ olun. - Elbette, zevkle.
- Merhaba. - Merhaba. - Nasılsın?
İyiyim, sen nasılsın?
Matt'i partiye getirerek biraz akılsızca bir şey yapmış olabilirim.
Nerede?
Sanırım jakuzide Profesör Burke ile konuşuyor.
Tanrım, olamaz!
Sanırım güne orada başladı.
Ben geldiğimde,
gayet rahat görünüyordu
ve tamamen dehidre bir hâldeydi.
Vücudunda bir damla nem kalmış mıdır, bilmiyorum.
Merhaba Catherine.
- Kulakların yanıyor olsa gerek. - Mara, selam.
Biz de senden bahsediyorduk.
- Nasılsın? - İyiyim, arkadaşını getirmişsin galiba.
Tüm hikâyemizi saniyeler içinde benden söküp aldı.
Umarım Matt zekice konuşmuştur.
Ben hep diplomat olmuşumdur!
Seni nelerin güldürdüğünü sordu, ben de "Çok şey, çocuk ruhu var onda.
Birçok şey onu güldürür." dedim.
Gerçekten güzel bir evmiş.
Teşekkürler. Umarım partinin tadını çıkarıyorsunuzdur.
Bugünü kutlamak için tüm bu özel insanları buraya toplamanın vakti gelmişti.
Ve Sean'ın makalesini.
Kulağa çok ilginç geliyor.
Chaucer'daki dini ikonografi üzerine.
Kulağa sürükleyici geliyor. Ben de makaleyi kutlamaya geldim.
- Gerçekten mi? İnanılmaz. - Onu bulup makaleyi okuyalım. Bulalım.
- Bir şeyler öğrenirsin. - Görüştüğümüze sevindim.
Tamam, kim bu kadın?
Bölüm başkanı o!
Kim olduğunu bilmiyormuş gibi davranma. Buraya gelir gelmez ona doğru koştun.
Delirmişsin sen.
Yok artık. Geldiğimde jakuzideydi. Kim olduğunu bilmiyordum.
Ona çocuk ruhlu olduğumu mu söyledin?
Hayır, seni ne güldürür diye sordu. O tamamen…
Ona neden çocuk ruhlu olduğumu söylüyorsun?
- Bu… - Sen…
- Senin dediğin gibi anlamayacak… - Selam, pardon.
Bu beni deli gibi gösteriyor.
- Mar, ızgara olmuştu… - Sen gidip… Yapma, tamam.
Bende "M" yok.
- "M" harfin yok mu? - Benim avucumda "M" yok.
Avucunda "M" olmayan benden başkasını tanımıyorum.
Neden bahsettiğinizi gerçekten bilmiyorum.
Avuçların çok yoğun.
Yoğun mu?
Şu kaosa baksana.
- Vay canına! - Çok fazla olup biten şey var.
- Bela. Korkunç! - Siz… Bu kadın muhabbeti mi?
- Evet, kadın muhabbeti. - Anladın beni işte.
Siz kızlar bir araya gelip cadılık yapıyorsunuz.
- Evet, “kehanete” başlıyoruz. - Tam olarak.
Genç bir İtalyan hanım, bana bir numaradan bahsetmişti,
Altın bir kolye alıp elini açıyorsun ve üç kere avucuna dokunduruyorsun.
Durana kadar sallanıyor.
Eğer ileri geri sallanmaya başlarsa çocuk oğlan olacak demek.
Halka çizerse bu bir kız demek,
tamamen durana kadar yapıyorsun ama kolye altın bir kolye olmak zorunda.
Sende oldu mu?
Evet. Tam isabet.
- İşe yaradı mı? - İki oğlan ve sonra durdu.
Fabrika kapandı. Herkes işten çıkarıldı.
Altın kolyesi olan var mı?
Denemek mi istiyorsun?
Evet. Kullanabilir miyiz?
Elbette.
Doğru olup olmadığını böyle öğreniriz.
- Çünkü benim bir kızım var. - Avucunu iyice aç.
- Güzel. - Bir…
İki…
Üç…
- Dönmeye başladı! - Evet!
Çember çiziyor!
Ve benim… Hayır, benim bir kızım var.
Tamam, biraz korkutucu.
Tamam, şimdi ikincisi.
Bir…
İki…
Üç…
Tamam, bir ileri bir geri gidiyor.
"Oğlan."
Tamam, yolda bir oğlan var Mar.
Tamam.
- Hazır mısın? - Bir daha yap.
Bir…
İki…
Üç…
Tamamdır.
Lanet olsun!
İşte bu kadar.
Kolyeyi yakabilir miyiz?
Teşekkürler.
- Başka denemek isteyen? - Harika bir parti numarasıymış.
Matt?
Onunla tanışmadın bile
ve onunla tanışmadığını kabul dahi etmiyorsun.
- Onunla tanışmış olsaydın… - Kısa olduğunu biliyorum!
Sen bir kişiyi olduğundan daha farklı hatırlayabiliyorsun.
Hafızanda bir adamı alıp onu çarpıtmayı seviyorsun sen.
Onu çarpıttığım falan yok
çünkü o adam hakkında hatırladığım tek şey
kısa bir müzisyen olmasıydı.
Ayakkabıları o kadar küçüktü ki
yeğenine falan bakıyorsun sanmıştım.
İnanamamıştım.
Ne için endişelendim biliyor musun?
Dengesi için!
Ta ki onu görene dek.
- Sonra “Tamam, mantıklı.” diye düşündüm. - Onu hiç görmedin.
Adamın ağırlık merkezi,
yerden 45 cm yükseklikte.
Ağırlık merkezi!
Yakışıklı erkeklerden nefret ettiğini biliyorum.
- Bu yüzden de… - Tamam!
Dolayısıyla da bunu yapman gerekiyor.
Zihninde diğer erkekleri garip bir şekilde çarpıtman gerekiyor.
Benim hatırladıklarım doğru.
Çünkü erkek güzelliğini fazla rahatsız edici buluyorsun.
Seninle ilgili bunu hatırlıyorum.
Cinsiyette işler karışıyor.
Mesela, hayır, hatırlıyorum, ne zaman güzel bir adamla karşılaşsan
ya çenesinin acayip olduğunu söylemek zorundasın
ya da göz çukurlarının derin olduğunu.
Ya bir şeyler buluyorsun…
Boşa gittiğini söylüyorum.
Şu yakışıklı dediğim adam vardı ya hani? Topalladığını söyleyip durmuştun.
Topallıyordu!
Topalladığı falan yoktu!
Ama sen topalladığını söylemek zorundaydın.
Topallıyordu.
Sen bu yakışıklı adamları pembe gözlüklerle hatırlıyorsun.
Kocan için de aynısını yaptın. Onu oyun hamuru gibi çekip uzattın.
Daha büyüme çağında mıydı? Öyle miydi?
Ergenlik dönemine girmemiş miydi?
Şimdi 1.75'le idare mi ediyor?
Suratıma dokunmaya çalıştığını hatırlıyorum,
böyle görünüyordu…
Kolunu böyle uzatmıştı.
- Sadece suratıma dokunmaya çalışıyordu. - Onunla hiç tanışmadın!
Mara, o benimle tanıştı ve dedi ki,
"Biraz sakal bırakmışsın."
Kolunu tamamen açarak yukarı doğru uzandı.
Aynı böyleydi
ve parmakları da çenemi kaşıyordu.
Ben ciddiyim.
Bu kitap bana göre Kanada edebiyatının bir dönemini öyle iyi simgeliyor ki
bu konuda düşünmek beni rahatsız ediyor.
Tıpkı herkesin,
bir erkeğin bir başkasının duygularını incittiği zamanlar için
kendini kötü hissedebileceği fikri karşısında
aklını yitirdiği zamanlardaki gibi.
Yani… Bir de bu konuda yazıyor musun?
Herhangi bir edebiyattan elde edebileceğin en fazla içgörü bu kadardı herhâlde.
Herkesin ağzının suyu akıyordu,
"Yaşayan en zeki ve en empatik insan o."
Tamam, yani…
Dediğim gibi, hepimiz kandırılmadık. Çok karizmatik bir insan
ve ayrıca son derece cömert de.
Ve…
Bilmiyorum.
Gerçekten... Gençlerle iletişim kuruyor.
Gayet de samimi.
Kendisini onlardan uzakta tutmuyor, heyecanlanıyor mesela.
Tamam, bu konuda söyleyeceğim tek şey,
ve bence bu illa onu dersine çağırmaman gerektiği anlamına gelmiyor,
ama bu düşünülmesi gereken bir gerçek
ve bu gerçek de o sınıfa geldiğinde
ve sen, "Bu benim arkadaşım,
bu benim akranım,
bu… her neyse" dediğinde
ondan ve onun davranışlarından sorumlu hâle geliyorsun.
Evet.
Onun hakkında bildiklerimiz,
kamusal bir figür olarak,
ilgilendiği temalar,
hatta senin anlattığın şeyler arasından,
"insanları sarsıp rehavetten kurtarmak" istemesi gibi şeyleri düşününce…
Aslında bunun canlandırıcı olduğunu söylemeni anlıyorum falan ama…
Bu deneyimi ben de yaşadım…
Yani, senden çok daha farklı biriyle beraber olursun
ve o kişi hayatına enerji enjekte eder,
bundan heyecan duyarsın.
Ama onlar gider ve sen yine de kendi hayatını yaşamak zorunda kalırsın.
Sınıfta bu duruma karşılık gelen şey de,
onun içeri girip boktan boktan laflar etmesi,
işleri karıştırıp ortalığa çılgına çevirmesi,
sonra da çıkıp gitmesi
ve herkesin sana bakması
ve senin de bunun hesabını vermek zorunda olman gibi.
Yani, yetişkin eğitim merkezinin yanından aşağı inip
DVP'ye gireceğiz,
köprüyü geçip şu doğa yoluna gireceğiz, tamam mı?
Tamam.
Koşunun zamanını tutacağım.
- Tamam. - Pekâlâ.
Koşarken bir arada kalabilir miyiz?
Evet.
Çünkü önümde koştuğunda beni daha hızlı koşmaya zorluyormuşsun gibi hissediyorum.
- Tamam. - Demek istediğimi anladın mı?
Bir arada kalmayacaksak beraber koşmanın ne manası var ki zaten?
Tamam, mantıklı.
Selam baba.
Sana bir misafir getirdim.
Selam.
Okuldan arkadaşım Mara'yı hatırladın mı?
Sizi görmek çok hoş.
Evet, yani, hayır…
Normalde buraya gelip…
Bu koltukta takılıyorum.
Sana tüm küçük tekniklerimi göstereceğim.
Bu şeyle yatağını kontrol edebiliyorum. Bana nasıl yapılacağını öğrettiler.
Gördün mü? Böyle.
Burada oturup gelecek hamlelerimi düşünüyorum.
Bilinci yerinde mi?
Bazen.
Tek bahsettiği şey,
emlak piyasasında arzın talebi aşmış olduğu
ve emlakçılık lisansı alıp
büyük patlamaya yetişmek istediği.
Yüzde yüz ciddiyim.
Üzgünüm.
Sorun değil.
Hemşireler iyi olduğunu söylüyor ve…
…belki… Aslında, ne diyorum ben ya?
Hepsi çok cana yakın, sadece gülümsüyorlar.
İşinin bittiğini bildikleri çok açık.
Ziyarete gelen tek kişi benim galiba.
Ayaklarını böyle yukarı koyduğunda
burada uyuması çok kolay oluyor.
Ben…
Kendimi rahat hissetmiyorum.
- Keyif çatarken mi? - Keyif çatarken.
Sadece sana buradayken nasıl uyuduğumu gösterdim.
- Evet, tamam. - Pekâlâ.
Kapatayım mı? Bacağına dikkat et.
Ben iyiyim.
Biliyorum.
Biliyorum, sadece…
İyi bir hayat yaşadı.
Şarabı severdi. Puroyu severdi.
Annem hep “İçki ve sigarayı bırakmalısın.” derdi.
Ben de “Neden? Bundan zevk alıyor” derdim.
Gerçekten üzgünüm.
- Hadi gidelim. Hadi... Durmayalım. - Hayır, sorun değil.
Seni bir saniyeliğine selam ver diye getirdim.
Biraz daha duralım. Gel, koltuğa sen otur.
Sorun değil.
Ne yapıyorsunuz? Buradayken ne yapıyorsun?
Burada oturup ona, eski “Sir Lancelot” hikâyelerini okuyorum.
Hayır, yapmıyorsun.
Evet, doğru söylüyorum.
Bana okuduğu kitaplardan birinin çıktısını aldım.
Otur.
Tamam.
Geldiğin için teşekkürler.
Yatak odası.
Banyo aşağıda.
Burası yazı odası olacak.
Seni benden daha çok seven biri var.
Gayet güzel, değil mi?
Barfiks barı da var.
Daha önce hiç denedin mi?
Bacaklarımı da böyle yapıyorum.
Saymıyorsun.
Dört. Beş.
Altı.
Yedi.
Sekiz…
Bu bir hataydı!
- Tanrım. - Gerçekten incindin mi?
Bunu kaldıramam. Bakma bana.
- Gerçekten incindin mi Matt? - Gülme.
Matt!
Kendimi incitmedim.
Ayrıca beni güldürürsen
çok daha beter olacak.
Neresi acıyor?
Tam elimin olduğu yer.
Yaşayacak mıyım doktor?
Bence evet.
Terliysem kusura bakma.
Evet.
Tamam, şişmesin diye üstüne biraz sıcak su tutacağım.
İki saniye sürmez, tamam mı?
- Matt? - Bir saniyeye çıkarım.
Gitme.
Bir saniyeye dönerim.
Otobüsün silecekleri
Gıcır gıcır
Otobüsün silecekleri gıcır gıcır
Tüm şehir boyu
Kapı.
Kapı!
Kapı açılır ve kapanır
Açılır ve…
Döner durur, döner durur
Otobüsün tekerlekleri döner durur
tüm şehir boyu
Inga, ınga
Der otobüste bebekler
Baykuş!
Baykuş mu?
Baykuş!
Bence çok daha şey olabilirsiniz…
"Tartışmalı" kelimesini kullanmak istemiyorum
çünkü bu oldukça…
Yani, bunu söylememin tek sebebi…
Yayıncılık dünyasının talihsiz gerçeği,
kalabalıktan bariz bir şekilde sıyrılmanız gerekir
ve bunu yapmak için de
kimsenin yapmak istemediği şeyleri yapmalısınız
çünkü aksi takdirde kendinizi sterilize etmiş olursunuz
ve sanırım söylemek istediğim şey de bu,
bu tür bir sterilizasyondan kaçınmanız,
ki ben bu sterilizasyonun
okurlar hakkında endişelenmek olduğunu düşünüyorum.
Ne zaman birinin dürüstçe yazdığını görsem asla küçük düşürücü bir şey çıkmıyor.
Yazılarında en iğrenç,
en alçakça, en kötü,
suç ifa eden şeyleri itiraf eden insanlar gördüm...
kimse doğru olduklarını düşünmüyor,
herkes bunu harika yazarlık sanıyor.
Her seferinde. Tamam mı?
Bu nedenle, söylemeye cesaret edemediğiniz şeyleri yazmak için
en azından terapötik bir teknik olarak bunu keşfetmenizi öneririm.
Çünkü sanat ile onu yaratan kişi arasında bir mesafe oluşur,
her ne sebeple olursa olsun…
Yani, Portnoy'un Şikayeti' ni yazan adamdan başkasına bakmanıza gerek yok.
O kitabı hiç okudunuz mu? Manyakça!
- Philip Roth. - Evet, Philip Roth!
Bu kitap onun New York'un yarısıyla yatıp onlara tecavüz etmesiyle ilgili.
Tamam, hadi…
Mesele şu ki, kimse Philip Roth'un kapısını çalıp,
“Affedersiniz efendim.
Yazılarınızda suçunuzu itiraf ettiniz, hapse giriyorsunuz.” demiyor.
Hayır, ona bir Pulitzer Ödülü verdiler.
Pardon, neyse…
Kulağa çok iyi geliyordu.
- Gerçekten beğendin mi? - Evet.
Evet, iyi gidiyor. Kaydı muhtemelen uzatacağız.
- Muhtemelen bir hafta daha. - Tamam.
Yani, seni Ithaca'ya götüremeyeceğim.
Tamam.
Planlarını batırıyor biliyorum ama…
Yani…
Seni götürebilecek birini bulacağımıza eminim.
Çünkü araba zaten var.
Evet.
Üzgünüm, yani…
Evet, üzgünüm ben götürürdüm ama…
Nihayetinde bir sorun yok. Sadece kafamı toparlamalıyım.
Araba kullanmasını bilen tanıdığın var mı?
Aslında hep Jewel'a benzeyen kadınlarla çıkıyorsun.
Evet, çünkü dişleri biraz bozuk olan insanları seviyorum.
Benim de bir tane…
- Dişlerin hakkında her şeyi biliyorum. - Şu küçük diş…
Evet Mara, hepsini biliyorum.
Seninle neden ilgilendiğimi sanıyorsun? Gözüm o dişin üstündeydi, merak etme.
O dişin kaydını tutuyordum.
Uzun bir süre bu yolda olacağız.
Ama nereye kadar? Neyi arıyorum?
- Rainbow Road'a varana kadar. - Rainow Köprüsünden mi geçeceğiz?
Evet, Rainbow Köprüsünden geçeceğiz.
New York'a.
O zaman ne yapmamız gerektiğini biliyorum.
Harika!
Güç!
"Güç!"
Güç!
Aile fotoğraflarını tamamen bozduk.
Hasiktir!
Ben hallederim.
Ben senin eşlikçinim, unuttun mu?
Yetki bende.
Yeki bende değil, pardon.
Çantalarının yetkisi bende.
- Ben… - Yetki bende.
Evet, Daisy Hanım sensin.
- Merhaba. - Merhaba, hoş geldiniz.
- Check-in için mi buradasınız? - Evet.
Evet. İki odam var.
Biri Matt Johnson'a, biri Mara Walsh'a.
Çantada ne var? Neden bu kadar ağır?
Dizüstü bilgisayarımı tezgâha vurmasan olmaz mı?
- Sorun değil. - Sizin için 311 numara. Bu taraftan.
- Sizinki de 125 numara. - Birbirlerinden bayağı uzaktalarmış.
- Teşekkürler. - Bunu planladın mı?
Konuşmamdan önce biraz dinlensem iyi olacak.
Seninle gelmemi ister misin?
Önce o tarafı kontrol ederiz, sonra da diğer tarafı?
Ben sadece gidip biraz kestireceğim.
Bir parti!
Tamam.
O zaman aşağıda buluşalım mı? Yiyecek bir şeyler alırız?
- Konuşmadan sonra mı? - Evet.
Tamam.
- Burada mı buluşacağız? - Matt! Çantan.
Sana bir şey söyleyeceğim Matt diyeceksin sandım.
"Konuşmaya gel lütfen." Hayır, konuşmaya gelme.
- Görüşürüz. - Görüşürüz.
- Merhaba. - Selam.
Mara Walsh.
Mara Walsh?
Şurayı imzalayabilirsiniz.
Buyurun.
Çay var, kahve var, atıştırmalıklar var... Keyfinize bakın.
Şunlardan birini de alın.
Kurgu dışı, radyo oyunları, libretti ve çizgi romanlar.
Şu anki araştırma alanları arasında romantik şiirde sembolizm
ve bugünkü panelin konusu olan tiyatro uyarlamaları yer alıyor.
Lütfen Mara Walsh'a sahneye hoş geldin diyelim.
Merhaba.
Neler oluyor?
Gelecek misin?
Evet!
Burada ne işin var?
Konferansa gelmiştim.
Sen burada ne yapıyorsun?
Programda ismini görmemiştim.
7'DE LOBİDEYDİM
SENİ GÖREMEDİM
ORADA MIYDIN?
NASIL YANİ?
- ÇOK HOŞ BİR RESTORANDAYIM - TAMAM
SEN DE GELMELİSİN
SENİ ALACAĞIM LOBİDE BULUŞALIM
SORUN DEĞİL. YAPMAM GEREKEN İŞLER VAR.
Başardım!
Harika!
Bagajı açabilir misin?
Ne?
Bagajı açabilir misin?
Evet.
Teşekkürler.
Güzel.
Çok hoş.
Dün bir kızla yemeğe çıktım.
O yüzden…
Sana mesaj attığımda onunlaydım.
Öyle biri…
Toronto'dan.
Konferanstan bir yazar.
İsmi Maeve.
Maeve Palanko'yla yemeğe mi çıktın?
Evet.
Ama onunla şehirde de birkaç kere dışarı çıkmıştık.
- Temsilcilerimiz… - Bana bundan bahsetmedin!
Öyle değildi.
Oldukça yüzeyseldi diyebilirim.
Çok ortak noktamız yok ama…
Evet.
Çalışmalarını biliyorum, evet.
Hep ortamda mevcut olan en ünlü kişiye yönelmen bence çok garip.
Hayır, sorun değil.
Bir süredir önceliğinin bu olduğunu anladım.
Tanrım, gerçekten alınmışsın.
Bu canını neden sıkıyor ki?
Neden umurunda?
Arabada küpesini bırakmış olması neden umurunda?
Çünkü yapmaya çalıştığın şey…
Ne yapmaya çalışıyormuşum?
Ne yapmaya çalıştığını biliyorum.
- Tamam, neymiş? - Yapmaya çalıştığın şey,
beni umursuyormuşum gibi göstermeye çalışıyorsun.
- Yaptığın şey… - Şuna ne dersin?
Sen ne istersen onu yapacağım.
- Arabamda kadın küpesi bırakan sensin. - Ne istersen yapacağım. Ben bırakmadım!
Seni manipüle etmek için yapmadım.
- O umurumda değil! - Evet, yaptın!
- Hayır, yapmadım! - Arabamı neden aldın?
Neden arabama başkasını alıyorsun?
Nasıl bir ortam olacak da
"Hey Maeve, ver şu sikik küpeyi. Onu burada bırakacağım." diyeceğim?
Sonra da gülüşeceğiz.
Onu oraya senin yerleştirdiğini söylemiyorum.
Diyorum ki arabama birini alacaksan
izlerini kapatmaman biraz duyarsızlık.
- Sonra da… - Akşam yemeği için plan yapmıştık!
Aşağı indim, lobide bekledim ve sen orada bile değildin.
Sonra öğrendim ki, başka biriyle yemeğe mi çıkmışsın?
- Nasıl olur da… - Sana mesaj attım!
"Bizimle restorana gel" dedim. - Bana mesaj attığında
başkasıyla çoktan yemeğe çıkmıştın…
Bizim ortak bir şeyimiz var… Neydi o senin kullandığın kelime?
Bir suç ortaklığı gibi.
Birlikte bir suç ortaklığı gibi.
Sonra da sen…
Hiçbir şey ifade etmiyormuş gibi davranıyorsun!
Bir saat belirlememiştik…
- Hayır… - Biriyle içki içmeye çıktım.
- Senin istediğin şey. - Sonra da yemeğe döndü.
Senin isteğin birlikte yemek yiyeceğimizi sandım diye kendimi aptal gibi hissetmem.
- Sen delisin. - Şu anda bile,
Şu anda bile bunu düşündüğüm için kendimi aptal gibi hissettiriyorsun.
Mar, bir saat belirlememiştik.
Konuşmadan sonra lobide buluşalım dedin, ben de dedim ki seninle odana geleyim.
Sen de, "Hayır! Kestirmeyi yeğlerim." dedin.
- "Belirsiz bir saatte buluşalım." - Matt! Konuşmama yarım saat vardı.
Konuşma ne kadar sürdü?
Sonrası ne zaman oluyor?
Saat kaçta lobide olmam gerekiyordu?
- Bunları bilmiyordum. - Tamam, bu konu dışı.
- Tüm konu bu! - Bu senin bahane…
Hayır, bu senin bahane bulman. .
- Hayır. Teknik detaylarla yırtamazsın. - Yırtmaya çalışmıyorum.
Başım belada değil ki!
Sana, "Tamam, gel, benimle uyu." diyemeyeceğimi biliyorsun.
- Ben o… - Lütfen, nereden bileceğim?
Kuralları her gün yeniden yazıyorsun!
Bunlar hep senin kuralların!
Ben senin kurallarına uyuyorum,
bu oyunu oynuyorum, oradayım,
oradayım
ve sen "Ben oynamıyorum" diyorsun.
Ya da sadece, hayır sadece…
- Seni seviyorum. - Hayır, sus. - Kabul ediyorum.
- Bu doğru değil. - Sen istediğini yap.
Bu bilgiyle ne istersen yaparsın ve ne istersen söyleyebilirsin.
Daha dün istemediğin bir şeyi şimdi istediğini söyleme bana.
Şaka yapıp kabul edip etmeyeceğimi kontrol etmeye çalıştığını inkâr etme.
Bunu kabul edemem çünkü kabul etseydim…
- Ne olurdu? - Teklifi hiç yapmamış gibi davranırdın!
Hayır, bu nasıl…
Bu kelimeyi nasıl gelişigüzel kullanırsın?
Senin o kelimeyi kullanmaya bile hakkın yok.
Sahte gibi görünmesi hoşuma gitti.
Evet, kadife kaplı gibi görünüyor.
Çok garip… Böyle uzun fotoğrafları nasıl çekmişler?
Doğru. Bunu düşünmemiştim.
Belki de iki fotoğrafı alıp birbirine yapıştırmışlardır.
Nasıl?
Bilmiyorum.
Hemen dönerim.
Bir saniye bekle.
Neler oluyor?
Sıçayım Matt, çok üzgünüm.
Aynı görünüyordu.
Evet.
Aynı görünüyordu.
İmzalamam için bir sürü form verdiler.
Bu günün geleceğini biliyordum, neden bekledim ki?
Evet.
Evet ama bunların hepsi…
…sadece halledilmesi gereken şeyler,
bunları yaparsın, yani…
Sana yardım ederim.
Minnettar olurum.
Tamam.
Tamam, halledeceğiz Matt.
Kimdi?
Sana daha önce arkadaşım Matt'ten bahsetmiş miydim?
Hayır.
Babası vefat etmiş.
Gerçekten mi?
Üzgünüm. Ne olmuş?
Yani, uzun bir süredir hastaydı
ama hastaneden telefon edip
vefat ettiğini söylemişler.
- Üzgünüm. - Çok rahatsız edici.
Böyle bir bilgiyi telefonda almak.
Üzgünüm, geciktim…
- Merhaba! - Merhaba.
Geldiğin için teşekkürler.
Bunu yapmak istemiyorum.
Sadece bitmesini istiyorum.
Evet.
Merhaba, iyi günler.
- Evet. Nasılsınız? - İyiyim, sağ olun.
Bu elbiseyi tadil ettirecektik.
Tamam, bu babamın takımıydı ve bana uyması lazım.
- Tamam. Bir deneyin lütfen. - Tamam.
Orada ne söylemem gerekiyor?
Yani, ne diyeceğim ki?
Çıkıp konuşmam gerekiyor mu?
Bunu kim yapıyor?
Yetki kimde?
Çok güzel. Harika.
Annen, konuşması gereken kişinin sen olduğunu söyledi mi?
Kimse bir şey söylemedi.
- Kimse bir şey demedi. - Peki.
Düşün o zaman.
Çıkarabilirsiniz bayım. Bana geri verin.
- İsim lütfen? - Matt.
Matt, pekâlâ.
- Telefon numarası? - Numaram…
647…
637...
3003.
İsmini de yazdır Mar.
- Tabii. - Mar… Pekâlâ.
Ve Mara…
- Tamam. - Teşekkürler.
Harika görünüyor. Teşekkür ederim.
Ne kadar var?
Sanırım 30 dakika daha var.
Gerçekten güzel görünüyor Matt.
Gerçekten güzel görünüyor.
Bu çok güzelmiş.
Bu fotoğrafta nerede?
Hiçbir fikrim yok.
Asya'ya benziyor.
Dur. Orası Hyde Park.
Bu haç saçma mı?
Nasıl yani?
Babam olsa… Babam bir ateistti.
Bence kimse fark etmez.
Duvarın bir parçası gibi duruyor.
Bunu mu fark etmeyecekler?
Elbette fark edecekler. Tüm duvar.
170 boyunda!
Yani…
Tamam, bakalım o zaman…
- Ne yapıyorsun? - Yani…
Duvara sabit mi değil mi diye kontrol edeceğim.
- Eğer değilse… - Mar. Dokunma.
Hayır.
Bu bir soygun gibi.
Nasıl hissetmem gerek…
Yapma. Kimin umurunda?
Fark etmez. Bırak kalsın. Fark etmez.
Fark etmez.
- Pardon? - Tanrım.
Bu duvara çivili mi?
Hayır, bir kancada asılı.
Öyle mi? Kancaya asılıymış.
İndirmek istesek sorun olur mu?
Bizim için değil. Bize göre harika.
Bu fikirlerin çoğuna katılmayan babamdı.
Hazır mısın?
Evet. Tamam.
Nereye gidecek?
Şimdilik şuraya bırakalım.
Ben halledeceğim.
- Yere mi koyacağız? - Şimdlik, evet.
Sonra da bir el arabası getirip halledeceğim.
Teşekkürler.
Bunlardan birini yerde böyle görmemiştim.
Yanlış bir şey yapmışız gibi hissettiriyor.
Bence yaptık.
Evet, tamam.
Baba? Haç gitti.
Teşekkürler.
Üzgünüm.
Ne haber?
Evde olmam garip mi?
- Hayır, neden? - Bilmem.
Normalde gün içinde burada değilim.
Sorun değil. Ne yapıyorsun?
Bilmem. Seni bölüyor muyum?
Hayır, gel otur.
Ne üstünde çalışıyorsun?
Bir süredir üstünde çalıştığım bir şarkı.
Neredeyse bitmek üzere.
- Duymak ister misin? - Elbette.
Bir süre sonra gürültülü olabilir o yüzden…
Altyazı çevirmeni: Mert Hadimlioğlu