Downloaded from YTS.MX
Vergeet niet je tanden te poetsen. -Waarom moet dat?
Official YIFY movies site: YTS.MX
Wil je dat je tanden eruit vallen? -Eentje wel.
Je hebt ze nodig, ik leg het nog wel uit. Mama gaat nu her-story schrijven.
Wat is her-story? -Dat leg ik nog wel uit.
Aan de hele wereld.
Zijn jullie er klaar voor om geschiedenis te schrijven?
Een warm applaus voor de eerste vrouw met een stand-upcomedy-special…
…in de Radio City Music Hall:
Michelle Buteau.
New York.
Jullie doen het elke keer weer.
Ik hou echt van jullie.
'Houdt ze het droog?'
Jemig. -We houden van je, Michelle.
Ik ook van jou, meid.
Ik zou je wel willen motorboaten, maar ik ben aan het werk.
Het is echt heerlijk om met zo veel plezier geld te verdienen.
Het is echt fantastisch, ik wens het iedereen toe.
Als je het nog niet doet, wens ik je dat echt toe.
Het voelt echt goed.
Iemand sprak me ooit aan en zei: 'Ik ben producent in de kookhoek.'
Ik zei: 'Is dat echt werk?
Goed zo, creëer je eigen ding.'
Hij zei: 'Ik wil iets met jou maken, omdat je van koken houdt.'
Ik zei: 'Niet afgaan op m'n uiterlijk.'
'Ik heb het perfecte recept: ovenschotel met zoete aardappel.'
Ik zei: 'Goed, wat krijg ik ervoor?'
En het bedrag dat hij noemde was een mondvol.
Ik zei: 'Dat is niet verkeerd.
Moet ik m'n voeten laten zien of zo?'
Ik heb in Euphoria gezien wat ze tegenwoordig voor geld doen.
Hij zei: 'Nee, m'n opdrachtgever is weg van je.'
Ik mag het bedrijf niet noemen, maar ik kan wel zeggen dat het rijmt…
…op 'Tampbell's Loep'.
Snappen we 'm?
Er zit er altijd één tussen.
Zonder het recept te bekijken ging ik erheen met m'n V-hals en lipgloss.
'Kom maar op met die ovenschotel, schat.'
Ik kreeg zoete aardappelen en ik keek recht in de camera:
'Dat is m'n bijnaam.'
De regisseur zei: 'Dit is een familierecept.' 'Weet ik.'
Lekker over de top. Ik kreeg zout en peper en riep:
Salt-N-Pepa's here, salt-salt-salt
En die mensen, en ik zeg 'mensen' om hun ouders niet te kwetsen…
…gaven me een half pond geraspte cheddar.
Ik keek precies zoals jullie.
Ik zei: 'Maken wij wel hetzelfde recept?'
Ze zeiden: 'Kaas verbindt de smaken.' 'Wie zegt dat?'
'Het moet er echt in.' Ik zei: 'Als het er eenmaal in zit, kan het er niet meer uit.
Het is net als plassen in het zwembad.'
En wat deden die mensen?
Ze gaven me een blik…
…met Tampbell's Loep…
…champignonroomsoep.
Ik weet niet of jullie ooit zo'n blik hebben gezien:
Tampbell's Loep…
…champignonroomsoep…
…maar dat is dik spul. Ik zei: 'Hier heb je spierballen voor nodig.
Dit moet even op temperatuur komen.'
Ik meng het erdoor en het ziet er niet uit.
Alsof een hond een miskraam heeft gehad.
Die hond heeft meer zeggenschap over haar lichaam dan ik, zeur niet.
Die teef redt zich wel.
Ik probeerde alles om te scheppen en de regisseur zei: 'Wat is er?
Lach eens.'
Dus ik schoof dat geval in de oven…
…en ik zei: 'Goed, wel thuis allemaal.'
De regisseur zei: 'We moeten het ook nog proeven en bespreken.' Ik zeg:
'Wie zegt dat?'
'Zo gaat het altijd. Het eten wordt geproefd en besproken.'
Ik zei: 'We kunnen de wereld veranderen.'
Hij zei: 'Sorry, Michelle…
…maar proeven en bespreken hoort erbij, dat staat in je contract.'
Dus ik haalde het uit de oven.
En het borrelde helemaal.
Er sprak zo veel emotie uit.
Ik zette het op het aanrecht en het schreeuwde 'witte wansmaak'.
Dus ik stop dat geval…
…in m'n mond.
En ik probeer te denken aan wat ik met het geld kan doen.
Zoals een goede hoer dat doet.
Hoor ze eens klappen. Allemaal hoertjes.
Het draait om de flappen.
Hij zegt: 'En, hoe voel je je?'
Ik zeg: 'Alsof ik meedoe aan Fear Factor.'
Hij zegt: 'Goed, en hoe smaakt het?' Ik zeg: 'Duur.'
Ik huilde niet, maar ik traande wel, dus hij zei: 'Nu ben je wel klaar.'
Hij zet het filmpje online en ik denk: daar kijkt niemand naar.
Wie wil mij nu 40 seconden in de weer zien met zoete aardappel?
Nou…
Even vergeten dat er ook nog zoiets is als Black Twitter.
Dat was dom van me. Toen ik zag dat ik trending was, dacht ik: dom van me.
De zoete aardappel is zowat heilig in de gemeenschap, heel dom van me.
Ik had een charmeoffensief nodig. De podcast van Shannon Sharpe zat al vol.
Amanda Seales wilde al een driedelige reeks over me maken.
Ik moest High on the Hog nog zeven keer kijken. Allemachtig.
Ik ben te licht om hiermee weg te komen. Nu word ik nergens meer uitgenodigd.
Maar ik zag wel tienduizend tweets over mij, dus hoe erg kon het zijn?
Nou…
Eén dame twitterde steeds precies op het hele uur, alles in hoofdletters.
Tikje neurotisch.
Ze schreef steeds in hoofdletters: 'Bel de politie.'
Laten we de politie erbuiten houden.
Anderen schreven: 'Gaat het wel goed met Michelle?' Ik zei: 'Wat lief.
Geen idee, dan moet ik echt gaan graven.'
Hou je sterke vrienden in de gaten.
Maar dan de meest hilarische reactie, hoe pijnlijk ook, die ik kreeg.
Iemand schreef: 'Shit, zeg.
Ze lijkt op de huishoudster in Get Out.'
Ik realiseer me nu hoe bizar dit moet lijken als je Get Out niet kent.
'Gaat het wel?'
Ik vind internet lastig. Of ik sluit me ervoor af, of het raakt me te erg.
En het leek me ingewikkeld om m'n kinderen voor te bereiden…
…op racisme, cyberpesten, seksisme.
Maar ik besef nu dat ik zelf het gesprek moet aangaan met m'n kinderen…
…zodat ze hun eigenwaarde niet aan likes en volgers ontlenen.
Welkom bij m'n tieten-TED-talk.
Met dromen zo groot als haar schoudervullingen.
M'n kinderen zijn zo slim dat het hopelijk makkelijk gaat.
Ik heb een tweeling van vijf jaar. Dank je wel.
Een jongen en een meisje, voorlopig, want we gaan voor inclusief ouderschap.
Liefhebben en groeien, mother(…)s.
Ik vind hun namen superschattig. Ze zijn vernoemd en heten Hazel en Otis.
Echt schattig. Ik heb oorbellen met hun initialen.
Precies, HO van hoer.
Jeetje, die rosé is zo nat.
Als je een tweeling hebt, wil iedereen met je praten. Dat wist ik niet.
Mensen lopen doelbewust op me af. 'Is dat een tweeling?'
Dan zeg ik: 'Ben jij kinderarts?'
Maar meestal willen ze zeggen dat ze zelf ook de helft van een tweeling zijn.
'Is dat een tweeling? Heel stom, je moet altijd de verjaardagstaart delen.'
'Zeg, er is oorlog gaande.'
En ze gaan niet weg. 'M'n moeder vindt de ander leuker.' Dat snap ik wel.
Ze praten maar door, tot ik zeg: 'Ik ben niet aardig, ik heb gewoon een onderkin.
Ik ben een hufter, dit is gewoon het resultaat van rosé en boter.'
Dat vinden mensen heel uitnodigend. Jicht ook.
Ik wist niet hoe verschillend zulke kinderen kunnen zijn.
Ze zijn totaal verschillend. Neem nou Hazel, echt…
Hazel komt over als een zwarte vrouw van 53 die bij de gemeente werkt.
Dat is me er één. In de speeltuin zegt ze: 'Hebben jullie niks beters te doen?'
Maffe Hazelnoot.
Kinderen zeggen tegen me: 'Mrs Buteau, ze kijkt weer in m'n ziel.'
Niet best.
En ze is zo bijdehand, geen idee van wie ze het heeft.
Oké, jongens.
Ik snap wat jullie bedoelen, maar ik deed dit als dertiger pas. Zij is vijf.
Ik wilde een keer met korte mouwen eten gaan halen…
…want dat is het enige wat ik doe.
Ze zei: 'Doe iets met lange mouwen aan. Je ellebogen zien er oud uit.'
Maar nu komt het: ze heeft gelijk. Ik heb draken van ellebogen. Hoe dan?
Sinds wanneer? Niemand waarschuwt je. Het is alsof ik jaren heb liggen planken.
Hoe moet ik weten dat ze eruitzien als duivenkopjes? Sinds wanneer?
Dames, wat heb ik nodig? Ashwagandha? Wat doe ik eraan?
Magnesium? Het is geen gezicht.
Ze lijken op die vent uit Indiana Jones die uit de verkeerde beker dronk.
Bedankt, mensen van boven de 38.
Dank jullie wel, ik zie jullie.
Mijn god, bijdehante kinderen.
En ze gaan maar niet naar bed.
Ze blijven maar rondlopen.
Dan hoor ik om tien uur 's avonds: 'Mama, wat doe je?'
'Ik verstop snel m'n e-sigaret. Wat is er?
Wat kom je doen?
Je hebt al twee bananen op, wat wil je nu weer?'
God, zeg.
Bijdehante kinderen gaan laat naar bed en staan vroeg op.
Om half zes is ze wakker.
Dan zeg ik: 'Ga nog maar even slapen. Je mist helemaal niks.
Er gebeurt nu helemaal niks.
We wonen niet op een boerderij.
We zitten niet bij het leger. Je kunt gewoon weer gaan slapen.'
God, wat een energie heeft Hazel.
Stel je DJ Khaled maar als een meisje van vijf voor.
Als ze wakker wordt, gaat het van: 'Goedemorgen, jongens.'
knallen met m'n twee-, tweeling
zij is top
DJ Donwill, mensen.
God, zeg. Met Otis moet ik heel anders omgaan dan met Hazel.
Hij is heel lief en rustig.
Hazel brengt de zwarte moeder in mij naar boven uit zo'n sensatietalkshow.
Moet je ons eens in de winkel zien. 'Kom hier. Nu hier komen.
We gaan niks meer kopen. Leg dat terug, nu.'
Ik ben dan een soort boze buikspreker. 'Hier komen.
Terugleggen, je krijgt niks. We kopen niks meer.'
Zo kan ik niet tegen Otis praten.
Otis heeft meer weg van een man die in een winkel op z'n vrouw wacht.
Ik zie er hier ook een paar zitten. Bedankt, jongens.
Otis is zo lief. Hij knippert zelfs langzaam, dan gaat het van: 'Mama…'
Ik heb soms met hem te doen, met al die sterke vrouwen om hem heen…
…maar tegelijkertijd denk ik: graag gedaan.
Toch? Dat leren ze je op school niet.
Maar soms heb ik met hem te doen, want z'n eerste echte zin was:
'Jongens, rustig nou.'
Otis.
Ik probeer hem voor te bereiden op het leven in de stad.
Op de stoep lopen in New York, de metro pakken.
De deur openhouden voor ouderen, die dingen moet hij leren.
En we stonden eens bij een druk kruispunt in New York.
En hij riep: 'Mama, de knipperende hand zegt dat we moeten wachten.'
'Dat klopt, schatje.'
En ik zag voorbijgangers denken: goed gedaan, mama, goed gedaan.
En ouders herkennen dit: als je kind iets goeds doet in het openbaar, denk je:
Ik ben echt een engel.
Ik ben een wandelende engel.
Wat doen die stakkers zonder kinderen? Recyclen? Goed, hoor.
Heb je een compostbak? Goed, hoor.
Wij voegen ook echt iets toe.
Otis had het in de gaten en glunderde.
En toen riep hij: 'Mama, van de witte meneer mogen we nu gaan.'
Dit noem ik m'n anticonceptieverhaal.
Mocht je aan kinderen denken, luister dan maar eens.
Otis had een flink snotje in z'n neus.
Hij zei: 'Mama, hoe krijg ik dat eruit?'
Ik zei: 'Is dat een serieuze vraag?' Op zo'n moment maak je je echt zorgen.
Ik zei: 'Vinger erin en dan hengelen tot je beet hebt.'
Ik ben niet van Schooltv of zo, weet ik veel.
Maar het lukte hem niet. Ik zei: 'Otis, dit is gênant.
Ik zeg het eerlijk.'
Hoofd achterover, hij draaide rond als een hond die z'n staart wil pakken.
'Zo wil ik me je later niet herinneren.'
'Mama, het lukt niet.' 'Dat zie ik.'
Ondertussen stapten we trouwens in een vliegtuig.
Hij zei: 'Mama, het lukt niet.' En toen nam ik een besluit.
Ik haalde 'm er zelf uit.
En toen deed hij iets wat ik nog nooit een mens had zien doen.
Hij klapte in elkaar als een strandstoel.
Op de grond, het ging van…
…en toen lag hij.
Pardon?
En daar lag hij.
En toen riep hij:
'Mama, ik wil m'n snotje zelf pakken.'
En toen zei hij: 'Doe 'm terug.'
Er stonden mensen achter me en ik moest een knoop doorhakken.
Dus ik heb 'm teruggestopt.
De ene helft klapt, de andere helft vindt het maar niks.
Zo keken ze toen ook en ik wilde roepen: 'Ooit was ik cool, hoor.
Echt, ik heb cocaïne van een pik gesnoven. Ik weet alles van neuzenproblemen.
Geniet van de ruimte in je bovenvak.'
Goed moment voor een applausje voor m'n moeder.
Hoi, mama.
Hoi, Marie.
Ik was vast heel bijdehand. Het is een aanslag op haar gestel geweest.
Ik begrijp het nu pas.
Ik klaag niet graag, maar ik ben afgepeigerd.
Laat je niet misleiden door de glitters en pailletten.
Ik ben afgepeigerd. Als je 's middags om half zes bij me thuis komt…
…zie je me op de bank zitten met de vermoeidheid van Viola Davis.
'Ik ben zo moe.'
Zo moe.
Nu weet ik waarom m'n moeder er zo uitziet.
Ze ziet eruit als een Siberische husky in Miami.
Heeft ze nu dorst of is het een glimlach?
Ze kijkt alsof ze iets vraagt en tegelijkertijd antwoord geeft.
En nu begrijp ik het.
Nu begrijp ik het.
Ik voel me net als…
…de deur in de slotscène van Titanic.
Ik ga bijna kopje onder, en iedereen klimt op me.
M'n hele gezin wil op me zitten.
En m'n fluitje doet het niet.
Ik snap het.
Ik had ook niet in de gaten dat je je kunt bezeren als je voor kinderen zorgt.
Omdat je rare bewegingen maakt.
Ik heb echt pijn omdat ik steeds moet bukken, en niet voor m'n plezier.
Toeter.
Dank je wel.
Op een gegeven moment had ik echt pijn en m'n man zei: 'Is het geen ischias?'
Ik kende dat woord niet eens, zo jong was ik.
Het klonk als te dure pasta.
Hij zei: 'Is het geen ischias?' 'Nee, op de bon staat penne pomodoro.'
Zo jong was ik. Wie weet er hier wat ischias is?
Goed zo, mijn publiek is volwassen.
Fijn dat jullie alles soepel houden. 'Ik kan vanavond niet komen.
M'n ischias speelt weer op.'
Ik heb ook al een leesbril. Ik kan de menukaart niet meer lezen.
'Doe je lampje even aan.
Waarom is het hier zo donker?'
Zo oud ben ik:
Ik had dus flink last van die ischias en ging naar de dokter.
Hij gaf me ibuprofen voor sporters. Ik zei: 'Sporter, klopt, goed gezien.'
En hij gaf me een massagegun, kennen jullie dat?
Super, ik kende het niet. Ik zei: 'Help me de dag maar door, pistooltje.
Kom maar op.'
Ik kon geen kant op, dus er kwam een vriendin langs.
Een zwarte lesbische schoonheid, ik noem haar 'het Orakel'.
Ze is een alwetend helder licht.
Ze zag m'n massagegun op tafel liggen en zei: 'Zo, zo.'
Ik zei: 'Dat is voor m'n ischias.' En ze zei: 'Ja, hoor.'
Ik zei: 'Meid, het is m'n massagegun. Dat betekent pistool.'
Ze zei: 'Het is maar net waar je 'm op richt.'
Ik zei: 'Meid.' 'Wat is er?'
Ik zei: 'Kappen nou.' 'Hoezo?'
Ik keek haar aan en zei: 'Meid.
Laat jij je poes graag aftuigen?'
Ik zei: 'Meid.
Laat jij je poes graag aftuigen?
Dat had ik nooit van jou gedacht, je bent zo'n rustig mens.'
Ik zei: 'Je hebt een boek altijd binnen twee weken uit.
Je geeft altijd te veel fooi bij Starbucks.
Je zet je auto expres ver weg zodat je genoeg beweegt.
Ik had nooit gedacht dat jij je poes graag liet aftuigen.'
Ze zei: 'Toch wel, meid.
Ik betaal me scheel, ik heb er al zo veel uitgeprobeerd.'
Ik zeg: 'Meid.
Ik krijg kortsluiting.
Meen je dat nou?'
'Af en toe wil je gewoon een tik op je poes.
Niks heftigs, gewoon af en toe een tik op je poes.
Niets heftigs, gewoon even poef-poef tegen je poes.
"Klop, klop." "Wie is daar?" "M'n poes. Mi-au."
Meer niet.'
Ze keek me aan en zei: 'Echt, een massagegun is voor de fun.'
Ik zei: 'Wat is dit nu weer voor lesbische elevatorpitch?
Heb je ook al een slogan?'
Ik had nooit gedacht dat ze daarvan hield.
Dan denk je iemand te kennen.
Mag ik even terugblikken op wat er nu is gebeurd?
Ik heb een waargebeurd verhaal verteld over m'n mooie zwarte lesbische vriendin…
…en een klein beetje vaginaal geweld.
Niets heftigs, een snufje maar.
En we lachten erom. Sommigen vonden het niks, sommigen werden nieuwsgierig.
Je moet het vanaf hier zien.
Ik wil alleen maar zeggen dat dit best kan.
We kunnen grappen maken zonder een hele groep te beledigen.
Dat kan best, we moeten er gewoon ons best voor doen.
Dus als je Dave Chappelle tegenkomt, kun je dat dan uitleggen?
Hij weet dat nog niet.
We komen Dave vast niet tegen, want hij is een ster.
En hij ís ook echt een ster in het beledigen van transgenders.
Het is niet grappig, het is gevaarlijk.
Maak het grappig.
Zo simpel is het.
Hoe kan iemand miljoenen verdienen met uitspraken die mensen schaden?
Daar kan ik echt niet bij. Echt niet.
Ik kaap Radio City Music Hall nu even om een statement te maken:
Ik wil miljoenen verdienen met uitspraken…
…waardoor mensen zich veilig, gezien, gehoord en vermaakt voelen.
Ik wil ze vermaken, het moet vermakelijk zijn, dat is m'n doel.
Ooit wilde ik m'n navel vinden als ik zat, maar dat is geen realistisch doel.
Vergroot je kans op succes.
Gewoon doelen stellen.
Ik snap niet waarom mensen dat niet meer doen.
Zeg dat je iets gaat doen en doe het.
Zo simpel is het.
Ik heb ook vrienden die maar niet vooruitkomen.
Altijd op de verkeerde mensen vallen.
Zulke dingen staan nooit op zichzelf.
Als je iets hebt met iemand die niet goed voor je is…
…ik zeg het vooral tegen de dames: stop er dan mee.
Ga straks naar huis en ontvolg die eikel.
Verspil je energie niet.
Ik ben geen bottenkraker, maar je blijft niet eeuwig nat.
Het is wel een zoektocht. Je moet de juiste zien te vinden.
Ik heb heel wat kikkers gehad.
Het was net een kikkerkwekerij.
Ik ben zo blij dat het me is gelukt.
Het is zo fijn.
Echt fijn. Mensen zeggen soms over mij en m'n man:
'Wauw, jullie vinden elkaar echt leuk.' Dat is de bedoeling.
Wat moet je met iemand die je niet mag? Daar heb je familie voor.
Hallo, zeg. Maar het is ook belangrijk…
…om te beseffen dat er altijd goede en slechte momenten zijn.
M'n man en ik hadden het het moeilijkst in coronatijd.
Ik miste m'n sociale leven pas toen we de godganse dag bij elkaar waren.
Als ik naar een andere kamer liep, liep hij mee. Dan zei ik: 'Wat doe je?'
'Wat doe je?'
Hij had vreselijke verhalen.
'Vertel eens wat.' 'Alle lepels zijn vies.' Goed verhaal.
Het was een moeilijke tijd.
Ik begon op een toon te praten die ik nog nooit tegen iemand had aangeslagen.
Alleen tegen de spraakassistent als die je liedje niet afspeelt.
Ken je die toon?
Het ging van: 'Nee, ik zei…' Pardon?
Waarom praat ik zo tegen hem? Ik hou van hem.
Benoem het positieve en het negatieve, zo kun je het omarmen.
Wat ik geweldig vind, is dat m'n man en ik echt partners zijn.
We zijn blij voor elkaar.
Als de ander jaloers op je is, staat diegene zelf nog niet in z'n kracht.
Mijn hemel, kijk mij nou met m'n schoudervullingen.
Even lekker aan het preken. Waar is de collectemand?
We vieren graag dingen, ook kleinigheden. Anders valt er niks te vieren.
Ik ontkurk de champagne al als ik een parkeerboete heb betaald.
Zo doe ik het.
Dat doe ik.
God, ja. En in coronatijd regelde m'n man een feestje voor mij alleen…
…omdat Lenny Kravitz me volgde op Instagram.
Hij had slingers opgehangen en stond op tafel te zingen.
American woman
Ik zei: 'Ik zuig je helemaal leeg.'
Blij voor elkaar.
Tot ik wel erg veel likes van Lenny Kravitz kreeg.
M'n man zei: 'Moet ik me zorgen maken?'
Ik zei: 'Zeker.
Nou en of. En ga nu maar snel die vieze lepels afwassen.'
Bitch.
M'n man repareert nu graag dingen.
'Zullen we samen iets opknappen?' 'Ik sla even over.
Vertel maar wat jij repareert, dan luister ik.'
Weet je dat hij een keer een stoel bij het grofvuil had gevonden?
'Voor wie is dat ding?'
'Ik wilde 'm opknappen.' 'Nee, bedankt.'
'Ik wil samen ergens aan werken.' 'Wat dacht je van kiezersonderdrukking?
Kunnen we daar wat mee?'
Maar we doen graag leuke dingen samen. Hij is heel goed in high zijn.
Of hij nu veel of weinig neemt, hij is heel relaxed: 'Alles goed.
Gaat het? Ik draag die tassen wel.'
Zo relaxed, niet van z'n stuk te brengen. 'Maakt niet uit, komt goed.'
Bij mij pakt het nooit goed uit, hoe graag ik het ook wil.
Ik ben er niet goed in.
Ik wil graag een soort stevige Erykah Badu zijn…
…maar ik word gewoon een stevige junk.
Echt, je moet me niet tegenkomen als ik high ben.
'Sorry, ik ben high. Had je het door? Zijn m'n ogen rood?
Sorry, wat erg, ik ben high.
Is het spelletjesavond? Nee? Zullen we de was opvouwen? Sit-ups doen? Push-ups?
Wat zullen we doen? Ik ben high.'
Het is niet best, het ziet er niet goed uit.
M'n man en ik gingen een avondje uit en ik had kaartjes voor de Knicks.
Dat is een basketbalteam.
'Jazeker, schat.' We zaten op de voorste rij.
Hij was er ook heel blij mee. Ik geloofde het wel.
'Ik weet niets van basketbal.' 'Het wordt echt leuk.'
Ik zei: 'Vraag iemand anders mee.' 'Nee, dit is onze avond, we gaan samen.'
'Vooruit dan maar.'
Hij zei: 'Misschien kunnen we wat slikken.'
'Goed.'
Hij gaf me een klein stukje edible. Niks heftigs.
Na drie kwartier voelde ik nog niets, dus ik zei: 'Mag ik nog wat?'
Iedereen weet het, behalve ik.
Er zit geen handleiding bij.
Ik zal je vertellen, we kwamen daar aan…
…en ik moest m'n stoel met beide handen vasthouden.
Hebben jullie weleens een lijp wijf met sproeten en een enorm kapsel gezien?
Dat was ik.
Ik wist niet of ik hardop tegen mezelf praatte…
…of dat het een stemmetje in m'n hoofd was.
Maar het was me wat.
Ik dacht: wauw.
Ik dacht:
vlinder in de lucht
het voelt alsof ik vlieg
kijk eens goed
in het boek
de Voorleesregenboog
Mijn hemel.
Ik zweefde lekker.
En toen begon de wedstrijd.
Toen kwam de paranoia erbij.
De omroeper schreeuwde zo hard.
Het voelde alsof ik in de film Cloverfield zat.
Ik wilde weg, het ging van…
Toen kwamen de spelers het veld op. Ik dacht: dit is gevaarlijk.
Ze waren zo groot.
Ik zag niets dan adamsappels en knieschijven.
Ze leken op Sigourney Weaver als een avatar. Ik zei: 'Nee.
Nee, bedankt.'
Ik probeerde iets tegen m'n man te zeggen. 'Schat.
Schat.
Schatje.'
'Wat is er? Waarom fluister je?'
'Omdat de spelers me kunnen horen.'
Ik zei: 'We moeten hier weg.'
'We zitten in de achtste minuut.'
'Het spijt me echt, maar we moeten gaan.
Ik ben heel erg high.'
En dit is zo goed aan m'n man, hij zei: 'Geeft niks, geniet er gewoon van.
Laat het over je heen komen.
Laat je meevoeren.
Vlieg naar de regenboog.'
Hij zei: 'Concentreer je ergens op en vind het gewoon leuk.
Alleen maar positieve gedachten. De mensen hier horen je niet.
Niet meer.'
En ik zag ook echt iets, een auto, in de hoek van het veld.
Het was een prachtige auto. De lichten waren aan.
Hij draaide rondjes.
Ik dacht: dat is echt mooi.
Wie zou 'm krijgen?
Waar wonen ze? Wat voor leven krijgen ze?
Zetten ze de kerstboom erbovenop?
En toen vroeg ik aan m'n man: 'Wanneer horen we wie 'm wint?
En hij zei: 'Wat?'
Ik zei: 'Wanneer krijgen we te horen wie de auto heeft gewonnen?'
Hij zei: 'Schat, niemand gaat 'm winnen.' En ik zei: 'Wat?'
'Het is reclame. We zitten niet bij Vijf tegen Vijf.'
En toen begon ik te huilen.
'Wat is het leven toch oneerlijk.'
En toen zei hij: 'Laten we maar gaan.' Ik zei: 'Laten we gaan.'
Maar eerlijk waar, net toen we allebei wilden gaan…
…verscheen ik op het scherm.
Ik wist me geen raad, dus ik ging maar voor de basisschooltalentenjacht.
Harder.
Stop maar.
En door.
Stop maar.
En door.
Ik was de Dominicaanse Forrest Gump.
Ik maakte al bachata-dansend dat ik wegkwam.
Het was echt een vecht-of-vluchtreactie.
Maar even over dat verhaal.
Dat was ons laatste avondje uit.
En dat geeft niet.
Ik ben een werkende moeder, ik ben gewoon doodop.
Zodra ik in de Viola Davis-stand schiet…
…dan wil ik m'n rosé en m'n bed.
M'n man en ik doen nu aan overdag-afspraakjes.
Wie is er al zo oud?
Wijs en verstandig.
Overdag-afspraakjes zijn geweldig.
Het woord zegt het al, je gaat overdag uit.
Je gaat op maandagmiddag ergens eten waar op zaterdagavond nooit plek is.
Je neemt een menu en proeft alles voor 45 dollar.
Glaasje wijn erbij, daarna ga je thuis nog even lekker op z'n pik zitten.
Even douchen en dan haal je de kinderen van school in een opperbest humeur.
Neem me niet kwalijk, gaan jullie met die seksgeurtjes bij school staan?
Oké.
M'n man had een verrassing geregeld, en hij is natuurlijk wit, maar dit…
Ik wil het daar niet altijd op gooien…
…maar witter dan dit wordt het niet.
Wie is er wit, hier vooraan?
Dank jullie wel.
Hoe heet je? -Pearl.
Pearl? Ga weg.
Pearl?
En dan ook nog zo'n oude witte naam.
Geweldige oma heb jij.
Goed, Pearl.
Zeg jij maar of dit witter dan wit is.
En je zegt straks dus: 'Dat is witter dan wit.'
M'n man kwam thuis en zei: 'Schat, ik heb twee kaartjes…
…voor een reptielenopvang.'
Nou, Pearl?
Dat is witter dan wit. -Precies, dank je wel.
Dus ik zei: 'Schatje…
…ik ga niet naar een reptielenopvang.
Dat is gestoord.'
'Toe, de kaartjes waren heel goedkoop.' 'Heb je ervoor betaald?
Ze zouden ons moeten betalen.'
En ineens zei ik: 'Ben jij de reptielenman?
Is mijn man de reptielenman?' 'Wat bedoel je?'
Ik zei: 'Ken je de reptielenman niet?
Zo'n man die z'n hagedissen als z'n beste vrienden ziet.
Hij blijft te lang bij z'n moeder wonen.
Hij heeft geen dekbed, alleen een laken, die engerd.
Hij heeft een poster van de film Scarface. Opgehangen met kleefgum? Getver.
Hij is een werkloze monteur en door z'n oprekstang is z'n deur altijd open.
Hij draagt nooit sokken, want daar zitten harde korsten in.'
Vraag me niet hoe ik dit weet, dit heb ik gehoord.
M'n man zei: 'Ik ben de reptielenman niet, maar ik wil echt gaan.'
En dan komt hij met die Europese onzin aanzetten waardoor ik altijd overstag ga.
'Soms lijkt het alsof Amerikanen na school gewoon niks meer willen leren.'
Ik zei: 'Hoe durf je de spijker zo op z'n kop te slaan?'
Ik zei: 'Goed dan, dan gaan we naar die hagedissen.
Omdat ik van je hou.'
Hij zei: 'Zeg…
…misschien kunnen we wat slikken.'
Dus ik nam een edible.
Maar nu echt maar eentje.
En het was geweldig.
Je moet gewoon twee uur en zeventien minuten wachten.
En ik was vrolijk, niets bracht me van m'n stuk, ik voelde blijdschap.
En ik reed dus met hem…
…naar de reptielenopvang in de Bronx in m'n minivan.
Ik ben niet trots op die zin.
Iedereen is daar agressief in het verkeer.
'Aan de kant.' 'Leer eens parkeren.' En het deed me niks.
Ik schreeuw altijd terug, maar nu zei ik: 'Ik hoop dat de pijn weggaat.'
Ik dacht: high zijn is fantastisch.
Ik ging hartstikke lekker. Ik vond een parkeerplek, of vond hij ons?
Ik rekende niet helemaal op een groepsrondleiding.
Er waren nog meer mensen.
Een beetje het type 'discountklant zonder schoenen.'
Snap je wel? Een beetje het type Capitoolbestormer.
Jullie snappen het wel.
Veel camouflage, maar ik keek erdoorheen.
Het was prima, het was net Cowboy Carter. Ik dacht: Amerika is van iedereen.
'Dit is Texas niet.'
En het was best interessant.
Het meest fascinerende dier dat ik heb leren kennen, was de baardagame.
Het was meer een soort volslanke hagedis, ik noemde 'm Lizzo.
Ik vond het grappig, er werd wisselend op gereageerd.
Ik probeer body positive te zijn.
Het fascinerende aan de baardagame is dat hij van geslacht kan veranderen.
Ik dacht: we proberen allemaal weleens wat uit.
Ik wel in elk geval.
Dank je.
En toen we naar het baardagamenverblijf liepen, weer zo'n ongelofelijk zin…
…kwam dat dier naar me toe, en ik dacht: kijk nou.
Hij zette z'n pootje tegen het raam. Ik zei: 'Toe maar.'
Iedereen zei: 'Hij mag je.' 'Dat is de charme van een Leeuw.'
We gingen even in elkaar op.
We spiegelden elkaar en werden dikke maatjes.
Ik stond daar zo lang. Ik was net dat meisje uit die film met John Travolta:
Boy in the Plastic Bubble.
Niemand kent die film nog. Ga 'm thuis alsjeblieft kijken.
John Travolta speelde in de jaren 70 een jongen met een immuunstoornis.
Hij moet in een plastic bubbel in z'n huis leven.
Maar hij draagt schoenen. 'Waar ga je heen, John?'
Het verhaal zat vol gaten. Maar die bubbel niet.
We hadden een momentje samen. Ik zei: 'Dit is geweldig.'
Toen rolde hij met z'n ogen. Ik zei: 'Gooi het eruit.'
En toen zei de hagedis: 'Kom eens.'
En hij zei:
'Hou je bek over m'n vrouw.'
Ze zijn niet eens getrouwd.
Het was bizar en de gids was helemaal blij.
'Dit doet ze anders nooit. Ze vertrouwt je, ze houdt van je.'
Ik zei: 'Zeker, al zou ik nu eerder die/hen zeggen.
Eerlijk waar.'
En toen hoorde ik een stem uit de camouflagehoek komen:
'Ben jij zo'n woke type?'
En ik was dus een beetje high.
Ik zei: 'Wat zei je? Je vier tanden hielden het geluid tegen.'
En zij zei:
'Ik vroeg of je zo'n woke bitch was.'
Ik keek m'n man aan en zei: 'Noemde ze me nou een bitch?'
En hij deed zo:
Ik zei:
'Inderdaad, I, Tonya.
Ik ben zo'n woke type. Zeg het eens.'
Ik wilde geen ruzie zoeken, maar je moet me niet uitdagen.
En toen ging ze helemaal los.
'Die/hen, die/hen, die/hen, we gaan echt geen die/hen zeggen.'
Ik zei: 'Je zegt het nu al een keer of zeven.
Je kunt het best, het gaat prima.
Zelf weten, maar als ik getrouwd kan zijn met iemand die Gijs heet…
…kun jij ook die/hen zeggen.
Ze zei: 'Ik ben die modegrillen zo zat, al die non-binair- en trans-onzin.'
Zo zei ze het, en ik zei:
'Ik denk niet dat het een modegril is.
Over straat lopen en ervoor uitkomen dat je non-binair of transgender bent…
…wetende dat je erom kunt worden aangevallen of vermoord…
…dat is geen modegril, dat is moedig.'
Ik zei: 'Zeg, die getatoeëerde wenkbrauwen van jou…
…dat is een modegril.
Ze hadden je moeten tegenhouden. Heb je geen vrienden?'
Maar ze ging maar door. Ik dacht: is dit de B-versie van Laura Ingraham?
Snap je nou waarom ik geen hagedissen wil bekijken?
Ze ging maar door: 'Biologisch gezien…' 'Kun je dat spellen?'
Ze zei: 'Ik vertrouw het niet, wat er tussen hun benen zit.'
'Wat maakt jou het uit wat er tussen die benen zit? Je klinkt gestoord.
Als je ze niet voedt, fuckt of financiert, hou dan je kop.
Echt, dame.'
Ze ging maar door, en ik bleef maar antwoord geven.
Uiteindelijk was ik net George Jefferson met tieten: 'En dan nog iets, klojo.'
Waar ben ik mee bezig?
Ik kwam op gympen hagedissen kijken.
Ik voelde zo veel haat en ik zei: 'Je denkt erg zwart-wit.
Alleen als je de grijstinten ziet, kan er liefde en medemenselijkheid zijn.
Dat moet je doen.
Een transvrouw is een volwaardige vrouw, of je het nu begrijpt of niet.
Hou gewoon van diegene, het is iemands kind.
Wij hebben onze tweeling via een draagmoeder gekregen.
Ik ben wel hun moeder. Begrijp je wel hoe liefde werkt?
Weg met die vooroordelen.'
Maar ze ging maar door, en uiteindelijk zei ik: 'Ik ben te leuk voor dit gesprek.
Ik was een beetje high, maar dit is ontnuchterend.
Ik ga deze outfit morgen weer dragen.' En ik liep weg.
En toen schreeuwde ze me wat na: 'En dan te bedenken…
…dat ik wilde zeggen dat ik je ovenschotel met zoete aardappel zo lekker vond.'
Bedankt voor jullie steun, we hebben samen geschiedenis geschreven.
Ik mag dan de eerste vrouw zijn die dit hier doet…
…maar laat me niet de laatste zijn.
Fijne avond nog, mensen.
Ik bedoel…
Ik wil niet dat het voorbij is.
Ik heb dit pak gekocht, ik mag het houden.
Ik hou van jullie.
Ontzettend bedankt.
Jullie zijn echt geweldig.
Het mag nog niet voorbij zijn.
Ik hou echt van jullie.
Nu moet ik echt weg.
M'n zender is gevallen. Te veel kont.
Applausje voor die topper daar. Ik hou van je.
Ik hou van je. Bitch, bitch, bitch, tieten, tieten, tieten.
Bitch, bitch, bitch en tieten. Bitch en tieten en tieten en bitch.
Tit en bieten en bieten en tit.
Je bent geweldig.
Vertaling: Erna Auf der Haar