Downloaded from YTS.MX
อย่าลืมแปรงฟันนะลูก
ทำไมผมต้องแปรงฟันด้วยฮะ
Official YIFY movies site: YTS.MX
อยากให้ฟันหลุดอีกหรือไง
หลุดไปซี่เดียวเอง
ฟังนะ คนเราต้องมีฟัน เดี๋ยวแม่จะบอกว่าทำไม แต่แม่ต้องไปแล้ว
- แม่จะไปสร้าง "เฮอร์สตอรี่" - คืออะไรฮะ
เดี๋ยวแม่บอกทีหลังว่า "เฮอร์สตอรี่" คืออะไร จะบอกคนทั้งโลกด้วย
พร้อมสร้างประวัติศาสตร์กันหรือยัง
ขอเสียงต้อนรับผู้หญิงคนแรก ที่ได้จัดเดี่ยวไมโครโฟนรายการพิเศษ
ที่เรดิโอซิตี้ มิวสิกฮอลล์
มิเชล บิวโท
ขอบคุณค่ะ
นิวยอร์กซิตี้
เสียงดังทุกครั้งเลย
รักพวกคุณจริงๆ
"โอเค นางไหวไหมๆ"
โอ๊ยตาย
เรารักคุณ มิเชล
ฉันก็รักคุณค่ะ สาว
อยากเอาหน้าไปซุกอกคุณตอนนี้เลย แต่ฉันมีเรื่องต้องทำ
ฉันชอบที่ได้ทำสิ่งที่ตัวเองรัก แล้วได้เงิน
อะไร
มันดีมากเลยนะ ฉันอยากให้คุณได้ทำบ้าง
ถ้ายังไม่เคยทำ ฉันอยากให้คุณได้ทำจริงๆ
เพราะมันดีค่ะ ดีมากๆ
มีผู้ชายเข้ามาหาฉัน เขาบอกว่า "ผมเป็นโปรดิวเซอร์รายการปรุงอาหาร"
ฉันบอกว่า "ยังไงนะ มีงานตำแหน่งนี้ด้วยเหรอ
ดีแล้วค่ะ เราควรสร้างพื้นที่ของตัวเอง"
เขาบอกว่า "ผมอยากทำ คลิปทำอาหารกับคุณ เพราะคุณชอบทำอาหาร"
ฉันก็บอก "ฉันไม่เคยบอกว่าชอบนะ แค่ลุคมันได้"
"โอเค"
เขาบอกว่า "ผมมีสูตรเหมาะๆ ให้คุณ แคสเซอโรลมันเทศ"
ฉันก็แบบ "โอเค
ได้เงินเท่าไหร่"
ยอดที่เขาบอกนะ ฉันตกใจเลย เพราะมันสูงมาก
ฉันบอกว่า "ค่าตัวก็ดีนะ
นี่ฉันต้องโชว์เท้าหรือโชว์หวิวอะไรด้วยไหม"
ฉันดู "ยูโฟเรีย" มา ฉันรู้ว่าเด็กรุ่นนี้หาเงินกันยังไง
เขาบอกว่า "ไม่เลยครับ บริษัทที่ผมทำงานเขาชอบคุณ"
ตามกฎหมายแล้ว ฉันบอกชื่อบริษัทไม่ได้
แต่บอกได้ว่ามันคล้องจอง
กับ "แทมเบลส์ลูป"
ทุกคนรู้ใช่ไหม
เพราะมันจะมีคนนึงตลอด
ฉันไม่ได้อ่านสูตร
ฉันแค่ไปตามเวลานัด ใส่เสื้อคอวีกับทาลิปกลอสไป
ฉันแบบว่า "มาทำแคสเซอโรลกันค่ะ ที่รัก"
เขาส่งมันเทศมาให้ฉัน
ฉันก็พูดใส่กล้อง "มันเทศแสนหวาน ฉายาฉันเองค่ะ"
ผู้กำกับก็บอกว่า "นี่สูตรครอบครัวนะครับ" ฉันก็บอก "รู้ค่ะ"
เพิ่มความแซ่บ แล้วเขาก็ส่งเกลือกับพริกไทยให้
ฉันก็เล่นอีก "เกลือพริกไทยมา เกลือเกลือเกลือ"
แล้วมนุษย์พวกนี้ ฉันขอเรียกว่ามนุษย์นะคะ
เพราะฉันรู้ว่าเขาก็ลูกมีพ่อมีแม่
เขาส่งเชดดาร์ชีสขูดมาให้สองถ้วยเต็มๆ
ฉันก็ทำหน้าแบบนั้นเลย
ฉันแบบ "นี่เราทำสูตรเดียวกันอยู่หรือเปล่าคะ"
แล้วเขาก็ตอบ "ใช่ มันผสานรสชาติทุกอย่าง"
ฉันก็ถาม "ใครบอกคุณน่ะ"
เขาบอกว่า "คุณต้องใส่ลงไป"
ฉันก็ตอบ "ฟังนะ พอใส่ลงไปแล้ว มันเอาออกไม่ได้นะคะ
เหมือนฉี่ลงสระว่ายน้ำเลยนะคะ"
แล้วมนุษย์พวกนี้
ก็ให้…
กระป๋องกับฉัน
เป็นแทมเบลส์ลูป
ซุปครีมเห็ด
ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณเคยเห็น…
กระป๋องสดๆ ใหม่ๆ
ของแทมเบลส์ลูป…
ตัวซุปครีมเห็ดกันไหม แต่…
นางแน่นมากค่ะ
ฉันนี่แบบ "โอ้โฮ นี่ต้องออกแรงจากสันหลังเลยนะ
ต้องแบบ… ทำให้มันอุ่นถึงอุณหภูมิห้อง"
ฉันเอาลงไปคน มันเละมาก
มันเหมือนหมาเพิ่งแท้งลูกเลยค่ะ
หมามีสิทธิ์ในร่างกายตัวเองยิ่งกว่าฉันอีก พล่ามอะไรของคุณ
นังหมานั่นปลอดภัยดี
ฉันพยายามจะคนซุป
แล้วผู้กำกับก็ถาม "เป็นอะไร มิเชล
ยิ้มหน่อย"
ฉันก็เลยเอาของที่ทำ
ไปเข้าเตาอบ
แล้วก็บอกทุกคนว่า "โอเค กลับบ้านดีๆ นะ"
ผู้กำกับก็ย้อน "เราต้องเอาออกมา กินก่อน บรรยายก่อน"
ฉันก็…
"ใครบอกคะ"
เขาบอกว่า "ทุกคลิป ทุกคนต้องกินแล้วบรรยาย"
ฉันก็ย้อน "ก็ไม่ต้องทำเหมือนทุกคนสิคะ เราเป็นฮีโร่ได้"
เขาก็สวน "ผมขอโทษนะ มิเชล
แต่ถ้าคุณไม่กินแล้วบรรยาย เราก็จ่ายค่าตัวคุณไม่ได้ มันอยู่ในสัญญา"
ฉันเลยหยิบออกมาจากเตาอบ แล้วก็…
ตอนเอาออกมาจากเตาอบ คุณเอ๊ย มันเดือดปุดๆ เลยค่ะ
เดือดเหมือนโกรธฉันมาก
ฉันวางมันลงบนเคาน์เตอร์ มันดูเหมือนอาหารคนขาวที่ไม่น่ากินเลย
แล้วฉันก็หยิบมัน…
เข้าปาก
แล้วฉันก็พยายามคิดถึง…
สิ่งที่จะเอาเงินไปใช้
ตามประสากะหรี่
ขอบคุณค่ะ ได้ยินเสียงปรบมือไหมคะ นั่นแหละกะหรี่
มีค่าใช้จ่าย
เขาถามว่า "เป็นยังไงบ้างครับ"
ฉันก็ตอบ "เหมือนอยู่ใน รายการ 'เฟียร์แฟกเตอร์' เลยค่ะ"
แล้วเขาก็ถาม "โอเค รสชาติเป็นยังไงครับ" ฉันก็ตอบ "แพงค่ะ"
ฉันไม่ได้ร้องไห้นะ แต่มันมีน้ำตาคลอๆ
เขาบอกว่า "คุณกลับบ้านได้เลย"
แล้วเขาก็ลงคลิปนั้น
ฉันก็แบบ "ใครจะดูวะเนี่ย"
"ใครจะมาดูคลิปฉัน ทำแคสเซอโรลมันเทศ 40 วินาที เนอะ"
แต่…
ฉันลืมไปว่ามันมีสิ่งที่เรียกว่า "ทวิตเตอร์คนดำ"
รู้อะไรไหม ฉันพลาดเอง ทันทีที่เห็นตัวเองติดเทรนด์นะ
ฉันแบบ "ฉันผิดไปแล้ว
ฉันลืมไปว่ามันเทศคือพืชหัวสำหรับฉลองเลิกทาส"
ฉันพลาดจริงๆ
ฉันต้องจ้างพีอาร์ ออกเดินสายขอโทษ ฉันขอไปออกรายการ "คลับเชย์เชย์"
แต่คิวเต็ม
อะแมนด้า ซีลส์กำลังจะทำคลิปสามตอนด่าฉัน
ฉันต้องดู "ไฮออนเดอะฮ็อก" อีกเจ็ดรอบ
โอ๊ย คุณเอ๊ย
ผิวไม่เข้มพอ อย่าไปทำลายวัฒนธรรมคนดำ
ฉันจะไม่ได้รับเชิญไปงานเทศกาลไหนอีก
แต่ฉันก็ไม่เคยเห็นชื่อตัวเอง ในทวีตกว่า 10,000 โพสต์ ก็เลยแบบ
"มันจะแย่แค่ไหนกันเชียว"
ค่ะ
มีป้าคนหนึ่ง
ที่โพสต์ทุกชั่วโมง ตอนเข้าชั่วโมงเป๊ะ เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด
ฉันดูแล้วก็ "โอเค มีความสม่ำเสมอ"
ป้าแกโพสต์ด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ว่า "เรียกตำรวจเลยค่ะ"
อะไรเนี่ย
อะไรกัน
ไม่เห็นต้องเรียกตำรวจเลย
แล้วก็มีอีกหลายคนที่โพสต์ประมาณ "มิเชลโอเคไหมเนี่ย"
ฉันตอบไป "ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ"
ไม่รู้สิคะ มันอดกดดูไม่ได้จริงๆ
คอยดูอาการเพื่อนที่ดูเข้มแข็งดีบ้างนะ
แต่คอมเมนต์ที่ตลกแต่ด่าเจ็บที่สุดที่ฉันจำได้
มีคนหนึ่งบอกว่า "ให้ตายสิ
เจ๊แกเหมือนแม่บ้าน ใน 'ลวงร่างจิตหลอน' เลย"
ไม่
ไม่ๆ
ไม่
ฉันเพิ่งสังเกตว่าเมื่อกี้มันจะดูบ้าแค่ไหน
ถ้าคุณไม่เคยดู "ลวงร่างจิตหลอน"
แบบ "เจ๊ไหวไหมเนี่ย"
ฉันไม่มีภูมิคุ้มกันอินเทอร์เน็ต ฉันไม่รู้วิธีเลิกสนใจ
ถ้าไม่ตัดเน็ตไปเลย ก็จะสนใจมากไป
ฉันเคยคิดว่าเรื่องยากที่สุดที่ฉันจะต้องคุยกับลูก
จะเกี่ยวกับ…
การเหยียดเชื้อชาติ การถูกบูลลี่
การเหยียดเพศ แต่ฉันรู้แล้ว
ฉันต้องหาวิธีคุยกันดีๆ กับลูก
เรื่องวิธีรู้คุณค่าของตัวเอง โดยไม่ดูจากยอดไลก์และติดตาม
ใช่ค่ะ ยินดีต้อนรับ สู่เท็ดทอล์กนมโตของฉัน สาวๆ
ฝันใหญ่เท่าแผ่นรองไหล่เลย
รู้อะไรไหม ลูกฉันฉลาดมาก ฉันหวังว่ามันจะไม่ยาก
ฉันมีลูกแฝดห้าขวบ
ขอบคุณค่ะ
ฉันมีลูกแฝดชายกับหญิง จนกว่าลูกจะอยากเปลี่ยน เพราะแม่ยอมรับได้ค่ะ
เราต้องรักและวิวัฒนาการค่ะ ไอ้พวกแม่…
ชื่อลูกฉันน่ารักมากเลยนะ
ชื่อประจำตระกูล เฮเซลกับโอทิส
ชื่อเพราะมาก ฉันทำต่างหูชื่อย่อของลูก
ใช่ค่ะ กะหรี่เป็นแล้วเป็นเลย
คุณพระ โรเซ่ ฉ่ำมาก
สิ่งที่ฉันไม่รู้คือพอมีลูกแฝด ทุกคนจะอยากคุยกับเรา
ฉันไม่รู้มาก่อนเลย
คนชอบเดินมาหาฉัน แบบจงใจเดินตรงมาเลยนะ
มาถามว่า "ลูกแฝดหรือเปล่าคะ" ฉันก็ถาม "เป็นกุมารแพทย์เหรอคะ"
ปกติจะเป็นคนที่มีพี่น้องฝาแฝด
เขาอยากจะมาบอกว่าเขาก็มีฝาแฝด "ลูกแฝดเหรอคะ ฉันก็มีคู่แฝด
ฉันไม่ชอบคู่แฝดตัวเอง เราต้องกินเค้กวันเกิดด้วยกัน"
ฉันก็แบบ "บ้านนี้มีสงครามเว้ย"
"ยังไงนะ"
"อะไรนะ"
พูดจบก็ยังไม่ไป "แม่ชอบแฝดฉันมากกว่า" ฉันคิดเลยนะ "รู้เลยว่าทำไม"
แล้วเขาก็พูดไม่หยุด ฉันย้อนเลย "ขอขัดก่อนเลยนะคะ
ฉันไม่ได้เฟรนด์ลี่ ฉันแค่มีคางสองชั้น"
"ฉันนิสัยเสีย ที่เห็นนี่แค่โรเซ่กับเนย แค่นั้นเลย"
มันทำให้เราดูเข้าหาง่าย เกาต์ก็ทำให้เราดูเข้าหาง่าย
ฉันไม่ได้ตระหนักเลยว่า เด็กๆ แตกต่างกันได้แค่ไหน
ทั้งที่มาจากส่วนผสมเดียวกัน คู่นี้ต่างกันมากเลยนะ อย่างเฮเซล ว้าว
เฮเซลมีเอเนอร์จี้แบบ ผู้หญิงผิวดำอายุ 53 ที่ทำงานกรมยานพาหนะ
นางร้ายกาจมากค่ะ นางเดินไปสนามเด็กเล่น
แล้วก็บอกว่า "นี่เหรอที่ทุกคนต้องเล่น"
ยัยเฮเซลนัต
เด็กคนอื่นก็มาฟ้องแบบ "คุณนายบิวโทฮะ เฮเซลมองส่องวิญญาณผมอีกแล้ว"
เราต้องทำตัวให้ดีกว่านี้
คุณพระ นางร้ายมากค่ะ
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่านางได้ความร้ายมาจากไหน
โอเค รู้อะไรไหม
ฉันเข้าใจที่พวกคุณพูดนะ
แต่ฉันเพิ่งหาแนวของตัวเองเจอ ตอนอายุ 30 กว่าแล้ว นางเพิ่งห้าขวบ
มีครั้งหนึ่ง ฉันใส่เสื้อแขนสั้นออกไปซื้อกับข้าว
เพราะฉันแต่งเป็นอยู่แค่นั้น
นางบอกว่า "แม่ควรใส่แขนยาวนะ เพราะข้อศอกแม่ดูแก่"
แต่ประเด็นคืองี้ นางพูดไม่ผิด ศอกฉันสภาพโคตรน่ากลัว ได้ไง
ตั้งแต่เมื่อไหร่ พออายุ 40 แล้วไม่มีใครบอกเลย
สภาพมันเหมือนฉันทำท่าแพลงก์มา 22 ปี
ฉันจะรู้ได้ยังไงว่า ข้อศอกฉันสภาพเหมือนหัวนกพิราบ
ตั้งแต่เมื่อไหร่
สาวๆ ฉันต้องทำยังไง ใช้โสมอินเดียเหรอ
ต้องใช้อะไร
แมกนีเซียมเหรอ ศอกฉันพังมาก
ศอกฉันเหมือนผู้ชาย
ในหนัง "อินเดียนา โจนส์" คนที่เลือกจอกผิด
ขอบคุณค่ะ ทุกคนที่อายุเกิน 38 ขอบคุณ
ขอบคุณค่ะ
ฉันเห็นคุณอยู่
ตายแล้ว
เด็กๆ ตัวร้าย
ไม่ยอมนอนซะด้วย
พวกนางตื่นตลอดเวลา
ลูกสาวลงมาตอนสี่ทุ่ม ถามว่า "แม่คะ ทำอะไรอยู่" ฉันก็…
"กำลังซ่อนบุหรี่ไฟฟ้า มีอะไร
ว่าไง"
"ลูกกินกล้วยไปสองลูกแล้วนะ จะเอาอะไรอีก"
โอ๊ยตาย
พวกเด็กร้ายนี่นะ นอนก็ดึก ตื่นก็เช้า
นางตื่นตีห้าครึ่งทุกวัน
ฉันบอก "ไปนอนต่อไปลูก
ตื่นสายก็ไม่พลาดอะไรหรอก
ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บ้านเราไม่ได้อยู่ในฟาร์ม
ที่นี่ไม่ใช่ค่ายทหาร
ลูกกลับไปนอนต่อได้"
คุณพระช่วย
เฮเซลมีพลังเยอะมาก นางแบบ…
นึกภาพดีเจคาเล็ดเป็นเด็กผู้หญิงห้าขวบ
นางตื่นเช้ามาแบบ "อรุณสวัสดิ์ ทุกคน"
"ออลไอดูอิส ทวิน ทวิน ทวิน"
"ชีเดอะเบสต์"
เย่ ดีเจดอนวิลล์ค่ะ ทุกคน
คุณพระช่วย
ฉันคุยกับโอทิสเหมือนที่คุยกับเฮเซลไม่ได้เลย
เพราะเขาอ่อนโยนแล้วก็เงียบมาก
เฮเซลดึงคุณแม่ผิวดำในตัวฉันออกมา
แต่เหมือนแม่ผิวดำใน "มอรี่ โพวิช"
คุณเอ๊ย เราไปทาร์เก็ตกัน ฉันบอกว่า
"มานี่เลย ยัยหนู"
"เราไม่ซื้อของเพิ่มแล้ว ไม่ซื้อ วางลง"
นางทำให้ฉันรู้สึกเหมือน นักเลียนเสียงหัวร้อน แบบ "มานี่เลย
วางลง แม่บอกไม่ซื้อแล้วไง เราจะไม่ซื้ออะไรเพิ่มแล้ว"
ฉันคุยกับโอทิสแบบนี้ไม่ได้
โอทิสมีเอเนอร์จี้แบบ ผัวหมดแรง ถือกระเป๋าให้เมียที่ห้างเมซี่
ในนี้ก็มีผู้ชายแบบนั้นอยู่บ้าง ขอบคุณมากนะคะ
โอทิสน่ารักมาก เวลาพูด เขาก็กะพริบตาช้าๆ
เขาแบบ "แม่ฮะ…"
บางครั้งฉันก็สงสารเขานะ เพราะเขาโตมาในบ้าน
ที่เต็มไปด้วยพลังหญิงแกร่ง แต่ฉันก็แบบว่า "แม่ยินดีจ้ะ"
รู้ไหม นี่คือการศึกษาที่ดีที่สุด ซึ่งหาที่โรงเรียนไม่ได้
แต่บางครั้งฉันก็สงสารเขา
เพราะประโยคแรกที่เขาพูดได้ตอนสามขวบก็คือ
"โอเค ทุกคน ใจเย็น"
โอทิส
ฉันพยายามจะสอนให้โอทิสเป็นผู้ชายที่ดีในเมือง
เดินฟุตบาทในนิวยอร์ก ขึ้นรถไฟใต้ดิน
เปิดประตูให้คนแก่ เรื่องพวกนี้ มันสำคัญนะ
มีครั้งหนึ่งที่นิวยอร์ก เราไปหัวมุมที่คนเยอะมาก
เขาตะโกนต่อหน้าทุกคน
"แม่ฮะ ไฟกะพริบรูปมือบอกว่าห้ามเดินตอนนี้"
ฉันก็ "ใช่จ้ะ ลูกแม่"
แล้วก็มีคนแปลกหน้าบอกว่า "เก่งมาก คุณแม่"
"เก่งมาก…" คนเป็นพ่อแม่จะรู้
เวลาลูกเราทำอะไรดีๆ ในที่สาธารณะ เราจะแบบ…
"ฉันนี่นางฟ้าชัดๆ"
"ฉันคือนางฟ้าเดินดิน พวกไม่มีลูกทำอะไรกันอยู่ รีไซเคิลเหรอ โอเค"
"โอเคค่ะ"
"ทำปุ๋ยหมักเหรอ โอเคค่ะ"
เราจะสร้างโลกที่ดีกว่าโลกที่เราเกิดมา
แล้วโอทิสก็ได้ยินนะ เขาภูมิใจตัวเองมากๆ
แล้วเขาก็ตะโกนขึ้นมาว่า "แม่ฮะ ผู้ชายผิวขาวบอกว่าเดินได้แล้ว"
พระเจ้าช่วย
ฉันตั้งชื่อเรื่องนี้ว่า "คุมกำเนิด"
เพราะถ้าคุณกำลังคิดจะมีลูก ฟังเรื่องนี้ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจ
โอทิสมีขี้มูกก้อนใหญ่ในจมูก
เขามีขี้มูกก้อนใหญ่ แล้วเขาก็ถาม "แม่ฮะ เอาออกยังไง"
ฉันก็แบบ "อะไรนะ ถามจริงเหรอ" เวลาลูกพูดอะไรแบบนี้
เราก็จะแบบ "แม่ต้องห่วงลูกไปตลอดชีวิตเหรอ"
ฉันสอนว่า "สอดนิ้วเข้าไป
แล้วก็คุ้ยเหมือนกำลังหาคำตอบ"
นี่ฉันเป็นมิสเตอร์โรเจอร์สเหรอ ฉันไม่รู้
แล้วโอทิสก็แคะไม่ออก ฉันบอกว่า "โอทิส แม่ทนดูไม่ได้
แม่ขอบอกตรงๆ เลย"
เขาเงยหน้าขึ้น
เขาหมุนรอบตัวเอง เหมือนหมาไล่งับหางตัวเอง
ฉันก็แบบ "แม่ไม่อยากจดจำลูกในสภาพนี้นะ"
เขาก็ย้อน "แม่ ผมแคะไม่ออก" ฉันก็ "แม่เห็นแล้ว"
ฉันควรบอกไว้ด้วยว่าเรากำลังจะขึ้นเครื่องบิน
เขาบอกว่า "แม่ ผมแคะไม่ออก"
ฉันก็เลยต้องตัดสินใจ
ฉันล้วงเข้าไปแคะให้
แล้วเขาก็ทำท่า ที่ฉันไม่เคยเห็นสรีระมนุษย์ทำมาก่อน
ตัวเขาพับเหมือนเก้าอี้ชายหาด
เขานอนลงกับพื้น แบบ…
แล้วก็นอนลงไป
อะไรคะ
เขานอนลงไป
แล้วเขาก็ตะโกน
"แม่ ผมจะเอาขี้มูก"
แล้วก็บอกต่อว่า "ใส่คืนเลย"
ข้างหลังฉันมีคนเพียบ
ฉันต้องตัดสินใจ
ฉันใส่มันคืนไป
ครึ่งหนึ่งปรบมือ อีกครึ่งแอบด่า ฉันเห็นนะ โอเคไหม
นี่คือสายตาที่ฉันถูกมอง
ฉันก็อยากจะขึ้นเสียงสวนไปเหมือนกัน ว่า "ฉันก็เคยเจ๋งนะเว้ย"
"ฉันก็เคยเจ๋ง ฉันเคยสูดโคเคนจากดุ้นผู้ชาย
ฉันรู้ว่าจมูกมันซับซ้อนแค่ไหน อีเวร
ใช้ที่วางของบนหัวของเธอไป"
จังหวะนี้ฉันควรทักทายแม่ที่นั่งดูอยู่
สวัสดีค่ะ แม่
ไง มารี
โอ๊ยตาย ตอนเด็กๆ ฉันก็คงร้ายน่าดู
เพราะฉันรู้สึกว่าแม่กระดูกแข็งกว่าคนอื่น
ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว
ฉันไม่ชอบบ่นหรอกนะ
แต่ฉันรู้สึกหมดพลังค่ะ ทุกคน
อย่าหลงเชื่อชุดผ้าทูลล์ปักเลื่อม
ฉันหมดพลังจริงๆ ถ้าคุณมาบ้านฉัน
ตอนห้าโมงครึ่งทุกเย็น
คุณจะเห็นฉันนอนโซฟา สภาพหมดแรงแบบไวโอลา เดวิส
"เหนื่อยสุดๆ"
เหนื่อยมาก
ฉันรู้แล้วว่าทำไมแม่ฉันมีสภาพนั้น
แม่ฉันสภาพเหมือนหมาฮัสกี้ในไมแอมี แบบ…
ฉันไม่รู้ว่าแม่หิวน้ำ หรือยิ้ม มัน…
แม่ทำหน้าเหมือนถามอะไรสักอย่าง แล้วตอบเองอยู่เสมอ แบบว่า…
ฉันเข้าใจแล้ว
ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว
ฉันรู้สึกเหมือน…
ประตูตอนท้ายเรื่องหนัง "ไททานิก"
มันบวมน้ำจนจะลอยไม่ขึ้น
แล้วทุกคนก็ยังจะมาเกาะ
ทั้งครอบครัวพยายามจะมานั่งบนนั้น
นกหวีดก็ไม่ดัง ฉันแบบ…
ฉันเข้าใจแล้ว
เข้าใจเลย
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
เราบาดเจ็บเพราะการดูแลลูกได้
เพราะเราไม่ได้คิดถึงการขยับร่างกายตัวเอง
ฉันบาดเจ็บเพราะก้มโค้งบ่อย ไม่ใช่ท่าที่ชอบด้วยนะ
แตรลม
ขอบคุณค่ะ
มีครั้งหนึ่ง ฉันบาดเจ็บหนักมาก
ผัวฉันบอกว่า "ผมว่าน่าจะ 'ไซอาติกา'"
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร ฉันยังเด็กมาก
ฉันนึกว่ามันเป็นชื่อพาสต้าแพงๆ
เขาบอก "ผมว่าน่าจะ 'ไซอาติกา'"
ฉันก็ "ไม่นะ เช็กใบเสร็จซิ ฉันสั่งเพนเน โปโมโดโร"
ฉันยังเด็กขนาดนั้นเลย
ถ้ารู้จักอาการไซอาติกา ส่งเสียงหน่อยค่ะ
ดีค่ะ ฉันชอบคนดูโตแล้ว
ขอบคุณที่ดูแลกล้ามเนื้อตัวเอง "วันนี้ฉันมาดูโชว์ไม่ได้
ไซอาติกากำลังกำเริบเลย"
คุณพระ ฉันใส่แว่นอ่านหนังสือแล้ว ฉันอ่านเมนูไม่ออก ฉันเป็นยายคนนั้นแล้ว
"เปิดไฟหน่อยซิ
ทำไมในร้านมันมืดจัง"
ฉันแก่เบอร์นี้แล้ว
โอ๊ยตาย ฉันบาดเจ็บ ปวดร้าวลงขา แล้วฉันก็ไปหาหมอ
หมอให้ยาไอบูโพรเฟนเกรดนักกีฬามา
ฉันบอกว่า "ดีค่ะ ฉันเป็นนักกีฬา ดีมาก"
หมอเลยให้เทรากัน รู้จักเทรากันไหมคะ
เยี่ยมเลย ฉันก็ไม่รู้จัก
ฉันบอกว่า "โอเคเลย ปืนนวด ช่วยให้ฉันผ่านแต่ละวันไปได้
เอามาเลย"
แต่ฉันขยับไปไหนไม่ได้เลย
ฉันก็เลยเรียกเพื่อนมารับ นางบังเอิญเป็นเลสเบี้ยนสาวสวยผิวดำ
ฉันเรียกนางว่า "เทพพยากรณ์"
นางรอบรู้และเฉิดฉายเสมอ
นางเห็นเทรากันบนโต๊ะฉัน แล้วบอกว่า "โอเค"
ฉันบอกว่า "นี่ มันเอาไว้แก้ปวดร้าวลงขา" นางก็บอก "แล้วแต่เลย"
ฉันบอกว่า "นี่เธอ มันคือเทรากัน
มันมีคำว่า 'ปืน' ในนั้น"
นางก็ย้อนว่า "มันก็แล้วแต่ว่าจะเล็งตรงไหน"
ฉันบอกว่า "นี่เธอ" นางก็ย้อน "เธอทำไม"
ฉันบอกว่า "หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ"
นางก็ "หยุดอะไร"
ฉันมองหน้านางแล้วก็ถาม "นี่เธอ
เธอใช้ไอ้นั่นบดกีตัวเองเหรอ"
ฉันแบบว่า "นี่เธอ
เธอใช้ไอ้นั่นบดกีตัวเองเหรอ"
"ฉันไม่รู้เลยว่าเธอชอบเล่นแรงกับกีตัวเอง เธอเงียบมากเลยนะ"
ฉันแบบว่า "โอ๊ยตายแล้ว เธอเขียนหนังสือจบในสองอาทิตย์
เธอให้ทิปสตาร์บัคส์เยอะตลอด
แล้วเธอก็ชอบจอดรถไกลๆ ทางเข้า เพื่อเดินออกกำลังกาย
ฉันไม่รู้เลยว่าเธอชอบเล่นแรงกับกีตัวเอง"
นางตอบ "ใช่จ้ะสาว
ฉันเสียเงินกับเทรากันไปเยอะมาก เพื่อหาตัวที่เสียวถูกจุด"
ฉันบอก "นี่เธอ
สมองฉันละลายหมดแล้ว"
ฉันบอกว่า "เอาตรงๆ ไหม พูดจริงๆ
เธอหาคนมาต่อยกีเธอก็ได้"
"ไม่ต้องแรงมาก แค่หาคนมาต่อยเบาๆ"
"ไม่ต้องแรงมาก แค่ป้าบๆ ลงที่กีกี้"
แบบว่า "ก๊อกๆ" "ใครน่ะ" "กีฉันเอง โอ๊ย"
"แค่นี้ก็พอ"
นางมองฉันแล้วบอกว่า "ไม่เอาเด็ดขาด เทรากันคือเทราฟัน"
ฉันแบบ "นี่มัน 'ชาร์กแทงก์' ฉบับเลสเบี้ยนหรืออะไรเนี่ย
มีสโลแกนด้วยเหรอ"
ฉันไม่รู้เลยว่านางชอบเล่นแรงกับกีตัวเอง
เราคิดว่าเรารู้จักใครบางคน
ฉันขอสรุปเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นะ
ฉันเพิ่งเล่าเรื่องโคตรจริง เกี่ยวกับเพื่อนเลสเบี้ยนผิวดำคนสวย
กับการเล่นแรงนิดหน่อยตรงกีกี้
ไม่ได้แรงมาก นี่แค่เบาๆ
ส่วนใหญ่เราก็ขำกัน บางคนก็แอบด่า
บางคนก็แอบอยากลอง
คุณไม่ได้เห็นอย่างที่ฉันเห็น
แต่ฉันแค่จะบอกว่ามันทำได้
มันทำได้ เราเล่นมุก เล่าเรื่องตลกได้
โดยไม่ต้องลบหลู่คนทั้งกลุ่ม
เราทำได้ เราทำให้มันตลกได้
แค่ต้องคัดสรรคำพูดหน่อย
ถ้าพวกคุณบังเอิญเจอเดฟ แชปเปลล์
ฝากบอกเขาหน่อยได้ไหมคะ
ฉันว่าเขาคงไม่รู้เรื่องนี้
เราคงไม่ได้บังเอิญเจอเดฟ เพราะเขาคือสุดยอดตลอดกาล
เขาคือสุดยอดตลอดกาล ในแง่ของการด่าคนข้ามเพศ
เดฟคะ
มันไม่ตลกนะ
มันอันตรายค่ะ
ทำให้มันตลกสิ
แค่นี้แหละ
ฉันไม่อยากเชื่อว่ามีคนได้เงินหลายล้านดอลลาร์
จากการทำให้คนอื่นรู้สึกไม่ปลอดภัย
มันบ้าบอมากสำหรับฉัน จริงๆ นะ
ฉันขอแสดงออกเรื่องนี้คืนนี้เลย นี่คือการยึดครองเรดิโอซิตี้ มิวสิกฮอลล์
แล้วฉันก็จะบอกทุกคนว่า ฉันอยากได้เงินหลายต่อหลายล้านดอลลาร์
จากการทำให้คนอื่นรู้สึกปลอดภัย มีคนมองเห็น มั่นคง มีคนรับฟัง และสนุกสนาน
สนุกสนาน
มีความบันเทิง
เราทำอะไรอยู่ นี่แหละเป้าหมายของฉัน
ฉันเคยมีเป้าหมายว่า จะได้เห็นสะดือตัวเองตอนนั่ง
แต่มันไม่น่าจะเป็นไปได้
สาวๆ คะ เราต้องเตรียมพร้อมรับความสำเร็จ
ต้องมีเป้าหมายไว้
แค่พูดเฉยๆ นะ ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมคนยังทำแบบนี้กันอยู่
รู้ไหม พูดไปเลยว่าจะทำ แล้วก็ทำซะ
แค่นั้นเอง
เพื่อนๆ ฉันหลายคนแบบ…
ติดชะงัก
เนอะ คบแต่แฟนที่ไม่ดี
ถ้าเราทำอะไรด้วยวิธีหนึ่ง เราก็จะทำทุกอย่างด้วยวิธีนั้น
ถ้าใครในโรงละครคืนนี้มีแฟนที่ไม่ดี
โดยเฉพาะสาวๆ นะคะ
อย่าไปคบต่อค่ะ
ออกจากห้องนี้ไป แล้วไปกดเลิกติดตามไอ้สารเลวคนนั้นซะ
คุณไม่มีพลังไปรับมือกับมัน
โอเคนะ ฉันไม่ใช่หมอกระดูก แต่คุณไม่ได้สาวฉ่ำตลอดไปหรอกค่ะ
คุณพระช่วย
แต่มันก็คือการเดินทางนะ คุณต้อง…
หาคนที่ใช่ให้เจอ
ฉันได้กับเจ้าชายกบมาเยอะ
แทบจะเปิดฟาร์มกบได้เลยล่ะ
ดีจริงๆ ที่ฉันเจอคนที่ใช่
มันดีมากเลยนะ
มันดีจริงๆ ค่ะ เวลาใครมาเจอฉันกับผัว เขาก็จะแบบ…
"ว้าว พวกคุณชอบกันจริงๆ" ฉันก็ตอบ "ก็ต้องชอบอยู่แล้วสิ"
คุณจะคบกับคนที่ไม่ชอบไปทำไม
เรามีครอบครัวที่ไม่ชอบอยู่แล้ว
ฮัลโหล แต่ฉันก็คิดว่ามันสำคัญนะ
ที่ต้องพูดถึงช่วงดี และช่วงร้าย ไม่เป็นไรเลยค่ะ
ช่วงเลวร้ายที่สุดของฉันกับผัว แน่นอนว่าเป็นช่วงโรคระบาด
ฉันไม่รู้เลยว่า บ้านเราติดสังคมแค่ไหน จนได้มาอยู่ด้วยกัน
แบบตลอดเวลา
ฉันย้ายไปอีกห้อง ผัวก็ตามมา
ฉันก็ถาม "มีอะไร"
"มีธุระอะไร"
ธุระของเขามันห่วยมาก
ฉันถาม "มีอะไร" เขาก็ "เราไม่มีช้อนสะอาดจะใช้แล้ว"
ฉันก็แบบ "ธุระสำคัญมากค่ะ"
นั่นเป็นช่วงที่เลวร้าย
ฉันเริ่มใช้น้ำเสียงกับเขา แบบที่ไม่เคยใช้พูดกับใครมาก่อน
เหมือนน้ำเสียงที่เราใช้ เวลาอเล็กซาเปิดเพลงให้ผิดเพลง
นึกน้ำเสียงออกใช่ไหม
ฉันแบบว่า "ไม่ ฉันบอกว่า…"
อะไรเนี่ย
ฉันไปพูดกับเขาแบบนั้นทำไม ฉันรักเขา
พูดถึงช่วงดี พูดถึงช่วงเลวร้าย แล้วเราก็จะก้าวข้ามมันไปได้ รำลึกถึงมันได้
ฉันบอกเลย ฉันชอบคู่ฉันกับผัว
ตรงที่เราเป็นคู่ชีวิตกันจริงๆ
เราฉลองความสำเร็จของกันและกัน
ถ้าคุณคบกับคนที่อิจฉาคุณ
เขาไม่เข้าใจพลังของคุณ เพราะเขายังไม่เจอพลังของตัวเอง
คุณพระช่วย
ดูฉันสิ ใส่แผ่นรองไหล่
มาสอนภูมิปัญญาชีวิต
ตะกร้าบริจาคอยู่ไหน มาค่ะมา
เราชอบฉลองกันจริงๆ
ฉันฉลองเรื่องเล็กๆ เราต้องทำ ไม่งั้นก็ไม่มีอะไรให้ฉลอง
ฉันนะ ฉันเปิดแชมเปญวันพุธ ฉลองที่ไปจ่ายค่าจอดรถมา
นี่คือวิถีชีวิตฉันเลย
นี่คือสิ่งที่ฉันทำ
คุณพระ
ผัวฉันก็จัดปาร์ตี้ให้ฉันช่วงโรคระบาด
เพราะเราเห็นว่าเลนนี่ คราวิตซ์ กดติดตามฉันในอินสตาแกรม
อะไรล่ะ
อะไรคะ
เหลือเชื่อนะ ฉันเดินลงบันไดมา ถือลูกโป่งกับริบบิ้นกระดาษ
ผัวฉันนั่งอยู่โต๊ะกาแฟ ร้องเพลง "อเมริกันวูแมน"
ฉันบอก "เดี๋ยวจะดูดให้น้ำหมดตัวเลย"
จงดีใจแทนกันและกันค่ะ
หลังจากนั้น เลนนี่ คราวิตซ์ ก็กดไลก์โพสต์ของฉันบ่อยๆ
ผัวฉันเลยถามว่า "นี่ผมต้องกังวลเรื่องเลนนี่ คราวิตซ์ไหม"
ฉันก็ตอบ "ใช่ ควรกังวลนะ"
"ใช่ ควรกังวลนะ"
"ไปล้างช้อนเลย ที่รัก ไหนว่าไม่มีช้อนสะอาดจะใช้แล้วไง"
ตาบ้า
ผัวฉันกำลังบ้าซ่อมของ
เขาบอกว่า "มาหาอะไรซ่อมกัน" ฉันบอกว่า "ไม่เอาดีกว่า"
"คุณซ่อมไป แล้วมาเล่า ฉันจะฟัง"
รู้ไหมว่าผู้ชายคนนี้หยิบเก้าอี้จากกองขยะกลับบ้าน
ฉันก็ถาม "เอามาให้ใคร"
เขาตอบว่า "ผมหวังว่าเราจะซ่อมได้" ฉันบอก "ไม่ล่ะ ขอบใจ"
เขาบอก "ผมอยากซ่อมของด้วยกันจริงๆ"
ฉันก็ "การขัดขวางการใช้สิทธิ์เลือกตั้งดีไหม
เราซ่อมได้ไหม"
แต่เราก็ชอบสนุกกันนะคะ
เขาดูดปุ๊นเก่งมากๆ
มีเยอะน้อยแค่ไหนไม่สำคัญเลย เขาแบบว่า "ผมไหว"
"ผมไหว ให้ช่วยไหม เดี๋ยวผมช่วยมัดถุง"
เขาสายแข็งมากๆ
ยังไงก็ไม่เมา เขาแบบ "ไม่ ไม่เป็นไร เรื่องธรรมดา"
ฉันก็ "อะไรเนี่ย"
ฉันน่ะ ฉันดูดปุ๊นไม่เก่ง แต่ก็อยากเก่งนะ
ฉันไม่เก่งเลย ฉันอยาก…
ฉันอยากเมาแล้วเหมือน เอริกาห์ บาดูแบบพลัสไซส์นะ แต่…
มันไม่เหมือน มันเหมือนคนเมาโคเคนพลัสไซส์ พูดจริง
โอ๊ย ที่รัก ถ้าคุณเจอฉันเมาอยู่ข้างถนนนะ
ฉันจะแบบ "ขอโทษนะ ฉันเมากัญชา รู้ใช่ไหมว่าเมา ตาฉันแดงไหม"
"ขอโทษจริงๆ ฉันเมากัญชา"
"คืนนี้เล่นเกมเหรอ หรือทำอะไร
พับผ้า ล้างตู้เย็น วิดพื้นเหรอ
เราทำอะไรกันดี ฉันเมากัญชา"
มันไม่ดีค่ะ มันดูไม่ดีเลย
ฉันกับผัวไปเดตกลางคืนกัน
คืนหนึ่ง ฉันได้ตั๋วเกมของนิกส์มา
เป็นทีมบาสเกตบอล
ใช่ค่ะ ที่รัก
เราได้ที่นั่งติดขอบสนามเลย
ค่ะ เขาตื่นเต้นมาก แต่ฉันแบบ "ไม่เป็นไร"
ฉันบอก "ฉันไม่รู้จักบาสเกตบอลเลย"
เขาก็บอก "คุณได้สนุกแน่" ฉันบอกว่า "คุณไปกับคนอื่นเถอะ"
เขาก็ "ไม่ นี่คืนเดตของเรา เราควรไปด้วยกัน"
ฉันก็ตอบ "ก็ได้มั้ง"
แล้วเขาก็บอกว่า "ถ้าได้เมากัญชาคงสนุกดี"
ฉันก็บอก "โอเค"
แล้วเขาก็เอาขนมกัญชาชิ้นเล็กๆ ให้
ไม่ใช่ของแรงอะไรนะ
กินไปก็ไม่รู้สึกเลย แต่พอผ่านไป 40 นาที ฉันก็…
"ฉันขออีกได้ไหม"
ทุกคนรู้ ยกเว้นฉัน
มันไม่ได้มีฉลากเขียนบอก
จะบอกอะไรให้
เราไปถึงสนามแข่ง
ฉันต้องใช้สองมือจับเก้าอี้ไว้
ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณเคยเห็น ว่าวลอยสูงๆ หน้าเป็นกระ ผมยาวๆ ไหม
นั่นฉันเอง
ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าพูดคนเดียวหรือเปล่า
หรือพูดออกเสียง
หรือว่าเป็นแค่เสียงในหัว
แต่เสียงมันอยู่ตรงนี้
ฉันแบบ "ว้าวๆ"
ฉันแบบ…
ผีเสื้อบนท้องฟ้า
ฉันล่องลอยสูงยิ่งกว่า
จงมองดู
ในหนังสือ
สายรุ้งอ่านหนังสือ
เย่
คุณพระ
ฉันฟินมาก
แล้วการแข่งก็เริ่ม
แล้วอาการหวาดระแวงก็บังเกิด
เสียงโฆษกสนามมันดังมาก
ฉันช็อกเลย รู้สึกเหมือน "โคลเวอร์ฟิลด์" แบบ…
"เราต้องหนีแล้ว"
โฆษกก็…
แล้วนักบาสก็ออกมา ฉันแบบ "เราไม่ปลอดภัยแล้ว"
ทุกคนสูงมาก
ฉันเห็นแค่…
ลูกกระเดือกกับหัวเข่า
พวกนักบาสเหมือน ซิกอร์นีย์ วีฟเวอร์เป็นตัว "อวาตาร์"
ฉันแบบ "ไม่"
"ไม่เอาแล้ว"
ฉันพยายามเรียกร้อง ความสนใจจากผัว ฉันบอกว่า "ที่รัก"
"ที่รัก"
เขาก็ "มีอะไร กระซิบทำไม"
ฉันบอกว่า "เพราะนักบาสได้ยินฉันไง"
ฉันบอกว่า "เราต้องไปแล้ว"
เขาก็ "เกมเพิ่งเริ่มแปดนาทีเอง"
ฉันบอกว่า "ฉันขอโทษจริงๆ แต่เราต้องไปแล้ว
ฉันเมากัญชามาก"
นี่คือเหตุผลที่ฉันรักผัว เขาบอกว่า "ไม่เป็นไร ที่รัก
เพลิดเพลินกับมันไป
ปล่อยตัวล่องลอยไป
ไปตามคลื่น
ไปลิ้มรสสายรุ้ง"
เขาบอกว่า "ลองโฟกัสที่อะไรบางอย่าง
แล้วสนุกไปกับมัน
โอเคนะ"
มีแต่ความรู้สึกดีๆ เขาบอกว่า "ไม่มีใครได้ยินคุณ…
อีกต่อไป"
แล้วฉันก็เห็นรถคันหนึ่งอยู่ที่มุมสนามบาส
รถคันนี้สวยมาก มันเปิดไฟด้วย
มันแบบว่า…
ขับวนเป็นวงกลม
ฉันก็แบบ "นี่มันดีมากเลย แบบ…
ใครจะได้รถคันนี้ไป
บ้านเขาอยู่ที่ไหน เขาจะมีชีวิตแบบไหน
เขาจะเอาต้นคริสต์มาสแต่งบนรถไหม"
แล้วฉันก็ถามผัว
ฉันถามว่า "ที่รัก เมื่อไหร่เราจะรู้ว่าใครได้รถ"
เขาก็แบบ "อะไรนะ"
ฉันก็บอก "เมื่อไหร่เราจะรู้…
ว่าใครได้รถ"
เขาบอกว่า "ที่รัก ไม่มีใครได้รถ" ฉันก็ถาม "อะไรนะ"
เขาบอกว่า "มันเอามาโฆษณา นี่ไม่ใช่ 'สี่ต่อสี่ แฟมิลี่เกม'"
แล้วฉันก็ร้องไห้
ฉันบอกว่า "ชีวิตมันไม่ยุติธรรม"
แล้วเขาก็บอกว่า "ที่รัก ผมว่าเรากลับเถอะ"
ฉันก็ตอบ "ฉันก็ว่ากลับเถอะ"
แต่ฉันบอกได้เลยนะ
ทันทีที่เราเห็นตรงกันว่าควรกลับ
กล้องก็จับมาทางเราพอดี
ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
ก็เลยจัดโชว์พรสวรรค์ ระดับเด็กเกรดเจ็ดไป ยังไงนะ
เร่งเสียงหน่อย
พอแล้วๆ
เพลงมา
ปิดเพลง
เพลงมา
คุณพระช่วย
ฉัน…
ฉันเหมือนฟอเรสต์ กัมป์ เวอร์ชั่นโดมินิกันเลย แบบ…
ฉันเต้นบาชาตาออกไปจากสนาม
มันกระตุ้นสัญชาตญาณสู้หรือหนีเลยค่ะ
ค่ะ เรื่องนั้น
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เราไปเดตกลางคืน
ซึ่งก็ไม่เป็นไร ฉัน…
ฉันเป็นแม่ ฉันเป็นผู้หญิงทำงาน ฉันเหนื่อยค่ะ
พอเริ่มเข้าโหมดไวโอลา เดวิสแบบ…
ฉันขอแค่โรเซ่ ขอขึ้นเตียง
ฉันกับผัวเปลี่ยนมาเป็นเดตกลางวันแทน
มีใครแก่เบอร์นี้ไหม
ผู้ใหญ่มีความรับผิดชอบ
ที่รักคะ เดตกลางวันนี่สุดยอด
มันก็ตามคำเรียกนั่นแหละค่ะ ไปเดตกันตอนกลางวัน
เราไปกินร้านอาหาร ที่จองช่วงคืนวันเสาร์ไม่ได้ในวันจันทร์บ่ายแทน
เราจะได้เมนูจัดเซ็ต ครบทุกอย่างในราคา 45 ดอลลาร์
ได้ดื่มไวน์
กลับบ้านตอนบ่ายแก่ๆ ไปนั่งเทียนให้ผัวต่อ
อาบน้ำ ล้างจุดหมักหมม
ไปรับลูกที่โรงเรียนแบบอารมณ์โคตรดี
ขอโทษนะ พวกคุณครึ่งห้อง ไปรับลูกแบบกลิ่นน้ำกามเต็มตัวเหรอ
โอเคๆ
ผัวฉันจัดเซอร์ไพรส์ให้ตอนเดตกลางวัน
ค่ะ เขาเป็นคนขาว แต่ฉันไม่อยากบอกว่านี่เป็นเรื่องเชื้อชาติ
แต่นี่คือสิ่งที่ขาวที่สุดที่ฉันเคยได้ยิน
คนขาวอยู่ไหนบ้าง แถวหน้า
ขอบคุณมากค่ะ
ชื่ออะไรคะ
- เพิร์ล - เพิร์ล
ไม่เอาน่า
เพิร์ลเนี่ยนะ
ฉันไม่คิดเลยว่าจะเป็นชื่อคนขาวสุดๆ รุ่นแก่สุดๆ
รักนะคะ คุณยาย
โอเค เพิร์ล
บอกทีว่าพูดแบบนี้มันโคตรคนขาวเลยไหม
คุณต้องแบบว่า "แบบนี้มันโคตรคนขาวเลย" โอเคนะ
ผัวฉันกลับมาบ้าน เขาบอกว่า "ที่รัก ผมได้ตั๋วมาสองใบ
ไปดูสวนสัตว์เลื้อยคลาน"
เพิร์ล
- โคตคนขาวเลย - โคตรคนขาวเลย ขอบคุณค่ะ
ฉันเลยบอกเขาไปว่า "ที่รัก
ฉันไปเที่ยวสวนสัตว์เลื้อยคลานไม่ได้หรอก
มันบ้ามากเลยนะ"
เขาก็บอก "เราต้องไปนะ ตั๋วมันถูกมากเลย"
ฉันก็ถาม "คุณจ่ายเขาเหรอ
เขาควรจ้างเราไปดูต่างหาก"
ฉันมองเขา แล้วก็ถาม "นี่คุณเป็นมนุษย์เลื้อยคลานเหรอ
ฉันแต่งงานกับมนุษย์เลื้อยคลานเหรอ" เขาก็ "มนุษย์เลื้อยคลานคืออะไร"
ฉันก็ถาม "ไม่รู้จักมนุษย์เลื้อยคลานเหรอ"
"เขาคือคนที่เลี้ยงกิ้งก่าไว้เป็นเพื่อนสนิท
เขาอยู่บ้านแม่มานานเกินไป
โอเคนะ เขาไม่มีผ้าห่ม มีแต่ผ้าปูที่นอนเปื้อนฝุ่น ปีศาจชัดๆ เลย
เขาชอบหนังเรื่อง 'สการ์เฟซ' มีโปสเตอร์ที่บ้าน
ไม่ได้ใส่กรอบ ปักหมุดไว้ แหวะ
เขาโดนไล่ออกจากจิฟฟี่ ลูบ
เขามีบาร์ดึงข้อ ไม่เคยปิดประตูห้อง
แล้วเขาก็ไม่เคยใส่ถุงเท้า เพราะน้ำกามแห้งติดถุงเท้าเกลื่อนพื้น"
อย่าถามนะว่าฉันรู้จัก มนุษย์เลื้อยคลานได้ยังไง ฉันได้ยินมาแบบนี้
ผัวฉันก็บอกว่า "ผมไม่ใช่มนุษย์เลื้อยคลาน
แต่ผมอยากไปจริงๆ" แล้วเขาก็ใช้มุกยุโรปเดิมๆ
ซึ่งเขารู้ว่าใช้กล่อมฉันได้ผล
เขาบอกว่า "รู้ไหม ผมรู้สึกว่า
คนอเมริกันพอจบจากโรงเรียน ก็เลิกเรียนรู้ ไม่อยากเรียนรู้อะไรอีก"
ฉันย้อนเลย "กล้าดียังไงเอาความจริงมาพูด"
ฉันบอกว่า "ก็ได้ ฉันจะไปดูกิ้งก่ากับคุณ
เพราะฉันรักคุณ"
เขาบอกว่า "รู้ไหม
มันอาจสนุกจริงๆ ก็ได้นะ ถ้าเราเมากัญชากันสักนิด"
ฉันก็เลยกินขนมกัญชา
แต่คราวนี้ ฉันกินแค่ชิ้นเดียว
แล้วมันก็มหัศจรรย์เลยค่ะ
ที่ต้องทำก็แค่รอสองชั่วโมง 17 นาที
แล้วมันก็ดีมาก ฉันอารมณ์ดี
ไม่มีอะไรมากวนใจ ฉันรู้สึกมีความสุข
ฉันขับรถ…
มินิแวนของฉัน ไปสวนสัตว์เลื้อยคลานในเดอะบรองซ์
ฉันไม่ภูมิใจกับประโยคนั้นเลย
ที่เดอะบรองซ์ คนขับรถหัวร้อนทุกคน
เขาจะแบบ "เขยิบไป อีเวร" "ไปหัดจอดรถมาใหม่ไป" โน่นนี่ แต่ฉัน…
ไม่สนเลย…
ปกติฉันจะด่าสวนนะ แต่ตอนนั้นมันแบบ "ขอให้คุณพบการเยียวยา"
ฉันคิดเลย "เมากัญชานี่วิเศษจริงๆ"
ฉันสงบมาก ฉันเจอที่จอด
หรือที่จอดหาเราเจอ
ฉันไม่ได้คาดคิดว่านี่จะเป็นการทัวร์
มีคนอื่นๆ อยู่กับเราด้วย
กลุ่มทัวร์ดูเป็นพวกแบบ
"ไปวอลมาร์ตไม่ใส่รองเท้าก็ได้"
นึกออกไหม
ดูเหมือนพวกประท้วงผลเลือกตั้งรุ่นสาม
ใช่ คุณก็นึกออก
ใส่ชุดลายพรางกันมาเป็นฝูง แต่ฉันดูออก
แต่ฉันก็ไม่สน
ตอนนั้นมันเหมือน "คาวบอยคาร์เตอร์" ฉันคิดแต่ว่า "อเมริกาเป็นของทุกคน
ที่นี่ไม่ใช่เทกซัส"
แล้วมันก็น่าสนใจดีนะ
สิ่งที่น่าสนใจที่สุดที่ฉันได้รู้ คือมีกิ้งก่าที่เรียกว่า "มังกรเครา"
มันไม่ใช่มังกร มันเหมือน กิ้งก่าพลัสไซส์มากกว่า ฉันตั้งชื่อมันว่าลิซโซ่
ฉันว่ามันตลกดี แต่บางคนก็ไม่ชอบมุกนี้
ฉันแค่สนับสนุนความมั่นใจในเรือนร่าง
แต่สิ่งที่น่าสนใจที่สุดของมังกรเครา คือมันเปลี่ยนเพศตัวเองได้จริงๆ
ฉันก็แบบว่า "โอเค ทุกคนเคยมีประสบการณ์ลองข้ามเพศ"
อย่างน้อยฉันก็เคย
ขอบคุณค่ะ
ตอนเราเดินเข้าไปตรงที่อยู่ของมังกรเครา
ซึ่งบอกอีกครั้งนะ นี่คือประโยคที่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พูด
มันเดินมาหาฉันเลย ฉันก็บอก "โอเค"
มันเอามือเล็กๆ มาแปะที่กระจก
ฉันก็ "ได้เลย"
ทุกคนบอกว่า "มันชอบคุณ" ฉันก็บอก "ฉันราศีสิงห์ ฉันมีพลังงานด้านดี"
เราดื่มด่ำกับช่วงเวลานั้น
แล้วเราก็เลียนแบบท่าทางกัน กลายเป็นเพื่อนสนิทกัน
ฉันอยู่ตรงนั้นนานมาก
ฉันรู้สึกเหมือนผู้หญิงขาวตัวผอมๆ ในหนังจอห์น ทราโวลตา
"บอยอินเดอะพลาสติกบับเบิล"
จำหนังเรื่องนั้นได้ไหม ไม่มีใครจำหนังเรื่องนั้นได้เลย
กลับบ้านไปเปิดดูนะคะ
จอห์น ทราโวลตาในยุค 70 ทำหนังเรื่อง "บอยอินเดอะพลาสติกบับเบิล"
เขาเป็นโรคแพ้ภูมิตัวเอง
เขาเลยต้องอยู่ในลูกบอลพลาสติกในบ้านตัวเอง
แต่เขาใส่รองเท้า ฉันก็แบบ "จะไปไหน จอห์น"
"ไปไหน" พล็อตเรื่องมีช่องโหว่เยอะ แต่ในลูกบอลพลาสติกปิดสนิทเลยนะ นั่นแหละ
เรากำลังเพลินอยู่ด้วยกัน ฉันแบบ "แม่เจ้า นี่มันสุดยอดไปเลย"
แล้วมันก็เริ่มมองบน ฉันก็ "เล่ามา"
แล้วเจ้ากิ้งก่าก็บอกว่า "มานี่ซิ"
"ว่าไง"
มันบอกว่า
"อย่าได้พูดชื่อเมียฉันอีก"
อะไรนะ
เขาไม่ได้แต่งงานกันด้วยซ้ำ
มันบ้ามาก ไกด์ดีใจมากเลยนะ
เขาบอกว่า "ชีไม่เคยทำแบบนี้นะ ชีไว้ใจคุณ ชีรักคุณ"
ฉันก็แบบ "ชีก็รักแหละ
แต่เอาจริงๆ นะ ตอนนี้ น่าจะใช้ 'เดย์-เด็ม' มากกว่า"
แค่พูดตามความจริง
แล้วฉันก็ได้ยินเสียงจากในฝูงชุดลายพราง
บอกว่า
"คุณเป็นพวกโว้กเหรอ"
ตอนนั้นฉันเมากัญชานิดๆ
ฉันย้อนไปว่า
"คุณว่าไงนะ
พอดีฟังไม่ออกเลย คุณมีฟันอยู่สี่ซี่"
"อะไรนะ"
นางบอกว่า
"ฉันถามว่าคุณเป็นพวกโว้กดอกทองเหรอ"
ฉันมองหน้าผัวแล้วถามว่า "นางด่าฉันว่าดอกทองเหรอ"
ผัวฉันทำแบบนี้
ฉันบอกว่า
"ใช่ ยัยไอ ทอนยา"
"ฉันเป็นพวกโว้กนี่แหละ ทำไม"
ฉันไม่อยากกระตุกหนวดเสือ แต่อีเวรนี่ อย่ามาด่าฉันก่อนนะ
แล้วนางก็ร่ายยาวเลย
นางแบบ "เดย์-เด็มๆ จะให้เราพูดแต่เดย์-เด็มตลอดเวลาหรือไง"
ฉันก็ย้อนไป "น้อง เธอก็พูดไปเจ็ดครั้งได้
ก็พูดได้นี่ เธอเพิ่งพูดไป ไม่เห็นเป็นไร
ไม่ต้องพูดก็ได้ แล้วแต่"
ฉันบอกว่า "เอาจริงๆ นะ ถ้าฉันแต่งงานกับคนชื่อ 'ไคส์' ได้
เธอก็พูด 'เดย์-เด็ม' ได้"
แล้วนางก็บอกว่า "ฉันเบื่อความเห่อไร้สาระนี่มากเลย
เห่อนอนไบนารี ข้ามเพศไร้สาระเนี่ย"
นางพูดกับฉันแบบนี้ ฉันย้อนว่า
"ฟังนะ ฉันไม่คิดว่ามันคือความเห่อ
เดินไปตามถนน อยู่กับความจริงของตัวเอง
สำหรับคนนอนไบนารี หรือคนข้ามเพศ
ทั้งที่รู้ว่ามีคนที่อยากทำร้ายหรืออยากฆ่าเรา
มันไม่ใช่ความเห่อ มันคือความกล้า"
ฉันบอกว่า "นี่
คิ้วที่เธอไปสักมาบนหน้าน่ะ
นั่นคือความเห่อ
สักมาก็ไม่สวยด้วย เพื่อนไม่ห้ามหรือไง"
แล้วนางก็ตามด่าฉันไม่หยุด ฉันแบบ "นี่ฉันออกช่องฟ็อกซ์นิวส์อยู่เหรอ
ยัยนี่คือลอร่า อิงแกรมเวอร์ชั่นงบน้อยหรือไง"
เข้าใจหรือยังว่า ทำไมฉันไม่อยากดูกิ้งก่า เข้าใจที่ฉันพูดไหม
นางพล่ามไม่หยุดเลย นางบอกว่า "แต่ในทางชีววิทยา"
ฉันย้อนว่า "สะกดคำนั้นซิ"
แล้วนางก็ "ฉันไม่ไว้ใจอวัยวะตรงหว่างขาพวกมัน"
"อวัยวะตรงหว่างขา ฉันไม่ไว้ใจของพวกมัน"
ฉันก็ย้อน "เธอจะไปสนทำไม ว่าหว่างขาใครมีอวัยวะอะไร
เธอพูดเหมือนคนบ้าเลย ถ้าไม่ได้เลี้ยงเขา เอากับเขา หรือให้เงินเขา ก็เงียบปากไป"
"โธ่คุณนาย"
นางพล่ามไม่หยุด แล้วฉันก็พยายามย้อน
ช่วงหนึ่ง ฉันขาดสติ ฉันเหมือนจอร์จ เจฟเฟอร์สันเวอร์ชั่นนมใหญ่
ฉันบอกว่า "อีกอย่างนะ อีแม่ย้อย"
นี่ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย
ฉันใส่รองเท้าสบายๆ มาดูกิ้งก่า
ความเกลียดชังมันเยอะมาก ฉันย้อนว่า "คุณมองเรื่องนี้แค่ขาวกับดำ
โอเคนะ คุณต้องหัดมองเป็นสีเทา หลายๆ เฉดที่มีความรักกับมนุษยธรรม
นี่แหละที่ฉันต้องการจากคุณ"
"ผู้หญิงข้ามเพศก็คือผู้หญิงเหมือนกัน
ถึงแม้ว่าคุณจะไม่เข้าใจก็ตาม โอเคนะ
คุณแค่ต้องรักเขา เขาก็เป็นลูกมีพ่อมีแม่"
"ฉันก็มีลูก ฉันมีลูกแฝด ฉันอุ้มท้องเองไม่ได้
เราใช้แม่อุ้มบุญ แต่ฉันก็เป็นแม่ของลูกอยู่ดี"
"เข้าใจไหมว่าความรักเป็นยังไง
ลองเปิดใจดูบ้าง"
แต่นางก็ยังพล่ามไม่หยุด จนสุดท้าย ฉันบอกว่า "รู้อะไรไหม
ฉันสวยเกินจะมาเถียงเรื่องนี้"
ฉันเมากัญชานิดๆ ตอนนี้เริ่มสร่างเลย ไม่เป็นไร
ฉันบอกว่า "พรุ่งนี้ฉันจะใส่ชุดนี้อีก เพราะผู้คนต้องได้เห็นชุดนี้" แล้วเดินหนี
แล้วนางก็ตะโกนตามมาอีก
นางบอกว่า "ไม่อยากคิดเลย
ฉันกำลังจะบอกว่า ฉันชอบสูตรแคสเซอโรลมันเทศของคุณเลยนะ"
ขอบคุณทุกคนที่มาให้กำลังใจ มาร่วมสร้างประวัติศาสตร์กันคืนนี้ค่ะ
ฉันอาจจะเป็นผู้หญิงคนแรก ที่ได้จัดเดี่ยวรายการพิเศษบนเวทีนี้
แต่ฉันต้องไม่ใช่คนสุดท้าย
ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ทุกคน
คือ…
ฉันไม่อยากให้มันจบเลย
สูทชุดนี้ฉันซื้อมาเลยนะ ไม่ต้องเอาไปคืนร้าน
ไง
คุณพระช่วย
ฉันรักคุณ
ขอบคุณมากค่ะ
พวกคุณนี่สุดยอดจริงๆ
ฉันไม่อยากให้มันจบเลย
รักมากๆ นะคะทุกคน
ตายแล้ว
โอเค ฉันต้องไปแล้ว
ไม่นะ ไมค์ร่วง ก้นใหญ่ไป
ขอเสียงปรบมือให้เพื่อนสาวฉันด้วย ฉันรู้ฝีมือเธอดี รักเธอนะ
รักนะ
อีร่านๆ
นมๆ
อีร่านๆ อีร่านมีนม อีร่านมีนม นมมีอีร่าน
รมมีอีน่าน อีน่านมีรม
รักเลยจริงๆ
ขอบคุณค่ะ
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา