Downloaded from YTS.MX
-Dişlerini fırçalamayı unutma. -Niye fırçalamam gerekiyor?
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Dişlerin düşsün mü istiyorsun? -Sadece biri düşsün.
Dişlerin lazım olacak. Sonra anlatırım, kapamam gerek.
-Annen kadın tarihi yazacak. -O ne?
Onu da sonra anlatırım. Dünyanın geri kalanına da.
Tarih yazmaya hazır mısınız?
Radio City Music Hall'da kendi stand-up gösterisini yapacak
ilk kadın alkışlarınızla geliyor!
Michelle Buteau!
Teşekkür ederim.
New York City!
Hiç affetmiyorsunuz.
Sizi çok seviyorum.
"Amanın, Michelle iyi mi?"
Aman ya.
Seni seviyoruz Michelle!
Ben de seni seviyorum ulan!
Suratımı göğüslerine daldırırdım ama işim var.
Sevdiğim şeyi yaparak para kazanmaya bayılıyorum.
Ne?
Harika bir şey. Umarım sizin de başınıza gelir.
Henüz gelmediyse bile umarım günün birinde gelir.
Çünkü çok iyi bir şey. Çok iyi.
Bir gün adamın biri beni aradı. "Ben bir yemek pişirme yapımcısıyım" dedi.
"Hadi oradan, öyle meslek mi olur?" dedim.
"Aferin sana, herkes yolunu bulsun."
"Yemek yapmayı seviyorsun, seninle çekim yapmak isterim" dedi.
"Ben öyle bir şey demedim, imajım öyle" dedim.
"Peki."
"Tam sana göre bir tarifim var. Tatlı patatesli güveç" dedi.
Ben de "Peki" dedim.
"Ne kadar alacağım?"
Bana söylediği rakam beni şaşırttı çünkü bayağı bir sıfırı vardı.
"Çekin miktarı sağlammış" dedim.
"Ayaklarımı mı göstermem gerekecek?"
Euphoria'yı izledim. Gençler para için neler yapıyor!
"Yok, beni tutan şirket seni çok seviyor" dedi.
Yasal olarak size şirketin adını veremem
ama neyle kafiyeli olduğunu söyleyebilirim.
"Tambell's Loop."
Herkes anladı mı?
Hep biri çıkar da.
Tarifi okumadım.
V yaka giydim, dudak parlatıcı sürüp gittim.
"Hadi, güveç yapalım canlarım" dedim.
Tatlı patates verdiler.
Kameraya dönüp "Tatlı patates benim lakabımdır" dedim.
Yönetmen "Bu bir aile tarifi" dedi. "Biliyorum" dedim.
Ortama renk kattım.
Bana tuz ve biber verdiler. "Tuz ve biber geldi. Tuz, tuz, tuz" dedim.
Derken bu insanlar, ki onlara insan diyeceğim
çünkü onlar da birilerinin çocukları,
elime iki kâse dolusu rendelenmiş çedar peyniri tutturdu.
Yüzümde yine o aynı bakış vardı.
"Aynı tarifi mi yapıyoruz?" dedim.
"Evet, her şeyi toparlar" dediler.
"O da nereden çıktı?" dedim.
"Koyman lazım" dediler.
"Bakın, bir kere koyarsam bir daha dönüşü yok" dedim.
"Havuza işemek gibi olur, tamam mı?"
Sonra bu insanlar…
…elime bir de
bir kutu Tambell's Loop tutuşturdu.
Kremalı mantar çorbasıydı.
Şimdi, daha önce hiç yeni açılmış bir kutu
Tambell's Loop…
…kremalı mantar çorbası…
…gördünüz mü, bilmem ama…
Çok yoğun, tamam mı?
"Vay be, buna iyice abanmam gerekecek" falan oldum.
"Şey lazım… Oda ısısına getirmek lazım."
Karıştırmaya başladım, iyice dağıldı.
Bir köpek düşük yapmıştı sanki, ona benziyordu.
O köpeğin kendi bedeni üstünde benden çok hakkı var, ne diyorsunuz?
O kancığa bir şey olmaz.
İşte karıştırmaya çalışıyorum. Yönetmen dedi ki, "Ne oldu Michelle?
Gülümsesene."
Sonra bu şeyi alıp
fırına verdim
ve ekibe dönüp, "Tamamdır, dikkatli gidin" dedim.
Yönetmen "Pişince yiyip üzerine konuşmamız gerek" dedi.
Dedim ki…
"Onu kim çıkardı?"
"Böyle videolarda herkes yiyip üzerine konuşur" dedi.
"Biz onlara uymayalım, kahramanlık yapalım" dedim.
"Çok üzgünüm Michelle" dedi.
"Ama yiyip üzerine konuşmazsan paranı alamazsın, kontratta var."
Ne yapayım, fırından çıkardım. Şöyleyim…
Fırında çıkardığımda fokurduyordu arkadaşlar.
Bana kastı vardı sanki.
Tezgâha bıraktım. Siyahilerin yapacağı bir şey gibi değildi.
Bu şeyden bir parça alıp…
…ağzıma koydum.
Bir yandan parayı nereye harcayacağımı düşünmeye gayret ettim.
Uslu bir fahişe gibi.
Sağ olun. Alkışlayanlar hâlden anlar.
Ödenecek faturaları var.
Yönetmen bana "Nasıl hissediyorsun?" diye sordu.
"Fear Factor'a katılmış gibiyim" dedim.
"Tamam da tadı nasıl?" dedi. "Pahalıya mal olmuş gibi" dedim.
Ağlamadım ama gözümden bir damla yaş geldi.
"Artık eve gidebilirsin" dedi.
Neyse, videoyu yayınladı.
"Kim görecek ki zaten?" dedim.
Tatlı patatesli güveç yaptığım 40 saniyelik bu videoyu kim izler ki?
Eh…
"Siyahi Twitter" denen bir şey olduğunu unutmuşum.
Kabul ediyorum, benim hatam.
Trend olduğumu görünce "Hata bende" dedim.
Tatlı patatesin siyahiler için hassas bir konu olduğunu unutmuşum.
Hata bende. PR'cı lazım, özür turnesi lazım.
Club Shay Shay'e çıkmaya çalıştım, yeri yoktu.
Amanda Seales beni haşlayan üç parçalık video çekmeye kalktı.
High on the Hog'u yedi kez daha seyrettim.
Aman bebeğim!
Açık tenliler siyahi kültürüne bulaşamaz. Beni hiçbir festivale davet etmeyecekler.
Bir yandan da adıma hiç 10.000 tweet atılmamıştı.
Ne kadar kötü olabilirdi ki?
Eh…
Bir teyze vardı,
sektirmeden her saat başı büyük harflerle yazıyordu.
"Tutarlılığa bak" dedim.
Büyük harflerle sürekli şöyle yazıyordu, "Polis çağırın!"
Ne?
Polisi bulaştırmamıza gerek yok.
Sonra bir sürü insan "Michelle iyi mi?" dedi.
"Çok teşekkür ederim" dedim.
Bilmiyorum, kendi içime dönüp bir bakmam gerek.
Güçlü dostlarınızı yoklayın.
Ama en çok aklımda kalan, komik ama can alıcı yorum şuydu…
Biri, "Lanet olsun" yazmıştı.
"Kapan'daki hizmetliye dönmüş hatun."
Hayır!
Hayır.
Şimdi fark ettim, Kapan'ı izlemediyseniz size manyakça gelmiştir bu.
"İyi misin?" falan yani.
İnternette iyi değilim. Umursamamayı beceremiyorum.
Ya tamamen kesip atıyorum ya da çok umursuyorum.
Çocuklarımla yapacağım en zor konuşmalar şunlar hakkında olur sanıyordum…
Irkçılık, zorbalığa uğramak, cinsiyetçilik ama fark ediyorum ki
beğeni ve takipçi sayısından bağımsız kendilerine değer biçsinler diye
çocuklarımla doğru dürüst bir konuşma yapmanın yolunu bulmalıyım.
Evet, koca memeli TED konuşmama hoş geldiniz kaltaklar.
"Vatkaları kadar büyük hayalleri vardı."
Çocuklarım öyle akıllı ki çok zorlanmam diye düşünüyorum.
İkizlerim var, beş yaşındalar. Şey…
Sağ olun. Onlar aksini söyleyene kadar kız-erkek ikizlerim var
çünkü anaları kapsayıcıdır.
Sevgiyle evrilelim anasını…
Bence isimleri çok tatlı.
Aileden gelen isimleri var. Hazel ve Otis.
Çok tatlı. Baş harflerinden oluşan küpe aldım.
Ömür boyu o vesikayla dolaşacak.
Amanın, roze amma tatlıymış.
İkizlerin varsa herkes yanına gelip konuşmak istiyormuş, bilmezdim.
Bir vesileyle ve amaç doğrultusunda yanıma geliyorlar.
"İkiz mi?" diyorlar. "Pediatrist misiniz?" diyorum.
Ama genelde kendisi de ikiz olanlar geliyor.
Söylemeden edemiyorlar. "İkiz mi? Benim de ikizim var.
Onu sevmem. Doğum günü pastasını paylaşırdık."
"Şu an dünyada savaş var" diyorum.
"Ne?"
Gitmiyorlar da. "Annem ikizimi daha çok seviyor."
"Nedeni belli" diyorum.
Ama susmuyorlar.
"Lafınızı keseyim, cana yakın biri değilim, sadece gıdım var.
Götün tekiyim, roze ve tereyağı beni öyle gösteriyor."
İnsanı cana yakın gösteriyorlar. Gut çok cana yakın.
Aynı hamurdan çıkmalarına rağmen çocuklar çok farklı olabiliyormuş.
Çok farklılar. Mesela Hazel'da, vay be…
Motorlu Taşıtlar'da çalışan 53 yaşında siyahi kadın enerjisi var.
Çok acayip çocuk. Oyun parkında diğer çocuklara gidip
"Yapacağınız bu muydu yani?" diyor.
Hazel!
Çocuklar yanıma gelip, "Michelle Teyze, Hazel yine ruhumun içine bakıyor" diyor.
Daha iyisini yapmalıyız.
Aman Tanrım, çok arsız.
Kime çekmişse artık.
Tamam, ne diyeceğim…
Ne dediğinizi anlıyorum
ancak ben otuzlu yaşlarımda kendimi buldum, Hazel beş yaşında.
Bir keresinde market alışverişi için kısa kolluyla evden çıkıyordum
çünkü artık tek işim o, anasını satayım.
"Anne, uzun kollu giymelisin çünkü dirseklerin yaşlı" dedi bana.
Ama haksız değil. Dirseklerime sanki bir şey musallat olmuş.
Nasıl?
Ne ara? Kırklı yaşlarında kimse de bir şey demiyor.
22 yıldır plank yapıyormuşum gibiler.
Güvercin kafasına döndüklerini nereden bilebilirdim?
Ne ara?
Hanımlar, ne kullanayım? Ashwagandha mı?
Ne kullanayım ben?
Magnezyum mu? Dirseklerim çok fena.
Dirseklerim Indiana Jones filminde yanlış kadehi seçen adama döndü.
38 yaşın üstü herkese teşekkürler. Sağ olun.
Teşekkürler.
Sizi görüyorum.
Aman Tanrım.
Arsız çocuklar.
Üstelik yatmıyorlar da.
Sürekli ayaktalar.
Gece 10'da aşağıya iniyor. "Anne, ne yapıyorsun?"
"Şu an elektronik sigaramı saklıyorum. Sen?" oluyorum.
"N'aber?
İki muzunu çoktan yedin kızım. Daha ne lazımdı?"
Tanrım.
Arsız çocuklar bir de geç yatıp erken kalkıyorlar.
Her sabah 5.30'da ayakta.
"Git yat kızım" dedim.
"Hiçbir şey kaçırmıyorsun.
Şu an hiçbir şey olduğu yok.
Çiftlikte yaşamıyoruz.
Askeriyede değiliz.
Gidip yatabilirsin."
Aman Tanrım.
Hazel'ın enerjisi bitmiyor. Şey gibi…
DJ Khaled'i beş yaşında kız olarak hayal edin.
Sabah kalktığı gibi şöyle oluyor, "Herkese günaydın!"
Tek yaptığım ikizlemek!
Üstüne yoktur!
Evet! DJ Donwill, millet.
Aman Tanrım.
Hazel'la konuştuğum gibi Otis'le konuşamıyorum
çünkü çok tatlı ve sesiz bir çocuk.
Hazel içimdeki siyahi anneyi hortlatıyor.
Ama Maury Povich'teki siyahi annelerden.
Markete gittiğimizde şöyle oluyorum, "Gel buraya kızım.
Başka bir şey almayacağız. Başka… Bırak onu!"
Kızgın bir vantrilok gibi hissediyorum. "Gel buraya!
Bırak onu! Başka bir şey almayacağız dediysem almayacağız."
Otis'le öyle konuşamam.
Otis'in enerjisi AVM'de eşinin çantasını taşıyan yorgun koca gibi.
Bu akşam aramızda onlardan var. Çok teşekkür ederim.
Otis çok tatlı. Konuşurken yavaş göz kırpıyor.
Şöyle, "Anne…"
Bazen ona acıyorum çünkü büyüdüğü evde çok güçlü bir dişil enerji var
ama bir yandan da "Rica ederim."
Anladınız mı? "Okulda alamayacağın en iyi eğitim budur."
Ama bazen ona acıyorum
çünkü üç yaşındayken ilk tam cümlesi
"Tamam, herkes sakin olsun" oldu.
Otis!
Şehirde nasıl yetişkin gibi davranacağını öğretiyorum ona.
New York'ta kaldırımda yürümek, metroya, trene binmek.
Yaşlılara kapıyı tutmak falan gibi şeyler. Bunlar önemli.
Bir keresinde New York'ta çok kalabalık bir köşede bekliyorduk.
Herkesin içinde bağırdı.
"Anne, yanıp sönen el şu an geçemeyeceğimizi söylüyor!"
"Doğru bebeğim" dedim.
Etrafımdaki yabancılar "Aferin annesi" dedi hep.
"Aferin…" Ebeveynler bilir,
çocuğun halk içinde doğru bir şey yapınca şöyle olursun,
"Ben bir meleğim ulan.
Ben dünyadaki bir meleğim. Siz çocuksuzlar ne yapıyorsunuz? Geri dönüşüm mü? Peki.
Peki.
Kompostlama mı? Peki."
Biz bulduğumuzdan iyi bırakıyoruz.
Otis kendini kaptırdı, çok gurur duyuyordu.
Birden şöyle bağırdı, "Anne,
beyaz adam geçebileceğimizi söylüyor."
Aman Tanrım.
Bu hikâyenin adı "Doğum Kontrol".
Çocuk yapmayı düşünüyorsanız hikâyeyi dinleyip öyle karar verin.
Otis'in burnunda büyük bir sümük parçası vardı.
Büyük bir parçaydı. "Nasıl çıkaracağım?" dedi.
O nasıl soru?
Hani çocuğun bir şey der de tüm hayatı için endişelenirsin ya.
Dedim ki, "Parmağını sok ve bir cevap arıyormuşsun gibi karıştır."
Kimim ben, Mr. Rogers mı? Ne bileyim.
Çıkartmakta zorlandı. "Otis, izlemekte zorlanıyorum" dedim.
"Yalan yok."
Başını arkaya atmış, kuyruğunu kovalayan köpek gibi dönüyordu.
"Seni böyle hatırlamak istemiyorum, anlıyor musun?" dedim.
"Anne, çıkaramıyorum" dedi. "Görüyorum" dedim.
O sırada uçağa bindiğimizi de belirteyim.
"Anne, çıkaramıyorum" dedi.
Ben de bir karar verdim.
Parmağımı sokup çıkardım.
Otis hiçbir insan vücudunun yaptığını görmediğim bir şey yaptı.
Plaj şezlongu gibi katlandı.
Yere uzanıp şöyle yaptı…
Öylece kaldı.
Ne?
Öylece yattı.
Sonra bağırdı.
"Anne, sümüğümü ben çıkarmak istiyorum!"
Sonra da "Geri koy" dedi.
Arkamda insanlar vardı.
Bir karar vermem gerekiyordu.
Ben de geri koydum.
Yarınız alkışladı, yarınız yargıladı. Gözümden kaçtı sanmayın.
Bana öyle baktılar.
"Eskiden havalıydım ben be!" diye bağırmak istedim.
"Havalıydım, alet üstünden kokain çektim.
Burunların ne kadar karmaşık olabileceğini bilirim ulan.
Baş üstü dolabının tadını çıkar."
Seyircilerin arasındaki anneme seslensem olur mu?
Merhaba anne.
Merhaba Marie.
Ben var ya, kesin çok arsızdım
yoksa annemin kemikleri daha sağlam olurdu.
Artık anlıyorum, biliyor musunuz?
Şikâyet etmek istemem ama tükendiğimi hissediyorum.
Telli duvaklı gelin muhabbetine sakın kanmayın.
Ben bitmişim.
Her akşam 17.30'da bana gelseniz
beni koltuğumda Viola Davis kadar yorgun bulabilirsiniz.
"Çok yorgunum."
Öyle yorgunum ki…
Annemin tipinin niye kaydığını anladım.
Annem Miami'ye gitmiş bir Sibirya kurdu gibi. Şöyle…
Susamış mı yoksa gülüyor mu, anlamıyorum. Şu…
Soru sorup kendi cevaplıyormuş gibi bir hâli var hep. Şöyle…
Artık anlıyorum.
Şey gibi hissediyorum…
Titanik filminin sonundaki kapı gibiyim.
Zar zor suyun üstünde duruyorum ama herkes üstüme biniyor.
Bütün ailem yer kapmaya çalışıyor.
Düdüğüm de çalışmıyor, şöyleyim…
Anlıyorum!
Anlıyorum.
Çocuk bakarken kendine zarar verebileceğini bilmezdim
çünkü hiç düşünmeden vücudunu çeşitli şekillere sokuyorsun.
Kendimi incittim çünkü hep domalıyorum. Sevdiğim şey için de değil.
Havalı korna!
Teşekkürler.
Bir defa çok kötü oldum.
Eşim dedi ki, "Bence sende siyatik var."
Ne olduğunu da bilmiyordum, o kadar gençtim.
Aşırı pahalı makarnalardan sandım.
"Sende siyatik var" dedi.
"Yok, fişe bak. Penne Pomodoro" dedim.
İşte o kadar gençtim. Ne olduğunu bilenler ses çıkarsın.
Evet! Yetişkin kalabalıklara bayılıyorum.
Kaslarınıza baktığınız için sağ olun. "Gösteriye gelemeyeceğim.
Siyatiğim azmaya başladı."
Aman Tanrım, artık okuma gözlüğüm var. Menüleri göremiyorum. O kaltak oldum.
"Işıkları açın.
Bu restoranlar niye bu kadar karanlık?"
Bu kadar yaşlıyım.
Aman Tanrım. Siyatik fenalaşınca doktora gittim.
Bana sporculara yönelik ağrı kesici verdi. "Evet, sporcuyum ben, güzel" dedim.
Bir de Theragun verdi. Ne olduğunu biliyor musunuz?
Süper. Ben bilmiyordum.
"Gün boyu imdadıma koşacak bir masaj tabancasıymışsın,
"yürü be" dedim.
Hiçbir yere gidemediğimden arkadaşımı çağırdım.
Kendisi çok güzel bir siyahi lezbiyen olur.
Ona "Kâhin" diyorum.
Her şeyi bilen nurlu biri.
Masamda duran Theragun'ı görünce
"İyiymiş" dedi.
"Kızım, siyatiğim için o" dedim.
"Öyledir" dedi.
"Kızım, Theragun'ım o" dedim. "Adında tabanca kelimesi geçiyor."
"Nereye doğrulttuğuna bağlı" dedi.
"Kızım!" dedim. "Ne var kızım?" dedi.
"Kes şunu kız" dedim.
"Neyi?" dedi.
Ona baktım ve "Kızım" dedim.
"Şeftalini öyle dövdürmeyi mi seviyorsun?"
"Kızım!" dedim.
"Şeftalini öyle dövdürmeyi mi seviyorsun?"
"Şeftalini öyle dövdürmeyi sevdiğini hiç bilmezdim. Hiç demiyorsun."
Dedim ki, "Tanrım, okuduğun kitabı iki haftada bitirirsin,
Starbucks'ta fazla bahşiş verirsin,
daha çok adım atmak için girişlerden uzağa park edersin.
Şeftalini öyle dövdürmeyi sevdiğini hiç bilmiyordum."
"Öyle kızım" dedi.
"Doğru olanını bulmak için Theragun'lara çok para döktüm."
"Kızım!" dedim.
"Beynim erimek üzere.
Ciddi misin? Harbi konuşayım mı?" dedim.
"Birini bul da biraz şeftaline vursun.
Abartmana gerek yok, şöyle hafiften tartaklasa yeter.
Abartmaya gerek yok, şeftaline iki çaksa yeter.
Birazcık 'Tak, tak.' 'Kim o?' 'Şeftaliyi yaracaktık.'
O kadar."
Bana baktı ve dedi ki, "Olmaz! Theragun, Thera-eğlencedir."
"Ne tür bir lezbiyen Shark Tank'i çeviriyorsunuz siz?" dedim.
"Sloganlarınız mı var?"
Şeftalisini öyle dövdürmeyi sevdiğini hiç bilmiyordum.
İnsanları tanıdığını sanıyorsun.
Şu ana kadar olanları özetleyebilir miyim?
Güzelim siyahi lezbiyen arkadaşım hakkında gerçek bir hikâye anlattım.
Biraz da şeftaliye şiddet uyguladık.
Çılgın bir şey yok, ucundan azıcık.
Çoğunlukla da güldük.
Bir kısmınız beni yargıladı. Bir kısmınız meraklandı.
Gördüğümü görmüyorsunuz.
Oluyormuş diyorum yani. Yapılabiliyormuş.
Koca bir topluluğu hor görmeden şakalar ve hikâyeler anlatılabiliyormuş.
Yapabiliriz. Komik olabiliyor. Sadece biraz uğraşmak gerekiyor, değil mi?
O yüzden Dave Chappelle'e rastlarsanız ona bunu aktarır mısınız?
Bence bundan haberi yok.
Bence ona rastlamayız çünkü o bir efsane.
Tabii translara laf çakmakla efsane olunuyorsa.
Dave!
Komik değil.
Tehlikeli.
Komik olsun.
O kadar.
İnsanların korunmasız hissetmesini sağlayıp
milyonlar kazanıldığına inanamıyorum. Bana çok acayip geliyor.
Şey… Sahiden.
Bu akşam bunu çağırıyorum. Radio City Music Hall'u ele geçirdim.
Herkes duysun, istiyorum ki ben milyonlar kazanırken
insanlar güvende, görülmüş, emniyette, duyulmuş, eğlenmiş hissetsin!
Eğlensinler!
Eğlendirmek!
Ne yapıyoruz biz? Benim hedefim bu.
Eski hedefim oturunca göbek deliğimi bulabilmekti
ama hiç gerçekçi değilmiş.
Başaracağın işlere gir kızım.
Bazı hedeflerin olsun.
Artık niye öyle yapılmadığını anlamıyorum, biliyor musunuz?
"Bir şeyi yapacağım" de, sonra da yap.
O kadar.
Mesela takılıp kalan arkadaşlarım var.
Değil mi? Hep yanlış kişilerle çıkıyorlar.
Bir şeyi kötü yaptın mı devamı gelir.
Bu akşam burada kendisine iyi gelmeyen biriyle çıkan varsa
özellikle de hanımlardan, artık çıkmasın.
Buradan çıkınca şerefsizi takipten çıkın.
Ona ayıracak enerjiniz yok.
Tamam mı? Kiropraktör değilim ama sonsuza dek ıslanmayacaksınız.
Aman Tanrım.
Ama bu bir yolculuk. Harbiden doğru kişiyi bulmalısınız.
Ben de çok kurbağayla yatmışımdır.
Kurbağa çiftliğine dönmüştü.
Doğru kişiyi bulduğuma çok seviniyorum.
Çok güzel bir şey.
Cidden güzel. Bizimle tanışanlar "Birbirinizden hoşlanıyorsunuz" diyorlar.
"Olması gereken o" oluyorum.
Niye hoşlanmadığınız biriyle olasınız? Aileniz ne güne duruyor?
Alo! Ama bence şey yapmak da önemli.
İyi ve kötü zamanların adını koymanın sakıncası yok.
Kocamla en zorlandığımız zaman kesinlikle pandemiydi.
Ne kadar sosyal olduğumuzu bilmiyormuşum.
Ta ki sürekli beraber olana kadar.
Başka bir odaya geçerdim, peşimden gelirdi. "Ne oldu?" olurdum.
"Ne oldu?"
Hikâyeleri berbattı.
"Ne var ne yok?" "Temiz kaşığımız kalmamış."
"Süper hikâyeymiş" olurdum.
Kötü zamanlardı.
Daha önce kimseyle konuşmadığım bir tavırla konuşmaya başladım onunla.
Alexa istediğin şarkıyı çalmadığında takındığın tavır vardır ya…
Anladınız mı o tavrı?
Şöyleydim. "Hayır. Dedim ki…"
Ne?
Onunla niye öyle konuşuyorum ki? Onu seviyorum.
İyinin, kötünün adını koyarak onları aşar ve kutlarsın.
Açıkçası eşimle ikimiz hakkında en çok sevdiğim şey
gerçek anlamda ortak olmamız, tamam mı?
Birbirimizin zaferlerini kutlarız.
Sizi kıskanan biriyle beraberseniz
gücünüzü anlamamıştır çünkü daha kendi gücünü bulmamıştır.
Amanın.
Şu vatkalı hâlime de bakın.
Bilgelik de taslarmış. Bağış sepeti nerede? Çıksın.
Her boku kutluyoruz.
Ben ufak şeyleri kutlarım. Yoksa kutlayacak bir şey olmaz.
Çarşamba günü park cezamı ödesem şampanya patlatırım ben, tamam mı?
Ben böyle yaşıyorum.
Ben böyle yapıyorum.
Aman Tanrım.
Kocam pandemi sırasında sırf bana özel bir parti verdi
çünkü Lenny Kravitz beni Instagram'da takibe almıştı.
Ne?
Deliceydi. Konfeti ve balonlarla aşağı indim,
kocam sehpanın üstünde "American Woman!" diye bağırıyordu.
"Şuracıkta sana sakso çekeceğim" dedim.
Mutlu oluyoruz. Ama sonra Lenny Kravitz tüm gönderilerimi beğenmeye başladı.
Kocam "Lenny Kravitz konusunda endişeleneyim mi?" dedi.
Dedim ki, "Evet, endişelen.
Evet, endişelen.
Bir koşu kaşıkları temizleyiver, duyduğuma göre temiz kalmamış."
Kaltak.
Kocam bu ara tamir işlerine merak sardı.
"Beraber bir şeyler onaralım" dedi. "Kalsın" dedim.
"Sen onar, sonra bana anlat, ben dinlerim."
Biliyor musunuz, adam çöpten aldığı bir sandalyeyi eve getirdi.
"Bu kimin için?" dedim.
"Onarırız diye düşündüm" dedi. "Yok, almayayım" dedim.
"Beraber bir şey onaralım istiyorum" dedi. "Seçmen baskılamasına ne dersin?
Onu düzeltsek olur mu?" dedim.
Eğlenmeyi seviyoruz ama.
Kafası iyi olduğunda kendini hiç bozmuyor.
İstediği kadar az ya da çok çeksin, "Ben iyiyim" kafasında.
"İyiyim ben, yardım lazım mı? Torbaları taşıyayım."
Adam çok rahat oluyor.
Hiçbir şeyi takmıyor. "Olsun, olur öyle" diyor.
"Ne?" falanım ben.
Mesela ben kafam iyiyken fena oluyorum. Rahat olmak istiyorum.
Ama olmuyor işte. İstiyorum ki…
Büyük beden bir Erykah Badu olmak istiyorum ama…
Olmuyor, büyük beden bir keş olup çıkıyorum.
Bebeğim, kafam güzelken beni sokakta görseniz
"Üzgünüm kafam güzel. Belli oluyor mu? Gözlerim kızarmış mı?
Çok üzgünüm, kafam güzel.
Vay be! Oyun gecesi mi? Değil mi? Ne yapacağız?
Çamaşır katlama, buzdolabı temizliği. Şınav mekik mi çeksek, ne yapsak?
Kafam güzel!
Vay canına!"
Hiç iyi değil. Hiç iyi izlenim bırakmıyor.
Kocamla randevu gecemiz vardı.
O akşam Knicks maçına bilet geldi. Basketbol takımı oluyor.
Aynen öyle canım. Koltuklar saha kenarındaydı.
Evet, kocam çok heyecanlandı. Ben "Gelmeyeyim,
basketboldan anlamam" dedim.
"Çok eğleniriz" dedi. "Sen başkasıyla git" dedim.
"Olmaz, randevu gecemiz, ikimiz gidelim" dedi.
"Peki madem" dedim.
"Kafamız güzel olsa eğlenceli olur" dedi.
"Peki" dedim.
Bana yenilebilen ufak bir şey verdi. Öyle abartı bir durum yok yani.
40 dakika geçip de hâlâ bir şey hissetmeyince
"Biraz daha ver" dedim.
Benden başka herkes biliyormuş!
Kenarında kullanma talimatı yok ki.
Şöyle söyleyeyim,
salona girince
koltuğuma iki elle sıkı sıkıya tutundum.
Vay canına.
Mesela daha önce çilli ve kabarık saçlı, uçmuş birini görmüş müydünüz, bilmem.
O bendim.
Kendi kendime mi konuşuyordum,
dışımdan mı
yoksa iç sesim miydi, bilmem.
Artık ipin ucu kaçmıştı.
"Vay canına" oldum.
Şey yaptım,
Gökyüzündeki kelebek
Kendimi iki kat yüksekte hissediyorum
Bir bak
Kitapta var
Reading Rainbow
Yaşasın!
Amanın aman.
Bayağı güzel oldum.
Sonra maç başladı.
Sonra paranoya devreye girdi.
Sunucunun sesi çok fazla geliyordu.
Sarsıldım, Cloverfield'dan bir sahne gibiydi. Şey oldum…
"Gitmeliyiz." Sunucu…
Sonra oyuncular sahaya çıktı. "Güvende değiliz" oldum.
Hepsi acayip uzundu.
Adem elmaları ve diz kapakları havada uçuşuyordu.
Sigourney Weaver'ın Avatar hâli gibiydiler. "Hayır" oldum.
"Yok, ben almayayım."
Kocamın dikkatini çekmeye çalıştım. "Bebeğim" dedim.
"Bebeğim.
Bebeğim."
"Ne oldu? Niye fısıldıyorsun?" dedi.
"Oyuncular beni duyabildiğinden" dedim.
"Gitmemiz gerek" dedim.
"Daha sekiz dakika oldu" dedi.
"Çok üzgünüm ama gitmemiz gerek" dedim.
"Kafam acayip güzel oldu."
Kocamı işte bundan seviyorum. "Yok bir şey bebeğim" dedi.
"Tadını çıkarmaya bak.
Yolculuğun tadını çıkar.
Dalgana bak.
Gökkuşağının tadına bak."
Şey dedi, "Bir şeye odaklan
ve tadını çıkar.
Tamam mı? Hep pozitif enerji. Kimsenin seni duyduğu yok" dedi.
"Artık."
Bunun üzerine gerçekten de sahanın kenarında bir araba gördüm.
Çok güzel bir arabaydı, farları yanıyordu.
Böyle şeydi, kendi etrafında dönüyordu.
"Ne kadar da hoş" oldum. "Acaba…
Acaba arabayı kim kazanacak?
Nerede yaşıyorlar? Nasıl bir hayatları olacak?
Noel ağacını tepesine bağlarlar mı?"
Kocama döndüm,
"Bebeğim, arabayı kimin kazandığı ne zaman belli olacak?"
"Ne?" dedi?
Dedim ki, "Arabayı kimin kazandığı
ne zaman belli olacak?"
"Bebeğim, onu kimse kazanmayacak" dedi. Ben de "Ne?" dedim.
"Reklam için koymuşlar. Aileler Yarışıyor'da değiliz" dedi.
Bu defa ağlamaya başladım.
"Hayat adil değil" dedim.
Kocam da "Bebeğim, bence gidelim" dedi.
"Bence de gidelim" dedim.
Ama size şöyle söyleyeyim,
ikimiz de gitmek konusunda hemfikir olduğumuz an
beni ünlü kamerasına koydular.
Ne yapacağımı bilemeyip ortaokul yetenek yarışmasına bağladım. Ne?
Sesi aç!
Kes.
Ver!
Kes!
Ver!
Aman Tanrım.
Ben…
Dominikli Forrest Gump'a dönüştüm. Şöyleydim…
O lanet olası maçtan baçata dansı yaparak kaçtım.
Ya kalıp dövüşecektim ya da kaçacaktım.
Evet… Hikâyeye dönecek olursak,
son randevu gecemiz o oldu.
Sorun da değil, ben…
Ben bir anneyim, çalışıyorum. Sürekli yorgunum yani.
O yüzden Viola Davis'e bağladığım an…
…rozemi verin, beni yatırın.
O yüzden eşimle gündüz randevularına geçiş yaptık.
O kadar yaşlı var mı?
Sorumlu yetişkin.
Bebeğim, gündüz randevuları bir harika.
Adı neyse o işte. Gündüz çıkılan randevu.
Cumartesi akşamı giremediğin restorana pazartesi öğlen gidiyorsun.
Fiks menü alıp 45 dolara her şeyin tadına bakıyorsun.
Şarap içiyorsun.
Akşamüstü eve dönüp dalgasının üstünde tepiniyorsun.
Duşta en sorunlu bölgelere dalıp
keyfin yerindeyken çocukları okuldan alıyorsun!
Kusura bakmayın da siz çocukları seks kokarak mı alıyorsunuz?
Peki.
Kocam sürpriz gündüz randevusu ayarlamış.
Evet, kendisi beyaz ama bu… Irk üstünden gitmek istemiyorum
ama duyduğum en beyaz boktu.
Burada önlerde kim beyaz?
Çok teşekkür ederim.
Adınız nedir?
-Pearl. -Pearl mü?
Hadi be!
İnci yani.
En beyaz, en eski ismi beklemiyordum.
Büyükanneni seviyorum.
Pekâlâ Pearl.
Sapına kadar beyaz mı, sen söyle.
"Sapına kadar beyaz" demen lazım, tamam mı?
Eşim eve geldi ve bana dedi ki "Bebeğim, iki bilet aldım.
Hem de sürüngen cennetine."
Pearl!
-Sapına kadar beyaz. -Sapına kadar. Sağ ol.
Ben de ona dedim ki, "Bebeğim,
ben sürüngen cennetine gidemem.
Çılgınlık bu."
"Biletler ucuzdu, gitmemiz gerek" dedi. "Para mı verdin?" oldum!
"Üstüne para vermeleri lazım."
Kocama baktım, "Yoksa sen sürüngenci misin?" dedim.
"Sürüngenciyle mi evliyim ben?" "O ne?" dedi.
"Sürüngeciyi bilmiyor musun?" dedim.
"En iyi arkadaşı kertenkele olan adam.
Annesiyle biraz fazla yaşamıştır.
Yorganı bile yoktur, tozlu bir çarşafla yatar o canavar.
Favori filmi Yaralı Yüz'dür. Posteri vardır.
Çerçeveli değil, bantla asmıştır. İğrenç.
Sanayiden yeni kovulmuştur
ve barfiksi olduğundan kapısı hiç kapanmaz.
Çorap da giymez çünkü yere basınca çatır çutur ses çıkarırlar."
Bunları nereden bildiğimi sormayın. Duyduklarımı söylüyorum.
Eşim sadece "Ben sürüngenci değilim ama gitmeyi çok istiyorum" dedi
ve bana bir şey yaptırmak istediğinde tasladığı Avrupalılığı tasladı.
"Bana öyle geliyor ki" dedi,
"Amerikalılar okuldan sonra bir şey öğrenmek istemiyor."
"Ne cüretle bu kadar tutarlı bir şey söylersin?" dedim.
"İyi, seninle gelip kertenkelelere bakarım" dedim.
"Çünkü seni seviyorum."
Sonra dedi ki, "Aslında
kafamız biraz güzel olsa çok eğlenirdik."
Yenilebilenden bir tane attım.
Ama bu defa sadece bir tane.
Ve harikaydı.
Tek yapmanız gereken 2 saat 17 dakika beklemek.
Süper oldu, keyfim yerine geldi.
Hiçbir şey canımı sıkmıyordu. Neşeli hissediyordum.
Bronx'taki sürüngen cennetine
bizi minivanımla ben götürüyordum.
Bu cümleyle gurur duymuyorum.
Bronx'ta herkes trafik canavarı.
"Kenara çekil kaltak. Park etmeyi öğren!" falan.
Benimse umurunda bile değildi.
Normalde ben de söverim ama "Umarım şifa bulursun" diyordum.
"Kafanın güzel olması harikaymış" oldum.
Havaya girmiştim. Park yeri buldum.
Yoksa o mu bizi buldu?
Beklemediğim şeyse bizi tura çıkarmalarıydı.
Başkalarıyla birlikteydik.
Şey tayfaydı…
Süpermarkette yalın ayak dolaşanlar.
Bildiniz mi?
Üçüncü göbekten Beyaz Saray'ı basanlardan.
Evet. Anladınız siz onu.
Ortalık kamuflajdan geçilmiyordu ama belli oluyorlardı.
Ama umursamadım.
Cowboy Carter gibiydi. "Bu Amerika herkesin" dedim.
"Teksas'ta değiliz."
Oldukça da ilginç geçti.
Öğrendiğim en büyüleyici şey "sakallı ejder" denen kertenkele oldu.
Ejder değil, büyük boy bir kertenkeleydi.
Ona "Lizzo" dedim.
Bana komik geldi ama insanlar karışık tepkiler verdi.
Beden ayrımı yapmamaya çalışmıştım.
Sakallı ejderin en büyüleyici yanı cinsiyetini değiştirebiliyor olması.
"Peki. Hepimizin öyle bir iki gecesi olmuştur" dedim.
En azından benim oldu.
Teşekkür ederim.
Sakallı ejderin doğal yaşam alanına girince,
ki bu cümleyi kuracağımı da hiç sanmazdım,
doğruca bana doğru geldi. "Peki" oldum ben de.
Ve ufak pençesini cama yasladı.
"Hadi bakalım" dedim.
"Seni sevdi" dediler. "Aslan burcuyum, enerjim iyidir" dedim.
Karşılıklı güzel anlar yaşadık
ve birbirimizi taklit edip dostluğumuzu pekiştirdik.
O kadar uzun kaldım ki
John Travolta filmindeki sıska beyaz kıza döndüm.
Plastik Tüpteki Çocuk.
O filmi hatırladınız mı? Kimse hatırlamaz.
Lütfen eve gidince bir bakın.
John Travolta, 70'li yıllardaki Plastik Tüpteki Çocuk filminde
otoimmün hastalığı olan bir çocuktu. Evindeki plastik bir tüpte yaşıyordu.
Ama ayakkabı giyiyordu. "Yolculuk nereye John?
Nereye?" Hikâyede çok açık vardı, plastik tüpte yoktu. Neyse…
İyi anlaştık, tamam mı? "Aman Tanrım, müthiş bir şey bu" oldum.
Sonra gözlerini devirmeye başladı. "Hadi be" dedim.
Sonra kertenkele "Yaklaş" dedi.
"Buyur."
Dedi ki,
"Karımın adını o pis ağzına alma."
Ne?
Evli bile değiller!
Çok acayipti, tur rehberi de çok mutlu oldu.
"Kızımız hiç böyle yapmaz. Size güvendi, sizi sevdi" dedi.
"Aynen öyle oldu ama 'kız' değil de 'o' mu desek ki?" dedim.
İşin doğrusunu söyledim.
Derken kamuflaj sürüsünün içinden bir ses duydum.
Dedi ki, "Öf ya, sen şu duyar kasanlardan mısın?"
Biliyorsunuz zaten, kafam biraz iyi.
Dedim ki,
"Ne dedin sen? Dört dişin kalmış, anlaşılmıyor.
Ne?
Ne?"
Kadın dedi ki,
"Duyar kasan kaltaklardan mısın diye sordum."
Kocama dönüp dedim ki, "Bu kadın bana kaltak mı dedi?"
Kocam da şöyle yaptı.
Ben de dedim ki,
"Evet, Ben, Tonya.
Ben şu duyar kasanlardanım. Ne vardı?"
Niyetim onu tetiklemek değildi ama bana bulaşmayacaktın.
Birden çenesi düşüverdi.
"O, onlar. Sürekli bize onu söyletmeye çalışıyorlar" dedi.
"Yedi kere söyledin ya işte kızım" dedim.
"Yapabilirsin, yaptın, bir şey olmadı. Ya da yapma, bana ne?"
Dedim ki, "Eğer ben Gijs adında biriyle evlendiysem…
…sen de o, onlar diyebilirsin."
Üstüne dedi ki "Bu saçma evreden bıktım usandım.
Non-binary, trans saçmalığından."
Bana böyle dedi. Ben de,
"Bak, bence bu bir evre değil" dedim.
"Sokakta birinin canını yakabileceğini veya seni öldürebileceğini bile bile
kendi gerçekliğinde non-binary veya trans olarak yürümek
bir evre değildir, cesarettir."
Dedim ki, "Hey.
Suratındaki dövme kaşlar var ya…
Evre dediğin odur.
İyi bir evre de değil. Hiç mi arkadaşın yok?"
Üstüme gelmeye devam etti. "Fox Haber'de miyim?" oldum.
"Düşük bütçeli Laura Ingraham mı ne bu?"
Niye kertenkele görmek istemediğimi anladınız mı?
Böyle sürüp gitti. "Ama biyolojimiz…" dedi.
"O kelimeyi yazsana" dedim.
"Bacaklarının arasındakine güvenmiyorum. Oradaki şeye güvenmiyorum" dedi.
"Orada ne olduğundan sana ne ki?" dedim. "Deli misin, nesin?
Doyurmuyorsan, sevişmiyorsan, finanse etmiyorsan siktir git.
Hanımefendi."
O hiç durmadan devam etti, ben cevap yetiştirdim.
Gözüm karardı. Koca memeli George Jefferson'a bağladım.
"Bir şey daha var şerefsiz!" falan.
Ne yapıyorum yahu ben böyle?
Rahat ayakkabılarımla kertenkele görecektim.
Çok fazla nefret vardı. "Olaylara çok siyah beyaz bakıyorsun" dedim.
"Tamam mı? Sevgi ve insanlığın yer aldığı gri alanlarda yaşasan keşke.
Senden istediğim şey bu.
Sonuç olarak
bir trans kadın sen anlamıyorsun diye kadınlığından bir şey kaybetmiyor.
O kişiyi sevsen yeter, o da birinin çocuğu.
Benim çocuğum var, ikizler. Benim vücudum taşımadı.
Taşıyıcı anne kullandık diye eksilmedim.
Sevginin işleyişini anlıyor musun? Zihninizi açın biraz yahu."
Ama sürekli konuşmaya devam etti ve ben,
"Bu konuşma için fazla tatlıyım" dedim sonunda.
Kafam biraz güzeldi, artık biraz ayıldım ama olsun.
"Bu kıyafeti yarın da giyeceğim ki insanlar görsün" dedim, çekip gittim.
Sonra arkamdan bağırdı.
"Bir de az kalsın
tatlı patatesli güveç tarifini sevdiğimi söyleyecektim sana!" dedi.
Beni desteklediğiniz için ve bu gece tarihe geçtiğiniz için sağ olun.
Bu sahnede gösteri yapan ilk kadın olabilirim
ama sonuncusu olmasam iyi olur ulan!
Herkese iyi geceler!
Ama şey…
Bitmesini istemiyorum.
Bu kıyafeti aldım, iade etmeme gerek yok.
Selam!
Aman Tanrım.
Sizi seviyorum.
Çok teşekkür ederim.
Sizin üstünüze yok ulan.
Bitmesini istemiyorum!
Sizi çok seviyorum!
Aman Tanrım.
Tamam, gitmem gerek.
Eyvah! Mikrofonum düştü. Memelerimi kaldıramadı.
Hatunuma bir alkış. Seni iyi biliyorum, seni seviyorum.
Seni seviyorum.
Kaltak, kaltak, kaltak, kaltak
Meme, meme, meme, meme
Kaltak, kaltak, kaltak ve meme Kaltak ve meme ve meme ve kaltak
Meme ve kene ve kene ve kasnak
Seni seviyorum.
Sağ olun.
Alt yazı çevirmeni: Yurdakul Gündoğdu