Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ludzie chcą tylko jednego.
Być kochanym.
Ludzkość tworzy
niesamowite struktury,
latamy na Księżyc,
piszemy wiersze, pracujemy naukowo, a wszystko po to,
by być kochanym.
Wszyscy
po prostu pragniemy miłości.
Straszne.
Jak z plakatu.
Przygotujcie się.
- Powodzenia. - Dzięki.
Połamania nóg.
Zawsze czułam się
samotna, niewystarczająca.
Gdy chodziłam do szkoły,
zdarzało mi się śpiewać.
Wtedy wszyscy skupiali na mnie uwagę, uczniowie i nauczycielka.
Oklaskiwali mnie.
Chcieli się do mnie zbliżyć.
Jeśli do utworu dodawałam gestykulację,
byłam dla nich jak…
Jak klaun, błazen.
Ale tym bardziej mnie kochali i zauważali.
Moja pierwsza Latin Grammy.
Potem wracałam do domu
i wszystko było inaczej, stawałam się niewidzialna.
Byłam nikim.
Dlatego
całe życie chciałam udowodnić, że jestem wystarczająca.
Przywykłam do tego, że robię coś wyjątkowego.
Dla miłości.
Żeby mnie kochano.
KOCHAM CIĘ, MON LAFERTE
Moja miłość była szczera
Naprawdę cię kochałam
Choć ty milczałeś
Kochałam cię jeszcze bardziej
Pocałunek w metrze
Tak nagły, brutalny
Nieraz tak dziki
Jestem desperatką…
Dziesiątego Joelito miał urodziny. Cały dzień w basenie.
Zrobiliśmy grilla.
Zrobiło się późno. Po zmroku dalej pływaliśmy.
Pycha.
Grillowaliśmy pizzę i bułeczki. Siedzieliśmy tam.
Ale milutko.
- Jak wyglądam? - OK.
- Dobrze. - Patrz.
BĘDZIESZ NAJPIĘKNIEJSZYM KWIATEM 2021
Żeby opowiedzieć tę historię, nie mogę niczego pominąć.
Mieszkaliśmy z babcią.
Rodzice,
moja siostra, ja,
mój wujek
i jego rodzina.
Wszyscy tutaj.
Babcia była piosenkarką i kompozytorką.
Grała bolero.
Mawiała, że kiedyś nazywano ją „Królową Bolero”.
Nauczyła mnie śpiewać.
Puszczała mi muzykę, śpiewałyśmy razem, a ona grała na gitarze.
Nauczyła mnie
prezencji scenicznej, trzymania się prosto,
tego typu rzeczy.
Też chciałam komponować.
To wzięło się od niej, bo sama pisała piosenki.
To, że sama tworzyła,
było dla mnie ważne, bo nie wszystkie kobiety to robiły.
Kobiety, zwłaszcza w tamtych czasach,
po prostu grały czyjeś utwory.
A moja babcia pisała własne piosenki.
Też tego chciałam.
Lubiłam przynosić babci kwiaty.
Lubiła to.
Chodziła na cmentarz
i zanosiła kwiaty swojej mamie i mężowi.
Zawsze jej towarzyszyłam.
„Żadnego ślubu. Odmawiaj mężczyznom. Mężczyźni są źli.
Miłość nie istnieje. Poszukaj kogoś z pieniędzmi”.
Babcia i jej rady. Była przezabawna.
Babcia zawsze mówiła mi,
że muszę
wydostać się z tego osiedla.
Dla niej było to najlepsze, co może mi się przytrafić w życiu.
To chyba przez cierpienie i przemoc, której doświadczyliśmy w rodzinie.
Potem przeprowadziliśmy się
nieco niżej, do Gómez Carreño.
To było pierwsze mieszkanie rodziców
jako małżeństwa.
To był jeden z tych budynków socjalnych.
Chyba byli szczęśliwi,
bo w końcu mieli swój domek, jakby zakładali rodzinę.
Mam takie silne wspomnienie. Kupili magnetofon.
Otworzyliśmy paczkę.
Pachniał plastikiem, był nowiutki.
Wyłączyliśmy światła,
a oni rozkręcili je na cały regulator i zaczęliśmy słuchać.
Usiedliśmy we czwórkę.
Było tylko widać to czerwone światełko na magnetofonie.
Po prostu siedzieliśmy
i słuchaliśmy muzyki z nowego radia.
Piękne wspomnienie.
Co to?
Ubranka dziecięce.
Będziesz ojcem?
- Gratuluję. - Dziękuję bardzo.
- Ja będę mamą. - Wiem. I to tego samego dziecka.
Pod łóżkiem, gdzie pająki tańcują
Tam właśnie jest…
Chodź.
Śmierdzi gównem.
Trzeba wynieść śmieci.
Cześć.
Dziś jedziemy w trasę.
Jestem w trzecim miesiącu.
Czuję się…
Ogromna.
W życiu nie czułam się taka olbrzymia.
Bardzo się ekscytuję.
Wsiadam do autobusu.
Jestem w Los Angeles. Jedziemy do Seattle.
To tyle.
To chyba dwudziesty koncert…
Który to koncert?
Siedemnasty? Może osiemnasty?
W każdym razie zostało dziesięć.
Nie zawracaj mi głowy
Jest dobrze.
Znów czuję, że żyję. W końcu znów śpiewam.
Ale w ciąży jest inaczej.
Trzeba ogarniać dwie rzeczy.
Bardzo pragnęłam ciąży.
Zrobiliśmy in vitro.
Udało się za drugim razem.
Byliśmy gotowi spróbować trzeci raz,
ale to bardzo trudne emocjonalnie.
Wierzę, że będę robić swoje rzeczy razem z dzieckiem.
Będzie dokładnie tak samo.
Nie zostawię go w kołysce.
Mogą sobie gadać, ale go nie zostawię.
Będzie ze mną cały czas.
Kolibry latają wokół
Błysk słoneczników
Deszcz nasion
Czekałam na ciebie tak długo
Zaopiekuję się tobą…
Intuicja podpowiada mi, że przede mną bardzo kreatywny czas.
Jednego dnia budzę się i już pracuję,
a innego budzę się, jak gdyby nigdy nic.
Wczesne wstawanie i brak snu,
bo opiekuję się dzieckiem, którego tak pragnęłam,
to będzie coś pięknego.
Storczykowy włos…
Gdy byłam mała, bałam się tego graffiti. Mama mnie straumatyzowała.
Opowiadała o dzieciaku, który tędy biegł,
zderzył się z murem i zginął.
To była jej metoda, żebym nie ganiała.
Tak mnie wychowano.
Przyszliśmy od strony tamtego budynku.
Tam pierwszy raz całowałam się z języczkiem.
Z języczkiem.
Tu siadałam i pisałam piosenki.
Całymi popołudniami.
Wkładałam w komponowanie wiele wysiłku.
Usiłowałam wszystko przerobić na piosenki.
Każde doświadczenie i zauroczenie.
Dosłownie wszystko.
W tamtym czasie nie było internetu,
więc miałam zeszyt, w którym zapisywałam
słowa, które się rymują.
Więc gdy kończyły mi się pomysły,
potrzebowałam czegoś, co rymuje się z danym słowem,
i to znajdywałam.
Rodzice się rozeszli, gdy miałam siedem lat.
To był punkt zwrotny. Ojciec odszedł.
Mama miała spore problemy finansowe, zachorowała.
Chyba żyła po swojemu, na pewno próbowała.
Piękne to drzewo.
Codziennie wędrowałyśmy po wzgórzach i zbierałyśmy te białe, suche kwiaty.
Zbierałyśmy całe mnóstwo.
Mama je malowała, a potem sprzedawałyśmy je jako bukiety.
Dla mnie i siostry to była zabawa w zbieractwo,
a przecież z tego żyłyśmy.
Któregoś razu znalazłam 5000 pesos.
Leżały na ziemi. Postawiłam na nie stopę.
Serce mi waliło.
Zatrzymałam je. Ukradłam.
Jak było z tatą?
Po rozstaniu zaczęli się kłócić o to, kto się nami zajmie.
Czułam się jak jakaś karta przetargowa,
bo kłócili się o to, kto z kim zostanie,
ale nie czułam, że któreś z nich naprawdę nas chce.
Kłócili się o to.
Tata traci prawo do opieki nad córkami
i odchodzi, to jego decyzja.
Całkowicie znika.
Fizycznie i finansowo.
Mama ciągle szukała taty.
Wysyłała nas gdzieś i mówiła:
„Pukajcie tam, tata tam mieszka”.
Potem ktoś nam otwierał i mówił, że tu go nie ma.
Szukała go latami.
To było strasznie monotonne.
Ciągle chodziłam do jego domu i pukałam.
Było gorąco i byłam głodna, a musiałam szukać taty.
Nie chciałam go szukać.
Któregoś dnia, gdy mieszkałam już z babcią,
więc miałam 17 czy 18 lat, zadzwoniłam do niego…
A on się rozłączył.
Próbowałam dalej, a on wciąż się rozłączał.
W końcu powiedziałam: „Niczego od ciebie nie chcę.
Nie chcę pieniędzy.
Chcę cię tylko poznać”.
Rozłączył się.
Gotowi? Jedziemy!
Niegdyś chodziłam pośród cieni
Tam czekałam
Czekałam na ciebie
Czasem bawiłam się pośród fal
Pytałam je
Gdzie on jest?
A gdy moje rzęsy pochłonął taniec
Pająki wspinały się po mnie
Małym palcem zasłoniłam słońce
Podczas gdy serce tonęło…
Jak jest? Do góry!
Pocięta wiosna życia
Przecięta jestem na pół
Wciąż towarzyszy mi samotność
Doszukuję się pośród nich
Pośród ludzi
Pośród mężczyzn
U tak wielu mężczyzn
Twojego człowieczeństwa i ojcostwa
Non, rien de rien
Non, je ne regrette rien
Ni le bien…
- Świetnie śpiewasz. - Dziękuję!
Może powinnam z tego żyć.
…ni le mal
Tout ça m'est bien égal…
Jesteśmy w Vegas.
Przypominasz mi kogoś
Swoim tańcem
Co tkwi w twoim spojrzeniu?
Czuję, że od wszystkiego płonę
Myślałam o tobie całe popołudnie
Gdziekolwiek jestem, widzę cię
Chcę ucałować cię w usta
Po prostu chcę cię dotknąć…
Poczekaj do 20.30. Wtedy ci powiem.
To jak? Gotowi?
- Gotowi. - Juan Carlos, nagrywaj.
- Już. Kręcimy. - Świetnie. Trzy, dwa, jeden.
Mon Laferte.
Jedna z najczęściej nominowanych artystek do Latin Grammy.
Mam nominację w kategorii Meksykański utwór regionalny.
Nawet o to nie pytajcie.
- Od razu wrzućcie do szufladki. - Właśnie. Reprezentujesz ich.
Nancy, musimy pogadać o tej wystawie w Chile.
Najlepiej będzie pojechać tam latem,
bo jeśli chcecie, żebym pojechała…
Najlepiej latem.
Ale muszą potwierdzić na 100%.
Potrzebuję dokładnej daty, żeby zaklepać termin.
Ekscytująco.
Czuję…
- Zaczyna kopać. - Rusza się?
Ale emocje.
Pierwszy raz.
O rety.
Potrzebuję butów większych o cały rozmiar.
- Naprawdę? - Przez zatrzymanie płynów.
Czuję się jak empanada.
Pa.
Czego nie rozumieją? Stylistyka Moulin Rouge to nie mariachi.
Nie wiem.
- Rozumiem… - To jest Moulin Rouge.
- Jasne. - Od początku mówię, że to nie to.
Nie chcę Moulin Rouge, bo ma być stylistyka mariachi.
O co chodzi z tą scenografią?
- Musimy ją zmienić. - Oczywiście.
Spieprzyli.
- Na to wygląda. - I co?
Już zmieniają.
Zadzwonili do działu kreatywnego, żeby to załatwili.
Pięć,
cztery, trzy…
Potem mama znalazła sobie faceta.
Alkoholika.
Przemocowca.
Mieszkał tam z nami siedem lat.
Miałyśmy naprawdę spore problemy finansowe.
To nie było miejsce dla rodziny.
To ważne zrozumieć,
że ubóstwo tworzy wiele innych problemów.
Mama chyba chciała przetrwać z dnia na dzień.
Nie zachorować i mieć coś do zjedzenia.
Wymyślała, jak zdobyć dla nas pieniądze.
Weszła w związek,
który był toksyczny i przemocowy, a nie potrafiła go skończyć.
Gdy dziecko żyje w ubóstwie,
nie ma czasu na zastanawianie się.
Żyjesz z dnia na dzień.
Kończymy dzień i czekamy, co przyniesie jutro.
Było ciężko.
Molestował mnie. Spotkało mnie wiele złego.
Nie powiedziałam mamie.
Nie rozumiała, co się dzieje.
Nie rozumiała.
Tak było.
Nie mówię o tym często.
W tamtym czasie czułam, że odrzucam matkę.
Nawet fizycznie. Nie mogłam się do niej zbliżyć.
Było tam dużo bólu i wściekłości.
Tak pięknie wyglądasz w tej kuchni
Nieco wolniej Z rozłożonymi rękoma
Gdy mnie objęłaś
Znów stałam się twoją córką
A w twoich ramionach Zapominam o całej goryczy
Czasem krzyczałaś
Czasem uderzyłaś
Ale ty, mamuniu
Byłaś tak samotna
I umiałaś dać mi to
Czego sama nie miałaś
Widziałam twój płacz, gdy nie było chleba Co miał nas wyżywić
A teraz jestem tu
Widziałam cię
Twój żal i znój
Od dźwigania krzyża A w twym zranionym sercu
Nie wątpię, że mnie kochałaś
Widziałam cię…
Te vi.
Ta piosenka jest dla mnie bardzo ważna.
Gdy pokazałam ją mamie, powiedziała,
żeby jej nie wydawać,
bo każdy się dowie, że mnie biła.
Nie chciała, by ludzie wiedzieli.
Aż tak się wstydziła.
A ty mi śpiewałaś…
Kiedyś zdarzało się tak,
zresztą dalej tak bywa, że czuję się osaczona.
Kilka razy miałam
tak jakby ataki paniki, nie mogłam oddychać.
Bo czuję, że macierzyństwo to wielka odpowiedzialność.
Teraz mam bliższą więź z moją mamą.
Jestem blisko z rodziną, ale to nie taka bliskość, że…
Nie rozmawiamy codziennie.
Nie mówię, żebyśmy się zobaczyły. Sama nie wiem.
Nauczyłyśmy się żyć z tym dystansem.
Nikt nie jest idealny.
Matki to nie kobiety doskonałe.
To istoty ludzkie.
W każdym razie ona…
Niezależnie od tego, jak mnie wychowała, jestem tutaj i jestem wdzięczna.
Jestem tutaj.
Miłości moja
Naprawdę nie ma nic
Co mogę zrobić
Nie zmienisz się Nie przekonasz mnie
Teraz
Wszystko będzie dobrze
Jak długo
Będziesz myśleć
Że wciąż możesz prosić Nie oferując nic?
Teraz zaś
Nie będę na ciebie czekać
Miłości moja
Jeśli nie chcesz wrócić
Czemu wciąż wracasz i szukasz mnie? Raz po raz
Nie proś mnie o ostatnią noc
Miłości moja
Ułatwię ci to
Odchodzisz, a później żądasz
Mojej miłości
Jakbym nie czuła nic
Nic…
Jedyne miejsce, w którym czuję się całością,
jakbym była w stanie głębokiej medytacji,
jest na scenie.
Łączę się z moimi uczuciami, emocjami.
Nawiązuję więź z innymi ludźmi, a oni ze mną.
Też są bardzo szczerzy.
Wykonywanie muzyki na żywo jest brutalnie szczere.
Miłości moja
Jeśli nie chcesz wrócić
Czemu wciąż wracasz i szukasz mnie? Raz po raz
Nie proś mnie o ostatnią noc…
Jest coś pięknego i irracjonalnego, i to od zarania dziejów.
Znali to nasi przodkowie.
Czyli życie pełnią życia.
Nieraz naprawdę czuję, jakbym w tej chwili była spełniona.
Na scenie pokazuję całą siebie.
Bo właśnie to oznacza życie chwilą.
…że cię kochałam
Jakbym nie czuła nic
Nic…
Zaczęłam występować na akademiach szkolnych.
Po szkole
śpiewałam w klubie sportowym.
W tym klubie spotkałam lokalnego kombinatora.
Pewnego dnia zadzwonił do mnie i powiedział: „Hej.
Szukają wokalistki do pracy.
Idź na przesłuchanie”.
Miałam 13 lat.
Wzięli mnie.
Powiedział mi:
„Na razie płacimy ci 1500 peso dziennie”.
1500 chilijskich pesos.
Czyli nic.
Nie zapominajmy o kontekście.
Jadłyśmy wtedy czerstwy chleb.
Te 1500 pesos to było dla mnie dużo.
Uwielbiałam to. Codziennie poza domem.
Spotykałam się z ludźmi i śpiewałam.
Nigdy nie przestałam śpiewać.
Gdy poszłam do gimnazjum,
nie chciałam się uczyć.
Dla mojej mamy to była ulga,
bo jej odpowiedzialnością było się mną zajmować i na mnie uważać.
Robiłam zamieszanie, buntowałam się.
Zaczęłam brać narkotyki.
Nie chciałam być w szkole.
Chciałam tylko śpiewać, już to robiłam.
Miałam swoje zajęcie.
Szkoła mnie nie interesowała.
To wtedy zaczęłam…
Pracować, po prostu. I dalej to ciągnę.
W WIEKU 13 LAT MIAŁAM 34-LETNIEGO CHŁOPAKA
Z POCZĄTKU GO IGNOROWAŁAM,
ALE ON NALEGAŁ, AŻ W KOŃCU DAŁAM SIĘ POCAŁOWAĆ.
TRWAŁO TO PIĘĆ LAT…
…A TO WSZYSTKO MOJA WINA.
Gdy zaczęłam tam śpiewać,
poznałam tam starszego faceta.
Był starszy o 21 lat.
Zbliżył się do mnie, bo byłam bardzo samotna.
Powiedział mi,
że mi pomoże, zajmie się moimi problemami,
że Bóg sprowadził go dla mnie
jako mojego zbawcę, który obdaruje mnie miłością.
Ale musiałam rzucić narkotyki i wszystkie inne nałogi,
by oddać się Bożej miłości.
Uwierzyłam mu.
Byłam bardzo samotna i zagubiona.
Był niewykształcony.
Nauczyłam go pisać i czytać.
I…
Byłam z nim w relacji romantycznej przez pięć lat.
Był żonaty, miał dzieci.
Widziałam w nim Boga.
Szanowałam go, ale też się go bałam.
Robiłam to, co mi kazał.
Był artystą ulicznym.
Klaunem.
Chodziłam razem z nim. Czasem też śpiewałam na ulicy.
Śpiewałam w barach, w cyrku.
W knajpach.
Na festiwalach, podróżowałam po całym Chile.
Tak jakby stał się moim menedżerem.
Zabierał połowę moich zysków.
Rodzina myślała sobie:
„Rzuciła szkołę, ale pracuje. Przynosi pieniądze do domu.
Nie bierze narkotyków, nie pije”.
Więc nikt nic nie mówił.
Wszyscy wiedzieli,
co się dzieje, choć nikt nie mówił tego głośno.
Bo był moim menedżerem.
Więc nikt nic nie mówił.
Pamiętam, że wtedy
masę czasu pracowałam na ulicy.
Patrzyłam na bruk, rozglądając się za monetami.
Cieszyłam się, gdy jakąś znalazłam.
Chodziłam z masą drobnych,
pachniałam jak one.
Na ulicy zawsze stroili sobie z nas żarty.
Ciągle przeliczaliśmy pieniądze.
Ciągle tylko śpiewałam, a wszędzie wokół tyle drobnych.
Ciągle tylko pracowałam.
Robiłam to, co mi kazał.
Oczywiście doszło do wielu rzeczy.
Byłam bardzo nieszczęśliwa…
ZASŁUŻYŁAŚ, DZIWKO
…w tamtym czasie.
Miłość nie może być grzechem
Tak mówi 40-latek
Wcierając się między nogi
Trzynastolatki
Nosi tandetne kiecki
Marzy o karierze sławnej piosenkarki
Ale ledwo ma co jeść
„Bóg cię wybrał”
„Dlatego jesteśmy razem”
„Będę twoim zbawcą”
„Uczynię cię supergwiazdą”
Tak jej mówi, gdy ją pieprzy
W zaułku nocą…
Bardzo się go bałam.
Bałam się, że się zabije,
bo mówił, że jego misją na tym świecie
jest opieka nade mną, a jeśli się rozstaniemy, to koniec misji.
Ale mówił, że jestem wolna.
Że mogę odejść, jeśli chcę.
Co za manipulacja.
Miał mnie gdzieś. Nie kochał mnie.
Chyba.
…każdego dnia
Jej marzenia bledną
I traci wiarę w Boga…
Kiedyś pojechaliśmy do Antofagasty, na północy.
Razem z nim.
Jedna z ostatnich wspólnych podróży.
Pracowaliśmy na ulicy.
Poznałam dziewczynę, która się z nim spotykała,
gdy była nieletnia.
Porozmawiałam z nią i…
Otworzyła mi oczy. Zrozumiałam, co się ze mną działo.
Wykorzystał mnie.
Dopiero wtedy to zrozumiałam.
Do wówczas wierzyłam w jego historię o Bogu.
Zrozumiałam, co robi,
i że zrobił to innym dziewczynkom…
Wtedy otworzyły mi się oczy.
Z całego serca chciałam
osiągnąć coś w tym życiu, żeby móc zostawić to za sobą.
Relację ze starszym facetem i przemoc.
Dlatego poszłam na casting telewizyjny. Miałam ogromne nadzieje.
Pamiętam, że mu o tym powiedziałam.
Na dworcu autobusowym powiedziałam mu: „Już więcej cię nie zobaczę”.
Nigdy nie odważyłam się mu czegokolwiek powiedzieć.
Bałam się go.
Gdy się z nim żegnałam,
bałam się, że się zabije.
Pomyślałam: „Zabije się, ale…
To już bez znaczenia. Nieważne”.
On na to: „OK”.
I odszedł.
Nigdy więcej o nim nie słyszałam. Zniknął z powierzchni ziemi.
Bardzo dziwne.
Nigdy więcej o nim nie słyszałam.
Byłam…
Przerażona tym, co mogło się stać.
Poważnie.
A nie stało się nic.
Pojechałam do Santiago.
Wybrano mnie do programu.
Była to dla mnie…
Życiowa szansa. Musiałam ją wykorzystać.
Ma 19 lat, jest singielką i pochodzi z Viña del Mar.
Monserrat Bustamante zaśpiewa La media vuelta Luisa Miguela.
PIOSENKARKA
Podeszłam do tego poważnie. To było dla mnie wszystkim.
To było moje zbawienie.
Odmieniło moje życie.
Kogo zaprosiliśmy do duetu z Maríą José?
Monserrat Bustamante,
19-letnią piosenkarkę.
Zaśpiewa z 12-letnią Maríą José Quintanilla.
Razem zaśpiewają La media vuelta Javiera Solísa.
Mówiłam, że mam chłopaka w moim wieku.
Mogłam być sobą.
Byłam szczęśliwa, bo robiłam coś, co lubię.
Widziałam światło w tunelu.
Tak, czułam się szczęśliwa.
Chciałam wygrać życie bardziej niż program.
I pieniądze.
Ktoś zapytał tę piosenkarkę z Argentyny,
kto nauczył ją śpiewać, a ona na to:
„Głód”.
Nauczyłam się robić
różne sztuczki
i byłam czarująca…
Z głodu.
Don Jaime Coloma, ocena Monserrat Bustamante?
- 5,8. - 5,8!
Kolejna złożona sprawa.
To pewna wada i często jej ulegasz.
Interpretacja jest przesadzona, dość trudno się wczuć.
Więc dawanie z siebie wszystkiego jest złe?
- Nie… - Na scenie daję z siebie wszystko.
Śpiewam całym sercem.
Zawsze dają mi niskie noty.
Ja jestem z siebie zadowolona.
Nie rozumiem tego.
Gratuluję, masz umiejętność samokrytyki.
Tak trzymaj. Na pewno daleko zajdziesz.
WOKALISTKA OPUŚCI DZIŚ PROGRAM
Przechodziłam dalej i szło mi coraz lepiej.
Zaczęłam śpiewać moje utwory, by wyrazić siebie,
bo powiedzieli mi, że nagram album
z Jaime Románem, producentem muzycznym.
Piosenki nie były dobre,
ale mógł chociaż ich posłuchać, a tego nie zrobił.
To było okropne. Molestował mnie na każdym spotkaniu.
Mówimy o pięciu latach trwania programu.
To było najgorsze, co przeżyłam w Rojo.
Po prostu poszłam
porozmawiać z producentem.
Po raz pierwszy powiedziałam im: „Jaime Román mnie molestuje
i chcę odejść”.
Powiedzieli, że mi pomogą.
„Nie wiedzieliśmy tego o Jaime. Okropne, niewyobrażalne”.
Czułam się zwycięzcą. Byłam zadowolona.
I nic się nie stało.
Zupełnie nic.
Przez większość życia ciągle przed czymś uciekałam.
Może czegoś szukałam.
Odkąd byłam mała,
chciałam opuścić dom mamy.
Teraz to samo. Zdecydowałam, że wyjadę z Chile.
„Szukam czegoś. Nie wiem czego.
Sama nie wiem. Uciekam czy szukam siebie?”
Wiele osób wyjeżdżało do Meksyku i pomyślałam:
„Skoro wszyscy tam jeżdżą, muszę odkryć to miejsce”.
Będzie jazda!
Nagramy film!
No proste!
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Nie!
Widać moje ciało?
Od ramion w górę.
A teraz?
Teraz?
Gotowa na jutro?
Gotowa.
- A ty? - Ja też.
Gdy przyjechałam do Meksyku,
poczułam pełną wolność.
Wielkie miasto i 25 milionów ludzi, nikogo nie znałam,
no i…
Czułam się taka wolna. Mogłam być, kim chciałam.
Nie było tu przeszłości, nie było rodziny ani przyjaciół.
Nic nie było. Byłam…
Mogłam zacząć życie na swoich warunkach, od zera.
Pozwalałam sobie na różne rzeczy, których nie robiłam.
Zaczęłam żyć i cieszyć się…
Moją młodością.
Przyjechałam do Meksyku w wieku 23 czy 24 lat.
Sama nie wiem. Zaczęłam żyć swobodnie.
Tak. Jestem gotowa.
- Zamknąć? - Nie, zostaw.
Otworzyć bardziej?
- Jak wyłączyć światło? - Wyłączę.
- Tak lepiej. - Dobra.
Nagrywanie w toku.
Dołącza Rafa.
Dziś pierwszy z trzech koncertów w Metropolitan.
To ostatni rozdział znakomitego dla ciebie roku.
Widzimy, że był niesamowity.
Dwa zupełnie różne albumy, Grammy.
Chcemy zapytać, jak oceniasz ten rok.
Teraz mówimy o Latin Grammy.
- Tak. - Wygrana za najlepszy album.
Jeśli się nie mylę,
masz też nominację do Grammy w kategorii Muzyka regionalna.
Nie Latin Grammy, tylko tej Grammy.
Ciekawie jest obserwować twój rozwój muzyczny.
Choćby album Seis,
który był na liście najlepszych albumów 2021 roku.
Do tego podoba mi się, że wyprzedałaś dwa koncerty.
Dodałaś trzeci, już też prawie wyprzedany.
Jesteś jednym z najchętniej słuchanych artystów.
W tym miesiącu masz 6,3 miliona słuchaczy na Spotify.
Najchętniej słuchana piosenka
to Tu falta de querer, ma 241,6 milionów odtworzeń.
Rzeczywiście dużo. Nie wiedziałam, że aż tyle.
Bardzo się cieszę.
Czyli ciąża nie jest problematyczna,
jeśli pojechałaś w trasę po Stanach Zjednoczonych.
Kiedy planujesz przystanek, żeby urodzić?
Opowiesz nam o tym?
Nie planuję. Urodzę na scenie.
Ktoś dzwoni.
Nie odbiorę.
Dani, potrzebuję radia.
- Proszę? - Radio.
- Już proszę. - Potrzebuję go teraz.
Potrzebuję go na teraz. Załatw to.
OK.
Panie doktorze?
Przepraszam, że znowu przeszkadzam.
Mam reakcję alergiczną i nie wzięłam loratadyny.
Bo pan mówił…
Odradzał mi pan loratadynę.
Mam tak jakby…
Małe ataki astmy.
Wczoraj w nocy oddychałam z trudem.
Ledwo śpię, bo nie mogę oddychać.
Nie chcę zażywać niczego, co może zaszkodzić dziecku.
Co mogę zrobić?
Mam dziś występ.
Dziś wieczorem, jutro i pojutrze.
Mam podrażnione gardło i…
Nie mogę oddychać.
Mam niedrożne drogi oddechowe i brzmię jak jakiś gwizdek.
Szlag mnie trafi z tą alergią! Zadrapię się.
Na co masz alergię?
To nie jest praca biurowa, nie mam normalnego grafiku.
Oto moja praca. Robię to całe swoje życie.
Ciało się do tego przyzwyczaiło.
Muszę pracować, a lekarz się zgodził, więc…
Idę do pracy.
Uwielbiam ten wywiad z Lady Gagą.
Zapytali ją, czy kiedykolwiek sądziła, że będzie tak sławna, a ona na to:
„Zawsze byłam sławna, tyle że nikt o tym nie wiedział”.
- Ekstra. - Widziałam to na YouTubie.
Łączymy się z waszą muzyką i emocjami.
Wiem, że to trudne, bo ciągle robimy to samo,
ale na pewno któraś piosenka coś dla was znaczy,
może któraś melodia was porusza.
Jesteście moim zespołem, to też wasz koncert.
Potrzebuję was bardziej niż kiedykolwiek,
bo nie jestem w pełni sił.
Mniej niż 50% baterii.
Co dajemy z siebie? Wszystko albo nic!
Brzmiało naprawdę dobrze, jak zwykle.
- Świetnie śpiewałaś. - Nie. Okropnie, stary.
- Nie. - Jestem dla siebie surowa.
Śpiewałam z ogromnym trudem.
Nie mogłam oddychać. Podczas drugiej piosenki…
Nie miałam nawet 30% energii.
To pierwszy raz.
- Śpiewałam okropnie. - Wcale nie.
- Okropnie. - Dobrze zaśpiewałaś…
Nie lubię, gdy mnie okłamujesz.
Byłaś wyczerpana.
Mogłaś powiedzieć.
- Nie mogłaś oddychać. - Miałaś zadyszkę.
Właśnie.
To ci pomoże. Śmiało.
Tak jest.
Właśnie tego nam potrzeba.
- Nogi do góry. - Ostatnie dwie piosenki?
Zaczęłam śpiewać w barze w Veracruz.
Sześć godzin autobusem z Miasta Meksyk.
Grałam covery.
Zaczęłam żyć nocami.
Byłam tam rok. Śpiewałam w czwartek, piątek i sobotę.
W niedzielę wracałam autobusem do domu w Mieście Meksyk,
w końcu tam mieszkałam.
Byłam tam w poniedziałek, wtorek i środę.
Usiłowałam coś zdziałać z moją muzyką,
próbowałam poznać ludzi, łapać kontakty, cokolwiek.
W weekendy jeździłam do Veracruz.
Dwa, trzy, cztery…
Po roku
dostałam robotę w barze w Mieście Meksyk.
To trwało wiele lat. Występowałam w barach.
Serce mi wali
Tak mną wstrząsnąłeś
Patrzysz na mnie leniwie
Ciągły ruch twego ciała
Podoba mi się, jak i ty
W środku tak porażona
Spróbuj mnie…
W którymś momencie miałam wielu fanów moich coverów.
Chodzili od baru do baru na każdy z moich występów.
Pamiętam, jak pytali, kiedy nagram płytę.
W przyszłym tygodniu zaczynamy od albumu Mon Laferte.
Ale się cieszę. I denerwuję!
Będzie niesamowity.
Mój pierwszy album to Desechable.
Mówimy o 2011 roku.
Ale po wydaniu Tornasol
moją muzykę zaczęło śledzić więcej osób.
W którymś momencie w wielu miejscach
grałam już swoje utwory.
Można było grać w wielu miejscach,
często występowaliśmy w parkach albo na ulicy,
pomagali nam inni ludzie.
Wtedy scena niezależna była naprawdę spora.
Ukryłam się
Tyle wytrzymałam Ale już nie mogę
Bardzo dobrze pamiętam,
że w okresie Tornasol
zaczęłam czuć, że mam…
Sprawczość.
Zaczęłam się odnajdywać.
Słuchałam siebie. Odnalazłam swój głos, wiecie?
Również w tworzeniu. To bardzo ważne, by temu zaufać.
To był piękny czas.
Meksykańska scena undergroundowa był bardzo alternatywna.
- Tak? - Halo?
- Daniela? - Tu Mon.
Mów prawdę, bądźmy szczere.
Ktoś przyjedzie czy nie? Wyjechali?
- Więc? - Jedzie.
- Daj mi numer do tej osoby. - Już wysyłam.
Czekam na jej przyjazd. Potrzebujemy pomocy, jest masakra.
Tipsy założyli na odwrót, masa rzeczy nie tak.
Tipsy są na odwrót.
Zaraz tam będzie…
Powiedz szczerze, czy będzie.
- Jak nie, to coś wymyślę. - Już jedzie.
Guziki złe, pasek zły, tipsy źle.
Pasek od czerwonej sukienki spada, więc potrzebujemy…
Mój skarbuś. Chodź, kochanie.
To co mamy?
Czarny pasek, czerwoną wstążkę, tipsy, czarny krawat i guziki.
- Gra. - Tak?
Zobaczę, czy już są. Zajmę się tym.
Prawda, kochanie? Fajnie się śpi do 21.30?
Wie, co się dzieje. „Musisz dziś zaśpiewać, mamo”.
Mój piękny synek.
Mój syn to moje szczęście.
- W porządku? - Tak. U ciebie?
- Też. - Jak tam dzisiaj?
- Masa stresu. - Wyobrażam sobie.
Nigdy nie było takiej gonitwy przed koncertem.
Widziałam.
- Moja komórka? Ktoś wie, gdzie jest? - Tu jest.
- Dziękuję. - Nawilżmy usta.
Gdy będziemy mieli możliwość…
Proszę bardzo.
- Zasada numer dwa. - Nic nie mówić.
Zespół milczy.
Przede wszystkim zawsze mam rację i wszyscy się mnie słuchają.
- Koleżko. - No?
- O której? OK. - Jeszcze nie powiedziała.
- Po okręgu? - Tak.
Masz inny kolor? Jeszcze trochę.
Za cztery wchodzimy.
- Już. - Wchodzisz za cztery minuty.
Pa, Emilita.
Pa, skarbuniu. Kocham cię.
- Uważaj, mamuniu! - Gotowa.
Gotowi? Jazda!
Ale pięknie! Wyglądacie cudownie.
Słuchajcie, załogo.
To mój pierwszy występ jako matka.
Będzie przepiękny i wyjątkowy.
Witamy w klubie. Będzie ekstra.
Tak jest! Bawmy się dobrze!
Co dajemy z siebie? Wszystko albo nic!
Pożegnałam się
Ale skłamałam Nie chciałam cię zostawiać
Ukryłam się
Tyle wytrzymałam Ale już nie mogę
Chciałam cię wymazać Zapomnieć wreszcie
Lecz wciąż pamiętam o tobie
Ręce do góry!
Volumen 1. Uwielbiam ten album.
Pamiętam,
że miałam nagrać nowy album z Césarem, który był moim partnerem.
César był kimś bardzo ważnym.
Zawsze będzie bardzo ważny w moim życiu.
- To zagrałbym na talerzu ride. - Skoro chcesz, jasne.
- Też tak myślę. - Tylko ride.
Ale na krawędzi.
I nagle dowiedziałam się…
O jego głupim błędzie, niewierności.
Wtedy ja…
To mnie rozpieprzyło.
Poczułam to odrzucenie,
od którego uciekłam.
Wpadłam w depresję, a raczej…
Zrozumiałam, że od lat tkwię w depresji.
Broń już pod ręką
Strzał w głowę…
Przestałam pracować.
Nie miałam pieniędzy, było…
Naprawdę źle.
Paliłam jak…
To musiał być przygnębiający widok.
Byłam niedomyta.
Popielniczki pełne petów.
Flaszki. Dom był w opłakanym stanie.
Płakałam.
Robiłam sceny, rzucałam się na podłogę, piłam, wrzeszczałam.
Katastrofa.
I…
I stałam się potworną, mroczną,
brudną i trudną osobą.
Nie mogłam spać. Cierpiałam na bezsenność. Płakałam całe dnie.
Żeby zasnąć…
Piłam wino.
Zanim się zorientowałam, rozpiłam się.
Kieliszek po kieliszku stałam się alkoholiczką.
Chyba w tym momencie
pierwszy raz przestałam walczyć o to,
by być kochana i wybitna, silna i niesamowita.
Zamiast tego pozwoliłam sobie
cierpieć, chyba po raz pierwszy.
Albo pierwszy raz płakać.
Wcześniej chyba nigdy nie płakałam.
W którymś momencie zaczęłam
codziennie googlować,
jak odebrać sobie życie.
Bezboleśnie.
Posunęłam się do brania różnych pigułek.
Pewnej nocy…
W sumie nie pamiętam. Byłam pijana.
Pocięłam się. W końcu chciałam się zabić.
Nawet nie pamiętam.
Byłam rozpieprzona.
Było…
Źle.
Niewdzięczny…
Przyjaciółka powiedziała mi: „Będzie bardzo źle,
ale któregoś dnia obudzisz się…
I pierwszą rzeczą, o której pomyślisz,
nie będzie César ani cierpienie.
Pomyślisz o czymś innym i nie będzie to żadna katastrofa.
Zaczekaj na ten dzień”.
Pamiętam, jak pewnego dnia obudziłam się i spojrzałam na sufit.
Była tam ogromna plama po kondensacji.
Pomyślałam, że trzeba się tym zająć, więc…
Dostrzegłam nadzieję, bo mnie to zmartwiło. Plama na suficie.
Czyli było lepiej.
Miałam mnóstwo piosenek i zaczęłam je nagrywać w domu.
Nagrałam gitary i bas.
Przyjaciele mi pomogli.
Nagrywali mnie.
Mówiłam, że nagram wszystko na tym sprzęcie, który mam.
Nie miałam prądu.
Bo nie płaciłam za prąd. Przecież nie pracowałam.
Któregoś dnia się wkurzyłam,
wzięłam przedłużacz,
wszystkie moje przedłużacze,
poszłam na parking podziemny, wpięłam je,
i przeciągnęłam aż do mojego domu.
Przykleiłam je do drzwi i wpięłam komputer i lampę.
Tak powstał album.
I…
Uzdrowił mnie.
Po prostu wydałam go sama.
Wciskasz i gotowe. Internet wystarczy.
I po premierze. Wydawnictwo niezależne.
Mon Laferte z Tu falta de querer. Zostańcie z nami.
Jesteśmy w radiu, skarbie!
Dziś wróciłam
Znów zasnę w naszym łóżku Wszystko znów tak samo
To powietrze, nasze koty Nic się nie zmieni
Trudno cię zapomnieć…
Zaczęło się układać.
Nie rozumiałam. Wszyscy chcieli tego słuchać.
Dziwiłam się.
Zrozumiałam, że w tych utworach jest jakaś magia.
Nie sprzedałam tego albumu.
Nie promowałam go.
Nikomu nie opowiedziałam swojej historii.
Nie wiedzieli, co przeszłam. Nie było tam litości.
Było niesamowicie, jak w filmie.
A pod koniec filmu…
Zwyciężyłam.
Nagrałam w domu album za półdarmo.
Odniósł sukces.
Zaczęło spływać tyle ofert. Musiałam się zastanowić, które przyjąć.
Czułam się niesamowicie.
I powiedz mi dlaczego
Nie
Jak to możliwe
Że przestałeś mnie kochać?
Dalej mogłabym znosić
To, że nie kochasz mnie ani trochę
Miesiąc temu
Nawykłam do słuchania ciebie Tyle robiliśmy razem
Myślałam, że będziesz ty Ty i tylko ty
Byłam ci przyjaciółką Mogłeś na mnie liczyć
A teraz zapadnę w sen
Głęboki, by zapomnieć
Chcę umrzeć, by przestać myśleć
Chowam się By ulżyć tej goryczy
Chodź
I powiedz mi prawdę
Miej litość
I powiedz mi dlaczego
Przestałeś mnie kochać?
Dalej mogłabym znosić
To, że nie kochasz mnie ani trochę
Chodź
I powiedz mi prawdę
Miej litość
I powiedz mi dlaczego
Przestałeś mnie kochać?
Dalej mogłabym znosić
To, że nie kochasz mnie ani trochę
Joel!
Gasimy światła.
Jeszcze jeden…
Patrzyłaś?
- Widziałaś? - Pewnie!
Halo, ekipa.
Przed nami koniec trasy.
To była przyjemność
być z wami w trasie, kocham was.
Kochamy cię, Mon. Dzięki za wszystko.
My dziękujemy!
Dzięki, bitches.
Czuję się tak, jak wyglądam.
Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.
Oczywiście denerwowałam się, czy wszystko się uda.
Chciałam, żeby było idealnie.
Chciałam wrócić na scenę po ciąży
i pokazać, że mogę to robić.
Że znowu dam radę i że mogę
odkryć siebie na nowo, znów być artystką.
W końcu zrozumiałam, że po ciąży jestem inną osobą.
Czuję silniejszą więź z…
Moimi uczuciami.
Jestem znacznie bardziej
przytomna, w jakiś sposób świadoma
każdego mojego kroku.
Nie
Nie ma nic lepszego
Niż skosztowanie
Pierwszego pocałunku
I więcej ciebie…
To tak piękne, że jestem dziś inną kobietą.
Za dziesięć lat będę jeszcze inna.
I to w porządku.
Jestem częścią całości.
Nie ma nic ważniejszego.
Nauczyłam się też podchodzić do życia…
Na większym luzie.
Spoglądam w przeszłość i zastanawiam się,
czy chciałabym znów przejść tę podróż.
Czy znów włożyłabym tyle wysiłku, by odnieść sukces?
Dziś myślę, że bym tego nie zrobiła.
Ale zrobiłam to, bo potrzebowałam akceptacji.
Desperacko pragnęłam miłości innych.
Teraz już nie.
Bo mam w życiu osoby, które kochają mnie
taką, jaka jestem.
Ale wcześniej tego nie miałam.
Dlatego rozpaczliwie szukałam czyjejś uwagi i miłości.
Chciałam być kimś ważnym w czyimś życiu.
Napisy: Mikołaj Kopczak