Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cześć.
Prawo jazdy, karta do banku
i akt małżeństwa.
Starałaś się o wysokie ryzyko?
- Tak. - Ja też.
Ty łam nogi, a ja ręce.
Najpierw zakryję głowę.
O mój Boże.
MISJA NIEWYKONANA. PIERWSZA PORAŻKA Z TRZECH MOŻLIWYCH.
Zawrzemy pakt?
Gdy zarobimy dość pieniędzy,
rozstaniemy się.
Jasne.
John!
Nie możesz tak się buntować.
Naprawdę ci na mnie zależy?
Nie. Mnie naprawdę na tobie zależy.
„Hejhej.
Miłego wolnego dnia”.
Jaki piękny dzień.
Wiem.
Lubię przechadzki.
Wiesz?
Spacery.
Tak, a nie bieganie.
Kupimy wino?
Mamy cały pokój z winem.
To wino z puszki.
Lubię kupować rzeczy.
To moje ulubione. Smacznego.
Papryki z naszego ogródka
- są naprawdę dobre... - Przestań.
- Co? - Nigdy tego nie zjem.
Przemycałem ci je już.
Obrzydliwe.
- Zjadłaś palec. - Przestań.
Spójrz na te piękności.
- Są świeże? - Tak.
Wyglądają pysznie. Organiczne?
- Jasne. - Tak?
Można zrobić z nich gazpacho?
Tak.
Runi?
- Nie wierzę. - Co tam?
- Mój Boże. - No.
Mój Boże.
- Jak leci? - Mój Boże. Nie wierzę.
- Hej. - Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
Ile to już lat?
- Cała wieczność. - Wieczność.
Dobrze cię widzieć.
Dobrze wyglądasz.
- Dzięki. Wyglądasz świetnie. - Dzięki.
Hej, to moja żona.
- Hej. - Cześć.
- Jestem Runi. - Miło cię poznać.
Ciebie też.
To Benjamin.
- Hej. Jak leci, Benjamin? - Cześć.
- Ile masz lat?
- Sześć. - Sześć?
Nie lubisz pomidorów?
- To dobry wiek. - Dobry wiek.
- Tak. - Tak.
Mieszkacie w mieście?
- Tak. - Ona właśnie...
dostała awans i się przenieśliśmy.
Wow. Co robisz?
Jestem programistką.
Wiesz, interfejsy użytkownika,
te sprawy.
To niesamowite.
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Nadal stylizujesz jedzenie? - Tak.
Dyrektor artystyczna.
Fajnie.
Fajnie, tak.
- Fajnie. - Tak.
No dobrze.
Miło było wpaść na was oboje.
- Tak. - Miło było cię poznać.
- Fajnie cię zobaczyć. - Muszę iść.
- Okej. - Pożegnaj się.
Pa.
- Pa, Benjamin. - Pa.
- Uroczy dzieciak. - No.
Jest przepiękna.
Wiesz co? Naprawdę mi zaimponowałeś.
Dlaczego?
Nie żeby było w tym coś złego. Ja tylko...
Nie wiem. Myślałam, że przeszkadza ci coś takiego.
Cieszę się, że nie.
O czym mówisz?
O tym, że ma jedną rękę.
Co? O czym ty mówisz?
- Żartujesz? - Nie.
Ona ma jedną rękę.
- Ma dwie. - Ma jedną.
Miała dwie, jak się spotykaliście?
Tak.
Poproszę trzy.
Nie pamiętasz, czy twoja była miała jedną rękę?
Ona... Czekaj.
Czekaj. Uprawialiście seks?
Tak. To znaczy, to...
Tylko to robiliśmy. To była podstawa naszego związku.
Ale podczas seksu nie zauważyłeś,
czy kładzie na tobie jedną, czy dwie ręce?
- Ona ma dwie ręce. - Mój Boże,
nie wiesz. To smutne.
Może pani pokroić?
Jasne.
Dzięki.
To nowa sąsiadka.
John! John Smith!
Nie to zamawiałem.
Co powiedziałeś?
- Nie to zamawiałem. - Nazwisko?
John Smith.
To zamówienie dla Johna Smitha.
Ale nie to zamawiałem.
Co zamówiłeś?
Zamówiłem zwykły sok pomarańczowy.
Klasyk.
Czekam już 15 minut.
To dla Johna. Johna Smitha.
- Słyszałem... - Jestem John.
To mój napój?
Zielona Siła, z masłem migdałowym?
To ten.
- Dzięki. - Spoko.
Więc...
- Co to było? - To frajer.
Tak właśnie było. Ale...
Chyba nazywamy się tak samo.
Sok pomarańczowy?
Jakiś facet go odebrał, widziałem.
- Serio? - Tak.
Wyglądał na zadowolonego z siebie.
Przepraszam.
- Nie, nie musisz... - Nie. Co chcesz?
Ten i jeszcze jeden. Pomarańcza?
Tak, byłoby super.
Poproszę sok pomarańczowy
- i jeszcze jeden taki. - Jasne.
Sześć czy siedem lat.
Czy to...
Nadal jest fajnie?
- Co? Stary. - No.
Nadal to lubię.
John, rozejrzyj się.
Dobra, nie.
A spójrz na nas.
- Dobra. - Nie zrozum mnie źle,
bywają
przeszkody, ale trzeba
trzymać się kursu, przetrwać je. Koniec końców,
trochę cię poturbują, ale...
To fantastyczne życie.
- Właśnie to mówiłem. - Hej.
- Hej. Co tam? - Cześć.
To musi być twoja Jane.
- Tak. - Jest śliczna.
Masz szczęście.
Dzięki. Jest piękna.
Jestem John.
Jane.
Nazywa się Smith.
To jeden z nas.
Co?
- Tak. - Wow.
Tak.
- Kolejny Smith. - Tak.
Spotkałeś wcześniej innych Smithów?
Tak, spotkałem kilku w różnych miejscach.
Ale pierwszy raz przypadkowo.
- Wow. - Tak.
Wiem...
- Kupowaliśmy sok. - Szaleństwo!
Praca wzywa.
- Nie przeszkadzaj sobie. - Przepraszam.
Szaleństwo. On ma tyle informacji...
Chyba myśli, że to
grupa wywiadowcza po 11 września,
bo robią to już z piętnaście lat.
Mam pomysł.
Kolacja.
Poznacie Jane.
Pogadamy o robocie, napijemy się,
zrelaksujemy. Będzie fajnie.
- Tak. - Tak.
Super. Kiedy chcesz.
Może dzisiaj?
- Dzisiaj? - A co,
- macie inne plany? - Nie, ja...
- Pasuje nam. - Tak.
- Spoko. - Mnie pasuje.
Twój telefon.
Racja, nie wiesz, gdzie mieszkamy.
Więc masz mój numer.
Wyślij mi adres. Będziemy o siódmej.
Przyniosę butelkę czegoś starego i niebezpiecznego.
- Spoko. - Tak?
- Fajnie. - Świetnie.
Miło was poznać.
- Ciebie też. - Tak. Dzięki.
Cześć, kochanie. Słuchaj, nie uwierzysz...
Więc przyjdą do nas dziś wieczorem.
- Muszę kupić... - Tak.
...więcej rzeczy.
Tak, powinniśmy kupić deser.
Tak, deser. Widziałem coś...
Są morele, które lubię.
Morele?
Słuchaj...
Denerwujesz się?
Nie, to znaczy,
może trochę.
Fajne jest to, że oboje są Smithami.
- Więc możemy rozmawiać o wszystkim. - Tak.
Tak, masz rację.
Świetnie wyglądasz.
- Tak? - Ślicznie.
- Nie przesadziłam? - Nie.
- Z tym? - Nie, nie sądzę.
Mamy to samo.
Oboje jesteśmy w golfach.
- Przebiorę się. - Nie.
- Tak. - Nie rób tego.
Zostań sobą.
- Hej. - Cześć.
Jane, Jane.
Jak leci? Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
- Jak się masz? - Miło mi.
- Cześć. - Miło mi.
- Mój Boże. - Dziękuję.
- Co za dziura! - Piękne mieszkanie.
- Słuchajcie... - I najlepsza lokalizacja.
- Piękne. - Jest piękne.
- Dzięki. - Super pachnie.
- To zasługa Johna. - Tak.
Napijecie się czegoś?
Przynieśliśmy to.
Przypomina trochę Hibiki.
- Dzięki. - Dziękujemy.
Nie dziękuj nam.
Ta jest od szefa.
Jest rzadka i mocna, nie dla osób o słabym sercu.
Pomyśleliśmy, że będzie pasować do okazji.
- „Smacznego”. - Tylko.
Jedno słowo. Bez tajemniczej
wiadomości.
A dostajecie wiadomości?
- Tak. To znaczy... - Tak.
Mieliśmy jedną porażkę,
dostajemy wiadomości.
To nie było jak...
To była kwestia techniczna.
Mieliśmy coś zrobić,
- a było... - Tak.
To nie była nasza wina.
- Nam się to nie przydarzyło. - Tak.
Tak, to... Wiecie,
- to tylko raz. - W życiu.
- Zdarzyło się raz. - Tak.
To nic takiego.
Nalejesz nam drinka, kochanie?
- Jasne. - Tak.
- Oprowadzisz mnie? - Oczywiście.
- Chcesz... - Świetnie.
- Piękny dom. - Chłopaki zaczną tam?
Studio jogi było niesamowite,
ale to jest...
Jaki wielki pokój!
Nasz prowadzi do małego ogrodu na dole,
ale jest dużo mniejszy.
Fajnie.
Muszę przyznać, że Firma ma zaskakująco
dobry gust.
Właściwie to ja go kupiłam.
- Tak? - Tak.
Tak.
Kupuję sztukę, odkąd zaczęłam zarabiać.
Masz świetne oko.
Tego nie można kupić ani się nauczyć.
- To miłe. Dziękuję. - Poważnie.
Cześć, mały kotku.
To Max.
Cześć, Max.
Czy to...
Schron.
- To dziwne miejsce na schron. - Wiem.
Powinien być w piwnicy.
- Tak. - Tak.
Nie martwiłabym się tym.
Z takim czymś możesz zaufać Firmie.
Optymalizacja przestrzeni,
skuteczność i tak dalej.
Nie wiem, jak oni to robią.
To różnica między nami a resztą.
Nigdy nie używamy naszego.
Naprawdę?
Tylko by podsłuchiwać.
- Robiliście to? - Nie.
Mój Boże, spróbuj.
Nie wybrałaś tego?
Nie. Nie kupiliśmy go.
Klasyka.
Wiem, to jest...
Robimy sobie wspólne odprawy.
Boję się, że coś przegapię.
Rozumiem. Ja robię nasze.
Wszystkie robisz sama?
Tak. Widziałaś mojego Johna?
Jest niesamowity, ale pisanie kiepsko mu idzie.
Omija mnóstwo szczegółów.
Ale nie oddałabym go.
Cieszę się, że nas dopasowali.
Myślisz czasem o tym, kim oni są?
Firma.
Kiedyś tak.
I to dużo.
Zwłaszcza na początku.
Ale mogę dać ci jedną radę?
- Tak. - Od Jane do Jane?
Nie poświęcaj własnego szczęścia.
Firma się tobą zajmie.
Musisz tylko poprosić.
Jane, kochanie, jemy!
Umieram z głodu.
Zaczepiłem stopę o górną część klatki.
Bez bielizny!
Bez!
Więc klejnoty... Były na wolności.
Mówisz im:
„Trzymajcie się, chłopaki!”
„Trzymajcie się!”
Nie, ale słuchaj...
To dobra lekcja, prawda?
Zawsze trzeba mieć na sobie czystą bieliznę.
Nigdy nie wiadomo.
Też tak mówię.
- Mówi to... - Cały czas.
- Non-stop. - Wybacz, moja wina.
- Nie twoja. - Moja.
Była moja.
To było nieporozumienie.
Ale my po prostu
- byliśmy... - To wszystko moja wina.
Słuchajcie, kochani.
Zgranie się
zajmuje trochę czasu.
- Tak. - Tak.
Zwłaszcza na początku.
Nam idzie już lepiej.
Tak.
Jak długo...
Jakieś pięć, sześć lat.
Chwila, więc nie zaczęliście razem?
Ja zmieniłem partnerkę.
Musiałem znaleźć nową Jane.
Szczęściarz ze mnie.
Ogromny szczęściarz.
To prawda.
Ze mnie też.
Jest bardziej dojrzała...
Jesteśmy...
kompatybilni.
- To świetnie. - Świetnie.
Jak idzie wam
przyjmowanie poleceń od Kiera?
- Dobrze? - Kiera?
- Kierownika.
My...
Nazywamy go Hejhej.
- Hejhej? - Hejhej? Jak słodko.
Bo zawsze...
Od tego zaczyna maile.
- Wita się. - „Hej, hej”.
Pomyśleliśmy:
„Co za słodki kot z kreskówek”.
- Wiecie... - To słodkie.
- Hejhej. - Ciekawe.
- I tak zostało. - Tak, świetnie.
Jest świetnie.
Chociaż ciężko.
Trochę zajęło nam zrozumienie parametrów...
- Chwila. - Tak.
Na jakim poziomie jesteście?
- Wysokiego ryzyka. - Tak.
A wy?
Bardzo wysokie.
- Tak. - Wow.
Lubimy to.
- To pasuje do obu naszych osobowości. - Tak.
Ale kto wie? Może pewnego dnia
wymienię to wszystko na niskie ryzyko.
- Zrobiłbyś to? - Tak.
Włożę uniform i...
- Jasne. - I dostarczę kilka paczek.
A gruszki urosną na wierzbie.
Dostawcy...
- Tego nie wiesz. - To Smithowie.
...dobrze zarabiają.
To niskie ryzyko. Goście, którzy dawali nam...
- Ci... - To ma sens.
Moglibyście przejść na niskie ryzyko?
- Nie. - Może.
Ja nie. Nudziłabym się.
- Zrobiłbyś to? - Tak.
Coś fajnego. Jak ogrodnik...
Wiesz, kiedy to się skończy. Powtarzasz to tylko.
Choć pewnie jest w tym coś smutnego.
James Bond dostarczający jadalne kompozycje.
Nie byłoby zbyt fajnie.
Chcielibyście podnieść poziom?
Myślałam o tym.
- Tak. - Tak.
- My próbowaliśmy obu. - Tak.
Bardzo wysokie ryzyko to mała różnica,
tylko forsa i korzyści są lepsze.
Tak, jasne.
Myślę, że moglibyśmy...
Moglibyśmy to zrobić. Spróbowałabym.
- Tak. Ja... - Byłabym
- zainteresowana. - Oczywiście.
Fajnie byłoby spróbować.
- Tak. - Kiedyś.
- Tak. - No dobra...
Jak tam w łóżku?
Jak wam się układa? Jako parze.
- Co... - Tak.
- Jest super. - Super.
- Jest super. - Naprawdę.
No co? Jest!
Wiem! Wtrącam się. Przepraszam.
- To zadziwiające. - Tylko...
- To fascynujące. - Mamy...
Na początku mieliśmy zasady...
- Tak. - Żeby
ze sobą nie spać.
- Co? - Co?
Na początku.
- Ale potem... - My...
- Zdarliśmy z siebie ubrania... - Jak? Tak.
- Od razu. - Daliście radę?
Nie mogłam się oprzeć.
To nie było tak długo.
Musieliśmy zabić,
by wejść w nastrój.
Tak było...
Nie rozumiem. Mieszkacie razem,
robicie razem te szaleństwa, ale...
- To naturalne. Seks... - Tak.
- ...wisi w powietrzu... - Jasne.
Nie chciałam, żeby to się skomplikowało.
Jesteśmy partnerami biznesowymi. Wiecie.
Nie chcieliśmy, żeby to było zagmatwane.
I nie jesteś zazdrosna?
Nie.
Jest jak robot.
Nieprawda.
Nie jestem zazdrosna.
Przykro mi, że ty jesteś.
Chcę wiedzieć...
Ja wariuję, jak on flirtuje
- na misjach. - Naprawdę?
- No. - Brzmię, jakbym lubiła zasady,
ale zawarliśmy pakt...
Znowu pakty.
Jak zaczynaliśmy,
że zarobimy pieniądze.
A kiedy już to zrobimy,
- to się rozstaniemy. - Tak.
O nie.
Przestań.
Przepraszam.
Że niby moglibyście
zerwać i odejść...
Wyobrażasz sobie, gdyby Firma na to pozwalała?
Mój Boże.
Muszę się napić.
Proszę... Woda.
Tak, tu stoi woda.
Nie. Coś mocniejszego. Jak...
- Mamy... - Za tobą jest bar.
- Przepraszam. - Tam.
- Nie. - Nie, w porządku.
- Fajnie, że cię to śmieszy. - Śmiałaś się.
O stary.
Gdyby Firma was nie sparowała,
bylibyście kompatybilni?
Myślę, że...
Nie wiem, myślę, że Jane jest
taka mądra, a ja...
Nigdy nie spotkałem kogoś takiego jak ona.
Tak, ja naprawdę go szanuję.
Myślę, że ma...
Ma dobre serce.
Tak, ja...
Jeden. Kicha trójkami.
Zdrówko.
No.
- Kicha trójkami? - Tak.
- Dwa. - Mój Boże.
Więc teraz...
Teraz wielki finał.
Nie, jesteśmy uczciwi.
Nie wiem, komu kibicuję!
Nie.
Nie. Dawaj!
- To siłaczka. - Muszę przyznać.
Ona nie wygląda na...
Wbijasz mi paznokcie w żyły.
- W żyły. - Nie zganiaj na nie.
Dawaj!
Wow! John!
- Dostałem skurczu. - Co za siła.
- Długo to trwało. - Dziękuję.
- Jest jak zwierzę. - Dziękuję.
Mam silne mięśnie brzucha.
Ale nie było łatwo cię pokonać.
Bywało mi łatwiej z większymi facetami.
Chyba ściemniasz, ale spoko.
To komplement.
- Jestem silna. - Dobra.
O stary.
Czy to Eminem?
- To? - Tak.
To The Clipse.
Lubię Eminema. Występuje jeszcze?
Chyba tak.
Kilka lat temu widziałem go na jakimś festiwalu.
Był główną gwiazdą. Pamiętam,
pomiędzy piosenkami powiedział:
„Pokażcie palec i powiedzcie:
»Pierdol się, mamo«”.
- Zapadła dziwna cisza. - Nie.
I wszyscy stwierdzili:
„Nie ma mowy. Kochamy nasze mamy.
Musisz pogadać ze swoją”.
Mówiliśmy: „Wybacz jej
- i sobie”. - Pracuj nad tym.
- Właśnie. - Tak.
Jesteś dość stary, żeby to zrozumieć.
- Tak. - To na ciebie wpłynęło.
John ma obsesję na punkcie mamy.
- Nie mam. - Kocha ją.
Kocha mamę.
- A kto nie? - To dobra cecha.
- Tak. - Tak.
Jak Eminem mógł się za to odkupić?
- Jak? Jak... - Słuchaj...
- ...mógłby być spoko? - Trudno być...
Trudno być starym, sławnym i pozostać chuliganem.
- To niemożliwe. - No.
Tak nie można.
Kto zrobił się fajniejszy z wiekiem?
- Kto? - No.
- A Madonna? - Nie.
- Nie.
Dolly Parton.
- Dolly Parton. - Trafiłaś.
Pieprzona Dolly Parton.
- Jest coraz lepsza. - Tak.
Coraz lepsza.
Taki klimat. Podobnie jak...
Sade.
Sade!
- To jest to. - Mój klimat.
Trafiłaś. To są asy.
- To jest to. - Wymyśliliśmy to.
Chcecie dokładkę?
Ja poproszę gałkę orzechowych.
- Ja dziękuję. - Dobrze.
- Tylko gałkę. - Nie ma problemu.
- Sade. Co za piękność. - Tak.
Jaka jest...
Jaka jest wasza najbardziej szalona misja?
Tak.
Bali.
- Bali. - Bali.
Tak. To było szaleństwo.
Co to było?
Musieliśmy...
wyciągnąć kogoś z więzienia.
O wysokim rygorze.
Żadnej łączności, broni,
- żadnej osłony. - Nic.
Prawda? Nie... To były
- bardzo... - Żadnego wsparcia.
...specyficzne parametry.
Co zrobiliście?
Chciałbym, żeby ktoś powiedział mi o tym wcześniej.
Jest sposób,
by wydostać się z każdej sytuacji,
nieważne jak trudnej.
To twój oddech.
Jeśli potrafisz go kontrolować,
możesz kontrolować wszystko.
To kluczowe.
Oddychanie?
Mocne.
Poza tym dobrze mieć plan.
Ale bądź gotowy z niego zrezygnować.
Trzeba opanować szybkie myślenie.
Być rozsądnym, ufać instynktowi,
- przeczuciu. - Tak.
- Słuchać. - Słuchać.
Tak.
Uczę się tego.
Czujecie czasem dziwne emocje po misji?
Tak.
To naturalne.
Kiedyś musieliśmy zabić innych Smithów.
Czemu?
Może się rozwodzili.
- To tylko Häagen-Dazs? - On żartuje.
- Są zajebiste. - Są z ryneczku.
Z jakiejś farmy na północy.
Która godzina?
Spóźnimy się.
- Musimy iść. - Kurwa.
- Co? - Co?
Tak. Jesteśmy w pracy.
Jest środek nocy.
Dziękujemy. To był piękny wieczór.
- Jasne. - Dzięki za wizytę.
- Nie możemy zostać. - Super gotujesz.
- Ja u ludzi... - Mówię tylko...
- ...zmywam. - Kolacja była pyszna.
Jesteście na misji?
- Tak. - Jesteście...
Dużo piliśmy. A wy idziecie...
na misję...
Tak jest zabawniej.
- Mój Boże. - Tak.
- Co za wariaci. - No.
- Wow. - Właściwie to... Czekaj.
Właściwie to...
Wiecie co?
Naprawdę?
- Chodźcie z nami. - Tak.
- Miałam to powiedzieć. - Boże.
- To świetny pomysł. - To dozwolone?
- Kogo to obchodzi? - Właśnie.
- Chodźmy. - W ten sposób
spróbujecie bardzo wysokiego ryzyka.
- Tak. - Idealna szansa.
Chodźcie.
Będzie jazda bez trzymanki?
Nie, zobaczysz. To jak... Nie.
Podzielimy się forsą.
Może wam się spodoba.
- Jak nie, to nie. - Dobra.
Chcesz to zrobić?
Tak.
Chcę to zrobić.
Dobra.
- Super. - Zróbmy to.
Idźcie się przebrać.
Czekamy na dole. Ja prowadzę.
- Chodźmy. - Dobrze.
Dobra. Proszę...
Wypij to.
Dlaczego?
Myślę, że biorą na dole kokę.
- Poważnie? - Okej.
Gdybyśmy ich potrzebowali.
Na pewno dasz radę?
- Tak. - Tak?
W porządku.
Przesadziliśmy z deską serów?
Żartujesz? Smakowało im.
Ledwo jej dotknęli.
Nie smakował im kurczak.
- Był dobry. - Pewnie.
Nie.
Nie dla słodkiego kurczaka.
Zjedli wszystko.
- Przebiorę się. - Dobra.
Włóżcie je pod ubranie.
W dyskretne miejsce.
Najlepiej na dolną część pleców.
To nadajniki.
Będziemy znali swoje pozycje.
Nasi nowi przyjaciele. Nie możemy was zgubić.
Jakie jest zadanie?
Coś naprawdę łatwego.
Taka próbka dla was.
- To dostawa. - Patrz na drogę.
To...
To dostawa bardzo wysokiego ryzyka.
Bardzo wysokiego.
Dobra, chodźmy.
Weźcie te torby. To dla ciebie. I mamy...
- Nie taka ciężka. - Dziękuję.
- To dla ciebie. - Dobrze.
Nie, w porządku.
- Dobra, chodźmy. - Jasne.
Chodźmy!
Kto tu dziś jest? Wiesz?
Powoli, Gary.
Gary. Mój Boże.
Co jest w torbach?
- GPS, iPhone'y. - I broń.
- Daleko lecimy?
Nie wiem. Zapytamy Gary'ego.
- Chodźmy. - Hej, jak długo?
Tyle, co ostatnio.
Wiesz co, ja zostanę.
Nie więcej niż kilka godzin.
- Najpóźniej o świcie. - W domu o świcie.
Zostawcie torby po wylądowaniu.
- Tym gościom. - A wy...
Nie lecicie z nami?
- Nie. - Nie.
- To będzie łatwe... - Tak.
- Bawcie się dobrze. Będzie łatwo. - Spontan.
- Będzie super. - Nie o tym...
- Zadzwonię. - Nie.
- Nie zrobię tego. - Zadzwonimy.
Ale ja nie... Nie to myśleliśmy...
Czekaj, co?
Zostawcie telefony w helikopterze.
To gorąca strefa, więc zostawię was i zatoczę koło.
Paliwa jest mało, więc macie 30 minut.
To gdzieś tutaj.
John.
- W porządku. - Dobrze.
- John. - W porządku.
Jak coś, kocham cię.
Ja ciebie też.
NOWY KUMPEL PRZESUŃ, BY ODEBRAĆ
- Hej. - To oni.
Cześć.
Nie było tak źle, prawda?
Powiedziałbym, że było źle.
Tak, ten...
Ich szef nie był zadowolony. Chyba spodziewali się was.
Kurwa. Kapitan?
Szef. Facet, który nie był dzieckiem.
To nie są dzieci,
- mają 17, może 19 lat. - Tak.
Idę po wodę, chcesz coś?
Nie, dzięki. Więc jak...
Rety. Jak wyszliście stamtąd żywi?
Jestem pod wrażeniem.
Użyliśmy maczety.
To było okropne.
- Cóż, John. - Tak.
Są młodzi.
Pewnie łatwiej z nimi walczyć.
Nie, na szefa. Nie posiekaliśmy żadnych dzieci.
Co mówi?
Zabili Kapitana,
- maczetą. - Kuźwa.
- W porządku? - Tak.
Wszystko w porządku.
Myślę, że od teraz każdy powinien robić swoje.
- Tylko nas dwoje. - Tak.
Słuchajcie.
Wykonaliście większość pracy,
więc powinniście wziąć całą zapłatę.
- Sprawiedliwie. - Okej.
Tak.
- Dzięki. - Tak.
- Przeleję kasę. - Tak...
Przelejemy je wam.
Wyglądacie na zmęczonych. Odpocznijcie.
Dzięki za troskę.
Czekaj. Hej, John. Dobra.
Przeczytałem coś.
Eminem otworzył knajpę, Spaghetti u mamy.
Fajna ewolucja, co?
Tak.
Jasne.
Bardzo fajna.
- No dobrze. - Tak.
- No dobra. - Pa.
Pozdrawiamy. Na razie.
- Pa. - Pa, pa.
W porządku. Pa.
WPŁATA: 375 000 $
Co robisz?
Próbuję płakać.
BYŁA BALERINA Z ALZHEIMEREM TAŃCZY DO JEZIORA ŁABĘDZIEGO
W porządku?
Nie.
Nazwałem cię robotem.
Nie jesteś robotem. Chcę, żebyś to wiedziała.
Nie jesteś nim,
bo bywasz zazdrosna.
Bo co?
- Bywasz zazdrosna. - Nieprawda.
Nieprawda.
Runi ma dwie ręce.
Zawsze miała.
To dobre kłamstwo.
- Nieważne. - Teraz mówi: „Nieważne”.
- Nabrałeś się. - Mówiłaś, że...
Powiedziałaś...
że ma jedną rękę.
To było dobre kłamstwo.
To było dobre.
Piętnaście minut później nie nabrałbym się.
Ale byłaś szybka. Dobra robota.
Nabrałeś się.
Byliście parą.
- Tak. - A zwątpiłeś.
Masz mnie.
Powiedziałeś, że mnie kochasz.
Tuż przed maczetą.
Ty też.
Bo mieliśmy umrzeć.
Nie mówiłaś serio?
Nie, to prawda.
Co jest prawdą?
Że cię kocham.
To super.
Wal się.
Powiedz to...
No powiedz.
To mi się podoba.
Podoba mi się...
- Kocham cię. - Kocham cię, Jane.
Mówisz poważnie?
Tak.
Co za głupota.
Tak naprawdę...
Naprawdę ich nie polubiłam.
Ja ich nienawidzę.
- Tak? - Nie znoszę...
- tak bardzo. - Tak bardzo.
- Są do bani. - Nie są fajni.
- Nie. - Wcale nie są fajni.
Jakby rzucili na nas urok.
Nie wiem, co się stało.
Czemu byliśmy w nich tak zapatrzeni?
Naprawdę nie wiem. Byli tacy...
- To kichanie trójkami. - Kichanie.
- Biliśmy mu brawo. - No.
- Podobało nam się. - Klaskaliśmy...
„Dlaczego? Zawsze tak robisz?”
„Och, chodzimy na imprezy i kichamy”.
- Trójkami. - No... Trójkami.
- Ostatnie udał. - Wiem.
Pierwsze dwa były prawdziwe.
Ostatnie nie przychodziło.
No i ten cały...
To jego akcent.
- Tak. - Aż prosi się o pomoc.
- Można mu wiele wybaczyć. - Wiem.
- Gadał tak: „Musisz tylko... - Mój Boże.
...oddychać.
A ze wszystkim sobie poradzisz”.
A ty na to: „Nie wiedziałam”.
- Co? - Nie.
To byłaś ty. Potrząsnęłaś głową.
Pomyślałaś: „To jest za dobre”.
Potrząsnęłam głową.
- Żenujące. - Powiedział coś, co robiliśmy
przez całe życie.
Jakby to była jakaś magia.
Jakbyśmy nigdy
wcześniej tego nie robili.
Pomyślałem: „Oddychanie. Oczywiście. Dlaczego o tym nie pomyślałem?”.
Mój Boże.
- Wiesz co? Pieprzyć ich. - Racja.
Anna Kurzajczyk
adzór kreatywny Krzysztof Wollschlaeger