Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
TA HISTORIA WYDARZYŁA SIĘ NAPRAWDĘ.
NIESTETY.
MÚSICA
Rudy, czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Halo?
Rudy!
MAMA
Cześć, mamo.
Gdzie jesteś? Czekam na ciebie.
Jestem w barze z Haley.
Wciąż tracisz czas z tą gringa?
Mama cię pozdrawia.
Wcale nie.
Haley ciebie też.
Nieprawda.
Wracaj do domu. Zrobiłam feijoadę...
Dobrze, niedługo będę.
Czekam na ciebie.
Kocham cię, pa.
Przepraszam.
Prawie nic nie zjadłeś.
Zjadłem... Tylko że mama zrobiła feijoadę.
To co tu robimy?
Jak to? Jesteśmy razem... żebyś coś zjadła.
Nie ma nikogo prócz mnie. Nie chcę, by jadła sama.
Ale ja mogę.
Tak.
Nie, jasne, że nie. Nie rozumiem.
Po czterech latach
wciąż mam wrażenie, że muszę walczyć o twoją uwagę.
O nic nie walczysz. Kocham cię, Haley.
Czasem mam wrażenie, że jesteś nieobecny.
Jak idzie praca dyplomowa?
Idzie.
Nie zacząłeś jeszcze pisać?
- Nie, pracuję nad tym. - Pozwól sobie pomóc.
- Nie potrzebuję... - Obrona za sześć tygodni.
Przepraszam.
Pracowałem do drugiej w nocy. Jestem zmęczony.
Co?
Nic, tylko...
przedstawienia kukiełkowe w metrze to nie do końca praca.
Po obronie mieliśmy zamieszkać razem.
Tak, dalej tego pragnę.
Wynajem jest drogi.
Moi rodzice nam pomogą,
ale nie sądzę, by tak było,
- jak będziesz kontynuować... - Żadnej pomocy.
Musisz pomyśleć o czymś innym niż napiwki w słoiku.
Wiem, że tego nie lubisz,
ale to ma potencjał.
To coś więcej niż przedstawienie w metrze.
Ale może jest coś,
gdzie mógłbyś wykorzystać
całą swoją kreatywność w stabilnej pracy,
w czymś, co faktycznie dałoby zarobek.
Zerknąłeś chociaż na oferty, które ci przesłałam?
Rudy?
Rudy.
O tym właśnie mówię.
Ja staram się planować naszą przyszłość, a ty nie możesz się nawet skupić.
Może za bardzo naciskam, ale za dziewięć miesięcy...
Mam dość.
- Co? - Mam dość.
Haley? Co?
- Muszę iść. - Co ty...
- Chwileczkę. Mogę... - Muszę iść.
Co?
- Żegnaj. - Daj spokój, Haley!
Cześć, mamo.
RYTM
Drobne?
Rzucisz jakieś drobne?
Jakieś drobne?
Musisz się zmienić i karmę odwrócić
Dość długo czekała, by w końcu cię rzucić
Jesteś sam, znowu będziesz się włóczyć
Masz swoje plany, jesteś niezrozumiany
Nikogo nie masz, kryjówki żadnej też
Jesteś frajerem i dobrze o tym wiesz
Cześć wszystkim.
Jak leci?
Jestem Diego i puszczę wam parę kawałków.
Spokojnie, po co ten pośpiech?
Nie żebyśmy byli nocą na niebezpiecznej stacji metra
w Newark, nie?
Gdzie strzelają do ludzi.
Tak czy siak, pierwszy kawałek.
Nazywa się Starbucks.
To drożyzna
Dziękuję.
Wszystko się ułoży, stary.
Tak myślisz?
Nie wiem.
Pewnie nie.
Przykro mi.
Rudy!
Wstałeś już?
Wiem, że tak, czuję to.
Nie wstałem, mamo.
Dobrze. Zrobię kawę.
Błagam. Pracowałem do trzeciej.
Znów z tymi lalkami?
To marionetki.
Przecież mówię.
Chodź zjeść, zanim wystygnie.
Dobrze.
Proszę, jedz.
Dziękuję, mamo.
Rudy, musimy porozmawiać o kobietach.
Dopiero wstałem, proszę.
Powinieneś być z Brazylijką.
Mówiłaś to tysiąc razy.
Gringas nie są dobre.
Nie możesz tak mówić.
Haley się tobą nie zajmie.
Bogate nie gotują, nie sprzątają.
Może sam mógłbym to robić? Co myślisz?
To związek ze studiów, ale szkoła się kończy.
Powinieneś z nią zerwać.
Ona zerwała ze mną.
Co za zdzira.
Mamo, przestań.
Nie przejmuj się.
Znajdę ci kogoś idealnego.
- Mogę? - Mówiłem już, nie jestem gotowy.
Ja myślę, że jesteś.
Pierwszy zestaw jest niczym bez pozostałych trzech aspektów.
Opakowanie, pozycjonowanie, ludzie.
Łącznie z tym, o czym omówiliśmy: produkt, cena, promocja i miejsce.
Uwzględnijcie to w waszej prezentacji.
To wszystko na dziś.
Dostanę więcej pity?
Nie. Pita nie jest za darmo, nie rośnie na drzewach.
- Stary, daj mi... - Nie.
Nie ma mowy, brachu.
- Nie. Pita nie rośnie na drzewach! - Dupek.
- Jak tam? - Jesteś.
- Wszystko dobrze? - Tak. A u ciebie?
Przykro mi z powodu Haley.
- To smutne. - Skąd wiesz?
Daj spokój, to Newark w New Jersey.
- Plotki krążą. - Kto ci powiedział?
Mam ludzi wszędzie. Mam food truck.
Parkuję wszędzie.
Znam ludzi wszędzie!
Mama ci powiedziała?
Tak, powiedziała mi wszystko.
Zaczynam myśleć, że wziąłem ją za pewnik.
Mieliśmy wydostać się z Ironbound, zamieszkać razem.
Chcesz ją odzyskać? Będziesz próbował?
Ja...
Sam nie wiem, czego chcę.
Słuchaj. Jest bystra, bogata, ładna i bogata.
I z jakiegoś dziwnego powodu cię lubi. Nie możesz dać jej odejść!
Myślę tylko o marionetkach i muzyce.
Ona chce, żebym znalazł pracę.
Nie wiem nawet, od czego zacząć.
Wystarczy poprosić.
- Serio? - Tak.
Mogę u ciebie pracować?
Nie.
- Sam powiedziałeś. - Poprosić wszechświat.
Na dodatek mama chce mnie spiknąć z Brazylijką.
Gdyby to była moja mama,
miałaby już dziesięć dziewczyn przed domem.
- Jak w Kawalerze do wzięcia. - Moja nie.
Rozmawialiśmy o tym, nie zrobi tego.
Rudy, to jest Luana.
- Mamo... - Miło cię poznać, Rudy.
Luana to siostrzenica kuzynki Claudii z salonu, pamiętasz Claudię?
Tak, miło cię poznać.
Czy Brazylijki nie są najpiękniejsze?
Moja mama mówi to samo.
Musimy się wspierać, to ważne.
Mam trochę nauki...
Przygotowałam caipirinhe! Przyniosę je.
Brzmi wspaniale.
Usiądźcie, zrelaksujcie się, a ja zaraz wrócę.
Ja... zaraz wracam.
- Daj mi chwilkę. - Jasne.
- Co jest? - Uspokój się. Wiem, co robię.
Mówiłem, nie chcę randek.
To nie randka. Nic romantycznego. Potrzebujesz znajomych.
- To pojebane. - Nie mów tak.
Jesteś moją mamą, nie alfonsem, dobra?
Nie bądź niegrzeczny, zostawiłeś ją samą. Idź!
Wybacz, nie spodziewałem się tego.
Ja też mam brazylijską mamę.
Jasne.
Wygląda wspaniale.
Dzięki, mamo.
I nie doprowadza cię to do szału?
Takie już są, prawda?
Tak, jasne. Są najlepsze.
Ale czasem potrafią być...
zbyt nachalne.
Czasem nachalność jest dobra.
Może weźmy...
Na zdrowie.
- Przyjemnie jest. - Tak.
Dopiero co zakończyłem związek.
Ale nie była Brazylijką?
Nie.
Więc nie było to nic poważnego.
Tak...
Przepraszam, ja...
- Co? - Z ciekawości...
Jesteś tu, bo nasze mamy się znają i jesteśmy z Brazylii?
Tak.
Więc już to robiłaś? Umawiała cię z innymi?
Oczywiście.
Jasne.
Przepraszam, to pokręcone.
W czym problem?
- Nie... - Właśnie.
Po prostu...
Ty tak na poważnie?
Nie wydaje ci się to dziwne?
Aranżuje to, siedzi naprzeciwko.
Chce nam tylko pomóc znaleźć miłość.
- Czas ucieka. - To prawda.
- Czas na co? - Żeby zacząć życie.
Hipoteka, dzieci i tak dalej.
- Dzieci? Kto mówi o dzieciach? - Nie lubisz dzieci?
Uwielbia je.
Nie w tym rzecz. To strasznie dziwne.
- Nie mogę. - Twoja mama miała rację.
Potrzebujesz pomocy.
Dziękuję za drinka, Mario!
Boże, co za strata czasu.
O co chodzi? Jest idealna.
Nie znasz jej. Czemu tak mówisz?
Jest śliczna, jest Brazylijką, to wystarczy!
- Sam znajdę sobie dziewczynę. - Brazylijkę?
Co za różnica? Nie jestem gotowy.
Dopiero co zerwałem z Haley.
I była jedyną stałą w moim życiu.
Kocham cię. Chcę dla ciebie jak najlepiej.
Wiem, mamo.
Brazylijka będzie najlepsza.
Ożenisz się, założysz rodzinę, zostaniesz tutaj, w bezpiecznym miejscu...
I co będę tu robił?
Obronisz się i otworzysz sklep muzyczny.
Zaraz skończę szkołę.
Nie podejmuj decyzji za mnie.
- Nie mam wyboru. - Dlaczego?
Ty ich nie podejmujesz.
Kurna.
Kurna, kurna kurna
Kurna...
Panie Mancuso, zna pan odpowiedź?
Najważniejszy jest marketing utajony,
a następnie inkluzywny i transakcyjny.
Źle.
Ktoś inny?
Kurna.
Dziewięćdziesiąt dwa!
Kilogram dorsza!
Wziąłeś numerek?
- Nie. - Weź, proszę.
Dziewięćdziesiąt siedem.
Mamo, jest dużo ludzi. Co mam zrobić?
Świat jest pełen ludzi. W tym tkwi jego piękno.
Nie możemy zjeść resztek?
Resztek?
Stare jedzenie?
- Nie, gotuję świeże rzeczy. - Mamo.
Gotowe.
Dziewięćdziesiąt siedem!
Powtarzam, 97.
Tutaj!
Numer 98.
MELODIA
TRZYMAJ SIĘ ISABELLA
- Mamo? - Tak?
Co robisz?
Nic. A ty?
Widzimy się na dole.
Dobrze.
- Proszę, jedz. - Dziękuję.
Wstałeś dziś o czasie. Wszystko dobrze?
Tak, jasne. Nie mogę się doczekać szkoły.
Martwisz mnie.
Ej, Rybia Mordka!
Ja?
Tak, Rybia Mordka, nie?
Oberwałeś wczoraj.
- Co podać? - Jest Isabella?
Nie.
Ale mogę jej przekazać, że Rybia Mordka tu była.
Nie, dzięki.
- Na pewno? - Tak, dzięki.
To ty!
To ja. Ten z wczoraj.
Jak mogłabym zapomnieć?
Nie co dzień ktoś zostaje znokautowany przez dorsza.
Tak, wszyscy się ze mnie śmieją.
Ale to na szczęście.
- Poważnie? - Tak.
Nie słyszałam o tym.
Bo właśnie to wymyśliłem. Jestem Rudy.
Isabella.
- Miło mi. - Mnie też.
To Rio?
Tak, mama jest z Copacabany.
Carioca, oczywiście.
Widziałem twoją wiadomość.
Na rybie. Ty ją napisałaś?
Tak.
Nie zapłaciłem za dorsza, chciałem...
- Spokojnie, na koszt firmy. - Tak?
Nie pobieramy opłat od znokautowanych.
Zabawne.
Dzięki.
Jasne.
- Było... - Miło.
- Sorki. Tak. - Muszę...
Idę na targ.
- Kupić produkty. - Na rynek?
- Tak. - W Ironbound?
- Też miałem iść. - Czyżby?
- Nie. - Wcale nie.
Ale mogę iść.
- Chodź ze mną. - Dobra.
Chodźmy na targ.
Gadam jak idiota.
Lubisz dotykać ryb całe dnie?
W zasadzie tak.
- Serio? - Tak.
- Super. - Że dotykam ryby?
Nie. Że lubisz to, co robisz.
Nie jest to praca na całe życie, ale to mi się w tym podoba.
Co takiego?
Że nie wiem, co będzie dalej.
Ja od dłuższego czasu nie wiem, co dalej, więc...
I też tu mieszkasz?
Tak, z mamą. Niedaleko stąd.
Spoko.
Ale chcę się przenieść do miasta.
Tam jest wszystko.
Zależy, czego szukasz. Dla mnie wszystko jest tutaj.
Poważnie?
- Zabójstwa, wykroczenia? - Tylko na Monroe.
Czyli tam, gdzie pracujesz.
A ty gdzie pracujesz?
Studiuję.
Co takiego?
Książki, głównie.
Kończę szkołę dla mamy.
Interesują mnie inne rzeczy.
Na przykład?
Zabrzmi dziwnie, jeśli powiem, że marionetki?
- Marionetki? - Tak.
- Marionetki. - Marionetki?
Mam marionetkę, którą sam zrobiłem,
i robię musicale w metrze.
Możesz się śmiać.
Nie, uważam, że to super.
Daje ci to radość?
- Tak. - W porządku.
Chciałbym zrobić z tego show.
To moje marzenie.
Ale w tej chwili to bardziej hobby.
Zszedłem do podziemia.
To zmień poziom.
Zrób z tego coś więcej.
Porozmawiajmy o tobie. Co chcesz robić?
Nie wiem.
Na razie sklep rybny. Może coś otworzę.
Na przykład?
- Bar. Albo salon. Nie wiem. - Super.
Najważniejsze, by być tutaj.
W Ironbound?
Nie czujesz się tu zamknięta? Jak w bańce?
- Nie. - Nie?
Rozejrzyj się.
Te kolory, zapachy, dźwięki.
Kocham to.
To jest dom.
Rudy?
Wszystko dobrze?
- Tak. - Gdzie byłeś?
Nigdzie. Ja tylko...
Chyba to widzę.
To piękno.
Jakieś drobne?
Dziękuję.
Drobne?
Nadeszła dobra zmiana
Okolica nie jest już tak gówniana
Kolejna ukochana
Historia znana
Mam szansę, obym nie dał ciała
Piosenka nazywa się Czekolada.
Na smutki oraz złości
Najlepsze są słodkości
Zjedz czekoladę
Dziękuję.
Rudy! Mój synek. Jak się masz?
Dobrze, a ty?
Dobrze. Jadłeś coś?
Tak, jadłem.
Nic nie jesz.
Jem, naprawdę.
Uśmiechasz się. Co jest?
Nic. Wszystko dobrze.
- Tak? - Tak.
Łap za zmiotkę.
Rudy, jesteś singlem?
Wszystko już wiemy
Pewnie jest zdołowany
Nie smuć się, nie ma co
Uśmiechnij się, będzie dobrze
Tak, tak
Mam pomysł
Nie, nie
Jak o pomysłach mowa
Spokojna twoja głowa
Poznałeś moją córkę? To Samara
Byłaby z was śliczna para
Wpadnij do nas, przedstawię was sobie
Przyjmujecie z ulicy?
- Co powiedział? - Czy przyjmiemy go teraz.
Tak.
- Hej, brachu. - Jezu.
Przestraszyłeś mnie.
Co robisz? Bawisz się w chowanego?
Nie, czasem muszę odpocząć od hałasu.
Ten hałas to część ciebie.
Tak, ale nie lubię... Dlaczego w ogóle rozmawiam z marionetką?
Czasem potrzeba kogoś, z kim możemy otwarcie pogadać.
- A ty z kim gadasz? - Mam swoją marionetkę.
Serio?
Nie. Marionetka z marionetką? To byłoby śmieszne.
Śmiejesz się.
Ktoś tu jest szczęśliwy. To Isabella?
Co? Nie, dopiero się poznaliśmy.
To samo mówiłeś z Haley, a byliście razem jakieś 17 lat.
Cztery, spokojnie.
Dobrze widzieć cię szczęśliwym. Kocham cię.
Nie powiesz, że ty mnie też?
- Proszę. - Dziękuję.
Dorzuciłem więcej pity. Jest świeża.
Powiedz swoim bogatym... swoim rodzicom, że w parku jest Anwar.
- Muszę iść. - Przykro mi.
- Co tam? - Jak leci?
- Wszystko dobrze? - Świetnie.
Co ty masz na sobie?
To Moncler.
Ludzie tutaj mają kupę kasy.
Co stało się z Biggiem?
Wciąż mam go w sercu.
Ale to dzielnica Bublé.
Coś taki wesoły?
- Brałeś coś? - Tak po prostu.
- Napruty! - Też się uśmiechasz.
- Ja jestem napruty. - Miałem dobry dzień.
- Coś tu nie tak. - Bo?
Dziewczyna cię rzuciła, mieszkasz z mamą.
- Ty też. - Ale mamy osobne wejścia.
Obchodzę dom i schodzę na dół.
To tak jakbym wynajmował.
Wy jesteście jak współlokatorzy.
- Nie. - Dzielicie łazienkę.
Mamy piękny dzień. Daj mi się cieszyć.
Tak, jesteś napruty.
Bublé, Bublé.
- Pyszne. - Prawda?
COXINHAS JUTRO?
Kiedyś jedliśmy to z mamą codziennie. Znasz Suave Sabor?
Chodziliśmy tam.
- Jesteście blisko? - Z mamą?
Tak.
Jest moją przyjaciółką.
Żałosne?
Nie, to bardzo brazylijskie.
Czuję, że jestem wszystkim, co ma.
Rozumiesz?
Tak.
Ty też tak masz?
Nie.
Czemu?
Wróciła do Brazylii, kiedy miałam 15 lat.
Ze względu na pracę?
Dla faceta.
- Cholera, przykro mi. - W porządku.
Wszystko gra?
Tak, a co?
Zdajesz sobie z tego sprawę?
Czasem odlatujesz.
- Tak jak teraz. - Tak, właśnie się zorientowałem.
Odkąd tylko pamiętam, zamieniam regularne dźwięki w rytm.
- Czyli? - To znaczy...
Masz na myśli muzykę?
Nie. Dobra, zamknij oczy.
Co słyszysz?
Samochody.
Kroki. Ptaki.
Es-dur. Melodia. Gama.
To właśnie słyszę.
Nie mówię o tym często, ale...
Czyli odtwarzasz te piosenki w głowie?
To są chwile. Doświadczenia. Życie.
- Życie? - Brzmi to dziwnie, ale...
I to się dzieje cały czas?
Tak już mam. To przypadkowe.
To tortura czy sprawia ci przyjemność?
Czasem pomaga, lubię to.
A czasem to przekleństwo.
Często się to zdarzało, jak byłem mały.
Dawało mi to bezpieczeństwo.
- Przerażam cię? - Nie!
- Przerażam cię. - Nie.
Ale ma to sens?
- Tak jakby. - Dobra, mam pomysł.
Spójrz na park.
- Wiem, co robisz. - Co?
Chcesz się do mnie zbliżyć.
Nie, już się odsuwam.
- Nie, w porządku. - Na pewno?
Tak.
Widzisz chłopaków grających w koszykówkę?
Tak.
Przyjrzyj się im.
Słyszysz odbicia?
Tak.
Posłuchaj bardziej.
O mój Boże.
To niesamowite.
- Słyszałaś to? - Nie.
- Nie? - Nie.
Przykro mi.
- Nie słyszę tego, co ty. - W porządku.
I nie widzę tego, co ty. Ale wiesz co?
Czuję, że to czujesz.
Czuję, że słyszysz to.
I jestem trochę zazdrosna.
Rudy, to jest dar.
Popracujemy teraz trochę nad dźwiękiem.
Czterdzieści jedn milisekund
zajmuje człowiekowi interpretacja dźwięku.
Daje to możliwość dotarcia do układu limbicznego klienta
i szansę na zwiększenie rozpoznawalności marki.
Czy to ma sens?
Tak, panie Mancuso?
Czy niektórzy reinterpretują dźwięki, które już są?
Nie rozumiem.
Dźwięki, które już... istnieją.
Zamiast odtwarzać je lub produkować.
Chodzi o dźwięki niediegetyczne?
Może. Nie wiem. Tak właśnie działa mój umysł.
Ciekawe.
Dobry temat na pracę dyplomową,
którą oddajemy za miesiąc.
To przypomnienie dla wszystkich.
Hej.
Cześć.
Widzę, co robisz.
Co masz na myśli?
Udzielasz się na zajęciach, odpowiadasz na pytania.
Widzę to i rozumiem.
- Nie wiem, czy... - Możemy porozmawiać?
Tylko chwilkę.
- Haley, ja... - Mogę ja zacząć?
Wiem, że wszystko zadziało się szybko.
Po prostu...
Miałam wrażenie, że bez końca rozmawiamy o tym samym.
I nic się nie zmieniało.
Nie chciałam naciskać.
Ale to był moment na nowy etap.
Ja też jestem pod presją.
To nie przez ciebie.
Wiem, jaki jestem. Potrafię być trudny.
Znam cię, Rudy.
Przepraszam.
Byłam niemiła co do marionetek. Wiem, że są dla ciebie terapią.
- To coś więcej. - Masz rację. Przepraszam.
Masz duży talent, chcę cię wspierać.
Ciebie i twoją sztukę.
Na pewno? Bo...
To twoja mama?
Odbierz.
Nie przeszkadza mi to.
Nie, w porządku. Jestem z tobą.
Może moglibyśmy...
spędzić razem trochę czasu przed egzaminami?
Zobaczyć, jak będzie.
Tak...
Nie wiem. Ja...
Kurna.
- Co? - Powiedziałem, że to miłe.
DYNAMIKA
Raz, dwa, trzy.
Dziękuję,
Mazeł tow.
- Co powiedziałeś? - Mazeł tow.
Od kiedy tak mówisz?
- To biznes. - Nigdy tak nie mówiłeś.
Co masz na sobie?
- To jarmułka. - Nie jesteś Żydem.
To bez znaczenia.
Gdzie się podziewałeś?
Poznałem dziewczynę.
Mazeł tow.
Jest inna. Piękna, inteligentna, zabawna.
- Nigdy kogoś takiego nie poznałem. - Mów dalej.
Haley chce, żebyśmy do siebie wrócili.
Nic nie mów.
Długo byliśmy parą. Nie mogę o tym nie myśleć.
Może ma rację. Może czas dorosnąć i wyprowadzić się.
Dobra.
Ale Isabella namawia mnie, bym został,
co też ma sens. Sam nie wiem.
Kiedy zaczynałem biznes, musiałem podjąć decyzje.
Widelce. Białe czy czarne?
Czarne są eleganckie.
Shoarma, kurczak czy jagnięcina?
Kurczak nigdy nie będzie suchy.
Jagnięcina rozpływa się w ustach.
Może odpowiedź to obie, Rudy.
To okropne. Wiem, co mówisz.
Żartujesz? Pychota.
Nie to. Wiem, co masz na myśli.
Spróbuj.
Dziękuję.
Spójrz tylko. Uwielbiam to.
- Naprawdę dobre. - Jasne, że tak.
- Ale w niczym mi nie pomaga. - Osiem pięćdziesiąt.
- Mam zapłacić? - Tak. 8,50 $.
Nie rozumiem.
Czego nie rozumiesz w 8,50 $?
Dajesz radę jako przyjaciel czy każesz płacić?
Czasem obie rzeczy.
Zdecydowanie nie obie.
Ile masz teraz dziewczyn?
Żadnej. To chyba jasne?
Jeśli niejasne i mylące można określić jako „jasne”, to tak.
Zgodziłem się spędzić trochę czasu z Haley.
Nic więcej. Żadnych zobowiązań. A z Isabellą to tylko przyjaźń.
Wyluzuj. Nie osądzam cię. Możesz spotykać się, z kim chcesz.
Ja umawiam się teraz z dziewięcioma marionetkami.
I jedną skarpetką.
Ja nie umawiam się z żadną.
Nie tak naprawdę.
To skomplikowane, Diego.
Prześpij się z tym.
Trzymaj się dzisiaj z dala od obu.
Nie rozmawiaj z Haley i nie idź na targ rybny.
Rudy, potrzebujemy ryby!
Kurna.
Numer 84. 85.
Jak tam?
Rybna Mordka!
Wszystko spoko?
Pół kilo okonia.
Okoń jest na przecenie.
Tak, dzięki.
Jeszcze dorsza?
Cześć!
Tym razem okoń.
Zmiana.
- Pomóc ci? - Dam radę.
- Tak? - Tak.
Wyjątkowa okazja?
Tylko kolacja z mamą.
Miło.
Tak.
Gdzie się podziewałeś?
Uczyłem się. Dużo. Egzaminy, praca dyplomowa.
- Książki. - Książki, właśnie.
Dzięki.
Tym razem bez buźki.
Trzeba sobie na nie zasłużyć.
Jasne.
- Muszę wracać do pracy. - Tak, ja też spadam.
Nie znikaj.
Nie będę.
HALEY POUCZYMY SIĘ RAZEM?
Isabella? O której kończysz?
- Pożycz, proszę. - Nie.
- Zrób mi przysługę. - Nie ma mowy.
Oddam, obiecuję.
Będę uważał.
To moje źródło utrzymania.
Wiesz, ile dzieci wychowało się na jedzeniu od Anwara?
Wiesz, ile razy w nim spałem?
- Dam ci 20 dolców. - Zgoda.
Cześć.
Witam.
Co to?
- Nie przejmuj się. Siadaj. - Dobra.
Musisz otworzyć.
Jest zepsute. Świetnie.
Dokąd mnie zabierasz?
Dokądkolwiek.
Byle poza Ironbound.
- Dobra. - Jedziemy.
Dopiero się nauczyłem.
- Dasz radę? - Tak, zrobiłem to dwie sekundy temu.
- Ja to zrobię. - Nie, dam radę.
Jak mamy ryzykować życie, ja prowadzę.
- Znajomy mnie zabije. - Ty zabijesz nas oboje.
Zamieniamy się.
Przepraszam.
To dokąd jedziemy?
Nie wiem. Poza Monroe. Natychmiast.
- Czemu? - To niebezpieczna okolica.
Za bardzo się martwisz.
A ty za mało, w tym problem.
Chciałeś jechać poza Ironbound.
Na co masz ochotę? Plaża? Góry? Miasto?
Halo?
- Tak, przepraszam. - Wszystko okej?
To dokąd?
Wiesz co? Zaskocz mnie.
Cztery. Pięć.
Proszę pana?
Obserwuj światło.
Wiem, że miałaś mnie zaskoczyć, ale...
Rudy.
Cześć.
- Nie wiem, co powiedzieć. - To nic.
W końcu to nie twoja wina. Prawda?
Po prostu... Kto by się spodziewał?
Tak, ja nie...
Choć kulka w najgorszej części Newark? Można się spodziewać.
To powierzchowna rana.
Powierzchowna.
Zostanie ci jakiś tydzień temblaka.
- Myślałem, że życia. - Tak.
Przez tydzień będę cię dręczył.
- Daję ci pięć dni. - Pięć, zgoda.
Tak, zgoda.
To najdziwniejsza randka, na jakiej byłam.
Nie wiedziałem, że to randka.
- Przestań. - Dobrze wiedzieć.
W porządku.
Było fajnie, mimo wszystko.
Bawi cię to?
Trochę tak. To coś innego. Wyrwałem się z rutyny.
Praca, szkoła, mama, całe to...
Nie wciągaj w to mamy.
- Rodzina to dar. - Tak, wiem.
Powinieneś do niej zadzwonić.
- Nie. - W tej chwili.
- Nie ma mowy. - Tak.
- Nie. - Zadzwoń do mamy, Rudy.
Spanikuje.
Więc nic jej nie powiesz? Musisz.
To nie... Nie zrozumiesz tego.
- Przepraszam, nie chciałem... - W porządku.
To nic.
Masz rację, nie zrozumiałbym.
- Choć chciałabym. - W ogóle nie rozmawiasz z mamą?
Rozmawiamy od czasu do czasu.
Zrobiła, co było dobre dla niej.
- Ale chciałabym... - Co?
Nie wiem. Żeby wzięła pod uwagę też moje uczucia.
Wzięła pod uwagę mnie.
Wiem, to trochę samolubne.
Słyszysz je? Dźwięki?
- Doktor Robinson, 812. - Rudy?
Dobrze.
To pomaga?
Tak.
Wiesz...
Nie wiem, co to jest, ale odkąd się poznaliśmy,
czuję, że jest między nami więź.
Ty też tak czujesz czy...
Tak. Dzięki Bogu.
Nie jest to dla mnie coś normalnego.
Dla mnie też nie.
Dlatego to takie dziwne.
W dobrym znaczeniu. Ale też...
- Super. - Przerażające.
Przerażające też. Bardzo.
HALEY COUNTRY CLUB JUTRO?
- Cholera. - Co jest?
- Haley pisze. - Czego chce?
Pouczyć się w country clubie.
A co wy, 65-latki?
Uczy się tam. Nie jestem członkiem, ale ona tak.
- Wczoraj pocałowałeś Isabellę. - Co odpisać?
Daj mi telefon. Może tak?
„Haley, zostaw mnie w spokoju”.
- Co robisz? - Dobra, czekaj.
Może to:
- „Brzmi fatalnie”. - Nie, oddaj mi telefon.
- Przestaniesz? - Czekaj, ostatnie.
„Poznałem kogoś”.
- Daj mi telefon. - Co jest?
Nie piszesz tego w wiadomości.
Nagle stałeś się ekspertem.
Może tak?
- „Musimy porozmawiać”. - Co? Tak nie możesz.
- Czemu? - Nie pisze się tak w wiadomości.
Brzmi zbyt poważnie. Dodaj jakąś emotkę czy coś.
Emotkę? Jaką?
Nie wiem, buźkę albo... Może tę?
- Diego. - Co?
To dziwne. „Musimy porozmawiać” i uśmiech?
Masz rację. Kiepski pomysł.
- Skasuję to. - Czekaj.
- Wysyłam. - Czekaj, pisze coś.
Nic nie rób.
PROSZĘ
- To wszystko zmienia. - Boże.
Teraz czuję się fatalnie.
Ja też. Nie słuchaj mnie.
Skasuję to.
I co napiszesz?
„Będę”.
Nie jesteśmy w tym dobrzy.
TEMPO
Cześć.
Hej.
Widzisz tych golfistów? Zobacz.
- Widzisz? - Tak.
- Posłuchaj, jak uderzają... - Przepraszam, muszę...
- Nie mogę się rozpraszać. - Jasne.
Cholera, muszę iść. Widzimy się później?
Nie. Muszę... Mam przedstawienie.
- Okej. - Na razie.
- Cześć, mamo. - Cześć, Rudy.
Dokąd dziś idziesz?
Obiecałem Anwarowi, że się spotkamy.
- Tak? - Tak. Do zobaczenia później.
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Bardzo.
Dobra.
Cześć.
- Jak tam? - Dobrze.
U mnie też.
Pozwolisz mi zapłacić?
Dobra, ale ja stawiam kawę jutro.
Jutro nie mogę.
Dlaczego?
- Muszę się uczyć. Egzaminy. - Co za nuda.
Wiem, widzimy się niedługo, dobrze?
Tak, muszę iść.
Dobrze.
- Cześć, mamo. - Cześć, Rudy.
Jak tam?
Dobrze. Pomożesz mi dziś zamknąć?
Nie mogę.
Mam zajęcia wieczorem.
- Dobrze. - Tak.
Lepsze to niż lalki w metrze.
Marionetki, mamo.
Przecież mówię.
Nieprawda.
Źle powiedziałam?
Kocham cię.
Cześć.
Na zdrowie.
Prawdziwa cachaça.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie spóźniłeś się. Nie jak na ciebie.
Dobra, łapię.
Nie mogę dziś długo zostać.
Mam dużo na głowie.
- Jasne. - Bardzo dużo.
- Chciałbym. - W porządku.
- Na pewno? - Do zobaczenia.
- Chcesz popcorn? - Nie.
- Cieszę się, że tu jesteśmy. - Ja też.
- Przyjdziesz na brunch w niedzielę? - Tak.
- Tak? - Tak.
Ucieszą się.
- Moja rodzina cię uwielbia. - Tak, ja też ich uwielbiam.
Rudy, dawno się nie widzieliśmy. Gotowy na dyplom?
Myślę, że tak.
Oboje jesteśmy gotowi. Bardzo gotowi.
Masz jakieś plany?
- Wciąż zastanawiam się... - Jest skromny.
Musimy rozmawiać...
Kochanie, nie mogę zadać kilku pytań?
Skupiam się na egzaminach i na rodzinie.
I innych rzeczach. Muzyka, sztuka, filmy.
Jaki rodzaj sztuki?
Lubię marionetki.
Marionetki?
Haley nic nie wspominała.
Nie? Zabawne. Byłam pewna...
Pewnie nie było okazji.
Ciekawe.
Tak.
Haley mówi, że masz kilku potencjalnych klientów w mieście.
- Tak mówiła? - Cóż...
Musimy o tym teraz rozmawiać?
- To nudne. - Masz rację. Jedzmy.
Zostaw miejsce na główne danie.
To nie jest główne danie?
Rudy, przypomnisz mi, skąd pochodzisz?
Urodziłem się w New Jersey.
Ale skąd pochodzisz?
Z Brazylii.
Carla jest z Gwatemali!
Miło mi.
Cześć.
Nie mówisz płynnie?
Mamo, w Brazylii mówią po portugalsku.
Tak.
Ci ludzie to rasiści.
Dziękuję, Carlo.
Pośladki!
Słucham?
Gdy wpiszę w Google'u „Brazylia”, wyskakują pośladki.
Rudy, jak twoja mama?
Ma się dobrze.
Usamodzielniłeś się już?
- Tato, możesz przestać? - Tylko rozmawiamy.
Mieszkam z mamą w Newark.
Póki nie znajdziemy czegoś.
Czym się zajmuje?
Ma salon fryzjerski niedaleko domu.
Pomagam trochę, zamiatam...
Zamiatasz włosy? Ohyda.
Nietypowe wychowanie.
Nie wiem, dla mnie typowe.
Przyjechała tu z Brazylii?
Zaczyna się.
Tak.
To takie odważne. Legalnie?
- Mamo! Boże, jesteście... - Tylko rozmawiamy.
Kocham cię.
- Tylko rozmawiamy. - Kocham cię.
- Tylko rozmawiamy. - Jak makaron?
- Jeszcze nie próbowałem. - Nietypowe wychowanie.
- Nietypowe. - Kocham cię
- Tylko rozmawiamy - Pośladki!
Nietypowe
- Tylko. Tylko - Kocham cię
- Pośladki! - Tylko
Nietypowe Tylko
Kocham cię
Pośladki Tylko
Przyszłość.
Rozmawiamy o niej.
Tyle razy mówiłam.
Po studiach przeprowadzimy się do miasta
i będziemy w jednej firmie.
Prawda, Rudy?
- Cześć. - Rudy.
Chciałam cię przeprosić.
Mama robi się dziwna, kiedy pije, a tata...
Zwykle nie są tacy źli.
Mówiłaś im, że mam klientów w mieście?
Będziesz miał. Jak się obronisz.
Mówiłaś, że szukamy mieszkania...
Poruszaliśmy już ten temat.
Najpierw powinniśmy porozmawiać sami,
zanim coś im powiesz.
Tak.
Masz rację.
Ja tylko...
Pomyślałam, że skoro jesteśmy razem
i wszystko idzie dobrze...
Haley, powinniśmy porozmawiać...
Co robisz później?
Spotkamy się?
Powinniśmy się spotkać.
Zacząć od nowa. Napić się czegoś.
Porozmawiać. Ty i ja.
Dobrze.
- Tak? - Tak.
Znam świetne miejsce.
Spodoba ci się. Wyślę ci adres.
Dobra.
- Pa. - Pa.
Bracie.
Mogę jednego?
Jasne.
Dzięki.
Gówniana sytuacja, bracie.
Nic mi nie mów.
Dlaczego z nią jesteś?
To jedyna dziewczyna, z jaką byłem.
Nie chcę jej zranić.
Zranisz ją o wiele bardziej, jeśli nie powiesz, co czujesz.
Jest słabo, Diego.
Mam pomysł.
- Jaki? - Przestań być pipą.
Wiem, że to tylko kilka tygodni,
ale z Isabellą łączy cię magia.
Czas podjąć decyzję.
Decyzja numer jeden: włóż koszulę.
Wyglądasz jak Karate Kid.
Masz rację. Dam radę.
Wiesz, co masz robić, tak?
- Zerwać z Haley. - Klub ze striptizem.
- Co? - Co?
- Co powiedziałeś? - Nic nie mówiłem.
Cześć.
Świetnie wyglądasz.
Ty też.
To jest Brasilia.
Zawsze mówiłeś o tym miejscu, a nigdy nie byliśmy.
Podoba mi się.
Tak. Haley, słuchaj...
Mogę ja zacząć? Przepraszam za rodziców.
Było ciężko.
Rodzina, sam rozumiesz.
Tak. Haley...
Witamy w Brasilii. Jestem Jill, będę was obsługiwać.
Podać coś do picia?
Nie mówi po portugalsku.
Przepraszam. Coś do picia?
- Cabernet? - Dobrze.
- Dla mnie caipirinha. Mocna. - Rozumiem.
- Dziękuję. - Pomyślałam, że czerwone wino
- będzie pasować do mięsa. - Tak.
To co mówiłam, brzmi dobrze, prawda?
Co brzmi dobrze?
- Nasze plany. - Tak.
Zawsze chciałeś stąd wyjechać.
- Ja też. - Tak.
- Proszę. - Dziękuję.
- Proszę.
Na zdrowie.
Jasne.
Możemy zrobić to, o czym marzyliśmy.
Wyobrażasz sobie?
Mieszkanie z balkonem z widokiem na Hudson.
Możemy mieć psa. Będzie parking.
- Pasuje to do nas. - Tak.
Zaczekaj chwilkę, muszę iść do łazienki.
- Muszę iść. - Jasne.
- Zaczekaj, dobrze? - Tak.
Rudy!
Cześć.
Kurna.
- Cześć. - Jak się masz?
- Co tu robisz? - Biorę na wynos.
Otwieram jutro sklep, muszę wstać wcześnie.
Tak.
A ty?
Ja też. Odbieram jedzenie dla mamy.
Może zaczekamy razem?
Tak. Ma to sens, prawda?
- Tak. - Tak zróbmy.
Oczywiście. Więc tak.
Caipirinha?
Jezu Chryste.
Dziękujemy.
Dziękuję.
Na zdrowie.
Spokojnie.
Mam sporo stresu.
Cała ta nauka.
Czyli nie unikałeś mnie?
Nie. Boże, nie myśl tak.
Utknąłem w cyklu: praca, szkoła, mama.
Jak praca? Jak marionetki?
- Dobrze. - Tak? Zabrałeś je na wyższy poziom?
Co?
- Marionetki. - Zabrałeś je wyżej?
- Z podziemia? - Robię, co mogę.
Wszystko dobrze?
- Wspaniale. A u ciebie? - Tak.
- Nie wyglądam? - Nie.
O co chodzi?
Bardzo cię lubię. O to chodzi.
Muszę tylko coś poukładać.
Wciąż to powtarzasz.
Tak. Chcę...
Chcę ci powiedzieć...
Muszę się wysikać.
- Zaraz wracam. - Tak, idź.
Przepraszam.
Kolejka była długa.
To nowy drink?
Tak. Zamówiłaś?
Nie, czekałam na ciebie.
Wszystko dobrze?
- Tak. - Wydajesz się jakiś nieobecny.
Nie, jest dobrze.
Ja tylko... Zacząłem wcześniej mówić...
- Haley... - Tak.
...że jestem głodny. I ty też jesteś głodna.
To chciałem powiedzieć.
- Powinniśmy zamówić. - Tak, zamówmy.
Tak zróbmy.
Wszystko dobrze?
Tak. Odczep się.
Spokojnie, chcę tylko pomóc.
Dzięki, dam sobie radę.
Nie dasz rady.
Żonglujesz między dwoma jak jakiś dupek.
To trudne. Staram się.
Przyjąć zamówienie?
Tak. Weźmiemy rodízio da casa.
- Dobrze wymówiłam? - Świetnie.
Razy dwa.
Czy to mięso?
- Tak. - Świetnie.
Serwujemy tu steki.
Rodízio na czternastkę.
Tak, świetnie.
Kolejny drink?
Tak, poproszę.
- Zabiorę. - Chciałem powiedzieć...
Tylko się nie gniewaj.
Możesz, ale proszę nie.
Gdy cię nie było,
znalazłam kilka mieszkań
i zapisałam je sobie. Pokażę ci.
Powiedz jej prawdę.
- Słuchaj... - To jest idealne.
To skomplikowane.
- Proszę. - Piękne.
Można iść na pieszo do Penn. Na pieszo.
- Nie wierzę. - Posłuchaj.
Wyobrażasz sobie nas tam?
- Nie. - Zaczekaj...
Chcę coś powiedzieć.
- ...widok jest nieziemski. - Mogę coś powiedzieć?
Przepraszam, ja...
Po prostu bardzo się cieszę, że zaczynamy od nowa.
Cholera. Beatriz. Moja mama.
Znajoma mamy. Pójdę się przywitać.
- Jasne. - Przywitam się i wracam.
W porządku.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Co w ogóle znaczy „oba”? To „oba” czy „oba!”?
To kolejny drink?
- Tak. O czym rozmawialiśmy? - Tak?
Wszystko dobrze?
- O czym rozmawialiśmy? - Mówiłeś coś...
Sama nie wiem, cały czas coś mamrotałeś.
Jedzenie jest już gotowe?
Spieszysz się?
Jasne, że nie. A ty?
Jasne, że tak.
Powiedzieć ci coś zabawnego?
Znasz powiedzenie „vai catar coquinho”?
No jasne.
Wiesz, że znaczy „idź zbierać kokosy”?
Jeszcze tydzień temu myślałam,
że to „Idź zbierać kutasy”.
Nie wierzę. Serio?
- Tak. - Lubię ją. Fajna jest.
Zamknij się.
„Cocozinho”, „coquinho”.
Powiedz jej o gringa.
Muszę ci coś powiedzieć. Nie byłem z tobą szczery.
Wszystko dobrze?
Tak. Kończy ci się napój.
Przyniosę ci nowy. Dobra?
Tak. Ale co chciałeś powiedzieć?
Co z twoją znajomą?
Znajomą?
Tak, mówiłeś jej imię.
Bea...
Beatriz!
- Beatriz! - Tak.
Jest świetna i to prawdziwa osoba.
Tak.
Coś nie tak?
Dobra, Haley.
Problem w tym, że...
Rudy!
Wszyscy znajomi mówią, że tu jesteś.
- Mamo... - Nie wierzę. Wieczór z moim Rudym.
Maria, miło cię widzieć.
Haley, cześć.
Nie jesteście razem?
- Nie. - Kto to?
- To Beatriz? - Kim jest Beatriz?
Gdzie?
- Przywitam się. - Nie.
Isabella, miło mi. Znajoma pani syna.
To ta kuzynka z Brazylii...
- Nie. - Kuzynka?
- To kim ty jesteś? - Dobra.
- To jest Haley, moja... - Dziewczyna.
- Nie do końca. - Kto?
- Co?
Żartujesz, prawda?
Rozmawialiśmy o tym.
- Chwila. - O co chodzi?
- Wyjaśnię to. - W czym problem?
Problem jest z nami.
Te całe plany na przyszłość
to twoja wizja, nie moja.
- Właśnie. - Mamo, proszę.
- Ja już pójdę. - Nie, zaczekaj.
Rudy, mówisz poważnie?
Chciałem, żeby nam wyszło.
Ale nie mogę. Nie widzę tego.
Od kiedy?
Od niedawna. Szczególnie od dzisiaj.
Nie widzę tego, Haley. Próbowałem.
- Ja też nie. - Mamo, proszę.
Włączę się. To nie ma sensu.
- Ja nie... - Niech zgadnę.
Tak, poznałem kogoś.
- Mnie w to nie wciągaj. - Nie.
- Wiem, że to kiepskie. - Uspokój się.
Próbowałem ci powiedzieć,
- ale nie wiedziałem jak. - A mnie?
- Chciałem dzisiaj. - A mnie?
Nigdy!
- To ciebie nie dotyczy. - Dotyczy.
Nie.
Nic nie rozumiem.
Chodzi o to, że chcę być z tobą,
a dziś chciałem zerwać z nią.
Źle to brzmi.
- Pójdę już. To za wiele. - Isabella, proszę...
- Rudy... - Haley...
Dupek z ciebie.
Nie... Wytłumaczę ci to.
Porozmawiamy w domu.
Mam dość.
Kurna.
DYSONANS
Fajnie, że wpadłeś.
Gdzie jesteśmy?
Nie wiem. Nigdy tu nie byłem.
Nigdy... Jesteś tu pierwszy raz?
Nie, bywałem tu już.
To bywałeś czy nie?
Coś ci powiem. Wyglądasz jak gówno. Jak kumpel kumplowi.
Dzięki, doceniam to.
Miałem ciężką noc. Pamiętasz randki z obiema?
Uważałem, że to fatalny pomysł. Zrobiłem to.
Cholera, nawaliłem równo.
Stary, mam 35 lat i wciąż żyję w ten sposób.
Dlaczego mnie słuchasz?
Czterdzieści lat, a tak wygląda moje życie.
Czekaj, to 35 czy 40? Pogubiłem się.
Musisz mieć 35, by potem mieć 40.
Kiedyś miałem 35.
Mam coś dla ciebie.
Coś, co podniesie cię na duchu.
Co to?
Uspokoi cię i sprawi, że zwariujesz.
Albo zwariujesz i uspokoisz się. Nie pamiętam kolejności.
To uspokoi mnie czy mi odwali?
Uspokoi i zwariujesz. Albo na odwrót.
- Nie znam kolejności. - Dobra.
To Hand Grenade.
Co takiego?
- Hand Grenade. - Co w nim jest?
A co może być w granacie?
- Nie wiem. - Coś, co wybuchnie.
Wybuchnie w twoim brzuchu.
To niebezpieczne?
Niebezpieczne i bezpieczne.
To dla ciebie.
Spokojnie.
Pociągnij zawleczkę.
Toast. Do dna.
Powoli, kolego.
Jak to?
Po łyczku. Czemu wypiłeś wszystko?
- Tak mi kazałeś. - Nieprawda.
- Ty nie wypiłeś całego? - Nie, łyczek.
Mówisz jedno, potem coś dokładnie odwrotnego.
Nieprawda. Choć może i tak.
Nieważne. Sam nie wiem.
Widzę, że już luzujesz.
Powiem ci coś. Spójrz na mnie.
Nigdzie się nie wybieram.
Anwar jest z tobą.
- Będę tu, rozumiesz? - Tak, dzięki.
- Doceń to. - Anwar!
Widzę cię. Nie uciekniesz mi.
Nie uciekam.
Dokąd idziesz? Chodź tu!
To zmień poziom.
Rudy...
Dupek z ciebie.
Gówniana sytuacja, bracie.
Czy Brazylijki nie są najpiękniejsze?
Wszystko dobrze?
Pomaga?
Proszę, jedz.
Jak się czujesz?
Nie pamiętam nawet... Jak tu wróciłem?
Anwar cię przyprowadził. Było bardzo późno.
Spałeś. Martwiłam się, wciąż się martwię.
Przepraszam, mamo.
- „Przepraszam”. - Nie zasłużyłaś...
To coś zmienia?
Nie zasłużyłaś na tę reakcję w barze.
Przepraszam, okłamałem wszystkich.
Byłem gównianym synem.
- Wcale nie. - Tak.
Nie chcę tego słyszeć.
Wszystko zepsułem.
Wszystko się ułoży.
Skąd wiesz? Może nie.
Dlaczego tak mówisz?
Bo nie jestem normalny.
Mówisz to, jakby to było coś złego.
Czym jest normalność? Sama nie wiem.
Nic nie jest normalne. My nie jesteśmy normalni, zobacz.
Spakowałam się, wyjechałam z Brazylii,
nie znając angielskiego. To normalne?
Wychowałam cię sama, bez wsparcia. Czy to normalne?
Może powinnam była inaczej?
Robiłeś to, czego oczekują inni. Ale czego ty chcesz?
Powiedz, synu.
Nie wiem. Być szczęśliwym.
Co chciałbyś teraz robić?
Co daje ci szczęście?
Cóż...
Mów.
Marionetki. Muzyka.
Música.
Ten dom, ty.
Dziękuję.
I...
Isabella.
Isabella?
Tak, tak jest.
Więc co jeszcze tu robisz?
Co masz na myśli?
Rudy.
Nie chce ze mną rozmawiać.
- Nie chce rozmawiać? - Tak.
Musisz spróbować. Ja myślę, że będzie chciała.
- Poważnie? - Tak.
- Mam z nią porozmawiać? - Tak. Idź.
- Teraz? - Tak, teraz.
Idź od razu.
- Naprawdę? - Tak. Ale najpierw zjedz.
Rudy, co tu robisz?
Pozwól mi... Zanim coś powiesz, posłuchaj.
Pytałaś, co słyszę, prawda?
Kiedy jestem z tobą, słyszę to.
To twoja melodia.
Kolejna część przyszła mi do głowy dziś.
- Przestań. - Wiem.
- Ale posłuchaj. - Przestań!
Dobrze.
Co to ma być?
- Nie możemy porozmawiać jak dorośli? - Tak. Isabello, przepraszam.
Przyszedłem to powiedzieć.
Bardzo cię przepraszam.
Odkąd się poznaliśmy, od momentu uderzenia rybą,
wszystko jest inne.
To miejsce, moje życie, dzięki tobie wszystko nabrało sensu.
I zepsułem to. Bardzo.
Mógłbym oberwać jeszcze tysiąc razy tysiącami ryb,
by tylko dostać kolejną szansę.
Przepraszam.
Bzdura.
Co? Jak to?
Nie wiesz, co mówisz.
Przyszedłem przeprosić. Chcę być z tobą.
Tylko ci się tak wydaje.
Ale myślę, że nie wiesz, czego chcesz.
Chcę się dowiedzieć.
Może nie wiem, czego chcę.
Ale ja wiem, czego ja chcę. I to nie to.
Więc co? Powiedz, czego chcesz.
Chcę kogoś, kto będzie mnie szanował na tyle, by być ze mną szczery.
Kogoś, kto mnie doceni. Zobaczy prawdziwą mnie.
Ja cię widzę.
Obiecałam sobie, że więcej tak nie zrobię, a jednak.
Widziałam znaki ostrzegawcze.
Ale myślałam, że wymyślam.
Powiedz mi, czego chcesz.
Nie wziąłeś mnie pod uwagę, Rudy. Mnie i moich uczuć.
Ale robię to teraz. Jestem tu.
Bo boisz się, że mnie stracisz.
Nie.
- Naprawię to. - Rudy, przestań.
Naprawdę.
Doceniam twoje starania.
Mimo że jest już za późno.
Oboje wiemy, że to się nie uda, prawda?
Isabella...
Próbujesz naprawić coś, na co nie jesteś gotów.
- Nie, to nie tak. - To koniec.
- Ja... - Chodź tu.
Jesteś naprawdę wyjątkowy, Rudy.
Osoba, którą widziałam, jest w tobie.
Obyś ją znalazł.
Muszę porozkładać rzeczy.
Mógłbyś zabrać swój keyboard.
HARMONIA
Zmiany
ZMIANY TO NIE ROZWIĄZANIE CHYBA ŻE ZMIENISZ ICH DZIAŁANIE
MIŁOŚĆ JEST CUDOWNA, KIEDY KOCHASZ ALE CZAS NA PORZĄDKOWANIE
GDY ŻYJESZ W BIEDZIE NIE POMOŻESZ W POTRZEBIE
JAKI TO MA SENS? KIEDYŚ UMRZEMY, KTOŚ NAS POGRZEBIE
Więc spróbuj najpierw
Pokochać siebie
Frajer.
MUZYKA WSZĘDZIE PRACA DYPLOMOWA - RUDY MANCUSO
MÚSICA: HISTORIA MARIONETKI RUDY MANCUSO
Benita, proszę. Wytłumaczę.
Dobrze.
Co robisz?
Co ty wyprawiasz, Diego?
Przestań!
Uderzyłbym się w głowę milion razy,
byś tylko dała mi jeszcze jedną szansę.
- Poważnie? - Tak.
To takie romantyczne.
Prawda?
Zrób to.
Co niby?
Uderz milion razy, żebym dała ci szansę.
To była przenośnia.
Nie. Masz to zrobić. Obiecałeś.
Dobra, dobra.
Kurna.
Tak się cieszę, Diego.
Ładnie tu, prawda?
Tak romantycznie.
Chwileczkę. Muszę iść do łazienki.
Dobrze, pospiesz się.
- Jasne. Kocham cię. - Ja też.
DZIWNE MARIONETKI W DIEGO SHOW
Przepraszam, że tak długo.
- W porządku. Tak tu ładnie. - Prawda?
Szukałem czegoś miłego,
- bo zależy mi na tobie. - Podoba mi się tu.
- Co to za laska? - Co to za laska?
Spokojnie, wszystko wyjaśnię.
No to proszę.
Zaczekaj.
Więc jesteś tu, bo nasze mamy się znają i nas spiknęły?
Tak.
Czekaj. To dziwne.
Nie rozumiem, o co chodzi?
Właśnie, o co chodzi?
Skąd jest twój akcent?
Jestem z Brazylii.
Nasza gosposia jest z Meksyku. Pewnie się znacie.
Powinniśmy się zmywać. To niebezpieczna okolica.
Przestań, za bardzo się przejmujesz.
Dobra, ale żeby nie było.
Teraz mi wierzysz?
Wciąż muszę walczyć o twoją uwagę.
Co?
Jakbyś był nieobecny.
Przepraszam. Byłem zajęty... niesłuchaniem.
To koniec.
Czekaj, co?
Dokąd idziesz?
Nie, proszę. Nie odchodź.
Taki jestem, nic na to nie poradzę
Muzyka mnie rozprasza raz za razem
Chciałbym powiedzieć jej, co czuję
Lecz słów odpowiednich nie znajduję
To udręka, ale ze mnie pipa miękka
Czuję dreszcze, ale pipą jestem jeszcze
Mam wiele wad, jestem pipką
I nie jestem wart
MAMA
- Cześć, mamo. - Rudy! Jak poszło?
Świetnie. Wszystkie miejsca wyprzedane.
Gratuluję! Jutro będę.
Byłaś wczoraj, w porządku.
Gdybym mogła, bywałabym codziennie.
Tak, nie wątpię.
Jestem z ciebie dumna.
- Dziękuję. - Proszę.
Jadłeś coś dzisiaj? Nic nie jesz.
Właśnie przynieśli mi kolację.
Znów na wynos?
Jak chcesz coś domowego, przyjedź do domu.
Wiesz, że późno chodzę spać...
Oddzwonię do ciebie.
- Oddzwonię. Kocham cię. - Dobrze, pa.
ZMIENIŁEŚ POZIOM.
Przetłumaczone przez: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger
Było świetnie.
Ale zanim wyjdziesz, powtórzmy to.
Ale tym razem niech to zabrzmi dobrze.