Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bu gösteriyi depresyonda olduğumdan bahsettiğim
diğer gösterilerimi izledikten sonra bana destek olmak için izliyorsanız
size kötü bir haberim var.
Kendimi harika hissediyorum.
NEAL BRENNAN: CRAZY GOOD
Gösteriyi nasıl açacağınızı bulmak zor. O yüzden yapay zekâdan destek aldım.
Her gün ChatGPT'ye girip şöyle yazıyordum, "Komedi gösterisi açılış repliği."
İşte, bu gecenin açılış repliği de şöyle...
"İyi akşamlar götler."
Tuhaf değil mi? Trilyon dolarlık derin öğrenme söz konusu.
Yayımlanmış her kitap, her konuşma. Ama bana yaptığı öneri bu.
"Emin misin?" dedim. "Söyle işte göt" dedi. "Peki" dedim.
Siz nasıl insanlarsınız? Kriptoculardan mısınız?
Ben kripto para işlerine girmiyorum. Belki de hata ediyorum.
Paramı nerede tuttuğumu soruyorlar. Bankada. Kesin.
Daha önce hiçbir para birimine karşı olmamıştım, anlatabiliyor muyum?
Mesela hiç pesoya sövmedim. Yani...
Kriptoya dair sorunum şu. Bana kriptodan bahseden hiç kimse
daha önce bir kez bile finanstan bahsetmiş insanlar değil.
"Sen üç hafta önce DJ değil miydin? Niye para konuşuyoruz?"
Bir arkadaşım dedi ki "Kanka, çok fena kâr ediliyor."
"Para konusunda bir daha asla böyle konuşma" dedim.
Sosyal medya herkesi havalı olmaya itiyor. Bazı insanlar olmamalı.
Havalı bir finansçı, havalı bir avukat veya havalı bir doktor istemem.
Doktorum bana "Röntgenler dehşet kötü kanka" dememeli.
Bunu istemem.
Önemli işlerimin başında kim durmalı, söyleyeyim mi?
Asosyal salaklar. Şöyle bir insan olmalı.
Yağlı cilt, kötü giyim, sıfır göz teması.
Bir tutam Asperger katılmış olmalı.
Salt Bae gibi ama tuz değil, Asperger.
Erkeklerin kripto paraya tutulma sebebini anlıyorum.
Açık konuşalım, sadece erkekler tutuldu.
Kadınlar finansal riskler almaz, duygusal riskler alır.
"Hayır, Bitcoin yatırımım yok ama bir davulcuyla birlikteyim."
"Tabii, eşinden ayrılmış."
Evet, erkekler sosyal medyada kriptoya tutuldu
çünkü erkeklerin algoritmasında sıkı çalışmayı öneren girişimciler var.
Hepsinin derdi sıkı ve çok çalışmak. Spor eğitmenlerine benziyorlar.
Onlara "alkışçılar" diyorum çünkü videolarına şöyle başlıyorlar.
Ne haber millet?
Yaşınız 30'dan küçükse size şunu söylemem lazım.
Dünya tarihinde alkış yapıp peşinden iyi bir şey söyleyen biri olmadı.
JFK şöyle yapmadı.
"Ülkenizin sizin için ne yapacağını sormayın."
Martin Luther King de çıkıp "Bir hayalim var ahbap" demedi.
"Lütfen beğenip abone olun.
Hayallerimi dinlemeye devam edin ve bana destek olun."
Alkışçılardan birini takipteydim.
Sevmediğim için takipteydim. Fark etmez ama...
Kendilerini kurt adam falan sanıyorlar. "Diğerlerinden farklı yaratılmışım."
Hepsinin hiç mantıklı olmayan özel sistemleri var.
Şöyle derler, "Bakın, benim milyoner zihniyetim var.
Size yaptıklarımı anlatayım. Beş tane ikinci el araba aldım.
Depolarını doldurup Uber şoförlerine kiralıyorum.
Zarar etme ihtimalim yok."
Tabii sonra benzin fiyatları uçuyor.
Adamın bir sonraki videosu şöyle.
"Berbat bir sistem."
Öyle tabii salak. Exxon Mobil de
o milyoner zihniyetine sahip.
Hem de 1881'den beri.
İşte erkeklerin sosyal medyası bu.
Kadınların sosyal medyasındaysa bir sürü güzel, ezilmiş insan var.
Hepsi bir dramın parçası olmuş. Tüm dünya onlara karşı.
"Yolculuğuma başladığımda..." diyorlar.
Bu arada hepsinin bir yolculuğu var.
Şöyle diyorlar, "Yolculuğuma başladığımda bana kimse inanmadı.
Kadınlar şunu anlamıyor. Mesele inanmamak değil.
Kimse kendisinden başka kimsenin ne yaptığını umursamıyor.
Sizi düşünen yok. Kimse uyumadan önce
"Buraya yazıyorum, Jessica asla bir iş kuramayacak" demiyor.
Evet.
Ne yazık ki sosyal medyada çok aktifim.
Hayatımda bir manken vardı.
Yani bir mankeni takip ediyordum. Bu...
Mankenler kendilerini normalleştirmeye bayılıyor.
"Sıradan bir insan olmanın nasıl olduğunu biliyorum.
Çünkü ilk okulda tuhaf bir dönemden geçtim."
Küçümsüyorlar.
"Sıradan insan olmayı bilirim çünkü tuhaf bir dönem yaşadım."
Benim bir amputeye şunu söylemem gibi.
"Neler yaşadığını biliyorum. Benim de bazen bacağım uyuşuyor.
Anlıyorum yani. Aynıyız, aynı."
Evet, hepsi sözde manevi.
Atalardan çok bahsederler.
"Atalarımıza dua etmeliyiz.
Bize rehberlik etmelerini istemeliyiz."
Siyahiler, Esmerler ve Yerliler atalarına dua edebilir.
Beyazlar, şartlar ne olursa olsun, asla atalarınıza dua etmeyin.
Atalarımın hepsi dişsiz, İrlandalı, okuma yazma bilmeyen alkoliklerdi.
Yaşadıkları devir farklıydı
ve onların rehberliğine hiçbir şekilde güvenemem.
"Sevgilimle aramız kötü. Ne yapayım?" diye sorsam
"Onu barakaya kilitle!" der.
"Uçurumdan aşağı it, 'Rüzgârdan uçtu' dersin.
İşe yaramadığı görülmemiştir evlat."
Evet, kadınların algoritmasında atalardan bahsetmeye bayılırlar.
Çok sevdikleri bir kelime de var. Bildiniz mi?
T ile başlayan kelime.
Bakın, o anladı.
O kelimeyi biliyorsun.
Travma...
"Alenen travmadan bahseden kadınları eleştirerek
riyakârlık ediyorsun Neal" diyor olabilirsiniz.
Evet, doğru.
Ama ben bahsettiğimde farklı oluyor. Çünkü Netflix'te yayınlanıyor.
Ama yine de bu kadınların bazılarının işi gücü yalan. Siz de biliyorsunuz.
Tüm bunlar travma olamaz.
Onlara göre her şey travma. "Bugün Starbucks'ta çok travma yaşadım.
Resmen elim ayağım titredi."
Adderall bağımlısısın, o yüzden.
Ayrıca sosyal medyada anlatabiliyorsanız travma değildir hanımlar! Haberiniz olsun.
Travma fiziksel bir şeydir. Gerçekten öyle.
Bir ruh hâli değildir. Travma fiziksel olur.
Sosyal medyada açıklamalar ve müzikle paylaşmak şöyle dursun,
bedeniniz ve ruhunuz öyle bir sarsılır ki bunu aşamazsınız.
Mesela iyi bir travma örneği vereyim.
II. Dünya Savaşı.
Büyük dedelerimiz savaştaydı ve ondan bir kez bile söz etmediler.
Mesela eve dönünce şöyle demediler. "Geçenlerde Almanya'daydım.
Ortam hiç iyi değildi.
Normandiya sahillerine saldırdım, resmen öldüm.
Beni tetikleyen bir şeyi de öğrenmiş oldum.
Tetikler.
Bir şey daha. Biraz tartışmalı bir fikir ama...
Hitler toksik biri."
Şaşırtıcı bir şey çünkü travmalarla övünüleceğini hiç düşünmemiştim.
Daha şaşırtıcı olansa
sosyal medya kültürü orada olmayan insanlara bile yayıldı.
Geçenlerde arkadaşım dedi ki, "Biraz şükran duymaya odaklan."
"Güle güle" deyip kapattım.
Bir tanesi de "Haklarını tekrar düşün" dedi.
"Birazdan arayacağım" deyip engelledim.
Ben bu şekilde konuşmayacağım. Dostlarımla böyle iletişim kurmayacağım.
"Arkadaşlar bugünler için" diyorlar. Hayır, dedeler bugünler için.
Bugün biriyle konuşuyorum ve dedi ki, "Sanırım çocuklarım
salaklıklarını babalarından almış."
"İşte arkadaşlık dediğin budur" diye düşündüm.
Mesajlarınız dışarı yayılırsa ikiniz de işsiz kalacağınızdan korkmuyorsanız
o kişi dostunuz değildir. Dostluk dediğin budur.
Onu beslersiniz, ona özen gösterirsiniz ve muhtemelen şifrelemeniz gerekiyordur.
Bu arada, yanlış anlamayın. "Ülkede her şey batıyor.
Eskiler çok daha güzeldi" diyenlerden değilim.
Hayır, birçok şey eskisinden daha iyi.
Kardeşlerim, ben 10 kardeşin en küçüğüyüm, televizyon reytinglerini
ülkenin iyiliği için ölçek olarak kullanırdı.
"Eskiden 50 milyon kişi Cheers, M*A*S*H veya All in the Family izlerdi" derlerdi.
50 milyon kişi All in the Family izliyordu çünkü yapacak tek şey oydu.
Ya onu izlerdiniz ya da bahçede dikilirdiniz.
Yapabileceğiniz hiçbir şey yoktu.
Ayrıca eski televizyon mu? Delirdiniz mi?
Televizyon hiçbir zaman daha iyi değildi, olmayacak da.
Televizyonun iyi olduğunu biliyoruz çünkü bölümleri art arda izliyoruz.
Kulağa bağımlılık gibi geliyor.
Ben de öyle izleyenlerden biri olduğumu daha yeni fark ettim.
Stranger Things izliyordum ve art arda birkaç bölüm izledim.
Üçüncü bölümden sonra o küçük ekran açıldı.
"Yeni bölüme beş, dört, üç..."
"Başlat artık lan! Vaktim yok, hadi!" dedim.
"İntroyu atla! Özete de gerek yok! Üç bölüm izlemişim zaten!
Artık beni tanıyorsun!"
Her şey daha iyi.
Artık cinayetler çözülebiliyor.
Önceden bir şey yapamıyorlardı. Bir tek parmak izi al, sonrası yok.
Haftada üç dört gün
cinayet işlemek için gerekli tek şey eldiven giymekti.
Cinayet işlemek öyle kolaydı ki katiller gazeteye mektup yazarlardı.
Sadece eğlencesine!
"Sevgili Gazete, benim, katil.
Artık biraz sıkıcı oldu, o yüzden size bir ipucu.
Dört bacaklı ve akşam yemeklerini seven şey nedir? Masa. Görüşürüz."
Bu şekilde bile yırtıyorlardı.
Zodiac gazeteye bir sürü mektup yazdı
ve polis şöyle diyordu, "Bu adam bir tür dâhi.
Eldiven takıyor olsa gerek. Nasıl beceriyor bilemiyorum."
Artık her şey daha iyi.
40 yaş üstü olanlar, beni destekleyin. Dünya eskiden çok dağınık ve düzensizdi.
Güneş kremlerinin çıkışını hatırlar mısınız?
Gençler, önceden güneş kremi yoktu.
Güneş yağı vardı
ama bir sonraki hafta onun da kanser yaptığını söylediler.
"Her yerinize sürün."
Demek istediğim, beyaz insanlar kavruluyordu.
Dışarıdayken et kokusu aldığınızda eve dönme vakti gelmiş demekti.
Çünkü koku sizden gelirdi.
Peki kim bunu umursamıyor? Siyahi arkadaşlarım.
Onlara anlatırdım.
"Dostum, ikinci derece yanık oldum. Cildim kabardı."
Beyazlar 30 kat daha fazla cilt kanserine yakalanıyor.
Siyahi arkadaşlarım da diyor ki, "Neal, bu konuya tutkuyla yaklaşamıyorum."
Şunu fark etmeye başladım. Kulağa çılgınca gelecek ama bir düşünün.
Güneş, beyazların polisidir.
Düşünün. Nereye gitsek peşimizden geliyor.
Ten rengimiz yüzünden bizimle uğraşıyor.
Sebepsiz yere kuzenlerimizi öldürüyor.
Siyahi arkadaşlarıma bunu anlattığımda da "Üzerinde ne vardı?" diyorlar.
Lanet olsun.
Her şey daha iyi.
Ama depresyon ve kaygı daha kötü. Onu söyleyeyim.
İnsanlar suçu sosyal medyaya atıyor.
Bence bu, sosyal medyanın suçu değil.
Neyin suçu, biliyor musunuz? Belgesellerin.
Eskiden hiçbir şey bilmiyorduk. Her şey harikaydı.
Belgesellerle öğrenmeye başladık, hayatlarımız kötüleşti.
Belgeseller yokken şöyle şeyler diyorduk, "Evet, balina SeaWorld'de olmaktan mutlu."
Dilimizdeki en korkunç kelimeler şunlar.
"O belgeseli izledin mi?"
Yaptığınız şey her neyse mahvolmak üzere.
Yemek yerken çubuk kullanırdım. Arkadaşım "Belgeselini izledin mi?" dedi.
"Neden? Çevreye mi zararlıymış?" dedim.
"Daha beter. Pandalar birbirlerini bunlarla bıçaklıyormuş."
Lanet olsun.
Dikkatli seçmek gerek.
Yanlış belgeseli izlediğim için vegan oldum.
Arkadaşım izlemem için bir belgesel önerdi.
Konusunu sorunca dedi ki,
"Tüm diş macunlarının zehirli olduğunu anlatıyor."
Hadi lan oradan. Hayatta izlemem.
Daha geçenlerde Costco'dan 180 dolara
beş kuşak aileme yetecek kadar diş macunu aldım.
"Diş macunu yolculuğum sizi şok edecek" diyen bir salak yüzünden israf edemem.
Geçenlerde reklamcılık konulu bir tane izledim.
Birçok ülkede dinî reklam yapılamıyormuş, biliyor muydunuz?
Bizim her yanımız onlarla dolu. Bence faydasızlar.
Son Zaman Azizler Kilisesi bende asla merak uyandırmadı.
Asla işe yaramazlar demiyorum ama bu şekilde işe yaramazlar.
Bence dinî reklamlar şöyle yapılırsa işe yarar.
Seçim kampanyası saldırı reklamlarını biliyorsunuz, değil mi?
Seçim dönemlerinde bu reklamlar çıkar.
Siyah beyaz bir görüntü, meşum bir seslendirme olur.
"Steve Jones boktan herifi teki" falan der.
Los Angeles'ın son belediye seçiminde iş çığırından çıkmıştı.
"Rick Caruso evsiz insanları seks işçisi yapacak" dediler.
"Ne?"
"Dinliyorum, devam et."
Bence dinlerin yapması gereken şey şu.
Bir ay boyunca saldırı reklamları yapacaklar,
sonra oy kullanacağız.
Bu arada, burada dinî konularla ilgili çok iyi bir iklim olmadığı bariz
ama bence bu şakayı atlatabiliriz.
Anlatabiliyor muyum?
Birinci hafta Yahudilerin Hristiyanlara karşı reklamı.
Bekleyin.
Hristiyanlıkta yılda iki bayram var ama Yahudilikte bir sürü bayram var.
Bir gün öncesinden uydurduğumuz bile oluyor.
Bizi sorgulayan olursa Yahudi düşmanlığı yapıyorlar, deriz.
Ayrıca Hristiyanlığın tanrısı İsa Mesih'in kendisi bile Yahudi'ydi.
Yahudi olabilecekken niye bir Yahudi'ye dua edesiniz?
Masrafları Yahudilik karşılamıştır
ama ağ zaten bizim olduğundan para ödemedik.
Çok büyük bir alkış sayılmaz ama olsun.
Televizyon ağlarını onların yönetmesine kızdıysanız ağları Yahudiler icat etti.
Önce sinema, sonra radyo, sonra da televizyonu başlattılar. Onların sayılır.
İtalyanların salamları yönetmesinden şikâyet etmek gibi olur.
İkinci hafta.
Katoliklerin Müslümanlara karşı reklamı. Bir dinleyin.
Bu şakayı üç ay önce farklı bir dünya varken yazdım.
Müslümanlar günde beş vakit ibadet eder
ama Katolikler sadece önemli bir şey olunca eder.
Mesela CYBH testi yaptırdıklarında.
Ayrıca Müslüman kadınlar bir burka giymek zorundadır.
Katoliklikte böyle bir şey yok.
Biz kadınlara utanmayı eski usulle öğretiriz.
Psikolojik olarak.
Ayrıca İslam alkolü yasaklar ama Katoliklikte ayinlerde bile içilir.
Katoliklik, biz alkolü getiriyoruz, siz de ufak çocukları.
İşte şimdi oldu.
Seçimi ateizm kazanabilir. Burada da çok ateist var, değil mi?
Ben de eskiden ateisttim.
Sonra ayahuasca içip durunca iş değişti.
Tanrı gelip beni aldı.
Muhteşem bir ateizm reklamı yapabilirim.
Sadece 15 saniye falan gerekir.
Siyah ekran, beyaz font.
Liberalsin. Vegansın. Geri dönüşüm yapıyorsun.
Çeşitlilik, eşitlik ve kapsayıcılığa inanıyorsun.
Hadi ama! Kendini zaten herkesten üstün görüyorsun! Bitir şu işi!
Ateizm.
Din demişken, geçtiğimiz aylarda Dalay Lama'nın başı derde girmişti.
Hikâyeyi bilmiyorsanız anlatayım. Dalay Lama biriyle öpüşmüş.
Sekiz yaşında bir çocukla.
Katolik olduğunu bilmiyordum. Siz biliyor muydunuz?
Önemli bir dinî şahsiyet böyle düşünce insanlar üzülüyor.
Ben hiç üzülmedim. Kendimi daha özgür hissettim.
Dalay Lama pedofilse herhâlde biz de yere çöp atabiliriz, değil mi?
Ama neden üzüldüklerini anlıyorum.
İnsanların liderlere ihtiyacı var ve birçok lider eskisinden çok daha kötü.
Dinî liderler kötü, kurumsal liderler kötü,
siyasi liderler de çok kötü görünüyor.
91 iddianame çok değil mi? Farazi konuşuyorum.
Trump cinsel istismardan suçlu bulundu. Bildiğimiz tecavüz.
Ama tepki vermeden "Bizim hesaba yaz" deyip geçtik.
"Ülkemize neler oluyor anlamıyoruz."
Trump'ın hâlâ kazanma şansı olduğunu tamamen kabullendim.
Bana kalırsa yeni başkanımız ya hapishaneden Trump
ya da düşkünlerevinden Biden olacak. Bu kadar.
Adam tecavüzden suçlu bulundu, diyorum. Çılgınca değil mi?
Bir gösteride tecavüzden bahsetmek de zordur.
Soykırım veya kölelik gibi.
Bunlardan bahsederken kötü şekilde önemsizleştirecek misin
yoksa iyi şekilde azaltacak mısın?
Tecavüzü iyi şekilde azaltmaya çalışalım. Başarabiliriz.
Asla tecavüz şakası yapmıyoruz
çünkü cinayet haricinde birine yapılacak en kötü şey bu
ama sürekli öldürme şakası yapıyoruz.
Dostum, gösterime gelip sevgilinle en ön sırada oturursan
seni öldürürüm.
Gösterimde bere takarsan seni ortalık yerde öldürürüm.
İki cümlede de "tecavüz ederim" diyemezdim.
Babanız arayıp "Annenin doğum gününe geç kalırsan sana tecavüz ederim" demez.
Böyle bir şey yok.
Her filmin başlığında, hikâyesinde ölüm var, öldürmek var, cinayet var.
John Wick 5 fragmanında asla "Köpeğine tecavüz ettiler" demezler.
"Artık o da onlara tek tek tecavüz etmeli."
Kill Bill harikaydı.
Tecavüz Bill izleyen var mı? Ben hatırlamıyorum.
James Bond, Tecavüz Yetkisi. Daniel Craig mi oynamıştı?
"Narin Tecavüz" şarkısını hatırlıyor musunuz?
Arkadaşım bu şakayı yapmamamı söylemişti.
Nedenini sorunca "Çünkü tecavüz, cinayetten kötü" dedi.
Dedim ki, "Tecavüze uğrayıp iyileşen çok insan gördüm
ama öldürülüp iyileşen kimseyi görmedim."
Doğru, 2.000 yıl önce bir tane adam vardı, İsa Mesih. İnsanların dilinden düşmüyor.
Ölmüştü ama sonra geri gelip "Sürpriz! Tanıdın mı lan beni?" dedi.
"Tecavüz etmeniz lazımdı."
Muhtemelen bu şakayı yapmamalıydım ama gülmekten tecavüze uğradınız.
Birkaçınızın gözünden düşmüş olabilirim. Çünkü yeni düzen bu.
Birçok siyasi, dinî, kurumsal lider ve gazeteci gözden düştü
ve şimdi komedyenler üstün görülüyor.
Çok ama çok tuhaf bir şey.
Herkesin "Ellen iyi biri mi?" diye sorduğunu hatırlar mısınız?
Ellen DeGeneres iyi mi?
Ellen, yaşayan en komik insanlardan biri. Bu bir.
İkincisi, eş cinsel hakları ikonu.
90'larda televizyona çıktı, eş cinsel olduğu için dışlandı,
altı yıl sonra geri döndü ve piyasayı kavurdu.
Harika bir hikâye ama insanlara yetmiyor.
"Doğru ama iyi biri mi?" diyorlar. Çok çocukça.
"Arabam aynı zamanda tekne mi?" demek gibi.
Araban olduğu için minnettar ol işte.
"Ellen iyi biri mi?"
Hayatınızda kaç tane iyi lezbiyenle tanıştınız?
Asla kaba olmazlar ama asla şen şakrak da olmazlar.
Kamu avukatları gibiler. "Seni buradan kurtaracağız."
Evime bir tamirci çağırdım.
Benim tamircim değildi, adını Craigslist'ten almıştım
ama çok da becerikli çıkmadı.
Birkaç seferden sonra "Kevin Hart'ı tanıyor musun?" dedi.
"Evet, biraz tanırım" dedim. "Mütevazı mıdır?" dedi.
"Jeremy, sen tamircisin ama sen bile mütevazı değilsin" dedim.
Kevin niye olsun?
Sorduğu soru şu, "160 cm boyundaki o milyarder mütevazı biri mi?"
"Sence, Jeremy?
Napolyon ve Tom Cruise'u ölçek alırsak sence Kevin ne kadar mütevazıdır?
Tevazu anlamında minik Kevin'ı nerede değerlendirirsin?"
Komedyenler sürekli transseksüel haklarından konuşup sorun yaşıyor.
İşte toplum bu kadar yozlaşmış. Ciddi bir şey konuşuluyor
ve "Palyaçolara da soralım" diyorlar.
Bu konuyu niye açıyorsunuz?
"Bunu palyaçolara soran oldu mu?"
Transseksüeller hakkında oldukça tartışmalı bir görüşüm var.
Hazır mısınız?
Onlara çok kafa yormuyorum.
"Bağnaz mısın sen Neal?" Hayır, meşgulüm.
Transseksüelleri, solak Filipinlileri düşündüğüm kadar düşünüyorum.
Onlara kızgın değilim. Umarım istediklerine ulaşırlar.
Biriyle tanışırken sol eliyle tokalaşmak isterse
"Sadece sağ el! O eli elden saymıyorum!" demem.
Joe Rogan sürekli sorun yaşıyor.
Onu 30 yıldır tanırım.
İyi, kibar, komik biri. Bana karşı hep nazikti.
Pandemi sürecinde aşı karşıtlarıyla başı derde girdi.
Tıp ve bilimle ilgili şeylerden konuşurken gerçekleri söylemeniz gerekir.
Ama Joe şöyleydi, "Enteresanmış."
Başı belaya girince herkes Spotify'ı boykot etmeye başladı.
Spotify da onu ne destekledi ne küçülttü.
Tek tepkileri şuydu.
Şirket olarak resmî açıklamaları buydu.
Bir şirketin tartışmalı bir
sanatçısını veya konuşmacısını savunması tuhaf olurdu.
Subway'deki Jared gibi mesela.
Adamı indirdiler. Peki ya Subway şöyle deseydi?
"Adam pedofil olabilir ama kilo verdi mi? Verdi.
Kalorileri nasıl yaktığı bizi ilgilendirmez."
Çok yaramaz bir çocuğum.
Joe'nun podcast'indeki sorun çok uzun olması.
Ne zaman ona konuk olsam çişimi uzun süre tutuyorum.
İnanılmaz bir şey. Akılalmaz derecede uzun.
Arada yanlış şeyler söylemesi çok doğal.
Mesela hiç dört beş saat araba sürdünüz mü?
Üçüncü saat geldiğinde bir şeyler bulmaya çalışırsınız.
"Yargıç Judy'yle yatar mıydın? Doğruyu söyle."
"Bağış için falan?"
Komedyenler için tuhaf bir zaman.
Telefonu ne zaman alsam bir arkadaşımın başı belada.
"Joe Rogan yayıncı olarak elindeki sorumluluktan vaz mı geçti?"
"Dave Chappelle'e yapılan saldırı kendi suçu muydu?"
Ne bileyim. Bunlar ağır şeyler.
Komedi işine arkadaşlarımı ahlaki olarak yargılamak için girmedim.
Komedi işine masum kadınların önünde asılmak için girdim.
Beni destekleyecek misiniz?
Şakayı herkes anladı mı?
Bir diğer konu da Joe'nun popülaritesinin giderek artması.
2004 yılında bana "2024 yılında Amerika'daki
en önemli siyasi figür kim olur?" diye sorsaydınız
"The Apprentice veya Fear Factor sunucuları" demezdim. Cevabım bu olmazdı.
Ama her şey popülerleşiyor.
Akıl sağlığı da öyle oldu.
Eskiden çok az bahsedilirdi ama şimdi gerçek bir hareket oldu.
ESPN sporcuların akıl sağlığının iyi olması gerektiğini söyleyip duruyor.
Ben de herkesin akıl sağlığının harika olmasını isterim.
Ama sporcuların olmasın.
Sporcuların tam bir psikopat olması lazım. Anlıyor musunuz?
Akıl sağlığı iyi olan bir sporcu ancak asistan koç olur.
Bence öyle.
COVID sürecinde hepimizin izlediği basketbol belgeseli hangisiydi?
The Last Dance.
Sizce Michael Jordan'ın akıl sağlığı bir nebze olsun iyi miydi?
Dev gibi malikâne, bir tane koltuk.
O belgesel bize şunu öğretti.
Basketbol Michael Jordan'ın sadece hobisiymiş.
Tutkulu olduğu şeyse intikammış.
Büyük oyuncuları ateşleyen şey bu. Ödeşmek, kin tutmak gibi şeyler.
Geçenlerde restoranda bir çocuk ağlıyordu.
Babası dedi ki, "Unutma oğlum,
hayattaki en mühim şey hiçbir şeyi kişisel algılamamaktır."
Hemen araya girip "Tabii tarihin en iyi basketçisi olmak istemiyorsan" dedim.
"1985'ten kalan zıpladığın bir fotoğraf sayesinde her yıl pasif gelirden
150 milyon kazanmak ister misin?
Ayrıca sadece silüetinden nasıl bir sosyopat olduğunu anlayacağız,
giydiğimiz her şeyde o logoyu isteyeceğiz
ve Meksikalılar o logoyu kamyonlarına koymak isteyecekler."
Sebebini bilen yok.
Camın sağ tarafında beyaz Jordan logosu olur.
Bırakın antropologlar çözsün. Bilen yok.
Harika sporcuların hepsi birer deli.
Tom Brady. Sağlıklı değil.
Kariyerinin sonunu hatırlayın.
Koşarken tuvaletteymiş de telefonunu içeride unutmuş gibi duruyordu.
Tom Brady emekliliği de denedi ama sadece 10 gün sürdü.
Sonunda dedi ki, "Bu çocuklar kim lan?"
Çocukları onu oynamaya çağırınca "Sizinle oynamam" diyordu.
Tüm spor dallarının en iyi sporcusu tam bir deli. Michael Phelps.
Michael Phelps'in Olimpiyatlarda tam 23 altın madalyası var.
İkinci sırayı söyleyeyim mi? Sekiz madalya.
Duvarları yastıklı bir hücreye atılmalı. Depresyonda olduğunu hep açıkça söylerdi.
Hiç şaşırmıyordum
çünkü birkaç madalya aldığı ilk Olimpiyatlardan sonra
ot içerken fotoğrafı çekildi, sonra alkollü araç kullanırken yakalandı.
İnsanlar onun için endişelendi.
Ben hiç endişelenmedim. Tam zamanıydı.
"İşte ülkesini seven bir genç."
Bu arada, sadece erkek sporcular değil. Kadınlarda da öyle.
Mesela şu küçük jimnastikçi kızlar var ya? Kanuna aykırı olması gerekiyor.
Yarışmaları inanılmaz.
Şöyle diyorlar, "Pekâlâ, bu yoldan hızla koşarak geleceksin,
yalın ayak olacaksın
ve bir de parıldayan bir mayo gibi bir şey giyeceksin.
Sonra yolun sonuna geleceksin.
Oraya bir tramplen koyduk, tamam mı?
Biri de bir tane masa bırakmış. O yüzden şöyle yapacaksın.
Bu arada 11 yaşındasın, değil mi?
İnişi iyi yapsan iyi olur ufaklık."
Spor yarışması gibi değiller.
Sanki Jackass sahnesi çekeceklermiş de antrenman yapıyorlarmış gibi.
"Ben Johnny Knoxville. Denge tahtasındayız."
Artistik buz pateni yapan kızlar eğleniyor mu sizce?
Bence hayır.
Zorlanıyor gibi duruyorlar, değil mi?
Bu yarışmalar ne zaman olsa
kızların makyaj yapmasına ilk kez o gün izin verilmiş gibi oluyor.
Ne yaptıklarını asla bilmiyorlar.
Makyaj yaparken şöyle diyorlar. "Buraları bebek gibi yapayım.
Buraya şok, buraya korku."
O yarışmalar da inanılmaz.
Dönmeye başlıyorlar ve öyle hızlılar ki
bir noktadan sonra birer holograma dönüşüyorlar.
Düzgün bir iniş yapıp zaman yolculuğu yapmamış gibi davranmalılar.
Bitirdiklerinde de
onlara ayrılan alanda onları kaçıran insanlarla oturuyorlar.
Böyle...
Ellerinde birinin otobandan aldığı çiçekler oluyor.
"Artık gideyim mi? Serbest miyim?"
Son Olimpiyatlarda FBI'ı aradım. "Hiç kayıp kız çocuğu vakası var mı?
Buz pateni yapıyorlar da."
En iyi sporcu genelde en deli sporcudur.
Kyrie Irving.
En iyi gardlardan biri.
Beş yıl kadar önce dünyanın düz olduğunu savunuyordu.
Sonra aşı olmadığı için oynayamadı. Sonra Yahudi karşıtı bir filmi paylaştı.
"İyi oyuncu" diyordum ama bu kadarını beklemiyordum.
Tarihin en iyisi bile olabilir. Vay be.
Her spor dalında en iyi sporcu en deli olandır.
Oscar Pistorius.
Hatırlıyor musunuz? Paralimpik.
Sonra, "Sevgilisini öldürmüş, inanabiliyor musun?" dediler.
Adam bacakları olmayan bir koşucu.
Bence her şeyi yapabilir.
Dennis Rodman.
En iyi ribauntçulardan biri. Emekli oldu.
Kim Jong-un'la arkadaş ol, dediler, hemen kabul etti.
Lance Armstrong. Ben onu sporcudan bile saymıyorum.
Bence Lance Armstrong bir bisiklet bulmuş bir suçludur.
Söylediğiniz en kötü yalanı düşünün.
Şimdi de onunla ilgili bileklik sattığınızı düşünün.
Saygılar efendim.
Tabii ki hepimizin hayatı boyunca gördüğü en büyük manyak var.
Tiger Woods.
O belgeseli izlediniz mi?
Adı Tiger'dı ama Golf ve Sevişmek olmalıydı.
Çünkü elemanın yaptığı tek şey golf oynamak ve sevişmekti.
Sonra sevişmeyi bırakmasını söylediler.
"Tamam ama eminim ki daha kötü golf oynarım" dedi.
Öyle de oldu!
Formülü biliyordu. Golf ve sevişmekti. Golf ve aile kurmak değildi.
Gerçekten...
Esaslı biri olduğunu biliyordum.
20 yıl önce onu bir etkinlikte gördüm.
Korumaları yanındaydı. Korumaları da öyle iri, büyük adamlar değildi.
Siyah boğazlı giyen ufak tefek adamlardı. Gerçekten tehlikeli olan tiplerden.
Onlar yürürken ufak bir İngiliz adam koşarak geldi ve "Tiger!" diye bağırdı.
Korumaları adamı hemen etkisiz hâle getirdi.
Tiger'ın esaslı adam olduğu şuradan belli. Adam, "Tiger, yardım et" dedi.
Tiger duraksamadı bile. "Buradan ne golf çıkar ne de sevişme.
O yüzden yoluma devam edeyim."
Akıl sağlığınız için çaba sarf edin. Terapi, meditasyon, neyse.
Ama akıl sağlığınıza kavuşamazsanız
bilin ki dünyadaki en iyi şeylerin mucidi psikopatlar ve bağımlılar olmuştur.
Her icadın mucidi psikopatlar ve bağımlılardır.
Mesela Sigmund Freud. Bu adam terapi denen şeyi buldu, değil mi?
Apaçık kokain bağımlısı. Kitaplarında yazmış.
Bu arada çoğu kitabının adı Kokainden Olabilir olmalıydı.
Kokain etkisiyle çıkmış fikirler. Âdeta sesi geliyor.
"Peki, başka ne yazayım?
Hadi bakalım. Ne geliyor? Bence kadınlar penisimizi kıskanıyor.
Aynen öyle. Kıskanıyorlar. Harika!
Aynen!
Başka ne var? Bence her erkek annesini becermek istiyor.
Aynen öyle!
Şimdiye kadar yazdıklarının en iyisi buydu oğlum!"
İyi dinleyin.
Kokain olmasaydı terapi olmazdı.
Adam kokain sayesinde terapiyi popülerleştirdi!
Mantıklı da. Çünkü terapi de o kafayı çağrıştıran bir fikir.
Öyle değil mi? "Ofisime gel ve bana her şeyi anlat.
Anneni, babanı, geceleri gördüğün rüyaları anlat."
Bir saat sonra da, "Git lan buradan!"
"Tam bir hafta sonra gel."
Çok ciddiyim. Psikopatlar ve bağımlılar.
Edison kokain kullanıyordu. Wright kardeşler bisikletçide çalışıyordu.
Sizi bilmem ama bugüne dek tanıdığım
her bisikletçi bana anında uyuşturucu bulur.
Uyuşturucu kullanıyorlar mıydı bilmem ama buldukları fikir uyuşturucu fikriydi.
"Uçabileceğini düşünüyor musun?"
Sonra da, "Plajda buluşalım."
Psikopatlar ve bağımlılar. Modern mucitler bile öyle.
Elon Musk. Pek seveni yok.
Adam PayPal ve Tesla'yı kurdu. "Ama trol ve kötü bir baba" diyorlar.
Benim babam da öyle. İklim değişikliğiyle de savaşmıyor.
Ayrıca, hiç Tesla'ya bindiniz mi? Ben arkadaşımın Tesla'sına bindim.
O kadar hızlı gidiyor ki kahkaha attım.
Hayatım boyunca klinik depresyondaydım. Onlarca ilaç kullandım.
Tesla'da 13 saniye geçirdim ve ebediyen iyileştim.
Onun da esaslı biri olduğunu yıllar öncesinden biliyordum.
Bir gece Comedy Store'a geldi.
Bulunduğumuz salon bu şekildeydi.
Köşeye oturdu ve yüzünü sahneye bir kez bile dönmedi.
Hayatını yaşa manyak herif.
Köşesinde Amadeus'unu yaşıyor.
Muhteşem.
Bir tutam Asperger millet.
Bill Gates karısını e-posta üzerinden aldatırken yakalandı.
Dostum, e-postayı sen icat ettin!
Psikopatlar ve bağımlılar.
Birçok kültür de onlardan çıkmıştır.
Müziği düşün. Rock and Roll dünyasında milyonlarca uyuşturucu hikâyesi var.
Keith Richards'ın otobiyografisini okudum. Uyuşturucu seviyesi şu.
Grubun o kadar uyuşturucu suçu varmış ki Amerika'da turneye çıkabilmek için
onlara her gün test yapması için bir doktor tutmaları zorunlu tutulmuş.
Doktorun da kokain bağımlısı olması sadece altı hafta sürmüş. Hadi bakalım!
Vampir avcısı ısırıldı.
İşte rock böyle. Psikopatlar ve bağımlılar.
Hip hop da var.
Bu sesleri çıkaran normal bir insan tanıyor musunuz?
Annenize "İyi pazarlar" dediğinizde size şunu dedi mi?
Tarihin en büyük şovmenlerinden, hip hop efsanesi Snoop Dogg.
Kafası o kadar gitmiş ki bir noktada saçma sapan kelimelerle konuşmaya başladı.
Hepimiz de kabul ettik.
"Hastaneye mi götürsek?" "Stüdyoya sokalım. Bir şey çıkabilir."
Snoop neler olduğunu bilmiyor olabilir.
"Fizzle jizzle wizzle bizzle.
Bow wow wow, fizzle jizzle bizzle wizzle."
"Skechers mı? Onlarla çalışmayı isterim. Bow wow wow, fizzle."
" Martha Stewart'la program yapayım."
Bu arada onu Ellen sanıyor. Kafa gitmiş.
Kendrick Lamar.
Gerçek bir dâhi.
Söyleri biliyorsanız eşlik edin.
If Pirus and Crips all got along
They'd probably gun me down By the end of this song
Feels like the whole city go against me Every time I'm in the street, I hear...
Ayık kafaya bunlar söylenmez.
İmkânı yok.
Bir marinada dört tane yatın yanından geçiyor olsanız bile aklınıza bu gelmez.
Hakkıyla kazandığı bir Pulitzer Ödülü de var.
Aklınızdan geçeni biliyorum.
"Psikopatlar ve bağımlılar mı? Komedyenler de psikopat veya bağımlı mı?"
Şimdiye kadar evet.
Sıralayalım. George Carlin, bağımlı.
Richard Pryor, bağımlı. Bill Cosby, seçim sizin.
Lenny Bruce, Mitch Hedberg, Jogn Belushi, hepsi bağımlı.
John Mulaney bağımlı olduğunu size hatırlatmamı söyledi.
Bunlar bildiğiniz bağımlılar.
Alkolikleri saymaya vaktimiz yetmez. Akıl hastalıklarına geçelim.
Mark Twain, bipolar.
Taylor Tomlinson da bipolar.
Ben ve Sarah, depresyon. Rodney Dangerfield da öyle.
Joan Rivers da öyle.
Howie Mandel duyduğum en kötü OKB vakası.
Chris Rock, sözel olmayan öğrenme güçlüğü.
Jim Jefferies...
Bill Burr'ün sorunu ne bilmiyorum
ama aralıksız 20 yıldır ne zaman görüşsek bana bağırdı.
Çünkü bir şeyde iyi olan insanlar neredeyse sadece o şeyde en iyidir.
Karakter yaratılan oyunlar vardır ya?
Beceri, nişancılık ve hız arasında paylaştırmanız gereken 100 puan olur.
Tanrı da böyle yapar.
Bazen de çuvallar.
Mesela Tanrı, Woody Allen'ı yaratırken...
..."Tanrım, komedi ve yapımcılık için kaç puan verelim?" diye sormuşlar.
"Ne bileyim? 100 verin" demiş.
"Ama o zaman ailesini becermeme yeteneğine puan kalmaz" demişler.
Tanrı da "En kötü ne olabilir ki?" demiş.
70 yıl sonra da bir melek "O belgeseli izledin mi?" demiş.
Tanrı da "Eyvah!" demiş.
Evet, ben bu işte iyiyim ama ilişkilerde iyi değilim.
Sebebini de çok yakın zamanda fark ettim.
İlişkilerde iyi değilim çünkü kafam bununla meşgul.
Bir kadınla bir ilişkim olacak, sıradan ilişki sohbetlerimiz olacak.
"Bu hafta sonu annemi görmeye gidelim" diyecek.
Ben "Dinler birbirine saldırı reklamı yapmalı" diyeceğim.
"Sonra da eskitme yaparız."
"Güneş, beyazların polisidir."
Sonra "Beni dinlemiyorsun" diyecek. "Dinliyorum" diyeceğim.
Ayrıca hiç ilişkiniz oldu mu?
İlişkiler çok zor.
Yirmili yaşlarda olanlar alkışlasın.
Flört hayatınızın nasıl gideceğini anlatayım.
Yirmili yaşlarda ciddi ilişkilere başlayacaksınız
ve "Duygusal sorunlarım var" diyeceksiniz.
Otuzlarınızda diyeceksiniz ki, "Bu sorunlarımı çözeceğim."
Kırklarınızda da "Duygusal sorunlarımı çözmemiş olmam
gerçekten üzücü" diyeceksiniz.
Keşke daha çok ortak yönümüz olsa.
Tek bir ortak yönü olup onu sonuna kadar kullanan çiftleri seviyorum.
Bir kadın bir erkek ork kılığında Comic-Con'a giderler.
Her yerde bronzlaşmış maymun gibi gezen sporcu çifti de seviyorum.
"Hadi bebeğim.
Eve gidip yine tavuk göğsü ve brokoliden konuşalım."
Daha çok ortak yönümüz olsun istiyorum.
Bazen flört uygulamalarında fotoğraflar yerine kişiliklere bakarım.
Bir kız şunları yazmıştı. "SoulCycle'ı, kırmızı şarabı,
gün batımını ve güzel çalma listelerini severim.
"Bu bir erkek olsa arabamla ezer geçerdim" diye düşündüm.
Sonra güzel olduğunu gördüm ve "Doğru kadın bu olabilir" dedim.
İlişkiler gerçekten zor.
Belki sorun bendedir. Kafam bununla çok meşgul olduğundan tahammülüm yoktur.
Bir kadına âşıktım. Bir süre birlikteliğimiz oldu.
Âşıktık, harikaydı.
Planlanmış bir Singapur seyahati vardı. Sonra da Putin, Ukrayna'ya saldırdı.
Sevgilim arayıp "Singapur seyahatimi etkilemesinden korkuyorum" dedi.
Ben de "Etkilemeyecek" dedim.
"Malibu'dakiler etkileyeceğini söylüyor" dedi.
"Bebeğim, bence sahile yakın yaşamak senin beynini falan yavaşlatıyor" dedim.
"Kiev'den aktarmalı uçmuyorsan bir sorun olmayacaktır."
"Telefonu kapatıyorum" dedi.
"Neden?" dedim. "Çünkü korkumu desteklemiyorsun" dedi.
"Ne? Bunu ilk kez duyuyorum" dedim. "Korkumu desteklemen gerek" dedi.
"Tamam, bundan sonra çabalayacağım" dedim.
Neyse, sekiz gün kadar sonra
bir gece yataktayız ve aşağıdan bir ses geldi.
Sevgilim bana bakıp "Korkuyorum" dedi. Ona dönüp dedim ki, "Korkmalısın da.
Çünkü sese bakarsak güçlü biri ve benimle sevişmek istemez."
Desteği hissediyor musun? Çok destekliyorum."
İlişkilerin önünde bir sürü engel var.
Mesela direkt seksten konuşamıyoruz.
Direkt soramıyoruz. "Seks?"
Bir araya gelip altı saat kadar konuyu oraya getirmeye çalışmak gerek.
Böyle...
"Sebebini bilmem ama hesap ödemeyi seviyorum."
Türümüz için en önemli olan şeyden bahsedemiyor olmamız çok salakça.
Arkadaşımla yemek yemek istiyorsam direkt sorarım.
Cebimden kaşık çıkarıp böyle yapmam.
"Bu sana neyi anımsattı?"
Sonra sevişiyoruz.
Kadınların orgazmının biraz daha karmaşık olduğunu anlıyoruz.
Ama beyler, kadınlarla ilgili bir şeyi çözdüm.
Bir kadının orgazm olmasını sağlamak Uber çağırmak gibi, tamam mı?
Uygulamayı açarsın, tuşa basarsın,
"Güzel, gelme süresi yedi dakika" dersin.
Biraz sonra gelme süresi iki dakikaya düşer.
"Arabayı görüyorum. Güzel."
Biraz daha geçer ve dersin ki, "Gelme süresi beş dakika mı?
Bu araba niye dönüp duruyor?
Ne? İptal mi edildi?
Umarım notumu etkilemez."
Etkileyecek.
Evet. Kadın orgazmından şikâyet etmek istemiyorum.
Kadınlar o kadar anlayışlı ki... İnanılmaz bir şey.
Kadınlar o kadar anlayışlı ki biz orgazm olurken bile empati kuruyorlar.
Erkekler şöyle olur. "Beni titretme.
Karşı çıkmıyorum."
Ama kadınlar o kadar anlayışlı ki bizimle birlikte titriyorlar.
"Sen böyle nöbet geçirirken yalnız olmanı istemiyorum" der gibiler.
Ben tam tersiyim.
Bir kadın üstte ve orgazm oluyorsa "Neal, kılını kıpırdatma" diyorum.
Sanki odada bir bozayı var gibi. "Göz teması bile kurma.
Bırak ne istiyorsa alsın."
Sıra bende mi?
Buradan çıkmamız lazım.
Aldığınız en iyi seks iltifatını düşünün.
Daha iyisini söyleyeceğim.
Şimdiye kadar aldığım en iyi iltifat şuydu.
Bir kadın dedi ki, "Neal, fakir gibi sevişiyorsun."
Ama şöyle bir sorun oldu. Ondan sonra ne zaman çağırsa
fakir mantalitesine girmem gerekti.
Ona giderken otobüse binerdim.
Yol boyunca kazıkazan kartı kazırdım.
Milleti Cricket Wireless'tan arardım. Anladınız işte.
Şunu da söyleyeyim. Sonuçta konu seks. O yüzden ben de istikrarlı değilim.
Bazen fakir gibi sevişiyorum,
bazen de dedemden iyi bir miras kalmış gibi sevişiyorum.
Aldığım bir iltifat daha var.
Bunu bir ders verme fırsatına çevirelim hanımlar.
Biri dedi ki, "Harika olduğun bir şey söyleyeyim.
Sana orgazm olacağımı söylediğimde ne yapıyorsan yapmaya devam ediyorsun."
Erkeklerin çoğu neden alkışladığınızı bilmiyor.
Beyler, ne yapıyorsanız onu yapmaya devam edin!
Aynı açı, aynı tempo, aynı kuvvet.
Ne yapıyorsanız onu yapmaya devam edin.
Aynı açı, aynı tempo, aynı kuvvet.
Çünkü orgazmı duyan erkekler
"O zaman biraz da çevireyim" diyor. Aptal herifler!
Ne yapıyorsanız onu yapmaya devam edin!
Aynı açı, aynı tempo, aynı kuvvet.
"Nasıl aklımızda kalacak?"
ATK.
Fakir gibi sevişmek istiyor musunuz?
Selam, fakir gibi sevişmeyi öğrenmek ister misiniz?
Gitmem gerek. Çok teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Berkay Dişcioğlu