Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
To opowieść o pewnym malutkim sekrecie,
która powstawała dwie dekady.
Mamy rok 1996.
Moja córka Avery poznała wówczas Logana.
I stali się nierozłączni.
Logan różnił się od pozostałych znajomych Avery.
Od razu to z żoną zauważyliśmy.
I nie chodziło o to, że był chłopcem,
ale o to, że przy nim Avery mogła być
całkowicie, w stu procentach sobą.
Podobnie jak i on.
Wraz z upływem lat
ich przyjaźń wydawała się nieco zmieniać.
Przerodziła się w miłość, której doświadczenia życzę każdemu
choć raz w życiu.
Miłość, która pozwoli przetrwać wszystko.
Jak czas, gdy jej mama, miłość mego życia, odeszła z tego świata.
Niezależnie od trudności dni nadchodziły jeden za drugim,
a ja miałem ogromną przyjemność patrzeć, jakimi wyjątkowymi ludźmi się stają.
Bezkresna determinacja Avery
doprowadziła do wymarzonej oferty pracy w Londynie. Zaś Logan...
stara się chyba robić, co tylko może, by być blisko miłości swojego życia.
Avery, nie zrozumiem, co zrobiłem źle, jeśli mi tego nie powiesz.
Pozwolę ci zgadnąć.
Mogę próbować.
NASZ MAŁY SEKRET
Jednak ton twojego głosu i pulsująca na czole żyłka
sugerują, że kiepsko na tym wyjdę.
Daj spokój, porozmawiajmy.
GRUDZIEŃ 2014
Jesteś pijany.
Nasz ostatni wieczór, a ty się upiłeś.
Myślałaś może o tym, że twój wyjazd sprawia, że piję?
Wychodzisz z knajpy moonwalkiem i to moja wina?
Tak.
Nie, przepraszam.
Żartuję. Poniekąd żartuję.
Będę naprawdę tęsknił.
Ja też.
Przytulisz mnie?
Nie wkurzaj się.
Jestem zdołowany.
A chcę, byśmy oboje się cieszyli.
Jesteś strasznie nawalony.
Nie aż tak bardzo.
To gdzie teraz jesteś?
Na imprezie pożegnalnej.
Bardzo śmieszne.
Niespodzianka!
Dzięki.
- Chyba była zaskoczona. - Na 100%. Tak.
Mój syn będzie bardzo tęsknił, wiesz?
Tak.
Spotykałam się kiedyś z Anglikiem.
Nic lepiej mnie nie rozkręca niż brytyjski akcent.
Może jestem szalonym romantykiem,
ale uważam, że jesteście z Avery niezniszczalni.
Serio?
Nie poddawaj się, idź na całość, słuchaj serca.
Gdybym tak mogła jeszcze raz zaszaleć.
Życie jest jedno.
Mamo, może włożysz coś do ust?
- Dobrze. - Tak.
Czas wznieść toast.
Ty powinieneś coś powiedzieć.
- Teraz? Dobra. - Tak.
Dobry wieczór.
Uwaga!
Nie martw się, skarbie.
Nie zamierzam wygłosić długaśnej, nudnej i żenującej przemowy
o tym, jak bardzo...
będę tęsknił.
A już z pewnością nie będę przynudzał
o tym, jak bardzo jestem z ciebie dumny.
I jak dumna byłaby twoja mama.
To nie czas ani miejsce na takie rzeczy.
Nie będę psuł atmosfery.
Zostawię to zadanie Loganowi.
Śmiało.
Hej.
Co ty wyprawiasz?
Daję ci powód, abyś została.
- Może źle zrozumiałeś. - Ogarniam to, Mitch.
W porządku.
To jest straszne.
Wiem, że czasem doprowadzamy się do szału.
Wstań, proszę.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
Skarbie, wstawaj.
Nie chcę, żebyś popełniła błąd.
Nie rób tego.
Avery...
- Czy... - Nie, Logan, nie wyjdę za ciebie.
Jeszcze nie zadałem pytania.
Słuchaj, ja wyjeżdżam. Pogódź się z tym.
Nie.
Nie, ty nie wyjeżdżasz, ty uciekasz.
Logan, wychodzimy.
Uciekasz od ojca, który ledwie potrafi zrobić sobie kanapkę.
Zależy od kanapki.
Uciekasz od domu, który przecież kochasz.
- Który zawsze będzie czekał. - I uciekasz ode mnie.
Jakbyś zupełnie o mnie zapomniała.
Nie będę teraz o tym rozmawiać.
Gdyby twoja mama żyła, byłaby tobą bardzo zawiedziona.
- Ale z drugiej strony, gdyby tu była... - Tato.
Nie bylibyśmy w ogóle w takiej sytuacji.
Nie waż się mówić o mojej mamie.
- To sama prawda. - Z nami koniec.
To chyba nic nowego.
Nie pokazuj mi się na oczy.
Załatwione. Wynosisz się na drugi koniec świata!
To było niespodziewane.
Kluczyki!
Wyzwanie ALS Ice Bucket stało się wiralem.
Musical Hamilton pobił rekord Broadwayu.
Decyzja legalizująca małżeństwa jednopłciowe.
...satelita wreszcie sfotografował Plutona.
...w ostatnim meczu. Mamba się żegna.
Marka mięsa roślinnego Beyond Meat w wielu sklepach...
Stranger Things najczęściej oglądanym...
Moonlight zdobywa Oscara za najlepszy film...
Witamy na królewskim ślubie w Windsorze.
Udało się uratować piłkarzy w Tajlandii.
Pożar w katedrze Notre-Dame.
...pierwsze zdjęcie ogromnej czarnej dziury.
Rzeczywistość wirtualna już nam towarzyszy.
...zapowiada Elon. Nazywa się Tesla Cybertruck.
Greta Thunberg osobą roku 2019 wg magazynu TIME.
Rękawice furmańskie Berniego Sandersa...
Serial Bridgertonowie bije wszystkie rekordy...
...tokeny NFT zyskują popularność w świecie sztuki.
...łazik Perserverance wylądował na Marsie.
Ever Given utknął w Kanale Sueskim.
... Squid Game największym hitem serialowym Netflixa.
Kapitan Kirk leci w kosmos.
Po 87 latach Anglia znów ma króla.
Sztuczna inteligencja ma nowy poziom.
Argentyna wygrywa Mistrzostwa Świata w 2022 roku.
Koniec niebieskiego ptaszka jako logo Twittera.
Kalifornia wycofuje pojazdy autonomiczne Cruise.
...Barbie i Oppenheimer, wyjątkowe hollywoodzkie...
Taylor Swift tworzy historię podczas trasy.
OBECNIE
Cudownych świąt, uciekam.
- Wesołych świąt. - Bezpiecznej podróży.
Gdzie jesteś?
- W korytarzu. - Nie widzę cię.
A teraz?
Jesteś spięta.
Zaraz złożę się w ofierze świątecznej.
- Jestem bardzo spięta. - Chciałabym ją poznać.
Wierz mi, nie chciałabyś.
Wklęsłe dno to dobrze czy źle?
Będzie zadowolona.
Dobra, lecę.
Weź oddech. Dasz radę.
- Życz mi powodzenia. - Będzie dobrze.
Jestem prawie pewna. Wszystko zależy od wina.
Świetnie.
Dam radę.
Gdzie byłeś?
Zarządzam tu budową.
- Są? - Od dziesięciu minut.
- To jest to? - Tak.
Gra toczy się o duże pieniądze.
Gdzie ich poznałeś?
To nieistotne. Mają rozmach i dużo kasy.
Mówimy o 15-20 piętrach, i to w samym budynku głównym.
Załóżmy, że podpiszemy tę umowę. Co to oznacza dla mnie?
- Dla ciebie? - Tak.
Rok zatrudnienia na pełny etat, dach nad głową, takie tam.
Bezcenną możliwość pracy dla mnie.
Jestem tu jeszcze tylko 15 minut.
Mam spotkanie z rodzicami Cassie.
- Pierwsze wrażenie jest przereklamowane. - Rozwodnik, prawda?
W separacji.
Firmę trzeba zarejestrować dziś.
Zwolnienie od odpowiedzialności musi być. Inaczej nie podpiszemy.
Nie obchodzi mnie, że musi osobiście.
Wiesz, że kasuję cię co sześć minut?
Przypomnij im, że nie płacąc im, muszą płacić mnie.
Możemy się tak przerzucać przez godzinę
albo możesz się ze mną zgodzić i zaoszczędzić sobie 300 dolców.
Przypomnij mi imiona braci, Callum i...
- Cam. - Cam.
Cassie, Callum, Cam.
A pies nazywa się Cookie.
Veronica.
Wiem, że Veronica, ale...
Cookie? Cassie, Callum. Wszystko na literę C.
Próbuj dalej.
Hej.
Zaraz wracam.
Powinienem wejść.
Kocham cię, ale nie ma czasu, byś z moim tatą
znowu dywagował o powstaniu lodówki.
Wiesz, że wcześniej istniały lodownie?
- Niesamowite. - Znikam.
To było pomieszczenie na lód. Niezła jazda.
- Masz ochotę wejść? - Podziękuję.
Spoko. Zaraz wracam.
Tato! Już jestem, spóźniona.
- Hej, mała. - O rety.
- Gdzie Cam? - W aucie.
Do dzieła, Magnum, zanim dostaniesz nowe zlecenie.
Możesz się ze mnie nabijać,
ale Tom Selleck był naprawdę na topie.
No pewnie.
Proszę, mądralo.
Na pewno ich nie chcesz?
Już czas, byś ty je miała.
- Odzywał się w ogóle? - Ani razu.
Czasem widuję jego mamę. Pyta o ciebie.
Mamo.
Przyszedł Logan.
Jaki Logan?
Twój wnuk Logan.
- Pamiętasz mnie? - Przystojniak z ciebie.
Dziękuję, babciu.
Trochę to dziwne. Co u ciebie?
Nuda.
Prawie śmiertelna, ale nie mam tyle szczęścia.
Powiało pesymizmem, babciu,
ale z nudą może pomogę.
Ruszajmy z tym.
Mój ulubiony.
Widziałeś już? Nigdy nie uderza w róg.
To dla mnie nowość, babciu.
USŁUGA ODŁĄCZONA
Mitchell, masz pustą walizkę.
Tak, zgadza się,
bo jej przyszła zawartość jest w pralce.
Wszystko?
Tak, ciemne, jasne, cały ten kram.
To będzie katastrofa.
Czy ten facet sprawia wrażenie dbającego o wygląd?
- Szkoda, że nie jedziesz z nami. - Wiem.
- Może za rok. - Tak.
Może dom się sprzeda pod naszą nieobecność.
Tak.
Kocham cię. Bawcie się dobrze. Napisz, gdy wylądujesz. I nie pij za dużo.
- Też cię kocham. - Pa.
To z piciem mnie nie przekonuje.
Mnie też nie.
- Moim zdaniem wyglądasz super. - Moim też.
- Dbasz o wygląd. - Jasne.
- Czemu kablówka nie działa? - Ale późno się zrobiło.
- Leć już. - Nie mówiłaś.
- Jest okej. - Nie jest. Pomogę.
Wystarczająco pomagasz. Nazbierało się po prostu, leki, opieka.
Ale... jest dobrze.
Spora sprawa. Wizyta u rodziców, co?
Nie zmieniaj tematu.
- Myślisz, że bym cię okłamywała? - Na 100%.
- Dacie sobie radę? - Tak.
Al i Dan będą w Wigilię. Spotkamy się, kiedy wrócisz.
- Dobrze. - Daj czadu.
- Dam. Kocham cię. - Ja też.
- Dzwoń, jakby coś. - Dobrze.
- Kocham cię, babciu. - Co?
Poprzymilaj się do pieska, dobra?
- Załatwione. - Mama to lubi.
I bez obaw, pies nie gryzie, nie szczeka, jest słodziakiem.
Nie podejrzewałam, że...
Musisz spróbować czekoladowych ciastek mamy.
- Są nie z tej ziemi. - Jasne.
Ma bzika na punkcie tego, ile zjadasz, więc uważaj.
- Nie zjem zbyt wielu. - Dla mnie odkłada.
- Nie jeść dużo ciastek. - Tak.
Zapamiętam.
Jeśli będziesz miła, podzielę się z tobą moimi.
- O rany. Już zaczęli. - Tak.
Myślałam, że będziemy wcześniej.
- Powinnam się była przebrać. - Jest spoko.
Nie, denerwuję się.
Oddychaj.
- Jest dobrze. Pięknie wyglądasz. - Naprawdę?
- Tak. Chodź tu. - Dobrze. Dziękuję.
Sądzę, że przeszkadzam.
- Cześć, kochanie. - Hej, mamo.
- Pani Morgan. - Avery. Lepiej późno niż wcale.
To dla pani.
Dziękuję, złotko.
Z nakrętką.
Szybko i łatwo.
Hej.
- O nie. Nie jemy gości. - To się nigdy nie zdarza.
Wejdź. Jestem z ciebie dumna.
- Jak tam? - Zmęczony.
Za ciężko pracujesz. Głodny?
No to jazda.
- Wiesz, co zrobiłam? - Ciastka?
- Specjalnie dla mojego syna. - Wiem.
Fajne dżinsy.
Leonard!
To dla ciebie duża presja.
Muszę coś zrobić, tylko nie wiem co.
Poproś Paula o kasę. Chyba mu nie brakuje.
Od pierwszego dnia proszę o podwyżkę.
Zawsze ta sama gadka.
„Zdobędziesz klientów, dostaniesz pieniądze”.
To czemu nie zdobywasz klientów?
Chyba nie sądził, że potraktuję to poważnie.
Ale to świetny pomysł.
Mam ich pełno.
Tata ma w tej branży dużo znajomości. Może cię z kimś poznam.
Byłoby super, dziękuję.
Daj spokój. Co jest nie tak z moim strojem? Serio.
Spoglądałeś w lustro?
- Cześć, tato. - Cześć, słoneczko.
Wesołych świąt.
- Hej, kolego. - Hej.
- Oby mama nie widziała, że nie pracuję. - Oto mamusia.
Cześć.
To dla ciebie.
Logan. Są przepiękne.
Przepraszam za spóźnienie. Utknąłem w pracy.
Nic się nie przejmuj. Szefowi ciężko pewnie wyjść.
- Czy nie... - Gdzie wasze bagaże?
Są w aucie. Przyniesiemy je po przyjęciu.
O nie. Callum je przyniesie.
Callum, przyniesiesz bagaż?
Tak, mamo.
Chyba przyjechali.
Nowa krew, na szczęście.
- Co? - Nic, nie zwracaj na mnie uwagi.
- Hej, stary. Miło poznać. - Klucze.
- Jasne, to ten obok... - Ogarnę.
- Mój ulubiony brat. - I ulubiona siostra.
Logan, poznaj Cama.
Miło cię wreszcie poznać.
Ciebie też. Bardzo się cieszę.
A to jego dziewczyna, Avery.
Super cię poznać.
Tak.
Przepraszam, z Avery...
...bardzo się cieszymy, że możemy uczestniczyć w rodzinnej celebracji.
Nie ma sprawy.
- Jasne. - Zgadza się.
Bardzo miło cię poznać. Logan, tak?
- Tak. Logan. - Tak. Dobra.
Super. Jak miło.
W porządku. Logan,
mnóstwo osób chce cię poznać.
- Porywam cię. - Jasne.
Poznasz sąsiadów. Są bogaci.
Wspaniale.
Zarabiam kupę forsy.
Na bitcoinach zgarniam krocie.
Za rok będę miał jacht.
I oczywiście zapraszam.
Już to widzę.
Muszę coś zjeść.
- Gdzie jest łazienka? - Pokażę ci.
- Spoko, zaprowadzę go. - Ale jesteś głodna.
Zjedz. Ten jest dobry.
- Dzięki. - Chodź.
Super.
- To nie przelewki. - To się nie dzieje naprawdę.
Uspokójmy się.
Logan, nie możesz nic powiedzieć.
Ale ubaw. Ile czasu minęło?
Jakieś dziesięć lat.
Powiedzmy, że kiedyś byliśmy razem. I po sprawie.
- To ma być ubaw? - Tak jakby.
Wiesz co? Może masz rację.
Może powinniśmy im powiedzieć, że byliśmy razem.
Wtedy przez następne cztery dni będą sobie wyobrażać nas
uprawiających S-E-K-S.
S-E...
Nie ma na co patrzeć.
- Logan. - Dobra.
Rozumiem, że optyka nie jest idealna.
Tylko tego brakowało, by ta kobieta mnie całkiem skreśliła.
Erica? Wydaje się urocza.
Cały ty.
Wchodzisz i zwalasz tego potwora z nóg.
- Jest potworem? - Tak, potworem.
Może się komuś poskarżymy?
Przepraszam, próbowałam mówić tak, żebyś zrozumiał.
Podpisujesz usprawiedliwienia Cassie czy musi prosić rodziców?
Boki zrywać. Skończyliśmy?
Rozumiemy się?
Jasne. Pewnie.
- Jasne czy pewnie? - Tak, umowa stoi.
Dobrze.
Pani pierwsza.
Nie, pan.
Jesteś nie do zniesienia.
Jest okej. Będzie okej.
- Logan. - Hej.
Chcę, żebyś poznał najlepszych przyjaciół moich rodziców.
- To jest Margaret. - Miło mi.
I Stan.
- Miło poznać. - Hej.
Brawo, Cassie.
Margaret.
Mówię tylko to, co i tak każdy myśli.
Cassie mówi, że jesteś wielkim deweloperem.
Zajmuję się nieruchomościami handlowymi i przemysłowymi.
Kończymy właśnie dom towarowy na północy miasta.
- Naprawdę? - Tak.
Firma Stana chce wybudować luksusowe centrum w Marietcie.
- Może powinniście pogadać. - Kochanie.
- Luksusowe centrum? - Pomysł skierowany do ludzi w moim wieku.
Za starzy na clubbing, za młodzi na szachy w parku.
Otóż to.
Brzmi interesująco. Chętnie dowiem się więcej.
Może coś podpowiem?
Jasne, czemu nie. Poproszę, by wysłano ci prospekt.
Muszę być szczery.
Chcemy wybrać kontrahenta 1 stycznia.
Oferty muszą wpłynąć do 24 grudnia.
Żaden problem.
Ale będzie miał minę.
Zobaczcie, kogo znalazłam.
Sophie!
- Sophie! Że co? - O rety.
O rety. Nie wiedziałem, że będziesz z wizytą.
- Jesteś tu! - Nie miałem pojęcia.
Chciałam zrobić niespodziankę, stąd odrobina tajemnicy.
- Cześć, tato. - Cześć.
No to ci się udało.
To moja dziewczyna, Avery. A to Sophie.
- Miło cię poznać. - Hej.
- Skąd się znacie? - Tych dwoje?
- Są nierozłączni od kołyski. - Tak.
Aż nas zostawiła i wybrała Australię.
Ale teraz mamy darmowe porady medyczne.
Fakt.
Gdzie Callum?
Pewnie gdzieś jest i czeka na koniec imprezy.
Oto i on.
O rany. Ile ma lat?
Koło 18.
Koło? Ma dokładnie 18 lat.
Tak powiedziałam.
Czyżby?
Callum, przestań. Leonard.
Co ty wyprawiasz? To żart? Zostaw to.
- Mówiłeś, że mogę. - Gdy skończysz 21 lat. Jesteś dzieckiem.
On dorósł, ale my wciąż młodzi.
To sukces nawilżania...
Jesteście gotowi? Wiecie, na co teraz czas?
- Tak. Pamiętam. - Wiem.
O co tu chodzi? Co robimy?
Sekretny Mikołaj. To nasza tradycja.
Prezenty do 50 $. Albo się wywiążesz, albo nie wrócisz w przyszłym roku.
Kto mnie ma?
Nie mogę rozczytać.
- Nie można mówić. - Obyś ty mnie wylosował.
Dlaczego się nie starzeje?
Jak w horrorze.
Logan wydaje się w porządku.
Sophie też.
Zabawne, że nigdy o niej nie wspomniałeś. A byliście sobie tak bliscy.
W ciągu ostatniej dekady widzieliśmy się tylko kilka razy.
Twoja mama wydaje się ją uwielbiać.
Jesteś zazdrosna?
Nie, wcale.
Nie, jest tylko wysoka i ładna.
Jest wysoka? Nie zauważyłem.
- Więc myślisz, że jest ładna? - Nie, ja...
Mam 170 cm wzrostu. Dla mnie wszyscy są wysocy.
Jesteś piękna, moim zdaniem.
Jesteś idealnego wzrostu.
Mama potrzebuje chwili, by się otworzyć.
Dobrze.
Nie lubiła Cassie aż do jej 11 urodzin.
A Calluma chyba nadal nie lubi.
Zabawne.
Chciałbym żartować.
Pokocha cię.
Oby. Dobranoc.
Na pewno. Dobranoc.
- Przeszkadza ci światło? - Nie.
Veronica. Tak. Jesteś taka słodka.
Lubisz się droczyć.
Dzień dobry.
Cześć.
- Kawy? - Proszę.
Pomyślałam, że pojedziemy dziś do miasta.
Byłoby super,
ale dziś robimy rodzinny portret.
Że co?
Artystka będzie robić ostatnie poprawki.
Ostatnie poprawki, jasne.
Wiem, ale to ważne dla mamy.
- Trochę to dziwaczne. - Tak.
Co jest dziwaczne?
Sny, miałam dziwaczne sny, jak to w nowym miejscu.
Przykro mi, że nie odpoczywasz jak należy w naszym skromnym domu.
Nie, chciałam tylko...
Logan, jak spałeś?
Wyśmienicie, dziękuję.
To mi się podoba.
Logan jedzie po prawdziwą choinkę. Powinnaś się z nim wybrać.
Nie chcę przeszkadzać.
Będzie miło. Poznacie się lepiej, jedź.
Jasne.
Super.
Pamiętajcie wszyscy,
że msza dla dzieci jest o 16.
Jeśli wy dwoje
macie ochotę coś przeczytać, ojciec Paul mówił, że...
- Mamo. - Dobra. To tylko urodziny Jezusa.
Miałby 2000 lat, ale ty zadbaj o siebie.
Avery, to nie okazja na dżinsy.
Gdybyś się zastanawiała nad strojem.
Zaraz wracam.
- Co to za szlafrok? - Mój płaszcz jest bardzo ciepły.
Załóż to. Nie zniosę narzekania.
- Nie ma mowy. - Dlaczego?
Bo to szkaradztwo.
I należy do Calluma.
To stoisko z drzewkami.
Nic mi nie będzie. Chodźmy już.
Chodź, tato!
Sprawdź.
Bo poprawiłam streszczenie.
To chyba poprzednia wersja. Przepraszam.
Wyślę po powrocie do domu. Dzięki.
Przepraszam. Dziękuję.
O co tutaj chodzi?
W mieście można kupić ścięte drzewko.
Jasne, ale co to za przyjemność.
Nie zamierzam też wydawać kupy kasy.
- W tej kwestii się nie zmieniłeś. - Dzięki.
- Zimno ci. Założysz to, proszę? - No dobra, czemu nie.
- Zaczekasz? - Kupię gorącą czekoladę.
- Naprawdę? - Nie.
Może to?
Musi mieć 2,5 metra. Te nie mają nawet dwóch.
Mam zimne stopy i jestem głodna.
- Jednak czegoś zapomniałem. - Czego?
Zwykle mam ze sobą orzechy i krakersy, na wypadek gdy zgłodniejesz.
Przezabawne. A to?
To wcale nie takie trudne, aby Erica cię polubiła.
Dużo okazji, by zrobić dobre wrażenie.
Może pomogę ci zdobyć trochę punktów?
Sprawię, że świetnie wypadniesz, a Erica może cię pokocha.
- Masz niezłe mniemanie o sobie. - Mówię poważnie.
Niby czemu byś to zrobił?
Bo się przyjaźnimy. I przydałaby mi się twoja pomoc.
Jasne. O co więc chodzi?
Mam propozycję.
- Propozycję? - Tak.
O nie. Przepraszam.
Propozycję biznesową dla Stana.
Propozycja małżeństwa nie jest jeszcze na horyzoncie.
Jasne, zaraz są egzaminy semestralne.
Mogę mówić?
Opracowywałem już plany, uzyskiwałem pozwolenia, te sprawy,
ale nie przygotowywałem całego planu biznesowego.
Ty robisz to chyba cały czas.
Skąd wiesz, co robię?
Twój tata dał mojej mamie twoją wizytówkę. Długo wisiała na lodówce.
Co ty na to,
konsultantko biznesowa, MBA? Wchodzisz w to?
Oszalałeś, jeśli myślisz, że oferta biznesowa powstaje ot tak.
- Bez doświadczenia. - Rozumiesz mój kłopot?
Proszę. Pomóż mi z tą ofertą,
a ja pomogę ci zostać ulubienicą Morganów.
Kto mówi, że to coś poważnego?
Jesteś po trzydziestce, nie spotykasz się, z kim popadnie.
Czy ci się to podoba, czy nie, twój chłopak to maminsynek.
Gdyby mogła, wyręczałaby go w żuciu jedzenia. Nic bez jej zgody.
- Oszalałeś. - Czyżby?
Tak, i nie potrzebuję twojej pomocy.
Sama poradzę sobie z Ericą. Wielkie dzięki.
Spoko. Świetnie ci idzie.
Hej.
Robię to dla mamy.
Halo? Cześć. Jak leci?
Wszystko gra. U ciebie?
Mama pyta, czy moglibyście kupić kilka butelek wina w drodze do domu?
- Tylko nie z zakrętkami. - Słyszałaś?
Słyszałam.
Jasne, kocham cię.
Kocham cię.
Im szybciej skończymy, tym lepiej.
- Wiem. - Zawsze to samo.
- Obudź się. Dawaj. - Uśmiech.
- Nie musisz mnie bić. - Uśmiech.
Jak miałoby to wyglądać?
Aha, dobra.
Mamy trzy dni.
Musimy ograniczyć szkody po twojej stronie.
Nie ma rzeczy nie do odkręcenia.
Musisz tylko zadbać o to,
aby do Wigilii Stan otrzymał ode mnie zwycięską ofertę.
Niech będzie jak najbardziej bezboleśnie.
Zgoda.
- Logan, czy to... - Co?
Kawa? Ukrywałeś ją przede mną?
Zostawisz mi odrobinę?
Może.
Logan! Uważaj!
Przepraszam.
- Masz tu jakieś serwetki? - W schowku.
O rany. Jedzenie!
To żelki?
Tak!
Trochę stęchły, ale nieważne.
- Co? Chcesz? - Nie, dzięki.
Czemu przyjechaliśmy tak wcześnie? „To nie okazja na dżinsy”.
- Mam pomysł, jak zaimponować Erice. - O rany.
Jak znosisz wystąpienia publiczne?
Dobrze znoszę te żelki.
- Uwaga na kanapę. - Widzę.
- Tutaj, obok drzwi. - Tak.
- To Boże Narodzenie, musisz pomóc. - A to nowość.
Logan, piękna choinka.
Dziękuję.
To nie moja zasługa, bo Avery ją wybrała.
Avery. Urocze drzewko, dziękuję.
Cam, przynieś z piwnicy ozdoby.
Tak, mamo.
- Rozkaz wydany. - Mamo, oto i on.
- Niewiarygodny, naprawdę. - Coś niesamowitego.
Naprawdę idealnie nas uchwyciła.
Czyżby?
Co w tym śmiesznego?
Muszę wody.
Wszystko dobrze?
Nie wiem.
Piękno obrazu ją poruszyło.
- Musisz ze mną współpracować. - Wiem, tylko...
Ten portret, zero starzenia.
Wiem, to nieco upiorne, ale ogarnij się, proszę.
Cudownie, dobra robota.
- Ogarniam się. Już. - Dobra.
- Tak. - Po prostu...
Namaste.
W porządku. Dam radę.
Gotowi do kościoła?
- Nie. - Tak.
Twój błąd.
Nie uśmiechaj się.
Przysłała cię?
Co teraz nie tak?
- Nic. - Widzę po twarzy.
Płaszcz nie pasuje. Może ten.
- Dzięki. - Jasne.
Ten wygląda lepiej.
Jakby przytulały mnie kociątka.
Słucham?
Chyba w tym nie pójdziesz?
Nie, wzięliśmy ze sobą, jadąc po drzewko.
Całe szczęście.
- Co... - Dużo lepiej.
Okej.
Prowadzisz ty czy tatuś?
Ładnie.
TERAZ Z DODATKIEM THC!
Wiem, ale...
- Logan, gotowy? - Tak, biorę kurtkę.
Już pora.
- Muszę siedzieć z tyłu? - Już.
Najlepsze miejsca. Trzeba dopłacać.
- Jasne. - Mam dziwne paznokcie.
Takie twarde.
Skąd one wyrastają?
Można je malować, co jest fajne.
Ale i dziwne.
No tak.
Wszystko gra?
Czy...?
- Tak. - Na pewno?
Wiecie co? Muszę do łazienki.
Nie martw się paznokciami.
Tylko się przecisnę.
Wyszło spoko.
Hej, mały. Szef w środku?
Przygotowuje się do mszy.
Muszę zamienić słowo...
Przystopuj, kolego. Nie ma opcji.
Słucham?
Słuchaj, to bardzo ważne.
Moja znajoma Avery miała czytać podczas mszy, ale zachorowała i nie może,
więc musisz mu o tym powiedzieć.
Nie ma sprawy.
Dziękuję. Tylko nie zapomnij.
Bez obaw.
Oby tak było.
Jak się czujesz?
Jesteś głodny? Ja tak.
Nie jestem głodny, ale nie jestem też grubo spalony.
Jasne.
Powaga.
Jesteś na niezłym haju.
Żelki zawierały THC.
Powiedz, że się zbijasz.
Nie, ale będzie dobrze. Już im powiedziałem.
Że źle się czujesz, więc czytanie odpada.
- Siedź tylko cicho i luz. - Okej.
„Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką.
Nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło.
Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele.
Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa,
jak się weselą przy podziale łupu”.
- Jak długo tu jesteśmy? - Dziesięć minut.
Świetnie.
Zanim zacznę kazanie,
chcę powitać specjalną gościnię rodziny Morganów,
która zaoferowała odczytanie opowieści dla dzieci.
Żelki zaczynają dawać kopa.
O nie.
Panno Avery.
Co?
Panno Avery.
- Co teraz? - Dasz radę.
- Co teraz? - Nie wiem.
- Co mam robić? - Będzie dobrze.
- Czy to... - Nie wiem. Czy to...
- Czy... - Avery, co ty wyprawiasz?
- Przepraszam. - Na pewno?
Zapomniałeś.
Spoko. Nic się nie dzieje.
Maleńkie potknięcie, każdemu się może zdarzyć.
Nie muszą wiedzieć, że jestem na haju. Ale jestem na grubym haju.
W innym miejscu to byłoby super.
Na wyspie, zajadając pizzę.
Przestań. Skup się.
Uśmiech. Skinienie.
Normalna dziewczyna, bez używek.
Idzie pogadać z dziećmi o imprezce urodzinowej.
Całkowicie na haju.
Udało ci się. Dajesz.
Stoisz sobie i nikt nic nie podejrzewa.
To mnie zaskoczyło.
Stoi jak słup.
Powinnaś coś powiedzieć.
Na głos. By inni usłyszeli.
WSZYSCY WIEDZĄ
Dawno, dawno temu
w odległej galaktyce...
Będzie super. Rozkręca się.
Tekst?
Betlejem.
No tak. W Betlejem.
Maryja, mama,
i Józef, „ojciec”,
zgromadzili najmądrzejszych znajomych
na takie przyjęcie bociankowe.
Mamy tu imprezę.
Celebrację, co potrwa wiele lat.
Przyjdź z uśmiechem i ze śmiechem.
Razem sobie poświętujemy.
To piosenka Kool and the Gang?
Chyba tak.
To wasza uroczystość.
Celebruj dobre chwile, no już
Celebracja
Celebrujmy i dobrze się bawmy
To celebracja
Celebruj dobre chwile, no już
Drobny pomysł. Może tym razem nic nie mów?
Zajmę się tym.
Cóż...
- To było... zaskakujące. - Tak. Wyjaśnię...
- Avery? - Tak?
- Przepraszam. - Tak.
Nie tego się spodziewałem.
Wiem...
Zapewniam, że nikt się tego nie spodziewał.
To przerosło moje oczekiwania.
Słucham?
Nie widziałem dzieci, a właściwie wszystkich,
tak zaangażowanych w mszę od... Chyba nigdy.
I co za nietuzinkowy i przystępny sposób opowiedzenia o narodzinach Jezusa.
To nie w moim stylu, i dużo rozbieżności w treści,
ale to nasz najgorętszy okres roku.
Sporo wierzących od wielkiego dzwonu.
Teraz dzieci prosiły, by przyjść na kolejną mszę.
Co za niespodzianka.
- To świąteczny cud. - Chyba tak.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
Zapraszam częściej.
Daj spokój, proszę.
Hej, zgłodniałaś?
- Co robisz tak późno? - Pracuję nad pomysłami.
Co to jest?
Takie tam. Tutaj jest główna prezentacja.
Co jest z tym nie tak?
Nic, po prostu niezbyt praktyczne.
Ludzie jak Stan i mój szef chcą prędkości i niskiej ceny.
Te pomysły są super.
Dziękuję bardzo.
- Umieram z głodu. - To na pewno.
Wysłałam ci szablon mailem.
Dostałem, dzięki.
Bingo.
Nie ma jak to zbilansowana dieta.
Konam z głodu.
THC ma takie skutki.
Wspaniale, że to robisz.
Co?
Chcesz więcej.
Zawsze ci tego zazdrościłam.
Zazdrościłaś mi?
Po prostu...
Wiedziałeś, jak być szczęśliwym, ja nie.
Nie tak to pamiętam.
Chodzi ci o Londyn.
Nie chcę grzebać w przeszłości, ale tak.
Nie miałem wrażenia, że jedziesz do pracy.
Ale że uciekasz od wszystkiego, co przypomina ci o mamie.
- Od domu? - I ode mnie.
To było dziesięć lat temu. Zmieniłam się.
Kiedy ostatni raz byłaś w domu na święta?
Nie, ja tylko...
Nie chcę, byś myślała, że byłem zadowolony,
że to po mnie spłynęło, bo tak nie było.
Wiem, że straciłaś najważniejszą osobę na świecie.
Ale ja też.
Logan.
Wiesz co? Przepraszam.
Późno już...
Przepraszam, idę spać.
Dobranoc.
Avery, spalę ci dżinsy.
Daj mi je. Wrzucę do kominka.
Sophie może nosić dżinsy. Jest taka piękna.
Wiem, że zjadłaś wszystkie ciastka.
Dzień dobry, mój księciu. Jak się spało?
Dobrze.
Nie zostawiaj ciepłego mleka przy łóżku. Avery tego nie rozumie.
- Wychodzisz? - Tak.
Mam rozmowę służbową, więc się przejdę.
Wracaj szybko.
Przychodzą panie na wymianę ciastkami.
- Potrzebuję pomocy. - Tak, mamo.
Cholera. Jest kiepsko.
- Logan! Jesteś. - Co?
- Odwróć uwagę Eriki na trzy minuty. - Co? Czemu?
- Głodny? - Nie. Wcale.
- Jadłeś cynamonki? - Jeszcze nie.
- Wszystko gra? - Nie ma czasu.
- Trzymaj ją z dala od kuchni. - Rozumiem.
Z chęcią zjem. Są świeżutkie?
- Masz zatwardzenie? - Co to ma do...
- Czasem wywołują u ciebie... - Hej.
Przepraszam.
Możemy chwilę pomówić na osobności?
Na osobności? Jasne, mój drogi.
Pocałuj mamusię.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Chciałem tylko powiedzieć,
że bardzo dziękuję za gościnę.
Nie ma za co.
Wiesz, że cię uwielbiamy.
Czy chciałeś z moi rozmawiać o czymś konkretnym?
- Tak. - Czy to...
Zapytasz o to, o co myślę, że zapytasz?
Chyba tak.
O raniuśku.
Ciasteczkowy peeling.
To się dzieje szybko, ale...
- Jak wiesz, to wiesz. - Chyba wiemy.
- Chodź tu. - Co się dzieje?
Siadaj i wyglądaj na winną.
Mój przyszły syn.
Veronica, nie!
Co się stało?
Dobrała się do ciastek.
Niemożliwe. Były na szafce.
Jak ktoś chce, to potrafi.
- Zjadła z tuzin. Leonard! - Leonard już wyszedł.
Trzeba mnie zawieźć do weterynarza.
Weterynarza? To niepotrzebne.
Czekolada jest toksyczna dla psów. Ona jest maleńka.
Nie pomyślałam o tym.
Trzeba się spieszyć. Chodźmy.
Logan, posprzątaj.
Tak.
KLINIKA WETERYNARYJNA
- Avery. - Wejdź.
Dzień dobry. Dzwoniłyśmy z auta.
Ojej. Mamusia jest z tobą.
Już dobrze.
O Boże.
Jej serce zaczyna bić wolniej.
Cześć, Veronica.
Proszę jej pomóc.
Zjadła ogromną ilość ciastek czekoladowych.
Czyżby?
Nigdy nie widziałam jej w takim stanie.
Co robimy? Jakieś leki?
Płyny? Proszę dać nam leki i znikamy.
Niestety to bardziej skomplikowane.
Taka ilość czekolady u tak małego psa
wymaga wymuszenia wymiotów,
płukania oraz przymusowego podania węgla,
by toksyny nie dostały się do krwiobiegu.
- Boże. - Cholera.
Proszę robić, co tylko trzeba.
Czuję, że robi się coraz słabsza.
Zaraz wracam.
Wiem, że to trudne.
Naprawdę trudne.
Będzie jeszcze trudniej, więc pozwól mi pomóc.
Zostanę tu z Veronicą. Nie musisz tego oglądać.
- Nie porzucę mego zwierzaka. - Możesz to zrobić i to zrobisz.
Cały czas będę z Veronicą.
O Boże.
Zajmę się tym.
Już dobrze.
Idź. Nie martw się.
Mamusia się za ciebie pomodli. Tak.
- Uratuj ją. - Dobrze. Idź.
Będzie dobrze.
- Obiecuję. - Dobrze.
Zabawna historia.
Po kolei. Pani zjadła tuzin ciastek.
Potem zwaliła winę na psa.
A teraz mam udawać, że podałem leczenie?
Zaznaczam, że jest mi głupio.
Co pani nie powie.
Wchodzi pan w to?
Na studiach nie uczyli nas, jak poradzić sobie z czymś takim.
Ale to narusza co najmniej cztery kodeksy etyczne...
Więc muszę odmówić.
Proszę, doktorze. Ma pan żonę?
Tak.
Jak tam teściowie?
GABINET ZABIEGOWY
Kto tu jest taki grzeczny? No kto?
Ale jesteś grzeczna. Tak.
To mój...
Moja bidulka. Jak poszło?
Wyjątkowo dobrze.
Naprawdę?
Bo jest odważna.
Tak, odważniutka.
Avery, ty też. Dziękuję ci bardzo.
Dzięki, doktorze. Wesołych świąt.
Zapomniała pani o rachunku.
Idź do auta, zajmę się tym.
NALEŻNA KWOTA: 1435,66 $
Dobra. Niech będzie.
Interesy z panią to przyjemność.
Duża kwota.
Nie wierzę, że nie widziałeś. Oglądamy za tydzień.
- Dobra. Gdzie to położyć? - Tam.
- Wróciły. Chodź. - Dobra.
Cam, wróciły.
O rany.
Cześć.
- Co z nią? - Podali jej leki dożylne.
Płukali żołądek
i dali węgiel, aby chronić krwiobieg.
Ma się dobrze i była dzielna.
Jak i ty, kochana.
Brak mi słów. Avery była prawdziwą bohaterką.
- To nic takiego. - Wręcz przeciwnie.
Dziękuję za to, co zrobiłaś. Nigdy tego nie zapomnę.
Ja też nie.
Uratowałaś życie naszej pupilce.
Prawda, moje złotko?
- Logan, co ty wyprawiasz? - Straciłaś rozum?
Nie jest tak źle, jak się wydaje.
Weterynarz zna prawdę. Dogadaliśmy się.
Ale Erica...
Kazałam jej wyjść, kiedy ogarniałam temat.
- Wpakujesz nas w kłopoty. - „Kłopoty?”
Masz pięć lat? Nie byłeś taki, gdy byliśmy razem.
- Słucham? - Wyjdź, zanim ktoś cię zobaczy.
Kto mnie zobaczy?
Cześć.
Pogadajmy.
Nie wiem, co słyszałeś, ale cokolwiek to jest, to nieprawda.
Słyszałem chyba, że byliście razem.
I że ty zjadłaś ciastka i zwaliłaś winę na psa.
Zjadłam ciastka przez twoje żelki.
Serio? Gdzie były? Wszędzie ich szukałem.
- W kurtce. - Nieistotne.
Właśnie, nieistotne. Lepiej zachowaj to dla siebie,
bo powiem rodzicom o twoich problemach narkotykowych.
A ja im powiem, że ty je zjadłaś. Spoko.
Racja. Nie przemyślałam sprawy.
Słuchajcie.
Jest Boże Narodzenie. Bądźmy mili.
Niby czemu nie możemy dostać tego, czego chcemy?
Zamieniam się w słuch.
- Wpisz swój numer. - Dobra.
Odezwę się.
- Czemu jestem przerażona? - Bo to socjopata.
Poważnie?
Daj spokój. Już?
Halo? Nie ma mowy.
Bądź stanowcza.
Nie mogę, to niemożliwe.
- Dobra, jaki smak? - Odmów.
Musisz pojechać po alko.
Teraz?
Miło wyjść z domu.
Fakt.
Ten z tym... Tak.
Ze śladami oparzeń...
Niezła zabawa, co?
Tutaj świętowałam 21 urodziny. Mało pamiętam.
To chyba dobrze.
Cztery kieliszki wódki poproszę.
Trzy kieliszki wódki.
- Nic ci nie jest? - Nic a nic.
Dziwnie się czujesz z dala od mamy w święta?
- Tak. - Właśnie.
W przyszłym roku możemy je spędzić tam.
Jasne.
- Świetnie. A teraz przestań przynudzać. - Dobra.
Hej, kumpelo.
Sophie!
- Super cię widzieć. - Wyglądasz bosko.
Jesteś!
Cześć.
Wyglądasz super. Chcesz drinka?
- Jeszcze jedna kolejka. Tak? - Tak.
Udany pobyt?
Tak, bardzo. Dzięki.
- Erica bywa przytłaczająca, co? - Nie. Jest świetna.
Może trochę. Czasem.
Odrobinę.
Większość dziewczyn Cama by uciekła z rozmytą maskarą
i całkowitym deficytem poczucia własnej wartości.
Więc moim zdaniem wymiatasz.
Zwolenniczka wodoodpornego tuszu.
Przepraszam na chwilę.
Tak. Cześć, Barb.
Przepraszam, głośno tu.
Cześć, Barb.
Jestem.
- Jesteś tam? - Tak, sorki.
Tak, mogę to zrobić.
- Tak. Cudownie... - Pa.
To była agentka nieruchomości ojca.
Jutro pokazuje dom i nie ma klucza.
Żartujesz.
- Muszę jechać. - Ale to godzina drogi.
- Zawiózłbym cię, ale piłem. - Ja poprowadzę.
- Co? Nie. - Nie mogę ci na to pozwolić.
To nie problem, i tak mam sporo pracy.
Niech porządniś zrobi coś porządnego.
- Dzięki, to super. - Jasne.
To na razie.
- Nie do wiary. - Miło cię widzieć.
- Bawcie się dobrze. - Pa, Cass.
Napiszę później.
- Dzięki. Bohater! - Spoko.
To potrwa chwilę.
AVERY 11 LAT
Avery?
Tak?
Tęsknię za mamą.
Wiem.
Nie wierzę, że muszę się pożegnać z domem.
Wszędzie ją tu widzę.
Robi mi kostium na Halloween.
Za wcześnie ubiera choinkę.
Za późno ją rozbiera.
Tak.
Była moją najlepszą przyjaciółką.
Wiem.
To bardzo boli.
Wyobrażałam sobie, że wychowam tu dzieci.
Pamiętam.
Rozmawiałaś o tym z tatą?
Tak, ale dopiero przeszedł na emeryturę. Potrzebuje pieniędzy.
Powinnaś złożyć ofertę.
Próbujesz...
Ciągle próbujesz uciec od przeszłości,
aby iść w życiu do przodu.
Ale przeszłość nas kształtuje.
Ci, którym na tobie zależy, to rozumieją.
Brzmisz jak moja mama.
Ty musisz przygotować ofertę.
Nie.
To może zaczekać.
Posiedźmy tu chwilę.
Halo?
Jasne.
Czuję się super.
Hej, Callum.
Jeśli puścisz tu pawia, zostawię cię na dworze na pewną śmierć.
Hej, stary.
Ani trochę nie żartuję.
W porządku. Zostawię cię.
Daj czadu.
Czułem się dobrze.
- Tak. - Spokojnie.
Nie.
Obyś nie czuł się dobrze do kosza, jeśli się rozumiemy.
I już. Śpij smacznie.
Nie wrócił.
Dobranoc.
Tak, dobranoc.
- Zaszaleliście? - Hej.
Tak.
Zaszaleliśmy.
- Co ty porabiasz? - Pracuję.
No tak.
Późno już, ciężko pracujesz.
Dobra, idę spać.
Jestem padnięty.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Logan.
Hej, stary.
Mógłbyś to zachować dla siebie?
Wiesz, bo...
Ona się wkurza, kiedy wychodzę i piję.
Nie chcę robić zamieszania.
Jasne.
Czad.
Dzięki, stary, doceniam to.
Spoko.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dzień dobry.
- Proszę. - Dzięki.
Avery, ominął cię świetny wieczór.
- O której wróciliście? - Ja około pierwszej.
Cam został z kumplami.
A ten tutaj całą noc pracował.
Hej, kumpela.
- Przepraszam. Zapomniałam. - Nie martw się. W porządku.
Wyślij mi mailem. Zerknę.
Jasne.
Wesołej Wigilii.
- Hej. - Hej. Dzień dobry.
- O której wróciłeś? - O drugiej.
Wiem, grubo.
Kimnąłem się na sofie, żeby cię nie budzić.
Pójdę się przebrać.
Co tam?
Nic. Po prostu...
- Nie wyspałeś się. - Nie.
- Muszę jeszcze skończyć. - Spoko.
Jedna część. Chcę też wydrukować.
- Zaraz wracam. - Luz.
- Uwielbiam, gdy pada śnieg. - Ja też. Prawdziwe święta.
Chyba się nie utrzyma.
- Dzięki, panie Dołujący. - Sorki.
- Kogo wylosowałeś? - To chyba ma być sekret.
Dla jasności, lubię sekretne prezenty, panie Mikołaju.
Sugestia: czarna koronka.
Chwila, przepraszam.
To chyba Paul. Muszę odebrać.
Wszystko w porządku?
- Tak, jestem trochę zmęczony. - Okej.
Spotkajmy się tu o 15.
- Może być? - Dobrze.
Do zobaczenia za niedługo.
Powinniśmy pogadać.
Logan.
Nie o nas. Chodzi o Cama.
- Co z nim? - Wrócił wczoraj bardzo późno.
Tak, wiem, mówił mi.
O to chodzi. Było później niż...
Jesteś szczęśliwy z Cassie?
A co to ma do rzeczy?
Tak, oczywiście, że jestem.
To czemu się czepiasz Cama?
Czepiam się?
Nie czepiam się.
Martwię się o ciebie i mam złe przeczucia.
Nie musisz się już o mnie martwić.
Racja.
- Racja. - Logan.
W porządku. Widzimy się w domu.
OFERTA BUDOWLANA
- Przepraszam, ja tylko... - Nie ma sprawy.
To jest naprawdę dobre.
Dziękuję.
Aż się prosicie o przyłapanie.
Czego chcesz?
Potrzebuję prezentu od sekretnego Mikołaja.
Galerie już zamknięte.
Nie szkodzi. Wezmę jeden z waszych.
Wylosowałem mamę,
więc jeśli ktoś z was ma inną kobietę, będzie luzik.
Mam twojego tatę.
A ja ciebie.
To pasuje.
Możesz wziąć mój prezent, niedorosły okrutniku.
Proszę.
- Miło robić z wami interesy. - Spadaj, mały trollu.
Ale mnie wpienia.
Szatan w puszystym sweterku.
Nie, ale naprawdę...
Zaczekaj.
Gdy byliśmy w ich wieku, nie było takich samych możliwości.
To prawda.
Spójrz na nie, dyrektorka, lekarka...
- I jeszcze Cassie. - Zawodowa studentka.
Jestem od nich dużo młodsza. Pamiętajcie.
Nie dasz zapomnieć.
- Avery, skąd jesteś? - Peachtree City.
- Logan też. - Tak.
No popatrz.
Świat jest taki mały.
Zaskakujące, że się nie znaliście.
Ilu tam jest mieszkańców? 500?
Chyba...
Czterdzieści tysięcy.
Rodzice wciąż tam mieszkają?
Tata przeszedł na emeryturę i sprzedaje dom. Przenosi się do miasta.
Panie Morgan, pan też myśli o emeryturze? Cassie coś wspominała.
Zastanawiam się. Niemal 30 lat w firmie, więc...
Zastanawia się, ale szczerze mówiąc, jak nie praca, to co?
Mamo, może tata nie chce.
Sophie, kiedy wracasz do Australii?
Rozważam otwarcie kliniki tutaj.
To wspaniale. Rodzice nie pisnęli ani słowa.
Spóźnione wiadomości z ostatniej chwili. Jesteśmy szczęśliwi.
I dumni.
To niesamowite.
Dzięki.
- Świetnie, Soph. - Posprzątam...
- Co robisz? - Logan. Jesteś...
- Usiądź. - Dam radę.
Nie ma mowy, siadaj.
- To mój dom. Jesteś gościem. - Dobra.
Leonard.
Tak.
- Weźmiesz mój? - Może ci pomogę?
I proszę.
- Dzięki, barmanie. - Żaden problem.
- Logan! - Tak.
Przepraszam na chwilę. Hej.
To już się dzieje?
Co już się dzieje?
Och. Dobra.
Masz chwilę, żeby porozmawiać?
Tak.
- Pogadam ze Stanem. - Leć.
No dobra.
Hej.
Udało ci się zerknąć na mój projekt?
Tak.
Super. Przepraszam, że akurat w święta.
Jest na górze, zaraz przyniosę.
Co robisz?
- Cześć, Stan. - Cześć.
- Czas sekretnego Mikołaja. - Ubaw.
- Kochany... - Nie.
Nie. Nie zamykaj drzwi.
Zamknij drzwi.
To nie jest to, na co wygląda.
Nie macie romansu?
Trochę to, na co wygląda. Ale mamy plan.
- Tak. - Super.
Macie plan. Super. Wychodzę.
Powiemy wszystkim, Logan, ale nie teraz.
Musisz dochować tajemnicy.
Nie mogę dochowywać kolejnych tajemnic, bo dochowam się tylko wrzodów.
Zrób to dla Cassie.
Dobrze?
Leonard, nie spodziewałem się tego po tobie.
Po tobie nie. Po Marge już z daleka było widać.
Co? Nie znasz mnie.
Wcale mnie nie zna. Czemu tak mówi?
- Nie słuchaj go. - Wiem, kochanie.
Erica wie, że mówisz po hiszpańsku?
Jestem w małżeństwie bez miłości.
Wszyscy o tym wiedzą. Ale jesteś stary.
- Na tym etapie to normalne. - Nie jesteś stary.
Pozwól nam przetrwać święta.
- Obiecujemy, że powiemy. Proszę. - Tak. Obiecujemy.
Proszę.
Dobrze, zrobimy tak...
Nie!
Teraz zejdziemy na dół.
Będziemy udawać.
Nie chcę widzieć nawet przelotnego spojrzenia
ani skierowania na siebie oczu przez resztę wieczoru.
- Dobrze. - Jasne?
Bez takich spojrzeń spode łba.
Oczy przed siebie.
Rozumiemy się?
Tak.
Świetnie.
- A teraz zabawa w udawanie. - Tak.
Mamy Margaret.
- Dzięki. - Proszę.
Leonard, twój jest na krześle. Wszyscy dostali?
- Logan. Cześć. Mam twój prezent. - Dziękuję.
Czy każdy ma prezent?
Tak.
Mamy wszyscy.
- Zaczniesz, Soph? - Dobrze.
Sprawdźmy.
Sole do kąpieli. Zawsze potrzebne.
Są ode mnie.
Wyglądają znajomo.
Avery, teraz twoja kolej.
Pokaż, co dostałaś.
Ładne pudełko.
Co to?
Cukierki.
To chyba twoja sprawka, Callum. Mogłeś się wysilić.
To nie ode mnie.
Wylosowałem ciebie.
Otwórz.
Skoro nalegasz.
Uwielbiam sekretnego Mikołaja.
- Zwłaszcza, gdy kolej na mnie. - Co ty nie powiesz.
Zobaczmy. O rajuśku.
- Callum, dość odważnie. - Stylowe.
- Co? - Co u licha?
- Nie kupiłem tego. - Mówiłeś, że tak.
Nie, to Logan.
- Co? - O Boże.
- Tak. - Dla mojej żony?
Nie, dla pana córki.
Co za żenada.
Przepraszam.
Poprosiła o to.
- Cóż... - Jestem zdezorientowana.
Callum, na słowo?
Callum, ja też chciałbym pogadać.
Rozmiar pasuje.
- Włóż do pudełka. - Mamo, to moje.
Diable wcielony. Była umowa.
To jego wina.
To była pomyłka, odrażająca, ale prawdziwa.
Jeśli narazisz nas na szwank,
odwdzięczę ci się z nawiązką, informując o twoim hobby.
- Potwór z ciebie. - Przyganiał kocioł garnkowi.
- Kochanie... - Myślisz, że wiesz...
Kto to?
Wejdźcie.
- Wesołych świąt. - Hej. Wesołych świąt.
- Dzięki, że przyjechałyście. - Jasne.
- Ale będzie niespodzianka. - Może...
Niespodzianka!
Niespodzianka.
- Babciu. Mamo. Co tu robicie? - Zaprosiłam je.
Naprawdę? To takie miłe. Cześć, mamo.
Avery tu jest. Nie pytaj. Nie znasz jej.
Leonard. To jest Erica. Zapraszamy.
Avery, co ty tu, u diaska, robisz?
Skąd ją pani zna?
Co? Nie zna mnie.
Ma demencję.
Odezwała się do niej po imieniu.
Przytul mnie, gówniaro. Chodź tu.
Babciu, nie przytulamy obcych.
- Ida, skąd się znacie? - Cóż...
Nie pamiętam.
Tak.
- To nic. - Bidulka.
Przypominam sobie, jak przyłapałam tych dwoje
na namiętnej kopulacji na tylnym siedzeniu auta twojej mamy.
- Tego nic nie wykasuje z pamięci. - Cicho, mamo.
- Co? - Logan, o czym ona mówi?
Avery? To jakiś...
Wy się znacie?
No dobrze, więc...
Dość zabawna historia.
- Jak się zastanowić. - Boże.
- Serio? Brzmi przezabawnie. - Już dobrze...
- Boki zrywam, normalnie. - Uspokójmy się.
Pewnie nie jest tak dziwnie, jak się wydaje.
Zakład?
Dobra. Tak, byliśmy razem.
W zamierzchłych czasach. Nie chcieliśmy robić zamieszania, więc...
Nas okłamaliście?
Nie do końca okłamaliśmy...
To już wszystko?
Może macie inne sekrety?
A może ty chcesz mi coś powiedzieć?
Co? Nie.
Co cię tak bawi, jełopie?
- Nic. - Słuchajcie.
Avery chciała wam powiedzieć, ale ja uważałem, że to popsuje atmosferę.
Nie. Chciał powiedzieć. Ja uważałam, że to popsuje atmosferę.
To się popsuła.
Spartakusie!
Nie dajemy jej ludzkiego jedzenia. Chorowała.
Nie karmimy jej. Chodźmy.
Bądźmy szczerzy. Macie mnie za degenerata.
- To jest okazja jak żadna inna. - Nie.
Nie rób tego.
Veronica nie zjadła ciastek. Avery to zrobiła.
To niemożliwe, jedna osoba nie dałaby rady.
Dałaby, będąc na haju.
- Słucham? - Akurat to mogę wyjaśnić.
- Kto jest na haju? - Leonard.
Nie w tym rzecz.
Uspokójcie się. To miał być wieczór Cassie.
- Mój wieczór? - Tak, a oni go psują.
- O czym ty mówisz? - Logan miał się oświadczyć.
Co?
- Co? - Znowu to, nie.
Mamo, nie.
Nie zamierzałem się oświadczyć.
Nie?
Kijowo, Logan.
I to ty mnie pouczasz?
- Zamknij się. - O co mu chodzi?
Sophie, myślę, że już czas na nas.
Zbieramy się, bo...
Co się dzieje?
Nic.
O Boże. Ty wiesz.
Wiesz?
Jasne, że wiem.
Co wiesz?
Marge i Leonard mają romans.
- Co? - Tato?
- Co?! - Co?!
- To nic takiego. - Co ty mówisz?
Jest zadowolony i mniej bywa w domu. Dla mnie super.
- Mamo! Jak mogłaś? - Stan...
- Tato. - Stan!
- Boże. - Sophie, zaczekaj.
Cassie?
Erica.
Bardzo cię przepraszam.
Zamknij się, dobrze?
Zajmijmy się naszą córeczką.
Najlepsza Gwiazdka w życiu.
Wyjeżdżasz?
Nie wiem, powinnam?
Coś zaszło między tobą i Sophie?
Tak myślałam.
Avery, kochana.
Barb. Jakieś wieści w sprawie domu?
Przykro mi, skarbie.
Warto było spróbować.
Ty też. Wesołych świąt.
Avery!
Już uciekasz?
Przykro mi, bardzo mi przykro.
Mnie również.
Mogę zadzwonić?
Logan?
Nie.
Myślę...
Powinniśmy porozmawiać.
Już otwieram!
Tata! Wesołych świąt.
- Hej, mała. - Hej.
Świetnie wyglądasz. Piękna opalenizna.
- Dobrze się bawiliście? - Tak.
Spaliśmy w hamakach,
pływaliśmy z delfinami, tańczyliśmy na plaży.
Pełny grafik.
Brzmi fajnie.
Tak też było.
Ale tęskniliśmy za tobą.
A ja za wami.
Podobno sprzedałeś dom.
Tak.
Jestem w szoku, że tak szybko poszło.
Dostaliśmy ofertę, której nie dało się odrzucić.
- Cieszę się, tato. - Fajnie.
Co to?
Jest twój, jeśli chcesz.
Mówisz poważnie?
Będziesz musiała mi zapłacić. Kocham cię, ale muszę też jeść.
Jeśli się zdecydujesz.
Tak, tak, chętnie.
Dziękuję.
To przyjemność.
Wiesz, szkoda, że mi nie powiedziałaś.
Nie chciałam cię stawiać w trudnej sytuacji.
Jestem twoim tatą. Nigdy nie stawiasz mnie w trudnej sytuacji.
Nie powinnam była ufać Barb.
O nie.
Barb nie pisnęła ani słowa.
Wygląda na to, że wpakowaliście się w niezłe kłopoty.
Mleka?
Jest jednym z tych dobrych, wiesz?
Mam nadzieję, że mu się ułoży.
Idź sobie.
Odpuść. Otwórz, proszę.
Chodzi o Logana. Lubisz Logana.
To ciągłe wkurzenie zaczyna być nudne.
Wiem, że mnie widzisz.
Jestem dobrym człowiekiem, choć popełniłam parę błędów.
Ale ty też. Cam też.
Przepraszam za wszystko.
Nie zasłużyłaś sobie na to.
Zostawiam tu coś.
Proszę, byś przekazała to Stanowi.
Potem odpuszczę. Daj mu to tylko.
Erica, jeśli mi nie pomożesz, będę wracać codziennie, aż do skutku.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Kocham cię, babciu. Do jutra.
Myślałam, że już jest jutro.
Nie, ale nic nie szkodzi.
Osiem, siedem, sześć, pięć, cztery...
Trzy, dwa, jeden.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Oto i on.
- Logan. - Stan.
- Wyglądasz na zaskoczonego. - Przyznaję, trochę jestem.
Usiądź, proszę.
Stan, cieszę się, że zadzwoniłeś.
Możemy sprawić, że to luksusowe centrum będzie naprawdę wyjątkowe.
Gdybym się z tobą zgodził, obaj byśmy się mylili.
Twoja oferta była w porządku.
Ale otrzymałem pięć innych, identycznych.
Chcę pogadać o tym.
Co to jest?
Plany centrum z częścią mieszkalną.
Podoba mi się.
Nie tylko oferta usługowa, ale i osiedle mieszkalne, w jednym.
To właśnie chcę zrobić.
Nie interesuje mnie kolejny projekt budowlany.
Chcę zbudować coś, z czego miasto będzie dumne.
Teoretycznie to świetny pomysł.
Ale pewnie się zgodzisz, że moja koncepcja daje większy zysk.
Paul, jestem po sześćdziesiątce i nie potrzebuję więcej pieniędzy.
Budownictwo mieszkaniowe to nie nasza bajka.
Na rynku jest wiele firm budowlanych, które zrealizują wizjonerski plan.
Potrzebuję tylko gościa z wizją.
Wnioskując z naszej rozmowy, to chyba raczej nie ty.
Ale on już tak.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Powiedz, że w to wchodzisz.
W porządku.
Erica prosiła, aby dać znać Avery.
Żeby przestała przychodzić do jej domu.
Dobra. Smacznego.
Przemowa!
- Tato, nie ma opcji. - Przemowa!
Przemowa!
Przemowa nowej właścicielki.
Cześć, dziękuję, że przyszliście.
Nie nadaję się do tego. Nie wiem, co powiedzieć.
Nie szkodzi. Ja wiem.
- Nie. - W porządku. Zaufaj mi, Mitch.
- Nie. - Zaufaj mi.
W porządku. Ogarniam to.
No dobra.
Avery i pozostałe osoby.
Niczego nie żałuję tak, jak tego wieczoru, który chciałbym naprawić.
I kilka osób pewnie się ze mną zgadza.
I choć te święta to materiał nadający się na koszmary,
przez narkotyki, kłamstwa i szantaż,
których nie życzyłbym najgorszemu wrogowi,
powtórzyłbym je, bo zaprowadziły mnie do ciebie.
Zobaczyłem, jak niesamowitą osobą się stałaś.
Wiem, że na to nie zasługuję,
ale pewien mędrzec powiedział mi kiedyś,
że jego zdaniem ty i ja jesteśmy niezniszczalni.
Mam więc nadzieję dostać drugą szansę, aby przetestować tę teorię.
- Skończyłeś? - Może.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
ROK PÓŹNIEJ
Hej.
- Wesołych świąt, skarbie. - Dzięki.
Chciałem podrzucić wam ten drobiazg.
Dzięki. Wejdziesz?
Nie mogę. Jesteśmy umówieni z dziećmi na kolację.
Powiedz Loganowi, by odpoczywał. Do pracy wraca 4 stycznia.
Tak. Wesołych świąt.
- Dzięki. - Miłej kolacji.
Avery!
Podziel się.
Jedziemy, kochanie.
O co chodziło?
Mój mały sekret.
Dasz trochę, cokolwiek to jest?
- Jeśli będziesz miły. - Zawsze jestem.
Zdefiniuj zawsze.
Zarezerwowałem dziś lokal na wesele. Może być?
KONIEC
Napisy: Dorota Miklasińska