Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cześć, nazywam się Melody Brooks.
Za równowartość jednego smoothie możesz pomóc dziecku z porażeniem mózgowym.
Żartuję.
Nie chcę waszych pieniędzy ani waszej litości.
Możecie się gapić.
Mamy 2002 rok.
Nie widzieliście nigdy niemej dziewczyny na wózku?
Nie milczę z własnej woli.
Wierzcie mi, mam dużo do powiedzenia, ale mój język odmawia współpracy.
Wiem, co myślicie.
Brzmię dojrzale jak na dwunastolatkę, co?
Przecież nie umiem mówić.
Nie mam głosu.
Będzie łatwiej, jeśli po prostu posłuchacie.
To oczywiście nie jest mój głos.
Nie mam pojęcia, jakbym brzmiała,
więc mogę brzmieć, jak chcę.
Chodź tu, kochanie!
Świetnie. A teraz umyj zęby.
Kocham Jennifer Aniston
i dlatego wybrałam jej głos.
Pożyczyłam go sobie,
a nie ukradłam.
Warto się dzielić tym, co dobre.
Przyjęli nasze ubezpieczenie?
Czekałem przez dwie godziny, a potem się rozłączyli.
Bez sensu.
Pan Grossman odwołał wizytę higienizacyjną,
więc spróbuję wtedy.
To jest Ollie.
Chciałam psa, ale rodzice mówili, że to za dużo pracy.
Tutaj, malutki. Ollie.
Chodź tu. Do nogi!
- Ubieraj się, Penny. - Do nogi!
Nieźle mu idzie, co nie?
Chodź tutaj, Penny. Włóż to, dobrze?
Nudzi mi się.
- Ponudzisz się w stroju. - Dzisiaj szkoła.
Tak.
Dlaczego wyłączył telewizję?
…wizytę mojej córki, Melody, u doktora Spencera o 15.00.
Proszę, kochanie.
Uwielbiam robić listy.
Oto lista rzeczy, do których się nie przyzwyczaję:
tyłki tuż przy twarzy, bo ludzie mnie nie widzą,
schody…
Ollie.
…ludzie, którzy witają mnie ze smutkiem,
zawsze idealna fryzura Jennifer Lopez…
W szkole będzie nowy plac zabaw.
- To chyba dobrze, co? - Nie wierzę…
…wczesne poranki,
cukierki, które strzelają w buzi…
- Bez żadnej przystosowanej huśtawki. - Kto wie, może to jeszcze…
…to, że deser nie stanowi samodzielnego posiłku.
Musimy iść, Penny.
Pamiętaj, że chodzi o Melody.
Nie myśl tylko o sobie.
Penny.
- Chodź już. Spóźnimy się. - To nie ty?
- Dalej. - Wyłaź. No już, Penny.
Chodź, Penny. Włożysz je w samochodzie.
Dobra.
Też cię kocham, skarbie.
Nie zajmuj się tym teraz.
Pomożesz mi to wynieść?
Włóż to do auta.
Kocham cię.
A potem wrócimy.
Pięć minut, nie więcej.
Musimy iść. I tak uciekł już nam autobus.
Penny!
Wskakuj.
Co ty wyprawiasz?
Co jest, Melody?
W porządku? Pokaż.
Co tu się stało?
Aj, Ollie.
Chodź tutaj.
Musisz bardziej uważać z tą tacą. Uderzysz w…
Ale bałagan.
Przez ciebie się spóźnimy.
Patrz, wszędzie nachlapałaś.
Przestań.
Nie chcę tego słuchać.
Dobrze?
Jezu.
NIEPEŁNOSPRAWNI
Przepraszam cię.
To nie było okej.
Wkurzyłem się. Przepraszam, Melody.
wybacz tato twój problem
To nie twoja wina.
Teraz chce rozmawiać?
ty nie słuchasz
Mogłem postawić akwarium wyżej.
Za późno.
w środku potem skok
Słyszysz mnie, skarbie? Przeprosiłem.
Melody.
Proszę, nie…
Juhu!
- O, pani V. - Juhu!
Będą kłopoty.
- Dzień dobry, pani V. - Cześć, Melody.
Mam dla ciebie prezent.
Jesteśmy spóźnieni do szkoły.
Zobaczcie tylko, co znalazłam.
Pudełka pełne starych sukienek, kapeluszy i boa z piór.
Super na Halloween. Wpadniecie po nie?
- Wrócimy później… - Okej.
- No to jedźcie. - Dobra.
- Na co czekacie? - Już.
- Baw się dobrze w szkole. - Dziękujemy.
- Ostrożnie. - Okej.
- Dobra. - W porządku.
Piękna dynia dla pięknej dziewczyny.
Pa, Melody!
Dobra, lecimy.
ŚWIAT MELODY
Chodźmy.
Dalej.
To moja szkoła.
Nie tędy.
Dla nas jest przyczepa.
Dalej.
W alfabecie…
Dzień dobry. Przepraszam. Cześć.
Cześć, Melody. Dzień dobry.
- Dopiero zaczynamy… - Tak.
- Hej, Sue. - Melody.
Znowu uciekł nam autobus. Cześć.
- Cześć, Melody. - Pa. Będę tęsknił.
Dobra. Raz, dwa, trzy. Patrzcie na mnie.
Możesz tu podjechać, Carl?
- Willy. - Tak.
To H4-6.
Jestem w tej klasie od przedszkola.
Od siedmiu lat mam tę samą nauczycielkę.
Jestem jak Lisa Simpson.
Proszę.
- A to Maria. - Proszę.
Znamy się od zawsze.
- Gotowi? Wszyscy gotowi? - Wszyscy gotowi!
Co jest pierwsze w alfabecie?
Chcesz dalej oglądać, Melody?
Śpiewamy głośno i wyraźnie.
Czy wolisz słuchać swojej książki?
Tak? Dobrze.
A!
A.
Stać was na więcej.
Raz, dwa, trzy.
A!
Bardzo dobrze.
Jak pokazać „A” w języku migowym?
…E, F, G…
na podstawie powieści SHARON M. DRAPER
Jeśli tam jest. Ale…
Dobrze. A teraz…
Jodie!
Jesteś tam, Boże?
To ja, Margaret.
Nie mogę zaczekać do 14.00, Boże.
Wtedy zaczyna się nasz bal.
Rzeczy, których pragnę:
fajne ciuchy,
większe cycki,
dostać okres,
chłopaka, który mnie polubi,
umieć nałożyć tusz do rzęs, nie wydłubując sobie przy tym oka.
Pragnę wielu rzeczy.
Mogę je zdjąć?
- Czyli A, B, C… - O proszę.
Cześć.
Jestem Katherine. Miło mi.
GOŚĆ
Co czytasz?
Mogę zobaczyć?
O mój Boże.
Uwielbiam tę książkę.
Jesteś tam, Boże? To ja, Margaret
Czytałaś to już?
Spojrzenie w górę to „tak”?
Rozumiem.
Świetna rzecz.
Uwielbiam fragment, kiedy Margaret i Janie idą kupić podpaski,
ale uciekają ze sklepu, bo przy kasie stoi chłopak.
A tobie co się podobało?
A, B, C, D, E. I wracamy do A.
Spróbujcie trochę niżej.
Czyli A, tak?
- Słuchaliście? - Zrób tak.
Chcesz to przymierzyć?
Pomagamy?
Impreza?
Impreza urodzinowa Normana.
Okej.
Jak myślisz, dlaczego Margaret kłamie na temat pocałunku Philipa?
fajna
Bo chciała wydawać się fajna.
Właśnie tak.
Świetnie.
Wspaniale jest mieć w klasie Melody.
To urocza dziewczynka.
Macie tam moje wnioski, ale w skrócie, przewyższa nasze oczekiwania.
Dziękuję, pani Billups.
Tutaj są indywidualne cele programu edukacyjnego, które przygotowaliśmy.
- Spójrzcie na stronę dziesiątą. - Dziękuję.
Przepraszam, mam pytanie.
- Po to tu jesteśmy… - Tak.
…panie Brooks.
Skoro Melody przewyższa wasze oczekiwania, może je podniesiecie?
Chuck.
Melody radzi sobie świetnie jak na swoje możliwości.
Słucha.
Odnajduje się w klasie.
- Skarżyła się? - Nigdy.
Uwielbia panią Billups.
Po prostu… Wykazuje ogromną ciekawość.
W domu ogląda filmy dokumentalne.
Uwielbia swój teleskop.
Odwiedzamy muzea.
Nie wątpię, że lubi spędzać z wami czas.
Chodzi o coś więcej, pani Antenucci.
Chodzi o to, że…
Ona uwielbia się uczyć.
To widać w jej oczach.
Zastanawiam się, czy…
Ustalamy te programy w oparciu o ujednolicone metody oceny,
a nie wyraz czyichś oczu.
Pani Gardner chce powiedzieć,
że trudno obiektywnie ocenić ograniczenia własnej córki.
- Prawda? - Tak.
Może spojrzymy znowu na…
Oczywiście
te metody ocen mówią nam tylko, jakie jest prawdopodobieństwo sukcesu.
Nie mówią, czy jej się uda, czy nie.
Pracuję teraz nad programem, który stanowi część…
To pani Ray.
Studiuje na uniwersytecie.
Mam stypendium podoktorskie.
Przyszła tu na obserwację.
Myślę, że Melody mogłaby skorzystać…
Przepraszam za spóźnienie.
Utknęłam w przedszkolu z młodszą córką.
- Jestem Diane. - Doktor Ray.
- Dzięki, że z nami jesteś. - Dziękuję.
- Cóż… - Kochanie.
…jest studentką, ale…
Chyba pora się tym zająć.
Jak się ma nasza dziewczynka?
Dostaniesz dwa.
Raz. Dwa.
- Otworzysz? - Tak.
Może przyszli po cukierki.
Co powiecie? Jak wyglądam?
„Powiecie” rymuje się ze „śmiecie”.
Racja. Dobrze mówi.
Wyglądasz dobrze.
- Dziękuję. - Einstein chyba nie nosił fartucha.
Wesołego Halloween!
Pan Brooks.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Przepraszam. - To nic.
Katherine Ray.
- Tak. Jak leci? - Dobrze.
Nie mieliśmy okazji porozmawiać.
Dołączysz do nas, Diane?
- Tak. - Śmiecie.
Co? To jest śmieszne.
- Wiesz, kim jestem? - Tak.
- Pamiętasz Katherine? - Tak, ze spotkania.
- Diane. - Miło cię widzieć.
Ciebie też. Co słychać?
- Chciałam porozmawiać o Melody… - Ach.
…i o swoim programie.
Okej.
Chciałabym zacząć zabierać Melody z zajęć
i wprowadzić ją do zwykłych klas.
Chcesz zabrać ją z edukacji specjalnej?
Na jedno popołudnie w tygodniu.
To nie będzie nic wyjątkowego
i tylko przez szóstą klasę.
Długo nam zajęło umieszczenie Melody
w miejscu, gdzie się ją docenia, szanuje i w którym jest bezpieczna.
Jesteś młoda i nie masz dzieci.
Nie możemy podjąć takiego ryzyka dla twojego projektu.
W ten sposób będzie mogła się wykazać.
Wykazać w czym?
- Spokojnie. - Wykazać co?
Nie podoba mi się to.
Może po prostu dam wam trochę materiałów.
Jeśli was to uspokoi, rodzice Willy’ego już się zgodzili
i przez cały czas byłabym z nią w klasie.
Sama nie wiem.
Chcę tylko pomóc Melody.
- Dziękujemy, że wpadłaś. - Raz. Dwa…
- Dziękujemy. Wesołego Halloween. - Wesołego.
To była…
Nieważne.
Dobra, idziemy. Wszyscy gotowi?
Pora na cukierki i psikusy.
- Do dzieła. - Gotowa?
Ciasteczka mają już dosyć lukru.
Chodźmy.
Dziesięć, dziewięć…
Uwielbiam Halloween.
…siedem, sześć, pięć…
Ludzie gapią się wtedy na mnie z właściwych powodów.
…dwa, jeden!
Biegiem!
Na pewno nie potrzebuje pomocy?
Poradzi sobie.
Dobra robota.
Co roku głaszcze mnie jak psa.
Któregoś dnia po prostu ją ugryzę.
Cześć, Melody. Ścigamy się?
Rzeczy, które kocham:
- Co powiedziała? - „Tak”.
…dźwięk wózka, kiedy bardzo szybko jadę,
- błyszczące sukienki… - Będę tu.
…to, że co roku mam najfajniejszy kostium na Halloween,
palindromy,
pająki z długimi nogami, bo ponoć są przyjazne…
Złap mnie, mamo!
- …moja rodzina… - Dawaj!
…i, oczywiście, kosmos.
Maria!
Melody!
Złap mnie!
Spójrzcie na to, dziewczyny!
- Zdaje się, że Melody to zaklepała. - Ja chcę tę.
- Ale… - Podoba mi się.
…obiecałam ci boa, Penny.
Cześć! Wróciłam.
- O, cześć. - Co to jest?
Patrz, mamo! Dostałam boa.
- Widzę. - Weź je na górę
- i włóż buciki. - Jak twój dzień?
- Okej? - Buciki!
Myślałam, że wpadniecie po nie przed Halloween.
Uznałam, że pewnie byliście zajęci, więc sama przyszłam.
- Przyszła. - Tak.
Tak. To nic.
Dziewczyny mogą się przebierać, kiedy chcą,
- a u mnie to tylko zbiera kurz. - Cześć, kochanie.
Zaniosę ci to do pokoju.
Makaron?
- Co myślisz? - Tak.
Przeglądałem te materiały o programie Katherine.
Mówiłam ci, że to za duże ryzyko.
- To ciastka? - Tak.
- Na Halloween. - Częstuj się.
- Wczorajsze. - Dziękuję.
To ze szkoły Melody?
Świetny pomysł.
Zwykła szósta klasa?
- Spodoba ci się. - Nie przegadaliśmy tego.
- Właśnie że tak. - Będziesz miała historię…
Nie jesteśmy do tego przekonani.
…matematykę, WOS.
Razem z rówieśnikami.
- O Boże. Wspaniale. - Wiem.
- To nasza decyzja, Vi. - Tak! „Chcieć”!
Wiem, że tego chcesz.
Też bym chciała. Fantastyczna sprawa.
Vi, ta decyzja należy do rodziców.
Jasne.
Jeszcze nie… Pomóż mi.
- Jasne. - Okej.
- Jeszcze rozmawiamy. - Okej. To ja już pójdę.
Pójdę już.
Dziękujemy za piękne sukienki.
Dlaczego robisz ze mnie tą złą?
Niby jak?
- Niby jak to robię? - Rozmawialiśmy o tym.
Rodzice myślą, że dzieci trzeba chronić.
To wszystko.
„F-A-I-R”.
Nie fair.
Tak. Nie fair.
Co teraz zrobisz?
Posłuchaj.
Ludzie zawsze będą się tobą opiekować.
Zrozum, że to, że ktoś wyciera ci tyłek,
nie znaczy, że masz całować go w dupę.
Okej?
Zrozumiałaś.
Nic nie ukrywamy. Ona wie.
- Mówisz serio? - Nie.
Rzeczy, których nie cierpię:
warkocze,
spodnie od dresu,
sznurówki,
kapusta kiszona…
Dzień dobry.
…opera…
Jak leci?
…lekcje w przyczepach…
Mamy ładny dzień.
…bycie ignorowaną.
Dobrze spałaś?
Chodźmy.
No chodź. Musimy wstawać.
No dalej.
Masz dzisiaj szkołę.
nie/nie chcieć
Melody.
Proszę.
Nie rób tak. Nie dzisiaj, kochanie.
chcę nowa szkoła
Pomóż mi, proszę.
proszę powiedzieć mamie
Dobrze, ale ja też się położę na pięć minut.
Wstałaś już?
Obudziłem cię chrapaniem?
Nie walcz ze mną.
No już. Dobrze.
Okej?
No już.
Czyli mamy strajk głodowy.
No dalej, Mel.
nie/nie szkoła/nie jeść
Może warto wypróbować tę szóstą klasę.
Kto będzie przewracał jej strony?
Kto zabierze ją do łazienki?
Nie wiem, ale przynajmniej będzie się uczyć.
Tak.
Nie walczyłeś z nimi tyle co ja.
Niedługo będą chcieli dać ich wszystkich do zwykłych szkół.
Może to nie byłoby takie złe.
Może można zrezygnować z edukacji specjalnej
i wydać kasę na koszulki drużyn.
„Po co nam specjaliści”.
To nie w porządku.
proszę
Dobrze.
Dobrze. Zapisz ją.
A jak wróci z płaczem, bo będzie siedzieć z tyłu
i dzieciaki będą ją dręczyć, to będzie twój problem.
Jeśli chcesz znać moje zdanie…
to ten cały pan Dimming…
ma szczęście, że będziesz w jego klasie.
SP SPAULDING SPADAJĄCE GWIAZDY
DLACZEGO UCZYMY SIĘ O PRZESZŁOŚCI?
Nie wiedzą, czego oczekiwać
i czy ziemia jest płaska.
NAGRODY DLA NAUCZYCIELI
Może dotrą na jej kraniec i odlecą?
Nie mieli pojęcia.
Dlatego tu jesteśmy.
Dlaczego uczymy się o przeszłości?
Dlaczego?
Dlaczego uczymy się o przeszłości? Rose.
Bo pomaga w przyszłości.
Dlaczego uczymy się o przeszłości? Rodney?
Żeby być gotowi na przyszłość.
Wszyscy przeczytali to, co zadałem?
To nie brzmi dobrze.
- Nie. - No dobra. Kartkówka.
- Ocaleni. - Hej.
- Cześć. - Wejdźcie.
- Jak leci? - Jesteście gośćmi z H4-6?
- Tak, to my. - Tak, to my.
Cześć, jestem Katherine.
- Miło mi. - Cześć. Wallace Dimming.
Kogo tu mamy?
To jest Willy.
- A to… - To jest Melody.
Okej. Z tyłu jest trochę miejsca.
Kogoś nie ma, więc jest wolne biurko.
Będziemy w środku, żeby pana widzieć.
- Cześć. - Okej.
Przesuniecie się na bok? Dziękuję.
Chodź do tyłu. Nie bój się, Melody.
Cześć.
Hej.
- Dobrze. - Jestem zwarty i gotowy.
Przesuniecie się, żeby mogła tu wjechać?
Widzisz? Idealnie się wpasowałaś.
Zostaw panią, Willy.
Dziękuję.
Usiądź obok mnie.
W porząsiu.
Zmieścisz się?
Nie zapomniałem o kartkówce.
Słuchajcie.
Powiedzmy, że pierwsze pytanie jest warte 1000 punktów.
Tysiąc punktów?
Według podręczników, jaki Europejczyk jako pierwszy „odkrył” Amerykę?
To proste. No dalej.
- Jodie. - Krzysztof Kolumb.
Źle. Przykro mi.
To nie Krzysztof Kolumb.
Ktoś jeszcze?
Myślałem, że to proste, Rodney.
Może da pan szansę komuś innemu, panie D.
Dobrze, tam.
To chyba Melody?
Leif Erikson.
Super.
Panie Dimming, ona nic nie powiedziała.
Dziękuję, Claire.
Dobrze, Melody.
Dostajesz dodatkowe pytanie.
Skąd pochodził Leif Erikson?
„I-S-L”…
- Nuda. - Willy.
Okej. „A”…
- Wredna jesteś. - …„N-D-I-A”.
Super.
Islandia. Płynął z Islandii.
Nie przejmuj się.
W Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej
doszło do buntu załogi przeciwko Henry’emu Hudsonowi.
Przeczytajcie dzisiaj zadanie, żeby wziąć jutro udział w dyskusji.
To tyle.
- Dobrego dnia. - Co myślisz o tej klasie?
Trochę śmierdzi.
Dziękuję za komentarz.
Możemy porozmawiać?
Poszukaj kolegów i koleżanek.
Skoro umiesz się zgłosić na lekcji, możesz też kogoś poznać.
Dasz radę.
- Idziesz, Rose? - Willy.
Zrobiłaś matmę?
Tak, ale…
Moja mama nas podwiezie. Pospiesz się.
To miało nie przeszkadzać mi w lekcji.
Nie będzie.
Proszę nie zaniżać oczekiwań. Będzie pan pod wrażeniem.
Cześć.
Hej.
Podejdziesz tu, Willy?
buty
„Buty”. Ja nie…
fajne
Dziękuję. Twoje też…
Twoje też są ładne.
Będziecie tutaj co tydzień?
- Rose. - Fajnie.
- Idziesz? - Tak.
- Chodź. - Do zobaczenia.
- Ruchy. Biegiem. - Chodźmy.
- Zabije mnie. Chodź. - Przepraszam.
Gotowa, Melody?
Rzeczy, których dotąd nie robiłam:
nauka w klasie, w której wszyscy są szóstoklasistami.
Co to było?
Zgłaszanie się odpowiedzi jako jedyna w klasie.
Co?
Jak śmiesz?
Rozmowa z Rose.
Samodzielna kąpiel.
Może kiedyś.
- Czy to nie byłoby miłe? - Proszę.
- Ale mama to kocha. - Okej?
Więc robię to, żeby się cieszyła.
Dobra, rozejm.
Przerwa.
Znowu zapomniałam.
Na uczelni jest wystawa o obiektach międzygwiezdnych.
Chcesz iść?
Tak? Nie? Może?
Znajoma? Tak, możesz zabrać znajomą.
Zadzwonić do mamy Marii?
Kto to jest Rose?
A może to?
- To jest ohydne. - Musisz coś wybrać, Melody.
Penny.
Zaraz przyjdzie twoja koleżanka.
To?
O Boże.
Odbiór. Co?
No dalej, Penny.
- Rajstopy? - Tak. Nareszcie.
Tak? Nie, bez rajstop. Sa niepraktyczne.
Mamy jeździć autem i chodzić do łazienek.
Publicznych.
- To wybierz coś. - Mam.
- Spódnicę. - Włóż to.
Trzeba się przyszykować.
Co? To spodnie i koszula.
Humbaki zawdzięczają swoją nazwę
garbowi na grzbiecie.
- Dzień dobry. Jestem Rose Spencer. - Cześć.
Zaparkowałam rower na końcu podjazdu.
W porządku?
Tak. Miło, że jesteś.
Wejdź do środka.
Melody, twoja…
Rose już jest.
- Cześć. - Cześć.
Każdy wieloryb ma na brzuchu unikalny wzór…
Może wyłączysz telewizję?
A więc jesteś w…
…do identyfikacji poszczególnych osobników.
- …klasie pana Dimminga? - Tak.
- I jak? - Cześć.
Jaką chcesz być zabawką?
To ty jesteś Rose.
- Tak. - Miło cię poznać.
- Co to? - Bawimy się, tato.
Wóz strażacki z drabiną. Fajnie.
Do ratowania kotów?
Nie możesz w tym iść, Penny.
Nie! Wracaj.
Za dwie minuty wyjazd.
W porządku?
- Penny. - Fajnie.
Zaraz idziemy, co?
- Tak. - Ponoć jest tam fajnie.
Miło, że do nas dołączyłaś, Rose.
Nie ma sprawy.
Mama mówi, że kiedy dzieci są inne,
trzeba je traktować jak normalnych ludzi.
Co to znaczy „normalny”?
- Czy ja jestem normalna? - Nie.
Albo ty? Wydaje mi się, że „normalny”…
Próbują się zaprzyjaźnić.
Co myślicie, dziewczyny?
Czas na kosmos czy…
Mamo, ja chcę iść tam.
Dobra, pójdziemy tam.
- Do tego czegoś. - Tam.
Dużo wiesz o kosmosie?
Fajnie.
Pewnie oglądasz dużo telewizji.
Bez urazy, ale moja mama nie pozwala mi robić bezproduktywnych rzeczy.
W poniedziałki mam korki z matmy,
we wtorki szachy, a w środy…
…mgławica to rodzaj międzygwiezdnego obłoku,
najczęściej molekularnego,
który jest tak gęsty, że przesłania widzialną długość fali światła…
Odległości między planetami…
Rzeczy, które potrafię, choć w to nie wierzycie:
rozśmieszanie ludzi,
bieg w sztafecie,
algebra,
samodzielne jedzenie,
najdłużej patrzeć w oczy.
Ej, Rose.
Nie zapominaj włączać Melody.
Przepraszam.
Cały czas z nią byłam. Chciałam się przywitać.
Rozumiem.
Ucieszyłaś się na ich widok i podbiegłaś,
ale Melody nie może tak łatwo za tobą pójść.
Mówicie o tej dziewczynie z lekcji?
Wiem, że to miłe, być z koleżankami.
Ale może dasz radę ją włączyć.
Okej?
Gdzie ona jest?
Chociaż w skali kosmosu jesteśmy marnymi stworzeniami,
ustanowiliśmy pewien rodzaj porządku w małej części wszechświata.
Udało nam się zrozumieć niektóre z zasad rządzących wszechświatem
i być może wkrótce uda nam się opracować kompletną teorię.
Jeśli to zrobimy…
Melody.
Nie możesz tak uciekać.
Rozumiesz?
Kiedy byliśmy mali, nie baliśmy się pytać dlaczego…
To Stephen Hawking.
Trochę cię przypomina.
Nie?
mówić/rozmawiać
„Rozmawiać”.
Ale ja się nie zgadzam.
Boże. Penny nie mogła zasnąć.
- Mel już śpi? - Tak.
Co to?
„Pozwól swoim palcom mówić przy pomocy innowacyjnego”…
„Dołącz do rozmowy”.
„Medi-Talker”.
To AAC.
Komunikacja wspomagająca i alternatywna.
Brzmi jak dla chorych.
- Ona ma 12 lat, Di. - Wiem.
Nie potrzebuje huśtawek,
tylko koleżanek.
Chce dzwonić do nich przez telefon, plotkować o chłopakach i…
Wiem.
- Ile to kosztuje? - Łatwo powiedzieć.
- Ile? - Siedemnaście tysięcy dolarów.
Za samo urządzenie, bez dodatków.
- A ubezpieczenie? - Nic z tego.
Przez dwie godziny rozmawiałem z nimi przez telefon.
Wytłumaczyłeś im to? Nie przyjmujmy odmowy.
Wytłumaczyłem.
Błagałem.
Krzyczałem.
Przeprosiłem za to.
Przeprosiłem za zły ton moich przeprosin,
aż powiedzieli mi, żebym zadzwonił w poniedziałek.
Nie wiem, co robić.
Co mam zrobić?
Wytoczyć ciężkie działa.
No tak. Dobrze.
Ubezpieczenia Billander. Proszę czekać na połączenie.
Dziękujemy za telefon.
Dzień dobry.
Mogę w czymś pomóc?
Nie sądzę.
Jak się nazywa pani osoba przełożona?
- Pani White. - Tak.
- Ładna bluzka. - Dziękuję.
A jak nazywa się osoba przełożona pani White?
- Pani White? - Tak.
- Pan Potts. - Okej.
To wiceprezes firmy
i raczej nie zajmuje się…
„Leonard Potts”. Widzę. Bardzo dziękuję.
- Zaczekam tu. - On nie pomaga klientom.
To nie…
Będzie pani tu siedzieć?
Tak. Zaczekam.
Przed pana biurem siedzi kobieta…
- Niech pani powie, że mam czas. - Ma czas.
Nie, ona…
Ona… Myślę…
Ma robótkę ręczną.
Co o nich myślisz?
„Niefajne”.
Macie je w innym kolorze?
Chyba szuka czegoś fajniejszego.
Żadne inne nie nadają się do jej pronacji.
Okej.
Przypięłaś się łańcuchem do biurka?
- Tak, poszło całkiem nieźle. - To mama.
Chcą poddać ją ocenie.
Zanim zapłacą, żeby mówiła,
chcą wiedzieć, że ma coś do powiedzenia.
Denerwujesz się?
Robiłam to już sto razy.
Spokojnie. Poradzisz sobie.
Powiem ci, co zrobimy.
Weźmiemy całe te nerwy i negatywne emocje,
włożymy je do pudełka
i zostawimy je wysoko na szafie.
Nie ma ich.
Okej.
A teraz…
Zadam ci kilka pytań,
a ty odpowiesz najlepiej, jak umiesz.
Boże, ale stres.
Czemu to zawsze tyle trwa?
Będzie dobrze.
Pomidor
Która z tych rzeczy nie pasuje do innych?
Balon - Truskawka - Wiśnia
Banan
Nie pasuje do innych.
Okej. Pomidory są ohydne.
Balony nie są do jedzenia.
Truskawki mają nasiona na zewnątrz.
Wiśnie mają pestki.
A banany są żółte.
Więc prawdziwe pytanie brzmi, która odpowiedź jest właściwa według niej?
Która z kart?
Może banan?
Balon. Nie, banan.
Balon. Banan, balon, balon, banan.
Balon
Może to był banan?
Mogłam go wybrać.
nie/nie jeść
Nie można zjeść balona.
nie/nie jeść
Super. Dobrze poszło.
Spróbujmy z czymś innym.
Państwo Brooks.
- Dzień dobry. - Proszę wejść.
- Może pan zamknąć drzwi? - Tak.
Dziękuję.
Gabinet Dr Hughly.
Przepraszam za opóźnienie.
Chcesz obejrzeć potem film?
Tak. O Boże.
Może pani chwilę zaczekać? Zaraz to sprawdzę.
Nie mogę wydać rekomendacji zakupu Medi-Talkera.
Wyniki jej testów kognitywnych są…
Fakt, wypadły bardzo źle, ale…
nie
zła
słuchać mnie
słuchać
Wiem, że wyniki… Już przez to przechodziliśmy.
potrzebować powiedzieć
Wiem.
Wiem, że masz dużo do powiedzenia.
Udowodnimy to.
Hej.
Mój tata myśli, że na każdy problem jest rozwiązanie.
- Ja i mama wiemy swoje. - Zaczekaj.
Nasze problemy nie znikną,
bo Katherine tak chce.
Przepraszam. To wydział edukacji, prawda?
- Tak. - Dziękuję.
- Proszę pana. - Tak?
Gdzie znajdę Katherine Ray?
- Tato. - Melody?
- Pan Brooks. - Cześć.
- Cześć.
- W porządku? - Tak.
Przepraszam, że to na panią zrzucam.
Niespodzianka. Poprosiliśmy lekarkę, żeby to wypełniła.
To ocena wskazań dla zakupu urządzenia AAC.
Już patrzę.
Nie wiem, czy o tym słyszałaś. To coś jak Medi-Talker.
Powiedziano nam, że to strata czasu.
Nieprawda.
- Też tak uważamy. - Tak.
Może znasz kogoś tutaj,
na uczelni, kto mógłby pomóc?
…„specjalizacja”.
Znasz kogoś w szpitalu dziecięcym albo…
Napisali, że potrzebują podpisu doktora związanych z tematem nauk.
Nie napisali, że ma to być doktor medycyny.
Tak, wiem.
Niech zobaczę.
„Pacjentka potrafi się uczyć”. Tak.
„Rozumie złożone koncepty”.
Zdecydowanie tak.
„Postępuje zgodnie z instrukcjami”. Tak.
Tak.
Podpisano: Dr Katherine Ray.
Proszę.
Nie miałam racji.
Rzeczy, które będę robić z Medi-Talkerem:
dzwonić do przyjaciół,
przerywać rozmowy,
dzwonić w żartach do pani V,
- robić prezentacje… - Chodź.
…recytować wiersze,
krzyczeć do sąsiadów,
zamawiać jedzenia z auta,
używać krótkofalówek,
śpiewać karaoke,
- kłócić się o porę snu… - Był kurier.
…dziękować Katherine,
mówić Penny, żeby nie kradła mi błyszczyka.
Powiedziałam mu, że wezmę paczkę,
bo od dawna na nią czekacie.
Nie dałam mu wyboru,
żebyś mogła z nami rozmawiać.
To było bardzo ekscytu…
Musiałam wyglądać jak wariatka.
- Powiedziałam, że ma mi to dać. - Dziękuję.
Udawałam ciebie.
To oszustwo.
Patrz.
- Patrz na to. - Dobrze.
Widzisz to?
Zobaczę, jak to uruchomić.
- „Konfiguracja systemu”. - Fajny kolor, co?
„Rozdział”… Okej.
Najpierw ustawia się preferencję głosu.
Przeczytam instrukcję.
„Okna werbalne to podstawowe elementy składowe Medi-Talkera.
Możesz korzystać z wbudowanego banku słów, a także wpisywać własne słowa”.
Patrz. Ma też muzykę i gry.
- Medi-Talker. - Ale super.
Możemy też po prostu iść na żywioł.
Zobaczmy.
„Konfiguracja głosu”.
- Wybierz swój głos. - Okej.
Ej, pozwól siostrze to zrobić.
Angielski.
Amerykański angielski.
Angielski.
- Cześć. - Cześć.
Dziecko.
- Cześć. - Nie.
- Ten był fajny. - Tak?
Ja nie wybieram. To twój głos.
Okej.
O Boże.
Będzie miała głos.
Melody?
Dziewczyny?
Jak leci?
To jest to?
Tato, Ollie wyskoczył z akwarium.
Ej.
Brzmisz pięknie.
Naprawdę.
Tato!
O tak.
- Pięknie brzmisz. - O Boże.
Pokaż mi to.
- Powiesz coś jeszcze? - Powie.
Cześć. Jak się dzisiaj masz?
Co ty na to?
Dziękuję, że pytasz.
Pokaż mu to.
Mam pomysł.
Dlaczego uczymy się o przeszłości?
- Connor. - Żeby być gotowi na przyszłość.
Ale dlaczego się o niej uczymy?
Beth?
Żeby być gotowi na przyszłość.
Ale dlaczego się o niej uczymy?
Uczymy się o przeszłości, żeby być gotowi na przyszłość.
Super.
Niech powie coś jeszcze.
To gadający komputer?
Nie masz się odzywać, Melody.
Dziękujemy, Willy.
To nie komputer mówi,
tylko Melody.
To fajny gadżet, Melody,
ale Willy ma rację.
Zaczekaj, aż poproszę cię do odpowiedzi.
Okej.
Jak pewnie wiecie, odpowiadam za szkolną drużynę Bystrzaków.
Co nie?
Brawa dla Bystrzaków.
Nadszedł ten ekscytujący czas,
kiedy wybieramy tegoroczną drużynę.
Nadchodzą eliminacje.
Pomyślcie o tym. Zagłębcie się w siebie.
Czy jesteście godni dołączyć do Bystrzaków z SP Spaulding?
Tak!
Przepraszam. Nie dosłyszałem.
- Co? - Tak!
Dobra, jak się to robi?
Okej.
Zobaczymy. Widzimy się na testach.
A teraz z powrotem do pracy.
Mówiliśmy o ojcach założycielach,
George’u Wasz Planktonowi i Tomaszu Dziadersonie.
Chłopcy, którzy się ze mną przywitali:
- Willy… - O Boże, Connor.
…Connor…
Będziesz próbowała dostać się do Bystrzaków?
Tak, to fajne i mama mi każe.
Problemy z mamuśką.
…jeden z piątej klasy, którego nie znam.
Rodney, raz.
Ale mógł się pomylić.
Cześć.
Jak się dzisiaj masz?
Cześć. Fajne urządzenie.
Chcę…
toaleta.
Dzięki, że mówisz.
- Musimy iść. - Chcę zapytać…
Na razie, Rose.
Pogadamy później, dobrze?
Jak leci?
Jestem szczęśliwa.
Dzięki, że pytasz.
Jesteś szczęśliwa i dziękujesz, że pytam, tak?
Zobaczmy, co tam masz.
„Jestem smutna. Dzięki, że pytasz.
Jestem podekscytowana. Dzięki, że pytasz.
Jestem głodna. Dzięki, że pytasz”.
Nie masz innych emocji?
No weź.
Zobaczmy, co jeszcze możemy dodać.
„Fajne buty. Gdzie je kupiłaś?”
„Fajną masz spódnicę”.
Dlaczego wszystko jest o ciuchach?
„Cześć, jak leci?”
Chcesz powiedzieć: „Cześć, jak leci?”?
No dobrze.
„Ale czad”. Tak się teraz mówi?
„O w mordę”. To nawet nie jest słowo.
Co robicie?
Katherine przysłała listę wyrażeń,
które Melody chce mówić.
„Mam najlepszego tatę na świecie”.
Niech spróbuję. „Mam”…
Zaczekaj.
Zobaczmy.
Mam najlepszego tatę na świecie.
Kto wie, może ci się przyda.
Co my tu mamy?
Dlaczego chcesz mówić takie słowa?
Przestań. Może mówić, co chce.
Bez cenzury.
Może najpierw je przeczytaj.
- Zobacz. - Okej.
- Spróbuj. - Okej.
„Pierd”. Serio?
„Stary pierd”.
„Półdupek”. To jest piękne słowo.
Półdupek.
Co ja zrobiłam? Chwila, wiem.
„Zamknij się,
ty taki”…
Pomiędzy etapami. Jeszcze nie w liceum.
Ktoś wie, jakie to mogło być uczucie?
Pierwsza myśl.
Jakieś pomysły?
Przygoda.
Otwiera się nowy świat.
Tak się czuli ci odkrywcy.
Tak, Jodie.
Zobacz.
Cześć, co słychać?
Przepraszam, Melody. Muszę już iść.
Masz fajne buty.
Co powiedziało?
Pomogę przygotować się do Bystrzaków.
Wydajesz się być fajna,
ale nie potrzebuję twojej pomocy w nauce.
Ciekawostki. Wiedza ogólna.
Jakie jest najszybsze zwierzę lądowe?
Jaki pseudonim miał Theodore Geisel?
Jakie są jeszcze tematy?
Odsuniesz się trochę?
Ostrożnie.
- Witaj. - Dzień dobry.
- Jak leci? - Dobrze.
- Fajnie, że jesteście. - Jasne.
Możecie siadać do pracy…
Tutaj.
Chwileczkę, te dywany…
- Nie, mamo. - To zajmie chwilę.
Ekstra.
- Pomóc pani? - Nie, poradzę sobie.
Położę jeden przy drugim i możesz wjeżdżać.
Proszę bardzo.
Możesz podjechać.
Super.
Możesz podjechać.
I stop.
Zabiorę to z drogi.
Okej.
Ostatni.
Podjedź.
Podjedź i stop.
Super. Dobra robota.
- Dobrze. - Ekstra.
Zostawię was same.
- Do zobaczenia. Dziękuję. - Nie ma za co.
Bawcie się dobrze.
Wybacz, mama ma bzika na punkcie czystości.
Zaczynamy?
Tak.
Ciekawostki.
Wybierz tematy!
Ogólne.
Jak długo trwają kadencje członków Izby Reprezentantów USA?
Dwa lata?
Cztery lata?
Sześć lat?
Siedem lat?
Dwa.
Dobrze.
Jakie jest najgłębsze miejsce na świecie?
Jaskinia Krubera?
Rów Mariański?
Rów Aleucki?
Jaskinia Mulu?
Kto w ogóle słyszał o tych miejscach?
- Connor. - Connor?
Nie jest nawet w połowie tak mądry, jak myśli.
Jest miły.
Podoba ci się.
Tak. Chcesz go pocałować!
Czemu nie? Spoko. Jest uroczy.
Trochę zarozumiały, ale i tak spoko.
Nigdy nie będę się całować.
To nie…
Nie wiesz tego.
Co ci się stało?
Przepraszam, nie powinnam pytać.
Nie musisz mówić.
Mam porażenie mózgowe.
Uszkodziła mi się część mózgu
odpowiedzialna za to, jak chodzę i mówię.
Czy to boli?
To boli innych ludzi.
Którzy też to mają?
Zawieszają się na tobie.
Oczami.
Ciekawostki. Ogólne.
W którym roku odbyła się Konwencja Konstytucyjna?
- 1787. - 1492?
177… Zgadza się.
BYSTRZAKI – ELIMINACJE
Sto oficjalnych pytań z siedziby Bystrzaków w Waszyngtonie.
Każde pytanie i każdą odpowiedź
mogę przeczytać tylko raz, tak samo jak w konkursie.
Co to? Connor, podejdziesz do drzwi?
Tak.
Każde pytanie ma cztery możliwe odpowiedzi.
A, B, C, D.
O tym, kto dołączy do Bystrzaków,
zadecydują tylko wasze wyniki.
Cześć.
W czym mogę ci pomóc, Melody?
Eliminacje do drużyny.
Panie Dimming, ona jest z…
Przestań, Claire.
Przepraszam. Chciałam powiedzieć, że jest z klasy specjalnej.
- Wolno jej brać w tym udział? - No i?
Boisz się, że lepiej jej pójdzie?
Czy jest z tobą pani Ray?
Jestem tutaj. Cześć.
Szybka jest.
Wiesz, że to nie klub, prawda?
Rozumiesz to?
Drużyna weźmie udział w turnieju. Tak?
Naszą szkołę może reprezentować czworo uczniów i dwoje zastępców.
Nie jestem słaba.
W takim razie dostaniesz kartkę.
Skupcie się. Oczy na mnie. Proszę o uwagę.
To poważna sprawa.
Dajcie z siebie wszystko.
Jeśli zaczniecie się męczyć,
pomyślcie o przygotowaniach.
Tu mogą się wreszcie opłacić.
Zaczynamy.
Pytanie numer jeden.
Jaki kraj ma największą liczbę ludności?
Pytanie numer 77.
Kto napisał powieść Komu bije dzwon?
A: Gertude Stein,
B: Ernest Hemingway,
C: Robert Jordan
czy D: Sinclair Lewis?
Pytanie numer…
Siedem, osiem, jeden, dwa, trzy, cztery…
Okej.
…pięć, sześć, siedem, osiem.
To chyba już.
Może „Macarena” zadziała.
Hej, Melody.
Wiecie, że Melody cierpi na porażenie mózgowe?
- Tak. - Pewnie.
Co dałaś na zaginione złote miasto?
Mówiłam ci, to Szambala.
- To El Dorado. - Nieprawda.
- Szambala. - Czy…
- El Dorado. - Nieprawda.
- El Dorado. - El Dorado.
Widzisz? El Dorado. Mamy rację. Większość.
Przegrałaś.
- Widzę mamę. Chodźmy. - W samą porę.
- O Boże. - Jesteś zła i nie wiem czemu.
Może ten strój dodaje ci odwagi.
- Jesteś prawie goła. - O Boże.
Fajnie, że dzisiaj przyszłaś.
Powinnaś móc się sprawdzić jak każdy.
Ej!
Melody!
Chodź.
Chodźmy.
Znasz tę panią?
W górę i w dół. Cześć, dzieci!
Zaraz zacznę tańczyć.
Dalej, chodźmy.
Wcale nie cierpię.
Co masz na myśli?
Mam porażenie mózgowe.
- Uszkodziła mi się… - Nie to chciałam powiedzieć.
…część mózgu…
Chodź, Melody.
…odpowiedzialna za ruch i mowę.
Musimy iść. Chodź.
Ej, Mel.
Pójdziemy w weekend do galerii handlowej?
Dalej.
Na pewno dołączę do Bystrzaków.
Oczywiście.
Jesteś wojowniczką.
Tu kupuję buty. Te najbardziej błyszczące.
Szłam w stronę ruchomych schodów.
Zapominam już, że jesteś niepełnosprawna.
Czy to nie zabawne?
Nie do wiary, że dzisiaj otwiera się Tread.
Mają nawet DJ-a.
O Boże. Ale kolejka.
Mam pomysł.
Jaki?
Zaczekaj.
WIELKIE OTWARCIE Początek kolejki
Przepraszam. Możemy wejść?
Musicie zaczekać w kolejce jak wszyscy.
Ale moja siostra
ma przepustkę za szpitala tylko na kilka godzin.
Bardzo chce wejść.
- Nie ja decyduję. - Wpuść ją.
- Chciałbym. - Tak, wpuść ją.
Wpuść ją.
- Sekundę. - Jest na wózku.
No dalej. Serio?
- Wchodźcie. - Tak?
- Bardzo dziękuję. - No dalej. Wchodźcie.
- Już. - Dziękuję. Przepraszam.
O Boże. Taka duża?
Zamknij oczy. Zawsze można to zmyć.
Jak to nie? Obiecuję! Nie zrobiłabym…
Dobrze wyglądasz.
Jak dla mnie…
Bomba.
Te tutaj. Tak.
- Mogę gryza? - Nie.
Tak! Dalej!
O Boże.
Dzień dobry wszystkim uczniom.
Krótkie ogłoszenie od pana Dimminga.
Mieliśmy świetną frekwencję przy eliminacjach do Bystrzaków.
Dziękuję wszystkim za udział.
To była bardzo trudna decyzja,
ale trzeba wierzyć liczbom.
Żeby nie przedłużać, oto nasze Bystrzaki na rok 2003!
- To już? - Tak.
Okej.
Oto czworo uczniów, którzy będą reprezentować nas w zawodach.
Jako pierwsza, z 89 punktami, Rose Spencer.
Wielkie brawa.
Jako drugi, z wynikiem 91 punktów, Rodney Walsh.
- Tak! - Wiedziałem.
- Tak! - Wiedziałem. Wymiatam.
- Totalnie. - Nie wiedziałeś.
Brawa dla Claire West.
Claire!
Wreszcie, z 97 punktami,
co stanowi nowy szkolny rekord…
Proszę o werble.
Connor Bates.
Udało się! Tak!
Gratulacje dla naszej ekipy.
Dalej, Spadające Gwiazdy Spaulding!
O proszę.
Rzeczy, których nie rozumiem…
Dobra, Melody. Włóż to.
…wojna…
Miłego wieczoru.
…dlaczego niektóre rzeczy są tak trudne…
Słyszałaś? Jestem w Bystrzakach.
…jak działa telepatia…
…ale się udało.
Claire i Jodie bawiły się…
…litość…
Zabawna sprawa.
…czemu się mnie nie zauważa,
całowanie z języczkiem,
dlaczego niektórzy lubią majonez.
„Jestem najmądrzejszy, bo mi się udało
i miałem dużo punktów. A my na to, że kogo to obchodzi”.
Powinien ci to wyjaśnić.
- Racja. Przepraszam za przekleństwa. - Chwileczkę.
Nie wiemy, co się stało.
Właśnie że wiemy.
Pani V mówi, że Melody nie miała błędów.
Mówię ci, coś tu śmierdzi.
Zjedz jabłka, Penny.
Sama zadzwonię do tego pana Dimminga.
Dobrze.
Wiem, że się denerwujesz, ale to ty…
Nie chcę drużyny.
Nie chcę.
mama tata słuchać
Nie chcę drużyny.
- Nie chcieć. - Musimy wziąć pod uwagę…
Musimy poznać prawdę.
Przestać. Wy przestać.
To zrani Rose.
Rose?
Co Rose ma z tym wspólnego?
Jeśli się dostałaś do zespołu, to powinnaś w nim być.
Nie poddajesz się łatwo. Nie możesz.
Poproszę Katherine o pomoc.
To karta odpowiedzi Melody, a to klucz odpowiedzi.
Grzebała mi w biurku. Grzebałaś w nim?
Właśnie tak. Dziękuję.
- Powiedz mu, co tam jest. - To…
No dalej. Melody nie miała żadnego błędu.
Żadnego.
Co?
To niemożliwe.
Chwila. Co?
Może to pierwszy raz, ale to nie jest niemożliwe.
- Tak było. - Nie!
Nauczyciele nie mogą tak mówić.
Ani razu nie zgadywałam.
Wiem o tym, skarbie.
Chyba rozumiem, o co tu chodzi.
- Mogę? - Oczywiście.
Melody.
To ważne.
Bądź ze mną szczera.
Czy twoja opiekunka ci pomagała?
Co pani sugeruje?
Tylko pytam.
Może czasem wahałaś się między dwiema odpowiedziami,
A albo B, i długopis opiekunki zawieszał się nad jedną z nich?
To nie brzmi jak pytanie.
To nie jest pytanie, tylko oskarżenie.
Może weźmy wszyscy głęboki oddech.
- Moje. - Tak.
Odpowiedzi. Moje.
- Dobrze. Dziękuję. - Tak.
Przepraszam.
Wiecie co? Nie przepraszam.
Moja córka ma zasady, pani Gardner.
Nie potrzebuję kwalifikacji, żeby to widzieć.
Moja żona też to widzi i ona też.
Czemu pani nie może?
Jeśli mówi, że poszło jej świetnie, to tak jest.
To, co mówicie, nie ma znaczenia.
Przepraszam. Zapomnijcie o sprawie.
Wszystko w porządku?
- Nic jej nie jest. - Śmieje się.
Chodzi o to, że Melody miała maksymalny wynik.
Dlaczego więc nie ma jej w drużynie?
Właśnie.
Na pewno da się to wyjaśnić.
Słuchamy.
Ja…
Przyprowadzacie mi te dzieciaki na lekcje.
Nie znam się na tym.
Nie mam kwalifikacji.
Nie wiem, jak z nią rozmawiać.
Nie pracowałem nigdy z nikim takim.
Nie wątpię, że Melody jest miła i fajna.
Nie jest tylko miła.
Jest bystra.
Jest zdolna.
Powiedz, że potrafisz to wyjaśnić.
Co mam wyjaśniać? To nie jest test.
Nie ma z tego ocen.
To nie przedmiot.
To pozaszkolna drużyna.
Nie sądziłem, że muszę. To się nie zdarza.
Nie sprawdziłem jej pracy.
Tak to się nazywa.
- Najgorsze słowo. - Ja go nie wymyśliłam.
Będę szczera. Może to tylko kropka nad kreską.
Właśnie tak. Nie musisz się tak bronić.
Posłuchajcie, Bystrzaki.
Siadajcie.
Jodie, Claire. Proszę.
Rodney, nie jedz pizzy. Dziękuję.
Oczy przed siebie.
Nastąpiła zmiana składu Bystrzaków.
Melody Brooks dołączy do drużyny na zawodach.
Ale panie Dimming…
Melody zasłużyła na miejsce w drużynie jak każde z was.
Jeśli pojawił się błąd, to z mojej winy.
Mojej.
Bez sensu. Jest nas już czworo.
Nie można nikogo podmienić.
Rodney.
Rose Spencer będzie pierwszą rezerwową.
Dlaczego ja? Włożyłam w to tyle pracy.
Miałaś najniższy wynik.
- Tyle się uczyłam! - Elena i Jodie pojadą
na turniej w Waszyngtonie, o ile przejdziemy.
Bardzo dziękuję.
Dalej, Bystrzaki.
- Connor. - Jezu.
Porozmawiajmy na osobności.
No dobrze.
Mamy sporo pracy przed zawodami regionalnymi.
Przybliżcie się.
Poznałam wielu nauczycieli.
Pan Dimming jest jednym z lepszych.
- Zależy mu na uczniach. - Na Melody też?
Naruszyłaś jego zaufanie.
Zepsułaś mu reputację.
Nie proś go, żeby dalej cię gościł.
Nie ma sprawy.
Obie wiemy, że byłaś przeciwna temu programowi.
Podziwiam cię za twój idealizm.
Naprawdę.
Ale pracuję w prawdziwym świecie.
A w jakim świecie żyje Melody?
Co się z nią stanie, jak program się skończy?
Te dzieci zawsze lądują w edukacji specjalnej.
Nie stać mnie na nianię,
a nawet gdyby tak było, gdybym miała nieskończone możliwości,
co wtedy?
Wprowadziłoby się tu więcej takich dzieci.
One też potrzebowałyby opieki. Zastanawiałaś się nad tym?
Wiesz co?
Dziękuję.
Dzięki tobie wymyśliłam tezę do swojej książki.
Niepełnosprawności nie są hamulcem,
tylko szkoły.
Witamy w Ogródku Nauki!
Pary, które powinny wziąć ślub:
Maria i Rodney,
Katherine i Matthew Perry,
Claire i Dr Zło…
Nie baw się jedzeniem.
…pan Dimming i nikt…
Ale ekstra.
…ja i Connor.
Pokaż.
- Chcę takie coś. - Ja też.
Nawet gdyby Rose nie była na mnie zła, i tak by ze mną nie usiadła.
Kiedy jesteś wyjątkowy, zwykle jesteś też odizolowany.
- Nie jestem smutna. Ty jesteś. - O Boże.
Ty.
Przynajmniej mogę siadać z fajnymi dzieciakami.
Melly!
Bystrzaki!
Pora wstawać, śpiochu.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Podoba ci się?
To będzie dobry dzień.
To chyba tutaj.
Patrzcie, jak tu fajnie.
Ale tu fajnie.
Tak!
Nasza ciężka praca doprowadziła nas do tych zawodów.
- Bądźcie obecni. Skupcie się. - W porządku?
Pamiętaj, na to pracowałaś.
Dasz radę.
- Melody Brooks? - Tak.
Jak leci? Jestem kierownikiem sceny.
- Hej, Paul. - Mogę cię zabrać
i pokazać ci scenę?
- Jasne. - Jesteś gotowa? Chodźmy.
To nasza scena.
Tu będzie wasza drużyna.
A to jest twoje stanowisko,
możesz je obejrzeć.
Dostosowaliśmy wysokość,
żeby wózek łatwiej się wpasował.
To dość proste, masz tam przyciski
i kiedy dostaniesz pytanie, naciskasz ten, który pasuje do odpowiedzi.
A, B, C albo D.
Jestem pewien, że świetnie ci pójdzie.
Tak pomiędzy nami,
chociaż powinienem zachować neutralność,
to skop im tyłki.
Rozbij ich na miazgę.
Wiem, że potrafisz.
Dziękuję.
BYSTRZAKI
Prosimy zawodników o pozostanie za kulisami.
To jak? Z okularami czy bez?
Ledwo widzę pytania, Paul.
- Daj mi to, Claire. - Nie, to moje.
Chwileczkę, Rodney.
- Wygląda jak moja babcia. - Nieważne.
Powiem to swojej babci.
Nie.
Przepraszam.
To nic. Nie przejmuj się.
Bujałam się z tobą, bo rodzice obiecali mi iPoda.
Prosimy zawodników o pozostanie za kulisami.
- Tutaj jest. - Rosie.
- Cześć. - Cześć, Penny.
- Tutaj jest. - Chodź, Penny.
łazienka
Chodź.
Jasne. Chodźmy do łazienki.
- Idziemy do łazienki. - Okej.
- Popilnujesz jej? - Tak. Chodź.
Bo mi się podoba.
Nie wiem tylko, na której stronie ją nosić.
Prosimy rodziny i przyjaciół Bystrzaków o zajęcie miejsc.
- Zaczynamy za 20 minut. - Masz gumę do żucia?
Powiesz mi, co się stało?
Nie?
Czasem bywa trudno, co?
Z porażeniem.
Tak. Zła.
Trudno się nie złościć.
„Czuć. Problem”.
Jak problem?
Dla kogo?
mama - tata - siostra
Nie.
Też cię kocham.
Powtórz to.
No dalej.
Też cię kocham.
Tak bardzo cię kocham.
Powtórz to.
No dalej. Jeszcze raz.
Też cię kocham.
Napisy dla niesłyszących
Nadajemy na żywo ze studia JCMB w słonecznym Sacramento.
Czas na regionalny finał Bystrzaków,
prowadzony przez znanego wam z Wiadomości na dziś
Lena Kingsleya.
LEN „KRÓL” KINGSLEY
Szkoła w Perry Valley
Po wstępnych rundach pozostały dwie drużyny.
To ostateczna rozgrywka.
Dwadzieścia pięć pytań po cztery punkty.
Ich los zależy od kilku przycisków.
Powiedz Bystrzakom, co mogą wygrać.
Jedna z dwóch drużyn wygra możliwość
wzięcia udziału w mistrzostwach kraju w Waszyngtonie i zagrania o…
dziesięć tysięcy dolarów!
Nie przedłużajmy i powitajmy Bystrzaki.
Ze Szkoły Podstawowej w Perry Valley.
Chodźcie do nas.
5-krotni mistrzowie
Dalej, drużyno Perry!
I ze Szkoły Podstawowej Spaulding w Aster Grove.
- Chodźmy. - Idźcie.
- Dalej. - Oto oni.
Dalej. Z uśmiechem.
Oto oni.
Cóż…
- No dobrze. - Okej.
Usiądźcie wygodnie, bo będzie się działo.
Wszyscy gotowi?
Zaczynamy. Pytanie pierwsze.
W jakim roku miała miejsce Bitwa pod Lexington i Concord?
A: 1773,
B: 1775,
C: 1776
czy D: 1855?
Już?
Odpowiedź brzmi…
- B: 1775. - Tak.
02 - SP Spaulding 04 - Perry Valley
Następne pytanie.
Co znaczy słowo „oksymoron”?
Ja nie wiem.
A: połączenie sprzecznych słów,
B: sekwencja rymów,
C: słowo, które imituje dźwięk
czy D: niedouczony bohater literacki?
Już?
Pytanie piąte.
Znasz go.
Czym zajmuje się numizmatyk?
Pytanie ósme.
Który poeta powiedział:
„Śmiech to język duszy”.
Prawidłowa odpowiedź to B: Pablo Neruda.
Tak!
Pytanie dziewiąte.
Pytanie dziesiąte.
Pytanie jedenaste.
Pytanie czternaste.
Jaki gatunek rekina uważa się za największy w historii?
A: żarłacz biały,
B: rekin wielorybi, C: plezjozaur
- czy D: megalodon? - Megalodon.
Co powiedziałeś?
Odpowiedź D: megalodon.
Pytanie numer 24.
SP Perry Valley
Gdzie znajduje się Machu Picchu?
SP Spaulding
A: w Kostaryce,
B: w Peru
C: w Arabii Saudyjskiej
czy D: w Holandii?
Odpowiedź B: Peru.
Tak.
Tak!
Rany.
Dwa punkty różnicy i tylko jedno pytanie do końca.
Oto ono. Ostatnie pytanie.
Jakie łacińskie wyrażenie tłumaczy się jako: „na pierwszy rzut oka”?
A: prima facie,
B: carpe diem,
C: e pluribus unum
czy D: pro forma?
Już?
Poprawna odpowiedź to…
A: prima facie.
No proszę.
Niezwykły obrót wydarzeń
doprowadził do remisu z 83 punktami po obu stronach,
ale musimy wyłonić zwycięzce, dlatego…
Chwileczkę…
Jedną chwilę. Tak?
No dobrze.
Czas na coś, co Bystrzaki nazywają
rundą błyskawiczną.
Macie 30 sekund na wybranie uczestnika,
który będzie was reprezentował w rozgrywce 1:1.
Pierwszy błąd po jednej ze stron oznacza przegraną całej drużyny.
Druga drużyna zakwalifikuje się wtedy do rozgrywek krajowych.
Ja to zrobię.
- Tak. - Cicho.
Nie bądź taki pewny, gramy o dziesięć tysięcy.
- Ta cała presja… - Ej.
Connor miał najwyższy wynik.
- Nieprawda. - Nie możesz.
Dlaczego tak chrząkasz?
Melody miała najwyższy wynik.
Ma rację. Nie zrobiła żadnych błędów.
Dziesięć sekund.
Jak ona pójdzie, wyjdziemy na… Ośmieszymy się.
Cholera, Claire.
Na kogo wyjdziemy, jak przegramy?
- Nie ma czasu. Głosujmy. - Melody.
Czas się skończył! Prosimy reprezentantów.
Wchodzimy na wizję za pięć, cztery, trzy, dwa…
Tak!
Wracamy z rundą błyskawiczną.
Przed nami Trevor ze szkoły w Perry Valley
i Melody z SP Spaulding.
Tak!
Jesteście gotowi?
Gotowi, panie Kingsley.
Proszę o ciszę.
Pamiętajcie. Pierwszy błąd oznacza przegraną całej drużyny.
Pytanie pierwsze.
Co to jest heksadaktylia?
A: podwójne widzenie,
B: leworęczność,
C: posiadanie sześciu palców u rąk lub nóg,
D: rodzaj nowotworu?
Poprawna odpowiedź to posiadanie sześciu palców.
Następne pytanie.
Kto skomponował „Błękitną rapsodię”?
A: Mozart,
B: Gershwin, C: Beethoven
czy D: Berlin?
Odpowiedź B.
Niezłe te dzieciaki, co?
Pytanie trzecie.
Chmura pyłu i gazu, która blokuje światło innych obiektów w kosmosie to:
A: czarna dziura,
B: samotna planeta,
C: obłok Oorta
czy D: ciemna mgławica?
Odpowiedź brzmi…
Panie, daj mi siłę.
…D: ciemna mgławica!
Spaulding wygrywa!
Gratulacje, Spaulding.
Reprezentanci Spaulding pojadą do Waszyngtonu
na mistrzostwa.
Stary, wygraliśmy.
Chciałbym podziękować wszystkim uczestnikom.
To nie było łatwe.
Do zobaczenia za rok w Bystrzakach.
Mówił do państwa Len Kingsley.
Trzymajcie się.
Zeszliśmy z anteny.
- Gratulację. - Bardzo dziękuję.
Gratulacje dla wszystkich. Tak trzymać.
To stresujące.
Chciałbym was prosić o uwagę.
Chciałbym powiedzieć, że świetnie się dzisiaj spisaliście.
Patrz na nią.
Daliście radę jako zespół i jestem z was dumny.
Brawo!
- A teraz Waszyngton. - Boże.
Stolica kraju.
Spotkamy się tam z najlepszymi z najlepszych.
Ale wstyd.
Musimy ćwiczyć dalej
i być gotowi na przyszłość, prawda?
- Teraz rozumiecie… - Tak!
Teraz rozumiecie, o czym mówiłem, co?
Za was wszystkich. Brawo, Spaulding!
Za ciebie.
Witamy w Ogródku Nauki!
Nie chcą nas już w klasie.
Czemu nie jesteś zła?
Gdybym to ja miała robić antropomorficzne drzewka
i latami grać w bingo,
waliłabym pięścią w ścianę.
Ja pewnie bym nie trafiła.
Powiedzą, że dzieci nie czują się bezpiecznie.
Że zabierasz czas podczas lekcji.
Że nie potrafisz się uczyć.
Ale nawet gdyby to była prawda,
masz prawo być na lekcji jak wszyscy inni.
Cieszę się na wyjazd do Waszyngtonu.
Nawet jeśli mnie nie chcą, to mnie potrzebują.
Rzeczy, na które się cieszę:
lot samolotem.
Uwielbiam latać, a prawie nigdy tego nie robię.
Cześć.
Spanie w hotelu.
Wejdź do środka.
Wszystko jest tam czyste, a łóżko jest zawsze pościelone.
Cieszę się, że będę w ogólnokrajowej telewizji.
Mam coś dla ciebie.
I że pani V będzie ze mnie dumna.
I że jestem Bystrzakiem,
choć o mały włos nim nie zostałam.
Waszyngtońskie metro jest bardzo bezpieczne.
Przez jeden semestr byłem na Georgetown.
To wymarzone miejsce dla pasjonatów historii USA.
Mają tam wszystko.
Czekaj. Nie podglądaj.
Okej.
Możesz je włożyć na mistrzostwa Bystrzaków.
Niech błyszczą razem z tobą.
Dziękuję.
Nadszedł wielki dzień.
Lot do Waszyngtonu.
Do roboty. Weźmy się za dekoracje.
Boże. A to co?
Jesteś cały w syropie, Connor.
Halo?
O Boże.
Proszę pani? Prosimy o rachunek.
Teraz.
O nie.
Kurczę.
Posłuchajcie.
Przestań, Rodney. Nie jedz teraz.
- Odwołali nam samolot. - Co?
Spróbują umieścić nas we wcześniejszym.
Musimy lecieć. Czy mówię wyraźnie?
To twoja mama. Wcześnie przyjechała.
- Wybacz to najście. - Przyjechałaś
- po gwiazdę. - Tak. Odwołali lot.
Na wschodzie jest burza.
- Chodź, Penny. - Kurczę.
- Dzień dobry. - Odwołali nam lot,
ale chyba polecimy wcześniejszym.
- Dziękuję, że weźmie pani Penny. - Chodź tutaj.
- Kocham cię. - Chodź.
Buty. Gdzie jej buty?
- Masz? - Mam. Dalej.
Nie wiem, jak długo zaczekają.
Dalej. Damy radę.
- Chodźmy! - Dalej. Musimy iść.
Zapomniałam kosmetyków.
To nic.
- Potrzymaj… O Boże. - Trzymam.
Jak nie zdążymy…
Diane.
WINDY NIECZYNNE
- Drzwi. - O Boże.
Winda nie działa.
Przepraszam. Ostrożnie.
Przepraszam. Chodźmy!
Przepraszam.
Musi pani zaczekać w kolejce.
Lecimy lotem 606, boarding już w toku.
- To wasze dokumenty? - Dziękuję. Przepraszam.
- Czekaliśmy. - Zdążycie.
Brooks…
- Mam zdjąć zegarek? - Mogę to tu odłożyć?
- Może przejść. - Nie może przejść.
- To tylko trzy metry. - Ona nie chodzi.
- Musicie ją przenieść. - O Boże.
- Pomóc wam? - Nie, dziękuję.
- Dalej. - Tak!
Tak.
- Cześć. - Dzięki Bogu.
- Mogę pomóc? - Jesteśmy. Przepraszamy.
Państwo Brooks.
Lot 606? Niestety bramka jest już zamknięta.
- Co? - Zdążyliśmy.
Właśnie dobiegliśmy. To nasz lot.
Mamy bilety. To…
- To bardzo ważne. - Rozumiem.
Jesteśmy z grupą dzieci. Biorą udział w turnieju.
Tak. Głośna grupa.
- Są na pokładzie? - Co?
Przykro mi, że nie będziesz mogła im kibicować.
- Też jest w drużynie. - Wow.
Porozmawia pan z kapitanem? Musimy polecieć.
Nie mogę otworzyć zamkniętej bramki. Takie są przepisy.
- Nie wydaje się. - Może pan ją otworzyć.
To prawda.
- Nie ma innej łodzi? - Przestań, Mel.
Samolot zaraz odleci.
- Nie da się nic zrobić? - A inne linie?
Możecie spróbować.
- Proszę. - Jest tam.
Proszę.
Musimy tam dolecieć.
Widzę go stąd.
- Dlaczego nie możemy… - Musimy nim polecieć.
Nie rozumiem. Proszę.
- Muszę za nią iść. - Tak.
Mel. Melody.
Wszyscy poza Mel są w Waszyngtonie.
Antenucci odsyła mnie do Gardner.
Gardner do Dimminga.
Dimming z powrotem do Antenucci.
Myślałam, że to urządzenie coś zmieniło.
Rzeczy, których nie umiem:
chodzenie,
śpiewanie,
mycie zębów,
sięganie wysoko,
wchodzenie po schodach bez pomocy,
chodzenie samej do łazienki.
Cześć.
Zrobiłam ci koktajl mleczny.
Zdążyć na samolot, kiedy nie zaproszono mnie na śniadanie.
Mów do mnie.
Kocham cię.
Koktajl mleczny. Tak.
To był wypadek.
Powiedzcie mi tylko, czy można to naprawić.
Tak, koktajl.
Tak.
Co, jeśli to włączyłem, zanim wyschło?
Serio?
Dziękuję.
Chodź, Penny.
Chodź zjeść śniadanie.
Wiem, że jesteś zła, ale to droga rzecz.
Nie można pokazywać złości w ten sposób.
Każda…
Penny.
Twoje decyzje mają wpływ na wszystkich.
Teraz nie mogę. Daj mi chwilę!
O Boże. Co to było?
O Boże. Penny!
Chuck!
Stop.
Takie krótkie słowo.
Uwięzione w mojej głowie.
Czy to uśmiech?
Widzę uśmiech?
Proszę. Już ci lepiej.
Chyba już jej lepiej.
Będzie dobrze.
Tylko się podrapała i posiniaczyła.
Co?
Głowa.
Mózg.
Jej mózg jest cały.
Nic jej nie będzie.
Wyciągnę cię.
Dziękuję.
Nie.
To nie była twoja wina.
Patrz na mnie.
To ja nie słuchałam.
Chciałaś mnie ostrzec.
Chciałaś, żebym zwolniła, a ja nie słuchałam.
Ciągle robię coś nie tak.
To prawda.
Nie miałam racji.
Masz głos,
który pięknie brzmi.
Masz dużo do powiedzenia.
Dlatego twój głos należy do ciebie.
Chcę, żebyś go używała.
Okej?
Masz śpiewać, krzyczeć…
opowiadać żarty.
Nie będę już za ciebie walczyć.
Niech cię usłyszą.
Okej?
Proszę.
Chodź tutaj.
Co powiesz?
Dobrze być w domu.
Wróciliśmy do was z Waszyngtonu.
Zaczynajmy.
Dlaczego uczymy się o przeszłości?
Melody. Pan i pani Brooks.
Co tu robicie?
Mel wie, że program już się skończył, prawda?
Chce z panem porozmawiać.
Przykro mi, że tak wyszło z Waszyngtonem.
Prosiłem, żeby wstrzymali lot.
- Nie chcieliśmy… - Przepraszam.
Co? Ja…
Czy wszystkich zaproszono na śniadanie?
Poza mną?
Jesteś obrzydliwa, jak jesz.
Zamknij się, Claire.
- A może nie? - Cicho.
Gdyby tam była, poleciałaby z nami.
- Tak. - Może byśmy wygrali.
Nieważne, co robiłam i jak dobrze mi szło,
nigdy nie traktowaliście mnie jak część drużyny.
Nieprawda. Byłaś jej ogromną częścią.
Tak świetnie ci poszło…
Chcę coś powiedzieć, panie Dimming.
Musi pan zaczekać.
Okej.
Zła pogoda i zepsute windy zawsze się zdarzają.
Albo ktoś w toalecie dla niepełnosprawnych.
To słabe, ale tak już jest.
Tak już jest, jak jesteś na wózku.
Jednak wy mnie wykluczyliście.
Odrzuciliście.
To był wasz wybór.
I wiecie co?
Nie obchodzi mnie to.
Teraz już nie.
Jeśli czujecie się przy mnie niekomfortowo, wasz problem.
Jeśli się mnie brzydzicie,
jeśli się nade mną litujecie,
to wasz problem.
Nie mój.
Tak, czasem trzeba mnie popchnąć,
ale nie jestem popychadłem.
Uczymy się o przeszłości, żeby przygotować się na przyszłość.
Ta klasa to jedyne miejsce w szkole,
gdzie mogę to zrobić.
Chcę być w szóstej klasie.
Więc zostaję.
- Skąd ona się wzięła? - Nie wiem.
Ej. Chodź.
Wdała się w matkę.
Nieprawda.
Jest dużo fajniejsza.
To prawda.
„Uważamy następujące prawdy za oczywiste:
że wszyscy ludzie stworzeni są równymi”.
Kto to powiedział?
Thomas Jefferson.
Napisał to w Deklaracji Niepodległości.
Następne pytanie.
Kto powiedział…
Nieważne, jak brzmi mój głos.
Ważne, co mam do powiedzenia.
Nigdzie się nie wybieram.
Melody.
Dziękuję, że mogłam pożyczyć twój głos, Jen.
Było super.
Bardzo to doceniam.
Weź przestań, Melody. Żartujesz?
Cała przyjemność po mojej stronie.
Podoba mi się ten głos z Medi-Talkera.
Od teraz poradzę sobie sama.
Okej.
Jak wolisz.
ŚWIAT MELODY
Napisy: Joanna Różniak