Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Κυρίες και κύριοι,
ετοιμαστείτε για τον Πιτ Ντέιβιντσον!
ΠΙΤ ΝΤΕΪΒΙΝΤΣΟΝ: ΤΟΥΡΜΠΟ ΦΟΝΖΑΡΕΛΙ
Αυτήν τη βδομάδα πάτησα τα 30.
Ναι…
Όχι, τέρμα τώρα.
Έπρεπε να κόψω τα σκληρά ναρκωτικά,
γιατί δεν μπορείς να 'σαι τριαντάρης ναρκομανής.
Δεν είμαι σαν αυτούς που πίνουν μόνο μία γραμμή κόκα
κι είναι σε φάση "Είμαι παλιόπαιδο".
Ή πίνουν δύο μπίρες και λένε "Θα έχω διάρροια αύριο".
Και σκέφτεσαι "Άντε γαμήσου, ρε…"
Τα ναρκωτικά στα 20 είναι εντάξει.
Δικαιολογείται.
Λες "Ανακαλύπτω ποιος είμαι".
Είναι κάπως χαριτωμένο.
Μια γραμμούλα πάνω σε iPad με φίλους.
Τι γλυκούλια!
Λες χαριτωμενιές όπως "Είμαι ένα τραγανό δελφινάκι".
Και τα φιλαράκια σου κάνουν…
Ώσπου ο ένας κάνει παιδί, το κρατάς και σκέφτεσαι
"Νομίζω ότι είμαι ναρκομανής και χρειάζομαι βοήθεια".
Έπαιρνα ένα μαγικό ναρκωτικό τα τελευταία τρία χρόνια, κεταμίνη.
Ήταν καταπληκτικό. Τα πέρασα τέλεια.
Κατέβαζα υπέροχες, φανταστικές ιδέες.
Όπως ένα ιταλικό υπνωτικό
που λέγεται Μελατόνε.
Συγγνώμη.
Ήταν πολύ χαζό.
"Κοιμήσου αμέσως με τον Μελατόνε".
Συγγνώμη.
Χωρίς συνταγή.
Από έναν τύπο κάτω από μια γέφυρα που σε φιλά στο μάγουλο.
"Πάρε ένα μόλις βγεις στην εθνική οδό, μάγκα".
Συγγνώμη.
Αν δεν ξέρεις την κεταμίνη, έχεις πάρει κατά λάθος,
αν είσαι κοκάκιας.
Κάνεις κόκα όλη νύχτα και ξαφνικά μετά από μια γραμμή λες…
"Αυτό δεν είναι κοκαΐνη".
"Επίσης, είμαι γκέι;"
Όταν την κόψεις, λες "Ωχ!" Το σκέφτεσαι και ντρέπεσαι.
"Ντρέπομαι που κυκλοφορούσα έτσι. Δεν ήταν σωστό αυτό".
Πήγαινα έτσι σε κηδείες. Μεγάλη μαλακία, έτσι;
Ήμουν έτσι στην κηδεία της Αρίθα Φράνκλιν.
Το έχω βάρος στη συνείδησή μου.
Αυτή δεν θα το μάθει, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.
Αν ήταν παρούσα, θα έλεγε "Ρε!"
"Ποιος είσαι εσύ; Γιατί ήρθες στην κηδεία μου;"
Ντρέπομαι, ήμουν τόσο μαστουρωμένος
που είπα στην οικογένειά της
"Ήρθα να αποδώσω σεβασμό. R-E-S-P-E-C-T".
Ναι.
Νοικιάζω ταινίες από την Apple. Γαμώ την υπηρεσία τους!
Καθάρματα!
Είναι σαν μαφιόζοι, οι μαλάκες.
Πολύ μαλακισμένη εταιρεία.
Αν αγόρασα το νέο τηλέφωνο; Εννοείται, αλλά γαμιούνται!
Σαν μαφιόζοι είναι.
"Δεν θα πάρεις το νέο κινητό; Καλά".
"Άντε και γαμήσου. Στο 43% θα 'ναι για πάντα το κινητό σου".
"Θα ρισκάρεις κάθε μέρα, φίλε μου".
"Έκανες οικονομίες; Πήρες το αμάξι των ονείρων σου;"
Τέλεια. Αλλάξαμε τη θύρα φόρτισης.
Ναι, θα σου παίρνουν πίπα και θα λες
"Συγγνώμη, έβγαλαν νέο φορτιστή και…"
"Το ξέρω. Αυτή είναι η Apple!"
Καθάρματα!
Σας έχει τύχει ποτέ να σας πουλούν ταινία 4,99 δολάρια
και να τη νοικιάζουν για 3,99;
Και λες "Γαμιέστε, ρε φίλε!"
Σοβαρά; Θα με αναγκάσεις να αγοράσω το Jeepers Creepers 2;
Παλιομαλάκες!
Δεν ξέρω.
Η μαμά μου περνά κρίση μέσης ηλικίας.
Ναι,
και μου τα πρήζει πολύ άσχημα.
Ξέρετε, είναι 55 ετών.
Δεν έχει πάει με κανέναν από τότε που πέθανε ο μπαμπάς.
Έχει 23 ολόκληρα χρόνια να ανοίξει
τα πόδια της.
Τι να πω.
Αλλά με πήρε να μου πει ότι θέλει να κάνει λίφτινγκ.
Λέω "Για ποιον λόγο; Δεν χρησιμοποιείς το πρόσωπό σου".
Άλλο αν γνώριζε άνδρες και πηδιόταν.
Αλλιώς, τι το θες το λίφτινγκ; Για να βλέπεις Grey's Anatomy;
"Λατρεύω τον Έρικ Ντέιν".
Δεν βγαίνει ραντεβού, γαμώτο. Προσπαθώ να την πείσω.
Λέει "Ο πατέρας σου ήταν ο άνθρωπός μου".
-Τι γλυκό! -Όχι, στην αρχή ήταν γλυκό.
Έχουν περάσει 20 χρόνια σαν κωλορομάντζο του Νίκολας Σπαρκς.
Δεν το αντέχω άλλο. Πρέπει να γνωρίσει κάποιον.
Να κάνει λογαριασμό στο Hinge ή στο Bumble.
Σε αυτά τα γαμημένα όπου επιλέγουν οι κυρίες.
Ό,τι να 'ναι, οι γλυκούλες.
"Τέλειo! Επιλέγουμε ποιος θα χύσει στη φάτσα μας!"
Τέλος πάντων…
"Ωραίο δεν είναι;"
Πρέπει να ξεδώσει.
Γιατί όλη αυτή η περίεργη ενέργεια
που πρέπει να πάει σε έναν πούτσο,
πάει σ' εμένα και την αδερφή μου.
Κι είναι περίεργο, γαμώτο.
Πάω στη μαμά μου, τρώω, κάθομαι καμιά ώρα,
πάω να φύγω και μου λέει "Πού πας;"
"Σπίτι μου. Τι εννοείς;"
Γιατί; Θα πηδηχτούμε στο ντους; Δεν καταλαβαίνω…
Έκανα το καθήκον μου ως γιος, τελείωσα.
Στο τέλος θα την πηδήξω, μόνο και μόνο για να μη με πρήζει.
Ναι, ακριβώς.
Μπορεί να μην είστε τόσο καλοί γιοι όσο νομίζατε.
Εγώ είμαι ο γαμημένος γιος του αιώνα.
Φέρτε το βραβείο μου!
Αν την πηδήξω στις Ευχαριστίες, ο παππούς θα με φιλήσει στο μέτωπο
και θα μου πει "Βοήθησες τη μάνα σου, είσαι καλός γιος".
"Επιτέλους χαμογέλασε. Ζήτω".
Πρέπει να ξεδώσει. Προσπαθώ να της βρω μνηστήρα.
Δύσκολα βρίσκεις κάποιον να πηδήξει τη μαμά σου.
Θες να το κάνει καλά, αλλά να 'ναι και καλός τύπος.
Κι αυτό είναι πολύ σπάνιο.
Να την πηδάει μόνο με ιεραποστολικό, αλλά να την κάνει να χύνει και δύο φορές,
να της δίνει το τηλεκοντρόλ και να βλέπουν Dancing with the Stars.
Πού θα βρω έναν τέτοιον τύπο;
Είναι κελεπούρι η μαμά. Είναι 55 κι έχει να το κάνει 23 χρόνια.
Είναι σαν καινούριο αυτό εδώ.
Σαν επισκευασμένο iPhone.
Με ραγισμένη οθόνη. "Να πάρω καινούριο;"
"Όχι, στείλ' το για επισκευή σε μια άκυρη εταιρεία".
Σου έρχεται σε τρεις βδομάδες και φορτίζει περίεργα,
αλλά την κάνει τη δουλειά του.
Έτσι είναι το μουνί της μαμάς μου!
Δεν έχει πάει με κανέναν εδώ και 23 χρόνια.
Το έχει ολοκαίνουριο. Σαν αυτοκίνητο αντίκα.
Είναι σαν Mustang του '68 με μόνο 3.000 χιλιόμετρα.
Με το αυθεντικό σαλόνι μέσα.
Πας στη μάντρα,
πιάνεις το τιμόνι και λες "Πού σκατά κρυβόταν αυτό;"
"Είναι σαν ολοκαίνουριο! Τι παρελθόν έχει;"
Κι ο πωλητής λέει "Το 'χε ένας μπάρμπας που πέθανε".
"Και ο γιος του το κράτησε επί 23 χρόνια στο γκαράζ".
"Αλλά μην καθυστερείς".
"Ο γιος σκέφτεται να το κρατήσει για πάρτη του".
"Γουστάρω να οδηγώ αυτήν την κούρσα".
"Για μένα είναι ένα πράγμα ανεκτίμητο".
Η μαμά μου μας μεγάλωσε μόνη της.
Το ίδιο κάνουν κι οι παντρεμένες μαμάδες.
Το ξέρετε ότι το κάνετε μόνες.
Ήταν συνέχεια κουρασμένη.
Και καυλωμένη, τώρα που το σκέφτομαι.
"Καυλωμένη και κουρασμένη".
Γι' αυτό ποτέ δεν ήθελα να της λέω τα προβλήματά μου,
δεν είχε χρόνο για τίποτα.
Όποτε της έλεγα ένα πρόβλημα, είχε πάντα την ίδια λύση.
Έλεγε "Πάρε έναν υπνάκο".
Όσο σοβαρή και να ήταν η κατάσταση.
Έτσι είναι η μαμά μου. Μονίμως σε άρνηση.
Μπορεί να έχω κομμένους καρπούς και να κρατάω μαχαίρι.
"Δεν αντέχω να ζω άλλο!"
Και θα μου πει "Κοιμήθηκες σήμερα;"
"Κουρασμένος φαίνεσαι".
Τέτοιος τύπος μαμάς είναι.
Και στα δέκα μου είχα ένα τεράστιο πρόβλημα.
Νόμιζα ότι ήμουν γκέι.
Δεν ήμουν, αλλά αυτό πίστευα δέκα χρονών.
Γιατί είχα ερωτευτεί τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο.
Μ' άρεσαν και τα κορίτσια, αλλά είμαι από το Στάτεν Άιλαντ.
Και το 2002 κανένα κορίτσι εκεί δεν ήταν πιο σέξι από τον Ντι Κάπριο.
Θεέ μου, τι γκόμενος που ήταν!
Μέχρι σήμερα πηδάει βάσει του πώς ήταν το 2002.
Ο καλύτερος όλων των εποχών. Δεν θέλω να παντρευτεί.
Έχει το καλύτερο σύστημα απελευθέρωσης μικρών ψαριών στην ιστορία.
Μην τον πρήζετε.
Ίσως κάποτε με καλέσει στο μεγάλο κότερο του Παραδείσου,
με τον Τόμπι Μαγκουάιρ, καμιά φορά και με τον Εμίλ Χιρς.
Με καπέλα των Ντότζερς, γκόμενες με τα μισά μας χρόνια, σκεμπέδες…
Στα αρχίδια του. Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο είναι.
Είναι σαν λέτσος, ούτε καν γυμνάζεται.
Έχει γίνει κωλόχοντρος, μεταμορφώνεται σε Τζακ Νίκολσον.
Στα παπάρια του.
Κόβει βόλτες στο κότερο, κοιτάει τα μωρά
και λέει "Πηδάω ακόμα".
"Ακόμα πηδάω".
"Παίζω σε μια γαμάτη ταινία κάθε τρία χρόνια
και μπορώ και πηδάω ακόμα".
"Λιώνουν οι πάγοι στους πόλους".
Ήμουν δέκα χρονών στη βεράντα μου, γκέι, και τον σκεφτόμουν.
Μόλις είχα δει σε δύο κασέτες τον Τιτανικό.
Έλεγα "Φτύσε στο στόμα μου, Τζακ".
"Έλα να θολώσουμε ένα Μοντέλο Τ".
Ονειρεύομαι να γίνω ο Φαμπρίτσιο.
Όντως, αυτό είναι το όνειρό μου.
Ήταν ο καλύτερος φίλος του Λεονάρντο
και μετά πέθανε.
Αυτό ονειρεύομαι.
Καθόμουν στη βεράντα και αναρωτιόμουν
πώς θα πω στη μαμά μου ότι είμαι γκέι.
Είναι ιρλανδοκαθολική από το Στάτεν Άιλαντ.
Μου είπε ότι είμαι Εβραίος στα 25 μου,
κι αυτό επειδή το ανακάλυψα εγώ.
Έκανα το 23andMe ή το Ancestry, ένα από αυτά.
Το έκανε ένα φιλαράκι μου και βγήκε Νεάντερταλ.
Κι έλεγε όλο άκυρα για τους Νεάντερταλ.
"Είμαι Νεάντερταλ, το πιο σπάνιο και γαμάτο…"
Κι εγώ του λέω "Εξακολουθείς να 'σαι σκατόφλωρος".
Αλλά έλεγε τόσες μαλακίες,
που λέω "Ας στείλω κι εγώ δείγμα, ίσως είμαι Νεάντερταλ ή κάτι".
Και το αποτέλεσμα έλεγε 50% Εβραίος.
Πήρα τη μαμά μου, γιατί με μεγάλωσε ως καθολικό…
Μια ζωή τέτοια έκανα.
Τη ρώτησα αν είμαι Εβραίος και μου λέει ναι.
Πώς να της πω ότι είμαι γκέι;
Κάθομαι γκέι στη βεράντα μου, η μαμά μου παρκάρει,
κοπανάει την πόρτα.
Και με ρωτάει "Τι έχεις;" "Τίποτα".
Λέει "Πες μου τι έχεις". Μάλλον πρόσεξε ότι έμοιαζα λίγο γκέι.
"Μάλλον είμαι γκέι". "Είσαι κουρασμένος;"
"Όχι, αλλά δεν νομίζω ότι ο ύπνος διορθώνει την ομοφυλοφιλία".
Φαντάζεστε οι γκέι να 'ναι απλώς κουρασμένοι;
Ο Έλτον Τζον θα 'ναι εξαντλημένος.
"Γιατί νομίζεις ότι είσαι γκέι;" "Εξαιτίας του Ντι Κάπριο".
"Αυτό δεν είναι γκέι". "Είναι. Έχω αφίσες του στο δωμάτιό μου".
Με τον Τιτανικό και την παραλία.
Όχι από την ταινία Η Παραλία, με αυτόν σε άσχετη παραλία με τον Τόμπι.
Και ασορτί καπέλα των Ντότζερς.
"Αυτό δεν είναι γκέι". "Ναι, είναι".
Είχε γίνει ήδη πολύ περίπλοκο για τη μαμά μου
και τσατίστηκε.
Μου φωνάζει "Εντάξει! Θες να μάθεις αν είσαι γκέι, Πίτερ;"
Σκέφτομαι "Τι σκατά γίνεται; Γίναμε τσίρκο ξαφνικά;"
"Περάστε, κόσμε, να δείτε τον γιο μου, την αδερφή".
Της λέω "Ηρέμησε, έχουν αρχίσει να μαζεύονται οι γείτονες".
Μου λέει "Απάντησέ μου και θα δούμε αν είσαι γκέι".
"Θες να του πάρεις πίπα;"
Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό. Δέκα χρονών είμαι. Δεν απαντώ.
"Θες να του πάρεις πίπα;" Κι εγώ κάνω όλο έτσι…
Γιατί δεν ξέρω τι είναι αυτό.
"Να κατεβάσεις το παντελόνι του, να αρπάξεις το πουλί του,
να το βάλεις στο στόμα σου και να επεκταθεί;"
"Τι; Να επεκταθεί; Τι σκατά μου λέει;"
Δέκα ήμουν! Μικρό τσουτσουνάκι είχα.
Μικρό τσουτσουνάκι Έχει το περίεργο παιδάκι
Πώς επεκτείνεται; Τι σκατά μου λες;
"Θες να σε πηδήξει από πίσω, Πίτερ;"
"Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο;"
"Να δεις τον Ντι Κάπριο από πίσω σου,
να σ' τον χώσει και να επεκταθεί;"
Της λέω "Σταμάτα επιτέλους με την επέκταση".
Είμαι δέκα, είναι 2002.
Η μόνη επέκταση που ξέρω είναι ότι το NFL δέχτηκε τους Τέξανς.
Τίποτα άλλο! Δεν ξέρω για επέκταση ψωλής, μαμά.
Λέει "Σε πηδάει από πίσω ο Λεονάρντο".
"Και σου δίνει να καταλάβεις, σου τρίβει τη μούρη στο μαξιλάρι".
"Σε έχει κάτω για 20 δεύτερα, σηκώνεις κεφάλι και ξαφνικά,
ο Λεονάρντο σε χαιρετάει έξω από το παράθυρο".
"Κι αυτό σε μπερδεύει, γιατί ακόμα σε πηδάνε από πίσω".
"Κοιτάς πίσω σου και βλέπεις τον Τόμπι Μαγκουάιρ!"
"Αυτό θέλεις;"
Σκέφτομαι "Εσύ χρειάζεσαι υπνάκο και μάλλον εσύ το θες αυτό, ψυχοπαθή".
Της απαντάω απλώς "Όχι!"
Και λέει "Άρα, δεν είσαι γκέι".
Θα ακουστεί περίεργο,
αλλά δεν μ' αρέσει να εκπληρώνω ευχές άρρωστων παιδιών.
Μόνο και μόνο επειδή στεναχωριέμαι.
Παρεμπιπτόντως, δεν δέχομαι και πολλές προσφορές.
Δεν θέλουν να με γνωρίσουν πολλοί ετοιμοθάνατοι.
Συνήθως εύχονται να πεθάνω εγώ. Ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή.
Έστησαν και ΜΚΟ γι' αυτό.
Ο μόνος λόγος που δεν μ' αρέσει είναι ότι με στεναχωρεί πολύ.
Ειδικά όταν είμαι τίγκα στην κεταμίνη.
Έχεις πάρει κεταμίνη και σου λένε "Το παιδί είναι άρρωστο".
Και λες "Το ξέρω".
"Και μπορώ να το θεραπεύσω".
"Εμπρός, άκου Άλαν Γουάτς και δες τον Τελευταίο Δράκο".
Συγγνώμη.
Απλώς με στεναχωρεί.
Το Kάνε-Μια-Ευχή μου 'πε "Σου βρήκαμε ένα!"
Μου το ανακοίνωσαν με περίεργο τρόπο, έτσι;
Δεν ξέρω τον σωστό τρόπο, αλλά…
όχι "Πιάσαμε ένα πολύ αρρωστιάρικο! Πάρα πολύ άρρωστο!"
"Σε αυτό ειδικευόμαστε".
"Τον λένε Κέβιν και πεθαίνει από καρκίνο".
Είπα "Πολύ κρίμα. Λυπάμαι".
"Η ευχή του είναι να σε γνωρίσει".
Λέω "Καρκίνο στον εγκέφαλο έχει;"
Μου ζήτησαν να πάω και το οργανώσαμε.
Χρειαζόμουν λίγη καλή δημοσιότητα. Μόλις είχα τρακάρει με ένα σπίτι.
Προς υπεράσπισή μου, το γαμημένο σπίτι μού έκοψε τον δρόμο…
Αυτό δεν το έγραψαν τα άρθρα.
Αγχώθηκα γιατί δεν είμαι καλός υποψήφιος για το Kάνε-Μια-Ευχή.
Αν ήταν βιντεοπαιχνίδι,
δεν θα διάλεγες χαρακτήρα σαν εμένα.
"Ο Πιτ Ντέιβιντσον!" Δεν νομίζω.
Ξέρετε ποιος το κάνει καλά; O Τζόνι Ντεπ.
Θα μπει ντυμένος Τζακ Σπάροου
και θα πει "Γεια σας, παιδάκια".
Τα παιδιά γελούν, οι νοσοκόμες υγραίνονται,
και πάει γαμάτα, μούσκεμα οι νοσοκόμες.
Αυτός είναι καλός.
Ή ο Τζον Σίνα, ο παλαιστής. Τρομερός.
Έχει κάνει τα περισσότερα. Ο Θεός να τον έχει καλά.
Μπαίνει μέσα με τη ζώνη του πρωταθλητή.
Λέει με στιλ παλαιστή "Τι λέει, αγορίνα; Πώς πας, μεγάλε;"
Και το παιδί λέει "Ουάου!"
Μετά λέει "Θες να πιάσεις τη ζώνη μου;"
Τον βλέπω κι εγώ δεν έχω ούτε ζώνη ούτε τίποτα, τι σκατά θα κάνω;
Να του δώσω το κινητό μου να δει φωτογραφίες με κώλους;
"Γαμάτοι, έτσι;"
"Αυτή είναι κι ωραίο άτομο".
"Η γιατρός σου είναι, βασικά".
Οπότε, είχα άγχος γιατί ήθελα να ξηγηθώ καλά στο παιδί.
Ήθελα να πεθάνει
στο γέλιο, όχι να το σκοτώσω, αν κι αυτό θα ήταν πιο εύκολο.
Δεν θα ήταν τέλειο να σε σκοτώνει ο αγαπημένος σου σταρ;
"Ωραία τα περάσαμε". Μπαμ!
Ήθελα να σκίσω και σκεφτόμουν "Ποια είναι η αντίστοιχη 'ζώνη' μου;"
Ήταν πολύ σημαντικό. Ήθελα να τα πάω καλά.
Οπότε, άρχισα να το σκέφτομαι.
Το παιδί θα πεθάνει, έτσι;
Όχι, δεν το λέω από κακία. Αυτό κάνει το Kάνε-Μια-Ευχή.
Αυτό είναι όλο.
Για τι άλλο να 'σαι με ένα παιδί επί τρεις ώρες;
Αυτό θα ήταν περίεργο.
Εκτός κι αν είσαι παιδόφιλος.
Η ειρωνεία είναι πως αυτό θα ευχόταν ένας παιδόφιλος.
Να περάσει χρόνο με ένα αδύναμο ετοιμοθάνατο.
Στα παπάρια μου.
Με κακοποίησαν, μπορώ να λέω τέτοια αστεία.
Δεν πειράζει, χέστηκα.
Δεν το λέω για να το παίξω κουλ.
Δεν έχω ίντερνετ,
δεν δίνω συνεντεύξεις, δεν θέλω να λέω "Να ξεκαθαρίσω…"
Το παιδί θα πέθαινε, δεν μπορούσα να το σώσω.
Αλλά αυτό που μπορούσα να κάνω
ήταν να του πω όλα μου τα μυστικά.
Κι έχω πολλά μυστικά.
Δεν αποκαλύπτω τα ερωτικά μου. Είμαι παλιομοδίτισσα.
Τα κρατάω μέσα μου. Ας σε τιμωρήσει ο Θεός.
Έτσι ξηγιέμαι εγώ.
Έχω πολλά μυστικά
που δεν μπορώ να πω σε φίλους ή στην ψυχολόγο μου,
γιατί δεν τους εμπιστεύομαι.
Και νομίζω ότι ένας τους δουλεύει για την Daily Mail.
Αλλά στο παιδί μπορούσα να τα πω,
γιατί πού θα πάει να τα πει;
Αυτό ήταν σίγουρο. Λίγα πράγματα είναι σίγουρα στη ζωή.
Καλή φάση, έτσι;
Και αυτό έκανα.
Αράξαμε τρεις ώρες και του τα ξέρασα όλα.
Του είπα τα πάντα. "Αυτός είναι κουλ, εκείνος όχι".
"Ο τάδε είναι μέλος των Ιλουμινάτι, αυτός χύνει μόνο όταν τον καίνε".
Ένας από αυτούς είμαι εγώ, αλλά δεν λέω ποιος.
Και περάσαμε τέλεια. Χαρήκαμε πολύ κι οι δυο.
Κι ένιωσα τεράστια ανακούφιση.
Γιατί του εξομολογήθηκα κάποια πράγματα.
Ήταν πολύ όμορφα. Με αγκάλιασε.
Μου λέει "Τα πέρασα τέλεια, τα λέμε".
Λέω "Δεν ξέρω αν θα τα ξαναπούμε, αλλά…"
Και φεύγοντας λέω "Ο Θεός μαζί σου, μικρέ".
Πολύ κουλ, έτσι;
"Κι ο Θεός μαζί σου". Πόσες ευκαιρίες έχεις να το πεις στη ζωή;
Στον γυρισμό έλεγα "Τι είπα ο άτιμος. Ήταν πολύ κουλ".
"Ποιος είμαι, ο Μάγκνουμ; Ήταν γαμάτο".
Και ένιωθα τέλεια.
Περνάει μια βδομάδα, ψάχνω στην ιστοσελίδα του Κάνε-Μια-Ευχή
και το παιδί ζούσε ακόμη.
Αγχώθηκα λίγο.
Δεν ξέρω ποιον ξέρει το παιδί.
Τηλεφώνησα στον οργανισμό για να δω πώς τα πάει.
Να βεβαιωθώ ότι δεν έπαιξε κάνα θαύμα.
Εγώ τήρησα τους όρους!
Μου υποσχέθηκαν νεκρό παιδί.
Έχω βαρεθεί να μου λένε ψέματα!
Πήρα τηλέφωνο τους Κάνε-Ένα-Ψέμα.
"Γεια σας, παλιοψεύτες. Σκατομαλάκες".
"Ποιος είστε;" "Ο Πιτ Ντέιβιντσον".
"Γεια σου, Πιτ. Ο Κέβιν μάς είπε τι ωραία που πέρασε".
Λέω "Κι εγώ το ίδιο". "Μας είπε ότι εκμυστηρεύτηκες πολλά".
Γαμώ το στανιό του!
Ο Κέβιν γράφει στα αρχίδια του τις υποσχέσεις με τα μικρά δαχτυλάκια.
"Πώς τα πάει;"
"Άσχημα, αλλά πάντα υπάρχουν ελπίδες".
"Πόσες ελπίδες; Πώς το κόβετε;"
"Γιατί αν δεν τον σκοτώσει ο καρκίνος, θα το κάνω εγώ, ξέρει πάρα πολλά".
Μου λένε "Ανησυχείς, λογικό". Λέω "Ανησυχώ πάρα πολύ".
"Ενημερώστε με όταν συμβεί".
Μου λένε "Εντάξει". Και κλείνω.
Την επόμενη βδομάδα είχα φρικάρει λίγο.
Κοιτούσα συνέχεια το τηλέφωνο.
Και τελικά, ναι. Επιτέλους.
Με πήραν τηλέφωνο.
Και ναι.
Η ευχή εκπληρώθηκε.
Τέλος αστείου. Πέθανε, αυτό ήταν.
Δεν είχε αίσιο τέλος.
Μάλλον είχε αίσιο τέλος, καθώς τελείωσε όπως περίμενα.
Έβλεπα τα σόου του Σαπέλ και παρατήρησα ότι…
Είναι κορυφή.
Όταν τα σπάει και γουστάρει,
κάνει αυτό εδώ.
Με πόνεσε λίγο.
Ο Σαπέλ έχει γερά πόδια κι αντέχει.
Κι ευχήθηκα να είχα κι εγώ κάτι τέτοιο, όταν τα σπάω να κάνω…
Κάτι τέτοιο.
Ή μπορεί να κάνω αυτό εδώ, όταν τα πάω καλά.
"Η ευχή εκπληρώθηκε".
Ή να κουβαλάω φιστίκια στην τσέπη μου
και μετά από μια ατάκα να κάνω…
Ήταν μια πολύ θλιβερή χρονιά.
Έχασα τη μανιακή που με παρενοχλούσε.
Και στεναχωρήθηκα.
Μόνο όταν το χάσεις εκτιμάς τι είχες.
Τη γνώρισα όταν ήταν στημένη έξω από το σπίτι μου.
Είναι παράξενο, γιατί το αντιμετωπίζεις με δύο τρόπους.
Όταν αρχίζουν να σε παρενοχλούν λες, "Είναι περίεργο, τρομακτικό".
Αλλά από την άλλη, σκέφτεσαι "Μάλλον γίνομαι φίρμα".
Μετά την κοιτάς καλά καλά και λες "Μπορεί και όχι".
Αυτό δεν ξεχνιέται, ήταν έξω από το σπίτι μου
και φορούσε ένα μπλουζάκι με τη φάτσα μου.
Και δεν ήταν και κολακευτική φωτογραφία.
Ήταν μεγεθυμένη και παραμορφωμένη. Τα μάτια μου κοιτούσαν όπου να 'ναι.
Έμοιαζε με εφιάλτη. Με προσέβαλε.
Ήταν πολύ χάλια. Ήθελα να πάω και να της πω
"Το κάνεις που το κάνεις,
ορίστε πέντε φωτογραφίες που μου αρέσουν, τουλάχιστον".
Οπότε, παρκάρω κι είναι εκεί.
Κι ως μανιακή που παρενοχλεί,
δεν είναι σέξι.
Αυτό φαντάζεσαι για κάποια που παρενοχλεί κόσμο.
Αν ήταν σέξι,
δεν θα με παρενοχλούσε, θα γινόταν η κοπέλα μου.
Το καταλαβαίνετε, έτσι;
"Πόσο με αγαπάς; Μπες μέσα να το δούμε".
Λοιπόν, φτάνω σπίτι.
Παρκάρω και τη βλέπω εκεί.
Και δεν κουβαλάω όπλο. Αλλά αυτή δεν το ξέρει αυτό.
Τότε έβλεπα πολύ Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα.
Όταν πλησιάζουν τον δράστη, πρώτα του δείχνουν το όπλο
και μετά το βάζουν κάπως έτσι στο παλτό τους
για να δείξουν ότι οπλοφορούν, χωρίς να αγχώσουν τους περαστικούς.
Εγώ δεν είχα όπλο, αλλά πού σκατά να το ξέρει;
Κάνω σαν να έχω όπλο με τα δάχτυλα
και βάζω έτσι το χέρι στην τσέπη μου.
Αρχίζω να περπατάω προς το μέρος της.
Και την κοιτάζω έτσι.
Κι αυτή μου χαμογελάει λιγάκι.
Κι αναρωτιόμουν "Γιατί χαμογελάει έτσι αυτή;"
Τελικά, κατάλαβα. Ναι, νόμιζε ότι μου είχε σηκωθεί.
Αυτό ήταν το δικό της Κάνε-Μια-Ευχή.
Και της φωνάζω "Όχι, δεν μου σηκώθηκε,
όπλο με δάχτυλα είναι".
Που τελικά ήταν χειρότερο. Καλύτερα να μου 'χε σηκωθεί.
Γιατί έγινα ρόμπα σε αυτήν που με παρενοχλεί.
Τώρα βγήκε κι από πάνω. Κατάφερα να την παρενοχλώ εγώ.
Τη ρωτάω "Τι κάνεις εδώ;"
Δεν ξέρω πού να κοιτάξω, βλέπω τα μούτρα μου στο μπλουζάκι της,
την παραμορφωμένη φωτογραφία, κι αυτή ήταν…
Φοβόμουν και λίγο να της μιλήσω, είχα μπερδευτεί με όλα αυτά.
Τη ρωτάω "Τι κάνεις εδώ;" Και μου λέει "Σ' αγαπώ".
Της λέω "Χαίρομαι, αλλά κακώς είσαι εδώ".
Και λέει "Γιατί;"
Λέω "Δεν ξέρω, η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά τραβάει τόσο".
Συνήθως λες "Σήκω φύγε!" κι ο κόσμος λέει "Συγγνώμη!"
Δεν περίμενα να επιμείνει.
Λέω "Δεν ξέρω, αλλά δεν μπορείς να μείνεις εδώ".
"Γιατί;"
Και δεν ήξερα πώς να της απαντήσω.
Σκεφτόμουν τι να της πω και μετά κατάλαβα
ότι φαινόταν λίγο τρελή.
Κι εγώ τρελός είμαι, ξέρετε.
Εμείς οι τρελοί αναγνωριζόμαστε μεταξύ μας.
Ήταν σίγουρα λίγο τρελή, γιατί…
Κατ' αρχάς, το μπλουζάκι.
Καταλάβατε.
Άσε που αυτή παρενοχλεί εμένα. Άρα…
Οπότε, ένιωσα κάπως άσχημα.
Σκέφτηκα ότι σε αυτήν την κατάσταση πρέπει να φερθώ όμορφα και προσεκτικά.
Οπότε, της λέω…
Της μίλησα σαν να ήμασταν παιδάκια στο δημοτικό.
Λέω "Κοίτα, δεν μπορείς να κάθεσαι εδώ,
γιατί εδώ κάνω τα κακά μου".
Και όταν το είπα αυτό, τρεμόπαιξε λίγο το ματάκι της,
σαν αυτά από το Κατεργάρης των Χριστουγέννων.
"Τι;" λέει. "Ναι, εδώ κάνω τα κακά μου".
"Μπλιαξ" μου λέει.
"Δεν θες να είσαι εδώ όσο το κάνω αυτό".
"Όχι βέβαια".
Τότε ντράπηκα λίγο. Λέω "Γιατί; Ποιος τη χάρη σου".
"Πολύ θα ήθελες να βρεθείς κοντά στα κακά μου".
Λέει "Τι;"
Λέω "Ξέχνα το. Μην έρχεσαι εδώ".
"Θα κάνω κακά κι αυτό είναι αηδιαστικό".
"Κι έχω νόσο του Κρον. Μπορεί να γίνει μακελειό".
Και μου λέει "Εντάξει, συγγνώμη. Δεν θα ξανάρθω".
Μετά έφυγε. Και νόμιζα ότι το πρόβλημα είχε λυθεί.
Αλλά όχι, αυτή ήταν μόνο η πρώτη μας συνάντηση.
Προετοιμαστείτε, είναι μεγάλη ιστορία. Επίσης, έχω νόσο του Κρον.
Το έλεγα στον κόσμο όταν ήμουν 19 ή 20 χρονών,
γιατί τότε με ζόριζε πολύ,
αλλά τώρα είμαι συνήθως κατά 90% καλά.
Αλλά…
είναι περίεργο, γιατί δεν θέλω να το λέω,
επειδή παίρνω τα καλά φάρμακα, μπορώ και τα αγοράζω…
Τα πάω μια χαρά.
Αλλά αποφάσισα να λέω…
Είναι λίγο καφρίλα, αλλά θα το πω γιατί έρχεται κόσμος και μου μιλάει.
Και θέλουν να συνδεθούν μαζί μου, αν έχουν κι αυτοί νόσο του Κρον.
Κι αυτό είναι κάπως…
Κι ούτε καν στις τουαλέτες.
Μπορεί να 'μαι στην ουρά σε ένα μαγαζί και κάποιος να μου πει
"Ψιτ".
"Κι εγώ τα ίδια".
Κι εγώ λέω "Ορίστε;" Και μου λένε "Ω, ναι".
"Έχω κι εγώ σκατιάρα τρυπούλα".
"Με λένε Φιλ". Κι εγώ είμαι σε φάση "Όχι, γάμα το".
Δεν μου πάει η καρδιά να πω "Εγώ δεν έχω τη δική σου νόσο".
Εγώ είμαι σαν τον Μάτζικ Τζόνσον της νόσου του Κρον.
Λοιπόν…
Ταξιδεύω εκτός πόλης.
Η μαμά μου και η 79χρονη φίλη της, η Τέρι,
προσέχουν το σπίτι μου.
Η Τέρι είναι γυναίκα.
Mετά από ένα σόου, η μαμά μού είπε να λέω στον κόσμο ότι είναι γυναίκα.
Είπε "Το Τέρι είναι κι ανδρικό όνομα.
Την αγαπάμε κι αν μαθευτεί αυτό κι ο κόσμος αρχίσει να λέει…
Να μη νομίσει κάποιος ότι είναι άνδρας. Να λες ότι είναι γυναίκα".
Και της λέω "Μαμά,
χέστηκαν όλοι
και για εσένα και για την Τέρι".
Λοιπόν, η μαμά μου κι η 79χρονη, γυναίκα, φίλη της,
προσέχουν…
Ναι! Τώρα θα είναι αστείο!
Προσέχουν το σπίτι μου.
Η μαμά δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα.
Είναι πολύ έξυπνη, αλλά είναι από αυτές τις μαμάδες
που μονίμως λένε "Σοβαρά; Έλα, δεν το πιστεύω!"
Γενικώς δεν πιστεύει τίποτα.
Λέω "Κάποιος ξέρει πού μένουμε. Κι αν έρθει και σου κάνει κακό;"
Και μου λέει "Όχι, σιγά. Εσένα ψάχνουν".
"Εμένα δεν θα με πειράξουν".
Λέω "Ναι, αλλά για να μην ανησυχώ, κάνε μου το χατίρι".
"Απλώς να ξέρεις ότι κάποια με παρενοχλεί και θέλω να έχεις τον νου σου,
εάν τυχόν εμφανιστεί".
Λέει "Καλά, πώς είναι εμφανισιακά;"
Λέω "Πίστεψέ με, αποκλείεται να μην την καταλάβεις".
Φεύγω εκτός πόλης.
Η μανιακή επιστρέφει και χτυπάει το κουδούνι.
Η μαμά απαντάει και λέει "Ποια είσαι εσύ;"
Έτσι είναι η φωνή της.
Σαν τον Άνταμ Σάντλερ στο Χάλοουιν του Χιούμπι.
"Τι χαμπάρια;"
Έτσι θα ακούγεται όσο πηδάτε, παλικάρια.
Θα λέει πράγματα του τύπου "Αχ, ευχαριστώ πολύ".
Είναι ντεφορμέ, δεν ξέρει βρομόλογα…
"Ευχαριστώ, κύριε".
Ρωτάει "Ποια είσαι εσύ;"
"Είμαι φίλη του Πιτ".
Κι η μαμά μου φυσικά λέει "Πέρασε μέσα".
Η μανιακή μπήκε μέσα κι έβλεπε Grey's Anatomy
επί τρεις ώρες με τη μαμά μου και την Τέρι.
Περνούν τρεις ώρες
και σκέφτεται επιτέλους να με πάρει τηλέφωνο.
Να δει αν θα πάω να κάνω παρέα στη φίλη μου.
Με παίρνει και λέει "Πού είσαι;"
Λέω "Στο Λονδίνο".
Λέει "Έχει έρθει η φίλη σου από δω".
Ρωτάω "Είναι σέξι;"
Κι η μαμά μου κάνει…
Και της λέω "Δέχεσαι επίθεση!"
"Τρέξε αν θες να ζήσεις, γαμώτο!"
Λέω "Πήγαινε στο γκαράζ, πάρε τους μπάτσους,
φέρσου σαν να μην τρέχει τίποτα".
Ελπίζω να μη συμβεί σε κανέναν σας,
αλλά άκουσα τη μαμά μου να δίνει ερμηνεία στο τηλέφωνο.
Που έχει ανεκτίμητη αξία για μένα.
Όλο λέει "Βάλε με να παίξω σε αυτά που κάνεις".
"Αν καταφέρεις να φτάσεις στο γκαράζ".
Φτάσε εσύ μέχρι το γκαράζ
και θα σου κλείσω καμιά οντισιόν.
Πάει και της λέω "Πάρε τον δικό μου".
Σας έχει συμβεί ποτέ με φίλο που κάνετε παρέα δέκα χρόνια;
Παίρνετε μαζί ναρκωτικά κάθε μέρα, μετά κάνεις τρεις μήνες να τον δεις
κι όταν τον ξαναβλέπεις, έχει γίνει μπάτσος.
Και λες "Τέιστι;"
"Όχι, τώρα λέγομαι αστυφύλακας Τέιστι".
Έτσι.
Πρέπει να το αλλάξω στο κινητό μου. "Αστυφύλακας Τέιστι".
Οπότε, πάει ο Τέιστι.
Είμαι σε ανοιχτή ακρόαση με τον Τέιστι, τη μαμά μου και τη μανιακή.
Η γυναίκα Τέρι δραπέτευσε.
Ο Τέιστι λέει "Την πιάσαμε. Τι θες να κάνω;"
Είπα "Εσύ είσαι ο μπάτσος". Λέει "Της πέρασα χειροπέδες".
Του λέω "Πολύ ωραία, καλό αυτό".
Μου λέει "Κρατάει ένα δώρο".
Λέω "Εντάξει, άνοιξέ το".
Λέει "Τι;" "Άνοιξέ το" λέω.
Ρωτάει "Γιατί;" Λέω "Γιατί είναι δώρο".
Τι εννοείς;
Θα με ξέρει καλά. Με παρακολουθεί και με παρενοχλεί.
Καλό δώρο θα μου πήρε.
Παίρνω πολλά σκατά δώρα. Ίσως αυτό…
"Αδερφέ, ίσως είναι βόμβα!" Λέω "Φίλε, δεν μπορεί να φτιάξει βόμβα".
"Ούτε ένα μπλουζάκι δεν μπορεί να φτιάξει,
πώς θα φτιάξει ολόκληρη βόμβα;"
"Άντε, καλά" μου λέει.
Κι ακούω σε ανοιχτή ακρόαση…
Και ο δικός μου κάνει ένα…
"Όχι!"
"Αδερφέ!"
"Αυτή είναι διαταραγμένη!"
Που 'ναι πολύ μεγάλη λέξη για τον Τέιστι.
Δεν έχει ξαναχρησιμοποιήσει τόσες συλλαβές.
Λέω "Τι είναι;"
"Αδερφέ, είναι 20
λερωμένα εσώρουχα".
Άντε γαμηθείτε! Πότε το έκαναν αυτό για σας;
Μη μιλάτε έτσι για το κορίτσι μου. Μόνο εγώ μπορώ να το κάνω αυτό.
Μόνο στα όνειρά σας θα παίρνατε 20 σκατιάρικα βρακιά.
Δείχνει ότι νοιάζεται, γαμώτο.
Πήρα την κοπέλα μου και λέω "Θέλω να βελτιωθείς".
"Ούτε καν τη γυναίκα Τέρι δεν έχεις γνωρίσει".
Είκοσι βρακιά; Αηδιαστικό μεν, αλλά δείχνει ότι νοιάζεται.
Ένα βρακί είναι αηδιαστικό.
Ένα ίσον απειλή. Σαν να λες "Άντε γαμήσου".
"Σου στέλνω τα σκατά μου". Έτσι;
Τα είκοσι είναι έγκλημα πάθους.
Ναι, είναι τρελό, αλλά κι η αγάπη τρέλα είναι.
Έχω νόσο του Κρον.
Ίσως ήθελε να επικοινωνήσει μέσω των κοπράνων.
Ξέρω γω; Μουρλή είναι.
Είκοσι βρακιά; Δείχνει ότι νοιάζεσαι.
Αφιερώνεις χρόνο.
Δεν μπορείς να ξεπετάξεις 20 χεσμένα βρακιά σε μία μέρα.
Και διάρροια να έχεις, το 11ο θα βγει λίγο ανοιχτόχρωμο.
Θέλω να πιστεύω ότι ετοίμαζε ένα τη μέρα. Και το φαντασιώνομαι τα βράδια.
Μ' αρέσει αυτή η εικόνα, να γυρίζει κουρασμένη σπίτι,
ενώ όλη μέρα έτρωγε Hot Pockets μπροστά σε έναν υπολογιστή Acer.
Ανεβαίνει πάνω.
Αρχίζει να γδύνεται.
Μπροστά στον ιερό τοίχο του Πιτ.
Με αφίσες που τύπωσε η ίδια, οπότε τα μούτρα μου είναι σε φάση…
Βάζει σέξι μουσική. Σέξι για αυτήν, δηλαδή.
Καμιά μαλακία σαν το "Mambo No. 5".
Αρχίζει την τελετή, ανάβει ένα κερί,
το σβήνει με μια κλανιά.
Για να πάρει μπρος.
Σηκώνει τα μάτια, με κοιτάζει.
Κοιτάζω κι εγώ, προς τα κάπου.
Πατάει γερά.
Ένα, δύο, τρία-τέσσερα-πέντε
…τζιν με χυμό Αλλά δεν θέλω να…
Και τους ρίχνει ένα γερό κωλοτρίψιμο…
Και το καρφώνει σαν τον Κόμπι σε ένα κουτάκι για εμένα.
Και κάνει…
"Μένουν άλλα 19
για την έκπληξη με κακάκια για τον Πίτι!"
Δική μου είναι η φαντασίωση, αν θέλω θα τον παίξω!
Ο Τέιστι ρωτάει "Τι θες να κάνω;"
"Πάρ' την από εκεί! Και κράτα μου ένα βρακί".
Συγγνώμη.
Τώρα χρειάζομαι περιοριστικά μέτρα, οπότε πρέπει να πάω στο δικαστήριο.
Και να πω σε αξιωματούχους ότι φοβάμαι αυτήν τη γυναίκα.
Ετοιμάζομαι να μπω στο δικαστήριο.
Κι έρχεται ο Τέιστι.
-Λέει "Μίλησα με την κοπέλα σου". -"Άντε γαμήσου" του λέω. Τι να πω;
Και τον ρωτάω "Τι είπε για μένα;"
Λέει "Δεν θα έρθει σήμερα".
"Θα εμφανιστεί μέσω iPad".
"Τι σκατά; Τι εννοείς ότι δεν θα έρθει;"
Αυτή είναι η δουλειά της, να με ακολουθεί.
Γιατί να το κάνει αυτό;
Για να με κάνει να τη σκέφτομαι;
Γιατί πιάνει.
Στεναχωρήθηκα λιγάκι.
Επειδή η σκατένια έκπληξη έδειχνε πόσο με νοιάζεται.
Αν και ήταν σιχαμερή.
Οπότε, χαιρόμουν λίγο που θα την έβλεπα.
Δεν προσπάθησα να γίνω και σέξι, αλλά σκέφτηκα τι θα φορέσω.
Εννοείται!
Ντύθηκα σαν να ήθελα να πω "Άκου,
δεν θέλω να τα παρατήσεις".
"Για κάποια πράγματα αξίζει να παλέψεις".
Περιοριστικά μέτρα και χαζά, σιγά.
Ρωτάω τον Τέιστι "Τι έγινε;"
"Τι έπαθε το κορίτσι μου;"
Λέει "Αδερφέ, κρίθηκε ακατάλληλη για να παραστεί στη δίκη".
Κρίθηκε ακατάλληλη για να παραστεί στη δίκη.
Δηλαδή, την είδαν πόσοι γιατροί
και αξιωματικοί της αστυνομίας
και είπαν "Όχι".
Κι αμέσως ένιωσα ότι με προσβάλλουν.
Είναι λίγο γάμησέ τα και ντροπιαστικό για μένα, έτσι;
"Κρίθηκε ακατάλληλη";
Δεν ξέρετε πόσο τρελό είναι αυτό.
Για να καταλάβετε,
ο Τζέφρι Ντάμερ
κρίθηκε ικανός
να δικαστεί.
Ο τύπος που δολοφονούσε και έτρωγε γκέι ανθρώπους.
Εμένα με γούσταρε μια γκόμενα, κατευθείαν στο τρελάδικο!
Πλάκα μου κάνετε, γαμώτο; Αυτό είναι γελοίο!
Το να σκοτώνεις και να τρως γκέι δεν είναι σαν τα χεσμένα βρακιά.
Για πρώτη φορά είπα "Θα πάω να ψηφίσω!"
"Το σύστημα είναι διεφθαρμένο".
Ο Τέιστι μού είπε και κάτι ακόμη.
"Είπε ότι επικοινωνούσατε".
Λέω "Φίλε, ορκίζομαι πως…"
Λέει "Τηλεπαθητικά". Aνακουφίστηκα.
Νόμιζα βρήκαν το καρτοκινητό μου.
Λέει "Τηλεπαθητικά".
"Είπε ότι την προσκάλεσες χρησιμοποιώντας το μυαλό σου".
Λέω "Ωχ, γάμησέ τα".
Μετά έφυγε κι έμεινα μόνος και λιγάκι λυπημένος
με τα κουλ ρουχαλάκια μου.
Με έπιασε μια κρίση ειλικρίνειας κι είμαι σε φάση…
"Γεια σου".
"Μου λείπεις".
"Δεν έπρεπε να τους πεις ότι μπορούμε να το κάνουμε αυτό".
"Κι είχαμε πει ότι θα σκότωνες την Τέρι και τη μαμά
για να πάρουμε το σπίτι".
"Έχω το κιλοτάκι σου στην τσέπη μου".
"Σε αεροστεγές σακουλάκι που διατηρεί την μπόχα".
Έγινε η δίκη και κέρδισα. Και χάρηκα που κέρδισα,
γιατί γενικώς είμαι πολύ άτυχος.
Και ο δικαστής μού λέει "Πληροί τις προϋποθέσεις για φυλάκιση".
Λέω "Τι;" Με ρωτάει "Θέλετε να μπει φυλακή;"
"Όχι, απλώς θέλω να φύγει από το γκαζόν μου".
Όπως στο Gran Torino. "Μην πατάς το γκαζόν μου!"
Δεν έγινε και τίποτα. Αρκούν τα περιοριστικά μέτρα.
Αλλά περιορίστε την στις πίσω θέσεις για να αγοράζει εισιτήρια.
"Δεν θέλετε να τη συλλάβουν; Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας".
Λέω "Ευχαριστώ, κύριε πρόεδρε".
Και λέει "Άρα, θέλετε την εναλλακτική λύση".
Κοπανάει το σφυρί κι όλοι…
Λέω "Όπα, μισό λεπτό. Ποια είναι η εναλλακτική;"
Λέει "Δεν είναι τίποτα. Θα την καταδικάσουμε σε έξι μήνες
σε ψυχιατρικό κέντρο".
Είπα "Τι; Αυτό είναι επικίνδυνο".
"Εκεί κι αν είναι πιθανό να την πετύχω!"
Καταδίκασέ την και σε κανέναν πολυχώρο με ηλεκτρονικά παιχνίδια!
Αυτά τα κέντρα για μένα είναι σαν το Cheers.
Με ξέρουν όλοι εκεί μέσα.
Σε έναν μήνα βγήκαν τα περιοριστικά μέτρα.
Αλλά συνειδητοποίησα τι σήμαινε όταν γύρισα σπίτι και δεν ήταν κανείς.
Και κάνω ένα…
Αναπολούσαμε με τη μαμά μου και της λέω "Θυμάσαι όταν ήταν έξω;"
"Θυμάσαι εκείνα τα Χριστούγεννα που μας έστειλε μπισκότα
και βάλαμε τη γυναίκα Τέρι να φάει πρώτη,
για να 'μαστε σίγουροι;"
Άρχισε να μου λείπει λίγο.
Μια στο τόσο ήμουν σε φάση "Έλα, πού χάθηκες;"
Αλλά δεν λάμβανε τα σήματά μου.
Έκανα ψεύτικο προφίλ στο Insta κι άρχισα να την παρακολουθώ εγώ λίγο.
Τη βρήκα.
Καλά τα πάει.
Μάλλον καλύτερα έτσι.
Και σκρολάριζα.
Γιατί δεν το κόβεις έτσι απλά, αν είσαι κάποια που παρενοχλείς.
Υποθέτω ότι μετά διαλέγεις άλλον.
Έψαχνα το Instagram της
κι είδα ότι τώρα έγινε φαν του Τζακ Χάρλοου.
Και μ' αρέσει ο Τζακ, αλλά αυτό με πλήγωσε.
Ήταν σαν κλοτσιά στο πουλί, γαμώτο.
Ορκίστηκα ότι αν γίνει φαν του Ματ Ράιφ, σκοπεύω να αυτοκτονήσω.
Και κάποια στιγμή βλέπω ένα βίντεο
με αυτήν έξω από μια συναυλία του Τζακ Χάρλοου.
Κι όταν βγήκε ο Τζακ Χάρλοου, ζουμάρω και βλέπω
ότι φορούσε ένα μπλουζάκι με τον Τζακ Χάρλοου.
Μάλλον έμαθε να τα φτιάχνει, επειδή η φωτογραφία ήταν ωραία.
Κι εγώ ένιωσα…
"Εμένα με είχε για εξάσκηση".
Του φωνάζει "Σ' αγαπώ, Τζακ!"
Με πιάνει ένα…
Της απαντάει "Κι εγώ σ' αγαπώ". Και λέει το όνομά της!
Με πιάνει πάλι ένα… Αυτό σίγουρα την έκανε να χαρεί πολύ.
Εγώ την έλεγα "Το Αυτό".
Δεν το ήξερα.
Το έβλεπα κι ένιωθα ότι θα κάνω εμετό.
Μπαίνει ο Τζακ σε ένα όχημα για να φύγει
και του λέει "Στάσου, σου έφερα ένα δώρο".
Τότε είπα "Όχι, Θεέ μου". Και το στομαχάκι μου…
Ένιωσα σαν να ετοιμαζόμουν να δω την κοπέλα μου
να πηδιέται με τον κολλητό μου.
Ήμουν σε μια φάση "Όχι!"
Ψάχνει στο σακίδιό της.
Έχωνε το χέρι όλο και πιο βαθιά. Σκεφτόμουν "Θεέ μου, τι θα βγάλει;"
Και βγάζει έναν φάκελο.
Τον δίνει και λέει "Εγώ το έφτιαξα".
Της λέει "Ευχαριστώ πολύ". Το βάζει στην τσέπη, φεύγει.
Τελειώνει το βίντεο.
Κι άρχισα να χαμογελώ.
Αυτό ήταν όλο; Ένας φάκελος;
Δεν χωρούν 20 σκατιάρικα βρακιά
σε έναν φάκελο!
Δηλώσεις αποποίησης νομικής ευθύνης:
Στην πραγματικότητα δεν μου έστειλε 20 εσώρουχα.
Μου έστειλε δύο, αλλά μύριζαν σαν 20, εντάξει;
Ούτε έγινε φαν του Τζακ Χάρλοου.
Αυτό το επινόησα για πλάκα.
Τρίτον και σημαντικότερο, η αλήθεια είναι
ότι την ξέσκισα στο πήδημα.
Πλάκα κάνω. Την έγλειψα μόνο.
Φρίκαρα πολύ, γιατί μαθεύτηκε η διεύθυνσή μου.
Οπότε, αγόρασα… Μετακόμισα στο δάσος.
Είναι τέλεια.
Έψαχνα σπίτι για πολύ καιρό κι η μεσίτρια με αντιπάθησε πολύ.
Στην αρχή ήταν ενθουσιασμένη. Μου είπε ότι ήμουν ο πρώτος της…
Κι εγώ ήμουν σε φάση…
Καταλάβατε.
Αλλά την εκνεύριζα επειδή είδα, δεν κάνω πλάκα, καμιά 200ρια σπίτια.
Γιατί ήθελα να τα πάρω όλα.
Κι έκανα σαν ψωλανάφτρα. Έλεγα "Τελείωσε, αυτό θέλω".
Αλλά μετά…
Επειδή ενθουσιαζόμουν.
Μου πήρε πολύ χρόνο κι ήταν λογικό να τσατιστεί,
αλλά ενθουσιαζόμουν με κάθε σπίτι γιατί μεγάλωσα κυρίως σε διαμερίσματα.
Έβλεπα αυτά τα σπίτια και τρελαινόμουν.
Έβλεπα μια πίσω αυλή κι έλεγα "Τι στον πούτσο;"
"Υπέργεια πισίνα; Πού 'ναι ο λάκκος;" Πώς διάολο την ανέβασαν εκεί;"
"Πρέπει να είναι σπίτι του Φρανκ Λόιντ Ράιτ".
Με είχαν μαγέψει λέξεις που άκουγα πρώτη φορά.
Είπε "Αυτό μπορεί να γίνει φουαγιέ". Σκέφτομαι "Ναι, το φουαγιέ μου. Και γαμώ".
Ναι!
"Φουαγιέ".
Μετά μου έδειξε ένα σπίτι
που ήμουν απολύτως σίγουρος ότι τελικά θα το αγοράσω.
Ήμουν με αυτήν και τα φιλαράκια μου. Η μεσίτρια έτοιμη να τα παρατήσει.
Γιατί δεν πίστευε ότι θα καταφέρω ποτέ να διαλέξω.
Αλλά της λέω "Το λάτρεψα".
Το μόνο που έμενε να δω
ήταν το κύριο υπνοδωμάτιο.
Που τώρα το λένε "πρωτεύον".
Αλλά τότε δεν ήξερα ότι πλέον λέγεται πρωτεύον.
Νόμιζα ότι το έλεγαν ακόμη "κύριο".
Επίσης, δεν ήξερα καθόλου ότι το έλεγαν κύριο λόγω της δουλείας.
Νόμιζα πως το λένε κύριο υπνοδωμάτιο επειδή όταν αγοράζεις σπίτι στη ζωή σου,
γίνεσαι κύριος του σπιτιού, φυσικά.
Έρχεται κόσμος, λένε "Ωραίο σπίτι".
Και λες "Ναι, γαμάω. Είμαι ο κύριος του σπιτιού".
Απλώς όταν μπαίνω σε ένα σπίτι, συνήθως δεν σκέφτομαι τη δουλεία.
Δεν ρωτάω αμέσως "Ποιο είναι το δωμάτιο των σκλάβων;"
"Δείξε μου το δωμάτιο των σκλάβων".
Λάτρεψα το σπίτι κι ετοιμαζόμουν να το αγοράσω.
Αλλά επειδή πήρε τόσο καιρό, ήθελα πρώτα να αστειευτώ με τη μεσίτρια.
Να κάνω κάνα αστείο για να γελάσει.
Βλέπω μια κρεμάστρα στο σαλόνι.
Την αρπάζω και λέω
"Δείξε μου το κύριο υπνοδωμάτιο!"
Το ξέρω.
Η μεσίτριά μου,
η οποία ήταν μαύρη…
έμεινε άφωνη.
Με κοιτάζει με νόημα, σαν να θέλει να πει κάτι,
μάλλον να σταματήσω.
Αλλά είχα πάρει φόρα με το αστείο. Και όποτε πάει να μου…
Εγώ φωνάζω "Μη διακόπτεις τον κύριο!"
"Δείξε μου το κύριο υπνοδωμάτιο!"
"Το μεγαλύτερο απ' όλα τα δωμάτια, διότι εγώ είμαι ο βασιλιάς!"
Οι ρατσιστές φίλοι μου, στο πάτωμα από τα γέλια.
Γουστάρουν, τα περνούν γαμάτα.
Τελικά, μου αρπάζει την κρεμάστρα
και λέει "Σταμάτα!"
"Προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι το λένε πρωτεύον υπνοδωμάτιο".
"Δεν το λένε πια κύριο υπνοδωμάτιο, λόγω της δουλείας".
"Είναι σημαντικό ζήτημα".
Κι εγώ λέω "Α, ναι;"
Τα φιλαράκια μου σηκώνονται σιγά σιγά από το πάτωμα σε φάση…
Φαντάζεστε.
Και μετά μου επιστρέφει την κρεμάστρα.
Νιώθαμε αμήχανα. Δεν μιλούσε κανείς.
Και δεν ήξερα τι να κάνω, αλλά μετά σκέφτηκα
ότι εάν έμαθα κάτι στα 15 χρόνια που είμαι κωμικός,
αυτό είναι ότι το πας μέχρι τέλους.
Ναι, τερματίζεις το αστείο.
Ειδικά όταν δεν γελάει κανείς.
Οπότε, αυτό έκανα.
Φωνάζω "Δεν με άφησες να ολοκληρώσω!"
"Όλοι είμαστε κύριοι των δωματίων μας".
"Είναι σχήμα λόγου".
"Η κατάργηση της δουλείας θα ήταν το πρώτο μου διάταγμα".
"Εξέτασα περαιτέρω το ζήτημα και θα πάρω το σπίτι!"
"Αν υπογράψεις μια συμφωνία τήρησης απορρήτου".
"Στο πρωτεύον φουαγιέ, ίσως;"
Και τώρα ζω στο δάσος.
Η μαμά μου έκανε ψεύτικο λογαριασμό στο Twitter
για να με υπερασπίζεται με τα τρολ.
Συνειδητοποιείτε ότι κάνετε έτσι, επειδή το έκανε η μαμά κάποιου άλλου;
Όταν τα κάνει η δική σου, λες "Άντε γαμήσου!"
Πρόπερσι έκανε τον ψεύτικο λογαριασμό για να με υπερασπίζεται, εντάξει;
Με όνομα χρήστη JoeSmith1355.
Ήταν πολύ έξυπνο, γιατί δεν τη λένε έτσι.
Μα είναι μαμά και δεν ξέρει το Twitter.
Οπότε, το όνομα χρήστη μπορεί να ήταν JoeSmith1355,
αλλά το όνομα του προφίλ ήταν Έιμι Ντέιβιντσον.
Το κερασάκι στην τούρτα;
Και στη φωτογραφία του προφίλ, η Έιμι Ντέιβιντσον.
Ένα βράδυ αυνανιζόμουν και διάβαζα τουίτ γεμάτα μίσος,
για να γίνω πιο δυνατός.
Κι εκεί που σκρολάριζα,
βλέπω έναν λογαριασμό να με υπερασπίζεται παντού.
Όταν έμπαινες παλιά στο Twitter με Safari,
δεν έβλεπες όνομα και φωτογραφία, αλλά μόνο το όνομα χρήστη.
Και διαβάζω όλα αυτά τα πολύ κακιασμένα τουίτ,
αλλά ο JoeSmith1355 όλο με υπερασπίζεται.
Κι έφτασα σε σημείο, μετά από πολλά θετικά τουίτ του JoeSmith1355,
να πω "Ορίστε, να γιατί κάνω αυτήν τη δουλειά".
"Σ' ευχαριστώ, JoeSmith1355".
Μέχρι που πέτυχα ένα τουίτ που ήταν τόσο συγκεκριμένο,
που λέω φωναχτά "Η μαμά μου είναι".
Ήταν περίεργο, γιατί το είπα ενώ τον έπαιζα.
Μετά έπρεπε να τελειώσω κιόλας. "Τελειώνω και θα την πάρω τηλέφωνο".
Το κατάλαβα αμέσως, το κακιασμένο τουίτ έγραφε:
"Ο Πιτ Ντέιβιντσον είναι γκέι".
Κι ο JoeSmith1355 έγραψε
"Όχι, δεν είναι".
"Μπορεί να πίστευε ότι ήταν γκέι όταν ήταν ακόμη παιδί,
λόγω του Λεονάρντο Ντι Κάπριο".
"Πάρε έναν υπνάκο, μισάνθρωπε".
Παίρνω τη μαμά μου.
Της λέω "Joe Smith
1355;"
Λέει "Πώς το κατάλαβες;"
Λέω "Έχεις το όνομά σου και τη φωτογραφία σου στο προφίλ".
Και λέει "Αχ, βρε Τέρι!"
Που σημαίνει ότι η μαμά μου έκανε λογαριασμό στο Twitter
μαζί με την 79χρονη, γυναίκα φίλη της, την Τέρι,
και η Τέρι ήταν ο εγκέφαλος.
Ευχαριστώ πολύ, παιδιά. Το διασκέδασα πολύ.
Ήταν τέλεια, καλό σας βράδυ!
Υποτιτλισμός: Βασίλης Σκοπελίτης