Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Szanowni państwo,
przed wami Pete Davidson!
W tym tygodniu skończyłem 30 lat.
To koniec. Serio.
Musiałem przestać brać twarde narkotyki,
bo nie można być narkomanem po trzydziestce.
Może znacie typka, co po jednej działce koksu mówi:
„Jestem taki zły!”.
Albo gościa po dwóch piwach: „Jutro mogę mieć biegunkę”.
„No nie, wal się, koleś”.
Po dwudziestce możesz ćpać, bo masz wymówkę.
„Szukam powołania”. To urocze.
Działeczka z iPada z przyjaciółmi? No urocze.
Rzucasz teksty typu: „Jestem boskim delfinkiem”.
A wszyscy kumple…
Potem któryś ma dziecko, trzymasz je
i myślisz: „Jestem narkomanem. Chyba potrzebuję pomocy”.
Przez ostatnie dwa lata brałem cudo zwane ketaminą.
Było wspaniale. To były czasy.
Miałem rewelacyjne pomysły.
Jak włoski środek nasenny o nazwie Melatone.
Sorki.
Tak, to głupie.
Chcesz zasnąć w minutę? Weź Melatone.
Sorki.
Bez recepty. Gość daje ci ją pod mostem
i całuje w policzek.
„Weź, gdy wjedziesz na hajłeja”. Sorki.
Jeśli nie znacie ketaminy, a wciągacie koks,
to i tak na nią trafiliście.
Ćpacie całą noc, aż tu nagle:
„To nie jest kokaina.
Zaraz, czy ja jestem gejem?”.
Gdy już nie bierzesz ketaminy i wspominasz…
Wstydzę się tego, gdy się tak szlajałem nagrzany.
Bywałem na pogrzebach. Pojebane, nie?
Byłem na pogrzebie Arethy Franklin.
I muszę z tym żyć.
Nigdy się nie dowie, ale nie o to chodzi.
Gdyby tam była, pewnie by powiedziała:
„Kim jesteś i co tu robisz, do cholery?”.
To żenujące. Byłem tak naprany,
że miałem ochotę rzucić jej rodzinie:
„Przyszedłem tylko okazać R-E-S-P-E-K-T”.
Tak.
Zacząłem wypożyczać filmy.
Pieprzyć Apple i tę usługę! Łajdaki!
Perfidne gnojki są jak mafia.
To dupa, a nie firma.
Kupiłem ich nowy telefon? No jasne, ale walić ich!
Są jak mafia.
„Nie kupisz nowego telefonu?
To zgadnij, czyja komórka nie przekroczy 43% naładowania.
Każdy twój dzień będzie od teraz niewiadomą”.
„Kupiłeś wymarzone auto? Przyoszczędziłeś?
To masz inne gniazdo ładowarki”.
Teraz za każdym razem po lodziku:
„Sorki, mają nową ładowarkę”.
„Wiem, Apple”.
Dranie!
Wiecie, że w Apple film, który kosztuje 4,99 dolara,
wypożyczają za 3,99?
„No kurwa mać!”
Serio potrzebny mi na własność Dom woskowych ciał?
Pieprzone dupki!
Nie wiem.
Moja mama ma kryzys wieku średniego.
Tak, jest teraz cholernie upierdliwa.
Ma 55 lat.
Nie była z nikim od śmierci taty.
Więc minęły 23 lata, odkąd rozłożyła nogi.
Nie wiem.
Ale dzwoni do mnie: „Chcę sobie zrobić lifting”.
„Po co? Nawet nie używasz twarzy”.
Zrozumiałbym, gdyby kogoś zarywała.
Ale po co jej lifting? Żeby obejrzeć Chirurgów?
„Kocham Erica Dane’a”.
Mama nie chce chodzić na randki. Próbuję ją namówić.
„Twój ojciec był moim jedynym”.
- Och. - Na początku może tak, och.
Ale to już 20 lat tych pierdół Nicholasa Sparksa.
Mam tego dość. Musi wyjść do ludzi.
Założyć konto na Hinge albo Bumble.
Tam, gdzie to panie wybierają.
Dziewczyny są słodkie.
„Super! Możemy wybrać, kto spuści się nam na twarz.
Czy to nie fajne?”
Musi wyjść do ludzi,
bo ta dziwna energia,
którą powinna wyładować na fiucie,
przechodzi na mnie i moją siostrę.
A to jest porąbane.
Wpadam do mamy, posiedzę, zjemy obiad,
a ona: „Dokąd idziesz?”. Ja na to: „Do domu, a gdzie?”.
O ile nie będziemy bzykać się pod prysznicem…
spełniłem synowski obowiązek.
Już bym ją nawet przeleciał, żeby tylko przestała mnie dręczyć.
Zgadza się.
„Może nie jesteś tak dobrym synem, jak ci się wydaje”.
Jestem synem stulecia!
Dajcie mi medal!
Gdybym ją bzyknął w Święto Dziękczynienia, dziadek całowałby mnie w czoło:
„Słyszałem, co zrobiłeś dla mamy. Dobry z ciebie syn.
Nareszcie się uśmiecha”.
Trzeba działać. Znajdę jej adoratora.
Kogoś, kto ją przeleci. Trudna sprawa.
Żeby było dobrze, ale żeby i facet był dobry.
To rzadkość.
Facet, który pieprzy tylko na misjonarza.
Ale da jej dojść dwa razy.
Wręczy pilota i powie: „Leci Taniec z gwiazdami”.
Wiecie, taki gość. Gdzie go znaleźć?
Moja mama to dobra partia. Nie była z nikim od 23 lat.
Na dole jak nowa.
Odnowiony iPhone.
Pęka ekran. „Mam kupić nowy?”
„Nie, wyślij tej dziwacznej firmie o nazwie Insureon.
Za miesiąc wróci, będzie dziwny po naładowaniu,
ale zrobi, co ma zrobić”.
To piczka mojej mamy!
Ma 55 lat, nie była z nikim od 23.
Podwozie jak nowe. Jest jak klasyk.
Jak mustang z 1968 roku z przebiegiem 3000 kilometrów.
Oryginalne wnętrze.
Siadasz za kółkiem u dilera: „Gdzie ja to, kurwa, przeoczyłem?
Jest jak nowy! Skąd on się tu wziął?”.
„Miał go staruszek, który umarł.
A jego syn trzymał go w garażu przez 23 lata.
Ale lepiej się pospiesz.
Słyszałem, że syn chce zachować go dla siebie”.
„Podoba mi się, jak jeździ.
To jest dla mnie bezcenne”.
Moja mama była samotną matką.
Ale wszystkie mamy są samotnymi matkami.
Wiecie, że jesteście same.
Mama była ciągle zmęczona.
Teraz, gdy patrzę wstecz, też napalona.
„Napalona i zmęczona”.
Nie mówiłem jej o swoich problemach,
bo nie miała na nic czasu.
Gdy się to zdarzało, zawsze miała jedno rozwiązanie.
„Zdrzemnij się”.
Bez względu na powagę sytuacji.
Taka już jest. Żyje w zaprzeczeniu.
Mógłbym się pociąć i trzymać nóż,
krzyczeć: „Nie chcę już żyć!”.
A ona by zapytała: „Spałeś dziś? Wyglądasz na zmęczonego”.
Taki ma charakter.
Miałem duży problem, mając dziesięć lat.
Myślałem, że jestem gejem.
Myliłem się, ale tak myślałem,
bo miałem obsesję na punkcie DiCaprio. Byłem zakochany.
Lubiłem dziewczyny, ale jestem ze Staten Island.
W 2002 roku żadna dziewczyna nie była tam tak seksowna jak Leonardo.
Jezu, jakie to było ciacho.
Do dziś zalicza na podstawie tego, jak wyglądał w 2002 roku.
To debeściak. Oby nigdy się nie ożenił.
Gra w najlepszym serialu Złów i wypuść, jaki widział świat.
Daj mu spokój. Może kiedyś i mnie zaprosi na swój jacht.
Są tam już Tobey Maguire i czasem Emile Hirsch.
Czapki Dodgersów, młode laski, brzuch wystaje.
Ale Leonardo DiCaprio ma to w dupie.
To fleja. Nawet nie jest w formie.
Tłuścioch, który powoli zmienia się w Jacka Nicholsona.
Ma to w dupie.
Spaceruje po jachcie, łypiąc na laski.
„Wciąż się pieprzę”.
„Co trzy lata robię jeden film tak dobry, że mogę się pieprzyć”.
„Lodowce topnieją”.
Więc mam dziesięć lat, siedzę na werandzie i myślę o gościu.
Jestem świeżo po Titanicu. „Napluj mi do buzi, Jack”.
„Zaparujmy razem forda T”.
Moim marzeniem jest być Fabrizio.
W prawdziwym życiu.
Bo Fabrizio był kumplem Leonarda, a potem umarł.
Takie mam marzenie.
Więc siedzę na tej werandzie i myślę,
jak powiedzieć mamie, że jestem gejem.
Mama jest irlandzką katoliczką.
Powiedziała mi, że jestem Żydem, jak miałem 25 lat,
i tylko dlatego, że się dowiedziałem.
Wszedłem na wyszukiwarkę przodków.
Kumpel tam szukał. Wyszło mu, że jest neandertalczykiem.
I gadał o tym jak nakręcony.
„Jestem neandertalczykiem, to najrzadszy…”
„Ale nadal jesteś popierdolony”.
Tyle o tym nawijał,
że sam pomyślałem o teście DNA. „Może też nim jestem?”
Wyszło, że jestem w połowie Żydem.
Dzwonię do mamy, bo rodzina katolicka i…
Tak w kółko.
„Mamo, jestem Żydem?”
„Noo”.
Więc jak jej powiem, że jestem gejem?
Siedzę na werandzie jak gej. Mama podjeżdża.
Trzaska drzwiami auta.
Patrzy i pyta, co się stało. „Nic”.
A ona: „No powiedz”. Chyba zaleciałem jej gejem.
„Jestem gejem”. A ona: „Zmęczony?”
„Nie sądzę, żeby sen rozwiązywał kwestię homoseksualności”.
A gdyby tak było? Że geje są tylko zmęczeni?
Elton John musi być wykończony.
„Dlaczego myślisz, że jesteś gejem?” „Przez DiCaprio”.
„To nie jest gejowskie”. „Jest. Mam w pokoju jego plakaty”.
Na statku i plaży.
Ale nie z filmu, tylko jego na plaży.
Z Tobeyem.
Obaj czapki Dodgersów.
„To nie jest gejowskie”. „Jest”.
Problem robi się zbyt długi dla mamy.
Wkurzyła się.
„Dobra! Chcesz wiedzieć, czy jesteś gejem?”
„Co jest? Nagle trafiliśmy do cyrku?”
„Podejdź, mój pedalski synu!”
„Spokojnie, sąsiedzi zaczynają wychodzić”.
„W ten sposób poznasz, że jesteś gejem.
Chcesz ssać mu fiuta?”
Nie wiem, co to znaczy. Mam dziesięć lat. Milczę.
„Chcesz ssać mu fiuta?” Ja dalej nic.
Nie wiem, o co chodzi.
„Ściągnij mu spodnie, złap za fiuta
i włóż do ust, aż się rozszerzy”.
„Rozszerzy? O czym ty mówisz?”
Dziesięciolatek ma fiuta jak groszek.
Fiutek jak groszek Dziwny mały fiut
„Rozszerza się? O czym ty mówisz?”
„Chcesz być posuwany od tyłu?
Przez Leonarda DiCaprio?
Chcesz poczuć jak DiCaprio wsadza ci kutasa w tyłek,
a on się rozszerza?”
„Skończ już z tym rozszerzaniem”.
Mam 10 lat, jest rok 2002.
Znam jedno rozszerzenie, że Houston Texans są w NFL.
To wszystko! Nic o fiutach!
A ona: „Leonardo pieprzy cię od tyłu.
Idzie na całość i wciska ci twarz w poduszkę.
Mija tak 20 sekund i gdy patrzysz w górę,
Leonardo macha do ciebie za oknem.
Baraniejesz, bo nadal ktoś cię dyma.
Patrzysz za siebie, a to Tobey Maguire!
Tego chcesz?”
Myślę sobie: „Ty potrzebujesz drzemki i tego chcesz, psychopatko”.
Rzucam tylko: „Nie!”.
„No i nie gej”.
To zabrzmi dziwnie. Nie lubię spotkań z chorymi dziećmi.
Tylko dlatego, że są smutne.
Zresztą nie dostaję zbyt wielu ofert.
Nie aż tak wielu umierających chce mnie poznać.
Zwykle to mi życzą śmierci. Czyli zupełnie odwrotnie.
Jest taka fundacja.
Nie lubię tych spotkań, bo bardzo mnie zasmucają.
Zwłaszcza po dużej dawce ketaminy.
Mówią ci: „Ten dzieciak jest chory”.
„Wiem”.
„Na pewno mógłbym go wyleczyć”.
„Posłuchamy Alana Wattsa i obejrzymy Ostatniego Smoka”.
Sorki.
Są smutne i tyle.
Dzwoni fundacja: „Mamy kogoś dla ciebie!”.
Trochę dziwne podejście, nie?
Nie znam właściwego, ale…
Ale nie: „Dorwaliśmy jednego! Chory na śmierć! Zabójczo chory”.
„Tym się zajmujemy”.
„Ma na imię Kevin, umiera na raka”.
„Bardzo mi przykro”.
„Marzy o spotkaniu z tobą”.
„Czy to rak mózgu?”
Pytają, czy chce to zrobić.
„Niedawno wjechałem w dom, więc przyda mi się dobra prasa”.
Na moją obronę ten cholerny dom zagrodził mi drogę.
Tego nie napisali w artykule.
Denerwuję się, bo nie jestem dobrym kandydatem.
Gdyby istniała gra Mam życzenie,
nie byłbym postacią do wyboru.
„Pete Davidson!”
Ale wiecie, kto się nadaje? Johnny Depp.
Wchodzi przebrany za kapitana Sparrowa.
„Witajcie, dzieci”.
Dzieci się śmieją, pielęgniarki są mokre.
Zajebiście, wszyscy mają podnietę.
Pasowałby.
Albo John Cena, zapaśnik.
On zrobił najwięcej. Chwała mu.
Wchodzi z pasem mistrzowskim.
„Co tam, synu? Jak leci, mały?”
Dziecko podjarane.
„Chcesz potrzymać mój pas?”
A ja co zrobię? Nie mam pasa, nic nie mam.
Dam telefon i powiem: „Przewiń w prawo.
Zobaczysz gołe laski.
Ta jest niezła.
To twoja pani doktor”.
Byłem zdenerwowany, bo chciałem się pokazać dzieciakowi.
Żeby umarł ze śmiechu.
Znaczy nie dosłownie. Tak byłoby łatwiej.
Ekstra, nie? Zginąć z rąk ulubionego celebryty.
„Było świetnie. Tak”. Bum!
Zastanawiałem się, co było moim pasem.
Chciałem, żeby było git.
To wielka sprawa, chcę dobrze wypaść.
Mówię sobie: „Dobra, przemyśl to”.
Dzieciak umiera, prawda?
Nie mówię złośliwie. Tym zajmują się te fundacje.
I tyle.
Bo kto by spędzał trzy godziny z dzieckiem?
To dziwne. Wzięto by cię za pedofila.
Jak na ironię, to byłoby jego marzenie.
Spotkanie z bezwładnym dzieciakiem.
Mam to w dupie. Molestowano mnie, więc mogę tak żartować.
Mam to gdzieś, serio.
Nie popisuję się. Po prostu nie mam internetu,
nie udzielam wywiadów i nie usłyszycie: „Właściwie to…”.
Więc dzieciak umiera. Nic nie mogę zrobić.
Ale za to mogę mu zdradzić wszystkie moje sekrety.
Co nie? Mam ich wiele.
Nie chwalę się, ale jestem ze starej szkoły.
Chowam je dla siebie, a Bóg niech robi, co chce.
Mam wiele sekretów,
o których nie powiem kumplom ani terapeucie,
bo im nie ufam.
Na bank ktoś z nich pracuje dla Daily Mail.
Pomyślałem, że dziecku powiem, bo nigdzie z tym nie poleci.
To pewne, a mało co w życiu jest pewne.
Więc dobrze wiedzieć.
I tak zrobiłem.
W trzy godziny wyśpiewałem mu wszystko.
Dosłownie. „Ten gość jest fajny, a ten nie”.
„Ten należy do Iluminatów, ten nie dojdzie bez przypalenia”.
Jeden z nich to ja, nie powiem wam który.
Świetnie się bawiliśmy. Byliśmy szczęśliwi.
Ze mnie też spadł ciężar,
bo mogłem się wygadać, zrzucić to z siebie.
Było super. Przytulił mnie.
„Było fajnie. Do zobaczenia”.
„Co do tego to się jeszcze zobaczy…
Z Bogiem, młody człowieku”.
Dobre, nie?
Życzyć mu „z Bogiem”. Jak często zdarza ci się coś takiego?
Wracałem do domu: „Z Bogiem, no to było odjechane.
Brawo, detektywie Magnum”.
Czułem się świetnie.
Po tygodniu wchodzę na stronę fundacji, a dzieciak wciąż żyje.
Zaczynam się denerwować.
Wiadomo, kogo dzieciak zna?
Dzwonię do fundacji i pytam o niego.
Upewniam się, że nie zanosi się na cud.
Ja zrobiłem swoje!
Obiecano mi martwe dziecko!
Mam dość ciągłych kłamstw!
Dzwonię do tych kłamczysynów.
„No siema, zakłamane gnojki”.
„Kto mówi?”
„Pete Davidson”.
„Kevin opowiadał, jak wspaniale się bawił”.
„Ja również”.
„Mówił, że mu się zwierzyłeś”. „Ach tak, kurwa?”
Czyli Kevin ma za nic słowo harcerza.
„Co u niego?”
„Niedobrze, ale zawsze jest nadzieja”.
„Aha, a ile tej nadziei?”
Jeśli rak go nie dopadnie, ja to zrobię.
Za dużo wie.
„Doceniamy pana troskę”. „O tak, bardzo się martwię.
Dajcie znać, kiedy to się stanie”.
„Dobrze”. Rozłączyłem się.
W kolejnym tygodniu lekka panika.
Zerkam na telefon.
Aż w końcu. Tak.
Zadzwonili.
Życzenie spełnione.
Koniec żartów, umarł.
Nie ma happy endu.
Jest w tym sensie, że stało się tak, jak miało się stać.
Oglądałem występ Chappelle i stwierdzam,
że jest najlepszy.
Daje czadu, dobrze się bawi i…
Trochę nawet zabolało.
Chappelle ma mocne nogi.
Chciałbym mieć takie coś.
Kiedy mam fazę i robię…
Cokolwiek…
Może ja będę robił coś takiego.
„Życzenie spełnione”.
A może będę nosił orzeszki w kieszeni.
I po puencie…
To był bardzo smutny rok.
Straciłem stalkerkę.
To smutne.
Doceniasz to, co masz, jak to stracisz.
Pamiętam, jak ją poznałem. Była przed moim domem.
To dziwne uczucie mieć stalkerkę, bo jesteś rozdarty.
Na początku cię to zaskakuje i przeraża.
Ale część ciebie mówi: „Znaczy, że dobrze mi idzie”.
Potem patrzysz na stalkerkę i mówisz: „Może nie aż tak dobrze”.
Nie zapomnę, jak stała przed moim domem
w koszulce z moim zdjęciem.
To nawet nie było pochlebne zdjęcie.
Było całe rozmazane, miałem dziwną minę.
No koszmar. Czułem się obrażony.
Było tak złe, że chciałem jej powiedzieć:
„Jeśli masz zamiar to robić,
oto pięć moich zdjęć, które mi się podobają”.
Podjeżdżam, a ona tam jest.
To stalkerka, więc…
żadna seksbomba.
Stalkerki nie kojarzą się z atrakcyjnością.
Gdyby były seksowne, któraś byłaby moją dziewczyną.
Tak. „Jak bardzo mnie kochasz? Sprawdzimy. Wskakuj”.
Więc jestem poza domem.
Podjeżdżam, a ona tam jest.
Nie mam broni. Ale ona tego nie wie.
Oglądałem wtedy Sekcję specjalną,
gdzie policjanci, zbliżając się do sprawcy,
pokazują broń, a potem wkładają ją do kieszeni.
To informacja, że mają broń, ale nie straszą ludzi.
Ja nie miałem broni, ale ona tego nie wie.
Zrobiłem pistolet z palców
i włożyłem rękę do kieszeni.
Zaczynam iść w jej stronę.
Patrzę w ten sposób.
A ona się do mnie uśmiecha.
To mnie trochę zastanowiło.
„No tak. Myśli, że mi stanął”.
To jej marzenie.
Więc mówię: „Nie stanął mi. To tylko spluwa z palców”.
Co jest jeszcze gorsze. Już bym wolał ten namiot.
Bo zrobiłem z siebie ofermę przed własną stalkerką.
Wygrała. Teraz ja się czuję jak natręt.
Więc pytam ją, co tu robi.
Nie wiem, gdzie patrzeć, bo jestem na koszulce.
Robię jakąś dziwną minę.
Boję się z nią rozmawiać, czuję się zdezorientowany.
Pytam ją, co tu robi, a ona na to: „Kocham cię!”.
„To bardzo miłe, ale nie możesz tu być”.
„Dlaczego?”
„Szczerze to nie wiem, bo to nigdy nie zaszło tak daleko”.
Zwykle każesz im się wynosić i ludzie uciekają.
Nie spodziewałem się tego.
„Nie wiem, ale nie możesz tu być”.
„Dlaczego?”
Nie wiem, co z tym zrobić.
Zastanawiałem się, co powiedzieć, i tak przyszło mi do głowy…
Wydawała się trochę świrnięta.
Sam jestem.
A wariaci w jakiś sposób to wyczuwają.
Jest lekką wariatką.
Wystarczy spojrzeć na koszulkę.
No wiecie.
Do tego ma obsesję na moim punkcie.
Źle mi z tym było.
W takiej sytuacji trzeba zachować się delikatnie.
Więc mówię jej…
Podszedłem do niej jak do dziecka.
Mówię: „Nie możesz tu być,
bo tu robię kupę”.
Gdy to powiedziałem, w jej oczach coś zabłysło,
jakby była Ktosiem z Ktosiowa.
„Co?”, a ja: „Tak, robię tu kupę”.
„Fuj”.
„Nie chciałabyś tu być, gdy to robię”.
„Nie!”
Czułem się urażony: „Dlaczego? Byłabyś szczęściarą”.
„To fart znaleźć się przy mojej kupie”.
„Co?”
„Nieważne. Nie przychodź tu.
Mogę robić kupę, a to obrzydliwe.
Do tego mam Crohna, więc możesz trafić na pole bitwy”.
Przeprosiła i powiedziała, że już nie wróci.
Potem sobie poszła i problem wydawał się rozwiązany.
A to było dopiero pierwsze spotkanie.
To długa historia, więc cierpliwości. Tak, mam Crohna.
Mówiłem, że mam tę chorobę, gdy miałem 19 lat.
Wtedy było najgorzej.
Teraz przez 90 procent czasu jest w miarę w porządku.
Ale…
Nie lubię o tym mówić,
bo mam dobre leki, wszystko jest pod kontrolą.
Mam się dobrze.
Ale wspominam o tym dlatego…
To obrzydliwe, ale muszę to powiedzieć,
bo ludzie podchodzą do mnie w miejscu publicznym
i chcą zbliżyć się do mnie przez tę chorobę.
No wiecie…
Żeby to jeszcze była toaleta.
Ale stoję w kolejce w sklepie, ktoś do mnie podchodzi
i mówi „Hej!
Ja też”.
Myślę, o co chodzi, a ten ktoś: „Tak”.
„Też się obsrywam”.
„Nazywam się Phil”. Myślę: „Gościu, spadaj”.
Nie mam serca, żeby powiedzieć: „Nie mam twojego Crohna”.
Jestem jak crohnowy Magic Johnson.
Dobra.
Wyjeżdżam z miasta.
Moja 55-letnia mama i Terry w wieku 79 lat
pilnują mojego domu.
Terry to kobieta.
Po jednym występie mama kazała mi mówić, że Terry to kobieta.
„Terry to też imię męskie, a my ją kochamy,
i jeśli to pójdzie w świat…
Nie chcemy, żeby ktokolwiek myślał, że jest facetem”.
Ja na to: „Mamo.
Wszyscy mają w dupie
ciebie i Terry”.
Więc moja mama i Terry płci żeńskiej
pilnują…
Teraz żart się uda!
Pilnują mojego domu.
Mama jest oderwana od rzeczywistości.
Jest mądrą kobietą, ale też…
jedną z tych matek, które zawsze mówią: „Naprawdę? Nie!”.
W nic nie wierzy. Mówię jej, że wiedzą, gdzie mieszkamy.
„Ktoś może cię skrzywdzić”.
Ona na to: „Nie, szukają ciebie.
Nic mi nie zrobią”.
„Racja, ale posłuchasz mnie? To poważna sprawa.
Wiedz, że mam stalkerkę,
która może tu przyjść”.
Pyta mnie, jak ona wygląda.
A ja na to: „Będziesz wiedziała. Nie sposób się pomylić”.
Więc wyjeżdżam.
Wraca stalkerka, dzwoni do drzwi.
Mama otwiera: „Kim jesteś?”.
Ona naprawdę tak mówi.
Jak Adam Sandler w Hubie ratuje Halloween.
„Jak leci?”
Wyobraźcie sobie takie bzykanko.
Jak będzie mówiła: „Dziękuję!”.
Wypadła z obiegu i nie zna dirty talk…
„Dziękuję panu!”
Więc mama pyta: „Kim jesteś?”.
„Koleżanką Pete’a”.
A mama oczywiście: „No to wchodź”.
Stalkerka ogląda Chirurgów z mamą i Terry przez trzy godziny.
Po trzech godzinach
mama w końcu myśli: „Zadzwonię do Petera.
Może wpadnie do koleżanki”.
Mama pyta: „Gdzie jesteś?”.
„W Londynie”.
„Przyszła twoja koleżanka”.
Pytam, czy jest seksowna.
A mama…
Wtedy ja: „Zostałaś zaatakowana!
Uciekaj, jeśli ci życie miłe!”.
„Posłuchaj. Idź do garażu i wezwij gliny.
Ale udawaj, że wszystko gra”.
Oby wam się to nigdy nie przydarzyło,
ale słyszałem, jak mama gra przez telefon.
Co jest dla mnie bezcenne.
Mama zawsze mówi: „Zrób coś o mnie”.
„Dobra, idź do garażu.
Jak dojdziesz do garażu,
to pomyślę o przesłuchaniu”.
Mama idzie i mówię: „Dzwoń po kumpla”.
Ktoś ma kumpla, z którym przyjaźni się od dekady?
Razem ćpacie prawie codziennie, potem nie widzisz go trzy miesiące,
a po tym czasie okazuje się tylko gliną.
Nie dowierzasz: „Tasty?”. „Od teraz agent Tasty”.
Dobra, tak cię zapiszę w telefonie.
Więc Tasty tam jedzie.
Jestem na głośnomówiącym z Tastym, mamą i moją stalkerką.
Terry płci żeńskiej zwiała.
Tasty mówi: „Mamy ją. Co mam zrobić?”.
„Ty jesteś gliną”, a on „Założyłem jej kajdanki”.
„Bardzo dobrze”.
„Ona trzyma prezent”.
„No dobra, to otwórz”.
„Co?” „No otwórz”.
„Dlaczego?” „Bo to prezent”.
No proste.
Jest stalkerką. Pewnie dobrze mnie zna.
Może być fajny prezent.
Dostaję mnóstwo gównianych.
„To może być bomba!”
„Nie umie zrobić bomby. Nawet z koszulką ma problemy.
Myślisz, że skleci bombę?”
„No dobra”.
Przez telefon słyszę…
A potem kumpla…
„Nie!”
„Brachu!”
„To jest niepokojące!”
Dla kumpla to duże słowo.
Pierwszy raz złożył pięć sylab.
„Co to jest?”
„Stary, 20 par obsranych gaci”.
„Wal się, ty możesz o tym pomarzyć.
Nie obrażaj mojej dziewczyny. Tylko ja mogę.
Chciałbyś dostać od swojej zasrane gacie”.
Tak. To było przemyślane.
Zadzwoniłem do mojej: „Weź się postaraj!
Ty nawet nie znasz Terry płci żeńskiej”.
Dwadzieścia par? Obrzydliwe, ale przemyślane.
Jedna sztuka to ohyda.
Zamach. Środkowy palec.
„To moje gówno”. Ogarniacie?
Dwadzieścia par to zbrodnia namiętności.
Szalone, ale taka też jest miłość.
Mam Crohna. Może chciała coś przekazać
za pomocą tych swoich fekaliów.
Nie wiem, jest chora.
Dwadzieścia par? To miłe.
Wymaga czasu.
Nie skombinujesz tylu obsranych gaci w jeden dzień.
Nawet przy biegunce jedenaste będą już czystsze.
To musiało być dzień po dniu. Tak, każdego wieczoru.
Lubię o tym myśleć.
Wyobrażać sobie.
Wraca do domu po długim dniu
jedzenia żarcia z mikrofali na kompie.
Biegnie na górę.
Zaczyna się rozbierać.
Przed ścianą Pete’a.
To moje plakaty, ale ich też nie umie, więc wyglądam tak…
na każdym.
Puszcza sexy piosenkę. Sexy dla niej.
Jakieś gówniane „Mambo No. 5”.
Rozpoczyna seans, zapala świecę
i gasi pierdnięciem. Rozkręca się.
Spogląda na mnie.
Ja też na nią patrzę. Gdzieś.
Ustawia się.
Dobrze jeszcze poczochra. Tak, kurwa…
A potem niczym Kobe, bach do pudełeczka dla mnie i…
„Jeszcze dziewiętnaście i wyjdzie niespodzianka dla Pete’a!”
To moja fantazja i mogę nawet sobie zwalić!
Tasty pyta: „Co robić?”.
„Pozbądź się jej! I zatrzymaj jedną parę”.
Muszę dostać zakaz zbliżania się, więc mam pójść do sądu.
Powiedzieć urzędnikom, że boję się tej pani.
Jestem w sądzie, za chwilę moja kolej,
i przychodzi Tasty.
„Rozmawiałem z twoją dziewczyną”.
„Wal się!”
„Co powiedziała?”
„Nie może dziś przyjść.
Połączy się z iPada”.
„Co, kurwa? Jak to jej nie będzie?
Jest stalkerką, to jej zadanie.
O co chodzi?”
Chce mi namieszać w głowie?
Bo jej wychodzi.
Trochę mi smutno.
Ten prezent był przemyślany.
Choć obrzydliwy.
Byłem podekscytowany, że ją zobaczę.
Nie starałem się wyglądać seksownie, ale wyszperałem wdzianko.
No jasne!
Wdzianko, które mówiło:
„Nie poddawaj się”.
„O pewne rzeczy warto walczyć”.
Zakaz zbliżania się, srakaz sralania się.
Pytam: „Co się stało?
Co z moją dziewczyną?”.
„Uznano ją za niezdolną do stawienia się przed sądem”.
Niezdolną do stawienia się przed sądem.
To znaczy, że grupa lekarzy
i stróżów prawa zobaczyła ją
i się nie zgodzili.
Poczułem się urażony.
To trochę porąbane i żenujące, nie wydaje wam się?
„Nie jest zdolna”?
Możecie nie rozumieć, jakie to chore.
Spójrzcie na to inaczej. Jeffrey Dahmer…
został uznany zdolnym
do stawienia się przed sądem.
Facet, który mordował i zjadał gejów.
Jedna laska na mnie leci, do wariatkowa!
Kurwa, jaja sobie robią? To jakiś absurd.
Zabijanie gejów i obsrane gacie to nie to samo.
Pierwszy raz miałem ochotę głosować.
„System jest zepsuty”.
Tasty dalej: „Jeszcze jedno. Mówiła, że się porozumiewaliście”.
„Stary, przysięgam…”
„Telepatycznie”. A ja: „Uff!”.
Nie mają mojej drugiej komórki.
Powiedział: „Telepatycznie.
Podobno kazałeś jej przyjść za pomocą myśli”.
„Ale pojebane”.
Potem poszedł, a ja zostałem sam, trochę smutny,
w moim fajnym wdzianku.
Miałem chwilę szczerości.
„Cześć.
Tęsknię za tobą.
Miałaś nikomu nie mówić, że tak umiemy.
Miałaś też zabić Terry i moją mamę,
żeby dom został się nam.
Mam twoje majtki w kieszeni.
W torebce strunowej, żeby smrodek się nie ulotnił”.
Więc miałem proces i wygrałem. To miłe.
Bo rzadko mi się coś udaje.
Sędzia mówi do mnie: „Możemy ją wysłać do więzienia”.
Dziwię się, a on: „Ma pójść siedzieć?”.
„Nie, niech tylko zniknie z mojego trawnika”.
Jak w Gran Torino. „Won z mojego trawnika!”
„To nic takiego. Wystarczy zakaz zbliżania się.
Ale na tyły niech ma wstęp, żebym nie był stratny.
W sensie występów”.
„Nie chcesz jej aresztować? To bardzo szlachetne”.
„Dziękuję panu”.
Sędzia: „Zrealizujemy plan B”.
I uderza młotkiem.
No dobra, ale niech wyjaśni, co to jest.
„Nic takiego. Wyślemy ją na pół roku
do placówki odwykowej”.
„Co? To niebezpieczne.
To jedyne miejsce, gdzie mogę na nią wpaść.
Równie dobrze możecie ją wysłać do salonu gier.
To jakbym szedł do baru ze Zdrówka.
Wszyscy znają tam moje imię.
Po miesiącu dostałem zakaz z sądu.
Nie ruszyło mnie to, dopóki nie wróciłem do domu
i nikogo tam nie było.
Myślę sobie: „Ech”.
Wspominałem z mamą: „Pamiętasz, jak tam stała?
Pamiętasz?
Albo jak kiedyś przysłała nam ciasteczka,
i daliśmy je najpierw Terry płci żeńskiej, żeby się upewnić, że są dobre?”
Zacząłem za nią tęsknić.
Co jakiś czas nadawałem: „Cześć. Gdzie jesteś?”.
Nie odbierała moich sygnałów.
Więc założyłem finsta i zacząłem ją trochę śledzić.
Znalazłem ją.
Ma się dobrze.
Tak będzie najlepiej.
Przewijałem dalej.
Bo stalkerzy tak po prostu nie przestają prześladować.
Znajdują kogoś innego.
Przeglądałem jej Instagrama
i odkryłem, że jest teraz fanką Jacka Harlowa.
Lubię Jacka, ale to zajebiście zabolało.
Jak kop w jaja.
„Jeśli zostaniesz fanką Matta Rife’a, zabiję się, przysięgam”.
Oglądając tego Insta, natknąłem się
na nagranie z nią po występie Jacka Harlowa.
On wychodzi,
robię zbliżenie na nią, a ona ma koszulkę z jego zdjęciem.
Wreszcie się tego nauczyła, bo dobrze wyszedł.
A ja…
„Byłem królikiem doświadczalnym”.
Krzyczy: „Kocham cię, Jack!”.
Co gorsza, Jack mówi to samo.
Zna jej imię.
„To musiało dla niej wiele znaczyć”.
Ja nazywałem ją „tym czymś”.
Nie wiedziałem.
Mam ochotę zwymiotować.
Jack chce wsiadać i odjechać,
a ona: „Czekaj, mam dla ciebie prezent”.
Ja: „Boże”.
Czułem się, jakby za chwilę moja dziewczyna miała
ruchać się z najlepszym kumplem.
„Nie!”
Sięga do plecaka.
Głębiej i głębiej, a ja: „Boże, co ona tam ma?”.
I wtedy wyciąga kopertę.
„Zrobiłam to dla ciebie”.
On dziękuje, wkłada ją do kurtki, odjeżdża,
koniec filmu, wylogowuję się.
Uśmiecham się do siebie.
To tylko koperta.
Nie zmieścisz 20 par obsranych gaci
w kopercie!
Kilka uwag prawnych.
W rzeczywistości nie przysłała mi 20 par gaci.
Tylko dwie. Ale śmierdziało jak 20.
Nie została też fanką Jacka Harlowa.
Wymyśliłem to dla żartu.
A po trzecie, najważniejsze, wyruchałem ją na wylot.
Żartuję. Tylko ją wylizałem.
Wystraszyłem się, bo wyciekł mój adres.
Więc przeprowadziłem się do lasu.
Jest super. Długo szukałem domu,
a moja agentka mnie nie lubiła, bo…
Na początku się jarała: „Jesteś moim pierwszym…”
A ja: „No, luz”.
Ale potem się wkurzała, bo obejrzałem jakieś 200 domów.
Chciałem każdy z nich. Napalałem się: „To będzie to”.
A potem…
Miała mnie dość, bo to trwało tak długo.
Ja wiem, ale każdy dom mi się podobał.
Dorastałem głównie w mieszkaniach.
Każdy dom był dla mnie odjechany.
„Boże, ogródek. Co jest, kurwa?”
„Naziemny basen. Jak oni go wyciągnęli z ziemi?”
„To musi być dom Franka Lloyda Wrighta”.
Jarały mnie słowa, których nigdy nie słyszałem.
„To może być twoje foyer”.
„Kurwa tak, może.
Tak”.
„Foyer”.
Był jeden dom,
na który się bardzo napaliłem.
Wiedziałem, że go kupię.
Byłem z kumplami i z nią,
a ona była wykończona, bo nie wierzyła,
że w końcu coś wybiorę.
Ale ja byłem zachwycony.
Została mi do obejrzenia
główna sypialnia.
Teraz się mówi „primary bedroom”.
Ale wtedy tego nie wiedziałem. Myślałem, że mówi się „master bedroom”.
Nie wiedziałem też, że słowo „master”
ma tutaj związek z niewolnictwem.
Myślałem, że nazwa pochodzi stąd,
że kupując dom, stajesz się jego panem.
Ludzie podziwiają twój dom, a ty: „No się jest, kurwa, panem domu”.
Gdy jestem w domu, nie myślę o niewolnictwie.
I tyle.
Nie chodzę i: „Który to pokój niewolników?”.
„Pokaż pokój niewolnika”.
Więc podoba mi się ten dom. Chyba go wezmę.
Pomyślałem sobie,
że agentka tyle mnie znosiła, więc dam mały występ.
Rozśmieszę ją.
W salonie jest wieszak.
Łapię go i krzyczę:
„Pokaż mi sypialnię pana!”.
Wiem.
Moja agentka, która swoją drogą była czarna…
zaniemówiła.
Wygląda, jakby chciała mi coś powiedzieć,
prawdopodobnie, żebym przestał.
Ale ja mam fazę.
Gdy ona próbuje się przebić,
ja krzyczę: „Nie przerywaj panu!”.
„Pokaż mi moją sypialnię!
Pokój większy niż wszystkie inne, bo ja jestem królem!”
Moi kumple umierają ze śmiechu, bo są rasistami.
Bawią się zajebiście.
W końcu ona chwyta za wieszak
i krzyczy: „Przestań!”.
„Musisz przestać. Chcę powiedzieć, że to główna sypialnia.
A mówi się inaczej z powodu niewolnictwa.
Teraz jest o tym głośno”.
A ja: „O kurde”.
Moi kumple powoli wstają.
A potem wręczyła mi wieszak.
Było cicho i niezręcznie.
Nie wiedziałem, co robić, ale myślę,
że jeśli 15 lat w rozrywce czegoś mnie nauczyło,
to zaangażowania.
W występ.
Zwłaszcza jeśli się sypie.
Tak zrobiłem.
„Nie dałaś mi skończyć!
Wszyscy jesteśmy panami
własnych pokoi. To przenośnia.
Zniesienie niewolnictwa byłoby moim pierwszym dekretem.
Po rozpatrzeniu oferty wezmę ten dom!
Jeśli podpiszesz umowę o poufności.
Może w głównym foyer”.
Więc mieszkam w lesie.
Mama założyła fałszywe konto na Twitterze,
żeby bronić mnie przed trollami.
Jak to się miło mówi o czyjejś matce.
Zauważyliście? Gdy chodzi o czyjąś matkę, to jest…
A gdy o własną: „Chrzań się!”.
Założyła to fałszywe konto na Twitterze
z kilka lat temu.
Nazywała się JoeSmith1355.
Sprytnie. Inaczej niż w realu.
Ale jest mamą i nie wie, jak to działa.
Nazwa użytkownika brzmiała JoeSmith1355,
ale nazwa profilu – Amy Davidson.
Mało tego, na zdjęciu profilowym też była Amy Davidson.
Czytam raz hejterskie tweety i się masturbuję,
żeby stać się silniejszym.
Przewijam posty
i widzę jeden profil, który ciągle mnie broni.
Kiedyś, używając Twittera w Safari,
było widać tylko nazwę użytkownika.
Czytam te tweety, ludzie są bardzo podli.
Ale JoeSmith1355 ciągle mnie broni.
Przez te jego fajne posty o mnie
pomyślałem sobie: „Dlatego to robię.
Dziękuję, JoeSmith1355”.
Czytałem te tweety,
ale jeden był zbyt szczegółowy
i dosłownie powiedziałem na głos: „To moja mama”.
Dziwnie to brzmi, gdy sobie zwalasz.
Jeszcze potem dojdź. „Po tym do niej zadzwonię”.
Od razu wiedziałem. Wyglądało to tak.
„Pete Davidson jest gejem”.
JoeSmith1355 pisze:
„Właśnie, że nie.
W dzieciństwie myślał, że jest gejem
przez Leonarda DiCaprio.
Zdrzemnij się, hejterze”.
Dzwonię do mamy.
„Joe Smith…
1355?”
Spytała, po czym poznałem.
„Po twojej nazwie profilu i zdjęciu”.
A ona: „Och! Terry!”
To znaczy, że moja mama założyła konto
z Terry płci żeńskiej w wieku 79 lat,
i to Terry rozdawała karty.
Wielkie dzięki! Było super.
Życzę dobrej nocy!
Napisy: Anna Samoń