Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ทุกท่านครับ
ขอเชิญพบกับ พีท เดวิดสัน!
(พีท เดวิดสัน: เท่ติดเทอร์โบ)
ผมเพิ่งอายุ 30 อาทิตย์นี้เอง
มันจบแล้วเพื่อน จบแล้ว
ผมเพิ่ง… ผมต้องเลิกดูดยาแรงๆ
เราจะมาเป็นขี้ยาในช่วงอายุสามสิบไม่ได้
ผมไม่ใช่คนแบบนั้น คนที่สูดโคเคนเข้าไปหนึ่งฟอด
แล้วบอกว่า "โว้ ฉันแย่มาก"
หรือคนดื่มเบียร์สองแก้ว แล้วพูดว่า "พรุ่งนี้ฉันอาจท้องเสีย"
ผมนี่แบบ "ไปตายซะ แกนี่…"
เสพยาช่วงอายุยี่สิบน่ะไม่เป็นไรหรอก ยังพอมีข้ออ้าง
แบบ "ฉันกำลังค้นหาตัวเอง" ฟังดูดีนะว่าไหม
สูดยาบนไอแพดกับเพื่อนๆ น่าเอ็นดูออก
พูดอะไรน่ารักๆ เช่น "ฉันเป็นโลมาตัวน้อยกรุบกรอบ"
เพื่อนๆ คุณจะแบบ…
เพื่อนคุณคนนึงมีลูกแล้วคุณอุ้มเด็กอยู่
คุณบอก "ฉันว่าฉันติดยา ฉันต้องการความช่วยเหลือ"
ผมเคยเสพยาวิเศษ
ที่ชื่อยาเคในช่วงสองสามปีหลัง
มันดีมาก ประสบการณ์สุดบันเทิง
ผมคิดถึงไอเดียที่น่าทึ่ง ไอเดียเจ๋งๆ
อย่างยานอนหลับของอิตาลีที่ชื่อเมลาโทน
ขอโทษนะ
โทษนะ ปัญญาอ่อนมาก
เมลาโทนเนี่ยทำให้คุณหลับทันทีเลย
โทษที
ไม่มีใบสั่งยา มีคนเอามาให้คุณใต้สะพาน
แล้วหอมแก้มคุณ
"กินเม็ดนึงตอนขึ้นทางด่วนนะ" โทษที
ถ้าคุณไม่รู้จักยาเค คุณอาจเสพมันโดยไม่รู้ตัวครั้งนึง
ถ้าคุณชอบเสพโคเคนนะ
คุณเสพโคเคนทั้งคืน พอสูดเข้าไปฟอดนึงคุณจะอุทาน "โว้ว"
"นี่ไม่ใช่โคเคน"
"และอีกอย่าง ฉันเป็นเกย์หรือเปล่า"
พอนึกย้อนไปมันน่าอายนะ เมื่อเราไม่เสพแล้ว
ผมแบบ "อุ๊ย"
"ผมอาย ผมเมายาออกไปข้างนอก ไม่เท่เลย"
ผมไปงานศพแบบเมาๆ อลเวงไหมล่ะ
ผมไปงานศพของอารีธา แฟรงคลินแบบนั้น
ใช่ ผมต้องแบกตราบาปนี้
เธอไม่มีทางรู้หรอก แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
ถ้าเธออยู่ตรงนั้น เธอคงพูดว่า "เฮ้ย"
"แกเป็นใคร มาทำอะไรที่งานศพฉัน"
มันน่าอาย ผมเมามาก
จนคิดว่าคงดีถ้าผมไปบอกครอบครัวเธอว่า
"คุณครับ ผมมาแสดงความ เ-ค-า-ร-พ"
ใช่
ผมเริ่มเช่าหนังในแอปเปิล
ผมเกลียดแอปเปิล และบริการเช่าเฮงซวย สารเลว!
พวกนี้เหมือนมาเฟียเลย ไอ้พวกงี่เง่า
บริษัทห่วยแตก
ผมซื้อโทรศัพท์รุ่นใหม่ไหม แน่นอน แต่… ก็ยังเกลียด
พวกเขาเหมือนมาเฟีย
แบบ "นายไม่ซื้อโทรศัพท์ใหม่เหรอ โอเค"
"ให้แบตเหลือ 47 เปอร์เซ็นต์ ไปตลอดกาลเหอะ ไปตายซะ"
"มีเรื่องให้ลุ้นทุกวันไปตลอดชีวิตเลยนะเพื่อน"
"นายเพิ่งซื้อรถในฝันคันใหม่ แล้วอยากเก็บเงินเหรอ"
เยี่ยมเลย เราเปลี่ยนช่องชาร์จใหม่
ใช่ ทุกครั้งที่โดนเป่าปี่ เดี๋ยวนี้คุณต้องพูดว่า
"โทษทีนะ พวกเขาออกที่ชาร์จใหม่ ขอโทษด้วยนะ"
"ฉันรู้ แอปเปิล ฉันรู้"
พวกเวร!
คุณเคยเช่าหนังในแอปเปิล แล้วเห็นราคาซื้อ 4.99 ดอลลาร์
แต่ราคาเช่า 3.99 ดอลลาร์รึเปล่า
ผมนี่แบบ "ควายเหอะ เพื่อน"
นายจะให้ฉันซื้อ โฉบกระชากหัวภาคสองให้ได้ใช่ไหม
โคตรเลว
ไม่รู้สิ
แม่ผมกำลังเจอวิกฤตวัยกลางคน
ใช่ ตอนนี้เธอกวนใจผมอยู่เรื่อย
เธออายุ 55 แล้ว
แม่ไม่มีใครใหม่เลยตั้งแต่พ่อผมตาย
นี่ก็ 23 ปีแล้วที่แม่ไม่ได้… อ้าขา
ไม่รู้สิ
แต่แม่โทรหาผมนะ เธอบอกว่า "ฉันอยากดึงหน้า"
ผมแบบ "เพื่ออะไร แม่ไม่ได้ใช้หน้าตาด้วยซ้ำ"
ผมคงเข้าใจถ้าแม่จะออกไปเสียตัวหรืออะไร
แต่ทำไมต้องดึงหน้าด้วยล่ะ เพื่อดู "เกรย์ส อนาโตมี่" เหรอ
"ฉันชอบเอริค เดนมาก"
แม่ผมไม่ยอมออกเดต ผมพยายามหาแฟนให้แม่แล้ว
แม่บอกว่า "พ่อแกคือคนเดียวที่ฉันรัก"
- โอ๊ย - ไม่ ตอนแรกก็ "โอ๊ย"
นี่ผ่านมา 20 ปีแล้ว พอกันทีกับนิยายน้ำเน่าของนิโคลัส สปาร์ก
ผมเบื่อเต็มทนแล้ว แม่ต้องออกเดต
โอเคนะ แม่ต้องสมัครแอปฮินจ์หรือบัมเบิล
แอปที่ผู้หญิงเลือกได้
อะไรก็ได้ ผู้หญิงดีใจใหญ่
พวกเธอแบบ "เจ๋ง! เราเลือกได้ว่า ใครจะแตกใส่หน้าเรา" ยังไงก็เถอะ…
"ดีใช่ไหมล่ะ"
แม่ต้องออกเดต
เพราะพลังงานแปลกๆ ของแม่
ที่ควรเอาไปลงกับไอ้จ้อน
มันมาลงกับผมและน้องสาว
และโคตรประหลาดเลย
ผมไปบ้านแม่ นั่งเล่น กินข้าวเย็นสักชั่วโมง
แล้วแม่ก็แบบ "แกจะไปไหนต่อ" ผมตอบ "ก็บ้านสิ ถามทำไม"
นอกเสียจากว่าเราจะไปมีอะไรกันในห้องน้ำ
ผมทำหน้าที่ลูกเสร็จแล้ว
มันถึงจุดที่ผมอาจอึ๊บแม่ เพื่อให้แม่เลิกกวนใจผม
ใช่
"คุณอาจไม่ใช่ลูกดีเด่นอย่างที่คุณคิดก็ได้"
ผมเป็นลูกชายดีเด่นแห่งศตวรรษ
มอบโล่ให้ผม!
ถ้าผมนอนกับแม่ในวันขอบคุณพระเจ้า ตาผมคงจูบหน้าผากผม
แล้วบอกว่า "ฉันได้ยินว่า แกทำอะไรให้แม่ แกเป็นลูกที่ดี"
"ในที่สุดเธอก็ยิ้มได้"
แม่ต้องออกเดต ผมพยายามจะหาคนมาจีบเธอ
ใครสักคนที่จะอึ๊บแม่ผม มันยากนะ
คุณอยากให้มันดี แต่ผู้ชายก็ต้องดีด้วย
และนั่นมันหายากมาก
คุณอยากได้ผู้ชายประเภท ที่อึ๊บท่ามิชชันนารีเท่านั้น
แต่ก็ยังทำให้เธอเสร็จสองครั้ง พลิกตัว
ส่งรีโมตให้เธอแล้วบอกว่า "แดนซิงวิทเดอะสตาส์กำลังเล่น"
คนแบบนั้นเลย หมอนี่อยู่ไหน
แม่ผมน่าสนใจนะ อายุ 55 ปี ไม่ได้คบใครมา 23 ปีแล้ว
ช่วงล่างยังใหม่เอี่ยม
ไอโฟนเครื่องรีเฟอร์
เมื่อจอแตก "จะซื้อใหม่ดีไหม"
"ไม่ต้อง ส่งมาที่บริษัทแปลกๆ นี้ ที่ชื่ออินซูเรียน"
คุณจะได้รับคืนภายในสามสัปดาห์ และเมื่อคุณชาร์จดู มันจะแปลกๆ
แต่มันยังใช้งานได้
นั่นแหละจิ๋มของแม่ผม
ห้าสิบห้า ไม่ได้คบใครมา 23 ปีแล้ว
ช่วงล่างใหม่เอี่ยม เหมือนรถคลาสสิกยังไงอย่างงั้น
เธอเหมือนมัสแตงปี 68 ที่วิ่งไปแค่สามพันกิโล
ภายในเดิมทั้งคัน
เหมือนคุณไปที่โชว์รูม
ลองขับรถแล้วถึงกับอุทาน "รถคันนี้ไปซ่อนอยู่ไหนมาเนี่ย"
"ใหม่เอี่ยมอ่อง! เรื่องราวมันเป็นยังไง"
แล้วคนขายบอกว่า "เจ้าของเดิมเป็นคนแก่ที่ตายไปแล้ว
และลูกชายเขาเก็บไว้ในโรงรถมา 23 ปี"
"แต่รีบหน่อยนะ
ผมได้ยินว่าลูกชายคิดจะเก็บไว้ใช้เอง"
"เฮ้ รถคันนี้ขับดีแฮะ"
"รถคันนี้โคตรแจ่ม"
แม่ผมเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
แต่แม่ทุกคนก็เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
เลี้ยงคนเดียวอยู่ดี
แม่ผมเหนื่อยมากมาตลอด
พอมองย้อนกลับไป กลัดมันมากกว่า
"กลัดมันและเหนื่อย"
ผมเลยไม่อยากเล่า
ปัญหาของผมให้แม่ฟัง เพราะเธอไม่มีเวลาให้กับอะไรเลย
และทุกครั้งที่ผมบอกปัญหาไป แม่ก็จะแนะนำแบบเดียวเสมอ
แม่จะบอกว่า "แกควรไปนอน" ไม่ว่าสถานการณ์จะรุนแรงแค่ไหน
แม่ผมเป็นคนแบบนั้นแหละ บอกปัดโดยสิ้นเชิง
ผมอาจกรีดข้อมือทั้งสองข้าง และอาจถือมีดอยู่ในมือ
แบบ "ผมไม่อยากอยู่แล้ว!"
แม่คงแบบ "วันนี้นอนหรือยัง แกดูเหนื่อยๆ นะ"
เธอเป็นแม่แบบนั้นแหละ
และผมจำได้ว่าตอนอายุสิบขวบ ผมเจอปัญหาใหญ่
ผมคิดว่าผมเป็นเกย์
ซึ่งไม่ใช่ แต่ตอนสิบขวบผมคิดงั้น
เพราะผมคลั่งลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ ผมรักเขา
ใช่ ผมก็ชอบผู้หญิงเหมือนกัน แต่ผมมาจากเกาะสแตเทน
ในปี 2002 ไม่มีผู้หญิงคนไหนเซ็กซี่ เท่าลีโอนาร์โด ดิคาปริโอบนเกาะสแตเทน
เขาหล่อวัวตายควายล้ม ให้ตายสิ
ทุกวันนี้เขายังตกหญิงได้ ด้วยหน้าตาสมัยปี 2002
เขาคือที่สุดของที่สุด ผมหวังว่าเขาจะไม่แต่งงาน
ทำรายการตกหญิงแล้วเลิก ที่ดีที่สุดเท่าที่จักรวาลต่อไป
ปล่อยเขาเถอะ ผมหวังว่าวันนึงจะได้รับเชิญ ไปตกปลาที่เรือยอชท์สุดหรูบ้าง
กับโทบีย์ แมไกวร์ และอาจจะมีเอมิล เฮิร์ช
"สวมหมวกด็อดเจอร์แมชต์กัน กับสาวที่อายุน้อยกว่าเราครึ่งนึง ทำเท่"
เขาไม่สนหรอก ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอไม่สนหรอก
เขาดูมอซอ หุ่นไม่ฟิตแล้วด้วยซ้ำ
เขาอ้วนไปหมด ค่อยๆ กลายร่างเป็นแจ็ค นิโคลสัน
เขาไม่สนหรอก
เขาเดินไปเดินมาบนเรือยอชต์ มองสาวๆ
พูดว่า "เฮ้ ฉันยังอึ๊บได้นะ"
"ฉันยังอึ๊บได้"
"แค่ทำหนังดีๆ เรื่องนึงทุกสามปี ฉันก็จะได้อึ๊บ"
"ครอบน้ำแข็งกำลังละลาย"
ตอนผมอายุสิบขวบ ผมจะนั่งคิดถึง ชายคนนี้อย่างมีความสุขอยู่ที่ระเบียงบ้าน
หลังดูไททานิคสองแผ่นจบใหม่ๆ ผมพูดว่า "แตกใส่ปากฉันเลย แจ็ค"
"มาบรรเลงเพลงรักบนรถโมเดลทีกัน"
ความฝันของผมคือการเป็นฟาบริซิโอ
นั่นคือความฝันในชีวิตจริงของผมเลย
เพราะฟาบริซิโอ เป็นเพื่อนซี้ของลีโอนาร์โดแล้วเขาก็ตาย
นั่นฝันผมเลย
ผมจำได้ว่านั่งอยู่ที่ระเบียงบ้าน
และคิดว่า "ฉันจะบอกแม่ยังไงว่าฉันเป็นเกย์"
แม่ผมเป็นชาวไอริชคาทอลิกบนเกาะสแตเทน
เธอไม่ได้บอกว่าผมเป็นยิวจนผมอายุ 25
และนั่นเป็นเพราะผมรู้เอง
ผมตรวจดีเอ็นเอผ่าน ทเวนตี้ทรีแอนด์มีหรือแอนเซสทรี
เพื่อนผมคนนึงทำ แล้วพบว่าเขามีเชื้อสายมนุษย์ยุคหิน
และเขาพูดเรื่องมนุษย์ยุคหินพิลึกพิลั่นนี่
เขาบอก "ฉันเป็นมนุษย์ยุคหิน นี่เป็นเชื้อสายโคตรหายาก…"
ผมนี่แบบ "แกยังเป็นแค่ไอ้งั่งคนนึง"
แต่เขาพูดเรื่องบ้าๆ พวกนี้
ผมเลยแบบ "ฉันต้องตรวจบ้างแล้วล่ะ ฉันอาจเป็นมนุษย์ยุคหินหรืออะไรสักอย่าง"
แล้วผลออกมาว่าผมป็นคนยิว 50 เปอร์เซ็นต์
ผมเลยโทรหาแม่ เพราะผมถูกเลี้ยงมาแบบคาทอลิกและ…
แบบนั้นตลอด
ผมถาม "แม่ ผมเป็นคนยิวเหรอ" แม่ตอบ "ใช่"
แล้วผมจะบอกเธอยังไงว่าผมเป็นเกย์
ผมนั่งหงิมๆ อยู่ที่ระเบียงบ้าน แล้วแม่ก็ขับรถเข้ามา
ปิดประตูรถ
แม่มองผม "มีอะไร" ผมตอบ "เปล่า"
เธอบอกว่า "ไม่ มีอะไรเหรอ" แม่คงสังเกตเห็นว่าผมดูเกย์ๆ
"ผมคิดว่าผมเป็นเกย์" แม่เลยถาม "เหนื่อยไหม"
ผมตอบว่า "เปล่า ผมแค่… ผมไม่คิดว่าการนอนจะแก้การรักร่วมเพศได้
ลองคิดดูสิว่าถ้าการเป็นเกย์แล้วเหนื่อย
เอลตัน จอห์นคงหมดแรง
เธอถามว่า "ทำไมแกถึงคิดว่าเป็นเกย์" ผมตอบว่า "ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ"
เธอบอกว่า "นั่นไม่ใช่เกย์" ผมบอก "ใช่สิ ผมมีโปสเตอร์เขาอยู่ในห้อง"
ไททานิคกับเดอะบีช
ไม่ใช่หนังเรื่องเดอะบีชนะ แต่เป็นรูปเขาบนชายหาด
กับโทบีย์
สวมหมวกด็อดเจอร์คู่
แม่บอกว่า "นั่นไม่ใช่เกย์" ผมบอก "ใช่สิ"
เมื่อถึงจุดนี้ ปัญหามันซับซ้อนเกินกว่าที่แม่จะแก้ได้
เธอเลยสติแตก
เธอพูดว่า "ก็ได้ อยากรู้ใช่ไหม ว่าแกเป็นเกย์หรือเปล่า ปีเตอร์"
ผมก็แบบ "โว้ว นี่มันอะไรกัน จู่ๆ ก็โวยวาย"
ก้าวขึ้นมา ลูกชายเควียร์ของฉัน ผมแบบ…
"ใจเย็น เรามีเพื่อนบ้านนะ พวกเขาเริ่มเดินออกมากันแล้ว"
เธอบอกว่า "นี่คือวิธีเช็คความเป็นเกย์ ฉันถามแกหน่อย"
"แกอยากดูดไอ้จ้อนเขาไหม"
ผมไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร ผมสิบขวบ ผมเลยไม่ตอบ
เธอถามว่า "แกอยากดูดไอ้จ้อนเขาไหม" ผมได้แต่…
เพราะผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
เธอบอกว่า "ถอดกางเกงเขา จับไอ้จ้อน
และเอามาใส่ปากจนมันขยายตัว"
ผมก็แบบ "อะไรนะ ขยายตัวเหรอ พูดบ้าอะไรของแม่"
ผมอายุสิบขวบ ตอนนั้นผมมีไอ้จ้อนเบบี๋
ไอ้จ้อนเบบี๋ หนอนน้อยประหลาดๆ
ขยายตัวเหรอ พูดบ้าอะไรของแม่
"แกอยากโดนซั่มข้างหลังไหม ปีเตอร์
โดยลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ"
"แกอยากหันไปเห็น ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอข้างหลัง
ที่กำลังยัดจู๋ใส่ตูดแกตอนมันขยายตัวไหม"
ผมก็แบบ "เลิกพูดเรื่องขยายตัวสักทีได้ไหม"
ผมสิบขวบ นี่มันปี 2002
การขยายตัวเดียวที่ผมรู้จักคือ ฮุสตัน เท็กซานส์ขยายตัวไปเอ็นเอฟแอล
แค่นั้นแหละ ผมไม่รู้เรื่องจู๋ขยายหรอกแม่
เธอพูดต่อ "แกถูกลีโอนาร์โดอึ๊บข้างหลัง"
"และเขาโยกเต็มที่ กดหน้าแกซุกกับหมอน"
แกอยู่อย่างนั้น 20 วินาที แล้วเงยหน้าขึ้นมาและจู่ๆ…
ลีโอนาร์โดก็ยืนโบกมือให้แกอยู่นอกหน้าต่าง"
"แกสับสน เพราะแกยังโดนอึ๊บอยู่ข้างหลัง"
"และพอมองไปข้างหลังแกก็เห็นโทบีย์ แมไกวร์"
"แกต้องการแบบนั้นไหม"
ผมแบบ "ฟังดูเหมือนแม่ต้องไปนอนแล้วล่ะ แม่ต้องไปพักก่อน ยัยโรคจิต"
ผมตอบว่า "ไม่"
แล้วแม่ก็ว่า "ไม่ใช่เกย์"
ฟังดูแปลกๆ นะ แต่ผมไม่ชอบ งานการกุศลของมูลนิธิเมคอะวิช
เพราะมันน่าเศร้า แค่นั้นเอง
จะว่าไปคือไม่ได้รับค่าตอบแทนมากนัก
เชื่อไหมว่าไม่ค่อยมีคน อยากเจอผมก่อนตายมากนัก
ที่จริงพวกเขาอยากให้ผมตายมากกว่า ตรงกันข้ามเลย
มันมีมูลนิธิเพื่อเรื่องนี้เลย
ผมไม่ชอบทำงานการกุศล เพราะมันทำให้ผมเศร้า แค่นั้นแหละ
โดยเฉพาะตอนที่ผมเมาเค
ตอนที่เสพยาเคเข้าไป แล้วมีคนบอกว่า "เด็กคนนี้ป่วย"
ผมแบบ "ผมรู้"
"และผมมั่นใจว่าผมรักษาเขาได้"
"ฟังอลัน วัตส์ แล้วสวมบท 'เดอะลาสดราก้อน' ลุยเลย"
โทษที
มันน่าเศร้า
มูลนิธิเมคอะวิชโทรมาบอกว่า "เรามีคนนึงให้คุณ"
ผมก็แบบ "นั่นเป็นวิธีการพูดที่แปลกมาก" ว่าไหม
ผมไม่รู้ว่ามันถูกต้องไหม แต่…
ดีที่ไม่ใช่ "เฮ้ เราหาได้คนนึงแล้ว คนนี้ป่วยหนัก ป่วยสุดๆ"
"นี่แหละงานของเรา"
พวกเขาโทรมาว่า "เขาชื่อเควิน ป่วยเป็นมะเร็ง"
ผมตอบ "เศร้าจัง เสียใจด้วย"
"คำขอก่อนตายของเขาคือได้พบคุณ"
ผมถาม "เขาเป็นมะเร็งสมองรึเปล่า"
ผมเลยตกลง พวกเขาถามว่า "คุณอยากทำไหม"
ผมตอบ "ครับ ผมเพิ่งขับรถชนบ้านคน ผมอยากกู้ภาพลักษณ์พอดี"
ผมขอแก้ข้าว บ้านนั้นตัดหน้าผมนะ บ้านนั่น…
พวกเขาไม่เขียนลงไปในข่าว
ผมเลยกังวลเพราะผมไม่ใช่แขกเมคอะวิชที่ดี
ถ้ามีวิดีโอเกมเมคอะวิช
ผมคงไม่ใช่ตัวละครที่คุณเลือก
แบบ "พีท เดวิดสัน!"
ไม่ใช่ผมหรอก รู้ไหมว่าใครมักถูกเลือก จอห์นนี่ เดปป์
จอห์นนี่ เดปป์ สวมชุดกัปตันแจ็ค สแปร์โรว์เดินเข้ามา
กล่าวทักทายว่า "สวัสดีเด็กๆ"
แล้วเด็กๆ ก็หัวเราะ ส่วนพยาบาลฟินกันใหญ่
สุดยอดมาก พวกนางช่วงล่างแฉะไปหมด
คนชอบเขา
หรือจอห์น ซีน่า นักมวยปล้ำ เขาน่าทึ่งมาก
ผมคิดว่าคนเลือกเขามากที่สุด พระเจ้ารักเขา
เขาเดินเข้ามาพร้อมกับเข็มขัดแชมป์
ทรงนักมวยปล้ำ แล้วถามว่า "หวัดดี เจ้าหนู เป็นยังไงบ้าง คนเก่ง"
เด็กแบบ "โอ้"
แล้วเขาก็แบบ "อยากถือเข็มขัดฉันไหม"
แล้วผมที่ดูอยู่
คิดในใจ "ฉันไม่มีเข็มขัด ฉันจะทำไงดี ฉันไม่มีอะไรเลย"
เอาโทรศัพท์ให้เขาแล้วพูดว่า "ปัดขวา" เหรอ
"อยากเห็นก้นไหมไอ้น้อง เด็ดนะ"
"ใช่ เธอเจ๋งมาก เพื่อน"
"ที่จริง เธอเป็นหมอของนาย" ก็นะ…
ผมเลยกังวลมาก เพราะผมอยากให้เด็กคนนี้ประทับใจ
ผมอยากจัดการซะ
หมายถึงรายการเมคอะวิชนะ ไม่ใช่… แบบนั้นคงง่ายกว่า
ไม่ดีเหรอที่โดนคนดังคนโปรดฆ่าตาย
"มันเยี่ยมมาก ครับ" ปัง!
ผมเลยคิดว่า "เข็มขัดผมคืออะไร"
ผมอยากทำให้สำเร็จ
นี่เป็นงานใหญ่ ผมอยากทำให้ดี
แล้วผมก็แบบ "โอเค ลองคิดดูนะ"
เด็กกำลังจะตายใช่ไหม
ไม่ใช่นะ ผมไม่ได้ใจร้าย นี่คือคอนเซปต์ของเมคอะวิช
แค่นั้น
ไม่งั้นเราจะไปเที่ยวกับเด็กสามชั่วโมงทำไม
นั่นแปลกนะ รู้ไหม เราคงเป็นพวกใคร่เด็ก
ที่จริง สำหรับพวกใคร่เด็ก นี่คงเป็นเมคอะวิชของพวกเขา
อยู่กับเด็กที่อ่อนแอใกล้ตาย
ผมไม่สนหรอก ผมเคยโดนลวนลาม ผมเลยเล่นมุกพวกนั้นได้
ผมไม่สนหรอก เอาเลย
ผมไม่ได้พูดให้มันเจ๋งนะ ผมแค่ไม่เล่นอินเทอร์เน็ต
ผมไม่ให้สัมภาษณ์ ผมไม่อยากจะแบบ "คือที่จริง…"
ผมคิดว่า "เด็กคนนี้จะตาย และผมช่วยอะไรไม่ได้"
แต่สิ่งที่ผมทำได้คือบอกความลับของผมทั้งหมด
ว่าไหม ผมมีความลับมากมาย
ผมไม่เปิดเผยเรื่องความรัก เพราะผมเป็นพวกหัวโบราณ
ผมเก็บมันไว้ในใจและปล่อยไปตามโชคชะตา
ผมชอบแบบนั้น
ผมมีความลับหลายอย่าง
เรื่องที่บอกเพื่อนหรือนักบำบัดไม่ได้
เพราะผมไม่ไว้ใจพวกเขา
และผมมั่นใจว่าหนึ่งในนั้นทำงานให้เดลี่เมล์
แต่ผมคิดว่า "ฉันบอกเด็กคนนี้ได้ เพราะความลับจะไม่ไปไหน"
ก็แหงอยู่แล้ว มีไม่กี่อย่างในชีวิตที่แน่นอน
ซึ่งดีออก
ผมเลยทำแบบนั้น
ผมอยู่กับเขาสามชั่วโมง สารภาพทุกอย่าง
บอกเขาไปหมด "หมอนี่เจ๋งจริง แต่หมอนี่ไม่"
"หมอนี่อยู่ในกลุ่มอิลลูมินาติ หมอนี่ชอบไฟลนตอนมีเซ็กส์"
หนึ่งในนั้นคือผมและผมจะไม่บอกว่าเป็นอันไหน
เราสนุกกันมาก เขามีความสุขมาก ผมก็ดีใจมาก
ผมเหมือนยกภูเขาออกจากอกด้วย
ที่ได้เล่าให้เขาฟัง ได้ระบายออกไป
สุดยอดเลย สนุกมาก เขากอดผม
เขาบอกว่า "สนุกมากเลย ไว้เจอกันอีกนะ"
ผมแบบ "เอ่อ ก็ไม่รู้สินะ แต่…
"โชคดีนะ เจ้าหนู"
เจ๋งไหมล่ะ
บอกเขาว่า "โชคดีนะ" คุณทำแบบนั้นได้บ่อยแค่ไหนในชีวิต
ผมจำได้ว่าขับรถกลับบ้าน "โชคดีนะ บ้าเอ๊ย เท่ชะมัด"
"นายเป็นใคร แม็กนั่มพีไอเหรอ สุดยอดเลย"
ผมรู้สึกดีมาก และเมื่อผ่านไปหนึ่งอาทิตย์
ผมเข้าไปดูเว็บไซต์ของเมคอะวิช เด็กคนนั้นยังไม่ตาย
ผมเริ่มกังวลขึ้นมาหน่อยๆ
ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้รู้จักใครบ้าง
ผมเลยโทรไปมูลนิธิเพื่อถามอาการเขา
เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีปาฏิหาริย์
ผมทำหน้าที่ของผมไปแล้วนะ
พวกเขาบอกว่าเด็กกำลังจะตาย
ผมเบื่อคนโกหก
ผมเลยโทรไปที่เมคอะวิชขี้จุ๊
ผมพูดว่า "เฮ้ย ไอ้พวกขี้โกหก"
เขาถามว่า "นี่ใคร" ผมบอก "พีท เดวิดสัน"
เขาพูดต่อว่า "พีท เควินเพิ่งบอกเราว่า เขาสนุกมากตอนที่อยู่กับคุณ"
ผมเลย "ผมก็สนุกเหมือนกัน"
"เขาบอกคุณเล่าอะไรให้ฟังเยอะมาก" ผมก็ "โอ้โฮ จริงเหรอ"
การเกี่ยวก้อยสัญญา ไม่มีความหมายกับเควินเลยสินะ
ผมถาม "เขาเป็นไงบ้าง"
เขาตอบ "ไม่ค่อยดี แต่ยังมีความหวังเสมอ"
ผมก็ "ครับ คุณคิดว่ามีความหวังแค่ไหน
เพราะถ้ามะเร็งทำไม่ได้ ผมจัดการเอง เขารู้มากเกินไป
เขาพูดว่า "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ" ผมบอก "ผมเป็นห่วงมาก"
"บอกผมด้วยนะถ้าเวลานั้นมาถึง"
เขาตอบว่า "ได้เลย" วางสาย
อาทิตย์ต่อมา ผมสติแตกนิดหน่อย
เอาแต่มองโทรศัพท์
และในที่สุด ใช่
พวกเขาโทรมา และใช่
สมหวังแล้ว
มุกจบแล้ว เขาตาย แค่นั้นแหละ
ไม่มีตอนจบสวยงาม
มันเป็นตอนจบที่สวยงามนะ เพราะเป็นไปตามที่คาดไว้
ผมดูรายการแชปเปลล์สเปเชียลส์ และผมสังเกต...
ใช่ เขาเป็นตัวพ่อ
ผมสังเกตเห็นว่าเมื่อเขาทำได้ดี และกำลังสนุกบนเวที เขาจะเคาะแบบ...
นั่นออกจะเจ็บนิดๆ นะ
แชปเปลล์มีขาหนา ถึงทำแบบนั้นได้
ผมก็แบบ "ผมอยากมีขาแบบนั้นบ้าง
ที่พอไปได้สวยบนเวทีแล้วผมก็…"
อะไรแบบนี้…
บางทีตอนที่ผมทำได้ดี ผมจะทำแบบนี้
"สมหวังแล้ว"
ผมอาจพกถั่วลิสงติดกระเป๋า
และหลังจากปล่อยมุกเด็ด ผมจะแบบ…
ปีนี้เป็นปีที่เศร้ามาก
ผมเสียสตอร์กเกอร์ผมไป
ผมว่ามันน่าเศร้านะ
เราไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่มี จนกระทั่งมันหายไป
ผมจำตอนเจอสตอล์กเกอร์ครั้งแรกได้ เธออยู่หน้าบ้านผม
มันแปลกเวลามีคนแอบตาม เพราะมีสมองสองส่วน
ครั้งแรกที่คุณโดนแอบตาม คุณจะแบบ "แย่แล้ว มันพิลึกและน่ากลัวมาก"
แต่มีอีกส่วนในสมองคุณที่บอกว่า "ฉันว่าฉันรับไหวนะ"
แล้วพอคุณมองสตอร์กเกอร์ดีๆ คุณจะแบบ "น่าจะรับไม่ไหวหรอก"
ผมจำได้ดีว่าเธออยู่หน้าบ้านผม
สวมเสื้อที่มีหน้าผมอยู่
และมันไม่ใช่รูปที่ดูดีด้วยซ้ำ
เป็นภาพที่ถูกขยายและเบี้ยวจนตาผมอยู่ผิดที่
มันเหมือนฝันร้าย เหยียบย่ำกันมากเลย
รูปแย่มากจนผมยากบอกเธอว่า "นี่"
"ถ้าคุณจะทำแบบนี้
นี่คือรูปตัวเองห้ารูปที่ผมชอบ"
ผมไปถึงหน้าบ้านและเจอเธอ
เธอเป็นพวกสตอร์กเกอร์ ก็เลย…
ไม่เซ็กซี่
นั่นคือภาพที่คุณคิด เมื่อนึกถึงสตอล์กเกอร์ ไม่เซ็กซี่
ถ้าพวกเขาเซ็กซี่
ก็คงไม่เป็นสตอล์กเกอร์หรอก คงเป็นแฟนผมไปแล้ว
ก็นั่นแหละ "คุณรักผมมากแค่ไหน เดี๋ยวได้รู้กัน ขึ้นไปเลย"
ผมอยู่ข้างนอก
แล้วผมก็จอดรถ เธออยู่นั่น
ผมไม่มีปืน แต่เธอไม่รู้
ตอนนั้นผมดูซีรีส์สืบสวนเยอะมาก
และเมื่อพวกเขาเข้าใกล้คนร้าย พวกเขาจะลงจากรถ
พวกเขาจะโชว์ปืนแบบนี้ แล้วเอามันใส่กระเป๋าเสื้อแบบนี้
และเดินเข้าไปเพื่อบอกให้รู้ว่ามีปืนนะ แต่ไม่อยากให้ใครตกใจ
และผมไม่มีปืน แต่เธอไม่รู้หรอก
ผมเลยทำนิ้วเป็นปืน
แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าแบบนี้
แล้วผมก็เริ่มเดินไปหาเธอ
แล้วมองเธอแบบนี้
และเธอก็ยิ้มให้ผม
เธอค่อนข้าง… ผมก็แบบ "ทำไมเธอยิ้มล่ะ"
แล้วผมก็แบบ "อ๋อ เธอคิดว่าจู๋ผมแข็ง" โอเค
นี่เหมือนรายการเมคอะวิชของเธอเลย
ผมเลยพูดว่า "นี่ไม่ใช่จู๋นะ นี่คือนิ้วที่ทำเป็นปืน"
ซึ่งผมคิดว่าแย่กว่า บอกตามตรง ผมน่าจะบอกเธอว่าจู๋ผมแข็ง
เพราะตอนนี้ผมทำเรื่องอับอาย ต่อหน้าสตอร์กเกอร์ตัวเอง
ตอนนี้เธอชนะแล้ว กลายเป็นผมรบกวนเธอแบบแปลกๆ
ผมเลยถามว่า "คุณมาทำอะไรที่นี่"
ผมไม่รู้จะมองตรงไหน เพราะหน้าผมอยู่บนเสื้อเธอ
ผมเลยมองไปทั่ว และเธอ…
ผมไม่กล้าคุยกับเธอ ผมรู้สึกสับสน
ผมถามว่า "คุณมาทำอะไรที่นี่" แล้วเธอก็พูดว่า "ฉันรักคุณ"
ผมก็แบบ "ขอบคุณ แต่คุณมาที่นี่ไม่ได้นะ"
แล้วเธอก็ว่า "ทำไม"
ผมบอก "ไม่รู้สิ บอกตามตรง ผมไม่เคยคุยกับใครนานขนาดนี้"
ปกติผมจะพูดว่า "ไสหัวไปซะ" คนนั้นจะแบบ "ขอโทษ"
ไม่คิดเลยว่าจะมีคนถามกลับ
ผมก็แบบ "ไม่รู้สิ คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้"
แล้วเธอก็แบบ "ทำไมล่ะ"
ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
ฉันพยายามคิดว่าจะพูดอะไร แล้วผมก็คิดเรื่องนั้น
เธอดูเพี้ยนนิดๆ
ส่วนผมก็บ้า
จะเรียกว่าผีเห็นผีก็ได้
เธอเพี้ยนแน่ๆ
อย่างแรกเลย ดูเสื้อสิ
คุณก็รู้
และเธอแอบตามผม เข้าใจใช่ไหม
ผมเลยรู้สึกแย่นิดหน่อย
ผมคิดว่า "นายต้องพูดดีๆ และระวังสถานการณ์"
ผมเลยพูดกับเธอ…
พูดกับเธอเหมือนพูดกับเด็กประถม
ผมบอก "นี่ คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้นะ
เพราะนี่คือที่อึของผม
และหลังจากที่ผมพูดแบบนั้น ตาเธอก็เป็นประกายนิดๆ
เหมือนชาวเมืองฮูวิลล์ เธอแบบ…
เธอแบบ "ฮะ" ผมบอกว่า "ใช่ ผมขี้ที่นี่"
เธอตอบว่า "อี๋"
"คุณคงไม่อยากอยู่ที่นี่ในช่วงที่ผมทำธุระ"
แล้วเธอก็บอก "ไม่"
ผมเริ่มอาย ก็เลยแบบ "ทำไมล่ะ แบบนั้นคุณคงจะโชคดีมาก"
"ถ้าคุณอยู่ใกล้ๆ อึผม คุณคงโชคดีมาก"
แล้วเธอก็ "ฮะ"
ผมก็แบบ "ช่างมันเถอะ คุณไม่ควรมาที่นี่"
"ผมอาจจะอึอยู่และมันน่าขยะแขยง"
"และผมเป็นโรคโครห์น ดังนั้นอาจมีระเบิดในนั้น"
เธอตอบกลับมา "ขอโทษนะ ฉันจะไม่กลับมาที่นี่อีก"
แล้วเธอก็ไป ผมนึกว่าแก้ปัญหาได้แล้ว
แต่ไม่เลย นั่นเป็นการเจอกันครั้งแรก
เรื่องมันยาวมาก เตรียมใจได้เลย และผมเป็นโรคโครห์น
ผมบอกคนว่าผมเป็นโรคโครห์น ตอนอายุราวๆ 19-20
เพราะผมเป็นหนักมาก
ตอนนี้ก็เกือบหายแล้วราวๆ 90 เปอร์เซ็นต์
แต่ผมก็…
แปลกนะ ผมไม่ชอบบอกคนอื่นว่าใกล้หาย
เพราะผมกินยาดี เพราะทุกอย่างกำลังไปได้สวย
ผมเลยสบายดี
แต่เหตุผลที่ผมคิดว่า…
มันน่าขยะแขยงที่จะพูด แต่ผมต้องพูด
เพราะมีผู้คนมาหาผม
และพยายามผูกสัมพันธ์กับผมผ่านโรคโครห์น
และมันแบบ…
แม้แต่ในห้องน้ำ
ตอนแถวในร้านค้า จะมีคนเข้ามาหาผม
และแบบ "เฮ้"
"ผมก็เป็น"
แล้วผมก็ "ฮะ" และเขาก็แบบ "ใช่"
"ผมก็อึบ่อยเหมือนกัน"
"ผมชื่อฟิล" ผมก็แบบ… ช่างเถอะ
ผมไม่กล้าพูดว่า "ผมไม่ได้เป็นโครห์นเหมือนคุณ"
ผมเหมือนเมจิก จอห์นสันแห่งโครห์น
โอเค ทีนี้…
ผมต้องออกนอกเมือง
แม่ผมกับเพื่อนวัย 79 ปีที่ชื่อเทอร์รี่
จะคอยเฝ้าบ้านให้ผม
เทอร์รี่เป็นผู้หญิง
ครั้งนึงหลังจบโชว์ แม่บอกให้ ผมบอกทุกคนด้วยว่าเทอร์รี่เป็นผู้หญิง
แม่บอกว่า "เทอร์รี่อาจฟังดู เป็นชื่อผู้ชายได้ และเรารักเทอร์รี่
ถ้าใครได้ยินและเริ่ม…
"เราไม่อยากให้ใครคิดว่าเธอเป็นผู้ชาย แกควรบอกด้วยว่าเธอเป็นผู้หญิง"
และผมบอก "แม่"
"ไม่มีใครสน
แม่หรือเทอร์รี่หรอก"
แม่ผมกับเทอร์รี่ เพื่อนผู้หญิงวัย 79 ปี
จะคอยเฝ้า…
ใช่ มุกนี้จะเรียกเสียงฮา!
พวกเขาไปเฝ้าบ้านผม แม่ผมเป็นคนไม่นึกถึงความเป็นจริง
เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดมากแต่เธอ…
เธอเป็นแม่ประเภทที่มักจะแบบ "จริงเหรอ ไม่หรอก!"
ไม่เชื่ออะไรเลย ผมบอกแม่แล้วว่า "มีคนรู้ว่าบ้านเราอยู่ที่ไหน"
"อาจมีคนมาทำร้ายแม่"
และเธอตอบว่า "ไม่หรอก พวกเขาตามหาแกนี่"
"พวกเขาไม่ทำร้ายฉันหรอก"
ผมแบบ "ก็ใช่ แต่เชื่อผมหน่อยได้ไหม นี่มันน่ากลัวนะ"
และผมย้ำว่า "ผมมีสตอร์กเกอร์
และแม่ต้องระวังไว้ เผื่อเธอแวะมา"
แม่เลยว่า "ก็ได้ นางหน้าตาเป็นยังไง"
ผมตอบว่า "เดี๋ยวแม่ก็รู้ เชื่อสิ ไม่ผิดแน่ๆ"
ผมเลยออกนอกเมือง
ทีนี้สตอล์กเกอร์ก็กลับมา เธอกดกริ่งบ้านผม
แม่ผมตอบรับแล้วพูดว่า "เฮ้ คุณเป็นใคร"
แม่ผมเสียงแบบนั้นจริงๆ นะ
เหมือนตัวละครฮูบี้ ฮาโลวีนของอดัม แซนด์เลอร์
"เป็นไงบ้าง"
ทีนี้ลองนึกภาพตอนมีอะไรกันสิ
เธออาจพูดว่า "อู้วว ขอบคุณนะ"
เธอไม่ได้ลงสนามมานาน เลยพูดลามกไม่เป็น "ขอบคุณค่ะ"
แม่ผมถามว่า "เฮ้ คุณเป็นใคร"
สตอล์กเกอร์บอก "ฉันเป็นเพื่อนพีท"
แน่นอน แม่ผมบอกว่า "งั้นเข้ามาสิ"
สตอล์กเกอร์ดู "เกรย์ส อนาโตมี่" กับแม่และเทอร์รี่สามชั่วโมง
สามชั่วโมงผ่านไป
ในที่สุดแม่ผมก็คิดว่า "ฉันน่าจะโทรหาปีเตอร์"
"เผื่อว่าเขาจะแวะมาหาเพื่อน"
แม่โทรมา "นี่ แกอยู่ไหน"
ผมตอบว่า "ลอนดอน"
เธอพูดต่อว่า "เพื่อนแกมาที่นี่"
ผมถาม "เธอเซ็กซี่ไหม"
และแม่ตอบว่า…
ผมเลยบอก "แม่โดนเล่นแล้ว!"
"หนีเอาตัวรอดซะ!"
ผมบอก "ฟังให้ดีนะ ไปที่โรงรถ แล้วโทรแจ้งตำรวจ"
"แต่ทำเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ"
ผมหวังว่าเรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นกับพวกคุณทุกคน
แต่ผมมีโอกาสได้ยินแม่แสดงละครจากโทรศัพท์
ซึ่งประเมินค่าไม่ได้สำหรับผม
แม่ผมชอบพูดว่า "เอาฉันไปทำงานด้วยสิ"
ผมก็แบบ "โอเค ไปที่โรงรถให้ได้"
ถ้าแม่ไปถึงโรงรถได้
ผมจะพาไปออดิชั่นหรืออะไรแบบนั้น
แม่ผมไปที่โรงรถ ผมบอก "โทรหาเพื่อนผม"
มีใครเคยเจอเหมือนกันไหม เพื่อนที่เป็นเพื่อนกันมาเป็นสิบปี
เสพยาด้วยกันเกือบทุกวัน จากนั้นเขาก็หายหน้าไปสามเดือน
แล้วพอกลับมาเจอกัน เขากลายเป็นตำรวจ
คุณแบบ "เทสตี้เหรอ" และเขาก็แบบ "ตอนนี้เป็นเจ้าหน้าที่เทสตี้"
รู้ไหม
เปลี่ยนชื่อฉันในโทรศัพท์ เป็นเจ้าหน้าที่เทสตี้ด้วยนะ
เทสตี้เลยไปที่บ้านผม
ตอนนี้ผมเปิดสปีกเกอร์โฟนคุยกับเทสตี้ แม่ และสตอล์กเกอร์ของผม
เทอร์รี่ผู้หญิงหนีไปแล้ว
เทสตี้บอกว่า "เราได้ตัวเธอแล้ว นายอยากให้ฉันทำยังไง"
ผมแบบ "นายเป็นตำรวจนะ" เขาบอกว่า "ฉันจับเธอใส่กุญแจมือแล้ว"
ผมบอก "ดีมาก ดีแล้ว"
เขาบอกว่า "เธอถือของขวัญอยู่"
ผมเลยแบบ "โอเค เปิดเลย"
เขาก็ "ฮะ" "เปิดสิ"
เขาถามว่า "ทำไม" ผมบอก "ก็มันคือของขวัญ"
หมายความว่าไง
เธอเป็นสตอล์กเกอร์ เธอคงรู้จักผมดี
อาจเป็นของขวัญที่ดี
ผมได้แต่ของขวัญห่วยๆ เธออาจจะ…
เขาบอก "เพื่อน มันอาจเป็นระเบิดก็ได้" ผมบอก "เธอทำระเบิดไม่ได้หรอก"
"เธอทำเสื้อยืดไม่ได้ด้วยซ้ำ นายคิดว่าเธอจะ…
ทำระเบิดได้เหรอ"
เขาตอบว่า "ก็ได้"
ผมเปิดสปีกเกอร์โฟนและได้ยินเสียงนี้…
และเพื่อนผมก็…
"ไม่"
"เพื่อน"
"น่าเกลียดจริงๆ"
ซึ่งเป็นคำที่ร้ายแรงมากสำหรับเทสตี้
เขาไม่เคยอุทานเกินสามพยางค์มาก่อน
ผมถาม "มีอะไร"
เขาตอบ "มันคือกางเกงในสกปรก 20 ตัว"
ไอ้บ้าเอ๊ย ไม่มีใครทำแบบนั้นให้นายหรอก
อย่าพูดถึงแฟนฉันแบบนั้นสิ มีแค่ฉันที่ทำได้
คุณอยากให้แฟนคุณ ส่งกางเกงในสกปรก 20 ตัวให้
ใช่ มันลึกซึ้งโคตรๆ
ผมโทรหาแฟนตัวจริง "คุณต้องทำคะแนนแล้วนะ"
"คุณไม่เคยไปเจอเทอร์รี่ผู้หญิงด้วยซ้ำ"
ยี่สิบตัวเหรอ มันน่าขยะแขยงแต่ก็ลึกซึ้งกินใจ
ตัวเดียวสิน่าขยะแขยง
ตัวเดียวคือหยาม ควายเหอะ
"เอาสวะฉันไปดู" เข้าใจใช่ไหม
ยี่สิบตัวคืออาชญากรรมแห่งความรัก
ใช่ นั่นบ้ามาก แต่ความรักก็เช่นกัน
ผมเป็นโรคโครห์น เธออาจพยายามสื่อสารกับผม
ผ่านของแปลกๆ ที่เกี่ยวกับการขับถ่าย
ไม่รู้สิ เธอมันบ้า
ยี่สิบตัวเหรอ ลึกซึ้งกินใจมาก
มันต้องใช้เวลา
เป็นไปไม่ได้ที่จะทำ กางเกงในสกปรก 20 ตัวได้ในวันเดียว
ต่อให้ท้องเสียก็เหอะ แต่พอถึงตัวที่ 11 มันก็จะน้อย
ผมคิดว่าเธอทำมันวันละตัว ผมคิดทุกคืน
ผมชอบคิดถึงมัน
ผมชอบที่จะนึกภาพ
เธอกลับมาจากทำงาน
ต้องกินฮอตพ็อกเก็ต หน้าคอมพิวเตอร์เอเซอร์ทั้งวัน
เธอวิ่งขึ้นไปข้างบน
เริ่มแก้ผ้า
หน้ากำแพงที่เต็มไปด้วยรูปพีท
โปสเตอร์เป็นรูปผมทั้งหมด แต่เธอพิมพ์โปสเตอร์ไม่เป็น ผมเลย…
ทั่วห้อง
เธอเปิดเพลงเซ็กซี่ที่เซ็กซี่สำหรับเธอ
อย่าง "แมมโบ้นัมเบอร์ไฟว์" หรืออะไรทำนองนั้น
เธอเริ่มทำพิธี จุดเทียน
เป่ามันด้วยตด ปล่อยกลิ่นออกมา
เธอเงยหน้ามองผม
ผมมองเธอเฉไปมา
เธอตั้งขา
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
จินและน้ำผลไม้ แต่ฉันไม่อยาก…
เธอกดกางเกงในเข้าไปให้มัน…
และจากนั้นเธอก็ "โคบี้!" โยนมันลงในกล่องเล็กๆ ให้ผม
แล้วเธอก็…
"เหลืออีก 19 ตัว เซอร์ไพรส์กางเกงในเปื้อนอึแด่พีทตี้"
นี่คือฝันของผม และผมมีสิทธิ์ชักว่าวกับมันได้ถ้าต้องการ
เทสตี้บอก "ฉันควรทำยังไง"
ผมบอก "กำจัดเธอซะ และเก็บกางเกงในไว้ตัวนึง" โทษที
ตอนนี้ผมเลยต้องขอคำสั่งห้ามเข้าใกล้ หมายความว่าผมต้องขึ้นศาล
บอกเจ้าหน้าที่ทั้งหลายว่าผมกลัวผู้หญิงคนนี้
ผมเลยไปศาล กำลังจะเข้าไป
เทสตี้กลับมาหาผม
เขาบอกว่า "ฉันเพิ่งคุยกับแฟนนาย"
ผมบอก "ควายเหอะ!"
"เธอว่าไงบ้าง"
เขาบอกว่า "วันนี้เธอคงมาไม่ได้"
"เธอจะขึ้นศาลผ่านไอแพด"
ผมก็แบบ "บ้าอะไรเนี่ย ทำไมเธอไม่มาล่ะ"
เธอเป็นสตอล์กเกอร์ หน้าที่ของเธอคือโผล่มา
หมายความว่าไง
เธอพยายามจะปั่นหัวฉันเหรอ
เพราะมันได้ผล
ผมยังเศร้านิดหน่อย
เพราะเซอร์ไพรส์ขี้นั้นลึกซึ้งมาก
ถึงจะน่าขยะแขยงก็เถอะ
ผมเลยตื่นเต้นนิดหน่อยที่จะได้เจอเธอ
ผมไม่ได้พยายามจะดูเซ็กซี่นะ แต่ผมเลือกชุดมา
ก็แหงสิ
ชุดที่เขียนว่า "เฮ้"
"อย่ายอมแพ้นะ"
"บางอย่างก็คุ้มค่าที่จะสู้เพื่อมัน"
ก็แค่คำสั่งห้ามเข้าใกล้
ผมก็ "เกิดอะไรขึ้น เทสตี้"
"เกิดอะไรขึ้นกับแฟนฉัน"
เขาบอก "เพื่อน เธอได้รับพิจารณาว่า ไม่พร้อมรับการพิจารณาคดี"
ถือว่าไม่พร้อมรับการพิจารณาคดี
นั่นแปลว่ากลุ่มแพทย์ทั้งหลาย
และเจ้าหน้าที่ผู้รักษากฎหมาย ตรวจเธอ
และบอกว่า "ไม่"
ผมรู้สึกแย่ทันทีเลย
มันปั่นป่วนและน่าอายมากสำหรับผม
"ถือว่าไม่พร้อม" เหรอ
ผมว่าคุณไม่เข้าใจว่ามันประหลาดแค่ไหน
ผมขออธิบายให้คุณเข้าใจหน่อยนะ เจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์…
ได้รับการพิจารณาว่าพร้อม
รับการพิจารณาคดี
คนที่ฆ่าและกินเกย์
แต่ผู้หญิงที่ชอบผม ถูกส่งไปโรงพยาบาลบ้า
ทำบ้าอะไรวะเนี่ย ไร้สาระสิ้นดี
การฆ่าและกินเกย์ กับกางเกงเปื้อนอึไม่เหมือนกันนะ
ครั้งแรกในชีวิตที่ผมแบบ "ฉันต้องออกไปเลือกตั้ง!"
"ระบบย่ำแย่"
เทสตี้บอกว่า "ยังมีอีกเรื่อง เธอบอกว่าพวกนายติดต่อกันมาสักพัก"
ผมบอก "เพื่อน ฉันสาบาน…"
เขาบอก "ทางโทรจิต" ผมก็แบบ "ฟู่"
นึกว่าเจอมือถือลับของผม
เขาบอกว่า "ทางโทรจิต"
"เธอบอกว่านายใช้จิตบอกให้เธอมาหา"
ผมก็แบบ "บ้าไปแล้ว"
แล้วเขาก็กลับไปทิ้งผมไว้คนเดียว ผมรู้สึกเศร้านิดๆ
กับชุดเท่ๆ
ผมได้มีเวลาซื่อสัตย์กับตัวเอง แล้วผมก็แบบ…
"สวัสดี"
"ผมคิดถึงคุณ"
"คุณไม่ควรบอกใครว่าเราทำแบบนี้ได้"
"อีกอย่างคุณควรฆ่าเทอร์รี่กับแม่ผมด้วย
เราจะได้บ้าน"
"ผมเก็บกางเกงในคุณไว้ในกระเป๋า"
"ใส่ซิปล็อกเพื่อรักษากลิ่น"
ผมไปขึ้นศาลแล้วชนะคดี ซึ่งก็ดี
ผมไม่เคยชนะอะไรหรอก
ผู้พิพากษาเดินมาหาผมและพูดว่า "ความผิดของเธอเข้าข่ายติดคุก"
ผมก็ "ฮะ" เขาถามว่า "คุณอยากส่งเธอเข้าคุกไหม"
ผมบอก "ไม่ แค่ให้เธอออกไปจาก สนามหญ้าหน้าบ้านผม"
เหมือนแกรน โตริโนไง "ออกไปจากสนามหญ้าฉัน!"
แต่ไม่ต้องหนักหนา แค่คำสั่งห้ามเข้าใกล้ก็พอ
แต่กันเธอไว้ที่นั่งชั้นบน เธอจะได้ยังคงซื้อตั๋วได้
มาดูโชว์
เขาบอกว่า "คุณไม่อยากให้เธอถูกจับเหรอ น่ายกย่องมาก"
ผมตอบ "ขอบคุณครับ"
แล้วเขาก็พูดว่า "งั้นเราจะใช้แผนสอง"
แล้วเขาก็ตีค้อน ทุกคนก็…
ผมก็แบบ "เดี๋ยวนะ แผนสองคืออะไร"
เขาบอก "ไม่มีอะไรหรอก เราจะตัดสินให้เธอไปสถานบำบัดจิต
เป็นเวลาหกเดือน"
ผมแบบ "ว่าไงนะ นั่นไม่ปลอดภัยเลย"
"นั่นเป็นที่ที่ผมอาจเจอเธอ"
คุณน่าจะตัดสินให้เธอไปอยู่ดรีมเวิลด์ซะเลย
บำบัดแบบดื่มเพื่อผม
นั่นเป็นที่ที่ทุกคนรู้จักชื่อผม
หนึ่งเดือนผ่านไป ผมได้รับคำสั่งห้ามเข้าใกล้
ผมไม่รู้สึกอะไรนัก จนกระทั่งกลับไปที่บ้าน
และไม่มีใครอยู่นั่นเลย
แล้วผมก็ "อ๋อ"
ผมรำลึกความหลังกับแม่ ผมแบบ "จำได้ไหม เธอเคยอยู่ที่นั่น"
"จำได้ไหม"
"จำได้ไหมว่าคริสต์มาสปึนึง เธอส่งคุกกี้ให้เรา
และเราให้เทอร์รี่ผู้หญิงลองกินดูก่อน…
เพื่อให้แน่ใจว่าเรากินได้"
ผมเลยเริ่มคิดถึงเธอนิดหน่อย
นานๆ ทีผมจะแบบ "หวัดดี คุณอยู่ไหน"
และเธอไม่ได้รับสัญญาณจากผม
ผมเลยทำแอคเคาน์ปลอม และเริ่มแอบตามดูเธอนิดหน่อย
ผมเจอเธอ
เธอสบายดี
เหมือนจะดีที่สุดแล้ว
แล้วผมก็เลื่อนดู
เพราะเธอเป็นสตอล์กเกอร์ เธอไม่หยุดง่ายๆ หรอก
ผมเดาว่าเธอคงเลือกคนอื่นต่อ
ผมดูอินสตาแกรมของเธอ
และพบว่าเดี๋ยวนี้เธอเป็นแฟนแจ็ค ฮาร์โลว์
ผมชอบแจ็คนะ แต่นั่นมันเจ็บ
โคตรเจ็บเลย
ผมแบบ "ถ้าคุณเป็นแฟน ของแมตต์ ไรฟ์ ผมจะฆ่าตัวตาย"
สาบานเลย
ตอนที่ผมดูอยู่ ผมไปเจอวิดีโอของเธอ
อยู่หน้าสถานที่โชว์ของแจ็ค ฮาร์โลว์
แล้วแจ็ค ฮาร์โลว์ก็เดินออกมา
ผมเห็นเธอ ผมซูมเข้าไป และเธอใส่เสื้อยืดแจ็ค ฮาร์โลว์
เธอคงรู้แล้วว่าต้องทำยังไง เพราะรูปเขาดูดี
แล้วผมก็แบบ…
"ฉันเป็นแค่ตัวซ้อม"
แจ็คออกมา เธอพูดว่า "ฉันรักคุณ แจ็ค"
ผมก็…
ที่แย่กว่านั้น แจ็คบอกว่า "ผมก็รักคุณ" พูดชื่อเธอ
ผมก็แบบ…
"ฉันหวังว่านั่นจะมีความหมายกับเธอ"
ผมเรียกเธอว่า "มัน"
ผมไม่รู้เลย
พอดูแล้วผมรู้สึกจะอ้วก
แจ็คกำลังจะขึ้นรถออกไป
เธอพูดว่า "เดี๋ยวก่อน แจ็ค ฉันมีของขวัญให้คุณ"
ผมก็แบบ "คุณพระช่วย"
ผมรู้สึกเหมือนกำลังดูแฟนผม
ซั่มกับเพื่อนซี้ ผมแบบ "ไม่นะ"
เธอล้วงลงไปในกระเป๋าเป้
และแขนของเธอล้วงลึกลงไป ผมก็แบบ "ไม่นะ นั่นอะไร"
แล้วเธอก็ดึงซองจดหมายออกมา
ยื่นให้แจ็ค "ฉันทำมาให้คุณ"
เขาพูดว่า "ขอบคุณมาก" เก็บในเสื้อแจ็กเกตและจากไป
วิดีโอจบลง ผมออกจากระบบ
ผมเริ่มยิ้มกับตัวเอง
จดหมายแค่ซองเดียวเหรอ
ใส่กางเกงในเปื้อนอึ 20 ตัว
ในซองจดหมายไม่ได้หรอก
เนื่องด้วยข้อจำกัดทางกฎหมายบางประการ
ที่จริงเธอไม่ได้ส่งกางเกงใน 20 ตัวมาให้ผม
เธอส่งมาสองตัว แต่กลิ่นเท่ากับ 20 ตัว
เธอไม่ได้เป็นแฟนคลับของแจ็ค ฮาร์โลว์ด้วย
ผมแค่สร้างเรื่องตลกขึ้นมา
และสาม ซึ่งเป็นข้อที่สำคัญที่สุด ผมซั่มเธอจริงๆ
ล้อเล่นน่ะ ผมแค่ล้างตู้เย็นให้เธอ
ผมกังวลสุดๆ เพราะที่อยู่ผมหลุดไป
ผมเลยย้ายไปอยู่ป่า
สุดยอดมาก ผมหาซื้อบ้านมานานแล้ว
และนายหน้าขายบ้านไม่ชอบผมเพราะ
ทีแรกเธอก็ตื่นเต้น เธอบอกว่า "คุณเป็นคนดังคนแรก…"
ผมก็แบบ "โอเค"
ก็นะ
แต่เธอคงรำคาญเพราะผมขอดูบ้าน 200 หลังได้
ผมอยากได้ทุกหลังเลย เหมือนผมจะเอาจริง ผมจะแบบ "หลังนี้แหละ"
แล้วจากนั้นก็… เพราะผมดูตื่นเต้น
เธอเกลียดผมเพราะมันใช้เวลานาน
และผมเข้าใจ แต่ผมก็ยังตื่นเต้นกับทุกหลัง
เพราะผมโตในอะพาร์ตเมนต์ซะส่วนใหญ่
บ้านทุกหลังเลยทำให้ผมตื่นเต้น
ผมแบบ "โอ้โฮ สนามหลังบ้าน อะไรวะเนี่ย"
สระน้ำเหนือพื้นดิน พวกเขาเอาขึ้นมาบนพื้นได้ยังไง ให้ตาย"
นี่ต้องเป็นบ้านของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์แน่ๆ
ผมถึงกับสร่างเมา เพราะคำที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน
เธอพูดว่า "นี่อาจใช้เป็นห้องโถงของคุณ" ผมก็แบบ "โอ้ ว้าว ได้เลย"
"ห้องโถง" ก็นะ
แล้วก็มีบ้านหลังนึง
ที่ผมบอกว่า "ผมจะเอาบ้านหลังนี้"
ผมมั่นใจว่าจะเอาหลังนี้
ผมไปที่นั่นกับเพื่อนและนายหน้า
และเธอเหนื่อยมากเพราะเธอไม่เชื่อว่า
ผมจะเอา แต่ผมบอกว่า "ผมชอบบ้านหลังนี้จริงๆ"
เหลือห้องเดียวที่ต้องดู
คือห้องนอนใหญ่
ซึ่งตอนนี้คือ "ห้องนอนหลัก"
ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าตอนนี้เรียกว่าห้องนอนหลักแล้ว
ผมนึกว่าคือ "ห้องนอนใหญ่"
ผมก็ไม่รู้ว่ามันเรียกว่าห้องนอนใหญ่
เพราะเรื่องทาส ผมไม่รู้เรื่องนั้น
ผมนึกว่าเป็นห้องนอนใหญ่เพราะในชีวิตจริง
เมื่อคุณซื้อบ้าน คุณต้องกลายเป็นนายใหญ่อยู่แล้ว
เวลาคนมาบ้านแบบ "บ้านสวยนะ" คุณตอบว่า "ใช่ ก็ผมเป็นนายใหญ่ของบ้าน"
ผมไม่ได้คิดถึงเรื่องทาสเลยเวลาอยู่บ้าน
แค่นั้นเอง
ผมคงไม่เที่ยวไปถามว่า "ห้องไหนเป็นห้องทาส"
หรือแบบ "ขอดูห้องทาสหน่อย"
ผมชอบบ้านหลังนี้มาก และกำลังจะซื้อมัน
ผมตัดสินใจว่า…
นี่ก็นานแล้วที่ผมไม่ได้ปล่อยมุกใส่นายหน้าผม
ทำให้เธอหัวเราะ
ในห้องนั่งเล่นจะมีราวแขวนเสื้อคลุมอยู่
ผมคว้ามันมาและพูดว่า
"ขอดูห้องนอนใหญ่หน่อย!"
ผมรู้
นายหน้าของผม ซึ่งเป็นคนดำ…
ถึงกับอึ้ง
ดูเหมือนเธอพยายามจะบอกอะไรผม
อาจจะอยากห้าม
แต่ผมอยู่ในโหมดเล่นมุกเต็มเหนี่ยว
ทุกครั้งที่เธอจะแย้ง…
ผมจะแบบ "อย่าขัดนายใหญ่สิ!"
"ขอดูห้องนอนใหญ่หน่อย"
"ห้องที่ใหญ่กว่าทุกห้องเพราะผมคือนายใหญ่"
เพื่อนผมขำกลิ้งอยู่ที่พื้น เพราะพวกเขาเป็นพวกเหยียดผิว
เลยขำกันอ้วกแตกอ้วกแตน
ในที่สุด เธอก็คว้าราวแขวนเสื้อคลุม
แล้วพูดว่า "หยุดนะ"
เธอพูดว่า "คุณต้องหยุด ฉันพยายาม จะบอกคุณว่านี่เป็นห้องนอนหลัก"
"เราไม่เรียกห้องนอนใหญ่เพราะเรื่องทาส"
"ตอนนี้เป็นเรื่องใหญ่แล้ว"
ผมก็แบบ "อ๋อ"
เพื่อนผมค่อยๆ ลุกขึ้น
แบบ…
ก็นะ
แล้วเธอก็ยื่นราวแขวนเสื้อให้ผม
แล้วบรรยากาศก็กระอักกระอ่วน
ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่แล้วผมก็คิดว่า
สิ่งหนึ่งที่ผมเรียนรู้ มาตลอด 15 ปีของการเล่นตลก
คือการเต็มที่
กับการเล่นมุก
โดยเฉพาะถ้ามันไม่ได้ผล
ผมเลยทำแบบนั้น
ผมบอกว่า "คุณไม่ยอมให้ผมพูดจบ"
"เราทุกคนเป็นนายใหญ่
ของตัวเอง มันคืออุปมาโวหาร"
"คำสั่งแรกของผมคือการกำจัดทาส"
"จากที่ดูแล้ว ผมจะซื้อบ้านหลังนี้"
"ถ้าคุณเซ็นสัญญารักษาความลับ"
"อาจจะไปเซ็นในห้องโถงหลัก"
ผมเลยได้ไปอยู่ในป่า
แม่ผมสร้างบัญชีทวิตเตอร์ปลอมขึ้นมา
เพื่อปกป้องผมจากพวกป่วน
"โถ" ตลอดเมื่อไม่ใช่แม่คุณ
คุณรู้ตัวไหม เวลาเป็นแม่ของคนอื่น "โถ"
พอเป็นแม่คุณ คุณก็แบบ "ช่างแม่สิ"
แม่สร้างบัญชีทวิตเตอร์ปลอมขึ้นมาเพื่อปกป้องผม
เมื่อสองสามปีก่อน
ชื่อผู้ใช้คือโจสมิธ1355
ฉลาดมาก นั่นไม่ใช่ชื่อเธอ
แต่เธอเป็นมนุษย์แม่ และไม่รู้ว่าทวิตเตอร์ทำงานยังไง
ชื่อผู้ใช้อาจเป็นโจสมิธ1355
แต่ชื่อโปรไฟล์คือเอมี่ เดวิดสัน
ยิ่งไปกว่านั้น รูปโปรไฟล์ก็เป็นเอมี่ เดวิดสัน
คืนหนึ่ง ผมนั่งอ่านทวีตด่าในระหว่างช่วยตัวเอง
เพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น
ผมเลื่อนดู
และเห็นบัญชีนี้ปกป้องผมหลายเรื่อง
สมัยก่อน ตอนที่คุณใช้ทวิตเตอร์ในซาฟารี
คุณจะไม่เห็นชื่อหรือรูปโปรไฟล์ เห็นแค่ชื่อผู้ใช้
ผมอ่านทวีตพวกนี้ แล้วคนก็ใจร้ายกันมาก
แต่โจสมิธ1355 ปกป้องผมหลายเรื่อง
ผมเห็นทวีตดีๆ เกี่ยวกับผม โพสต์โดยโจสมิธ 1355
จนผมคิดว่า "นี่คือเหตุผลที่ผมเลือกอาชีพนี้"
"ขอบคุณนะ โจสมิธ1355"
ผมอ่านทวีตพวกนี้
แล้วก็มีทวีตนึงที่เจาะจงเกินไป
ผมถึงกับพูดออกมาว่า "นี่แม่ฉันเอง"
ซึ่งเป็นเรื่องแปลกที่จะพูดระหว่างช่วยตัวเอง
แล้วผมก็ต้องทำให้เสร็จหลังจากนั้น "หลังจากนี้ ฉันจะโทรหาเธอ"
ผมรู้ทันทีที่ได้อ่านทวีตนี้
ทวีตด่าเขียนว่า "พีท เดวิดสันเป็นเกย์"
โจสมิธ1355 เขียนว่า
"จริงๆ แล้วไม่ใช่"
"เขาอาจคิดว่าเขาเป็นเกย์ตอนเด็กๆ
เพราะลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ"
"ไปนอนซะ พวกแอนตี้"
ผมโทรหาแม่ผม
ผมพูดว่า "โจสมิธ...
1355 เหรอ"
เธอถามว่า "แกรู้ได้ยังไง"
ผมบอก "ชื่อกับรูปโปรไฟล์ก็คือแม่"
และเธอก็ "โอ๊ย เทอร์รี่!"
ซึ่งหมายความว่าแม่ผมเปิดบัญชีทวิตเตอร์
กับเพื่อนวัย 79 ปีที่ชื่อเทอร์รี่
และเทอร์รี่เป็นคนสั่งการ
ทุกคน ขอบคุณมากนะ สนุกมากเลย
ราตรีสวัสดิ์ครับ
คำบรรยายโดย เบญจพร กวินทร์