Hey guys, gusto ko lang ipaalam sa inyo
Downloaded from YTS.MX
Natapos ko ang karera ngayon.
Ito ang pinakamasamang panahon na naranasan ko sa lahat ng lugar
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ironmans nagawa ko na.
Gusto ko lang sabihin sa inyo, mahal ko kayo
at lahat kayo ay itinulak palabas
at hindi man lang magsisimula ang karerang iyon ngayon.
Kaya't muli, ang iyong ama ay isang hayop
at mangibabaw sa iyo sa anumang pisikal na kaganapan na gusto mo
upang subukang makipagkumpitensya sa akin.
Pero alam mo na yun.
Anyways, magkita na lang tayo bukas. mahal kita. paalam.
Ano ang binubuo ng iyong morning routine?
Uh, bumangon ako, gumawa ng isang set ng 25 pushups, simulan ang aking tee,
gumawa ng isa pang hanay ng mga pushup, simulang suriin ang email,
social media, isa pang hanay ng mga pushup.
Tinatala ko sila sa isang maliit na notebook.
Mayroon akong isang taon na ginawa ko muli ang 86,000 sa kanila,
paggawa ng kaunting negosyo, mabilis na hanay ng mga pushup para magpatuloy,
pagkatapos ay maghanda upang lumabas at gawin ang aking ehersisyo sa umaga.
Nakatanggap ako ng death threat, dalawang tao na talagang nagbabalak
para patayin ako noong nakaraang taon.
True story na pinangalanan ang running path na tinatakbuhan ko
at literal na nagsasalita tungkol sa pagsaksak sa akin
at pinagmamasdan akong duguan hanggang mamatay.
Hmm. Dinala nito ang hate mail sa ibang antas.
Ni-report ko na nangyari tapos, ah, labas na ako.
May iba pa akong dapat gawin.
Sa wakas sa programa, si Todd Crandell.
Sa isang yugto, nalulong siya sa droga at alkohol
at nakatira sa kanyang sasakyan.
Simula noon ay binaliktad na niya ito.
At nag-set up siya ng sarili niyang programa na tinatawag na Racing for Recovery,
na tumutulong sa mga adik sa Ohio, sa Amerika.
Todd, maraming salamat sa pagtitiyaga.
Hinihintay namin na makausap ka namin sa programa.
Ito ay hindi kapani-paniwala para sa iyo na, na sumali sa amin.
Alam kong masaya kang ibahagi ang iyong kwento.
Sa palagay ko ay hindi makatarungang hilingin sa iyo na isa-isahin ang bawat detalye.
Ngunit sabihin sa amin nang kaunti ang tungkol sa ilan sa mga hamon
na iyong hinarap bago mo binago ang iyong buhay.
Ang mga hamon na hinarap ko, uh, bago ang pagkagumon
at sa panahon ng pagkagumon, ako ang nakaligtas sa pagpapakamatay
ng aking ina at tiyuhin, kapwa sa kanilang pagkalulong sa droga
at pati narin yung survivor ng tita ko na nawalan ng suicide due
sa kanyang pagkalulong sa pagkain.
Naniniwala ako na ginagawa ng mga taong lumalaban sa pagkagumon
upang makayanan ang ilang uri ng trauma.
At gaya nga ng sabi ko, sa murang edad pa lang ay nawalan ako ng nanay.
At sa kabutihang palad, nakaligtas ako sa sarili kong 13 taong pagkagumon sa droga.
At ngayon, narito ako sa loob ng halos 30 taon, na matino
at paglilingkod sa iba sa pamamagitan ng karera para sa pagbawi.
Ang buong programang ito ay talagang isang higanteng extension ng aking kwarto
at ito ay musika at palakasan.
Kaya pag may nakita akong banda sa wall namin
o isang autograph jersey, lagi kong iniisip
kung gaano karaming trabaho ang napunta sa larawang iyon sa pagkuha.
Kaya hindi, tingnan mo ako, kasama ko si Ozzy Osborne.
Ito ay, gusto mong malaman kung ano ang kinakailangan upang magkaroon
yung picture na kinunan kasama si Ozzy.
At kung ano ang naging usapan ko
kasama si Ozzy sa kahinahunan ay, iyon ay isang cool na bagay.
Hinahangaan ko ang mga taong nanaginip at lumabas
at ginawa itong realidad.
ginagawa ko kasi yun. Hindi ako umupo at nagreklamo.
Gumagawa ako ng mga bagay-bagay at marami akong ginagawa.
At hindi iyon angkop sa mga tao,
ngunit ito ay umupo nang maayos sa mga taong binibilang.
Sige, Lahat, gusto kong sabihin mo ang iyong pangalan
at isang salita na naglalarawan sa sakit.
Iiwan mo ang iba kung hindi ka pa buhay ngayon.
Mga anak ko, masasaktan sila. Oo.
Dahil sila, tulad ng sinasabi ni Rachel, ay madarama
na hindi sila naging mahalaga
at mga bagay na tulad niyan para manatiling buhay ako.
Oo. Ngunit kapag naiisip ko ang iba pa sa aking pamilya,
Gusto kong sabihin na gumaan ang loob.
Mm-hmm. Wala na talaga akong naging pasanin
at walang naidulot kundi kahirapan.
At, ako
walang suporta para sa pag-ibig
o pagtanggap ng sinuman sa aking pamilya maliban sa akin
dalawang pinakamatandang anak.
Kaya sila, sa tingin ko sa karamihan,
magaan ang pakiramdam ng aking pamilya
na hindi na ako magiging pabigat sa kanila.
Lupon.
Una sa lahat, pupurihin kita sa iyong lakas ng loob
para magsalita ng ganyan.
At tatanungin kita nang may paggalang, sa pagtatapos
ng grupo ngayon, magagawa mo ba ang iyong makakaya
para baguhin yun?
Alam mo, Joe, gusto kong sabihin sa iyo, tulad ng, kung sa tingin mo
na walang masasaktan kung ikaw,
alam mo, nandito na tayo.
Parang dito lang.
Well, paano, tumingin sa iyo tuwing umaga, tao.
Parang malaking teddy bear.
Mahal kita ng buong puso ko. Oo. Ang hirap kaya.
'Cause right now the, buo nilang opinyon
sa akin ay ako ay duwag at ako ay mahina
dahil hindi ako nagbibigay para sa aking pamilya.
hindi ako ganun.
Iyon lang ang paraan ng pagpapatakbo ng aking pamilya.
Kung hindi ka nagbibigay, wala ka talagang halaga.
Paano ang aming, maaari kang pumunta?
Ngunit sa aming komunidad, nararamdaman kong mahal ako. Pakiramdam ko ay pinapahalagahan ako.
Hell yeah. salamat po. Oo.
Okay. Amen.
Tama. Nag-aalok kami ng isang paraan sa espirituwal, emosyonal,
physically, psychologically, lahat sila
upang makuha ang mga tao kung saan sila nararapat, na mabuhay
na may panloob na kapayapaan
at pagnanais na makamit ang anumang bagay na kanilang iniisip.
Ang tradisyonal na paraan ng paggawa ng mga bagay ay pumunta ka sa detox
sa loob ng 30 araw at lalabas ka
at pumunta ka sa mga pulong ng grupo ng suporta at gumawa ka ng 12 bagay
at magiging maayos din ang lahat.
At hindi ito gumagana para sa lahat.
At noong papunta ako sa 12 Steps, nakaupo ako sa isang kwarto
na puno ng usok ng sigarilyo, pinag-uusapan ng mga tao
kung gaano sila kalasing sa tuwing nakakarinig ako ng maraming kalungkutan
at kalungkutan at hindi labis na pananabik.
Hindi ako naging matino para maging miserable.
Naging matino ako para mabuhay ng buo
at hanapin ang layunin ng aking buhay.
At mayroon akong,
Ang pangalan ko ay Julie Irman
at ako ay katulong ni Todd Crandall sa Racing for Recovery.
Ang trabaho ko ay mag-iskedyul, gumawa ng anumang aspetong administratibo,
makipag-ugnayan sa mga tao para sa mga podcast,
gawin ang flight itinerary, paggawa ng aming delta.
Trabaho ko lang naman na mapadali ang trabaho niya.
At saka si Hall Kona, eksakto siya
kung ano ang kailangan niya kapag siya ay pupunta
sa pamamagitan ng kanyang paggaling sa simula.
Siya ay isang halimbawa ng grit at pagmamaneho
at pakikiramay
at lahat ng iyon para ipakita sa mga tao na okay lang maging vulnerable.
Okay lang, para sabihing broken ka.
Okay lang humingi ng tulong.
Ito ay applaudable, ito ay uh,
Ewan ko, sinusubukan ko,
Siya ay may lakas ng loob na gumawa ng isang bagay tungkol dito,
o sa tingin ko ay hindi ko ginagawa.
Kumonekta ako sa aking mala-kristal na simbolo.
Ikinonekta ko ang lahat ng limang posisyon ng kamay.
Ikinonekta ko ang lahat ng tatlong sentro ng enerhiya.
Kumonekta ako sa aking mala-kristal na larangan ng enerhiya.
Wala ako sa isang coven. Ako nga, mas nag-iisa akong mangkukulam.
And what I mean by witch means nagpa-practice lang ako ng energy.
Hawak ko ang space. Tanong ko sa isang lugar ang vibration
ng mastery sa aking indibidwal na mala-kristal na larangan ng enerhiya.
Kaya kung gusto kong magkaroon ng espasyo para sa iyo,
Gusto ko lang sana, gusto kita
na nasa mas mataas na dalas,
mas mataas na vibration ng pag-ibig o kung ano pa man.
At isipin mo na lang. Lahat ng ito ay intensyon.
Alam mo, napakalakas ng ating isip.
Gumagamit lamang kami ng isang, ngunit isang napakaliit na porsyento nito pa rin.
Ang lahat ay nagmumula sa intensyon.
Kaya kung may intensyon akong magkaroon ng espasyo para sa iyo
at kung ikaw ay nasa isang ligtas na lalagyan, gagawin mo.
Nagdadala siya ng pakiramdam ng kapayapaan, katahimikan.
At anuman ang aking pinagdaraanan,
parang safety net.
Ang kanyang pagiging doon ay ginawa ang paglalakbay ng ano ba
ng mas masaya at mas mapayapa.
Mayroon akong, marami akong natutunan sa pakikipagtulungan kay Todd
at narito sa Karera para sa Pagbawi
kasi sobrang sakit.
Ngunit mayroon ding maraming kagandahan sa likod nito.
May kagandahan sa breaking.
Akala natin noon ay normal ang pang-aalipin.
Iyon ay isang normal na bagay na dapat gawin.
Dati kami, hindi pa katagal, wala
ang kakayahang bumoto ng mga kababaihan.
Norm naman noon.
Balang araw magbabalik tanaw tayo bilang isang lipunan
kung ano ang ginagawa namin sa mga hayop
at mahiya sa ating sarili.
Ayokong maging bahagi ng pananakit sa sinumang inosenteng nilalang.
Hindi ko ito magagawa sa aking sarili.
Kaya pupunta ako sa grocery store, bumoto gamit ang aking pera,
nagbabayad upang patayin at pahirapan at pagsasamantalahan ang isang hayop.
At halos pakiramdam ko sa sandaling iyon ay hawak ko na ang kutsilyo
sa lalamunan ng hayop na iyon.
Naging bahagi ako noon. Ako ang nagdulot ng sakit na iyon.
At hindi na ako makakabalik at ayusin iyon. Hinding-hindi ko iyon mapipigilan.
Kaya ano ang pinakamagandang gawin?
Isipin kung paano ako makakatulong
at maging mas mabuting tao sa hinaharap.
And my why, right?
Hindi kailanman dapat gumawa ng pinsala sa anumang inosenteng buhay na nilalang,
anumang nilalang na may damdamin.
Sinira nito ang kasal ko.
Nasira ang maraming relasyon
kasama ang aking pamilya at aking mga kaibigan.
Kailangan kong mapagtanto na hindi ito isang bagay na kailangan ko
to take personal na demonyo
na pinaglalaban ng lahat.
Kaya sa tingin mo lahat ay dapat maging vegan?
Oo, ginagawa ko. Talagang. nang buong puso. Walang alinlangan.
Kaya dahil mahal na mahal ni Todd si Chipotle,
Sa tingin ko, i-sponsor ka nila.
Gustung-gusto ko ito kapag nakuha ko ito sa paraang gusto ko sa labas.
Mm-hmm. Hindi ako mahilig pumasok doon na naghihintay ng gusto ko,
nakikita ko ang nakikita ko doon. Sige.
Kailangan mong lampasan ang lahat ng pagpatay
bago ka makarating sa mga gulay.
At pagkatapos ay makikita mo ang mga taong dumarating sa likuran ko na papunta,
Gusto ko ng heart attack dito
at ang cardiovascular disease dito.
Ang dami nilang kinakain
at pagkatapos ay nasa sopa sila at na-coma
at pumunta sila, oh, para iyon sa, ano ito,
tryptophan at ang Turkey.
tama? Para sa akin, parang hindi,
ito ang patay na bangkay na iyong inilagay,
at dagdag pa na kumain ka bilang tinapay, alam mo ba?
At kumain ka ng mga bagay na ito.
Ikaw ay tulad ng, Hoy tao, na gustong pumunta para sa isang o tumakbo
o matuto ng isang bagay na matalino?
Gumawa ng isang bagay. Ang isang bagay na hindi ginagawa ng vegan na kumakain ng vegan ay
bawasan o dagdagan ang aking pasensya.
Tara kain na tayo.
Gusto mo ng tubig? Oo naman, pakiusap. Salamat sa paggawa nito.
Oh, sige.
Bumili kami ng pagkain nung isang araw
at dumaan kami sa checkout line
at sinabi ko sa aking puwit, bukong-bukong, panoorin, sila ay magtatanong
para sa isang kotse at isang sigarilyo.
Dumaan kami doon and ladies like, can I have a carton?
O anuman? And my buddy's like, paano mo nalaman yun?
Ako ay tulad, tingnan ang cart, tao. Mm-hmm. alam mo,
Nakakatuwang pagsama-samahin ang kwento sa tuwing makakakita ka ng a
kariton sa grocery store.
Ang ehersisyo at nutrisyon ay ang katalista ng lahat ng iba pa
na ang buhay ko
at kung ano ang pinaniniwalaan ng Racing for Recovery ay binuo.
Kung mag-eehersisyo ka
at pagkatapos ay sundan ito ng masarap na pagkain,
hindi lang mas malamang na magkaroon ka ng magandang araw,
kakayanin mo
sa anumang bagay kung ito ay isang masamang araw.
At iyon ang dahilan kung bakit ang mga tao ay bumalik at gumamit muli ay
'dahil hindi sila namumuhay ng magandang pamumuhay na nakakatulong sa kanila
upang makayanan ang emosyonal na paghihirap.
Iyon ang dahilan kung bakit sinipi ng mga tao ang relapse, na hindi namin ginagamit
ang salitang iyon hanggang ngayon.
Noong 2023, nakagawa na ako ng apat na Ironman event
at sa tingin ko nakaiskedyul akong gawin ang 14.
Ang Ironman ay isang 2.4 milyang paglangoy, 112 milyang bisikleta,
at isang 26.2 milyang pagtakbo.
At tandaan na nakaupo sa aking basement
naghahanap lang sa internet, at nag-sign up lang ako para dito.
Hindi ko alam kung anong klaseng bike ang bibilhin, anong klaseng sapatos
magsuot, wala.
Hindi marunong lumangoy.
Tinanong ko ang mga taong nakakaalam ng mga bagay na iyon
para tulungan akong gawin ito.
At pagkatapos ay lumabas ako at ginawa ito.
Ang aking unang Ironman,
Nobyembre 6, 1999 sa Panama City Beach, Florida.
Ang daming tao, again, akala nila literal na pumunta ako
mula sa detox hanggang sa pagpapatakbo ng Ironmans.
Ito ay isang anim na taong proseso. Anim na taon akong naging matino.
Ang euphoria ng pagtatapos ng layunin na iyon, ito ay kahanga-hanga.
At parang, oo, gagawin ko ulit ito.
Ayokong maging katulad ng iba. Yan ang drive.
Nakagawa ka na ng isa. Ako, gusto kong gawin ang 50.
Gusto kong gawin ang mga bagay na katulad ng mga tao,
banal na baka, tingnan mo iyan.
At gagawin nila ito para sa kanilang sarili.
Ako yung tipo ng tao, kung may gusto ako,
Gagawin ko ang lahat para makuha ito.
Sa tingin mo ba sa ilang antas ay maaaring ikaw ay gumon
sa pagpapatakbo ng mga sinturong bakal?
Ito ay isang adiksyon. Ito ay
ano ang hitsura ng malusog na pamumuhay,
at higit sa lahat, parang.
Kami ay nasa magandang Chattanooga, Tennessee.
Ikalimang beses, sa tingin ko nagawa ko na ang Yvette dito.
Gustung-gusto ko na ito ang ika-93 Ironman na nag-tutugma
sa pagiging matino ko noong 1993.
Iyan, medyo cool.
At muli, ang mga pagkakataong ito ay tila lamang
na mangyari sa lahat ng oras.
Kapag gumagawa ka ng mabubuting desisyon,
may mga pisikal na kahihinatnan
ng Ironman sa level na ginagawa ko.
Nagkaroon ako ng back issues. Nagkaroon ako ng punit na meniskus.
Mahigit isang taon na akong may sugat sa paa
na nangangailangan ng operasyon.
Akala ko may problema ako sa puso.
Ang toll na ito ay kinuha sa akin sa loob
ay malamang na hindi masyadong mabuti.
Ngunit karamihan sa mga bagay na ito, naniniwala ako, ay nararapat
sa emosyonal na pagpapagaling na kailangang maganap.
Naiintindihan ko pa rin ang pagmamadali.
At para sa akin, ang pinakahuling araw doon ay
kung saan ako payapa.
Walang nanggugulo sa akin. Gumagana ang katawan ko.
Tatangkilikin ko ang magandang lugar kung saan ako nakikipagkarera.
At pagkatapos ay mararanasan ko ang euphoric na pagtatapos sa,
ang ilang oras na dumating pagkatapos nito.
Diyos ko. Sa akin iyon ang hinahanap ko.
Ang usapan tungkol sa mga istatistika, kung paano sa pagtatapos ng araw,
anuman ang gawin mo, ang ilan sa inyo ay hindi makakarating.
At iyon ay kakila-kilabot. Itinakda ng BS ang iyong sarili para sa kabiguan.
Ni minsan ay wala akong narinig na malapit sa pagiging nandito.
It's, it's set up so everybody can make it.
Bahala na lang. Kung gusto mo ito ng masama,
Alam mo ang buong bagay na tumingin sa iyong kaliwa
at tumingin sa iyong kanan at hindi sila makakarating.
I go, b******t yan.
100% sa inyo ay hindi na kailangang gumamit muli ng droga.
At kaagad sa rip,
binigay sa akin ng mga tao ang tungkol dito sa klinikal na bahagi.
ano? Hindi mo masasabi yan.
Parang ako lang, gusto mo ba ako
para sabihin ulit? Eto na naman.
Ang oras ay walang kaugnayan pagdating sa kahinahunan. Tama.
Walang metaporikal na linya ng pagtatapos. Hindi namin nakuha ito.
Maaaring tayo ay may mahusay na kagamitan, mas mahusay na kagamitan upang tumakbo sa karera,
ngunit ang karera ay hindi natatapos.
Tama. Kaya maaari mong piliin na tumakbo kasama ang mga nanalo
at magpatuloy sa bilis na iyong nararanasan.
Maaari kang mag-sprint sa unahan at, at i-gas ang iyong sarili,
o pwede ka na lang tumigil.
Ngunit ang pagpili ay nasa iyo.
Nakita kong mahusay ang mga tao dito
tapos bigla na lang wala na sila dito.
Natuto na ako sa loob ng 22 taon ngayon
upang epektibong pamahalaan ang mga pananakit na iyon.
Kailangan kong pamahalaan ako at ang aking damdamin
at siguraduhing magaling ang ating mga tauhan
at nasangkapan upang harapin ang ilan sa mga hindi tagumpay.
Gayunpaman, ipinagmamalaki ko ang katotohanang mayroon akong 25 katao na nagtatrabaho dito,
at malamang 20 sa kanila ay mga kliyente dito.
Lumaki ako sa droga at alkohol.
Kaya iyon ay tulad ng karaniwan.
Alam mo, nai-stress si tatay,
magkakaroon siya ng balbas, umuusok siya ng damo.
At pagkatapos ay naisip ko na kailangan ko ng mga sangkap upang maging normal.
Namatay ang tatay ko at ang piniling droga ng tatay ko ay cocaine.
And in my mind, that was my way to feel close to him, was
gumamit ng cocaine.
At ang tatay ko ang pinakaunang taong nakasama ko
itinapat ng tatay ko ang tubo sa bibig ko at sinindihan
at sinabi sa akin kung kailan humihinga.
Kaya ilang taon ka na? 12 ako noon.
Naninigarilyo ka kasama ng iyong ama noong ikaw ay 12?
Oo. At humihithit ako ng sigarilyo. Ako ay halos 12 taong gulang.
Sabi ko gusto kong humihit ng sigarilyo.
At ang paraan ng tatay ko para hindi ako makuha
para humithit ng sigarilyo ay humihithit siya ng Marlboro Reds.
At sunud-sunod ang sigarilyo niya sa akin
at huminga hanggang sa nasusuka ako mula noon.
Gusto ng tatay ko, binigyan lang ako ng shots.
Tatawa-tawa siya kasi hindi ako makalakad.
Ang aking addiction ay nakuha sa akin sa kung saan ito ay tulad ng isang trabaho.
Walang pinagkaiba ang kwento ko. Ako ay ang mababang ng mababa.
Kapag kailangan mong titigan ang iyong pamilya sa mata
at sabihin sa kanila na hindi ka makakabayad ng renta dahil kakapunta mo lang
at ginugol ang lahat ng iyong pera sa isang crack, alam mo, iyon ay,
na nagtutulak sa depresyon na iyon nang mas malalim sa kung saan mo alam,
ikaw well, I screwed up this much, I might
pati na rin pumunta sa layo kasama nito.
Nasa pangangalaga ng kanyang ina ang aming mga anak.
Pumasok siya dahil nabitawan namin ang bola.
Ginawa niya kami ng pinakamalaking pabor sa paggawa niyan.
Alam mo, inaako ang responsibilidad na iyon para sa amin
tinanggap kami ng karera.
It boiled down to, kung hindi mo kayang alagaan ang sarili mo
at ang iyong sariling mga obligasyon,
paano ka mag-aalaga ng mga bata?
Ang aking ina at ako ay hindi kailanman nagkaroon ng tunay na malapit na relasyon.
At pagkatapos ay halos walong buwan na narito,
sa wakas binigay na sa akin ng nanay ko ang address niya sa tinitirhan niya
at pinababa niya ako doon para makita sila.
At pagkatapos ay sa pangalawang pagkakataon ng pagpunta doon,
ang nanay ko ay namatay dahil sa atake sa puso sa aking mga bisig.
Humingi ng popcorn ang anak ko.
Bumangon ang nanay ko, sabi, Samantha, halika rito.
Kaya lumabas ako, ang aking anak na babae ay nakatayo doon,
tapos bigla na lang daw nahihilo.
At iniisip ko na baka mabilis siyang bumangon.
At pagkatapos ay nagsimula siyang mahulog. at,
sorry, nagsimulang manginig ang nanay ko.
At, um, akala ko nagkakaroon siya ng seizure.
Kaya hiniga ko siya sa gilid niya
tinatawag na 911.
Nagtagal sila para makarating doon.
At nakarating na ako sa ospital,
pumasok sa kwarto.
Kulay ube ang nanay ko.
Iyon na siguro ang pinakamahirap na bagay.
Ipinakita nito sa akin na seryoso ako sa aking kahinahunan,
hindi kasi sumagi sa isip ko na gamitin.
Ano ang pumasok sa isip ko ay, kinukuha ko ang aking mga anak, alam mo,
sasama ang mga anak ko.
Nasangkot ang mga ipinakitang serbisyo at nagpa-drug test ako para sa kanila.
Nalampasan ko ito. At pagkatapos ay ginawa ko ang lahat sa mata ng korte.
Alam mo, gusto nilang mapanatili ko ang kahinahunan,
may mga random na screen ng gamot.
Ginawa ko ang lahat ng iyon.
Tatlong taon na akong magkakaroon ng mga anak.
At ito ay, ito ay naging isang karanasan.
Ang aking 8 taong gulang, ako ay tulad ng, oh, siya ay bata.
Hindi na niya maaalala.
Marami siyang naaalala kaysa sa kung ano,
alam mo, akala ko siya.
Ang, ang mga taong naririto,
hindi nila naiintindihan ang epekto
na mayroon sila sa akin mula sa isang motivational na pananaw.
Oo naman. Kapag may nakikita akong gumagawa ng isang bagay, para akong, oh,
kung ginagawa nila iyon, pagkatapos ay gagawin ko ito.
Ang pangunahing layunin ko ay subukan at manalo.
Pero sa paggawa niyan, gusto kong magawa ko
karera ang buong karera, pakiramdam ko ay may kontrol ako
sa mga nangyayari sa loob ng katawan ko.
Ayokong magkaroon ng kursong magpapakain sa akin.
At iyon ang nararamdaman kong nangyari sa nakaraan.
Ito ay palaging ang mga elemento, ang hangin, ang halumigmig,
at ang distansya sa ilalim ng araw na iyon sa loob ng walong oras at kalahati.
First year ako nag-compete
o kahit na narinig ang tungkol sa Ironman ay noong 1982,
actually 40 years ago.
Nakita ko ang triathlon sa tv.
Ito ay Wide World of Sports,
ang hindi kapani-paniwalang bagay na ito na tinatawag na Ironman.
Inilalarawan niya ang mga distansya, alam mo,
parang 2.4 milya mula sa daan
at 12 milyang bisikleta, sumakay ng marathon.
Walang paraan na magagawa iyon ng katawan ng tao.
Ayan, nakakabaliw. Nakakabaliw yan.
Pero habang pinagmamasdan ko itong mga tila ordinaryong tao na tumatawid
yung pambihirang finish line, natulala lang ako.
May magic tungkol dito
at isang bagay, isang bagay na tumatawag sa akin.
Natapos ko ang karera sa loob ng 15 taon bilang isang propesyonal
Anim na beses na kampeon sa mundo ng Ironman.
Ito ay isang napaka-pisikal na karanasan, ngunit ito ay ginawang posible
dahil nasa tamang espasyo ang isip mo.
Lahat ay may kanya-kanyang bersyon nito.
Bawat tao ay may kanya-kanyang kwento
ng, ng kanilang pinagdaanan.
At nakaka-inspire ang bawat kwento.
Alam mo, siya, galing siya sa ibang lugar kaysa sa a
maraming mga atleta, siyempre.
Alam mo, ginagamit ito bilang simbolo ng
kung ano ang magagawa mo kapag nalampasan mo ang adiksyon, kapag bumitaw ka
ng isang bagay na lubhang nakakalason para sa iyong katawan
at para sa iyong buhay at para sa iyong mga relasyon.
At sana ay gawin itong isang bagay na
ay isip blowing.
Nakipag-ugnayan siya sa akin tungkol sa pagtuturo, nabanggit
na gagawin niya ang kanyang ika-daang tao.
Ang mga taong tinuturuan ko.
Sinasabi ko sa kanila, ang tanging masamang lahi ay isa
kung saan wala kang natutunan mula dito.
Magkakaroon ng isang libong sandali kung saan
hindi mo alam kung kaya mo.
At pinapatahimik mo ang iyong isip.
At napagtanto mo, alam mo kung ano?
Ang mga hamon na iyon ay magiging mga sandali
na higit na nagpapayaman sa iyong buhay.
Ang pag-abot sa ika-100 na Ironman ay nangangahulugan
maraming bagay sa akin.
One being I'm, hinahanap ko ang tunay kong pagkatao.
Ipinapahayag ko ang aking tunay na sarili.
Kung makikinabang ka sa aking tunay na pagkatao, mahusay.
Kung nandidiri ka sa akin sa ginawa kong iyon, pasensya na sa nararamdaman mo.
Hindi ang problema ko.
Ano ang sinusubukan kong sabihin?
Bakit ako gumagawa ng isang daang Ironman? Ano ang punto?
Marami sa mga ito ay kung ano ang nais lamang marinig at maunawaan
at hindi matalo mula dito.
At tinanong ako ng Diyos, paano mo malalaman kung mayroon ka
natalo ang kahinahunan o natalo ang adiksyon?
At sabi ko, kapag namatay ka
ng mga natural na dahilan, nariyan ang iyong sagot.
Ginawa mo. Binabati kita. Hindi mo lang ito mapag-usapan.
Ngunit ang iba ay makikita ito.
Doon mo malalaman na ikaw ay nanalo hanggang noon,
hindi ka nanalo s**t.
Nasa labanan ka lang tulad ng iba.
Namangha talaga ako sa pagiging tao niya
at ang kaluluwa kung sino siya
dahil siya talaga ang tamang bituin sa lahat ng bagay.
Ang sakit ay nasa kadiliman. Isa itong beacon sa gabi.
Parang ako lang, nakikita ko, nakikita ko sa mga tao.
At para panoorin siya,
alam mo, may mga banta sa kamatayan, kailangan mong umalis
sa pamamagitan nito sa araw-araw.
Parang, magkano ang posibleng kunin ng isang tao?
alam mo? Ito ay, ito ay nagpaparamdam sa akin na ako
pinagdaraanan ko yan.
Oo. Pagod na akong masaktan sa mga bagay bagay
na sa tingin ko ay hindi ako dapat masaktan.
Ito ay, ito ay isang walang katapusang paglalakbay ng pagpapabuti ng sarili.
Kukunin ko ang lahat ng paghihirap para malaman iyon
ang ginagawa ko ay tumutulong sa ibang tao na nararamdaman ko.
I'll, I'll, I'll be there for that type of person. Kahit kailan.
Iyon ay isang tawag na gagawin ko sa panahon ng Ironman.
Hihinto talaga ako habang nasa Ironman para makipag-usap sa isang tao
sino ang nakakaramdam ng ganyan
na tumama sa isang chord.
'yan kasi, eh,
yan ang totoong ako.
Bumaba na sana ako sa bike ko at aalis, anong kailangan mo, pare?
Gusto ko,
Gusto ko, f**k ang lahi na iyon.
At kung papayagan lang iyon ng mga tao
and stop f*****g with me, marami pa akong magagawa
Karaniwan sa loob ng 30 taon, wala akong pakiramdam ng pagpapahalaga sa sarili.
Alam mo, ang trauma ko noon, walang nakakita ng halaga sa akin.
Lagi akong binubugbog. Palagi akong, alam mo, itinatapon.
Wala ako, walang nagmamalasakit sa akin.
So yun yung feelings of self-worth na nabuo ko.
Na walang ibang nagmamalasakit sa akin. Wala akong pakialam sa akin.
Hindi naman sa nagdesisyon akong magpakatino.
Huminto ako sa paggamit ng droga at wala akong nakitang dahilan para magpatuloy.
Sinubukan kong patayin ang sarili ko.
Ako ay nagpapasalamat, nagpapasalamat na ito, uh, ay hindi gumana
sa unang pagkakataon sa loob ng 30 taon.
Nakikita ko na ako ay isang mapagmahal, may kakayahan, nagmamalasakit
tao at lahat ga dammit.
Tulad ng, tumingin sa mga tao sa paligid ko.
Nag-aalala rin kayong lahat sa akin.
At iyon, uh, bago iyon para sa akin.
Masasabi kong mahal ko ang sarili ko,
na gumagawa ako ng mga positibong hakbang patungo sa mas magandang kinabukasan.
Ang lahat ay progreso lamang sa puntong ito.
Maaaring hindi ito nangyayari nang mabilis
bilang sa tingin ko ito ay dapat mangyari, ngunit ito ay nangyayari.
At nakikita ko ito araw-araw. Nakikita ko ang paglaki. Nakikita ko ang mga pagbabago.
Mas gumaan ang pakiramdam ko.
Malinaw kong iniisip na mataas ako mula noong ako
ay 13 taong gulang.
Kaya lang hindi ko na kailangang harapin kung sino ako.
At, uh, oo, ako ay isang tao na mayroon,
may dapat patunayan yan.
Ngayon.
I don't believe we ever get over
o huwag isipin ang tungkol sa ilan sa mga kakila-kilabot na bagay
na narinig ko kayong mga kahanga-hangang tao na nakaligtas.
Gayunpaman, naniniwala ako
na kapag itinigil mo ang pagsira sa sarili para makayanan
kasama ang mga kakila-kilabot na bagay,
binibigyan mo ang iyong sarili ng araw-araw na pagkakataong gumaling.
At kahit anong bersyon na nararamdaman mo ang pagpapagaling,
mukhang at, at ginagawa.
Kaya ang paniwala na hindi mo kailangang harapin ang bagay na iyon,
hindi yan ang ginagawa natin.
Iyon ang dahilan kung bakit ang mga tao ay patuloy na bumabalik
'pag hindi nila nakikitungo diyan.
Kaya, gusto kong gawing malinaw.
Ang karera para sa pagbawi ay buong pusong tungkol sa pag-unawa
ang epekto ng trauma.
Kung ano man ang trauma sa iyo, kung ano ang trauma
sa iyo ay maaaring hindi trauma sa ibang tao.
ayos lang yan. Ito ay hindi isang, ap*****g na paligsahan.
Ito ay ang pag-unawa sa mga puso at mga damdamin sa likod nito.
Magpakita ka sa akin ng isang tao na gumagamit ng droga,
Ipapakita ko sa iyo ang isang tao na tiyak na hindi gusto
sa kanilang sarili, malamang na hinahamak ang kanilang sarili.
At iyon ang aking kaso para sigurado.
Nagsimula talaga ang kasaysayan ng aking pag-abuso sa sangkap
sa hindi magandang pakiramdam bilang isang bata.
Emotionally, hindi tama ang pakiramdam ko.
I never felt good enough, parang hindi ako belong.
Alam kong hindi ako sapat na matalino.
Hindi ko akalain na maganda ako, wala pala.
Wala akong alaala sa aking ina.
Hindi siya naaksidente. Pinili niyang magpakamatay.
Sinabi niya sa lalaking ito,
kung magpapakamatay ka, paano mo gagawin?
At sinabi ng lalaki,
Itataboy ko ang sarili ko sa isang semento na pader
at kinabukasan ay lumabas siya at ginawa ito.
Kapag naputol ang ugnayang iyon sa pagitan ng isang magulang
at isang bata sa maaga, ito ay sakuna.
Ang aking unang pag-ibig ay hockey.
Naglaro ako ng goalie dahil gusto ko ang lahat
na nasa balikat ko.
Pumunta ako sa rink parang ganito ang ginagawa ko
at ito ay kung paano ko nakayanan
kung ano talaga ang nararamdaman ko sa loob.
At may mapapala ako dito. Nagustuhan ko ito.
Ang aking pinili na magsimulang uminom sa 13 ay ang unang bagay
na tinatapon ko.
Naalala ko ang unang inumin na iyon.
Hindi masyadong fit in, hindi puro pressure.
Na-curious ako kung ano ang lasa. Parang kalokohan.
Pero bigla akong parang, alam kong dadaan ako sa kalsadang ito.
At iyon na iyon. Sa tuwing maglalagay ako ng substance
sa akin, ito ay puno sa.
Hindi ako lumabas para uminom ng ilang beer kasama ang mga lalaki.
Hindi ako umiinom para magsaya.
Uminom ako para hindi magising.
Kinabukasan, nagkaroon ako ng lakas ng loob na mag-isip
na okay lang na gumawa ng cocaine sa isang school bus.
Pupunta sa isang hockey game.
Ako ang batang iyon at hindi
isipin na may mali dito.
Hindi ako nahuli. Sinabihan ako
at pinaniniwalaan sa pamamagitan ng awtoridad,
na nagpaalis sa akin sa kanilang institusyon,
Alam mo, sa kasagsagan ng aking pagkaadik.
Alam mo, ito ay ang lahat ng parehong crap.
Anumang bagay na maaari kong makuha sa aking mga kamay.
Quarter ounces ng cocaine sa isang weekend,
pag-inom ng dalawang ikalimang bahagi ng whisky sa isang araw.
Pumasok ako sa isang carryout
at bumukas ito ng 10, literal na kumakatok sa pinto,
10 na, buksan mo ang pinto.
Nakakagulat, binuksan ito ng lalaki, alam mo,
and I'm like, pasensya na tao.
Ako, ako lang, hindi ko ito kailangan, gusto ko ito, kailangan ko ito.
Para lang kumalma, alam mo, kahit pinag-uusapan ito, ito,
Ako, ayoko, pero it's, I guess it's relative
ang dami kasi ng kasamaan
na kinagigiliwan ko noon
at ang volume na ginagawa ko ay naaangkop sa volume.
Gumagawa ako ng sobriety. Ito ay ang parehong bagay na puno sa.
Kaya paano ka naging matino?
Naaresto ako para sa aking pangatlong lasing sa pagmamaneho.
Huminto ako sa dalawang dahilan. A, tapos na ako diyan.
At may makukuha ang BI sa buhay.
Hindi ko na ito nahawakan muli. Hindi kailanman nagpunta sa detox.
Itigil ang malamig na Turkey. Kaya binigay ko ang sarili ko
pagkakataong mabuhay.
At sa pamamagitan nito ay humantong sa karera para sa pagbawi, na
Ako ay sapat na masuwerte upang palibutan ang aking sarili sa mga tao
na mas mahusay kaysa sa akin na gumawa ng programang ito
mas mahusay kaysa sa naisip ko na maaaring mangyari.
Hindi dahil sa ginagawa ko. 'pagkat kung ano ang mayroon akong iba pang mga tao
kung sino ang mas magaling sa akin
Ang karera ang unang rehab na napuntahan ko nang mag-isa,
gustong humingi ng tulong.
Hindi sinabi na kailangan kong humingi ng tulong.
Walang gagawa nito para sa iyo.
Ang karera para sa pagbawi ay hindi magagawa para sa iyo.
Kailangang gusto mo ito. I love the simple fact that
Maaari akong maging isang buhay, humihinga na halimbawa
sa mga kliyenteng dumarating sa tindahan.
Na may kahinahunan, lahat ay posible.
Nakakita ako ng labis na kaginhawaan sa pagiging narito at pagbabalik
at ipakita ang talento na mayroon ako.
Gusto kong maglabas ng masarap na pagkain
dahil alam ko kapag ako ay nakaupo,
kung ano ang nararamdaman ko kapag ang isang tao ay nagsasama-sama ng isang kahanga-hangang
pagkain at talagang tumatagal ng oras at inilalagay ang pagmamahal dito.
Malaki ito, malaking bagay sa akin.
Mayroong maraming mga bagay sa labas upang sabihin
ito ay vegan sa grocery store.
Hindi ito malusog. pumunta pa ako
ng buong pagkain na nakabatay sa halaman na paraan ng pagkain, pag-aaral kung paano
upang lutuin muli gamit ang iba't ibang sangkap at bagay.
Ito ay, ito ay naging napaka-therapeutic.
Sa tingin ko lahat ay dapat maging vegan.
Namumuhay ka nang tama at kumakain ng tama o hindi.
Hindi iyon ang aking opinyon. Ito ay isang katotohanan.
Bakit ako ay isang mahalagang mapagkukunan sa lahat ng bagay?
Maliban sa pagkain,
Para akong isang napakatalino na indibidwal
hanggang sa lumabas na ang topic tungkol sa pagkain.
At saka ako ay tulala. gagawin ko
basahin ngayon mula sa Do No Harm ang aking alagang baboy na si Milo sa harap,
which he's making his movie debut here at some point.
Alin, uh, aling number book ito?
Ito ang aking ikaapat na libro.
Isa sa mga bagay na vegan dito sa lahat ng oras mula sa Non-vegan ay
the very ind animal lover end quote.
Paumanhin. Pero si Todd, animal lover ako.
Mayroon akong dalawang aso at mahilig din ako sa pusa.
Oo, isang milyong beses ko na itong narinig. Mahilig ako sa mga hayop.
At baka ikaw din.
Ang tanong, paano mo sila minahal ng buhay
o patay sa iyong plato o sa anyo ng naka-istilong sinturon.
Ang buong librong ito ay puno ng mga bagay na tulad nito.
Gusto niyo, gusto niyo maglagay din ako ng mga katotohanan dito?
Ibig kong sabihin, oo. Kahit anong komento ang gusto mong idagdag. Oo.
Narito ang isang nakakatuwang katotohanan para sa mga taong naapektuhan
ng kanser sa suso, na kumikitil ng buhay ng marami,
marami, maraming indibidwal.
Kung ang isang babae ay may isang serving sa isang araw, siya ay may 50% na mas malamang
mamatay sa kanser sa suso kaysa sa isang tao
na hindi kumakain ng mga produkto ng pagawaan ng gatas.
Iyon, iyon ay isang bagay na talagang tumatama sa bahay
baka kasi ginagahasa namin.
Uh uh, sa tingin mo paano sila nabuntis?
Doon sila nagse-sex sa field na may barkada
ng mga malibog na baka.
Hindi, minamanipula sila.
Alam mo, uh, butas ang kanilang mga gilid ng kanilang tiyan
at mga tao, alam mo,
paglunok ng anumang bagay sa pagbubuntis para mabuntis sila.
Hindi yun, ayaw nila ng ganun. Panggagahasa yan.
Ngunit gayon pa man ang mga tao ay literal na walang kaalam-alam
kung ano ang nangyayari.
Ang nangungunang 10 bagay na pumapatay ng mga tao araw-araw.
Lahat sila ay galing sa kinakain ng mga tao. Ngunit walang nagmamalasakit.
Napakalaki nito. Ito ay. Hindi ako makapaghintay. Ito ay mula doon.
Sila, eh, iyon ang bahay bakasyunan. Oo. Ngayong araw.
Ang kanyang panimulang bahay. Oo. Iyon ay isang pamumuhunan.
Kailangan ni Milo ng matitirhan maliban sa, I mean this is
kung ano ang mayroon siya noong una siyang nakalabas dito.
Itong maliit na shed, na maganda.
Ngunit kailangan niya ng mas malaking bahay. Isa siyang bougie pig.
Kailangan niya ng malaking lugar. Kaya binili ko sa kanya iyon.
Sa bahay namin siya nakatira. May sarili siyang kwarto, sariling kama.
Kaya medyo maganda ang ginawa niya. Wala na siyang alam
at siya, mayroon kaming mga pusa at, at mga aso.
Ngunit kailangan niya ang ganitong uri
ng kapaligiran dito, na mahusay.
May kapitbahay kami, siya ang nagsampa ng bagay na ito
kasama ang lungsod ng Sylvania.
Kumuha sila ng baboy. Kailangan mong ilabas sila. Kaya naglaban kami ng isang taon.
Umabot kami sa zoning department.
Sinabi ng tagapamahala ng pagpaplano na ang ordinansa ay hindi
pagkakaiba sa pagitan ng mga hayop sa bukid
at hindi tradisyonal na mga alagang hayop.
At ito ay isang kulay-abo na lugar.
Sinabi niya sa puntong ito ang pamilya Granta ay maaaring umapela
sa zoning board, na bibilhin sila ng mas maraming beses.
Isa siyang domesticated emotional support
Kaluluwa. Samantala,
Si Todd ay nagtatrabaho sa isang abogado
at may suporta mula sa higit sa 25,000 katao sa buong mundo
sa pamamagitan ng online petition. Ano
Ang ibig sabihin ba ni Todd Crandall ay sa Araw ng Turkey?
Kaya malaya akong magsasalita tungkol dito. Oo.
Gusto ko ang vibe ng Thanksgiving,
ngunit ang mga tradisyon nito ay ganap na bull crap.
Paano ka maupo sa paligid ng isang mesa
at magpasalamat kapag mayroon kang patay na Turkey
na inisip ng ilang henyo na magandang ideya na maglaman ng tinapay
ng tinapay sa kanyang asno at pagkatapos ay kumain ng asno ng tinapay sa labas
ng isang bagay na pinatay.
At nagpapasalamat kami para doon. Yun lang, pasensya na.
Nakakabaliw yan. Nakakabaliw diyan.
Paano mo gusto ang iyong bagong bahay? pare? Huh? Umupo.
Maaari mo bang umupo para sa akin? Umupo. Umupo ka. Umupo.
Ang isang tao ay maaaring manirahan sa bagay na iyon at maging komportable.
Mm-hmm. Ibig sabihin, nakatira ako sa kotse ko
kaya matutulog ako sa bagay na iyon.
Alam mo kung ano ang sinasabi ko? Sinugod niya ang dalawang tao
and they were like, anong meron sa baboy mo?
And I'm like, quit eating bacon dude.
Halika Michael,
halika dito.
Sinusubukan kong gawin ang alam kong tama. Oo.
Tingnan mo pa rin siya tatakbo. Mabuting bata.
At alam kong tama ang ginagawa ko.
Alam ko kung ano ang nagagawa ng karera para sa pagbawi. Tama.
At kung ang isang tao ay hindi gusto ito, hindi ito ang aking problema.
Matagal kong tinanggap iyon.
Marami akong pagkukulang, inaamin ko.
Ngunit ang Karera para sa Pagbawi ay nakagawa ng maraming kabutihan sa loob ng 22 taon.
At ang ilan sa mga bagay na iyon ay medyo katawa-tawa.
Gumagawa ako ng pagkagumon gaya ng ginagawa ko nang buo ang pagbawi.
Wala akong ginagawang half-assed, wala.
Kaya kinuha ko na ang antas ng pagsira sa sarili
at ginawa ko na lang itong tangke ng pagpapabuti sa sarili.
Hindi lamang para sa akin, kundi para sa ikabubuti ng sangkatauhan.
Kaya ito ay talagang mahalaga upang siguraduhin
na ito ay nagpapahusay sa iyong pangkalahatang buhay.
Mayroon silang personal na layunin
kung bakit gusto nilang tumawid sa finish line na iyon.
Ito ay tumutunog sa hamon, ito ay tumutulo
na may potensyal na pag-urong.
Susubukan ka nito.
Ang isa ay maaaring tumingin sa akin ngayon at nakita nila ang mga bagay-bagay.
Baka kung ano ang dina-drive ko, kung ano ang suot ko, kung saan ako pupunta.
Beats pagkuha ng isang hamburger out doon
at nakaupo sa isang, nakaupo sa labas doon sa lahat ng oras.
Nakilala si Duff McKagan mula sa Guns N Roses sa LA
Delta Club minsan.
Nakasalubong ko siya dati, kaya umupo siya sa tabi ko.
Para akong, Duff, anong meron?
Nakasakay na kami ngayon sa mga first class na pasahero.
Oo. Ito ay isang mas madaling paraan upang maglakbay.
Lahat ng ginawa ko ay parang nagkakagulo
kung sino ang nakilala ko, kung ano ang ginagawa ko.
At iyon ang nakakaabala sa akin noon. Ngayon mahal ko na.
'kasi kung kinakalampag ko ang hawla mo, tumingin ka sa salamin
at subukan at alamin kung bakit ko kinakalampag ang iyong hawla.
'di ko naman talaga sinusubukan si Kche. Marami pa si Lawrence,
Si Todd Crandall ay isa sa daan-daan
ng mga atleta na nagrerehistro
para sa 70.3 milya triathlon race sa Augusta Linggo.
Ito ang kanyang ika-98 na karera.
Hindi ako sa labas na nakikipagkumpitensya sa mga tao.
Wala na talaga akong pakialam sa oras ng pagtatapos ko basta
habang tumatawid ako sa finish line.
panalo ako
Pagsasanay para sa Ironman, Ohio ngayong taon.
Sa July na ako.
Medyo kinakabahan ako sa pagiging kalmado.
Ang umaga ng araw ng karera ang magiging pinakamalaking gawain ko.
Huwag maging flat kapag ikaw ay, kapag iniikot mo ang iyong katawan,
parang nasa scribble ang ulo mo.
Oo, tama. At ginagawa ko rin iyon noon.
Parang iyong, flat kind of chopping day ka lang.
Ito ay isang glide, alam mo, ito ay umiiral.
Ang pagtitipid din ng enerhiya. Ay oo.
Lahat ay nagtatanong sa kanilang sarili habang sila ay nagsasanay para sa isa
sa mga ito, bakit ko ba ginagawa ito?
At para sa akin, pinipilit ko lang ang sarili ko
kung ano ang naisip kong magagawa ko.
Hindi ako kailanman makakapit sa anumang bagay sa nakaraan.
Kaya nananatili sa isang bagay
and being consistent in it means everything to me.
Ngayon.
Iyon lang ang dahilan kung bakit ako nag-Ohio ngayong taon
Dahil si Shane ang may gawa nito
at gusto kong maging bahagi ng ginagawa niya.
At hindi ko rin alam kung anong numero
magiging para sa akin sa puntong iyon.
At wala akong pakialam doon.
It'll be his first, and I'm gonna be like, I was there
Galing sa adiksyon
at mapangwasak na pag-uugali sa paggawa ng isang bagay na tulad nito,
which is, I think the pierce form of love.
Kaya kong ibigay ang aking katawan sa paggawa ng lahat ng mga bagay na ito
pigilan ang pagbabalik sa anumang bagay
na muling makakasira sa aking katawan.
Noong ginagamit ko, parang sinusubukan ko
makamit ang isang bagay na hindi ko kaya.
Ibig kong sabihin, nagsimula ito bilang, alam mo, paninigarilyo,
ang pag-inom ng beer ay naging opiates
at pagkatapos iyon ay naging heroin
at pagkatapos ay i-crack ang cocaine sa heroin.
At iyon ay tungkol sa isang anim na taong pagkagumon sa opiate.
At talagang nagsimulang bumaba ang mga bagay
nitong huling pagkakataon
at sa huling pagkakataon na nagkaroon ako ng DUI, tinawag ang aking mga magulang
hindi kasi ako nagpakita sa court at mga sasakyan sa pangalan nila.
At tinawag ako ng nanay ko.
Naalala ko at tinanong ako
at sinabi ko sa kanya, alam mo, aktibong ginagamit ko
at iniligtas niya ang buhay ko noong araw na iyon.
Kaya niligtas ng nanay mo ang buhay mo.
Oo, papasok.
Naging tapat ako sa sarili ko
kung ano ang kailangan ko, kung nasaan ako.
At karera para sa pagbawi
nagbigay sa akin ng oras na kailangan ko
upang ilagay sa ilang tunay na trabaho sa aking sarili.
Sa tingin mo ba problematic yang Racy na yan
for Recovery hire ng mga nakaraang kliyente?
O sa tingin mo ito ay isang lakas?
Um, naniniwala ako na ito ay isang lakas.
Ibig kong sabihin, kung sino ang mas mahusay,
upang matulungan kang magamit ang programa
kaysa may dumaan dito.
oo,
Syempre. Alam mo, gusto ko
magsimula ng part-time,
ipasok mo lang ang paa ko sa pinto, um, grounded ka.
Maaaring mukhang maliit na hakbang, ngunit ito ay isang malaking hakbang para sa akin.
Alam mo, kakabalik lang.
Parang bumalik sa mundo.
Pinapanatili ba nito ako, alam mo, nagising sa gabi?
Inaalis ba ako nito sa pag-concentrate sa
ano ang sinasabi ng IOP?
Hindi ito. Kaya, alam mo, muli, kung ikaw,
kung magsusumikap ka
at ito, gaano man kaliit ang mga hakbang,
nag effort ka, nananatili kang nakatutok.
Alam mo, kung humingi ka ng tulong alam mong kailangan mo ng tulong
at alam mong makukuha mo ito,
Sa tingin ko, kailangang magkaroon ng turning point para sa lahat
kung saan ito ay panloob na nagbibigay sa iyo ng drive
para talagang baguhin ang mga bagay sa iyong buhay.
Realizing the fact na ayoko na ng ganito
at gusto ko ng mas mabuti para sa sarili ko.
Naalala ko ang tanong ng tatay ko,
kikita ka ba dito?
Mayroon kang apat na anak na pakainin? At sabi ko, balang araw gagawin ko.
Sa ngayon, hindi. Pero balang araw gagawin ko.
Nagsimula ito sa isang aparador.
Mayroon kaming tatlong linya ng telepono sa aking bahay noong panahong iyon.
Isang personal na telepono, isang telepono ng negosyo,
at isang hard line fax machine.
Nang tumunog ang linya ng Karera para sa Pagbawi,
Natuwa ako nang tumunog ang personal line.
Wala akong pakialam kung sinagot ko ito maliban kay Duff McKagan
tumawag sa akin mula sa Guns N Roses.
Astig yun. Ngunit, uh, ito ay labis na pag-aalala,
maraming pagkabalisa, minsan ilang depresyon.
Tinatakbuhan ko ulit ito palabas ng closet ko, nagmamaneho
sa isang simbahan, nag-aayos ng mga mesa tuwing Huwebes ng gabi,
ibinaba ito, ibinalik ang mga gamit sa aking sasakyan,
pagmamaneho nito pauwi, inilalagay ito sa, sa garahe.
15 taon ng paggawa niyan ng libre.
Kami ay nasa tulong ng gobyerno.
Kami ay nasa Medicaid, binuo ang aking kredito, nawala ito,
nagsampa para sa bangkarota, nagsimula muli, lahat ng ito
upang ipagpatuloy ang karera para sa pagbawi, pagpunta, pag-file ng mga papeles
para lumagda sa pagreremata ng iyong bahay.
magaspang yan. Pero parang ako, kunin mo. Isang bahay lang.
Bagay lang naman. Ang mga materyalistikong bagay na ito
na nawala ako sa daan, parang ako, ano?
lalaki? Ibig kong sabihin, oo, nakakainis o ano pa man,
ngunit ito ay isang bagay lamang.
Hinahanap ko ang panloob na kasiyahan ng
kung ano ang ginagawa ko at kailangang bayaran.
At mayroon itong. Kaya isa pang bagay iyon.
Kapag sinabi ng mga tao, oh, alam mo,
Todd's all about money or whatever.
Para akong, Uy pare, kinita ko ang lalaking ito.
Paano kung kumikita ako ngayon?
Lumabas at gumawa ng iyong sarili. Hindi ako makatiis sa mga freeloader.
Nakuha ko ang ilan sa kanila na nakapasok na
and out my life riding my coattails of what I've earned
habang dinadaanan nila ako sinisiraan.
Alam ko kung sino ang gumawa ng ginawa nila sa akin sa paglalakbay na ito.
At tingnan mo kung sino ang nakaupo dito na nagsasalita tungkol dito. Hindi ikaw, ako.
Kaya kunin mo 'yan at ilagay sa kung saan
na hindi makikita ng karamihan, pare.
Dahil nandito pa rin ako at wala ka.
Sige, gawin na natin. Upang kunin ang bagay na ito mula sa isang aparador,
upang makakuha ng pagkakataong magkaroon ng gusaling ito,
Nakaramdam ng kakaiba si Nat.
Alam ko sa araw na sinimulan ko ito, na ito ay magiging napakalaking.
Ako ay karaniwang may 90% ng pangitain kung ano ito.
Sa pamamagitan lamang ng paglalakad dito.
Ang aming hitsura ng gusaling ito ay hindi katulad ng iba sa labas.
At gusto ito ng mga tao.
Mayroong mga poster ng tagumpay sa buong lugar na ito.
Hindi ko kailangan ng sinuman na magsabi sa akin na sa tingin nila ay magaling ako.
maganda yan. Gaya ng sinabi ko kanina,
pero ako, hindi ako pumapasok dito hinahanap yun.
Parang tension breaker lang, relationship builder.
Iyon ang dahilan kung bakit ang mga bagay na iyon ay nasa itaas.
Nagkaroon kami ng aa, isang mindset
ng pagkakaroon ng lugar na ito ay tinatawag nating handa na palabas.
Sinumang lumakad sa pintuan anumang oras,
makikita nila itong nakatingin.
Para kaming hindi nagpapatakbo ng walis
bago pumasok ang lahat para linisin ito.
Ito ay sa lahat ng oras.
Hindi ako ang pinakamatalinong tao sa mundo,
ngunit ako ay napakatalino sa paglalagay ng mga tao sa paligid ko
na mas mabuti kaysa sa akin,
na makakatulong sa pagkuha ng kung ano ang nasa aking puso at kaluluwa
at gawin itong mas mahusay kaysa sa naisip ko.
yun ba yun? yun lang. Wow.
Walang sakit ang puso ko. Oo. Oo.
Ito ay nararapat sa isang round ng palakpakan, guys. Oo.
Magsimula sa isang magandang pagkakaibigan
at, uh, maglaro ng magandang partnership para sa mga darating na taon.
Todd. Talagang. maraming salamat po.
Pahalagahan guys, pahalagahan mo. Kung ano ang ginagawa niyo. Oo.
Lahat mabuti. Salamat sa lahat. Pagmamay-ari namin ang bagay na ito.
Pagmamay-ari namin ito. Wala kami. Wala kaming pera.
At tingnan kung ano ang nakuha namin. Iyan ay isang testamento ng kanyang sarili.
Ito ang sinubukan kong ipakita sa inyo guys gamit ito.
Sa kabila ng lahat ng nawala sa atin, ano ang masama?
Gusto mong gawin ang isang bagay at ikaw ay gumawa ng iyong asno.
Maaari mong gawin ang anumang gusto mo, kahit ano.
Kaya ito ay isang malaking araw,
99 Ironmans dito sa Boulder.
I love the, the emotions that I feel
dahil sa physical pushing na ginagawa ko sa katawan ko.
Ito ay isang, ito ay nagmamadali. salamat po.
Kung makakahanap ka ng ginhawa sa paghihirap na iyon
at pisikal na sakit na may sinasabi,
Hindi ako nakakaramdam ng pressure na gawin ito.
Nakakaramdam ako ng ginhawa.
Parang, oh, isa pa lang ang kailangan kong gawin sa mga bagay na ito
at pagkatapos ay maaari akong mag-chill out.
Daan-daang mga atleta ang nakipagkumpitensya sa karera ng Iron Man
sa Boulder kaninang umaga.
Ito ay isang kahanga-hangang kaganapan,
ngunit mas kahanga-hanga kaysa sa
ang lahi na iyon ay ang mga taong nakikilahok.
Denver Seven's, pakilala sa amin ni Christian Lopez
sa isang katunggali na gumagawa ng mahalagang milestone ngayon.
Sabi ni Todd Crandall,
ang kaganapang ito ay nakatulong sa kanya na malampasan ang mga taon ng trauma ng pamilya.
Nagmula ako sa 13 taong pagkagumon sa droga at alkohol.
Naging matino ako, uh, Abril ng 1993
pagkatapos matanggap ang aking pangatlong lasing na singil sa pagmamaneho.
Ang buhay ay tungkol sa paglilingkod sa ibang taong nangangailangan,
at iyon ang gagawin natin dito.
Sinabi ni Crandall na makikipagkumpitensya siya sa kanyang ika-100 Ironman race sa
Hawaii nitong Oktubre na nag-uulat sa Boulder.
Ako si Christian Lopez, Denver seven.
Hindi ko alam, pare. Ito ay, ito ay, uh, ito ay mahirap.
Ito ang pinakamahirap na bahagi tungkol dito. Ike.
Tumingin ako sa mga bangka, maaari ba akong lumangoy sa isang bangka
at iba pa, alam mo, at parang, okay,
pagkatapos ay pumunta sa susunod.
Nakapunta na ako sa ilang Ironman kung saan
maraming tao ang namatay
at sa tingin ko maraming tao ang maaaring makapasok dito
bago talaga dapat sila.
Tiyak na ang paglangoy, ang mga tao ay nagsisimula nang napakahirap,
nawalan sila ng hininga, nagsisimula silang mag-panic.
At doon sa tingin ko maraming tao ang nalunod.
Ang aking mga anak na babae ay kasama ko sa Ironman,
Wisconsin ilang taon na ang nakalipas,
at dalawang tatay ang namatay sa paglangoy
at hinihila nila ang mga tao palabas
at siya, alam mo, ang tatay ko, eh,
damn ay hindi inaasahan iyon.
Um, iyon, iyon, kapag ako, kapag tinitingnan ko ito mula sa
ang pananaw na iyon, ito, ito, ito, uh,
kinakabahan ako ng konti.
At pagkatapos ay ginagamit ko ito bilang pagganyak.
May kaunting pagkabalisa si Todd tungkol sa paglangoy.
Kung nakatutok ka sa isang aspeto ng mechanics
ng stroke, walang puwang sa utak mo para matakot.
Ang mantra na sasabihin mo
sa iyong sarili sa buong araw sa tubig
ay ang karagatan ay aking kaibigan.
Ang karagatan ay aking kaibigan. Ang karagatan ay aking kaibigan.
Ito lang ang, hey, maaari kang mamatay dito.
Alam mo, alam mo ba? Maaari akong mamatay sa paglalakad sa kabilang kalye.
Baka mamatay na ako sa heart attack ngayon.
Kung mamatay ako sa panahon ng Ironman, ipabalita ito.
I-promote ang karera para sa pagbawi at magaling kami.
Hindi ako mabubuhay sa takot, ngunit oo, ang mga tao ay namamatay.
Nag-aalala ka ba tungkol sa pagkamatay ni Todd sa panahon ng Ironman?
Hindi kailanman. Paano kapag siya ay tungkol sa
gawin ang swim portion?
Nag-aalala ka ba tungkol dito?
I never worry na baka may mangyari sa kanya.
Ganyan ang trabaho ko.
Alagaan mo siya para masigurado na hindi iyon,
Tinitiyak ko na, alam mo, ang kanyang larangan ng enerhiya ay naka-set up.
Inihanda na namin ang lahat isang araw bago ang karera.
Kahit ano talagang nagpapagaan ng buhay niya.
Ang sarap talagang makibagay sa isang tao,
kung saan maraming beses na siya ay may mga bagay na handa para sa akin
bago ko pa malaman na kailangan ko sila para sa sarili ko.
At iyon talaga ang nagsimula ng relasyon ni Ed.
Paano ko maaalis ang sakit mo kapag lumalabas tayo
sa Ironmans at bumiyahe, ginagawa ko ang mga iskedyul ng flight,
hotel, anumang bagay na kailangan niya, kailangan kong sabihin,
Medyo in tune ako sa kanya.
Marahil higit pa sa sinumang napuntahan ko sa aking buhay.
Sa tingin ko karamihan sa mga tao ay malamang na sabihin sapat na ay sapat na.
I would never tell him that, sobra na.
O tapos ka nang gawin ang mga ito.
Dahil iniisip ko kung ito ang magpapasaya sa kanya
at siya ay gumagawa ng anumang mga lason na kailangang gawin
ng doon, pagkatapos iyon ay isang positibong bagay.
Sa totoo lang, kinikilig ako sa paghawak niya ng mga bagay-bagay.
Kaya naman hindi ako natatakot
na may masamang mangyayari.
Ginagawa niya ang lahat ng iyon sa kanyang ulo, alam mo,
palaging may backup na plano.
Palaging may paraan para malaman ang isang bagay.
Kung may mangyari man sa kanya. Ano ang mararamdaman mo
Para matikman ang pakiramdam na iyon?
Ako ay ganap na masisira.
Paumanhin. magaling ka.
Mayroong isang tonelada ng mga motivational na kwento sa labas.
May nakalampas sa kahirapan
at nakamit nila ang isang mahusay na bagay.
Ano ang nagawa nito para sa sangkatauhan?
Ang kwento ko ay hindi tungkol sa ginawa kong Coke
at ngayon ako ay nagpapatakbo ng Ironman.
Iyon ay bahagi nito. Ang kwento ay kung ano ang ginagawa ko sa karera
para sa pagbawi at tagumpay niyan.
Yan ang kwento.
Hindi ako adik sa kahit ano.
Nakatuon ako sa isang napakaraming bagay na nagpapahintulot sa akin
upang mamuhay ng balanse, holistic na pamumuhay na kinagigiliwan kong mamuhay.
Hindi ako adik dito kapag nagdudulot ng sakit
sa ibang tao, problema yan.
Kapag nakakatulong ito sa ibang tao, patuloy na ginagawa iyon.
Empatiya, kababaang-loob, at pasasalamat.
Nakikiramay ako sa isang taong nakakakita nito
at nagseselos dito.
At iyan ay marami sa kung ano ito.
Maraming selos
and I'm like, dude, bakit ka nagseselos?
anong mali? Ano ang kailangan mo? Paano kita matutulungan?
'pagkat ginawa ko ang parehong bagay. Kinita ko ang lalaking ito.
Wala akong sinusubukang patunayan.
Hindi ko iniisip na sinusubukan kong ipakita kung ano ang maaaring gawin.
Kapag tumingin ka sa paligid at nakita mo kung nasaan ka, ikaw ay,
ikaw ay nasa hindi kapani-paniwalang lugar na ito na nilikha
ng mga bulkan.
Ito ay malawak at ito ay makapangyarihan.
At, at mararamdaman mo ang espiritu
ng isla na kalalabas lang ng lahat
iba sa ibang lugar
na ikaw ay, ikaw ay makikipagkumpitensya kailanman.
Anumang ibang lugar na mapupuntahan mo sa planetang ito.
At iyon ang nakakapagtaka.
Pagdating ko, nagpapasalamat ako sa isla
para kahit na nandito kapag mahirap
at mainit at mahangin at lahat ng iyon.
Parang ako, nagpapasalamat akong naranasan ang lahat ng pisikal na sakit na ito
sa ngayon dahil ito ang espirituwal na gantimpala sa dulo
na lahat ng pisikal na paghihirap, kung gugustuhin mo, ay katumbas ng halaga.
Ngunit kapag inilagay mo ito sa pananaw, mayroon
napakaraming hindi kailangang pagdurusa na nangyayari sa mundo na
ang paghihirap ng isang Ironman ay wala.
Para akong nababaliw talaga. Dude, nakakahiya.
Napakahirap nito.
Sa tingin ko ang isa sa pinakamalaking piraso para sa ika-100 ni Todd ay
ano ang lampas diyan?
Anong mga aral ang natutunan niya sa paglalakbay na ito?
Ang bawat isa sa mga natapos na iyon ay kinikita niya,
siyempre mayroon kang iyong koponan ng suporta, pinapayagan ka nilang makakuha
sa panimulang linya, ngunit ikaw ito
na magdadala sa iyo sa linya ng pagtatapos.
Iyon ay 23 taon ng paggawa ng triathlon
na humantong sa isang ika-32 euphoric na pakiramdam.
Ito ay kahanga-hangang. Ganap na kahanga-hanga.
Ito ay lahat. At pagkatapos ay ilan
na akala ko ay magiging,
at isa pang dahilan kung bakit ayoko na ulitin,
ay dahil hindi nito makukuha ang parehong pakiramdam.
Kaya ano ang punto ng paggawa nito?
Nakagawa na ako ng 106 Ironman mula noong 1999.
Tulad ng ilan sa mga ito sa loob ng ilang taon.
Um, world championship isa mula sa St. George na sinuot ko.
Kung ano ang hitsura ko, isalin sa kung ano ang nararamdaman ko.
Ito ang suot ko sa Penn State.
May lumabas akong photographer.
Alam kong kukuha siya ng ilang mga larawan.
Hindi pa ako nagkaroon ng pula. Kumuha ako ng magenta bike. nakasakay ako.
Kaya nagvi-visualize na ako
ano ang magiging hitsura ng mga larawan
at iyon ang mga bagay na tumutulong sa akin na magpatuloy.
Sa susunod na taon, may gusto akong gawin
kung saan gumagawa ako ng isang tiyak na numero sa X bilang ng mga kontinente.
Gusto kong gawin ito kung saan ako pupunta
sa isang bayan na nakikipag-usap sa isang paaralan,
pagkakaroon ng vegan meal sa isang lugar, pagbebenta ng libro, alam mo,
meeting some whatever.
Kaya ang hook ng, Uy, dati akong gumagamit ng droga
at ngayon ako ay gumagawa ng isang daan, ang aking isang daan
at pang-anim na Ironman o anuman.
Iyan ang nagsimula sa lahat ng ito.
Kaya ang maliit na takot na binabanggit ko kanina, um,
Buong buhay ko, kinatatakutan ko sila, alam mo, hindi
na gusto kong sisihin ang anuman sa mga trauma at,
at mga pangyayari at kapaligiran,
ngunit ang mga bagay na iyon ay talagang maraming kinalaman
kung bakit ako naging taong ginawa ko.
Kung bakit nagsimula akong mag-isip sa paraang ginawa ko sa murang edad.
At hindi ko alam na ilagay ang alinman sa
na magkasama sa buong buhay ko.
Ilang medyo hindi magandang bagay ang nangyari sa akin sa murang edad.
At, um, itinakda nito ang aking isip na mag-isip nang iba.
At pagkatapos ay ang sambahayan na kinalakihan ko na may mapang-abusong ama
na din ang aking isip set sa isang, sa isang estado ng takot
at hindi sigurado sa lahat ng bagay at kahit ano.
At kaya kinailangan kong lumikha at mag-isip ng mga paraan para maging masaya
at ngumiti at huwag isipin ang mga bagay na iyon.
At, at ito, hindi ko naman talaga kasalanan
na nagsimula nang ganyan,
ngunit ito ay aking kasalanan sa isang punto.
Kung bakit ako nagpatuloy sa paggawa ng masasamang pagpili mula sa lumang mindset
at ang mga paraan na naisip kong protektahan ang aking sarili at mabuhay.
Ang lugar na ito dito ay nakatulong sa akin na tingnan ang lahat ng iyon sa isang bagong buhay
at ilagay ito kung saan ito,
ito ay tiyak na mas mahusay sa aking isip
at nilalabanan ko ang kanilang mga takot at hindi ko ito ginagawa sa aking sarili.
Alam mo, maraming tao sa paligid niyan
na tumutulong sa positibong kapangyarihan sa paligid.
Basta ang, ang bawat araw na nagiging malusog sa pag-eehersisyo
at, at araw-araw na kasangkot sa mga bagay na mabuti,
alam mo, ang banda.
At, at medyo ilang beses na akong sinabihan mula noong naging ako
dito, nakatulong sa mga tao ang mga sinabi ko.
Hindi ko kailanman nakita ang pagdating na iyon, hindi ko nakitang darating.
At kaya hindi ko maitago sa likod ng aking mga takot
and I can't, I can't entertain any negative thoughts.
Dahil kung gagawin ko iyon, sisimulan ko na lang patayin ang aking sarili
self worth ulit at babalik ulit ako doon.
Baka nandoon ako sa hindi ko gusto.
Gusto kong mabuhay ngayon at iyon ang dahilan kung bakit nananatili akong buhay ngayon.
Ay oo.
Ilang porsyento ng mga kliyente ang aktwal na nagpapanatili ng kahinahunan?
Masasabi kong 25%.
Sa tingin ko ang gusto nito
at ang aktwal na paggawa nito ay dalawang magkaibang bagay.
Ramdam ko, para sa kanila.
Ngunit naniniwala ako kung, kung hahayaan kong makaapekto ito sa akin nang higit pa sa iyon,
Hindi ko matutulungan ang susunod na tao.
Oo. Mayroong, ilang mga tao na ako,
Napanood ko ang pagdaan sa programa at, at umalis.
Tama. Kapag akala mo sila na,
gumagawa sila ng breakthrough.
At tama iyan. Pag tingin ko
na gusto nilang lumabas sa programa, maaaring may kung ano
napakalalim doon na hindi sila handa na harapin iyon.
Hindi ko ginagamit ang salitang kabiguan,
Ginagamit ko ang salitang hindi pa nagtagumpay.
At sa tuwing may hindi rin nakakagawa
permanente o hindi pa sila nakakagawa.
Ito ay nagpapaalala sa akin kung gaano ako nagpapasalamat na mayroon ako.
Nabasa mo ang tungkol sa mga taong namamatay
na dumaan dito at iba pa.
It's, it, you know, it breaks your heart really
kasi, alam mo, parang hindi mo sila maabot
para gusto nilang mapabuti ang kanilang buhay.
Nagtatanong ba iyon sa diskarte ng programa
o sarili mong diskarte?
Hindi naman. Hindi. Dahil alam ko kung ano ang ginawa nito para sa akin.
Alam ko kung ano ang ginawa nito para sa lahat ng uri ng kawani na nagtatrabaho dito
at lahat tayo ay may pagkakatulad.
Gusto namin ng pagbabago.
Gusto namin ng ibang paraan ng pamumuhay at natagpuan namin ito.
Ano ang ginawa ng karera para sa Pagbawi
para sa akin ay talagang naniniwala sila sa akin
hanggang sa nagsimula akong maniwala sa sarili ko.
Ginagawa niya ang mga bagay na nagpapasaya sa kanya, alam mo,
sa pamamagitan ng pagkuha sa kanya ng GED alam mo,
nagtrabaho siya sa mga gasolinahan sa buong buhay niya.
Hindi lang siya kontento kung nasaan siya.
Gusto niyang magpatuloy. Ano ang susunod kong magagawa?
Ang prosesong sinimulan ko
and then my mom ended up passing away and I got depressed.
Kaya yung tipong nawawalan ng motivation.
At pagkatapos ay sa wakas ay parang, alam mo kung ano,
hindi, kailangan kong tapusin ito.
At sinunod ko ang pangarap ko
and it means a lot na kasama ko kayong lahat.
Dalawang tao ang nawawala,
pero alam kong nandito sila sa puso ko and it means a lot.
Proud sayo ang mama mo. Mababa ang tingin niya sayo.
At nandiyan ako sa iyo sa lahat ng oras.
Alam mo, ito ay, nakikita ko.
Kaya limang taon na ang nakalipas mula sa pamumuhay sa gilid
ng freeway sa California para gawin ito,
ito ang tungkol dito.
Ginawa niya ang lahat ng ito sa kanyang sarili. Um, alam mo, motivation.
Ngayon ay hawak niya ang c, may hawak ng DCA.
Dalawang klase lang sa GED ang hinihintay ko
at ginawa ko ang natitira sa aking telepono
at ang aking telepono ay tamang screen, ngunit iyon ay dedikasyon.
I'd be trying to sleep doon siya nag-aaral, you know.
At hindi ako kailanman ay tulad ng, oh, ilagay ito, pumunta para dito.
Iyan ang kailangan, alam mo ba? Matulog
Ito. Uh, ano
ginagawa niyo ba? Pumunta ka dito.
Oh, kapamilya ka. Hindi mo ginagawa ang ginagawa mo
at hindi matawag na pamilya.
Akala mo hindi ka pamilya. Pareho kayong pamilya ni Julie.
Ikaw, proud ka sa akin, kaya ka umiiyak. mahal kita baby.
Ako, um, ito ay magiging pilay,
pero may mga pagkakataon, um, may Facebook ang nanay ko
and like the day that I graduated I messaged her
and kind of told her, you know, how good I'm doing.
At alam kong magiging proud siya.
Medyo balisa. Ang daming tao dito,
ngunit kami ay makakakuha sa tubig at ito ay pumunta oras mula doon.
Ang huling karera ay nagsimula akong sumakay ng isang bagay sa aking kamay
para matingnan ko ito Ngayon.
Nakahinga ako para sa paglangoy para sa bike at sa aking ina,
'dahil narito siya para sa karerang ito, kaya
talagang espesyal sa akin iyon.
Inaasahan ko ang isang nakakarelaks na paglangoy.
Inaasahan ko ang isang hindi mahangin na bisikleta at isang napakainit na pagtakbo
at sana makasama ko si Josh
at Shane kaya silang tatlo
sa amin ay maaaring tumawid sa linya ng pagtatapos nang magkasama.
Iyan ay medyo cool.
So parang all the way up
hanggang sa makapasok ka sa tubig, yun
parang it takes forever.
Ang pinakamahirap na bahagi para sa akin ay, kadalasan ay ang paglangoy.
May kaunting pagkabalisa,
pero off the hook ang drive ko
at ginagawa ko ito sa bawat oras
at pagkatapos ay sa sandaling iyon ay putok ng baril,
parang sinuntok mo ang iyong time card,
May mga tao sa tabi mo,
ang mga salaming de kolor ay fogging up, hindi makita kung saan ka pupunta.
Ang agad-agad, alam mo, malulunod ako.
Ito ay ang labanan o paglipad.
At pagkatapos ay kailangan kong paalalahanan ang aking sarili na magdahan-dahan
dahil malamang nagsisimula ako sa bilis
na hindi ko kayang panatilihin sa buong kurso.
Hindi ka maaaring magpakita dito at maging mga unicorn
at rainbows, alam mo ba?
Parang totoong karanasan ng tao ito.
Ito ay isang hilaw na karanasan.
Sa palagay ko sa isang personal na antas, makakatulong ito sa akin
magtakda ng mga bagong layunin para sa aking sarili
at sana maibalik din yan sa mga kliyente.
Sinasabi niya sa lahat na ang tanging layunin ko ay makumpleto,
para makumpleto ang paglangoy.
Kinumpleto ko ang bike, kumpletuhin ang pagtakbo,
at tumawid sa finish line.
Maraming beses sa panahon ng pagsasanay na gusto ko
sumuko, ngunit magpatuloy lamang
at ipinapakita sa sarili ko na marami kang kayang lampasan,
ang tagumpay na iyon lamang ay medyo mahalaga sa akin.
Medyo malaki ito kaya mahirap umatras
at tingnan mo minsan,
ngunit mayroon akong mga sandali kung saan kaya ko
para tingnan kung gaano kalayo na ang narating ko.
Ngunit maliban doon, kadalasan ay kung ano ang susunod
At iyon ang gusto niyang gawin sa buhay ay maging panalo.
Sinasanay niya iyon araw-araw at ang kanyang pagtitimpi
at ang kanyang physical fitness
at ang kanyang trabaho sa pamamagitan ng Karera para sa pagbawi
at sinusubukan niyang ibahagi pabalik kung ano ang ibinahagi sa kanya
and I'm very proud of him for that.
Para sa akin, pinapanood ang isang tao na umalis mula sa adik
kay Ironman, ang galing.
What I really enjoy is kapag inapply nila yun
pisikal na Ironman finish
at pagkatapos ay sa susunod na isa
ng self-improvement spirituality family.
Ganyan talaga ang Ironman.
Kumuha ng isang tao na literal na pumasok dito
may trash bag na puno ng damit
at pagkatapos ay panoorin sila tulad ng kanilang sarili, hindi gumagamit ng droga,
pakikipag-ugnayan sa kanilang pamilya.
Nakakamangha.
Ang pagkakaroon ng 16 na taon o higit pa sa pag-abuso sa sangkap
at ang mga mapanirang pag-uugaling iyon, ako,
Sa tingin ko ito ay kamangha-manghang, tama?
Hindi ako nagsusuot ng costume araw-araw
para magpanggap na isang tao.
Ako ang lalaking iyon.
Sa tuwing papasok kami para sa isang Ironman, ito ang trabaho ko.
Nagagawa kong ilatag lahat ng mga araw na ito
at lumikha ng kaunting vibe para kay Todd.
Ang lahat ng ito ay pinakintab
kaya maganda ang hitsura nila sa mga larawan. Ginagawang mabuti ang kanilang pakiramdam.
Sa tingin mo ba parang hindi karaniwan?
ako ba? Hindi, hindi naman. Hindi. Mm-hmm.
Sa palagay ko ay hindi ito pangkaraniwan.
Sa tingin ko ito ay bahagi ng pagtatakda ng vibe
at ginagawa silang mabuti.
Yeah, it's just, it's part of the presentation, di ba?
Gusto mong magbihis para sa tagumpay, gusto mong magbihis
kung ano ang nagpapasaya sa iyo.
Kapag nagbihis ka na at sinuot mo ang damit
at nararamdaman mo ang iyong pinakamahusay
at maganda ang hitsura mo, gagawin mo ang iyong makakaya.
You just have that ritual at ako, papasok na ako
at lahat, ito man ay isang hotel o isang Airbnb
at uri ng gawin itong isang tahanan.
Minsan may mga araw lang na nagkakaroon siya ng aa,
isang magaspang na paglibot at ang pagkabalisa ay pumapasok
at sa palagay ko minsan ay medyo may kakayahan akong malaman
kung ano ang kailangan niya bago niya ito kailanganin.
Ito ay isang maliit na bit ng OCD na iyon
na pumapasok paminsan-minsan.
Ito ay madaling gamitin. Ibig sabihin, sa tingin ko
kaya siguro natutuwa ako sa mga nakakapagod na gawain
buli ang mga oakley at ang kaunting pansin sa detalye
at ibababa ko na.
Lahat ng ginagawa ko sa umaga ay para sa akin sa simula,
pero alam kong makukuha ng ibang tao ang pinakamagandang bersyon ko
para tulungan sila, at iyon ang layunin ko.
Ngunit hindi ito para bumangon at mag-udyok sa mga tao.
Kaya kong gawin iyon mula sa sopa.
May gagawin ako para mapanatili ang mindset
na hinahangad ko araw-araw, anuman iyon.
Hindi ko sinusubukan na lumikha ng higit pang mga bersyon ng akin.
Sinusubukan kong kunin ang ginagawa ko na napatunayang gumana
at magkaroon ng isang tao na gamitin
na wellness para sa kanilang sariling wellness.
Ibang ball game yan.
Iyon ay kung bakit ako freaking awesome sa
kung ano ang ginagawa ko sa paglilingkod sa mga tao.
Alam ko ang s**t na ito. Hindi ko ito nabasa sa isang aklat-aralin.
Kaya naman kumonekta sa akin ang mga batang iyon.
Kaya dito nagsisimula ang aking buong bagay, talaga,
and ironically Saturday when I'm doing my hundred
at ika-11 Iron Man 53 taon na ang nakakaraan hanggang sa araw na ito
ang tunay kong ina ay nagpakamatay sa droga
at alak, pinapatay niya ang sarili.
I never grew up going, oh, oh my God, nagpakamatay ang nanay ko.
Kawawa naman ako, magco-coke na ako.
Yun, hindi yun ang mindset ko. Ni hindi ko nga siya kilala.
Wala akong alaala sa kanya.
Ngunit bilang isang 56 taong gulang na lalaki na isang lisensyadong tagapayo na nagtatrabaho
sa mga taong nakaranas ng trauma, maaari akong lumingon at,
at tingnan ang aking sarili bilang tatlong taong gulang na bata
and go, ano ba talaga ang naramdaman ng batang iyon?
Kaya kung napagdaanan mo na,
ang iyong mga magulang ay naghiwalay,
sa kasamaang palad ay pisikal na sinaktan ka
o ipagbawal ng diyos, sekswal
o nangyari na sa iyo, doon ako naniniwala sa isang pagpipilian
magsisimula ang paggamit ng droga.
Alam mo, kapag sumisinghot ka ng isang linya o kung ano pa man,
o kung anuman ang iniinom mo, pupunta tayong lahat,
pare, ang gulo ng buhay ko.
Sana magawa ko ito. Dapat ginawa ko iyon.
Ang ganyang klaseng usapan ay hindi ka madadala
kung ibababa mo ang bagay na ito
at kasama diyan, alam mo, ang aktibidad na kriminal
o kung ano man ang ginagawa niyo.
Kapag tumigil iyon, tulad ng sinabi ko kanina,
Binigyan mo lang ang sarili mo ng susi para gawin ang gusto mo.
Isang desisyon na huminto sa paggamit ng droga
at tingnan kung ano ang ginagawa nito para sa mga tao.
Iyan ay medyo masaya. At maaari kayong gumawa ng isang bagay tulad ng
na sa iyong sarili, sa iyong sariling paraan.
May sense? Oo. Magtanong ka sa akin. tapos na akong magsalita.
Ibig kong sabihin, ito ay isang pagkakataon, alam mo, upang makakuha ng impormasyon,
alam mo, tulungan mo ako sa aking paggaling.
Marami akong hindi natapos sa buhay ko
at lahat ng ginagawa ko, na ginagawa ko kumpleto, parang,
sige, tulad ng ginawa ko, ginawa ko ang trabaho
at alam mo, ito ay, ito ay nagtatayo ng pagpapahalaga sa sarili.
Nakakagaan ang pakiramdam ko sa sarili ko.
Madalas akong tumakbo, ngunit nabalitaan mong ginagawa mo ang lahat ng ito,
um, Ironmans at lahat
na naging dahilan upang gusto kong magsimulang tumakbo muli.
So I was gonna ask you like, like what should my process
na magustuhan, alam mo, sa huli ay gumawa ng kalahating marathon,
pagkatapos ay marathon, at pagkatapos ay umakyat
na may katulad na pagbawi at lahat ng iyon, alam mo ba?
Kaya sabi ni Suzy
na agad kong sinimulan ang pagtingin sa iyong sapatos
at ako, well, hindi ako tatakbo sa mga iyon.
Kaya kukuha ako ng sapatos
at pagkatapos ay maghanap ng mga wastong programa sa pagsasanay.
Pumunta sa isang tumatakbong tindahan, magpasya nang maayos.
Kung kailangan mo ng tulong, tutulungan kita diyan.
Magsimulang tumakbo at kung kailan mo gustong pumasok dito
or whatever, ipapakita ko sayo
isang bagay ang gusto kong ilabas ng mga batang iyon
ng mga ito ay sila ay may halaga.
Ang ginagawa nila ay hindi kung sino sila
at kung ano ang magiging sila ay kung ano ang nakatakdang gawin nila.
Medyo nagsasalita ako gamit ang aking puso bago ako mag-isip ng maraming.
At kahapon ako ay parang, ayoko,
hindi ko alam kung anong gagawin mo bukas.
Gusto kong tumakbo kasama ang ilang mga tao bukas
at hindi ko naisip,
Kakagawa ko lang ng Ironman three days ago.
Pagod pa rin ako, ngunit nagpakita sila
and I'm like, let's go.
Napakasarap tumakbo kasama ang mga lalaking iyon ngayon.
Pakiramdam ko ay iba lang ang paraan ng pamumuhay,
ibang paraan ng pamumuhay, alam mo,
moral na pinaninindigan mo.
Marami sa kanila ang gumagawa sa iyo na maging mas mabuting tao
at patuloy na maging mas mabuting tao araw-araw.
At iyon ay isang bagay na gusto kong gawin.
Alam mo, ayokong maging masamang tao ka,
gawin ang parehong bagay nang paulit-ulit.
Nagpakita siya ngayon, nakasuot siya ng bagong sapatos
at tinanong ko siya tungkol sa kanila.
Sabi ko, Uy, saan mo nakuha ang mga iyon?
At sabi niya, nakuha ko sila kahapon
pagkatapos ng usapan, na parang ako, wow,
Ang pagtakbo ay isang bagay na gusto kong gawin.
Pakiramdam ko ano ang mas magandang pagkakataon para gawin ito kay Todd?
alam mo,
Ako, I stress na ang masama ay tapos na
at ang kabutihan ay darating hangga't
dahil hindi ka gumagamit ng droga o sinasaktan ang iyong sarili.
Ayokong hinahangaan.
Gusto ko lang maging isang halimbawa kung ano ang maaaring maging.
Naisipan mo na bang magpakamatay?
Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko na naisip
ng doon.
Hindi ko rin gagawin, sasabihin ko
for 53 years malamang naramdaman ko
na sa ilang kapasidad
para sa higit sa kalahati.
Ibig kong sabihin, ito ay higit sa 50%.
Um, meron
naging masama talaga?
sasabihin ko, eh,
25% ng panahong iyon.
At naging mas masahol pa ba ito?
Alam mo, kung nasaan ka
pagkuha, ikaw ay
pagsasaliksik sa iyong pagpaplano, iyong,
Ang susunod kong tanong ay, bakit
hindi mo ba sinunod ito?
hindi ko kaya.
Dahil ba sa pakiramdam mo ay hindi pa tapos ang iyong trabaho?
Hindi, ito ay,
Hindi ko kaya dahil, uh,
Hindi ko kayang gawin iyon sa ibang tao.
Oo naman. Dahil hindi ko ito ibinibigay sa sinuman, sinumang nagsabi,
kita mo, alam kong hindi niya kaya.
Alam kong hindi siya aabot. F**k ka.
Malakas na bagyo ang tumama sa silangang baybayin
at masamang panahon, na humahampas sa gitna ng bansa.
Ang tropikal na bagyong Ophelia ay nagpagulo sa silangang baybayin.
Si Ophelia ay unang nag-landfall sa North Carolina nang maaga
Sabado, nagdadala ng 70 milya bawat oras na hangin
at pagbaha sa baybayin, binabasa ng mabagal na bagyo ang I
95 koridor
at mas maraming ulan gaya ng inaasahan mula sa New York City
patungong Boston noong Lunes, para sa isang mahirap na pag-commute sa umaga.
Alam mo, ang mga bagay na ito sa aking ina, palagi akong napaka,
uh, stoic tungkol dito.
Ako ay lumalaban tungkol dito.
Galit ako noon,
pero never talaga akong nagbreak down
at inamin lang na masakit,
uh, meron ako.
Galit na galit akong nakatingin dito
ang ginawa niya.
Iyon at ang pagkadismaya at pagtatanong kung bakit niya ginawa iyon.
Then through my addiction, I understand why she did that.
And through 30 years of being sober, I'm really trying
para yakapin ang ginawa niyan sa akin noong bata ako.
Kung paano ito dinala bilang isang lalaki
at ang potensyal na mayroon ako upang patuloy na gumaling
upang gumawa ng mabuti dito.
At bumababa na ang tubig ngayon dito sa Jones Beach.
Ngunit kapag tumaas ang mga antas ng tubig mamaya ngayon,
iyon ay kapag ang mga awtoridad ay nagbabala sa mga residente na mag-ingat
para sa mas maraming pagbaha sa baybayin.
At habang patuloy nating nakikita ang
Re para sa akin ito ay tungkol sa hitsura
kung ano ang nagawa ng kanyang kamatayan para sa mga tao.
Kung ang mga tungkulin ay binaligtad
at minamaliit ko ang aking mga anak na gumagawa ng ganito,
Gusto ko, gagawin ko,
Ipagmamalaki ko sila.
Gusto kong maalala ako bilang isang taong nagbigay ng lahat
na kailangan nilang gumawa ng isang bagay
mas malaki iyon sa kanila.
Ito ay hindi dumating nang walang maraming pagkawala.
Ang ilan sa pagkawalang iyon ay napakahirap,
ngunit sa tingin ko na ang pagkawala ay dapat mangyari upang ako ay tunay na yakapin
kung ano ang layunin ng aking buhay.
Tinatanong ako ng mga tao sa lahat, alam mo, paano mo ginagawa ang mga bagay na iyon?
Ito ay bahagi nito.
Gumawa ka ng isa, alagaan mo ang iyong katawan.
Ito ay mga compression boots
na nagpapaikot lang ng compression cycle sa aking mga binti upang, uh,
gumaling ka at gawin itong muli sa loob ng dalawang linggo.
At meron na naman ako. Diyos ko,
Nakakuha ako ng isa pa sa loob ng dalawang linggo.
Hesus.