Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΜΑΜΠΟΥΧΑΪ
Κυρίες και κύριοι, ο Ρεντ Ολιέρο!
ΡΕΝΤ ΟΛΙΕΡΟ: ΤΟ ΜΑΜΠΟΥΧΑΪ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΨΕΜΑ
Σας ευχαριστώ πολύ.
Πριν λίγα χρόνια δυσκολευόμουν να γεμίσω μια αίθουσα.
Αυτό το σαββατοκύριακο ξεπουλήσαμε τρεις παραστάσεις.
Τι λες τώρα! Σας ευχαριστώ.
Φοβερό.
Είναι μια αμήχανη στιγμή στην καριέρα μου. Νιώθω σαν ανερχόμενος, αλλά όχι ακριβώς.
Δεν είμαι σχεδόν διάσημος.
Θα το έλεγα "αβέβαια διάσημος".
Καταλαβαίνετε; "Αβέβαια".
Σημαίνει ότι είναι διάσημος, αλλά…
Το είδος του διάσημου που πρέπει να το εξηγήσεις στους συναδέλφους.
Αν είσαι αβέβαια διάσημος,
συμβαίνουν πολλά πράγματα στα οποία δύσκολα αντιδράς.
Όπως όταν περπατάς στο εμπορικό, και πετυχαίνεις κάποιον, τύπου…
Από τους Ben&Ben.
Αυτό ακριβώς. Ben&Ben.
Με μπερδεύουν με μέλος της μπάντας, επειδή για καιρό ήταν ο διάσημος χοντρός.
Ο χοντρός των Ben&Ben.
Δεν ξέρετε γιατί, έτσι; Δεν ξέρετε τον κανόνα.
Σοβαρά; Καλά, θα σας τον εξηγήσω.
Η φιλιππινέζικη σόουμπιζ έχει άγραφο κανόνα
μόνο ένας χοντρός τη φορά να μπορεί να είναι διάσημος.
Δεν υπάρχουν δύο διάσημοι χοντροί. Δεν έχει συμβεί ποτέ.
Μόνο ένας χοντρός βρίσκεται στην κορυφή.
Έτσι, πρόσφατα,
ο χοντρός των Ben&Ben έχασε βάρος.
Αδυνάτισε.
Δεν πληροί τις προϋποθέσεις πια.
Ναι, δεν έχει τα προσόντα.
Τον διώξαμε από την ομαδική στο τσατ.
Έχουμε την ομάδα "Χοντρές Διασημότητες".
Τον πετάξαμε αμέσως. "Έχεις νορμάλ δείκτη μάζας σώματος".
"Πόση πίεση, έχεις;"
"Γιατί είναι φυσιολογική;"
Οπότε, τον διώξαμε.
Τώρα υπάρχει ένα κενό.
Δημιουργείται ένα κενό εξουσίας.
Γίνεται μάχη επικράτησης ανάμεσα σ' εμένα και τον Νινόνγκ Ράι.
Έτσι;
Και ειλικρινά,
δεν ξέρω για σας, αλλά νομίζω πως ο επόμενος πραγματικά χοντρός διάσημος
πρέπει να είμαι εγώ.
Έτσι; Δεν…
Όχι. Κάνατε λες και σας πίεσα!
Λες και σας εξανάγκασαν.
Θα σας πείσω.
Δεν θέλω να σας πιέζω, εντάξει;
Όλοι οι διάσημοι χοντροί πριν από μένα,
είναι διάσημοι αναλόγως του πάχους τους.
Κατανοητό; Αναλόγως του πάχους.
Είναι διάσημοι μόνο λόγω του πάχους τους.
Όπως ο Μόντι.
Πώς λένε την μπάντα;
"Πώς λένε την μπάντα σου, Μόντι;" "Mayonnaise!"
Ο Τζουν Σαμπαΐτον είναι διάσημος γιατί είναι γυμνός, μονίμως χωρίς μπλούζα.
Όλοι είδαν το πάχος του.
Η ζωή μου όλη.
Κάθε μέρα το κάνω.
Για εμάς τους χοντρούς είναι καθημερινότητα.
"Ας μαγειρέψουμε τραγανό pata".
"Ας μαγειρέψουμε βραστό με τραγανό χοιρινό και αίμα".
"Τραγανό kare-kare". Σωστά;
Θεέ μου, κάθε μέρα το κάνω.
Και μετά τα τρώω. Φοβερό.
Δεν κάνουν κάτι καινούριο.
Όλα αφορούν τους χοντρούς.
Πάντα…
"Έσκασα!"
Πάντα έτσι.
Φίλε, κοίτα εκεί.
Κοίτα έναν ποζερά, ρε γαμώτο.
Είμαι η απόδειξη πως όταν είσαι χοντρός, μπορείς να φοράς χρωματιστά.
Χρώματα. Ποιος άλλος το έκανε;
Πριν από μένα, οι χοντροί φορούσαν μόνο μαύρα.
Τώρα βλέπω
χοντρούς σε παραστάσεις που φορούν χρωματιστά ρούχα.
Φαίνεται πως αποκτάμε αυτοπεποίθηση.
Στην τελευταία παράσταση, ένας φορούσε μοβ!
Ένας χοντρός με μοβ!
Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να είσαι χοντρός
και να φοράς μοβ;
Βάζεις μοβ, βγαίνεις από το σπίτι. "Το Γκρίμας!"
Σωστά; Αλλά τώρα έχει αυτοπεποίθηση.
Σπάω τα όρια. Δείτε εδώ.
Δείτε αυτό το κατά παραγγελία σακάκι κιμονό που φοράω,
της εταιρείας χειροποίητων ρούχων, Wear Amu.
Βλέπετε πίσω το χειροποίητο…
ΜΑΜΠΟΥΧΑΪ
…κέντημα.
Φοράω παπούτσια Jordan, φίλε.
Αυτά είναι τα ωραία.
Αποδεικνύω σε όλους ότι το πάχος έχει αξία.
Όχι μόνο…
Καλά λέω;
Έτσι; Έχω…
Σε κάθε παράσταση, δείχνω σε όλους
ότι το πάχος έχει ιστορική και κοινωνική αξία.
Οι χοντροί συνεισφέρουν πολλά. Απλώς δεν το ξέρετε.
Δεν το συνειδητοποιείτε. Πολλοί αδύνατοι εδώ…
είστε προκατειλημμένοι. Λέτε να κυριαρχούν οι αδύνατοι; Όχι.
Επινοούμε ένα σωρό πράγματα που τα θεωρείτε δεδομένα.
Οι χοντροί επινοούν πολλά. Δεν το έχω ψάξει, απλώς λέω.
Δεν είναι απαραίτητη η έρευνα στις μέρες μας, άλλωστε.
Ακούστε με, όμως. Είναι εύλογο, έτσι;
Νομίζω πως αυτός που εφηύρε τις κυλιόμενες σκάλες είναι χοντρός.
Λέτε να τις εφηύρε κάνας κοκαλιάρης;
Ότι κοκαλιάρης εφηύρε την αυτόματη σκάλα;
Εσείς δεν έχετε πρόβλημα με τις σκάλες.
Ο πόνος και τα βάσανα γεννούν την καινοτομία, παιδιά.
Κάποια στιγμή στην ιστορία,
ένας χοντρός μηχανικός πάει με τα πόδια στον πέμπτο όροφο.
Είναι το όριο της παχυσαρκίας. Το ξέρατε;
Ο τέταρτος όροφος είναι το όριό μας.
Στον πέμπτο λέμε "Γαμώτο, θα πεθάνω".
Ναι, έτσι.
Οπότε, φτάνει στον πέμπτο.
"Πολύ κουραστικό.
Μια μέρα θα φτιάξω σκάλες που θα σ' ανεβάζουν μόνες τους".
Κι έτσι γεννήθηκαν οι κυλιόμενες σκάλες.
Ας ευχαριστήσουμε, λοιπόν, τον Πολ Τόμας Κυλιόμενο.
Τον εφευρέτη… Όχι, αλήθεια.
Ψάξτε το στο TikTok.
Όλα τα στοιχεία εκεί είναι.
Σωστά; Αλήθεια, μπορείτε να το ψάξετε.
Άλλη εφεύρεση των χοντρών; Δεν ξέρετε.
Κοκαλιάρηδες, ρε. Δέχεστε μόνο τη μέινστριμ προπαγάνδα των αδύνατων.
Σωστά;
Άλλη εφεύρεση χοντρών; Ο μπιντές.
Όλοι χρησιμοποιείτε μπιντέ, βλέπω. Μάλιστα.
Φαίνεται στα μούτρα σας ότι είστε του μπιντέ. Ξέρατε ότι τον εφηύρε χοντρός;
Αδύνατος θα τον σκεφτόταν; Εσείς τον φτάνετε τον κώλο σας.
Όλα τα φτάνετε, σωστά; "Είμαι λεπτός. Φτάνω τα πάντα".
Σωστά; Τι τέλεια ζωή…
που ζείτε.
Σιγά μην το σκεφτόσασταν εσείς. Χοντρός εφηύρε τον μπιντέ.
Κάποιος έκατσε, λογικά εφευρέτης.
Δεν φτάνει να σκουπιστεί. "Δεν φτάνω τον κώλο μου πια, τόσο που τρώω!
Ίσως μπορώ να εφεύρω ένα σωληνάκι ή ψεκαστήρα,
που θα μου ψεκάζει τον κώλο.
Θα μου καθαρίζει τον κώλο. Τέλος τα σκατά!"
Κι έτσι εφευρέθηκε ο μπιντές.
Ένα χειροκρότημα, λοιπόν, για τον Τζον Μπιντέ.
Ισχύει. Το έχουν στο TikTok, αλήθεια.
Τζον Μπιντές, ο εφευρέτης του μπιντέ. Όντως.
Υπάρχουν πολλές ακόμα. Πολλές.
Το αναπηρικό καρότσι.
Κάποιος χοντρός εφηύρε το αναπηρικό καρότσι.
Σίγουρα, βέβαια, την πρώτη φορά που οραματίστηκε το αναπηρικό καρότσι,
έφτιαξε καρέκλα με ρόδες για να μη χρειάζεται να σηκώνεται.
Ήταν χαρούμενος. "Παιδιά, την έφτιαξα. Δεν θα ξανασηκωθούμε για τίποτα!
Θα είμαστε καθιστοί συνέχεια. Πάμε εκεί".
Και μετά το είδαν άλλοι.
"Φοβερή ιδέα. Ό,τι πρέπει για ανάπηρους και τραυματίες".
Κι εκείνος είπε…
"Συμφωνώ!
Γι' αυτό την έφτιαξα".
Βοήθησε πολύ κόσμο.
Ένα χειροκρότημα για τον Γουέσλι Καροτσάκη.
Κάποιοι τον γκουγκλάρουν ήδη. "Είναι αλήθεια, άραγε;"
Θα νομίζετε ότι όλοι είναι ξένοι.
Ότι αναφέρομαι σε ξένους εφευρέτες.
Υπάρχουν και χοντροί Φιλιππινέζοι
που αναδείχθηκαν κι εφηύραν ωραία πράγματα.
Το ξέρατε ότι ένας χοντρός Φιλιππινέζος επινόησε τα σιλβάνας;
Ξέρετε τι είναι; Μερικοί αδύνατοι δεν έχετε ιδέα.
Βλέπω τη θλίψη στα πρόσωπά σας.
Γιατί δεν ξέρετε τα σιλβάνας. Μα είναι δυνατόν;
Σιλβάνας, κανείς;
Τα σιλβάνας είναι η φορητή εκδοχή του κέικ σανς ριβάλ.
Σανς ριβάλ που το τρως εν κινήσει.
Δεν έχω πρόβλημα με το σανς ριβάλ. Είναι υπέροχο επιδόρπιο.
Κανένα απολύτως πρόβλημα. Είναι καταπληκτικό.
Πεντανόστιμο. Κανένα θέμα.
Αλλά γιατί έπρεπε να φτιάξουν τα σιλβάνας;
Αυτό έγινε στο Ντουμαγκέτ.
Στο Ντουμαγκέτ. Αλήθεια.
Εκεί πρωτοέφτιαξαν το σανς ριβάλ.
Είστε ηλίθιοι! Δεν το ξέρατε;
Δεν το ξέρετε αυτό;
Όντως! Εκεί επινόησαν το σανς ριβάλ.
Είναι, λοιπόν, μια κοπελιά, η Μπερναντέτ Σιλβάνας.
Έτσι; Κοπέλα αυτήν τη φορά, για συμπερίληψη.
Μπερναντέτ, όνομα για χοντρούς. Πράγματι…
Έχει βαρύτητα αυτό το όνομα.
Έτσι;
Όταν είσαι άντρας και σε λένε Πάο Πάο…
είσαι προορισμένος για φάλαινα.
Κανείς δεν είπε ποτέ "Πάο Πάο, είσαι καλός στον στίβο!" Κανείς.
Ποτέ.
Κανείς δεν το ξεστόμισε ποτέ.
Πάντα λένε "Πάο Πάο, έχουν ανοιχτό μπουφέ σιομάι!"
Τέτοια πράγματα.
"Πού;" Όχι.
Ο Πάο Πάο.
Οι χοντροί χαρακτήρες μου είναι παρόμοιοι, αν παρατηρήσατε.
Δεν είμαι καλός ηθοποιός.
Η Μπερναντέτ Σιλβάνας, λοιπόν, τρώει σανς ριβάλ,
το τέταρτο κομμάτι της ήδη,
και την καλούν από το γραφείο "Επείγουσα σύσκεψη.
Βιάσου, γιατί περπατάς πολύ αργά".
Τα μεταφέρω αυτολεξεί. Ως ιστορικό γεγονός,
πρέπει να τα λέμε σωστά.
Οπότε, είπε "Μα…
Μα δεν τελείωσα ακόμα το τέταρτο κομμάτι σανς ριβάλ.
Πώς θα φάω… Όπα, μισό!"
Το έβαλε σε αλουμινόχαρτο σ' έναν δίσκο κι αυτό ήταν.
Φτιάχτηκαν τα σιλβάνας.
Ένα χειροκρότημα για την Μπερναντέτ Σιλβάνας από Ντουμαγκέτ.
Ναι.
Ένα χειροκρότημα για όλους, τον Πολ Τόμας Κυλιόμενο,
τον Τζον Μπιντέ,
τον Γουέσλι Καροτσάκη,
την Μπερναντέτ Σιλβάνας. Χειροκρότημα.
Τα πίστεψε κανείς;
Έστω κι ένας; Ωραία.
Δεν θέλω άτομα που πιστεύουν σε ψευδείς ειδήσεις.
Αυτό είναι αλήθεια.
Όχι επειδή είμαι χοντρός, αλλά…
αν έχετε δει παλιές μου παραστάσεις,
ξέρετε ότι πάντα έχω ένα κομμάτι
ή κάτι σχετικό με το φαστ φουντ Jollibee.
Δεν ξέρω αν το έχετε ακουστά.
Όχι επειδή είμαι χοντρός ή ελπίζω να μου δώσει λεφτά το Jollibee.
Αλλά, αν γίνει, δεν έχω θέμα.
Δεν με πειράζει.
Το Jollibee είναι η πιο χοντροφιλική αλυσίδα φαστ φουντ
σε όλες τις Φιλιππίνες.
Πράγματι.
Επειδή μόνο αυτοί έχουν επινοήσει
το Πακέτο Κοτόπουλο Τεσσάρων Τεμαχίων.
Τέσσερα κομμάτια. Ο τέλειος αριθμός.
Καταπληκτικός.
Έχουν συγκεκριμένη αγορά στόχο.
Πακέτο τεσσάρων τεμαχίων.
Είχαν πρόβλημα με τον αριθμό παλιά.
Δύο κομμάτια. Όχι αρκετά.
Έξι κομμάτια. Θα χρειαστείς και φίλο.
Καταλαβαίνετε;
Πέρα που είναι άβολο γιατί θα φάει μόνο τα δύο.
Καταλαβαίνετε;
Υποτίθεται ότι τα μοιράζεσαι, αλλά παίρνεις τα τέσσερα.
Είναι άβολο και για τους δύο.
"Θες κι άλλο; Πάρε, αν θες".
"Εντάξει. Σίγουρα μπορώ να το πάρω; Δεν έχεις θέμα;"
Γίνεται τέτοια φάση.
Με ρωτούσαν "Γιατί ενθουσιάζεσαι με το πακέτο τεσσάρων τεμαχίων;
Γιατί δεν παίρνεις δύο πακέτα των δύο", ρώτησε ένας αδύνατος.
Δεν καταλαβαίνουν οι αδύνατοι. Είστε ηλίθιοι.
Δεν το ξέρετε;
Δεν ξέρετε πως όταν παραγγέλνεις δύο πακέτα των δύο,
είναι δύο γεύματα;
Δύο γεύματα. Είναι πλήγμα στην αυτοεκτίμησή μας.
Είναι ψυχολογικό τραύμα.
Πας ταμείο "Τι θα παραγγείλετε, κύριε;"
"Δύο πακέτα κοτόπουλο των δύο".
Σου δίνει δύο κουτιά, δύο σετ μαχαιροπίρουνα.
Βλέπεις ότι είναι για δύο άτομα.
Πας στο τραπέζι σου.
Ο κόσμος σκέφτεται ότι έχεις παρέα. Όχι.
"Μόνος είμαι. Μην κρίνετε!"
Αφού φας το πρώτο, μια και είναι δύο,
στο άλλο κουτί είναι φρέσκο το φαγητό.
Και σκέφτεσαι "Να το φάω;"
Ενδίδεις, γιατί δεν έχεις χορτάσει.
"Θα φάω και το άλλο πακέτο των δύο".
Και παίρνεις τα καθαρά μαχαιροπίρουνα.
Είναι σαν μια νέα αρχή.
Κι ενώ τρως, σκέφτεσαι "Είμαι τόσο χοντρός.
Είμαι τόσο χοντρός!"
Αλλά τώρα υπάρχει το Πακέτο Κοτόπουλο Τεσσάρων Τεμαχίων.
Κάποιος στο Jollibee, στο Τμήμα Έρευνας κι Ανάπτυξης,
έκανε καλή έρευνα, φίλε.
"Κύριε, πολλοί παραγγέλνουν δύο πακέτα των δύο.
Ας αξιοποιήσουμε αυτήν την αγορά.
Ας φτιάξουμε το Πακέτο Κοτόπουλο Τεσσάρων Τεμαχίων!"
Και όντως, τόσοι χοντροί το γιόρτασαν.
Είναι η σωστή ποσότητα. Έτσι;
Μπαίνω στα Jollibee και ήδη περπατάω χαρούμενος.
"Πολύ καλημέρα σας". "Πολύ, πράγματι".
Αλήθεια.
"Τι θα θέλατε;"
"Ένα πακέτο κοτόπουλο των τεσσάρων τεμαχίων".
Έτσι; Το καλύτερο.
Σου το δίνουν σε ένα πακέτο.
Με ένα σετ μαχαιροπίρουνα.
Είναι μόνο για ένα άτομο!
Πολύ συναρπαστικό.
Γι' αυτό, μακάρι να με ακούσουν στο Jollibee.
Σε παρακαλώ, Jollibee. Σε παρακαλώ.
Είστε πολύ κοντά στο τέλειο προϊόν, εντάξει;
Αλλά υπάρχει ένα θέμα.
Όταν τρως κοτόπουλο τεσσάρων τεμαχίων, τι πρέπει να παραγγείλεις;
- Τι έξτρα; - Ρύζι.
Έξτρα ρύζι, ρε φίλε.
Ο όρος "έξτρα ρύζι"
είναι πολύ προβληματικός.
Όταν κάνεις παραγγελία έξτρα ρύζι,
υπονοείται ότι είναι περισσότερο απ' όσο χρειάζεται.
Ότι έχεις ήδη αρκετό ρύζι,
αλλά θέλεις κι άλλο.
Είναι λάθος. Δεν είναι αρκετό.
Ακόμα και για το πακέτο δύο τεμαχίων.
Τι χαζομάρα.
Σωστά;
Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε το έξτρα ρύζι σε κάτι πιο κατάλληλο.
Θα το ονομάσω το "κατάλληλο ρύζι".
Γιατί, αν πάρεις έξτρα ρύζι, σκέφτεσαι ότι έφαγες πολύ.
Και καμία φορά παραγγέλνεις κι άλλο έξτρα ρύζι,
και τρίτο έξτρα ρύζι.
Και μετά μου γίνεται εμμονή "Παράφαγα".
Αλλά αν πάρεις "κατάλληλο ρύζι" και σε διαβεβαιώσει κι ο ταμίας…
Να το συμπεριλάβετε στην εκπαίδευση.
Μπορείτε να πείτε,
"Θέλετε κατάλληλο ρύζι, κύριε; Μην ανησυχείτε, είναι όσο πρέπει".
Σωστά;
Κι αν παραγγείλεις κι άλλο,
"Όλα καλά. Όλοι είμαστε όμορφοι με τον τρόπο μας".
Σωστά;
Παίρνεις κι άλλο. "Όλα καλά. Σε διακοπές είστε".
Σωστά;
Όχι, είναι εύκολο.
Jollibee, έχω ολοκληρωμένη πρόταση.
Δεν χρειάζεστε άλλη πίτα.
Πάρτε την πίτα τους με μπιφτέκι. Βάλτε τέσσερις κουταλιές ρύζι.
Κι έτοιμο.
Παρακαλώ, Jollibee.
Δεν χρειάζεται να με πληρώσετε.
Είναι μόνο για χοντρούς. Χαίρομαι να βοηθάω.
Ναι, ευχαριστώ.
Μπορώ να πιω κάτι;
Ή θα σκεφτείτε "Πληρώσαμε τόσα κι αυτός θα κάθεται να πίνει μπροστά μας";
Θεέ μου.
Είστε καλά, κυρία; Λίγο νεράκι ήπια.
Πεθαίνει η γυναίκα.
Ξέρετε, είναι ζόρι να είσαι ντόπιος καλλιτέχνης.
Είναι δύσκολο, ειδικά τώρα. Δεν υπάρχουν σύνορα,
ανταγωνίζεσαι και ξένους.
Όταν έρχονται ξένοι για παράσταση,
με το που βγαίνουν στη σκηνή, λένε "μαμπούχαϊ" και…
"Ναι!".
"Μαχάλ κο κάγιο". "Ναι!"
"Ξένος που μιλάει ταγκαλόγκ. Πληρώνω όσο όσο".
Εγώ μιλάω ταγκαλόγκ χρόνια.
Αν πω "μαμπούχαϊ",
θα κάνετε… Αλήθεια τώρα;
Αλήθεια;
Δεν με ξεγελάτε. Έχω φτηνό εισιτήριο.
Αν ανεβάσω το εισιτήριο στα 10.000 θα με πουν ξένο.
Πάντα έτσι είναι.
Αλλά αυτά είναι μαλακίες.
Χαιρόμαστε όταν λένε "μαμπούχαϊ".
Μήπως επειδή τους κοροϊδεύουμε;
Γιατί το "μαμπούχαϊ" δεν είναι καν ο χαιρετισμός μας, σωστά;
Όταν είπε ο ξένος "μαμπούχαϊ" στη σκηνή,
λογικά ρώτησε τους Φιλιππινέζους στο συνεργείο ή την παραγωγή
"Πώς λέτε γεια εδώ;"
"Μαμπούχαϊ, λέμε".
Οπότε, βγήκε στη σκηνή κι άρχισε τα "μαμπούχαϊ".
Αλλά δεν είναι αλήθεια.
Λέει κανένας από σας "μαμπούχαϊ";
Υπάρχει έστω ένα άτομο που να χαιρετούσε έτσι,
σε οποιαδήποτε στιγμή στη ζωή του;
Θα φύγω, θα παραιτηθώ τώρα!
Υπάρχει κανείς; Κανείς!
Ούτε ένας.
Ποιος λέει "Μπρο, μαμπούχαϊ, ρε";
"Μαμπούχαϊ, μπρο. Ναι, ρε".
"Πού είσαι; Στο Πομπλασιόν;", Ναι, φίλε".
"Φεύγεις; Μαμπούχαϊ, μπρο".
"Μαμπούχαϊ, μπρο. Μαμπούχαϊ".
Δεν έχει συμβεί ποτέ. Κι όμως, τους έχουμε ξεγελάσει όλους.
Γιατί; Ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για τα πραγματικά μας έθιμα;
Ντρεπόμαστε; "Πώς λέτε γεια εδώ;"
"Έτσι: Ε, ψιτ". Σωστά;
"Επ!" Σωστά;
"Κουμούστα; Πώς είσαι; Καλά;"
Πρέπει να τους μάθουμε άλλα καλύτερα έθιμά μας.
Μ' αρέσει πολύ ένα συγκεκριμένο έθιμο.
Όταν μου ζητάνε να φάω.
Είναι σαν χαιρετισμός όταν πας την ώρα του γεύματος.
"Γεια σου, φίλε. Κάτσε μαζί μας".
Είναι σαν μέρος ενός ρόλου.
Σωστά;
Είναι ο μόνος χαιρετισμός με δεδομένη απάντηση.
Σου λένε "Έλα να φάμε!" "Δεν πειράζει, έχω φάει".
Δεν μπορείς να δεχτείς την προσφορά.
Δεν το ήξερα μέχρι τα 26 μου, να ξέρετε.
Νόμιζα ότι είχα την επιλογή να δεχτώ.
Συνέχεια.
Έλεγαν "Ας φάμε" κι έλεγα "Αλήθεια; Τι τρώμε;
Ένα χοτ ντογκ με τυρί έχει εδώ. Ας το μοιραστούμε στα τρία".
Σωστά;
Υπέροχοι οι Φιλιππινέζοι. Και λίγο φαΐ να έχουν "Φάε!"
Ακόμα κι αν έχουν μείνει γλειμμένα κόκαλα.
"Φάε, φίλε!" "Δεν πειράζει.
Μη σου φάω το καρότο του κάρι.
Ένα έμεινε. Κρίμα είναι".
Αυτό τρως αν σου έχει μείνει ρύζι.
"Καλά, θα πάρω ένα καρότο".
Είναι δεδομένη η απάντηση, σωστά;
Δεν είναι υπέροχο; "Έλα, φάε μαζί μας". "Έχω φάει".
"Όχι, έχω σκάσει".
Πολλές δικαιολογίες, έτσι; Οπότε,
λες "Φάε, φίλε", για να μη νιώθει άβολα.
"Είσαι καλοδεχούμενος. Μπορείς να φας".
Κι ο άλλος απαντάει "Δεν πειράζει, μην αγχώνεσαι". Σωστά;
Αν επιμείνει, γίνεται μάχη.
"Όχι, φάε. Έχουμε φαγητό. Θα φέρω κι άλλο".
"Δεν πειράζει, έχω φάει", θα βρει δικαιολογίες.
"Έφαγα καθώς ερχόμουν".
Τι θα πει αυτό;
Με μηχανή ήρθες.
Κι έτρωγες στον δρόμο;
Τι είναι αυτό πάλι;
Σωστά;
Ήμαρτον.
Αυτά να μάθουμε στους ξένους.
Έρχονται να δώσουν συναυλία. "Ας φάμε".
"Έχουμε φάει".
Άλλο ένα έθιμο που μ' αρέσει πολύ. Το "ίνγκατ". Σωστά;
Όταν χωριστείτε αργότερα "Ίνγκατ!"
Σίγουρα αυτό θα πείτε.
Το τονίζουμε, έτσι;
"Ίνγκατ κα".
"Να προσέχεις". Βγαίνει αυτόματα.
Καμιά φορά που αφήνεις κάποιον στο σπίτι του,
βγαίνει από το αμάξι "Ίνγκατ!"
"Έφτασες ήδη σπίτι". "Ναι, εδώ μένω".
"Σώπα!"
"Πολύ αστείο. Εδώ μένω και μου είπες 'ίνγκατ'".
Κάπως έτσι.
Νόμιζα ότι τότε άρχιζε το φάσωμα.
Συγγνώμη, αυτό δεν ήταν μέρος του αστείου.
"Ίνγκατ". Σωστά;
Γιατί δίνουμε τόση έμφαση;
Επειδή ξέρουμε ότι ζούμε στις Φιλιππίνες.
Ξέρουμε πως σε κάθε περίπτωση μπορεί να σου συμβεί κάτι,
όπου κι αν πας, ακόμα και στο πάρκινγκ,
πολλά μπορεί να συμβούν. Γι' αυτό.
Λένε "Σημαίνει 'να προσέχεις' στα αγγλικά".
Όχι, δεν σημαίνει αυτό. Είναι κάτι πολύ πιο δυνατό.
Σωστά; "Ίνγκατ".
"Να προσέχεις πολύ, ρε.
Είσαι στις Φιλιππίνες. Παραμονεύει ο κίνδυνος".
Αυτό σημαίνει.
Ξέρουμε πως όταν βγεις από κει που βρίσκεσαι
για να πας στο αμάξι σου ή οπουδήποτε…
Δεν έχουμε πεζοδρόμιο.
Κι όταν υπάρχει πεζοδρόμιο, εκεί που περπατάς πέφτεις σε πινακίδα.
Πας έτσι.
Κάνεις πλάγια βήματα, έχεις την πινακίδα στα μούτρα σου.
Και μετά πέφτεις σε κάτι υγρό.
"Γαμώτο! Είναι ούρα!"
Όλοι το ξέρουμε αυτό. Το έχουμε ζήσει.
Περπατάς και έχει μια τρύπα στον δρόμο.
Πέφτει το πόδι σου μέσα μέχρι το γόνατο.
Και ξαφνικά παθαίνεις λεπτοσπείρωση.
Πολλά μπορεί να συμβούν. Περπατάς και βλέπεις έναν άστεγο.
Σου μιλάει και κάνει…
Και δεν μπορείς…
Δεν γίνεται να χτυπηθείς με άστεγο, ρε φίλε.
Όταν τον βαράς, εσύ χάνεις ζωές.
Δεν γίνεται.
"Θεέ μου!
Γιατί να πληγώνομαι πάντα εγώ;"
Σωστά;
Δεν μπορείς, όχι.
Πολλά μπορεί να σου συμβούν.
Μπορεί να σε ληστέψουν.
Μπορεί να σε παρασύρει τρίκυκλο.
Μπορεί να πατήσεις σκατά.
Το πιο ενοχλητικό απ' όλα.
Να πατήσεις σκατά.
Πολλή ταλαιπωρία. Αυτομάτως, πας σπίτι.
Το κάνεις αυτόματα.
Ακόμα κι αν μόλις είχες βγει.
Εντάξει, αν έχεις την επιλογή να γυρίσεις σπίτι.
Τι γίνεται αν πηγαίνεις στη δουλειά; Έχεις ντυθεί καλά.
Έχεις βάλει άρωμα, καινούρια παπούτσια.
Θες να εντυπωσιάσεις το γκομενάκι στη δουλειά.
Πήρες και ταξί για να 'σαι στην τρίχα.
Και ξαφνικά, να τα σκατά.
Κι εσύ τα πατάς. Σωστά;
Δεν μπορείς να γυρίσεις σπίτι.
Και τώρα; Βαράς ξένες πόρτες.
Φωνάζεις "Είναι κανείς στο σπίτι;"
Σηκώνεις τα δάχτυλα.
Βλέπετε; Σηκώνεις τα δάχτυλα.
"Είναι κανείς στο σπίτι;
Πάτησα σκατά!"
Και μετά βγαίνει μια κυρία. "Τι έπαθες;
Τι έχεις;"
"Πάτησα σκατά". Και σου δίνει ένα λάστιχο.
Αλλά η πίεση νερού είναι πολύ χαμηλή.
Είναι λες και χύνεις ένα ποτήρι νερό στα παπούτσια σου.
Η κυρία σού μιλάει
"Πού τα πάτησες; Συνέχεια τους το λέω.
Λέω να τα μαζέψουν, αλλά κανείς δεν έχει σκύλο.
Κανείς δεν έχει σκύλο. Ποιος θα τα μαζέψει;"
Κι ενώ εκείνη μιλάει,
βάζεις τον αντίχειρα στο λάστιχο για να…
για να αυξήσεις την πίεση.
Δεν μπορείς να πεις "Έχετε λάστιχο με πιο δυνατή πίεση;
Έχετε πλυστική μηχανή, μήπως;
Τα σκατά έχουν σκληρύνει.
Στέγνωσαν καθώς ερχόμουν.
Λόγω της έκθεσης στον αέρα.
Σκλήρυναν στις εσοχές της σόλας".
Και ξαφνικά σε ρωτάει "Πού δουλεύεις;"
"Εκεί". "Δεν πήραν την εγγονή μου". Τώρα, το πρόβλημά της είναι και δικό σου.
Μόλις πάτησες σκατά!
Πολύ ενοχλητικό δεν είναι;
Πριν, νόμιζα ότι το να πατήσεις σκατά είναι το χειρότερο που μπορεί να πάθεις,
ώσπου έπαθα κάτι άλλο.
Σκατά με τη σέσουλα.
Κάποιοι το πιάσατε. Άλλοι όχι.
Θα σας εξηγήσω.
Σκατά με τη σέσουλα.
Σ-Ε-Σ-Ο-Υ-Λ-Α. Σέσουλα.
Κανονικά, όταν πατάς σκατά…
Ας πούμε ότι είναι το μικρόφωνο.
Εντάξει;
Βρομάει.
Αυτό είναι το πόδι σου.
Πηδάει…
"Να πάρει, πάτησα σκατά". Σωστά;
Αυτό έγινε, έτσι;
Αλλά στα σκατά με τη σέσουλα;
Να τι έγινε. Το πόδι.
Πηδάει…
Είναι δίπλα.
Απλώς είναι εδώ. Η απόλυτη κακοτυχία, παιδιά.
Εδώ είναι το σκατό, εδώ το παπούτσι.
Είναι το πόδι σου.
Εδώ, ευθυγραμμίστηκαν οι πλανήτες…
για να συμβεί.
Ο Ερμής είναι ανάδρομος.
Να θυμάστε ότι είμαι από τον νότο. Πάντα φοράω σαγιονάρες.
Όταν το έπαθα, φορούσα σαγιονάρες.
Περπατούσα στο χωριό, σε περιφραγμένη κοινότητα.
Περπατάω, και ξαφνικά… Μπαμ, εδώ.
Περπατάω, και τι γίνεται μετά;
Ανοδική κίνηση.
Παίρνω με τη σέσουλα το σκατό.
Ειλικρινά, ήταν περίεργη αίσθηση.
Ούτε που φαντάζεσαι ότι το έπαθες.
Περπατάς αμέριμνος και ξαφνικά
"Τι άνετες σαγιονάρες.
Γιατί ξαφνικά τις νιώθω πιο άνετες;"
Και αργότερα "Τι βρομάει έτσι;
Τι έγινε;"
Κοιτάς και υπάρχει ήδη κάτι κιτρινοκαφετί ανάμεσα…
Δεν το πιστεύεις.
"Πού βρέθηκε το σκατό στη σαγιονάρα μου; Πώς έγινε αυτό;"
Και μετά κοιτάς πίσω.
Εννοείται ότι θες να δεις τι πάτησες.
Και το βλέπεις, έχει ανασηκωθεί.
Το σκατό είναι έτσι.
Είναι ανασηκωμένο, φίλε.
Τι να κάνεις!
Κι έτσι πήρες σκατό με τη σέσουλα!
Κι όταν το κοιτάζεις, είναι σαν κίτρινο γκανάς.
Και ψάχνεις για λάστιχο εκεί, βαράς πόρτες.
"Είναι κανείς εδώ;
Όχι, απλώς, έχω σκατό με τη σέσουλα!"
Δεν αρκεί το λάστιχο.
"Κουβά χρειάζεσαι.
Βάλ' το μέσα!"
Σας αρέσει η φωνή γιαγιάς…
η φωνή της αστής γιαγιάς;
"Ήμαρτον!
Οι νέοι σήμερα μόνο TikTok κάνουν.
Μόνο TikTok. Δεν ξέρουν τι θα πει δουλειά.
Δεν κάνουν πια περιτομή". Όχι, δεν ξέρω αν…
Δεν το λέω,
αλλά όταν πίνω, ο κόσμος χειροκροτεί.
Δεν ξέρω γιατί.
Πιο δυνατά απ' ό,τι με τα αστεία μου.
Θα πίνω νερό σε όλη την παράσταση.
Θεέ μου.
Με την κοπέλα μου είχαμε επέτειο ενός χρόνου.
Ναι, αμέ.
Έχει πλάκα, γιατί πριν απ' αυτό,
ήμουν τέσσερα χρόνια ελεύθερος.
Ήταν δύσκολο.
Ποιος είναι ελεύθερος; Χειροκρότημα.
Μην αγχώνεστε.
Ορίστε!
Κάποιος σήκωσε το χέρι. Δύο.
Εντάξει.
Εδώ έχουμε ελεύθερους; Κανέναν;
Τότε, όλοι σας…
Περνάτε καλά, έτσι;
Ποιο είναι το χειρότερο ως ελεύθερος;
Είναι που ο κόσμος σου φέρεται λες και χρειάζεσαι φτιάξιμο.
Σωστά; Τύπου "Γιατί είσαι ελεύθερος;
Μια χαρά παιδί.
Μια χαρά είσαι".
Σωστά; "Δεν πειράζει να είσαι ελεύθερος".
Και μετά σε προξενεύουν. Πολύ ενοχλητικό.
Θεωρούν πως ξέρουν ποιο άτομο είναι το κατάλληλο για σένα.
Αυτή είναι η αλαζονεία του προξενιού.
"Η ξαδέλφη μου είναι ελεύθερη".
"Τότε, παντρέψου την εσύ".
Απόδειξέ το, σωστά;
"Απόδειξε ότι κάνει για ταίρι. Και μετά, είμαι μέσα.
Ξεκινήστε εσείς, τραβάτε να φασωθείτε".
"Μα είναι ξαδέλφη μου". "Δικαιολογίες. Αν είναι αληθινή αγάπη, δεν μετράει.
Είπες ότι η ξαδέλφη σου είναι μια χαρά. Κάν' το, λοιπόν".
Σωστά;
Σιχαίνομαι το προξενιό.
Σε ρωτάνε τι σου αρέσει σε κάποια. "Ποιος είναι ο τύπος σου;
Αμυγδαλωτά μάτια; Ανοιχτόχρωμη; Μαυρισμένη;"
Και μετά βάζουν τις γυναίκες σε κατηγορίες.
Κατηγοριοποιούν τον κόσμο.
Και μετά, φτιάχνουν μια λίστα και σου τη δίνουν.
Είναι τελείως αφύσικο, σωστά;
Εγώ δεν έχω τύπο εμφανισιακά. Δεν με νοιάζει.
Μ' ενδιαφέρει η οικονομική κατάσταση.
Ο τύπος μου είναι
αυτές που λέω "κορίτσια της περίφραξης".
Που μένουν σε περιφραγμένες κοινότητες. Αυτό μόνο.
Μόνο από Σαν Λορέντζο και πάνω δέχομαι.
Τίποτα άλλο. Είναι οι καλύτερες!
Έχετε βγει με τέτοια κοπέλα; Είναι οι καλύτερες.
Τις ρωτάς "Τι δουλειά κάνεις;"
"Δουλεύω στην οικογενειακή επιχείρηση".
Κορίτσι της περίφραξης.
Από το πουθενά θα σε ρωτήσει
"Πάμε διακοπές με τους δικούς μου στην Πράγα;"
Ευχαριστώ. Κορίτσι της περίφραξης.
Μέχρι τη βίζα σου κανονίζουν. Οι καλύτερες.
"Πάμε στη λέσχη πόλο. Έχω την πιστωτική μου".
Κορίτσι της περίφραξης. Η καλύτερη!
Πλάκα κάνω. Τι μαλάκας.
Όχι, απλώς…
Παίρνω πίσω ό,τι είπα.
Όχι, ο μόνος λόγος που μου αρέσουν αυτά τα κορίτσια
είναι ότι σίγουρα θα έχουν ντους.
Λατρεύω το σεξ στο ντους.
Αυτός είναι ο λόγος.
Το καλύτερο σεξ, φίλε. Αρέσει σε άλλον;
Όχι; Σε κανέναν δεν αρέσει; Μόνο σ' εμένα;
Καλώς, εντάξει.
Λοιπόν, σεξ στο ντους.
Θέλω το αληθινό σεξ στο ντους.
Όχι σαν τις μαλακίες της τηλεόρασης.
Που φασώνονται στο ντους και δεν πνίγονται.
Ενώ πέφτει σταθερά το νερό πάνω τους.
Μαλακίες είναι αυτά.
Θέλω το αληθινό, που πάτε εναλλάξ κάτω απ' το νερό.
Αυτό θέλω.
Που κάνει ο ένας μπάνιο κι ο άλλος παγώνει.
Ξεπαγιάζει. "Τελείωσες με τα μαλλιά σου;"
"Τελείωσες με το λούσιμο;
Έχεις και μακριά μαλλιά!
Θα σου πάρει ώρα. Εγώ ένα λεπτό θα κάνω.
Να λουστώ στα γρήγορα;"
Έτσι; Αυτό θέλω.
Μαλακίες αυτά στις ταινίες. Σε πετάνε στον τοίχο.
Γάμα το.
Και καλά τούς ανάβει αυτό.
Πονάει να σε σπρώχνουν στον τοίχο!
Σας έχουν πετάξει ποτέ σε τοίχο; Είναι σκληροί οι τοίχοι.
Δεν είναι όπως όταν σε πετάνε σε κρεβάτι. Δεν υποχωρεί ο τοίχος.
Έχει πλακάκια. Είναι ζόρι.
Μ' έχουν σπρώξει σε τοίχο και χτύπησα.
"Δεν ακούω τίποτα.
Διάσειση έπαθα;
Είναι διάσειση, μάλιστα.
Ώστε έτσι αρχίζει η διάσειση.
Πρέπει να πάω στο νοσοκομείο". Έτσι;
Είναι ωραίο το σεξ στο ντους. Που πλένει ο ένας τον άλλον.
Σου τρίβω την πλάτη, μου τρίβεις την πλάτη.
Σωστά; Ή όταν της λες
"Τραβάς την τρίχα από τον κώλο μου;
Δεν τη φτάνω". Αυτό θα πει αγάπη!
Γι' αυτό αγαπώ το σεξ στο ντους.
Δοκίμασα το σεξ με κατσαρολάκι. Καμία σχέση.
Δεν είναι σέξι. Είναι κάπως…
"Είναι λίγο κρύο, έχεις πρόβλημα;
Ήταν ώρα εδώ. Θες να βράσω νερό;"
Και κάνεις βαθύ κάθισμα.
Όταν πλένεσαι με κατσαρολάκι, δεν χαλαρώνεις.
Στο ντους, είσαι όρθιος. Με το κατσαρολάκι, είσαι στην τσίτα.
Βιάζεσαι, γιατί χύνεται γρήγορα το νερό.
Το κυνηγάς "Έφτασε κιόλας εδώ!"
Το δοκίμασα.
Δεν είναι το ίδιο.
Μόνο στο ντους σεξ. Δεν είναι το ίδιο.
Όταν είμαι ελεύθερος, ειδικά τώρα…
Είναι αλλιώς τώρα. Πολλοί είναι ανοιχτοί στο σεξ.
Κι εγώ είμαι.
Προσπαθώ να είμαι ανοιχτόμυαλος με τις επιθυμίες και τα βίτσια των άλλων.
Σωστά;
Θα συναντήσεις και άτομα που δεν ταιριάζεις.
Συχνά, δεν σας βγαίνει.
Όταν ήμουν ελεύθερος,
βγήκα με κάποια κι όλα ήταν μια χαρά.
Μιλούσαμε στο εστιατόριο,
η συζήτηση πήγαινε καλά, υπήρχε επαφή.
Είχαμε το ίδιο γούστο σε μουσική και ταινίες. Τέτοια.
Περπατάμε στο εμπορικό.
Ούτε που καταλάβαμε πότε πέρασαν τρεις ώρες.
Συζητάμε.
Μετά, την πήγα σπίτι,
και με κάλεσε στο διαμέρισμά της.
Και σκέφτηκα "Ναι, μπράβο, ρε!"
Πάμε στο διαμέρισμα. Φασωθήκαμε.
Έτσι.
Ήταν απαίσιο.
Αυτό ήταν το φάσωμα με κωμικό τρόπο.
Αν το έκανα κανονικά, θα ήταν γελοίο.
Έτσι; Δεν είναι κουλ.
Γι' αυτό το έκανα…
Τέλος πάντων, φασωθήκαμε και μετά είπε "Πάω να φρεσκαριστώ".
Πάει στο μπάνιο.
Άφησε και την πόρτα ανοιχτή.
Και σκέφτομαι "Θεέ μου, είναι πρόσκληση;"
Και ξαφνικά λέει "Έλα εδώ".
Μπαίνω, πουθενά κατσαρολάκι. "Μια χαρά".
Έτσι;
Σιγουρεύτηκα πρώτα.
Και βλέπω την ντουζιέρα της. Έχει μπαταρία καταρράκτη.
Έχει ανοίξει το ντους, βλέπω την πίεση του νερού. Καθαρίζει και αρμούς!
Τόσο δυνατό είναι. Τόσο πολύ.
Σκέφτηκα "Να βάλω τ' αυτιά μπροστά". Με πιάνετε;
Πολύ ωραία αίσθηση.
Είναι πίεση νερού πολυτελείας. Είχα καταχαρεί.
Φασωθήκαμε στην ντουζιέρα.
Και μετά γονάτισε "Θεέ μου, γονάτισε".
Πρώτο ραντεβού και γουστάρει να το κάνει.
Και ξαφνικά λέει "Θα με κατουρήσεις;"
Όπα! Είμαστε ανοιχτοί, είπαμε.
Μην αηδιάζετε.
Κάποιοι το γουστάρουν και δεν είναι κακό.
Το μόνο θέμα είναι,
αν δεν είστε συμβατοί, μην το πιέζετε.
Έτσι; Αυτό μόνο.
Το θέμα είναι…
κάπως περίπλοκο, ευαίσθητο.
Γιατί είμαστε ήδη φτιαγμένοι.
Όλα πάνε καλά.
Κάναμε ήδη φάση, κι όταν μου το ζήτησε…
αναγκάστηκα να την απορρίψω.
Χρειάζεται τακτ αυτή η απόρριψη.
Γιατί είναι αγένεια να πεις "Δεν θέλω!
Αηδία!" Έτσι;
Σωστά;
Χρειάζεται τακτ.
Αλλά γαμώτο, μπήκε ο εγκέφαλος σε αργή κίνηση.
Που βλέπεις τη σφαίρα.
Άρχισαν οι φωνές μέσα μου. "Θέλει να την κατουρήσεις;" "Ναι".
"Μας αρέσει αυτό;" "Όχι, καθόλου.
Δεν μας αρέσει".
"Τι κάνουμε τώρα;"
"Θα αρνηθούμε ευγενικά, αλλά άμεσα, γιατί έχει περάσει ώρα.
Άντε, πες της το, Ρεντ. Μίλα".
"Δεν μου έρχονται τώρα".
Και λέει εκείνη "Εντάξει".
Αλλά το πρόβλημα ήταν…
ότι θέλω πολύ να κατουρήσω.
Η φούσκα μου έχει διογκωθεί σαν μπαλόνι.
Αν με ακουμπήσεις, θα πεταχτεί.
Θα βγει λίγο.
Είναι σαν νερόμπομπα.
Αλλά είμαι κύριος, φίλε.
Είμαι κύριος, κι έτσι φασωθήκαμε.
Και κάναμε σεξ. Τρεις φορές.
Και μιλούσαμε στο ενδιάμεσο. Δεν κάναμε μόνο σεξ.
Συζητάμε στο ενδιάμεσο. Μιλάμε.
Έμαθα τι ήθελε στην καριέρα της, τι την αγχώνει, πόσο μισεί το αφεντικό.
Έμαθα και για τον πρώην, που είχε φίδι.
Τα έμαθα όλα.
Μετά τον τρίτο γύρο, μιλήσαμε κι άλλο.
Τελικά, την αποχαιρέτησα.
Είπα "Ήταν υπέροχη βραδιά. Σ' ευχαριστώ πολύ".
Και έκλεισε την πόρτα της.
Με το που κλείδωσε…
έτρεξα πολύ γρήγορα μέχρι το ασανσέρ.
Πατάω βιαστικά το κουμπί για κάτω.
Σκέφτομαι ότι αν το πατάω συνεχόμενα, θα πάει πιο γρήγορα.
"Σε χρειάζομαι, έλα!
Θέλω τη βοήθειά σου, ασανσέρ". Σωστά;
Κατέβηκα, μπήκα στο αμάξι, έτρεξα ως το επόμενο βενζινάδικο.
Έβγαλα τόσο κάτουρο, φίλε.
Θα έκανα παγκόσμιο ρεκόρ
αν κατούραγα για τα ρεκόρ Γκίνες.
"Πω πω, πολύ κάτουρο".
Ήταν τεράστια η πίεση.
Το θέμα είναι
πως, όταν έφτασα εκεί,
μπήκα αμέσως στην τουαλέτα,
και χτύπησα με τον αντίχειρα τη λεκάνη μου.
Τραυματίστηκα γιατί φορούσα ζώνη.
Όταν θες κατούρημα με ζώνη είναι το χειρότερο.
Κατέβασα το παντελόνι και το πουλί μου… Αυτό είναι το παντελόνι.
Και το πουλί μου πετάχτηκε έτσι…
Σαν πυροσβεστική αντλία.
Προσπαθούσα να το ελέγξω. Έκανα πίσω.
Ουρείς πέρα από τη γραμμή τρίποντου.
Στεφ Κάρι φάση.
Είσαι ήδη σε μεγάλη απόσταση. Κατούρησα πολύ.
Κατούρησα τόσο πολύ.
Λες και τράβηξα καζανάκι.
Τόσο πολύ και με τόση ένταση.
Τραβάω καζανάκι και θέλω κι άλλο.
Το ξαναγέμισα και μετά το τράβηξα κανονικά.
Σε περίπτωση που αναρωτιόσασταν.
Έτσι ακριβώς έγινε.
Οπότε, το σκεφτόμουν.
"Πώς έμπλεξα έτσι; Τι έγινε;"
Θυμήθηκα όλη τη φάση.
Ήταν λες και μου την έστησε.
Στο εστιατόριο, όταν παραγγείλαμε,
είπε "Φέρτε και τρεις κανάτες παγωμένο τσάι με ροδάκινο".
Τρεις κανάτες παγωμένο τσάι με ροδάκινο;
Και το ήπια όλο. Μετά, που περπατάγαμε, ήπια ένα μπουκάλι νερό.
Ήταν δύο λίτρα. "Θες να πιεις;" "Ναι, θέλω.
Καλοσύνη σου".
Στο σινεμά παραγγείλαμε τη μεγαλύτερη συσκευασία ποτού.
"Δεν μπορώ να το πιω όλο".
"Τζιτζιμπίρα. Φέρε εδώ".
Έπρεπε να το φανταστώ. Ήταν παγίδα.
Σοβαρά, δεν το κατάλαβα.
Ο κόσμος που ακούει την ιστορία με ρωτάει
"Γιατί πήγες σε βενζινάδικο;
Μετά το σεξ, ας κατούραγες εκεί".
Τόσο εύκολο το 'χεις; Της είπα ότι δεν ήθελα.
Και ξαφνικά θέλω; Πώς ακούγεται;
Άσε που αν το έκανα εκεί, μπορεί να έκανε τίποτα.
Να ερχόταν τρέχοντας "Αναχαίτιση!"
Και ξαφνικά…
Συγγνώμη, δεν ξέρω. Το πίνουν;
Δεν ξέρω τι κάνουν.
Τέλος πάντων.
Γι' αυτό δεν το έκανα. Είναι δύσκολο.
Έχω συναντήσει πολλές που… Δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Δεν έχω πρόβλημα με τα βίτσια.
Αλλά μερικά είναι πολύ κουλά.
Όπως στη διάρκεια της πανδημίας.
Ποιος ήταν ελεύθερος στην πανδημία; Τρομερή κατάσταση, φίλε.
Ξέρετε, που όλοι κάναμε διαδικτυακό σεξ.
Όλοι στο τσατ. "Σου κατεβάζω το παντελόνι".
"Βγάζω το πέος μου έξω που είναι…
είκοσι τρία εκατοστά".
Δύσκολο, έτσι;
Και ο όρος είναι άσχημος. "Κυβερνοσέξ".
Κυβερνοσέξ.
Έτσι; Καθόλου σέξι.
Φαντάσου να μιλάς σε μια γυναίκα.
"Κυβερνοσέξ, λοιπόν;"
Δεν έχει γοητεία.
"Έρχεσαι στο Zoom μου;
Είμαι premium μέλος.
Έχουμε παραπάνω από 40 λεπτά.
Έχει απεριόριστο χρόνο".
Σωστά; Είναι κάπως περίεργο.
Δεν το καταλαβαίνω. Λοιπόν,
έκανα τσατ με κάποια. Έστειλε γυμνές φωτογραφίες.
Ω, γυμνές.
Έχει στείλει κανείς;
Αλήθεια; Εντάξει.
Μου έστειλε γυμνές.
Εννοείται ότι της έλεγα "Είσαι σέξι" και τέτοια.
Και μετά μου λέει
"Θα μου κάνεις cum tribute;"
Εντάξει, βλέπω δύο…
Ξέρουν τι είναι. Οι υπόλοιποι υποκρίνονται.
Στο cum tribute, σου στέλνει γυμνή φωτογραφία η κοπέλα
και περιμένουν εσύ να…
ξέρετε, να αυνανιστείς.
Και εκσπερματώνεις πάνω στη φωτογραφία.
Μετά, βγάζεις φωτογραφία της φωτογραφίας,
της τη στέλνεις, και αυτό τη φτιάχνει.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι γίνεται.
Καταλάβατε;
Λοιπόν, δεν το βρίσκω περίεργο.
Απλώς αυτό το βίτσιο είναι πρακτικά μεγάλη πρόκληση.
Γιατί αυτός που του στέλνεις τις γυμνές περιμένεις να έχει εκτυπωτή.
Σωστά;
Πρακτικά δύσκολο.
Θέλει ξημερώματα να χύσεις στη φωτογραφία της.
Έτσι;
Δεν έχω εκτυπωτή.
Το λες "Δεν έχω εκτυπωτή".
Πού θα το τυπώσεις;
Κι αν έχεις εκτυπωτή στο σπίτι, συνήθως είναι οικογενειακός.
Πρέπει να χτυπήσεις.
"Μπαμπά;
Είσαι ακόμα ξύπνιος;
Χρειάζομαι μια εκτύπωση. Σου το έστειλα στο email.
Το θέλω τυπωμένο σε Α3. Όχι, σε Α4".
Θέλει μεγάλο εκτυπωτή το Α3.
Τι κάνεις αν δεν έχεις εκτυπωτή; Πας σε κατάστημα;
Εκτύπωση έξω; Και μέρα να είναι, δεν μπορείς.
Πας στο κατάστημα με χούντι.
"Τυπώστε αυτό, παρακαλώ".
"Τι είναι αυτό, κύριε;" "Μια φωτογραφία".
"Τι μέγεθος, κύριε; Για πορτοφόλι;
Α3, κύριε;
Τι μέγεθος, κύριε; Είναι γυμνή!
Θέλετε ματ; Γυαλιστερό;
Τι είναι αυτό, κύριε; Γυμνό; Για cum tribute είναι;"
Το cum tribute.
"Θέλετε πλαστικοποίηση;"
Αν χύσεις σε πλαστικοποιημένη,
και δεν φαίνεται ωραίο το σπέρμα σου,
τη σκουπίζεις.
Και το ξανακάνεις. Δεν χρειάζεται να ξαναπάς στο κατάστημα.
"Θέλετε έναν φάκελο με διαφάνειες;
Διαφάνειες, κύριε, αν έχετε πολλές παρτενέρ.
Πολλές φωτογραφίες.
Εκσπερματώνετε μια φορά και αλλάζετε τις φωτογραφίες.
Ρυθμίζετε μόνο τη θέση,
ανάλογα με τις προτιμήσεις σας.
Τη μία φορά που έχετε πολύ σπέρμα, μην πάει χαμένο.
Ίσως δεν ξαναγίνει.
Απλώς αλλάζετε φωτογραφία.
Και τη στέλνετε σε πολλές!"
Διαφάνειες.
Είναι, λοιπόν, δύσκολο πρακτικά.
Οπότε είπα στη συνομιλήτριά μου "Λυπάμαι, δεν έχω εκτυπωτή".
Και λέει "Όχι, οι περισσότεροι το κάνουν στο τηλέφωνό τους".
Πάνω στο τηλέφωνό τους;
Να πάρει, το κινητό μου το έχω και για δουλειά.
Κι αν, όταν στέλνω email στο κρεβάτι, πέσει στα μούτρα μου;
"Γαμώτο, το έχυσα χθες".
Σωστά;
Πέρα απ' αυτό, κι αν μου σπάσει το κινητό;
Τι θα πω όταν το πάω για φτιάξιμο;
"Κύριε, τι έπαθε;"
"Έσπασε, φίλε".
"Τι είναι αυτό; Cum tribute;
Έπρεπε να είχατε βάλει τζαμάκι.
Αυτό έπρεπε να κάνετε για προστασία.
Θα σας δείξω. Αυτό έχει τζαμάκι.
Τέσσερις φορές έχυσα πάνω του χθες.
Κανένα πρόβλημα".
Έτσι;
Και εντελώς ειλικρινά, εντάξει.
Αν εκσπερματώσεις στο κινητό σου, εντάξει.
Συμφώνησες να γίνει στο κινητό. Πώς το φωτογραφίζεις;
Πάλι χτυπάς στον πατέρα σου. "Μπαμπά…
Είσαι ξύπνιος; Φέρε το κινητό.
Μια φωτογραφία θα βγάλω. Διάγραψέ τη μετά.
Στείλ' τη μου με AirDrop".
Σωστά;
Αλλά βασικά,
έχω μια ιστορία.
Την πρώτη φορά που συνέβη, κατενθουσιάστηκα.
Αφού εκσπερμάτισα στο κινητό μου, το συνειδητοποίησα.
Πώς θα το φωτογραφίσω;
Και είπα "Γαμώτο!
Τι κάνω τώρα;"
Είχε πλάκα γιατί με έβλεπα στον καθρέφτη του μπάνιου.
Την αντανάκλασή μου την ώρα που σήκωνα το λάπτοπ.
Ανοίγω την εφαρμογή Photo Booth.
Γυρίζω την κάμερα προς το…
Μακάρι να μην ήταν αλήθεια, αλλά όντως έγινε.
Είναι χαρούμενη. "Πω πω, ωραίο είναι".
Εννοείται πως έχει τζαμάκι.
Φοβερό.
Πολύ αισχρό.
Στους Φιλιππινέζους αρέσει η αισχρότητα.
Ακόμα και στα άλλα stand-up,
το χαρακτηριστικό τους είναι η αισχρότητα.
Επειδή είμαστε καταπιεσμένοι, ουσιαστικά, ως έθνος.
Είμαστε καθολικοί. Πολύ καταπιεσμένοι.
Πάντα μιλάω για την αληθινή εμπειρία των Φιλιππινέζων στις παραστάσεις μου.
Νιώθω πως μας εκπροσωπώ σωστά.
Εκπροσωπώ αυτό που όντως συμβαίνει, ή μιλάω γι' αυτό.
Αν με έχετε ξαναδεί, κάνω αστεία για τη θρησκεία, ενίοτε,
για τη ζωή ως ελεύθερος στις Φιλιππίνες, ή ως χοντρός στις Φιλιππίνες.
Και το θεωρώ ωραίο
να έχουμε Φιλιππινοαμερικάνους κωμικούς,
αλλά δεν αντιπροσωπεύουν την πραγματική κουλτούρα στις Φιλιππίνες.
Το ξέρετε αυτό, έτσι;
Γι' αυτό παλεύω για αυτό.
Όχι μόνο εγώ.
Υπάρχει μια μεγάλη σκηνή σε άνοδο στις Φιλιππίνες για κωμωδία stand-up.
Ευχαριστούμε, Comedy Manila.
Αν βλέπετε παραστάσεις.
Ναι, υπάρχουν πολλοί κωμικοί stand-up στις Φιλιππίνες,
που μοιράζονται την κουλτούρα τους από τη δική τους οπτική,
όσα έζησαν από μικροί.
Γι' αυτό, στις παραστάσεις,
ταυτίζεστε με πιο πολλούς κωμικούς, λόγω της κουλτούρας.
Στην περίπτωσή μου, πολλοί χοντροί και όμορφοι ταυτίζονται. Σωστά;
Έτσι.
Γι' αυτό το βάζω στην παράσταση.
Ρωτάνε "Κάνεις αστεία για τη θρησκεία; Δεν είναι προσβλητικό;"
Είναι η κουλτούρα μας.
Γι' αυτό μιλάω για το πώς ήταν να μεγαλώνω ως καθολικό αγόρι.
Καθολικό σχολείο, καθολική ανατροφή.
Ειλικρινά, δεν έχω κανένα θέμα με την Καθολική Εκκλησία.
Αντίθετα, με μαγεύει.
Πολύ κουλ. Έτσι;
Μέχρι τώρα, ακόμα θυμάμαι όλα τα εκκλησιαστικά τραγούδια.
Είναι υπέροχα τραγούδια.
Δεν πάω πια στη λειτουργία, αλλά τα αγαπώ πολύ.
Σε σημείο που η γιαγιά μου με έκανε να φύγω από την εκκλησία.
Δεν με παίρνει πια μαζί της, γιατί λατρεύω με πολλή ένταση, λέει.
Παρασύρομαι.
Λατρεύω δυνατά, ρε φίλε.
Γιατί τα τραγούδια είναι υπέροχα.
Δοξάστε τον Κύριο όλης της γης
Ας εξυψωθούν οι αγαλλιασμένες καρδιές
Ναι, ρε!
Ας παίξουν κιθάρες μελωδικές
Χαίρου, με όργανο και τρομπέτα
"Έχει και τρομπέτα;" Έτσι;
Και η γιαγιά μου…
"Κατέβα από κει.
Γιατί είσαι πάνω στην καρέκλα;"
Αυτά κάνω στην εκκλησία. Και δεν επιτρέπεται!
Δεν επιτρέπεται πλέον η λατρεία.
Η λατρεία σου πρέπει να περιορίζεται.
Είμαι εκφραστικός και δεν επιτρέπεται.
Τόσο όμορφα τραγούδια και δεν μπορούμε να κάνουμε μπίμποπ.
Γιατί όχι;
Το "Δοξάστε τον Κύριο Όλης της Γης"
είναι το "Bohemian Rhapsody" των Φιλιππίνων.
Αλλά δεν μπορούμε να ξεδώσουμε και να παρασυρθούμε.
Το αγαπημένο μου ως καθολικός είναι οι εκδρομές σε εκκλησίες.
Έτσι;
Οδικό ταξίδι.
Οικογενειακά, σωστά;
Γεύεσαι διάφορες γεύσεις παγωτού ισκράμπολ από διάφορες περιοχές της χώρας.
"Ωραίο το ισκράμπολ στο Μπουλακάν".
"Ωραίο το ισκράμπολ στη Λαγκούνα".
Τέτοια πράγματα. Σου δίνει χαρά.
Λατρεύω τα βιβλιαράκια των λειτουργιών.
Η Ακολουθία του Δρόμου του Σταυρού.
Το αγαπημένο μου.
Η μητέρα μου με αφόρισε
γιατί πρόσθετα "φωνές"
στους χαρακτήρες.
Αλλά πού είναι το λάθος;
Κάνω λάθος;
Γίνεται ο Πόντιος Πιλάτος και η Μαρία Μαγδαληνή να έχουν ίδια φωνή;
Είναι σωστό;
Μία μονότονη φωνή όλη την ώρα;
Δεν γίνεται να είναι…
Κάνω λάθος επειδή δίνω κίνητρο;
Κι επειδή δίνω ιστορίες
στις φωνές των χαρακτήρων μου, τις οποίες έζησα;
Είμαι ηθοποιός, ρε φίλε.
Είμαι καλλιτέχνης, είμαι αρτίστας.
Ο Θεός μού έδωσε ταλέντο, μα δεν μπορώ να εκφράσω την αγάπη μου γι' αυτό;
Δεν είναι περίεργο;
Γιατί δεν με αφήνουν να το κάνω;
Έτσι, στην τελευταία εκδρομή σε εκκλησίες
λέω στη μαμά "Σε παρακαλώ, μία Στάση.
Μόνο μία Στάση από τον Δρόμο του Σταυρού.
Θεέ μου, μία μόνο!"
Και είπε "Καλώς.
Αλλά αν το κάνεις με τις φωνές,
θα σου κόψω τα αχαμνά".
Ναι, έτσι είναι η μαμά μου. Μου το είπε μέσα στην εκκλησία.
Φοβερό, έτσι;
Κι έτσι, μου έδωσε το βιβλιαράκι. Στάση 11, φίλε.
Ωραία στάση. Δυνατή.
Ο Ιησούς σταυρώνεται ανάμεσα στους δύο ληστές.
Τρεις χαρακτήρες.
Είπα "Το 'χω".
Σκέφτηκα "Γαμώτο, να το διαβάσω απλά
ή να κάνω αυτό που γεννήθηκα να κάνω;"
Είχα τρεις χαρακτήρες.
Κι όταν έρχεται η σειρά μου
διαβάζω "Ο Ιησούς σταυρώθηκε ανάμεσα σε δύο ληστές
και είπε ο ένας ληστής…"
"Εσύ δεν είσαι ο Ιησούς Χριστός;
Γιατί δεν χρησιμοποιείς τη δύναμή σου…
για να μας κατεβάσεις από δω;"
"Πάψε!
Σταμάτα!"
Ήδη η μάνα μου είχε πάει σε άλλη οικογένεια.
Είχε γυρίσει στη Στάση 3.
"Το κωλόπαιδο. Τι άχρηστος".
Επανέλαβε τη Στάση.
Σωστά;
"Πάψε!
Αυτός…
Αυτός είναι αθώος. Εμείς είμαστε πράγματι ληστές.
Αυτός είναι αθώος.
Ιησού!
Θυμήσου το όνομά μου, όταν ανέλθεις στον Παράδεισο".
"Ναι, μαμπούχαϊ, μπρο.
Δεν θα σε ξεχάσω, μπρο". Τέλος πάντων, σας ευχαριστώ!
Παλέψτε για τα όνειρά σας!
ΡΕΝΤ ΟΛΙΕΡΟ: ΤΟ ΜΑΜΠΟΥΧΑΪ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΨΕΜΑ