Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MABUHAY
Panie i panowie, przed państwem Red Ollero!
Bardzo dziękuję.
Kilka lat temu trudno mi było zapełnić widownię tego teatru.
Tymczasem w ten weekend mieliśmy trzy razy pełną salę.
Wielkie dzięki!
Rany.
To nieco dziwny etap mojej kariery.
Jakbym zyskiwał na popularności, ale nie do końca.
Nie jestem jeszcze bardzo sławny.
Nazywam to „niezupełną sławą”.
Kapujecie?
Taka sława… na pół gwizdka.
Bo nikt cię nie rozpoznaje, póki sam się nie przedstawisz.
Człowiek niezupełnie sławny
często nie wie, jak zareagować na pewne rzeczy.
Na przykład w centrum handlowym podchodzi ktoś do ciebie i mówi:
„Ben&Ben”.
Serio, Ben&Ben.
Często mylą mnie z jednym z nich.
Tym, który przez długi czas był najsłynniejszym grubasem w kraju.
Nie wiecie dlaczego? Nie znacie tej zasady?
Serio? Muszę więc wam to wytłumaczyć.
Filipiński show-biznes ma niepisaną zasadę,
która mówi, że za jednym razem sławny może być tylko jeden grubas.
Dwóch grubasów-celebrytów? Jeszcze nigdy się tak nie zdarzyło.
Zawsze na szczycie jest tylko jeden tłuścioch.
Ale ostatnio ten grubas z duetu Ben&Ben schudł.
Zrzucił nieco kilogramów,
więc już się nie kwalifikuje.
Serio.
Nawet wyrzuciliśmy go z naszego grupowego czatu.
Mamy czat grupowy o nazwie „Grubi celebryci”.
I gość z niego wyleciał.
„Masz normalne BMI!”
„A co z ciśnieniem krwi? Też jest w normie?”
Postanowiliśmy go więc wywalić.
Gdy do tego doszło, w grupie powstała wyczuwalna próżnia.
I zaczęła się walka o dominację między mną i Ninongiem Ryem.
Kapujecie?
Szczerze mówiąc,
nie wiem, czy podzielacie moje zdanie, ale myślę, że następnym tłustym celebrytą
powinienem być ja.
Prawda?
Zrobiliście to jakby z przymusu!
Jakbym was zmusił!
Ale was przekonam,
bo nie chcę, żebyście się czuli zmuszeni.
Wszyscy wcześniejsi grubi celebryci
zawdzięczali ten status swojej tuszy.
Rozumiecie?
Są sławni tylko dzięki swojej otyłości.
Jak Monty.
„Monty, jak się nazywa twój zespół?”
„Mayonnaise!”
Jun Sabayton jest sławny, bo nigdy nie nosi koszulki.
Wszyscy widzieli jego tłuszcz.
Dla mnie to pikuś!
Mam tak codziennie.
U grubasów tak wygląda każdy dzień.
„Przyrządzę sobie chrupiącą patę”.
„Usmażę sobie kaszankę”.
„Dziś wszamam kare-kare”.
Codziennie coś sobie gotuję.
A potem to jem. I co z tego?
Ci grubi celebryci nie wnoszą więc nic nowego.
Wszyscy są sławni dzięki swojemu tłuszczowi.
Ciągle tylko robią…
„Ale się nażarłem!”
Zawsze tak jest.
A teraz spójrzcie na mnie.
Ja mam, kurwa, styl.
Udowadniam, że tłuściochy też mogą nosić kolorowe ciuchy.
Mam rację?
Przede mną grubasy nosiły tylko czarne ubrania.
Teraz na moich występach często widzę tłuściochów
w kolorowych ciuchach.
Nabieramy pewności siebie.
Ostatnio widziałem grubasa w fioletowym wdzianku!
Tłuścioch cały w fiolecie!
Wiecie, jak trudno jest być grubasem i nosić fioletowe ciuchy?
Wychodzisz w czymś takim z domu i krzyczą za tobą: „Grimace!”.
Widocznie gość nabrał pewności siebie.
Bo ja przełamuję bariery.
Spójrzcie na tę szytą na miarę marynarkę w stylu kimono
marki Wear Amu.
Spójrzcie na ten spersonalizowany…
MABUHAY
…haft.
No i noszę jordany.
I o to chodzi.
Udowadniam wszystkim, że tłuszcz też ma swoją wartość.
Nie tylko przez…
Kumacie?
W każdym moim programie pokazuję wszystkim,
że otyłość ma wartość historyczną i społeczną.
Nawet nie wiecie, jak wiele zawdzięczacie grubasom.
Nie macie pojęcia, co? Cóż, jest tu dziś sporo chudzielców.
Jesteście stronniczy i myślicie, że to chudzi rządzą światem.
Tworzymy mnóstwo rzeczy, które są dla was takie oczywiste.
Grubasy sporo wynaleźli.
Nie sprawdzałem, ale tak sądzę.
Zresztą kto dziś się bawi w sprawdzanie informacji?
Ale moja teoria jest całkiem prawdopodobna.
Jestem pewien,
że wynalazca schodów ruchomych musiał być grubasem.
Myślicie, że to mógł być ktoś chudy?
Jaki chudzielec wymyśliłby zautomatyzowane schody?
Chudym ludziom zwykłe schody nie wadzą,
a od dawna wiadomo, że ból i cierpienie sprzyjają innowacji.
Pewnie jakiś czas temu
pewien otyły inżynier musiał wejść na piąte piętro.
Piąte piętro to dla nas granica nie do pokonania,
bo nasz zasięg kończy się na czwartym.
Gdy wchodzimy na piąte, śmierć zagląda nam w oczy.
Serio.
Zatem ten inżynier wchodzi na piąte i myśli:
„Ależ to męczące.
Pewnego dnia skonstruuję schody, które same będą wjeżdżać na górę”.
I tak wynaleziono eskalator.
Wszystko to zasługa niejakiego Paula Thomasa Eskalatora.
Serio, to on je wynalazł.
Sprawdźcie na TikToku.
Tam są wszystkie fakty.
No nie? Możecie sprawdzić.
Co jeszcze wymyślili grubi? Nie wiecie?
Cholerni chudzielcy karmiący się mainstreamową propagandą.
Serio.
Co jeszcze wymyśliły grubasy? Bidet.
Wszyscy z nich korzystacie, co?
Widzę to po waszych twarzach,
ale wiecie, że to grubas wynalazł bidet?
Chudy by tego nie wymyślił, bo sięga do swojej dupy.
Nie macie ograniczeń, co? „Jestem chudy i wszędzie sięgnę!”.
Prawda?
Macie cudowne życie…
wy cholerni chudzielcy.
Ale nie wy wymyśliliście bidet, tylko jakiś tłuścioch.
Pewnie raz usiadł na kiblu i stwierdził, że nie da rady podetrzeć sobie tyłka.
„Nie sięgam mojej dupy, bo za bardzo się obżeram!
A gdybym tak skonstruował takie ustrojstwo z rurką,
która pryskałaby mi wodą do dupy?
Wymywałaby gówno i dupa byłaby czysta!”
I tak wynaleziono bidet.
Proszę o brawa dla niejakiego Johna Bideta.
To prawda, bo znalazłem to na TikToku.
John Bidet, wynalazca bidetu.
Jest tego dużo więcej, choćby wózek inwalidzki.
Na pewno wymyślił go jakiś grubas.
Ale przyznaję, że jego pierwotny pomysł
to było zwykłe krzesło z kółkami, żeby nie trzeba było wstawać.
Chwalił się: „Teraz, żeby coś zabrać, nie musimy więcej wstawać z krzesła!
Możemy ciągle siedzieć!”.
Aż tu ktoś powiedział:
„Takie krzesło przyda się osobom niepełnosprawnym”.
Na to ten grubas:
„Racja!
Właśnie po to je wymyśliłem”.
Gość pomógł wielu ludziom.
Brawa dla niejakiego Wesleya Wózka.
Niektórzy już to pewnie googlują. „To prawda?”.
Pewnie myślicie, że wszystkie te wynalazki są zasługą tłuściochów z zagranicy.
Ale są i grubi Filipińczycy,
którzy wynaleźli wspaniałe rzeczy.
Bo czy wiedzieliście, że ktoś gruby z Filipin wymyślił silvanas?
Kojarzycie silvanas? Niektórzy chudzielcy nie bardzo.
Widzę smutek na waszych twarzach, bo nie wiecie, co to są silvanas.
Skąd się urwaliście?
Nie kojarzycie silvanas?
To taka przenośna wersja przekładańca orzechowego.
To taki przekładaniec, który można jeść w biegu.
W sumie żaden problem. Przekładaniec jest przepyszny.
Przepięknie wygląda.
Jest ładny i smaczny.
Po co więc wymyślono ciasteczka silvanas?
Wynaleziono je w Dumaguete.
Tak, tak. To szczera prawda.
Tam też powstał przekładaniec!
Idioci! Nie wiecie tego?
Nie mieliście pojęcia?
To właśnie w tym mieście powstał pierwszy przekładaniec orzechowy.
Była więc pewna dziewczyna, Bernadette Silvanas.
Kumacie?
Laska, bo chcę być inkluzywny.
Bernadette to idealne imię dla tłuścioszki.
W tym imieniu czuć sporą wagę.
Prawda?
Jeśli jesteś facetem i nazywasz się Pao Pao,
to los skazał cię na bycie wielorybem.
Nikt nigdy nie mówi: „Pao Pao, jesteś świetnym lekkoatletą!”.
To zdanie nie padło nigdy w historii tego świata.
Prędzej: „Pao Pao, patrz ile tu żarcia!”.
Coś w tym stylu.
„Serio? Mniam!”
Cóż… to cały Pao Pao.
Zauważyliście, że wszystkich grubasów odgrywam tak samo?
Nie jestem dobrym aktorem.
Zatem Bernadette Silvanas wcinała sobie przekładaniec.
Była już na czwartym kawałku,
kiedy zadzwoniono z biura: „Mamy pilne zebranie.
Pospiesz się, bo wolno chodzisz”.
To historyczne wydarzenie,
więc musimy być precyzyjni.
Ona na to: „Ale ja…
Ale ja nie skończyłam jeszcze czwartego kawałka przekładańca.
Jak mam go zjeść? Chwila!”.
Włożyła okrągły kawałek ciasta do folii i gotowe.
Tak powstały silvanas.
Brawa dla Bernadette Silvanas z Dumaguete.
Tak.
Proszę o brawa dla nich wszystkich: dla Paula Thomasa Eskalatora,
Johna Bideta,
Wesley Wózka
i dla Bernadette Silvanas.
Brawa dla nich.
Ktoś w to uwierzył?
Nikt? Dobrze.
Nie chcę tu ludzi wierzących w fake newsy.
Ale to prawda.
Abstrahując od mojej tuszy,
jeśli widzieliście moje starsze programy,
to zapewne wiecie, że w każdym poświęcam nieco miejsca
sieci restauracji Jollibee.
Nie wiem, czy wiecie.
Nie chodzi tu o moją tuszę.
Nie liczę też na forsę od Jollibee.
Ale jeśli chcą mi zapłacić, to nie powiem nie.
Jestem za.
Myślę, że Jollibee to najbardziej przyjazny tłuściochom
fast food na Filipinach.
To prawda.
Bo to właśnie oni wynaleźli
powiększony zestaw z czterema kawałkami kurczaka!
Cztery kawałki. Idealna liczba!
Naprawdę idealna!
A klientów na ten zestaw nie brakuje!
Zestaw z czterema kawałkami to jest to!
Wcześniej nie potrafili dobrze tego obliczyć.
Dwa kawałki to za mało, prawda?
Dla sześciu kawałków trzeba by przyjść z kolegą.
I jest niezręcznie, bo on zje tylko dwa.
Kumacie?
Mieliście się podzielić, ale tobie dostały się cztery.
To niezręczne dla każdego.
„Chcesz ten trzeci? Śmiało”.
„Na pewno mogę? Ty się najadłeś?”
Taki niezręczny moment.
Ludzie nie rozumieją mojej ekscytacji czterema kawałkami.
Jakiś chudzielec zapytał mnie: „Nie lepiej zamówić dwa?”.
Chudzi mnie nie rozumieją. Jesteście kretynami.
Nie kumacie?
Kiedy zamawiasz zestaw z dwoma kawałkami kurczaka,
to są dwa posiłki.
A dwa posiłki to ogromny cios dla samooceny grubasa.
To potrafi zryć psychikę.
Kasjer pyta: „Co dla pana?”.
Ty na to: „Dwa zestawy z dwoma kawałkami”.
No i dostajesz dwa pudełka i dwa komplety sztućców.
I wiesz, że to posiłek dla dwóch osób.
Idziesz do stolika.
Ludzie myślą, że z kimś przyszedłeś, ale nie.
„Jestem sam. Nie osądzajcie mnie!”
Wcinasz pierwszy zestaw,
a tam czeka na ciebie jeszcze cały drugi.
Myślisz sobie: „Zjeść go czy nie?”.
Poddajesz się, bo wciąż jesteś głodny.
„Zjem jeszcze ten drugi”.
Bierzesz ten drugi komplet sztućców,
żeby zacząć zupełnie od nowa.
Jesz i myślisz: „Ależ ja jestem tłusty!
Taki obrzydliwie tłusty!”.
Ale teraz mamy w Jollibee zestawy z czterema kawałkami.
Pewnie ktoś w dziale rozwoju tej sieci
prowadził drobiazgowe badania.
„Szefie, grubasy kupują dwa zestawy z dwoma kawałkami.
Możemy to wykorzystać.
Stwórzmy zestaw z czterema kawałkami dla jednej osoby”.
I rzeczywiście. Wielu grubasów to uradowało.
Bo to idealna ilość kawałków.
Teraz wchodzę do Jollibee pewnym krokiem.
- „Dzień dobry!” - „Oj, dobry!”.
Serio.
„Co dla pana?”
„Wezmę zestaw z czterema kawałkami kurczaka”.
Prawda? Spełnione marzenie.
Teraz dostajesz to wszystko w jednym pudełku.
Do tego tylko jeden komplet sztućców.
Bo to posiłek dla jednej osoby!
Czyż to nie fascynujące?
Mam nadzieję, że to dotrze do Jollibee.
Bo mam do nich ogromną prośbę. Jollibee, błagam was.
Stworzyliście produkt bliski ideałowi.
Ale jest problem.
Co trzeba domówić, zamawiając zestaw z czterema kawałkami?
- Dodatkowy? - Ryż.
Dodatkowy ryż! Właśnie!
Wyrażenie „dodatkowy ryż”
jest bardzo problematyczne,
bo wychodzi na to, że gdy zamawiamy dodatkowy ryż,
to tego ryżu jest aż za dużo.
Że dostaliśmy dość dużo ryżu,
ale chcemy dostać go jeszcze więcej.
A tak naprawdę jest go za mało.
Nawet do dwóch kawałków.
To głupota.
Prawda?
Trzeba zmienić wyrażenie „dodatkowy ryż” na coś właściwszego.
Ja przechrzciłem go na „odpowiedni ryż”.
Przez ten dodatkowy ryż człowiek myśli, że zjadł za dużo.
Czasem zamawiamy kolejny dodatkowy ryż,
a po nim jeszcze jeden.
I potem wmawiamy sobie, że się obżarliśmy!
Tymczasem kiedy kasjer proponuje „odpowiedni ryż”…
Warto ująć to w ich szkoleniach.
Wyobrażam sobie, jak kasjer mówi:
„Chce pan odpowiedni ryż? Bez obaw, jest go tyle, ile trzeba”.
Przy drugiej porcji kasjer mówi:
„W porządku. Wszyscy jesteśmy na swój sposób piękni”.
Prawda?
A przy trzeciej: „Na wakacjach można popuścić pasa”.
Prawda?
To proste.
Wszystko sobie obmyśliłem.
Nie trzeba go wkładać do specjalnego opakowania.
Wystarczy wrzucić cztery kulki ryżu do pudełka na hamburgery.
I gotowe!
Nie ma za co, Jollibee.
Nie musicie mi płacić za te rady.
Jeśli chodzi o dobro grubasów, to chętnie pomogę.
Mogę się napić?
Czy może pomyślicie: „Tyle zapłaciliśmy, żeby patrzeć, jak facet pije”?
Dobry Boże.
Wszystko dobrze? Ja tylko piłem wodę.
Ta pani tu umiera.
Nie wiem, czy wiecie, ale niełatwo być lokalnym artystą.
Zwłaszcza teraz, gdy świat jest otwarty i konkuruje się z artystami z zagranicy.
A ci, gdy tylko tu przyjeżdżają, krzyczą ze sceny: „Mabuhay!”.
Na to ludzie: „Tak!”
- „Mahal ko kayo!” - „Tak!”
„Cudzoziemiec mówiący po tagalsku! Bierz moją kasę!”
Ja od dawna mówię po tagalsku.
A gdy powiem „Mabuhay”,
to czy ktoś w ogóle… Serio?
Serio?
Nie oszukacie mnie. Moje bilety są tanie.
Może jak podniosę cenę, uznacie mnie za cudzoziemca?
Zawsze tak jest.
Ale to jakieś kretyństwo, że cieszymy się, jak oni mówią „mabuhay”.
Czy to dlatego, że się z nich nabijamy?
Bo my przecież nie pozdrawiamy się tym słowem.
Każdy obcokrajowiec, który mówi „mabuhay” na scenie,
pewnie wcześniej spytał kogoś z tutejszej ekipy:
„Jak się witacie na Filipinach?”.
Mówimy „mabuhay”.
Potem gość wchodzi na scenę i krzyczy: „Mabuhay!”.
Ale to nieprawda.
Czy ktoś tu się wita tym słowem?
Jeśli jest tu choć jedna osoba, która choć raz w życiu
użyła słowa „mabuhay”,
to od razu kończę karierę.
Jest tu ktoś taki? Nie ma.
Nikomu nie zdarza się powiedzieć: „Mabuhay, brachu”?
„Tak, brachu, mabuhay”.
- „Jesteś w Poblacion?” - „Tak”.
„No to mabuhay, brachu”.
„Mabuhay, brachu. Mabuhay”.
To się nigdy nie zdarza, ale i tak robimy cudzoziemców w konia.
Czyżbyśmy wstydzili się mówić o naszych prawdziwych zwyczajach?
Bo jak się naprawdę witamy?
„Psst”.
„Hej!”
„Kumusta?”
Czyli „jak się masz?”.
Musimy nauczyć cudzoziemców jeszcze innych filipińskich zwyczajów.
Jeden z nich szczególnie mi się podoba.
Kiedy ktoś proponuje mi coś do jedzenia.
Zwłaszcza, gdy odwiedzam kogoś w porze posiłku
i gospodarz mówi: „Hej, dołącz do nas!”.
Wtedy zaczyna się prawdziwy teatrzyk.
Prawda?
W takiej sytuacji mamy zwykle jedną standardową odpowiedź.
- „Zjedz z nami”. - „Dzięki, jestem najedzony”.
Nie wolno nam przyjąć propozycji!
Dowiedziałem się o tym dopiero, gdy miałem 26 lat.
Wcześniej myślałem, że mogę zawsze się zgodzić!
Dlatego zawsze odpowiadałem: „A co dziś jemy?
Ale to tylko jeden hot dog. Podzielmy go na trzy części”.
Prawda?
Dzielimy się jedzeniem, nawet gdy jest go mało.
Nawet gdy zostały już tylko kości.
„Jedz!”
„Dzięki, ale nie mam ochoty na marchewkę z twojego curry.
Zresztą została tylko jedna”.
Czasami jest jeszcze trochę ryżu.
„Dobra, zjem ten ryż z marchewką”.
Ale taka jest nasza zwyczajowa odpowiedź.
Coś pięknego.
- „Jedz, stary”. - „Dzięki, jestem najedzony”.
Uwielbiamy taką grę.
Oferujemy gościowi jedzenie, żeby poczuł się jak u siebie.
„Jako mój gość musisz coś zjeść”.
Na to gość mówi: „Nie kłopocz się”.
I jeśli nalega, zaczyna się przeciąganie liny.
„Daj spokój, mamy dużo jedzenia”.
Na to gość: „Naprawdę nie jestem głodny.
Jadłem po drodze”.
Jak to możliwe?
Zwłaszcza że przyjechał motocyklem.
Wcinał podczas jazdy?
Jakim cudem?
Prawda?
Wielkie nieba.
Jeśli tego nauczymy obcokrajowców, będą wychodzić na scenę i mówić:
„Zjecie coś?”.
„Dzięki, jesteśmy najedzeni!”
Kolejne fajne wyrażenie to „ingat”.
To coś w rodzaju „uważaj na siebie”.
Lubimy używać tego wyrażenia.
I lubimy to mówić z emfazą.
„Uważaj na siebie, przyjacielu”.
Czasami podwozimy kogoś do domu,
ta osoba wysiada z auta, a nam wyrywa się: „Ingat!
Wybacz, przecież jesteś na miejscu”.
„Zabawne, przywiozłeś mnie pod dom i mówisz, żebym na siebie uważała”.
A potem…
To dobry moment, żeby wymienić ślinę.
Wybaczcie, tego nie było w scenariuszu.
Czemu tak podkreślamy, że ktoś ma na siebie uważać?
Bo zdajemy sobie sprawę z tego, że mieszkamy na Filipinach.
I dobrze wiemy, że w każdej chwili może się nam tu coś przydarzyć.
Wszędzie, nawet na parkingu.
I dlatego mówimy „ingat”.
Ale „ingat” to tak naprawdę coś więcej niż „uważaj na siebie”.
To coś znacznie mocniejszego.
To coś w stylu: „Kurwa, bądź ostrożny.
To Filipiny. Tu jest bardzo niebezpiecznie”.
Dosłownie.
Doświadczamy tego na każdym kroku:
w domu, samochodzie, wszędzie.
Wiele ulic nie ma chodników,
a jeśli nawet mają, to nagle na jego środku wyrasta słup.
I trzeba iść o tak.
Jak idziesz bokiem, słup wbija ci się w twarz,
którą potem ocierasz się o coś mokrego.
„Cholera, to siki!”
Wszyscy tego doświadczyliśmy.
Idziemy sobie ulicą i wpadamy do dziury,
która jest głęboka aż po kolana.
Noga złamana, a w gratisie dostajemy zakażenie.
Zagrożeń jest naprawdę mnóstwo.
Na ulicy podchodzi do nas jakiś włóczęga i nagle zaczyna wrzeszczeć…
I przecież…
nie będziecie się bić z brudnym żulem.
Bo jak go uderzycie, to możecie się zatruć.
Serio.
Walniesz go, a potem: „Dobry Boże!
Czemu teraz muszę cierpieć za tamto?”.
Prawda?
Lepiej tego nie robić.
Zagrożeń tu nie brakuje.
Możesz zostać napadnięty,
przejechany przez trójkołowiec.
Możesz wdepnąć w gówno.
To najbardziej irytujące.
Wleźć w gówno.
Po czymś takim od razu wracasz do domu.
To automatyczna reakcja.
Nawet jeśli ledwo co wyszedłeś z domu.
Ale możliwość powrotu do domu to i tak lepsza opcja.
Bo co zrobić, gdy właśnie idziesz do pracy?
Spryskałeś się perfumami, masz nowe buty.
Chcesz się przypodobać koleżance z biura.
Wziąłeś nawet taksówkę.
I nagle wdeptujesz w gówno.
W sam jego środek.
Nie możesz wrócić do domu,
więc chodzisz od drzwi do drzwi.
Krzyczysz: „Jest tam kto?”.
I trzymasz stopę w górze.
W taki sposób.
„Jest tu kto?!
Wdepnąłem w gówno!”
Wychodzi jakaś kobieta i pyta:
„O co chodzi?
Co się stało?!”.
„Wdepnąłem w gówno”.
Ona podaje ci wąż.
Ale ciśnienie w tym wężu jest bardzo niskie.
Jakbyś polewał to gówno wodą ze szklanki.
A ta kobieta nawija:
„Gdzie pan w nie wdepnął?
Powinni zbierać te psie kupy, ale nigdy nikt się do nich nie przyznaje.
Jak pies jest bezpański, to kto to ma zbierać?”.
Kiedy ona tak nawija,
ściskasz wąż kciukiem…
żeby zwiększyć ciśnienie.
Nie możesz spytać: „Ma pani wąż z mocniejszym ciśnieniem?
A może myjkę ciśnieniową?
Bo gówno zdążyło już stwardnieć,
kiedy tu szedłem, szukając pomocy.
Wyschło na wietrze
i stwardniało między rowkami podeszwy”.
Ona pyta, gdzie pracujesz, więc jej odpowiadasz.
Na to ona, że jej wnuczki tam nie przyjęto,
i jej problem staje się też twoim.
A ty tylko wdepnąłeś w gówno!
Wkurzające, co?
Myślałem, że wdepnięcie w gówno to najgorsze, co może się przydarzyć,
póki samemu mi się to nie przytrafiło.
Choć ja właściwie „zebrałem” gówno.
Jedni rozumieją ten termin, inni nie.
Już wyjaśniam.
Nie wdepnąłem, tylko zebrałem gówno.
Z-E-B-R-A-Ł-E-M. Zebrałem.
Zwykle, kiedy człowiek wdeptuje w gówno…
Powiedzmy, że to ten mikrofon.
Dobra?
Ale śmierdzi.
To jest stopa.
Krok, krok i…
„O cholera! Wdepnąłem w gówno”.
Cóż, stało się.
A jak to wygląda, kiedy zbierasz gówno?
Wygląda to tak. To jest stopa.
Krok, krok i…
I już w nim jesteś.
Zebrałeś je. Co za pech.
Tu jest gówno, a tu twój but.
Można by pomyśleć, że aby do tego doszło,
musiało dojść do zrównania planet.
Doszło do retrogradacji Merkurego.
Jestem z południa, więc zawsze noszę klapki.
Kiedy to się stało, też w nich byłem.
Chodziłem po osiedlu w mojej wiosce.
Idę sobie, idę.
Krok, krok i… Co dalej?
Podnoszę stopę…
i zbieram całe gówno.
To było dziwne uczucie.
Człowiek nie wie nawet, co się dzieje.
Idziesz sobie i myślisz:
„Ale te klapki są wygodne”.
Aż tu nagle:
„Czemu nagle stały się wygodniejsze?”.
A potem: „Co to za smród? Co się stało?”.
Spoglądasz w dół i widzisz jakieś brązowo-żółte grudki.
Nie dajesz temu wiary.
„Czemu mam na klapkach gówno? Jak to się stało?”
Oglądasz się za siebie, żeby sprawdzić, w co wdepnąłeś.
I widzisz pięknie wygładzone gówno.
Wygląda tak.
Sam je wygładziłeś.
Nic na to nie poradzisz.
Właśnie w ten sposób zebrałeś gówno!
Wygląda na bucie jak żółty krem ganache.
No i potem chodzisz od drzwi do drzwi, szukając węża ogrodowego.
„Jest tam kto?!
Nie wlazłem, tylko zgarnąłem gówno!”
Wąż sobie z tym nie poradzi.
„Na to trzeba wiadra!
Włóż go pan tam”.
Podoba się wam, jak odgrywam…
miejską babcię?
„Ojej! Dzisiejsi młodzi ciągle przesiadują na TikToku!
Tylko TikTok i TikTok!
Nie chcą pracować
ani się obrzezać”.
No nie wiem.
Nie wiem dlaczego,
ale kiedy piję wodę, rozlegają się oklaski.
Dlaczego?
Głośniej niż przy innych moich żartach.
Powinienem to robić przez cały występ.
Dobry Boże.
Właśnie świętowałem z moją dziewczyną naszą pierwszą rocznicę.
Tak, tak.
Co ciekawe, wcześniej przez cztery lata byłem singlem.
I nie było mi łatwo.
Są tu jacyś single? Zaklaszczcie.
Bez obaw.
Są!
Tam ktoś podniósł rękę.
Dobrze.
A tu ktoś jest? Nie ma?
Zatem wiedziecie udane życie.
Największym bólem dla singla jest to,
że wszyscy się starają wyprostować twoje życie.
Prawda?
Mówią: „Dlaczego jesteś singlem?
Wyglądasz znośnie.
Naprawdę”.
A przecież bycie singlem jest w porządku.
Ale ci ludzie ciągle próbują z kimś cię swatać.
Myślą, że wiedzą, kto jest dla ciebie przeznaczony.
Cóż za arogancja, prawda?
„Moja kuzynka jest singielką”.
„To sam się z nią chajtnij.
Udowodnij, że jest coś warta.
Jak się sprawdzi, to jestem drugi w kolejce.
Śmiało, umówcie się”.
- „Ale to moja kuzynka”. - „Marna wymówka”.
„Miłość przełamuje bariery.
Sam się z nią ożeń, skoro jest taka świetna”.
Rozumiecie?
Nie znoszę swatania.
Tacy swaci często pytają, w jakich kobietach gustujemy.
„Duże oczy? Jasna skóra czy opalona?”
Lubią dzielić kobiety na grupy.
Na różne kategorie.
Potem robią listę i ci ją wręczają.
Jakie to wszystko sztuczne.
Ja nie mam żadnych szczególnych upodobań w kwestii wyglądu.
Patrzę bardziej na pozycję ekonomiczną.
W moim typie są więc tak zwane „dziewczyny z osiedla”.
To kobiety mieszkające na bogatych osiedlach.
Od San Lo i wyżej.
Reszta mnie nie obchodzi, bo te laski są super!
Umawialiście się kiedyś z laskami z bogatych osiedli?
Pytasz taką: „Czym się zajmujesz?”.
Na to ona: „Pracuję w rodzinnej firmie”.
Dziewczyna z bogatego osiedla.
Taka może nagle wyskoczyć z pytaniem:
„Pojedziesz z nami na rodzinne wakacje do Pragi?”.
Dzięki, dziewczyno z bogatego osiedla.
Nawet załatwi ci wizę. Takie są najlepsze.
Albo: „Chodźmy do klubu polo. Użyję mojej karty”.
Takie laski są niezrównane!
Żartuję. Dupek ze mnie.
No dobra.
Cofam swoje słowa.
Lubię laski z bogatych osiedli, bo mam gwarancję,
że mają w domu prysznic.
Bo lubię seks pod prysznicem.
To główny powód.
Taki seks jest najlepszy. Ktoś jeszcze to lubi? Nikt?
Tylko ja? No dobra.
W porządku.
Kiedy mówię o seksie pod prysznicem, to mam na myśli taki prawdziwy.
Nie taki udawany z filmów,
gdzie pieszczą się pod prysznicem i wcale się nie topią.
Leci na nich woda, ale się nie topią. Co za bzdury!
Lubię taki seks, gdzie zmieniacie się pod natryskiem.
To mnie kręci.
Jedno się kąpie, a drugie marznie
i trzęsie się z zimna.
„Umyłeś już włosy?”
„Umyłaś już włosy?
Ale masz je długie!
Umycie moich zajmie chwilę. Mogę już wejść?”
Właśnie tego chcę.
Na filmach seks pod prysznicem to przyciskanie się do ściany.
I to ich podnieca.
Przecież to bolesne!
Przypierał was ktoś kiedyś do muru? To cholerstwo jest twarde!
Nie da się tego porównać z rzuceniem kogoś na łóżko.
Kafelki w łazience są twarde.
Raz ktoś mnie tak przycisnął i nabiłem sobie guza.
„Nic nie słyszę.
Czy to wstrząśnienie mózgu?
Chyba tak.
Czyli tak wygląda wstrząśnienie mózgu.
Muszę jechać do szpitala”.
Lubię seks pod prysznicem i mycie się nawzajem.
Ja myję jej plecy, ona myje moje.
Albo bierzecie razem prysznic i pytasz:
„Możesz wyrwać mi włosy z tyłka?
Bo ja nie sięgam”.
I to jest prawdziwa miłość!
Uwielbiam seks pod prysznicem.
Seks w wannie to nie to samo. Próbowałem.
Trzeba ciągle dolewać gorącą wodę.
„Nie przeszkadza ci taka zimna?
Chyba już się ochłodziła. Zagotować nową?”
I jeszcze kucasz.
Dlaczego kąpiel w wannie nie jest odprężająca?
Pod prysznicem człowiek stoi, a w wannie trzeba ciągle się spieszyć.
Bo woda z tej cholernej chochli tak szybko leci.
I trzeba ją ścigać.
Zatem próbowałem tego, ale to nie to.
Wolę seks pod prysznicem.
Kiedyś byłem singlem, ale teraz jest inaczej.
Wielu z nas jest seks-pozytywnych.
I ja też taki jestem.
Staram się być otwarty na ludzkie żądze i perwersje.
Rozumiecie?
Ale czasami spotykasz kogoś, kto zupełnie do ciebie nie pasuje.
I nic nie wychodzi.
Raz, kiedy byłem singlem, umówiłem się z pewną miłą kobietą.
Rozmawialiśmy w restauracji.
Miło się gadało, mieliśmy świetny kontakt.
Okazało się, że lubimy podobne filmy i muzykę.
Chodziliśmy po centrum handlowym i tak szybko minęły nam trzy godziny.
Miło się rozmawiało.
Potem ją odwiozłem i zaprosiła mnie do swojego mieszkania.
Pomyślałem sobie: „Tak jest! Dobrze mi idzie”.
Weszliśmy do środka, zaczęliśmy się całować.
Jakoś tak.
To było okropne.
Tak wygląda parodia całowania.
Ale na serio wyglądałoby to głupiej.
Niefajnie się to prezentuje, co?
Lepiej to sparodiować.
Po kilku minutach ona powiedziała: „Pójdę się odświeżyć”.
I poszła do łazienki, zostawiając nawet otwarte drzwi.
Pomyślałem sobie: „Czyżby to było zaproszenie?”.
Usłyszałem, jak mówi: „Chodź”.
Wszedłem i widzę, że nie ma tam wanny. Świetnie.
Rozumiecie?
Musiałem się upewnić.
Widzę, że ona bierze prysznic. Miała deszczownicę.
Ciśnienie wody było tak mocne, że ta niemal wymywała fugę z kafelków.
Leciała naprawdę mocno.
Aż zapragnąłem umyć sobie tym uszy.
Niesamowite uczucie.
Byłem zachwycony tym mocnym ciśnieniem wody.
Zaczęliśmy się całować.
Potem ona uklękła. Pomyślałem sobie: „Boże, ona klęczy”.
Jest taka niegrzeczna już na pierwszej randce.
Nagle spytała: „Możesz na mnie nasikać?”.
Jesteśmy seks-pozytywni, pamiętacie?
Niech was to nie obrzydza.
Są ludzie, których to kręci, i nic w tym złego.
Ale jeśli do siebie nie pasujecie, to nie wymuszajcie takich rzeczy.
Rozumiecie?
Problem w tym,
że to niezręczna sytuacja,
bo wczuliśmy się w sytuację
i wszystko szło dobrze.
Ale kiedy ona wyszła z tą propozycją,
musiałem jej odmówić.
Taka odmowa powinna być delikatna.
Niegrzecznie mówić: „Nie ma mowy!
To, kurwa, ohydne!”.
Rozumiecie?
Trzeba być delikatnym.
W tamtej chwili mój mózg działał jakby w zwolnionym tempie.
Prowadziłem dialog w swojej głowie.
- „Mamy ją obsikać?” - „Tak”.
- „Kręci nas to?” - „Nie, ani trochę”.
„To co jej powiemy?”
„Musimy jej odmówić, byle szybko, bo to już za długo trwa.
Red, powiedz coś wreszcie. No powiedz!”
„Jeszcze nie muszę siku”.
Ona na to: „W porządku”.
Ale był mały problem.
Bardzo chciało mi się sikać.
Mój pęcherz był jak wypełniony wodą balon.
Wystarczyłoby ukłuć szpilką, żeby poleciał ze mnie strumień.
Naprawdę niewiele brakowało.
Czułem się więc jak balon.
Ale jestem dżentelmenem,
więc jeszcze się trochę pomizialiśmy.
Potem był seks. Trzy rundy.
Między nimi rozmowy - nie samo bzykanko.
To były miłe pogaduchy.
Powiedziała mi o swoich celach zawodowych, o tym, jak nie cierpi swoich szefów.
O jej byłym, który miał węża.
Opowiedziała mi niemal o wszystkim.
Po trzeciej rundzie rozmowa była nawet dłuższa.
W końcu musiałem już iść do domu.
Powiedziałem jej: „Dzięki za wspaniały wieczór”.
A kiedy tylko drzwi jej mieszkania się zatrzasnęły,
pobiegłem ile sił w nogach do windy.
Kilka razy wcisnąłem ten cholerny guzik.
Bo wiadomo, że wtedy winda przyjeżdża szybciej.
„No pospiesz się!
Jesteś mi pilnie potrzebna!”
Rozumiecie?
Wsiadłem do auta i popędziłem na najbliższą stację benzynową.
Długo tam sikałem.
Pobiłbym rekord świata w długości sikania,
gdyby istniała taka kategoria w Księdze Rekordów Guinnessa.
I to ciśnienie!
Kiedy tylko przyjechałem na tę stację,
od razu wbiegłem do toalety i praktycznie natychmiast
władowałem kciuk w miednicę.
Chciałem w ten sposób uśmierzyć ból, bo miałem założony pasek.
Kiedy musisz się wysikać, pasek od spodni to przekleństwo.
A gdy opuściłem gacie… Wyobraźcie sobie, że to one.
Mój penis zrobił wtedy coś takiego.
Jak wąż strażacki.
Próbowałem go ujarzmić. Cofnąłem się.
Sikałem już wtedy za trzy punkty!
Niczym Steph Curry.
Takie sikanie długodystansowe.
Lałem tak długo i obficie,
że aż spłukał się kibel.
Było tego aż tyle.
Kibel się spłukał, a ja wciąż lałem.
Ponownie go napełniłem, ale potem już sam go spłukałem.
Jeśli chcecie znać szczegóły.
Mówię wam, jak było.
I wtedy naszła mnie myśl:
„Jak właściwie władowałem się w tę sytuację?”.
Wróciłem myślami do tej randki i uznałem, że laska chyba mnie wrobiła.
Gdy zamawialiśmy jedzenie w restauracji,
powiedziała: „Weźmiemy jeszcze trzy dzbanki mrożonej herbaty”.
Trzy dzbanki mrożonej herbaty?!
Wszystkie wypiłem, a laska miała też własną butelkę z wodą.
Dwulitrową.
- „Napijesz się?” - „Chętnie”.
„Jakaś ty troskliwa”.
Potem w kinie kupiliśmy największy napój.
„Więcej już nie wypiję”.
„O, piwo korzenne”.
Mogłem się domyślić, że to pułapka.
Ale niczego nie podejrzewałem.
Kiedy opowiadam tę historyjkę, ludzie często pytają:
„Czemu pojechałeś na stację benzynową?
Mogłeś się wysikać u niej, po seksie”.
To nie takie proste. Powiedziałem jej, że mi się nie chce.
Jak mógłbym potem powiedzieć, że nagle mnie przypiliło?
No i ona mogłaby wtedy zareagować.
Podbiegłaby, krzycząc: „Przechwyt!”.
A potem…
Wybaczcie, ale nie wiem. To się pije?
Nie mam bladego pojęcia!
Nieważne.
Dlatego tego nie zrobiłem, bo to trudne.
Spotkałem się z wieloma dziwactwami.
Nie mam nic przeciwko perwersjom, ale niektóre są bardzo dziwne.
Na przykład podczas pandemii.
Kto był wtedy singlem, ten wie, jakie to było okropne.
Wszyscy uprawialiśmy seks przez czat.
To było jedyne miejsce.
„Teraz ściągam ci spodnie.
Wyjmuję penisa, który ma…
23 centymetry”.
Było ciężko, prawda?
Poza tym termin „cyberseks” jest obrzydliwy.
Cyberseks.
Prawda? To mało seksowne.
Wyobraźcie sobie, że czatujecie tak z kobietą.
„To co? Cyberseksik?”
Średnio to brzmi.
„Przejdziemy do mojego Zooma?
Mam konto premium.
Bez 40-minutowego ograniczenia.
Mamy tyle czasu, ile chcemy”.
To dziwne, prawda? Nie rozumiem tego.
Tak czy owak,
czatowałem kiedyś z pewną laską. Przysłała mi nudesy.
Tak, nudesy.
Ktoś z was też je wysyła?
Naprawdę? Dobra.
Wysłała mi swoje nudesy.
Odpisałem jej, że jest bardzo seksowna.
A potem ona napisała:
„Zrobisz cum tribute?”.
Dobra, są tu dwie osoby, które wiedzą, co to jest.
Reszta udaje, że nie wie.
Cum tribute to coś takiego, że partner wysyła ci nudesy
i chce, żebyś nad nimi
się masturbował
i wytrysnął na zdjęcie.
Potem pstrykasz fotkę jej zdjęcia zalanego twoim nasieniem,
wysyłasz jej to, a ją to podnieca.
Nie wiem dlaczego, ale tak jest.
Rozumiecie?
Teraz to już nie wydaje mi się dziwne.
Ale ta perwersja jest logistycznie trudna do ogarnięcia.
Bo oczekujesz, że osoba, której wysyłasz swoje nudesy,
ma drukarkę.
Prawda?
To logistyczne wyzwanie.
O trzeciej w nocy ktoś każe ci spuścić się na jakieś zdjęcie.
Co nie?
Nie mam drukarki.
I nie da się wydrukować tego gdzie indziej.
A jeśli już mamy drukarkę, to jest to drukarka rodzinna.
Trzeba zapukać do starych.
„Tato…
Nie śpisz jeszcze?
Muszę coś wydrukować. Wyślę ci to mailem.
Wydrukuj w A3 albo w A4”.
A3 to za duży format.
Bo jakie jest inne wyjście? Pójść do zakładu fotograficznego?
Nawet gdyby to była usługa ekspresowa, to jednak spory wstyd.
Trzeba by było pójść tam w bluzie z kapturem.
„Chciałbym to wydrukować”.
- „Co to jest?” - „Zdjęcie”.
„Jaki rozmiar? Taki do portfela?
A może A3?
Duży? Mały? To są nudesy!
Matowe czy błyszczące?
Po co panu te nudesy? Chce pan zrobić cum tribute?”.
Cum tribute.
„Zalaminować je?
Jak je pan zalaminuje,
to gdy nie spodoba się panu, jak sperma komponuje się na fotce,
wystarczy ją zetrzeć.
I będzie można to powtórzyć.
Nie będzie pan musiał tu wracać.
Dorzucić przeźroczystą koszulkę na dokumenty?
Przyda się, jeśli ma pan wiele partnerek.
I różne nudesy.
Wystarczy raz się spuścić i tylko wymienić zdjęcia.
Można przy tym zmieniać aranżację
według własnego widzimisię.
Szkoda marnować tyle drogocennego nasienia.
Zamiast to powtarzać,
wystarczy wymienić zdjęcie.
I wysłać je do wielu pań!
Taka koszulka to skarb”.
To naprawdę jest logistycznie trudne zadanie.
Napisałem partnerce z czatu, że nie mam drukarki.
Ona na to: „Większość facetów spuszcza się na ekran telefonu”.
Na ekran telefonu?
Używam mojej komórki do pracy.
A jeśli jutro podczas sprawdzania poczty spadnie mi na twarz?
„Wczoraj na nią się spuściłem”.
Rozumiecie?
I co będzie, jeśli przez to komórka się zepsuje?
Co powiem w serwisie?
„Co nie tak z tą komórką?”
„Po prostu się zepsuła”.
„Robił pan cum tribute?
Trzeba było nałożyć szkiełko ochronne.
Takie szkiełko to najlepsza ochrona.
Pokażę panu. Ta komórka ma takie szkiełko.
Wczoraj spuściłem się na nią cztery razy.
I nic się nie stało”.
Kumacie?
Ale w porządku.
Jeśli chcesz trysnąć na komórkę, to spoko.
W końcu to twój telefon. Ale czym potem zrobić zdjęcie?
Znowu trzeba pójść do ojca: „Tato…
Nie śpisz? Pożycz mi komórkę.
Zrobię zdjęcie, a potem je skasujesz.
Wyślij mi je AirDropem”.
Rozumiecie?
Kiedy pierwszy raz mi się to przydarzyło, byłem taki podekscytowany.
Ale kiedy już się spuściłem na komórkę, pomyślałem:
„Czym teraz zrobię zdjęcie?”.
To było tak: „O kurwa!
I co teraz?”.
To było zabawne, bo w lustrze sypialni zobaczyłem swoje odbicie.
Widziałem, jak podnoszę laptopa…
z włączoną apką do selfie.
I włączam kamerę internetową…
Chciałbym to zmyślić, ale tak naprawdę się stało.
Laska była zadowolona. „Rany, nieźle to wygląda”.
Oczywiście na komórce było szkiełko.
Rany.
To bardzo nieprzyzwoite.
Filipińczycy lubią sprośności.
Moje poprzednie programy
bazowały właśnie na nieprzyzwoitych żartach.
Cóż, jesteśmy ciemiężeni jako naród.
Bo to na wskroś katolicki kraj.
Dlatego podczas występów zawsze opowiadam o prawdziwych doświadczeniach tego narodu.
Myślę, że dobrze to przedstawiam
i mówię prawdę o tym, co tu się dzieje.
Pewnie wiecie, że w moich występach
czasami żartuję z religii, z bycia singlem
i bycia grubasem na Filipinach.
Lubię występy amerykańskich artystów o filipińskich korzeniach.
Oni dobrze reprezentują nasz naród,
ale nie reprezentują prawdziwego ducha tutejszej kultury.
Kumacie, prawda?
Dlatego o to walczę.
I nie tylko ja.
Na Filipinach rośnie popularność stand-upów.
Dzięki firmie producenckiej Comedy Manila.
Mamy wielu filipińskich komików,
którzy w swoich występach pokazują naszą kulturę
i świat, w którym dorastali.
Łatwiej utożsamić się z takim artystą, bo mówi on o bliskiej nam kulturze.
Tak jak ze mną utożsamiają się przystojne grubasy.
Prawda?
Właśnie.
Czasami pytają mnie,
czy żartuję z religii i czy ludzi to nie razi.
To część naszej kultury.
Opowiadam o dorastaniu katolickiego chłopca.
W katolickiej szkole i w katolickim wychowaniu.
Szczerze mówiąc, nie mam nic do kościoła katolickiego.
Jestem wręcz nim zachwycony.
Jest fajowy, nie?
Nawet do dziś pamiętam wszystkie pieśni kościelne.
Są przepiękne.
I choć nie chodzę już na msze, to nadal uwielbiam te pieśni.
Do tego stopnia, że moja babcia zabroniła mi chodzić do kościoła.
Nie zabiera mnie już tam, bo według niej zbyt żarliwie się modlę.
Czasami mnie ponosi.
Zbyt żarliwie się modlę.
Te pieśni są takie piękne.
Oddajcie chwałę Panu całej ziemi
Niech radosne serca Pana wywyższają
Tak!
Graj na gitarze w rytm muzyki
Niech organy i trąbki się radują
„O, tam są trąbki?”
A wtedy moja babcia:
„Zejdź stamtąd!
Czemu stoisz na ławie?”.
Robię tak w kościele, a to jest zabronione!
Nie wolno zbyt żarliwie się modlić.
Modlitwa powinna być skromna.
Jestem ekspresyjny, a tego nie wolno.
Mamy takie piękne pieśni,
ale nie wolno do nich się gibać.
Czemu?
Bo „Oddaj chwałę Panu całej ziemi” to filipińska „Bohemian Rhapsody”.
Z tym że przy niej nie wolno nam dać się ponieść.
Moim ulubionym katolickim zwyczajem jest Visita Iglesia.
Wiecie?
Taka wycieczka.
Z całą rodziną.
Można spróbować sorbetów z różnych zakątków Filipin.
„To sorbet z Bulacan”.
„A to sorbet z Laguny”.
Małe, a cieszy.
Uwielbiam czytać księgi modlitewne.
Na przykład Drogę Krzyżową.
Moje ulubione nabożeństwo.
Ale mama zabroniła mi to robić,
bo zacząłem podkładać głosy
pod postaci z Męki Pańskiej.
Nie rozumiem dlaczego!
Czemu Poncjusz Piłat i Maria Magdalena mają mówić tym samym głosem?
To nie w porządku,
że to nabożeństwo prowadzi jeden monotonny głos.
Czemu tego nie urozmaicić?
Czy to źle, że ukazywałem motywacje
oraz tło historyczne dla czynów
postaci, których głosy podkładałem?
Jestem aktorem.
Wykonawcą, artystą.
Skoro Bóg dał mi talent, to czy nie mogę go wykorzystać?
Czy to nie jest dziwne?
Czemu mi nie pozwalają?
Dlatego podczas ostatniej Visita Iglesia
zapytałem mamę, czy mogę przeczytać jedną stację.
„Proszę, tylko jedną stację.
Tylko jedną”.
Ona na to: „Dobra.
Ale jeśli zrobisz to z tymi głosami,
odetnę ci jaja”.
Taka jest moja mama. Powiedziała mi to w kościele.
Szaleństwo, co?
Dała mi modlitewnik. Stacja jedenasta.
To dobra, porządna stacja.
Jezus zostaje ukrzyżowany między dwoma złoczyńcami.
Trzy postaci.
Uznałem, że jest w tym potencjał.
Co teraz? Po prostu przeczytać
czy wykorzystać mój talent, z którym przyszedłem na ten świat?
Przemyślałem te trzy postaci
i kiedy w końcu nadeszła moja kolej, wyrecytowałem:
„Jezus został ukrzyżowany między dwoma złoczyńcami,
a jeden z nich rzekł:
»Czyż nie jesteś Jezusem Chrystusem?
Czemu nie użyjesz swoich mocy…
i nie ściągniesz nas z krzyża?«
»Stul dziób!
Zamknij się!«”.
Moja mama zdążyła już dołączyć do innej rodziny.
Wróciła na stację trzecią.
„Ten mój pieprzony dzieciak”.
Wróciła do trzeciej.
Kumacie?
„Zamknij się!
On…
On jest niewinny, a my jesteśmy prawdziwymi złoczyńcami.
On nic nie zrobił.
Jezu!
Wspomnij o mnie, gdy będziesz w raju”.
„Jasne, mabuhay, brachu.
Nie zapomnę”.
Wielkie dzięki, ludziska!
Walczcie o swoje marzenia!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz