Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(มาบูไฮ)
คุณสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี เรด โอลเลโรครับ
("มาบูไฮ" เป็นคำโกหก)
ว้าว ขอบคุณมากครับ
ไม่กี่ปีก่อน กว่าจะมีผู้ชมเต็มโรงละครยากมากครับ
และตอนนี้ ผมว่าสุดสัปดาห์นี้ เรามีผู้ชมเต็มโรงละครถึงสามโชว์
ให้ตายสิ ขอบคุณมากครับ
สุดยอด
ผมอยู่ในจุดที่กระอักกระอ่วนใจในอาชีพผม
รู้สึกเหมือนกำลังเฉิดฉาย แต่ไม่ แล้วก็แบบว่า…
ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ดัง
ขอเรียกว่า "ดังแบบไม่แน่ไม่นอน" ดีกว่า
เข้าใจปะครับ ไม่แน่ไม่นอน
"ดังแบบไม่แน่ไม่นอน" เหมือนเขาดัง แต่…
เป็นความดังที่คุณยังต้องอธิบายให้เพื่อนเข้าใจ
ถ้าคุณดังแบบไม่แน่ไม่นอน
มีหลายสิ่งที่เกิดขึ้นที่ยากจะตอบสนองถูก
อย่างตอนไปเดินห้าง และคุณเดินผ่านใครสักคนที่แบบ…
เบ็นแอนด์เบ็น
นั่นแหละครับ ใช่เลย เบ็นแอนด์เบ็น
ผมมักถูกเข้าใจผิดว่า เป็นสมาชิกเบ็นแอนด์เบ็น
เพราะเขาเป็นคนอ้วนที่ดังมากๆ มานานแล้ว
สมาชิกอ้วนในวงเบ็นแอนด์เบ็น
คุณไม่รู้ว่าทำไมใช่ไหมครับ คุณไม่รู้กฎเหรอ
จริงดิ ว้าว โอเค จะอธิบายให้ฟัง
ในวงการบันเทิงฟิลิปปินส์ มีกฎที่ไม่ได้เขียนไว้
ว่าจะมีคนอ้วนครั้งละคนเท่านั้น ที่ได้รับอนุญาตให้ดังได้
ห้ามมีเซเลบอ้วนสองคน มันไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์
มีคนอ้วนคนเดียวที่ถูกกำหนดให้ดังสุดๆ
แต่ไม่นานมานี้
คนอ้วนในวงเบ็นแอนด์เบ็นดันไปลดความอ้วน
เขาน้ำหนักลด
ก็เลยขาดคุณสมบัติไปโดยปริยาย
ใช่ครับ เขาไม่ผ่านเกณฑ์อีกแล้ว
เราเตะเขาออกจากกรุ๊ปแชตเรียบร้อย
เรามีกรุ๊ปแชต "เซเลบอ้วน"
เราเตะเขาออกทันที "บ้าจริง ค่าบีเอ็มไอของนายปกติว่ะ"
"ความดันโลหิตนายเท่าไหร่ ฮะ"
"ไหงมันปกติ"
เราเลยเตะเขาออก
ตอนนี้เลยเกิดช่องว่าง
สุญญากาศแห่งอำนาจกำลังก่อตัว
มีการแย่งชิงอำนาจระหว่างผมกับนิโนง ไร
เข้าใจใช่ปะ
และบอกตรงๆ
ผมไม่รู้คุณคิดยังไง แต่ผมว่าเซเลบอ้วนที่แท้ทรูคนต่อไป
ควรเป็นผม
จริงปะ คุณไม่เห็นด้วยเหรอ…
ไม่เอาน่า เหมือนคุณถูกบังคับ
เหมือนคุณถูกบังคับ
ผมจะโน้มน้าวให้คุณเชื่อเอง
ไม่อยากบังคับคุณหรอกนะ โอเค๊ เพราะผม…
คนอ้วนที่เด่นดังทุกคนก่อนหน้านี้
สถานะเซเลบของพวกเขาคือ "อ้วนเน้นๆ"
เข้าใจปะครับ อ้วนเน้นๆ
พวกเขาดังได้เพราะอ้วนล้วนๆ จริงปะ
เหมือนมอนตี
ชื่อวงเขาชื่ออะไร
"วงนายชื่อวงอะไร มอนตี" "มายองเนส"
ใช่ปะล่ะ จุน ซาไบยโตน เขาดังได้เพราะเขาชอบโป๊
เขาไม่ค่อยจะใส่เสื้อยืด
ทุกคนเห็นความอ้วนของเขาเต็มตา
มันก็แค่วันพุธของผม
ผมทำยังงั้นทุกวัน
กับคนอ้วนอย่างเรา ถือว่าเป็นวันปกติ จริงปะ
"มาทำปาตากรอบกันเถอะ"
"มาทำสตูเลือดหมูกรอบกันเถอะ"
"สตูกาเร-กาเรกรอบ" จริงปะ
ให้ตายสิ ผมทำทุกวันแหละ
งั้นผมกินละนะ ว้าว โอเค
พวกเขาไม่เคยนำเสนออะไรใหม่ๆ
ใช่ปะ ทุกอย่างคือของคนอ้วนเน้นๆ
เสมอเลย…
"ฉันอิ่มแล้ว"
ยังงั้นเสมอ
ผมไงครับ ดูสิ
ดูมาดโคตรเท่ของผมซะก่อน
ผมเป็นข้อพิสูจน์ว่าเมื่อคุณอ้วน คุณใส่สีไหนก็ได้
สีสันเพียบ ใครทำได้บ้าง ใช่ปะ
ก่อนหน้าผม คนอ้วนใส่ได้แค่สีดำ
ตอนนี้ผมเห็น
ในโชว์วันนี้ มีคนอ้วนเพียบ พวกเขาใส่เสื้อผ้าสีฉูดฉาด
กลายเป็นว่าเรามั่นใจมากขึ้น
โชว์ที่แล้ว ผมเห็นคนอ้วนคนนึงใส่สีม่วง
คนอ้วนใส่ชุดสีม่วง
รู้ไหมว่ายากแค่ไหนที่จะอ้วน
และใส่ชุดสีม่วง
ใส่ชุดสีม่วง และพอคุณออกจากบ้าน "ตัวกริเมซๆๆ"
จริงปะ ยังงั้นเลย แต่ตอนนี้เขามั่นใจแล้ว
เพราะผมทลายเขตแดน ดูนี่สิ
ดูแจ็กเก็ตกิโมโนสั่งทำพิเศษตัวนี้สิครับ
ยี่ห้อแวร์ อามู ตัวที่ผมใส่อยู่
คุณจะเห็นด้านหลังมีตัวอักษร…
(มาบูไฮ)
สั่งปักพิเศษ
ผมใส่รองเท้าจอร์แดนส์ รู้จักใช่ปะครับ
ก็นั่นแหละครับ
ผมกำลังพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าความอ้วนมีคุณค่า
ไม่ใช่แค่ใน…
นึกออกปะ
คือผมมี…
ทุกโชว์ ผมจะแสดงให้ทุกคนเห็น
ว่าความอ้วนมีคุณค่าในประวัติศาสตร์และสังคม
คนอ้วนมีส่วนร่วมสร้างร่วมแบ่งปันมากมาย พวกคุณแค่ไม่รู้
พวกคุณไม่รู้ใช่ไหมล่ะครับ ดูสิ คนผอมที่นี่เยอะแยะ…
คุณมีอคติกับประวัติศาสตร์ คุณคิดว่าคนผอมครองโลกเหรอ ไม่เลย
เราประดิษฐ์สิ่งต่างๆ มากมาย ที่คุณแค่มองเป็นของตาย
คนอ้วนประดิษฐ์อะไรเยอะแยะ ผมไม่ได้ทำวิจัยมาหรอก แต่นึกขึ้นได้
คือปัจจุบันนี้วิจัยไม่สำคัญหรอก ว่าไหม
แต่ฟังนะครับ มันมีเหตุผลเป็นไปได้ โอเคไหม
ผมว่าคนที่คิดค้นบันไดเลื่อนเป็นคนอ้วน
คุณคิดว่าคนผอมคิดค้นบันไดเลื่อนรึไง
คนผอมคิดค้นบันไดอัตโนมัติเนี่ยนะ
คุณไม่มีปัญหากับบันไดใช่ไหม
นวัตกรรมกำเนิดจากความทนทุกข์ทรมานครับ
ผมว่าในบางช่วงของประวัติศาสตร์
มีวิศวกรอ้วนที่เดินขึ้นชั้นห้า
นั่นคือระดับเกณฑ์โรคอ้วน รู้ไหมครับ
ชั้นสี่ ถือว่าสูงสุดของเราแล้ว
ถึงชั้นห้าเมื่อไหร่ ก็แบบว่า "โอ้ ซวยละ ฉันตายแน่"
ครับ ก็นั่นแหละ
เขาขึ้นไปถึงชั้นห้า
"โคตรเหนื่อยเลยว่ะ
"วันหนึ่งฉันจะสร้างบันไดที่เลื่อนขึ้นของมันเอง"
และบันไดเลื่อนก็ถูกคิดค้นขึ้น
ดังนั้นเรามาร่วมกันขอบคุณ พอล โธมัส บันไดเลื่อนกันเถอะครับ
ผู้คิดค้น… จริงนะครับ
ลองดูในติ๊กต็อกสิครับ
ข้อเท็จจริงทุกอย่างอยู่ในนั้น
ใช่ปะ จริงๆ นะ คุณเช็กดูได้
คนอ้วนยังคิดค้นอะไรอีกครับ คุณเองก็ไม่รู้สินะ
ไอ้พวกคนผอม คุณแค่เปิดใจยอมรับ โฆษณาชวนเชื่อคนผอมในสื่อกระแสหลัก
จริงไหม
คนอ้วนยังคิดค้นอะไรอีกครับ อ่างล้างก้น
คุณทุกคนใช้อ่างล้างก้น เข้าใจครับ โอเค
สีหน้าคุณบอกว่าคุณใช้อ่างล้างก้น
รู้ไหมครับว่าคนคิดค้นอ่างล้างก้นเป็นคนอ้วน
คิดว่าคนผอมคิดค้นมันเหรอครับ คนผอมเอื้อมมือก็ถึงครับ
จะเอื้อมอะไรก็ได้ทุกอย่าง จริงปะ "ฉันผอม ฉันเอื้อมได้หมด"
ใช่ไหมครับ ชีวิตดี๊ดี…
ชีวิตดี๊ดีนะ ไอ้ต้าวคนผอม
คุณคิดว่าคุณคิดค้นมันเหรอ ไม่เลย คนคิดค้นอ่างล้างกันเป็นคนอ้วน
แน่นอนว่าใครสักคนนั่งลง เขาต้องเป็นคนคิดค้นแหงๆ ว่าปะ
ล้างก้นตัวเองไม่ได้
"ฉันเอื้อมไม่ถึงก้นตัวเองอีกแล้วว่ะ เพราะฉันกินเยอะ"
"รู้ปะ ฉันน่าจะคิดค้นสายฉีดหรือสเปรย์
ที่ฉีดเศษอึออกไปจากตูดฉัน"
"สเปรย์เศษอึจากตูดฉัน" "อึหายหมดจด"
จากนั้นอ่างล้างก้นก็ถูกคิดค้นขึ้น
ฉะนั้นขอเสียงปรบมือให้กับจอห์น บิเดต์ครับ
เรื่องจริงครับ ในติ๊กต็อกก็มี ผมสัญญา
จอห์น บิเดต์ ผู้คิดค้นอ่างล้างก้น เรื่องจริง
ยังมีอีกเยอะครับทุกคน เพียบเลย
รถเข็นวีลแชร์
รถเข็นวีลแชร์ คนอ้วนสักคนเป็นคนคิดค้นครับ
จริงอยู่ว่าครั้งแรกที่เขาจินตนาการภาพรถวีลแชร์
เขาแค่จะทำเก้าอี้ที่มีล้อ ตัวเองจะได้ไม่ต้องยืน
เขาปลื้มปริ่มครับ "ทุกคน ฉันคิดค้นมันสำเร็จ ไม่ต้องยืนเพื่อหยิบข้าวของแล้ว"
"เรานั่งได้ตลอด เราไปตรงโน้นตรงนี้"
แล้วคนอื่นก็มาเห็นเข้า
"อุ๊ย เจ๋งว่ะ ดีสำหรับผู้พิการและผู้บาดเจ็บ"
แล้วเขาก็พูดว่า…
"ผมเห็นด้วย"
"มันสร้างมาเพื่อสิ่งนั้น"
เขาช่วยคนได้เยอะมาก
ขอเสียงปรบมือให้เวสลีย์ วีลแชร์ครับ
ผู้ชมบางคนกำลังกูเกิลดูว่า "จริงเปล่าวะ" ใช่ไหมล่ะครับ
คุณอาจกำลังคิดว่าพวกเขาเป็นคนต่างชาติ
ผมแค่กำลังพูดถึงนักประดิษฐ์ชาวต่างชาติครับ
ยังมีคนฟิลิปปินส์อ้วนอีกครับ
คนที่โดดเด่นเหนือคนอื่น และประดิษฐ์สิ่งสวยงามมากมาย
รู้ไหมครับว่า คนฟิลิปปินส์อ้วนคนหนึ่งคิดค้นซิลวานา
รู้ไหมครับว่ซิลวานาคืออะไร เห็นปะ คนผอมที่นี่บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำ
ผมเห็นความเศร้าบนใบหน้าคุณเลย
เพราะคุณยังไม่รู้ว่าซิลวานาคืออะไร คุณเป็นคนประเภทไหนเนี่ย
ใช่ปะ ซิลวานา ไม่รู้จักเหรอครับ
พูดง่ายๆ มันคือ "เค้กไร้เทียมทาน" เวอร์ชันพกพาได้
เป็นเค้กไร้เทียมทานที่คุณพกไปกินได้
หมดปัญหากับเค้กไร้เทียมทาน ขนมหวานสุดน่าทึ่ง
แสนสบายไร้ปัญหา จริงปะครับ มันสวยจะตาย
อร่อยมากด้วย ปัญหาถือว่าจบ
แต่ทำไมต้องคิดค้นเค้กซิลวานาด้วยล่ะ
เรื่องนี้เกิดขึ้นที่เมืองดูมากูเอเต
เมืองดูมากูเอเต เรื่องจริงครับ
มันคือเมืองที่เค้กไร้เทียมทานถูกคิดค้นขึ้นครับ
พวกคุณแย่มาก ไม่รู้เลยจริงดิ
ไม่รู้จริงเหรอครับ
จริงนะ มันคือเมืองที่คิดค้นเค้กไร้เทียมทาน
มีหญิงสาวคนนึงครับ ชื่อเบอร์นาเด็ตต์ ซิลวานา
นึกออกปะ
คราวนี้เป็นผู้หญิง จะได้ครอบคลุมหน่อย
เบอร์นาเด็ตต์ ชื่อสำหรับคนอ้วน เข้าใจเนอะ ที่จริงมันก็…
แค่พูดชื่อก็สัมผัสถึงความหนัก
ใช่ไหมครับ
คือถ้าคุณเป็นผู้ชาย และคุณชื่อเปาเปา…
ชะตาฟ้าลิขิตให้คุณตัวเท่าวาฬ
ไม่มีใครพูดว่า "เปาเปา นายเล่นกีฬาลู่และลานโคตรเก่ง" ไม่มีครับ
ไม่มีวัน
ไม่มีทางเด็ดขาดในประวัติศาสตร์
แต่มักจะเป็น "เปาเปา มีเกี๊ยวหมู่ใส่เห็ดไม่อั้น"
อะไรแบบนั้น
"ที่ไหนเหรอ" ไม่
นั่นแหละเปาเปา
สังเกตไหมครับว่า คาแรกเตอร์คนอ้วนทุกคนของผมคล้ายกัน
โทษที ผมไม่ใช่นักแสดงที่เก่งกาจ
เบอร์นาเด็ตต์ ซิลวานา เธอกำลังกินเค้กไร้เทียมทาน
นี่ก็ปาเข้าไปชิ้นที่สี่แล้ว
แล้วออฟฟิศเธอก็โทรมา "เรามีประชุมฉุกเฉิน
เร็วเข้า เธอเดินช้ามาก"
ตรงเป๊ะทุกคำนะครับ นี่คือประวัติศาสตร์ เราถึงต้อง…
พูดให้ถูกต้องเป๊ะๆ เสมอ โอเค๊
เธอเลยพูดว่า "แต่…
แต่ฉันยังกินเค้กไร้เทียมทานชิ้นที่สี่ไม่หมด
ฉันจะกินหมดได้ไง… รอเดี๋ยว"
แล้วเธอก็เอาเค้กห่อกระดาษฟอยล์ เป็นชิ้นกลมๆ เสร็จเรียบร้อยครับ
ซิลวานาก็ถือกำเนิดขึ้น
ขอเสียงปรบมือให้เบอร์นาเด็ตต์ ซิลวานา แห่งเมืองดูมากูเอเต
ครับ
ขอเสียงปรบมือให้พวกเขาทุกคน พอล โธมัส บันไดเลื่อน
จอห์น บิเดต์
เวสลีย์ วีลแชร์
เบอร์นาเด็ตต์ ซิลวานา ขอเสียงปรบมือครับ
มีใครเชื่อไหมครับ
แม้แต่คนเดียว ดีครับ
ผมไม่อยากให้คนฟังข่าวปลอม
แต่ก็จริงนะครับ
ให้ตายสิ ไม่ใช่เพราะผมอ้วน
แต่ถ้าคุณได้ดูโชว์ชุดเก่าๆ ของผม
คุณจะรู้ว่าผมมักจะมีช่วงหนึ่ง
หรือผมมักจะมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับโจลลิบี
ไม่รู้ว่าคุณเคยได้ยินไหม
ไม่ใช่เพราะผมอ้วน
หรือหวังว่าโจลลิบีจะให้เงินผม
แต่ถ้าเป็นไปได้ ถ้าเป็นไปได้ ได้เงินผมก็โอเคนะ
มันก็โอเคใช่ไหมล่ะ
ผมว่าโจลลิบีเป็นอาหารฟาสต์ฟูด ที่เอาใจคนอ้วนสุดๆ
ในฟิลิปปินส์
จริงนะครับ
เพราะพวกเขาเป็นเจ้าเดียวที่คิดค้น
ชุดโจลลิบีโซโลบ็อกซ์ไก่หรรษาสี่ชิ้น
ไก่สี่ชิ้น ตัวเลขที่โดนใจใช่เลย
โคตรเพอร์เฟกต์สุดๆ
พวกเขามีลูกค้ากลุ่มเป้าหมายกับอาหารชุดนี้
ชุดโซโลบ็อกซ์ไก่หรรษาสี่ชิ้น นึกดูสิ
พวกเขาเคยมีปัญหาเรื่องการนับชิ้นไก่
สองชิ้น ไม่พอหรอกครับ
งั้นหกชิ้น เพราะคุณจะต้องอยู่กับเพื่อน
นึกออกปะ
ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันนะ เพราะเขาจะกินแค่สองชิ้น
เข้าใจปะครับ
คุณควรต้องแบ่งปัน แต่คุณมีสี่ชิ้น นึกออกปะ
คุณจะรู้สึกอึดอัดใจทั้งคู่
"นายเอาอีกปะ นายกินอีกได้นะ"
"โอเค แน่ใจนะว่าฉันกินได้ นายไม่ว่าใช่ปะ"
มันมีช่วงเวลาที่ว่าครับ
คนถามว่า "ทำไมนายถึงตื่นเต้นกับไก่สี่ชิ้นนัก"
"ทำไมไม่สั่งแค่สองชิ้น"
คนผอมแห้งคนหนึ่งถามผม
คนผอมจะไปเข้าใจอะไร
คุณมันโง่
ไม่รู้เหรอครับ
ไม่รู้เหรอว่าตอนสั่งชุดไก่สองชิ้นสองที่
ถือเป็นสองมื้อนะ
สองมื้อเชียวนะ มันส่งผลจังๆ กับความภาคภูมิใจในตนเองนะครับ
มันเกิดความเสียหายทางจิตใจ
ที่เคาน์เตอร์จ่ายตังค์ "รับอะไรดีครับ"
"ชุดไก่สองชิ้นสองที่ครับ"
แล้วพวกเขาจะให้ไก่คุณสองกล่อง ชุดช้อนส้อมสองชุด
คุณจะเห็นว่า "มันสำหรับกินสองคน"
เดินไปนั่งที่โต๊ะ
คนอื่นจะคิดว่า "เขามากับใครแน่ๆ" เปล่าเลย
"ฉันมาคนเดียว อย่ามาตัดสินฉันนะโว้ย"
หลังจากคุณกินชิ้นแรกเข้าไป ในเมื่อมันมีสองชิ้น
มีชุดไก่หรรษาในอีกกล่อง จริงปะ
คุณก็เลยคิด "ฉันควรกินไหมนะ"
คุณจะแพ้ใจตัวเองเพราะคุณยังกินไม่หนำใจ
"ฉันจะกินไก่อีกสองชิ้นนั่นเอง"
แล้วคุณจะหยิบช้อนส้อมชุดใหม่
มันเหมือนเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ตอนกำลังกิน "ฉันอ้วนจังว่ะ"
"ฉันโคตรอ้วน"
แต่ตอนนี้มีชุดโซโลบ็อกซ์ไก่หรรษาสี่ชิ้นของโจลลีบี
มีคนในแผนกวิจัยและพัฒนาของโจลลีบี
ที่ทำงานวิจัยน่ะครับ
"คุณครับ คนอ้วนมากมายสั่งชุดไก่สองชิ้นสองที่"
"ผมว่าเราโกยกำไรกับกลุ่มลูกค้านี้ได้แน่"
"เรามาทำชุดโซโลบ็อกซ์ไก่หรรษาสี่ชิ้น ของโจลลีบีกันเถอะ"
และจริงอย่างที่คิด คนอ้วนมหาศาลฉลองยกใหญ่
ปริมาณไก่มันใช่เลย นึกออกปะครับ
ตอนผมเดินเข้าร้านโจลลีบี ผมอารมณ์ดีมีความสุขสุดๆ
"สวัสดียามเช้าแสนสดใส" "เช้านี้แสนสดใส"
จริงครับ
"สั่งอะไรดีครับ"
"ชุดโซโลบ็อกซ์ไก่หรรษาสี่ชิ้นของโจลลีบีครับ"
ใช่ไหมล่ะ ความฝันเลยครับ
พวกเขาจะเอามาให้คุณหนึ่งกล่องถ้วน
พร้อมช้อนส้อมหนึ่งชุด
กล่องนี้สำหรับคนเดียว
ใช่ป่ะ อิ่มเอมใจสุดๆ
ผมเลยหวังว่านี่จะไปถึงหูโจลลีบี
ได้โปรดครับ โจลลีบี ได้โปรด โจลลีบี ขอร้องละ โอเค๊
อีกนิดคุณจะเป็นสินค้าที่โคตรเพอร์เฟกต์ โอเคปะ
แต่ติดปัญหานึง
ตอนคุณกินชุดไก่สี่ชิ้น
คุณต้องสั่งอะไรอีกครับ
- สั่งพิเศษเหรอ - ข้าว
ข้าวพิเศษ ใช่ปะล่ะ
คำว่า "ข้าวพิเศษ"
มันเป็นปัญหามากครับ
มันหมายถึงว่าตอนคุณสั่งข้าวพิเศษ
มันแปลว่าจะมีข้าวเยอะเกิน
คือคุณมีข้าวมากพอแล้ว
แต่คุณยังต้องการเพิ่มอีก ถูกไหม
แต่ไม่ใช่ครับ มันไม่พอ
แม้แต่กับชุดไก่สองชิ้นกับข้าวหนึ่งที่
นึกออกปะ มันงี่เง่า
ใช่ไหม
เราควรรีแบรนด์ข้าวพิเศษกันใหม่ เพื่อให้มันเหมาะสมมากขึ้น
ตอนนี้ผมเรียกมันว่า "ข้าวปริมาณเหมาะ"
เพราะถ้าคุณสั่งข้าวพิเศษ มันเหมือน "ฉันกินเยอะไป"
และบางครั้งคุณสั่งข้าวพิเศษเพิ่มอีกที่
กลายเป็นข้าวพิเศษจานที่สาม
มันตรงดิ่งเข้าไปในสมอง "ฉันกินเยอะมาก"
แต่ถ้าเป็น "ข้าวปริมาณเหมาะ" และแคชเชียร์พูดให้คุณอุ่นใจด้วยล่ะก็…
คุณน่าจะลองใส่นี่เข้าไปในการฝึกอบรมนะครับ
นึกออกปะ คุณอาจพูดว่า
"ข้าวปริมาณเหมาะใช่ไหมครับ ไม่ต้องห่วง จานนี้พอแน่ๆ"
ใช่ไหมครับ
ตอนคุณสั่งเพิ่มอีกที่
"ไม่เป็นไร เรางดงามในแบบของเราเอง"
จริงไหม
คุณสั่งเพิ่ม "ไม่ต้องห่วง ยังไงช่วงนี้ก็พักร้อนอยู่"
จริงไหม
ไม่ครับ มันง่ายจะตาย ทุกคน
โจลลีบี ผมมีไอเดียเด็ดๆ มานำเสนอ
คุณไม่ต้องซื้อกระดาษห่อใหม่ครับ
แค่สั่งเบอร์เกอร์แชมป์มาชิ้นนึง
ตักข้าวสี่ช้อนใส่เข้าไป
ปิดจ๊อบครับ
โจลลีบี ด้วยความยินดีครับ
ไม่ต้องจ่ายค่าไอเดียให้ผมหรอก
มันสำหรับคนอ้วนเท่านั้น และผมยินดีที่ได้ช่วย
ครับ ขอบคุณ
ผมขอดื่มน้ำหน่อยได้ไหม หรือ…
คุณจะคิดว่า "เราจ่ายตังค์ตั้งเยอะ และหมอนี่จะดื่มน้ำต่อหน้าเราเนี่ยนะ"
โอ้ ให้ตายสิ
คุณโอเคไหมครับ คุณผู้หญิง ผมแค่ดื่มน้ำ
เธอกำลังจะตายอยู่นี่ครับ
ผมไม่รู้ว่าคุณรู้ไหม การเป็นศิลปินท้องถิ่นมันยาก
มันยาก โดยเฉพาะเดี๋ยวนี้ โลกเปิดกว้าง
คุณยังต้องแข่งกับนักแสดงต่างชาติ
พอนักแสดงต่างชาติมาถึงที่นี่
จังหวะที่พวกเขาขึ้นเวที พวกเขาพูดว่า "มาบูไฮ" และ…
"ใช่"
"ผมรักพวกคุณทุกคน" "ใช่"
"ใช่ คนต่างชาติที่พูดภาษาตากาล็อก เอาเงินฉันไปเลย"
ส่วนผม ผมพูดภาษาตากาล็อกมานานแล้วครับ
ถ้าผมพูดว่า "มาบูไฮ"
มันจะมีคนที่… จริงดิ
จริงปะเนี่ย
อย่าหลอกผมนะ ค่าตั๋วผมถูกสุดๆ
ถ้าผมขึ้นค่าตั๋วเป็นหนึ่งหมื่นเปโซ "เขาเป็นคนต่างชาติรึไง"
เป็นยังงั้นตลอด
ใช่ปะครับ แต่มันเหลวไหล
เรามีความสุขตอนพวกเขาพูดว่า "มาบูไฮ"
เป็นเพราะเราล้อเลียนพวกเขาอยู่รึเปล่า
เพราะคำว่า "มาบูไฮ" ไม่จริงด้วยซ้ำ มันไม่ใช่คำทักทายของเรา จริงปะ
รู้ไหมครับ ตอนคนต่างชาติพูดว่า "มาบูไฮ" บนเวที
เขาอาจแค่ถามทีมงาน หรือโปรดิวเซอร์ชาวฟิลิปปินส์
ว่า "คุณทักทายกันว่ายังไงในฟิลิปปินส์"
"อ๋อ ทักว่า 'มาบูไฮ'"
ใช่ไหมล่ะครับ แล้วตอนเขาขึ้นเวที เขาพูดว่า "มาบูไฮ"
แต่มันไม่จริงด้วยซ้ำ
ใช่ปะ มีใครที่นี่ทักทายกันด้วยคำว่า "มาบูไฮ" ไหมครับ
แค่สักคนเดียวที่นี่ที่ทักทายโดยใช้คำว่า "มาบูไฮ"
ณ จุดใดจุดหนึ่งในชีวิต
ผมจะไปจากที่นี่และเกษียณเดี๋ยวนี้เลย
มีสักคนที่นี่ไหมครับ ไม่มี
ไม่มี ไม่มีสักคน
ใครพูดว่า "ไงพวก มาบูไฮ พวก"
"มาบูไฮ เพื่อน ใช่ว่ะ เพื่อน"
"นายอยู่ไหน โปบลาชอนเหรอ" "ใช่ พวก"
"นายจะไปแล้วเหรอ มาบูไฮ เพื่อน"
"มาบูไฮว่ะพวก มาบูไฮ มาบูไฮ"
ไม่ครับ มันไม่เคยเกิดขึ้น แต่เราก็ยังหลอกพวกเขาอยู่
ทำไม เราละอายใจ ที่จะพูดธรรมเนียมจริงๆ ของเราเหรอ
ว่าไหม เราละอายใจเหรอ "คุณทักทายกันจริงๆ ว่าไง"
"ชู่ว" จริงปะ
"เฮ้ย" ใช่ปะ
"กูมุสตา สบายดีไหม โอเคไหม" ใช่ปะ
ผมว่าเราต้องสอนพวกเขาจริงๆ ว่าธรรมเนียมฟิลิปปินส์อื่นๆ ที่ดีกว่านี้เป็นยังไง
ใช่ไหมครับ ผมชอบธรรมเนียมฟิลิปปินส์อย่างนึง
เมื่อมีคนขอให้ผมกิน นึกออกปะ
มันก็รู้สึกเหมือนการทักทาย ตอนคุณไปเยี่ยมใครช่วงมื้อกลางวัน
แล้วพูดว่า "ไงพวก มากินกับเราสิ" นึกออกปะ
ข้อดีคือมันเหมือนส่วนสำคัญของการสวมบทบาท
นึกออกปะ
นั่นเป็นคำทักทายเดียว ที่จะได้คำตอบกลับตามธรรมเนียม
ตอนพวกเขาพูดว่า "มากินกันเถอะ" "ไม่เป็นไร ผมยังอิ่มอยู่"
คุณจะรับข้อเสนอเชิญชวนไม่ได้
ผมไม่รู้มาก่อนจนกระทั่งอายุราวๆ 26
ผมนึกว่าผมสามารถตอบตกลงได้
ตลอดเวลาเลย
ผมคิดว่า "มากินกันเถอะ" "จริงปะ มื้อนี้มีอะไรกินบ้าง
นี่ชีสด็อกชิ้นเดียว หั่นเป็นสามส่วนเลยสิพวก"
ใช่ปะครับ
คนฟิลิปปินส์นี่น่าทึ่งสุดยอด ต่อให้มีอาหารนิดเดียวก็ "กินซะสิ"
ต่อให้เหลือแค่กระดูกที่ดูดแทะจนเกลี้ยง
"กินซะสิพวก" ไม่ละ ไม่เป็นไร
ฉันไม่อยากกินแคร์รอตในแกงกะหรี่ไก่ของนาย
เหลือชิ้นเดียว มันน่าเวทนาจัง"
คุณกินแบบนั้นถ้าคุณยังมีข้าวเหลือ จริงไหมครับ
"ก็ได้ ฉันจะกินแคร์รอตก็ได้" ใช่ปะครับ
ยังงั้นเลย การตอบกลับตามมารยาท
ดีงามใช่ไหมล่ะครับ "นี่พวก มากินสิ" "ฉันอิ่มแล้ว"
"ไม่ละ ฉันกินเสร็จละ"
ข้ออ้างเพียบ จริงไหมครับ มันจะได้ไม่…
คุณพูดว่า "พวก กินสิ" เขาจะได้ไม่รู้สึกอึดอัด
"บ้านเราต้อนรับนาย นายกินที่นี่ได้"
แล้วคนคนนั้นก็พูดว่า "โอเค ไม่เป็นไร"
ถ้าเขายืนกราน ก็จะต้องมีชักเย่อกันหน่อย
"ไม่เอาน่า กินสิพวก เรายังมีอีกเยอะ ฉันจะเอามาให้อีก"
"ไม่เป็นไร ฉันกินแล้ว" เขาจะหาข้ออ้างสารพัด
"ฉันกินแล้วระหว่างทางมานี่"
หมายความว่าไง
นายขี่มอเตอร์ไซค์มานะเว้ย
นายกินตอนขี่มอเตอร์ไซค์มานี่เหรอ
อิหยังวะ
ใช่ปะครับ
ให้ตายสิ
นั่นคือสิ่งที่เราควรสอนชาวต่างชาติ
พวกเขามาที่นี่เพื่อจัดคอนเสิร์ต "มากินกัน"
"เราอิ่มแล้ว"
อีกธรรมเนียมที่ผมชอบมากคือ "ดูแลตัวเองนะ" นึกออกไหม
ตอนคุณแยกย้ายกัน คณพูด "ดูแลตัวเองนะ"
แหงละว่าคุณจะพูดว่า "ดูแลตัวเอง"
เราเน้นย้ำเรื่องนั้น จริงไหมครับ
"ดูแลตัวเอง ดูแลตัวเองนะ"
"ดูแลตัวเองให้ดีๆ" มันเป็นไปอัตโนมัติ
บางครั้งตอนคุณไปส่งใครสักคน ตอนคุณรับใครสักคนมาที่บ้าน
ตอนเขาลงรถ คุณพูด "ดูแลตัวเองนะ เอ๊ย"
"ถึงบ้านคุณแล้ว" "ใช่ นี่บ้านฉันเอง"
"จริงดิ"
"ตลกจัง นี่บ้านฉัน นี่ประตูบ้านฉัน และคุณพูดว่า 'ดูแลตัวเอง'"
นั่นแหละครับ
ผมว่านั่นคือตอนที่พวกเขาจูบกัน
โทษทีๆๆ นั่นไม่ได้รวมอยู่ในมุกตลก
"ดูแลตัวเอง" สินะครับ
ทำไมเราต้องเน้นมันด้วย "ดูแลตัวเอง"
เพราะเรารู้ว่าเราอาศัยอยู่ในฟิลิปปินส์
เรารู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น บางอย่างอาจเกิดขึ้นกับคุณได้
ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน แม้แต่เดินอยู่ในลานจอดรถ
เกิดเรื่องได้เยอะครับ ดังนั้น "ดูแลตัวเอง"
คนเราพูดว่า "นั่นคือ 'เทคแคร์' ในภาษาอังกฤษ"
ไม่ มันไม่ใช่ "เทคแคร์"
มันเป็นอะไรที่จริงจังกว่านั้น
"ดูแลตัวเอง"
"ระวังตัวนะโว้ย
นายอยู่ในฟิลิปปินส์ อันตรายซุ่มซ่อนอยู่"
มันหมายความยังงั้นเลยครับ
เรารู้ว่าตอนคุณออกจากสถานที่ที่คุณอยู่
จะเดินไปที่รถหรืออะไรก็ช่าง
เราไม่มีทางเท้า
หรือถ้ามีทางเท้า ตอนคุณเดินๆ อยู่ จู่ๆ ก็มีเสาขวางหน้า
คุณเลยเดินแบบนี้
คุณเดินเอียงข้าง เสาโด่เด่ประจันหน้าคุณอยู่
จากนั้นคุณก็สัมผัสถึงอะไรสักอย่างที่เปียกๆ
"บ้าเอ๊ย ฉี่ ฉี่นี่หว่า"
ใช่ไหมล่ะ เรารู้ๆ กันอยู่ เราเคยผ่านประสบการณ์ที่ว่า
ตอนเรากำลังเดินอยู่ แล้วมีหลุมบนถนน
คุณก้าวตกลงไปในหลุม จมไปถึงหัวเข่า
แล้วคุณก็เป็นโรคฉี่หนูทันที
สารพัดความเป็นไปได้ คุณเดินอยู่ คุณเห็นคนจรจัดเนื้อตัวสกปรก
แล้วเขาก็คุยกับคุณ และเขาแบบว่า…
และคุณ…
คุณสู้คนจรจัดสกปรกไม่ได้
ตอนคุณต่อยเขา ความเสียหายจะกินระยะเวลาครับ
คุณทำไม่ได้จริงๆ ครับ
"โอ๊ย ให้ตายสิ"
"ทำไมฉันถึงเป็นคนที่เจ็บตัวนานแบบนี้"
นึกออกไหม
คุณทำไม่ได้ครับ ไม่
มีหลายอย่างที่เกิดขึ้นกับคุณได้
คุณอาจโดนปล้น
คุณอาจโดนรถสามล้อเฉี่ยว
คุณอาจเหยียบอึ
เป็นอะไรที่น่าหงุดหงิดที่สุด
เดินเหยียบอึ
หัวจะปวด ยุ่งยากสุดๆ ครับ คุณต้องกลับบ้านอัตโนมัติ
คุณต้องกลับบ้านอัตโนมัติเลย
ต่อให้คุณเพิ่งออกจากบ้าน… โอเค
ยังดีที่คุณยังมีทางเลือกให้กลับบ้าน
ถ้าเผื่อคุณกำลังไปทำงานล่ะ แต่งตัวสวยหล่อ
ฉีดน้ำหอมฟุ้ง รองเท้าคู่ใหม่
คุณอยากเอาใจคนที่แอบชอบที่ทำงาน
ยอมขนาดนั่งแท็กซี่ไปทำงานเพื่อให้ดูสดชื่น
แต่แล้วจู่ๆ ก็มีกองอึ
แล้วคุณเหยียบเต็มๆ นึกออกปะครับ
คุณกลับบ้านไม่ได้เพราะงาน
เอาไงต่อล่ะ คุณต้องเดินเคาะตามบ้าน
คุณได้แต่ถาม "มีใครอยู่ไหมครับ"
คุณยกเท้าขึ้นมา
เห็นไหมครับ คุณยกปลายเท้าขึ้น
"มีใครอยู่บ้านไหมครับ"
"ผมเหยียบอึมา"
แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งออกมา "ไปโดนอะไรมาคะ
เกิดอะไรขึ้นกับคุณคะ"
"ผมเหยียบอึมาครับ" แล้วเธอก็ยื่นสายยางฉีดน้ำให้คุณ
และแรงดันน้ำก็แสนจะต่ำ
อารมณ์เหมือนคุณรินน้ำจากแก้วใส่รองเท้า
คุณผู้หญิงคนนี้พูดกับคุณ
"ไปเหยียบมาจากไหนคะ ฉันก็บอกพวกเขาแล้ว
พวกเขาควรตามจับหมาจรจัด แต่ก็ไม่มีเจ้าของหมา
ไม่มีใครรับเป็นเจ้าของหมา แล้วใครจะตามเก็บอึหมา"
และระหว่างที่เธอกำลังพูดอยู่
คุณก็กดนิ้วกับสายยางเพื่อ…
เพิ่มแรงดันน้ำ
คุณพูดไม่ได้หรอกว่า "คุณมีสายยางเส้นอื่น ที่น้ำแรงกว่านี้ไหมครับ"
คุณมีเครื่องฉีดน้ำแรงดันสูงไหมครับ
อึมันแห้งกรังแล้วครับ
มันแห้งตอนผมเดินมาที่นี่
เพราะอึมันโดนลม
มันเลยแห้งกรัง เกาะตามร่องพื้นรองเท้า
จู่ๆ เธอก็ถามว่า "คุณทำงานที่ไหนคะ"
"ผมทำงานที่นั่นครับ" "หลานสาวฉันถูกปฏิเสธงานที่นั่น
ปัญหาของเธอกลายเป็นปัญหาของผมซะแล้ว
คุณเพิ่งเหยียบอึอีกก้อนเข้าแล้ว
น่าหงุดหงิดใจไหมล่ะครับ
แต่ก่อนหน้านี้ผมคิดว่า การเหยียบขี้เป็นสิ่งเลวร้ายที่สุดที่เกิดกับคุณได้
จนกระทั่งเกิดเรื่องนี้กับผม
ผมโกยอึ
โอเค พวกคุณบางคนเข้าใจ ส่วนคนอื่นๆ ก็แบบว่า "อะไรนะ"
ผมจะอธิบายให้ฟัง โอเคไหม
โกยอึน่ะครับ โกยอึ
สระโอ ก.ไก่ ย.ยักษ์ โกยครับ โอเคนะ
ยังไงน่ะเหรอ โอเค โดยปกติแล้ว ตอนคุณเดินเหยียบอึ
เอาเป็นว่ามันคือไมโครโฟนตัวนี้
โอเค
กลิ่นแรงเอาเรื่อง
นี่คือเท้าคุณ
ก้าวๆๆ…
"แย่แล้ว ฉันเหยียบอึ" นึกออกปะ
เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ครับ โอเคไหม
ทีนี้ ถ้าคุณโกยอึล่ะ
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นครับ นี่คือเท้าคุณ
ก้าวๆๆ…
มันอยู่ตรงนี้ครับ
ตรงนี้เลยครับ เป็นความดวงซวยขั้นสุดครับทุกคน
นี่คืออึ นี่คือรองเท้าคุณ
เท้าคุณตรงนี้
ณ ตรงนี้ โชคชะตาฟ้าลิขิต…
ให้มันเกิดขึ้น
ดาวพุธโคจรถอยหลัง
จำได้ไหม ผมมาจากทางใต้ ผมมักสวมรองเท้าแตะแบบเปิดปลายนิ้ว
ตอนเกิดเรื่องนี้กับผม ผมใส่แค่รองเท้าแตะเปิดปลายนิ้ว
ผมเดินอยู่ในแถวหมู่บ้านจัดสรรของเรา
ผมเดินอยู่ แล้วทันใดนั้นเอง… ตรงนี้เลย
ผมเดินอยู่… แล้วเป็นไงต่อน่ะเหรอ
ปลายเท้าเสยอึ
โกยกองอึ
จะบอกให้ มันรู้สึกประหลาดครับ
คุณนึกไม่ออกหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ
คุณแค่เดินไป แล้วจู่ๆ
"รองเท้าแตะนี่ใส่นุ่มสบายจัง"
นึกออกปะ แล้วทันใดนั้น
"อุ๊ย ทำไมรองเท้าแตะมันใส่นุ่มสบายขึ้นแฮะ"
แล้วสักพัก "กลิ่นอะไรน่ะ"
"เกิดอะไรขึ้น"
พอก้มมอง มันก็มีบางอย่าง สีเหลืองอมน้ำตาลปลิ้นเละอยู่…
คุณไม่อยากจะเชื่อ
"บ้าเอ๊ย ทำไมอึเลอะรองเท้าแตะฉัน มันเกิดขึ้นได้ไง"
แล้วคุณหันกลับไปมอง
แน่นอนว่าคุณต้องสำรวจว่าเหยียบอะไรไป
พอคุณเห็น กองอึก็แบนแต๊ดแต๋ไปกับพื้นแล้ว
อึหน้าตาแบบนี้เลย
แบนสนิทติดพื้นเลยครับ
คุณทำอะไรไม่ได้
คุณเดินโกยอึไปเรียบร้อย
แล้วพอคุณเห็นมัน มันก็เหมือนกานาชสีเหลือง
ตอนคุณมองหาสายยางฉีดน้ำ ตอนเคาะตามประตูบ้าน
"มีใครอยู่ไหมครับ"
"ผมแค่… ไม่ คือผมโกยอึมา"
สายยางไม่พอครับ
"คุณต้องใช้ถังน้ำ
เอามันใส่ลงไป"
คุณชอบคุณยายคนเมืองของผมไหม…
เสียงของคุณยายคนเมือง
"อุ๊ยต๊ายตาย"
"เด็กสมัยนี้ วันๆ เล่นแต่ติ๊กต็อก"
"เล่นแต่ติ๊กต็อก งานการไม่รู้จักทำ"
"ไม่ขลิบอวัยวะเพศกันแล้ว" ไม่ ผมไม่รู้ว่า…
ผมไม่ได้พูดนะ
แต่ผู้คนชอบปรบมือตอนเห็นผมดื่มน้ำ
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
หัวเราะดังกว่าตอนขำมุกอื่นๆ ของผมซะอีก
งั้นจะดื่มน้ำตลอดทั้งโชว์เลยแล้วกัน
โอ้ พระเจ้า
ผมกับแฟนสาวเพิ่งฉลองครบรอบหนึ่งปีกันไป
ครับ อาฮะ ใช่
มันตลกดี แต่ก่อนหน้านั้น
ผมคิดว่าผมโสดมาถึงสี่ปี
มันยากนะครับ
มันยากนะ จริงไหม ใครโสดบ้างครับ ปรบมือ
ไม่ต้องกังวล
นั่นไง
มีคนนึงยกมือ สองคน
โอเค
ที่นี่มีใครโสดไหม ไม่มีคนโสดเลยเหรอ โอเค
งั้นพวกคุณทุกคน…
ชีวิตพวกคุณดีอยู่ใช่ไหม
อะไรน่าหงุดหงิดใจที่สุดตอนคุณโสด
คนจะปฏิบัติกับคุณเหมือนคุณมีปัญหาจำต้องแก้ไข
ใช่ปะครับ แบบว่า "ทำไมนายโสด
นายก็ดูโอเค
นายโอเคดีออก"
ใช่ไหมครับ คือการเป็นโสดมันโอเค
แล้วพวกเขาก็จะจับคู่คุณกับใครสักคน มันสุดจะน่ารำคาญใจครับ
พวกเขาคิดว่ารู้ดีว่าใครเกิดมาเพื่อคุณ
จะบ้าตาย ทำไมทำตัวเป็นพ่อสื่อแม่ชัก ที่มั่นหน้าอวดดีขนาดนั้น ว่าไหมครับ
"ญาติฉันโสด"
"งั้นก็แต่งกับญาติเอ็งไปสิ"
พิสูจน์สิ พิสูจน์มาเลย ว่าไหม
"พิสูจน์ว่าเธอเป็นคู่ที่ดี แล้วฉันจะยอมใจอ่อน
พวกนายก่อนเลย ไปเลย ไปจูบกันเลย"
"แต่นั่นญาติฉันเลยนะ" "โทษทีเหอะนะพวก"
"ถ้ามันเป็นรักแท้ ก็ไม่มีอะไรหรอก"
"ฉันนึกว่านายพูดว่าญาตินายโอเคไง ไหงไม่คบกันไปเองเลยล่ะ"
ว่าไหมครับ
ผมเกลียดการจับคู่
พวกเขาจะถามว่าคุณชอบคนแบบไหน "สเปคนายเป็นไง"
"คนที่มีดวงตารูปอัลมอนด์ไหม ผิวขาวไหม หรือผิวแทน"
พวกเขาจะจำแนกผู้หญิงเป็นกลุ่มๆ
พวกเขาจัดหมวดหมู่คนครับ
แล้วพวกเขาจะทำเป็นลิสต์ส่งให้คุณ
บ้าบอ ผิดธรรมชาติสุดๆ จริงไหม
ผมน่ะ ผมไม่มีสเปคว่าต้องสวยแบบไหน ไม่มีจริงๆ เลยครับ
ผมเน้นเรื่องสถานะทางเศรษฐกิจมากกว่า
สเปคผมก็เลยเป็นแบบว่า
ผมเรียกพวกเขาว่า "สาวๆ หมู่บ้านจัดสรร"
ผู้หญิงที่อาศัยในหมู่บ้านจัดสรร ตามนั้นครับ
ผมเน้นเฉพาะแถวซานโล และย่านบนๆ ขั้นไป โอเคปะ
ย่านอื่นไม่เอา สาวๆ แถวนั้นสุดยอด
คุณเคยเดตกับสาวเขตปกครองย่อยไหมครับ บอกเลยว่าสุดยอด
สาวประเภทที่คุณถามว่า "คุณทำงานอะไร"
"ฉันแค่ทำธุรกิจครอบครัว"
สาวหมู่บ้านจัดสรร
นึกออกปะครับ คนที่จู่ๆ ก็ถามคุณขึ้นมาว่า
"คุณอยากไปพักร้อนกับครอบครัวฉันที่ปรากไหม"
ขอบคุณ สาวหมู่บ้านจัดสรร
ขนาดวีซ่าของคุณก็มีคนจัดการให้ เยี่ยมสุดๆ ว่าไหมครับ
"ไปสโมสรโปโลกันเถอะ ฉันใช้บัตรฉันได้"
สาวหมู่บ้านจัดสรร สุดยอดตัวแม่
หยอกเล่นน่ะครับ งี่เง่าจัง ว่าไหม
เปล่าเลย ผมแค่…
ผมขอถอนคำพูดนะครับ
เปล่าครับ เหตุผลเดียวที่ผมชอบสาวๆ ในย่านหมู่บ้านจัดสรร
ก็คือเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเธอมีฝักบัว
ผมชอบเซ็กซ์ใต้ฝักบัวครับ
ได้อารมณ์จริงๆ ครับ
เซ็กซ์ใต้ฝักบัวสุดยอดครับ มีใครที่นี่ชอบ…
ไม่มีเลยเหรอ ไม่มีใครชอบ… มีแค่ผมเหรอ โอเค
ก็ได้ ไม่เป็นไร
ครับ เซ็กซ์ใต้ฝักบัวครับ
ผมอยากจัดเซ็กซ์ใต้ฝักบัวจริงๆ สักที
ไม่เอาเซ็กซ์ใต้ฝักบัวโคตรงี่เง่าแบบในหนัง
ที่พวกเขาจูบกันนัวเนียใต้ฝักบัว แต่กลับไม่จมน้ำตาย…
น้ำพุ่งเป็นสายจากฝักบัวไม่หยุดแต่ไม่สำลักน้ำ
ฟังดูเหลวไหลใช่ไหมล่ะ
ผมอยากมีเซ็กซ์ใต้ฝักบัวจริงๆ ในแบบที่คุณผลัดกันอาบ
ผมต้องการยังงั้น
คนหนึ่งอาบไป ส่วนอีกคนก็ยืนหนาวไป
หนาวจนตัวสั่น "สระผมเสร็จหรือยังเนี่ย"
"สระผมเสร็จหรือยัง"
ผมคุณก็ยาวมากซะด้วย
อาจสระนานหน่อย แต่ของผมสระแค่แป๊บเดียว
ขอสระบ้างได้ไหม"
ใช่ปะครับ นั่นแหละที่ต้องการ
เซ็กซ์ใต้ฝักบัวในหนังมันเหลวไหลครับ ตอนถูกดันกับผนังห้องน้ำ
งี่เง่าสิ้นดี
และมันทำพวกเขามีอารมณ์
เจ็บนะครับที่ถูกดันติดผนังห้องน้ำ
คุณเคยถูกดันติดผนังไหมล่ะ ผนังมันแข็งนะครับ
มันไม่เหมือนถูกจับโยนบนเตียง มันไม่เด้งดึ๋งหรอกนะครับ
ผนังห้องมีแต่แผ่นกระเบื้อง แข็งบรรลัย
ผมถูกดันจนตัวติดผนังมาก่อน หัวกระแทกจังๆ
"ไม่ได้ยินอะไรเลย
สมองกระทบกระเทือนรึเปล่าเนี่ย
สมองกระเทือนแหงๆ
นี่คือจุดเริ่มต้นของสมองกระทบกระเทือนสินะ
ผมต้องไปโรงพยาบาล" ใช่ปะครับ
รู้สึกดี ผมชอบเซ็กซ์ใต้ฝักบัว ชอบเวลาคุณอาบน้ำให้กัน
ผมจะถูหลังคุณ คุณจะถูหลังผม เห็นภาพปะ
อะไรแบบนั้น เหมือนตอนคุณถามว่า
"ช่วยถอนขนตูดให้ทีได้ปะ
ผมเอื้อมไม่ถึง" นั่นแหละครับรักแท้
ผมก็เลยชอบเซ็กซ์ตอนอาบน้ำ
เคยมีเซ็กซ์แบบใช้กระบวยตักอาบ ไม่เหมือนกันเลย
มันไม่ฮอตครับ รู้ปะ แบบว่า…
"น้ำเย็นหน่อยๆ คุณโอเคใช่ปะ
น้ำมันถูกทิ้งไว้สักพักแล้ว อยากให้เอาน้ำไปต้มหน่อยไหม
แล้วคุณก็นั่งยองๆ
ทำไมตอนเราอาบน้ำด้วยกระบวย มันไม่สบายเนื้อสบายตัวเลยครับ
แต่อาบฝักบัว คุณแค่ยืนสบายใจเฉิบ กับกระบวย ทุกอย่างดูรุนแรงไปหมด
คุณเร่งสุดชีวิตเพราะน้ำไหลหยดเร็ว
แล้วคุณต้องไล่ตามให้ทัน "น้ำไหลถึงนี่แล้ว"
ผมลองมาแล้วครับ
ไม่เลย มันไม่เหมือนกัน
ให้เซ็กซ์ใต้ฝักบัวยืนหนึ่ง มันไม่เหมือนกัน
ตอนผมยังโสด โดยเฉพาะตอนนี้…
ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว คนมากมายมองเซ็กซ์แง่บวกแล้วครับ
ผมเองก็มองเซ็กซ์แง่บวก
ผมพยายามเปิดใจกับเซ็กซ์ของคนอื่นๆ เช่น แรงปรารถนาและคิงก์โลดโผน
นึกออกไหมครับ
คุณจะยังต้องเจอคนที่เข้ากับคุณไม่ได้
บางครั้งมันก็ไม่ได้ผล
ตอนผมโสด
ผมเคยเดตกับคนคนหนึ่ง ทุกอย่างไปได้สวยครับ
เราคุยกันในร้านอาหาร
บทสนทนาลื่นไหล เข้ากันได้ดีงาม
เรามีรสนิยมทางดนตรีและหนังแบบเดียวกัน อะไรพรรค์นั้น
เราเดินเล่นทั่วห้าง
เราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าผ่านไปสามชั่วโมงแล้ว
เราเอาแต่คุยกันน่ะครับ
หลังจากนั้น ผมไปส่งเธอที่บ้าน
เธอชวนผมขึ้นคอนโด
ใจผมคิด "เยส ดีมาก" ใช่ปะ
เราขึ้นคอนโดเธอ เราจูบกันนัวเนีย
แบบนี้เลย
มันแย่มาก
เมื่อกี้จูบอย่างเมามันให้ดูตลก
ถ้าผมจูบดีๆ มันจะออกมาตลกครับ ดูนะ
ใช่ปะ มันไม่ไหวครับ
ก็เลยทำท่าจูบให้มันดูตลก…
แต่เราจูบกันจริงๆ ครับ และหลังจากนั้น เธอพูดว่า "ฉันจะไปล้างเนื้อล้างตัว"
เธอเข้าห้องน้ำ
หนำซ้ำยังเปิดประตูทิ้งไว้
ผมก็แบบว่า "โอ้ แม่เจ้า เชื้อเชิญใช่ปะเนี่ย"
ทันใดนั้นเธอพูดว่า "มาอาบด้วยกันสิ"
ตอนผมเข้าไป ไม่มีกระบวยครับ "ดีงาม"
นึกออกปะ
ต้องให้ชัวร์ก่อนเลย
แล้วผมก็เห็นฝักบัว ฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์
พอเปิดปุ๊บ น้ำก็พุ่งแรงกระแทกพื้น เล่นซะปูนยาแนวแทบหลุด
แรงดันน้ำขนาดนั้นเลย สุดยอดฝักบัว
ผมคิดว่า "น่าจะเอาหูไปรองน้ำฝักบัว" เข้าใจใช่ปะครับ
มันรู้สึกดีจริงๆ น่ะครับ
แรงดันน้ำฝักบัวชนิดหรูหราหมาเห่า ปลื้มไม่ไหว
เรากอดจูบกันใต้ฝักบัวหรู
แล้วเธอก็คุกเข่าลง "โอ้ แม่เจ้า เธอคุกเข่า"
ว้าว เพิ่งเดตแรก แต่เธอกะปิดจ๊อบซะแล้ว
จู่ๆ เธอก็พูดว่า "ช่วยฉี่ใส่ฉันได้ไหม"
เอาละครับ เราทุกคนมองเซ็กซ์แง่บวก
อย่าขยะแขยงครับ
มีคนที่ชอบอะไรแบบนี้อยู่นะ และมันไม่แย่เลย
ติดแค่ปัญหาเดียวคือ
ถ้าคุณไม่ใช่แนวเดียวกัน จงอย่าฝืน
จริงปะครับ เท่านั้นแหละ
ปัญหาคือ…
มันเป็นสถานการณ์ซับซ้อนที่อาจน้อยใจกัน
เพราะเรากำลังอารมณ์มาเต็ม
ทุกอย่างไปได้สวย
อินเนอร์เรามา แล้วพอเธอขอให้ผมฉี่ใส่…
ผมต้องปฏิเสธเธอ
คุณเลยต้องปฏิเสธให้มีศิลปะนิ่มนวล
เพราะมันหยาบคาย ถ้าคุณแค่พูดว่า "ผมไม่อยากทำ"
"โคตรน่าอ้วกแตก" ว่าปะ
ใช่ปะ
คุณต้องปฏิเสธนิ่มนวล
แต่บ้าเอ๊ย สมองผมเชื่องช้าเป็นเต่าตอนนั้น
เหมือนฉากกระสุนแบบสโลว์โมชัน
เสียงในหัวผมคุยกัน "โอเค เธออยากโดนฉี่ใส่ใช่ปะ" "เออสิ"
"เราชอบไหมล่ะ" ไม่ เราไม่ชอบ
เราไม่ชอบทำยังงั้น"
"งั้นเราจะพูดจะทำไงดี"
"เราต้องปฏิเสธเธอดีๆ
แต่เราต้องบอกเธอเดี๋ยวนี้ เพราะมันนานมากแล้ว"
"เอาละ นายต้องพูดตอนนี้เลย พูดสิ เรด"
"ผมยังไม่อยากฉี่ครับ"
แล้วเธอก็พูดว่า "ก็ได้"
แต่ทุกคนครับ ปัญหาคือ…
ผมต้องฉี่จริงๆ แล้วครับ
กระเพาะปัสสาวะบวมอย่างกับลูกโป่งน้ำ
ถ้าคุณจิ้มผม รับรองว่าน้ำพุ่งออกมาแน่
จึ๊กเดียว น้ำพุ่งออกมานิดนึงแน่
เหมือนลูกโป่งน้ำเลยครับ
แต่จะบอกให้ ผมเป็นสุภาพบุรุษ
ผมเป็นสุภาพบุรุษ เราเลยกอดจูบกัน
เรามีเซ็กซ์กันครับ เราจัดไปสามยกเน้นๆ
ระหว่างพักยกก็คุยกันไป ไม่ได้เสียวกันต่อเนื่องไม่หยุด
พักยกคุยกันบ้าง ก็มีคุยกันครับ
ผมรู้ว่าเธออยากก้าวหน้ายังไงในอาชีพการงาน รู้ถึงความคับข้องใจ ความที่เธอเกลียดหัวหน้า
แฟนเก่าเธอมีงูตัวนึง ผมยังรู้เลย
ผมรู้ทุกอย่าง
หลังเสียวกันยกสาม เราคุยกันมากขึ้น เราคุยกันยาวนานหลังมีเซ็กซ์
จนที่สุดผมต้องขอตัวกลับ
ผมพูดว่า "คืนนี้สุดยอดมาก ขอบคุณมากครับ"
แล้วเธอก็ปิดประตู
จังหวะที่กลอนประตูล็อก…
ผมรีบวิ่งแจ้นไปที่ลิฟต์
กดปุ่มลงอย่างไว
คิดว่าลิฟต์จะมาเร็วขึ้นถ้ากระหน่ำกดไม่หยุด
"ฉันต้องการแกโว้ย"
"ฉันต้องการแก ฉันต้องการแก ไอ้ลิฟต์"
ผมลงไปชั้นล่าง ขึ้นรถ รีบบึ่งไปปั๊มน้ำมันที่ใกล้สุด
ผมฉี่แบบทะลักทลาย
ปริมาณฉี่ของผมทำสถิติโลกได้เลยครับ
ถ้าบันทึกสถิติโลกกินเนสส์อยู่ตรงนั้น
คงจะแบบ "ว้าว ฉี่มหาศาล"
ฉี่พุ่งแรงมากครับ
ประเด็นคือ
ตอนผมไปถึงที่นั่น
ผมเดินไปที่ห้องส้วม แล้วที่ผมทำก็คือ
ผมเอานิ้วโป้งกดที่กระดูกเชิงกราน
ผมเคยบาดเจ็บเพราะใส่เข็มขัด
ตอนคุณอยากฉี่แต่คุณใส่เข็มขัดอยู่ มันเลวร้ายที่สุดครับ
พอผมปลดกางเกง ไอ้จู๋ของผม… คิดซะว่านี่เป็นกางเกงผมนะ
แล้วไอ้จู๋ของผม จังหวะที่มันเป็นแบบนี้…
เหมือนสายยางดับเพลิงครับ
ผมพยายามจับมันให้มั่น ผมขยับถอยหลัง
คุณฉี่พุ่งไกลกว่าระยะสามแต้มอีกครับ
สเตฟ เคอร์รีน่ะครับ
ฉี่พุ่งไกลมากจริงๆ ผมฉี่เยอะมาก
ฉี่เยอะมากจริงๆ
เยอะขนาดล้นชักโครก
พุ่งแรงแถมยังพุ่งไม่หยุด
ขนาดกดชักโครกไปแล้ว ผมยังฉี่ไม่เสร็จ
ผมฉี่ต่ออีก แล้วกดชักโครกตามอีกที
ถ้าคุณอยากรู้ลึกรู้จริงขนาดนั้น
นั่นแหละครับ เรื่องมันก็แบบนี้
ผมเลยคิดว่า
"บ้าจริง ฉันมาเจอเรื่องพรรค์นี้ได้ไง เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย"
ผมคิดย้อนกลับไป
เหมือนเธอจงใจจัดฉากผม
ตอนเราอยู่ร้านอาหาร ตอนกำลังสั่งอาหาร
เธอว่า "เราขอชาเย็นรสพีชสามเหยือกด้วยค่ะ"
ชาเย็นรสพีชสามเหยือกเนี่ยนะ
แล้วผมก็กระดกจนหมด เราเดินกันไป เธอมีน้ำไฮโรแฟลสก์ขวดนึง
มันขนาดเกือบสองลิตร "ดื่มไหม" "เอาสิ ผมอยากดื่ม"
"คุณนี่รอบคอบจัง"
เครื่องดื่มไซซ์ใหญ่สุดที่ร้านเตเตอร์ส ตอนเราไปดูหนัง
"ฉันดื่มไม่หมด"
"อ๋อ รูตเบียร์ ผมดื่มเอง"
ผมน่าจะเอะใจนะเนี่ย จัดฉากชัดๆ
แต่เอาจริงๆ ผมไม่รู้เลย
ผู้คนถามผมตอนได้ฟังเรื่องนี้…
"ทำไมนายต้องแวะปั๊มน้ำมัน"
"หลังมีเซ็กซ์ นายก็น่าจะฉี่ที่นั่นเลยสิ"
คุณคิดว่ามันง่ายเหรอครับ ผมบอกเธอไปแล้วว่าไม่อยากฉี่
แล้วจู่ๆ "ผมต้องฉี่" ขึ้นมา มันจะยังไงล่ะ
ขืนผมฉี่ที่คอนโดเธอ ไม่รู้สิครับ เธออาจทำบางอย่างก็ได้
เธออาจวิ่งมาแล้วพูด "กลั้นไว้"
แล้วทันใดนั้น…
โทษที ไม่รู้สิครับ พวกเขากินฉี่ไหมล่ะ
ผมก็ไม่รู้ว่าพวกเขาทำอะไร
แต่ช่างเหอะ
เพราะงั้นผมเลยไม่ฉี่ที่คอนโด มันยาก
ผมเผชิญสถานการณ์มากมายที่… อธิบายไม่ได้จริงๆ ครับ
ผมไม่ได้จะล้อคนชอบเซ็กซ์แนวคิงก์ ให้อับอายนะครับ
แต่คิงก์บางประเภทมันแปลกจริงครับ
จริงปะ เหมือนช่วงโควิดระบาด
ใครเป็นโสดช่วงโควิดระบาดบ้างครับ
รู้ใช่ไหมครับ เราทุกคนมีเซ็กซ์ผ่านแชต
เรามีเซ็กซ์ผ่านทางนั้น "ผมกำลังถอดกางเกง"
"ผมกำลังงัดไอ้จู๋ออกมา ซึ่งมัน…"
ยาวเก้านิ้ว"
ยากใช่ไหมล่ะครับ
แถมคำศัพท์ก็โคตรน่าเกลียด "ไซเบอร์เซ็กซ์"
ไซเบอร์เซ็กซ์
ใช่ปะ มันไม่เซ็กซี่เลย
เหมือนตอนที่คุณคุยกับผู้หญิงน่ะครับ
"ไซเบอร์เซ็กซ์หน่อยไหมล่ะ"
มันไม่อ่อนละมุนเลย ว่าไหม
"อยากไปเสียวกันในห้องซูมไหมล่ะ
ผมสมัครบัญชีพรีเมียมเชียวนะ
เราไม่ต้องถูกจำกัดเวลาแค่ 40 นาที
มันไม่จำกัดเวลา"
นึกออกปะครับ มันประหลาด
ผมไม่เข้าใจเลย แต่เอาเถอะ
ผมเคยคุยกับคนคนหนึ่ง เธอส่งรูปโป๊มาให้
อู้ว รูปโป๊
มีใครในนี้ส่งรูปโป๊ไหมครับ
จริงปะเนี่ย โอเค
สรุปคือเธอส่งรูปโป๊มาให้ผม
แหงละครับ ว้าว พูดจริงนะ "คุณเซ็กซี่มาก" อะไรแบบนั้น
แล้วเธอบอกผม
"นายชักว่าวใส่รูปได้ไหม"
โอเค มีอยู่สอง…
พวกเขารู้ว่ามันคืออะไร คนอื่นแค่แกล้งว่ารู้
ชักว่าวใส่รูปคือคู่ของคุณส่งรูปโป๊มาให้
และหวังให้คุณ… เอ่อ… คือว่า…
ช่วยตัวเองน่ะครับ
จากนั้นก็ให้คุณน้ำแตกใส่รูปโป๊
จากนั้นก็ถ่ายรูปน้ำอสุจิที่เปรอะบนรูปโป๊
ส่งกลับไปให้เธอ เธอเห็นแล้วจะมีอารมณ์
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ก็นั่นแหละครับ
นึกออกปะ
ตอนนี้ผมว่ามันไม่แปลก
ก็แค่คิงก์แบบนี้มันท้าทายในเชิงโลจิสติกส์
เพราะคุณหวังว่าคนที่คุณส่งรูปโป๊ให้
จะมีเครื่องพรินต์
จริงไหมครับ
ท้าทายในเชิงโลจิสติกส์
ตอนตีสาม "ฉันอยากให้นายน้ำแตกใส่รูปนี้"
ไงล่ะครับ
ผมไม่มีเครื่องพรินต์
คุณพูดว่า "ผมไม่มีเครื่องพรินต์"
คุณจะเอาไปพรินต์ที่อื่นก็ไม่ได้
ถ้าคุณมีเครื่องพรินต์ที่บ้าน ปกติจะเป็นของครอบครัว
คุณจะต้องเคาะประตูก่อน
"พ่อครับ…
นอนหรือยัง
ผมต้องใช้เครื่องพรินต์ ผมส่งไฟล์ที่ไปอีเมลพ่อแล้ว
ผมอยากให้พรินต์ ใส่กระดาษขนาดเอสาม เอสี่ครับ ใช่"
เครื่องพรินต์ใหญ่มากสำหรับขนาดเอสาม
คุณจะคาดหวังอะไรล่ะ ถ้าคุณไม่มีเครื่องพรินต์ ไปร้านพรินต์เหรอครับ
ไปพรินต์ที่ร้านเหรอ ต่อให้พวกเขาส่งรูปมาเร็ว คุณก็ทำไม่ได้
คุณไปร้านพรินต์ สวมเสื้อฮูดไป
"พรินต์นี่ทีครับ"
"ไฟล์อะไรเหรอครับ" "ไฟล์รูป ใช่ครับ รูป"
"ไซซ์อะไรครับ ขนาดกระเป๋าตังค์ไหม
ขนาดเอสามเหรอครับ
ไซซ์ไหนครับ อุ๊ย รูปโป๊นี่หว่า
พรินต์แบบด้านหรือแบบมันครับ
นี่อะไรเหรอครับ คุณลูกค้า รูปโป๊เหรอ นี่สำหรับชักว่าวใส่รูปเหรอครับ"
ชักว่าวใส่รูป
"คุณลูกค้าอยากเคลือบลามิเนตไหมครับ"
ถ้าเคลือบลามิเนต ตอนคุณลูกค้าว่าวใส่
และไม่ชอบหน้าตาคราบน้ำกามบนรูป
ก็แค่เช็ดออก
แล้วว่าวใส่รูปใหม่อีกที คุณลูกค้าจะได้ไม่ต้องกลับมาที่ร้าน
คุณลูกค้าอยากได้แฟ้มซองใสไหมครับ
แฟ้มซองใสครับ คุณลูกค้า ถ้าคุณลูกค้ามีคู่สยิวหลายคน
รูปโป๊แตกต่างกันไป
คุณลูกค้าชักว่าวน้ำแตกครั้งเดียว แต่แค่สับเปลี่ยนรูปเร้าอารมณ์ไปเรื่อยๆ
แค่จัดวางตำแหน่งรูป
ตามแต่คุณลูกค้าต้องการเลยครับ
บางทีตอนคุณลูกค้าน้ำแตกเยอะ และไม่อยากให้มันเสียเปล่า
มันอาจไม่เกิดขึ้นอีก
ก็แค่เปลี่ยนรูปครับ
จะได้ส่งรูปเปื้อนน้ำกามไปให้หลายๆ คนได้
แฟ้มซองใสก็ดีนะครับ"
นึกออกปะ มันท้าทายเชิงโลจิสติกส์
ผมเลยบอกเพื่อนทางแชตว่า "โทษที ผมไม่มีเครื่องพรินต์"
เธอก็บอกว่า "โอ้ ไม่นะ ผู้ชายส่วนใหญ่ มักจะแค่ว่าวใส่มือถือ"
ใส่มือถือเหรอ
บ้าบอน่า ใส่มือถือผมเนี่ยนะ ผมใช้มันทำงานนะ
ถ้าเผื่อผมกำลังอีเมลตอนอยู่บนเตียงพรุ่งนี้
แล้วมือถือร่วงใส่หน้าล่ะ
"บ้าเอ๊ย เมื่อวานฉันเพิ่งน้ำแตกใส่มือถือ"
จริงปะ
อีกอย่าง ถ้ามันทำมือถือผมพังล่ะ
ผมจะพูดว่าไงตอนไปกรีนฮิลล์ส
"คุณลูกค้าครับ มือถือไปโดนไรมาครับ"
"มันก็แค่พังน่ะครับ"
"นี่อะไร คราบน้ำกามเหรอ
คุณน่าจะติดกระจกเทมเปอร์น่ะครับ
ติดกระจกเทมเปอร์จะช่วยปกป้องมือถือได้
ดูนะครับ ผมจะสาธิตให้ดู มือถือเครื่องนี้ติดกระจกเทมเปอร์
เมื่อวานผมน้ำแตกใส่มันไปสี่รอบ
สบายหายห่วง"
ดีไหมครับ
และด้วยความสัตย์จริงนะครับ ไม่เป็นไร
ถ้าคุณชักว่าวใส่มือถือคุณ ไม่เป็นไร
คุณเห็นด้วย คุณชักว่าวใส่มือถือตัวเอง แล้วคุณจะถ่ายรูปมือถือตัวเองยังไงครับ
คุณจะต้องเคาะประตูห้องพ่ออีกที "พ่อครับ…
พ่อตื่นอยู่ไหม ขอยืมมือถือพ่อหน่อย
ผมแค่จะเอามาถ่ายรูป แล้วพ่อค่อยลบออก
ส่งแอร์ดรอปมาให้ผม"
ดีไหมครับ
แต่ที่จริง
ผมมีเรื่องจะเล่า
ครั้งแรกที่มันเกิดขึ้น ผมตื่นเต้นมาก
แล้วผมก็ตระหนักว่าตอนผมน้ำแตกใส่มือถือ…
ผมจะมันรูปมันยังไงล่ะเนี่ย
ผมอุทาน "โอ้ เชี่ยละ
จะทำไงล่ะเนี่ย"
มันตลกเพราะผมเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง ในกระจกห้องนอน
ภาพสะท้อนของผมตอนกำลังหยิบแล็ปท็อป
มันอยู่ในโฟโตบูธ
จากนั้นผมขยับเว็บแคมมาส่องที่…
ผมหวังว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง แต่มันเกิดขึ้นจริงๆ
เธอมีความสุขครับ แบบว่า "ว้าว นี่ดูดีจัง"
ก็แหงสิ มันติดกระจกเทมเปอร์
ว้าว
มันลามกมากครับ
คนฟิลิปปินส์ชอบความลามกจริงๆ ครับ
แม้แต่เดี่ยวไมโครโฟนครั้งอื่นๆ ก่อนหน้านี้
พวกเรื่องลามกถือเป็นมุกเด็ดเลยละครับ
เพราะจะว่าไปเราเป็นพวกเก็บกดครับ เราเป็นประเทศที่เก็บกด
เราเป็นประเทศนับถือคาทอลิก เก็บกดสุดๆ
และผมมักพูดถึงประสบการณ์จริงๆ ของคนฟิลิปปินส์
ในการแสดงของผม
ผมรู้สึกเหมือนผมเป็นตัวแทนพวกเราได้ดี
ผมเป็นตัวแทนสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ หรือผมหยิบยกเอามาพูดคุย
ถ้าคุณเคยดูมาก่อน ผมพูดถึง…
มุกศาสนาในบางครั้ง
ชีวิตคนโสดในฟิลิปปินส์
ชีวิตคนอ้วนในฟิลิปปินส์
และผมว่ามันก็ดีนะ
ที่มีคนอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์ที่เป็นตัวแทนเรา
แต่พวกเขาไม่ได้เป็น ตัวแทนวัฒนธรรมจริงๆ ของเราที่นี่ในฟิลิปปินส์
เข้าใจใช่ไหมครับ
ผมเลยต้องสู้เพื่อสิ่งนั้น
ไม่เพียงแค่ผม
วงการเดี่ยวไมโครโฟนในฟิลิปปินส์ กำลังเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ครับ
ขอบคุณ คอมเมดี้ มะนิลา
ถ้าคุณดูเดี่ยวโชว์
มีนักแสดงตลกเดี่ยวไมโครโฟน ชาวฟิลิปปินส์มากมาย
ที่แบ่งปันเรื่องราววัฒนธรรมพวกเขา ในมุมมองของพวกเขาเอง
ชีวิตที่พวกเขาเติบโตมา
ดังนั้นตอนคุณดูเดี่ยวโชว์
คุณอาจเชื่อมโยงกับนักแสดงตลกได้หลายคนขึ้น เพราะคุณเข้าใจวัฒนธรรม
เหมือนกับผม ที่คนอ้วนแต่หล่อสามารถเชื่อมโยงได้
จริงปะครับ
ก็นั่นแหละ
มุกนี้ถึงได้เป็นส่วนหนึ่งของโชว์ของผม
มีคนถามผมว่า "คุณเล่นมุกศาสนาเหรอ มันไม่สร้างความขุ่นเคืองเหรอ"
มันอยู่ในวัฒนธรรมเราครับ
ดังนั้นสำหรับผม ผมคุยเรื่องการเติบโตมา ในฐานะเด็กชายคาทอลิก
โรงเรียนคาทอลิก การเลี้ยงดูแบบคาทอลิก
พูดตามตรง ผมไม่มีปัญหากับโบสถ์คาทอลิก
ที่จริงผมทึ่งกับโบสถ์คาทอลิก
เจ๋งสุดๆ เลยว่าไหมครับ
เพราะจนถึงตอนนี้ มันดูเหมือนผมยังจำเพลงโบสถ์ได้ทุกเพลง
เพลงโบสถ์ไพเราะงดงาม
ถึงผมจะไม่ได้ไปพิธีมิสซาแล้ว แต่ผมก็รักเพลงพวกนั้นมาก
และจนเมื่อคุณยายผมทำให้ผมต้องออกจากโบสถ์
คุณยายไม่พาผมไปโบสถ์อีกเลย เพราะคุณยายบอกว่าผมร้องบูชาหนักเกินไป
หนักจนลืมตัวไปหน่อย
นึกออกไหมครับ ผมร้องเพลงบูชาจริงจังไป
เพราะเพลงมันไพเราะมาก
สรรเสริญพระเจ้าแห่งแผ่นดินโลก
ให้หัวใจอันเปี่ยมล้นความยินดีได้เบิกบาน
โอ้ เย่
ดีดกีตาร์ตามเสียงดนตรี
ด้วยออร์แกนและทรัมเป็ต จงชื่นชมยินดี
"มีทรัมเป็ตด้วยเหรอ" ใช่ปะครับ
จากนั้นคุณยายผม…
"ลงมานะ
แกขึ้นไปยืนบนที่นั่งทำไม"
ผมทำแบบนี้ในโบสถ์ และโบสถ์ห้ามไม่ให้ทำครับ
ห้ามไม่ให้ร้องเพลงบูชามากเกิน
ควรจะร้องอย่างสำรวมพอเหมาะ นึกออกปะ
แต่ผมเป็นคนชอบแสดงออก แต่โบสถ์ห้ามแสดงออก
เรามีเพลงโบสถ์ที่แสนไพเราะ
แต่เรากลับเต้นตามไม่ได้ นึกออกปะ
ทำไมล่ะ
"จงสรรเสริญพระเจ้าแห่งโลก"
คือ "โบฮีเมียนแรปโซดี" ของฟิลิปปินส์
แต่เราจะกระดี๊กระด๊าออกนอกหน้าไม่ได้ คุณจะสนุกเลยเถิดไม่ได้
สิ่งหนึ่งที่ผมชอบทำในฐานะคริสตชนคาทอลิก คือการแสวงบุญเจ็ดโบสถ์
นึกออกไหมครับ
ขับรถกันไป
กับครอบครัวคุณ
คุณจะได้ลิ้มลองรสชาติน้ำแข็งไสผลไม้ ที่แตกต่างจากหลายพื้นที่ของฟิลิปปินส์
"นี่คือน้ำแข็งไสผลไม้ของบูลาคันสินะ"
"นี่คือน้ำแข็งไสผลไม้ของลาดูนาสินะ"
อะไรแบบนั้นครับ ทำให้คุณมีความสุข
กิจกรรมโปรดของผมคืออ่านหนังสือสวดมนต์
ครับผม มรรคาศักดิ์สิทธิ์
ผมชอบสุดๆ
แล้วแม่ก็สั่งห้ามผม
เพราะผมใส่ "น้ำเสียง" ลงไป
กับคาแรกเตอร์ต่างๆ
แต่ผมผิดเหรอครับ
ผมผิดเหรอ
ป็อนติอุส ปีลาตุสกับแมรี แม็กดาเลน ควรมีเสียงแบบเดียวกันเหรอครับ
จริงไหมล่ะ
เสียงนิ่งราบเรียบเสียงเดียวตลอดเวลาเลยรึไง
มันทำไม่ได้กับ…
ผมผิดเพราะผมใส่แรงบันดาลใจลงไปเหรอครับ
ใช่ปะ และผมใส่เรื่องราวภูมิหลัง
ให้เสียงคาแรกเตอร์ต่างๆ ที่ผมรับบท
ก็ผมเป็นดารานี่ครับ
ผมเป็นนักแสดง ผมเป็นศิลปิน
พระเจ้ามอบพรสวรรค์นี้ให้ผม แต่ผมใช้มันแสดงความรักกับมันไม่ได้เหรอ
ไม่แปลกหรือไง
ทำไมพวกเขาไม่อนุญาตให้ผมทำล่ะ
ดังนั้นในทริปแสวงบุญเจ็ดโบสถ์ ครั้งสุดท้ายของเรา
ผมบอกแม่ผมว่า "แม่ครับ อีกแค่ที่หมายเดียว
ได้โปรดนะครับ อีกแค่ที่หมายเดียว นะครับ อีกที่หมายเดียว
พระเจ้า แค่ที่หมายเดียว"
แม่บอกว่า "ก็ได้
แต่ถ้าแกทำเสียงพวกนั้นอีก
ฉันจะตัดไข่แกทิ้งซะ"
ครับ แม่ผมก็แบบนี้แหละครับ เธอพูดแบบนั้นกับผมในโบสถ์
แม่ผมนี่สุดยอดจริงๆ
เธอก็เลยเอาหนังสือสวดมนต์ให้ผม
ที่หมายนี้ดีครับ ดีงามมาก
พระเยซูถูกตรึงกางเขนอยู่ระหว่างโจรสองคน
สามคาแรกเตอร์
ผมพูดว่า "ผมน่าจะเอาอยู่"
ผมคิดว่า "บ้าจริง จะอ่านเฉยๆ
หรือจะทำตามพรสวรรค์แต่กำเนิดดีนะ"
ผมเห็นสามคาแรกเตอร์ตัวละคร
ดังนั้นตอนสุดท้ายพอถึงตาผม
ผมเห็น "พระเยซูถูกตรึงกางเขน อยู่ระหว่างโจรสองคน
และโจรคนหนึ่งพูดขึ้นว่า…"
"ท่านคือพระเยซูคริสต์มิใช่หรือไร
เหตุใดท่านไม่ใช้พลังของท่าน…
และพาเราลงจากที่นี่"
"หุบปาก
หุบปาก"
แต่ตอนนี้แม่ผมไปอยู่กับครอบครัวอื่นเรียบร้อยแล้ว
เธออยู่ที่ที่หมายที่สามอีกรอบ
"ไอ้ลูกเวรนี่ ไม่ได้เรื่องจริงๆ"
เธอไปซ้ำที่หมาย
ใช่ไหมครับ
"หุบปาก
เขา…
เขาบริสุทธิ์ เราคือโจรโดยแท้
เขาบริสุทธิ์
พระเยซู
โปรดจำชื่อข้าเมื่อท่านไปถึงสรวงสวรรค์
ได้สิ มาบูไฮ เพื่อน แบบว่า…
ข้าจะไม่ลืมเจ้า เพื่อนยาก" ขอบคุณทุกคนมากครับ
สู้เพื่อความฝันของคุณครับ
("มาบูไฮ" เป็นคำโกหก)