Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bayanlar ve baylar, Red Ollero!
Vay canına, çok teşekkürler.
Birkaç yıl önce salonu doldurmakta zorlanıyordum.
Sanırım bu hafta sonu üç gösteriyi doldurduk.
Vay be! Teşekkürler.
Vay canına.
Kariyerimin o garip kısmındayım.
Yükseliyor gibi oluyorum ama sonra…
Ünlü olmak üzere değilim.
Buna "belirsiz derecede ünlü" diyorum.
Anladınız mı? Belirsiz.
"Belirsiz derecede ünlü." Yani ünlü ama…
Hâlâ insanlara açıklama yapman gereken bir ünlülük dönemi.
Belirsiz derecede ünlüysen
tepki vermesi zor birçok şey oluyor.
Mesela alışveriş merkezinde birine rastlayınca şöyle yapıyor…
Ben&Ben.
İşte bu. Gerçekten. Ben&Ben.
Sık sık Ben&Ben'in bir üyesiyle karıştırılıyorum
çünkü uzun zamandır ünlü şişman kişi o.
Ben&Ben'deki şişko.
Nedenini bilmiyorsunuz, değil mi? Kuralı bilmiyor musunuz?
Gerçekten mi? Vay be. Açıklayayım.
Filipin şov dünyasında yazılı olmayan bir kural vardır,
aynı dönemde sadece bir şişman ünlü olabilir.
İki ünlü şişman olmaz. Tarihte hiç olmadı.
Zirvede sadece bir şişman vardır.
Yakın zamanda
Ben&Ben'deki şişko kilo verdi.
Çok kilo verdi.
Yani artık sayılmıyor.
Evet. Artık sayılmıyor.
Onu grup sohbetimizden çıkardık bile.
"Şişko Ünlüler" sohbet grubumuz var.
Hemen attık. "Kahretsin, beden kitle endeksin artık normal."
"Tansiyonun kaç, ha?"
"Niye normal?"
Onu gruptan attık.
Şimdi bir boşluk var.
Bir iktidar boşluğu oluyor.
Ninong Ry'la aramda bir iktidar mücadelesi var.
Anladınız mı?
Doğrusunu isterseniz,
sizi bilmem ama bence bir sonraki hakiki şişman ünlü
ben olmalıyım.
Değil mi? Yoksa…
Hayır. Zorlamışım gibi oldu!
Zorlamışım gibi oldu!
Sizi ikna edeceğim.
Zorlamak istemiyorum, tamam mı? Çünkü ben…
Benden önceki tüm şişmanların
şöhreti şişmanlık endeksliydi.
Anladınız mı? Şişmanlık endeksli. Sırf şişman oldukları için ünlüler yani.
Monty gibi.
Grubunun adı ne?
"Grubunun adın ne Monty?" "Mayonez!"
Değil mi? Jun Sabayton da çıplak olduğu için ünlü, hep üstsüz.
Şişmanlığını herkes gördü.
Benim normal günüm bu!
Her gün yapıyorum.
Biz şişmanlar için sıradan bir gün.
"Çıtır pata pişirelim."
"Çıtır domuz eti yahnisi pişirelim."
"Çıtır kare-kare." Değil mi?
Ben bunu her gün yapıyorum.
Sonra da yiyeceğim. Tamam.
Bir yenilik getirmiyorlar.
Değil mi? Hepsi şişmanlık endeksli şeyler.
Hep şöyle…
"Doydum!"
Hep böyle.
Bir de bana bakın.
Şu havaya bakın abi.
Şişman olsan bile renkli giyinebileceğinin kanıtıyım.
Renkli… Kim giyinirdi ki?
Benden önce şişmanlar sadece siyah giyerdi.
Şimdi gösterilerde görüyorum, şişmanlar renkli kıyafetler de giyiyor.
Görünüşe göre öz güven kazanıyoruz.
Son gösteride mor giyen şişman birini gördüm!
Mor giyen bir şişman!
Şişman olup mor giymek ne kadar zor, haberiniz var mı sizin?
Mor giyinip evden çıkar çıkmaz herkes sana "Grimace!" der.
Öyledir. Ama artık kendine güveniyor.
Çünkü bariyerleri yıkıyorum.
Şu üzerimdeki Wear Amu marka özel dikim kimono cekete baksanıza.
Bakın, arkasında da bana özel…
…işleme var.
Jordan ayakkabı giyiyorum, daha ne olsun?
İşte mesele bu.
Şişmanlığın bir değeri olduğunu herkese kanıtlıyorum.
Sadece şu değil…
Anlıyor musunuz?
Her gösteride
şişmanlığın tarihte ve toplumda bir değeri olduğunu herkese gösteriyorum.
Şişmanların bir sürü katkısı var. Bilmiyorsunuz.
Farkında değilsiniz, değil mi? Bir sürü sıska tip görüyorum.
Tarihe karşı önyargılısınız. Dünyayı sıskalar mı yönetiyor? Hayır.
Biz kıymetini bilmediğiniz bir sürü şey icat ediyoruz.
Şişmanların icadı çok. Araştırmadım, aklıma geldi.
Yani bugünlerde araştırmaya gerek yok, değil mi?
Ama dinleyin. Mantıklı. Tamam mı?
Bence yürüyen merdiveni icat eden şişman biridir.
Yürüyen merdiveni sıska biri icat etmiş olabilir mi sizce?
Otomatik merdiveni sıska biri icat etmiş olabilir mi?
Merdivenle bir sorununuz yok, değil mi?
Yeniliği besleyen şey, acı ve ıstıraptır.
Bence tarihte bir ara
şişman bir mühendis beşinci kata çıkıyordur.
Obezite eşiği budur. Biliyor muydunuz?
Dördüncü kat bizim üst sınırımız.
Beşinci katta "Siktir, ölüyorum" dersin.
Evet, öyledir.
Beşinci kata çıkıyor, tamam mı?
"Gerçekten çok yorucu.
Günün birinde kendi kendine çıkan merdiven yapacağım."
Ve yürüyen merdiven icat edilir.
Paul Thomas Yürüyen Merdiven'e teşekkür edelim.
İcat eden… Bu doğru.
TikTok'tan bakın.
Tüm gerçekler orada.
Öyle. Gerçekten. Kontrol edebilirsiniz.
Şişmanlar başka ne icat etti? Bilmiyorsunuz. Pis sıskalar.
Sadece ana akım sıska propagandayı kabul edersiniz.
Değil mi?
Şişmanlar başka ne icat etti? Bide.
Hepiniz bide kullanıyorsunuz, belli. Bide kullandığınız yüzünüzden okunuyor.
Bidenin mucidi şişmandı, biliyor muydunuz?
Sıska niye icat etsin? Siz kıçınıza uzanabiliyorsunuz.
Her şeye uzanıyorsunuz. "Ben zayıfım. Her şeye ulaşabilirim."
Değil mi? Ne güzel hayat be!
Hayat size güzel sıskalar.
Siz mi icat ettiniz? Hayır, bidenin mucidi şişmandır.
Kesin mucidin biri oturmuştur, tamam mı?
Kıçını yıkayamıyordur,
"Artık kıçıma ulaşamıyorum çünkü çok yiyorum!"
Belki bir hortum ya da sprey icat edip
kıçımdaki boku püskürtebilirim."
"Kıçımdaki boku püskürtürüm. Bok kalmaz!"
Böylece bide icat edildi.
John Bide'ye bir alkış.
Bu doğru. TikTok'ta var, valla.
Bidenin mucidi John Bide. Doğru.
Çok daha fazlası var. Çok.
Tekerlekli sandalye.
Tekerlekli sandalyeyi şişman biri icat etti.
Gerçi tekerlekli sandalyeyi ilk tasarladığında
sırf ayakta durmamak için sandalyeye tekerlek taktı.
Mutluydu, "Millet! Bunu icat ettim. Bir şey almak için kalkmaya gerek yok!"
"Sürekli oturabiliriz. Oraya gideriz."
Sonra başkaları gördü.
"Hey, bu harika. Engelliler ve yaralılar kullanır."
O da dedi ki
"Aynen!"
"Onun için yaptım."
Birçok insana yardım etti. Wesley Tekerlekli Sandalye'ye bir alkış.
Bazıları Google'lamaya başladı bile. "Bu doğru mu?"
Belki de hepsini yabancı sanıyorsunuz.
Sadece yabancı mucitler sanıyorsunuz.
Başarılı olup güzel şeyler icat eden şişman Filipinliler de var.
Silvanas'ı şişman bir Filipinlinin icat ettiğini biliyor muydunuz?
Silvanas ne, biliyor musunuz? Bazı sıskalar boş bakıyor.
Yüzünüzde hüzün görüyorum.
Çünkü henüz silvanas ne, bilmiyorsunuz. Siz nasıl insanlarsınız?
Silvanas'ı bilen yok mu?
Sans rival'ın taşınabilir versiyonu.
Elde yenebilen sans rival düşünün.
Sans rival'ın hiçbir eksiği yok. Harika bir tatlı.
Hiçbir eksiği yok. Değil mi? Çok güzel.
Çok lezzetli. Sorun yok.
Silvanas'ın icat edilmesine ne gerek vardı? Değil mi?
Bu Dumaguete'de oldu.
Dumaguete'de. Ciddi söylüyorum.
Sans rival orada icat edildi!
Aptallar! Bilmiyor musunuz?
Nasıl bilmezsiniz?
Öyle! Sans rival orada icat edildi!
Bernadette Silvanas diye bir kız.
Gördünüz mü? Bu seferki kız, kapsayıcı olmak için.
Bernadette, şişman ismidir. Değil mi? Gerçekten.
İsmin bir ağırlığı var.
Değil mi?
Erkeksen ve adın Pao Pao ise…
…kaderin balina gibi olmaktır, net.
Kimse "Pao Pao, atletizmde iyisin!" dememiştir. Hiç kimse.
Asla.
Tarihte hiç söylenmemiştir.
Hep "Pao Pao, sınırsız siomai var!" denir.
Bu tip şeyler.
"Nerede?" Hayır.
Pao Pao böyledir.
Şişman karakterlerimin hepsi aynı, fark ettiniz mi?
Pardon, oyunculuğum kötü.
Neyse, Bernadette Silvanas sans rival yiyor,
dördüncü dilimine gelmiş bile.
Ofisten arıyorlar, "Acil bir toplantımız var.
Acele et. Çok yavaş yürüyorsun."
Kelimesi kelimesine. Tarihî bir hikâye, o yüzden olduğu gibi anlatmamız gerek.
O da diyor ki "Ama…
Ama daha sans rival'imin dördüncü dilimini bitirmedim ki.
Nasıl yiyeyim… Bir dakika!"
Folyoya koyup diske yerleştiriyor, işte bu kadar.
Silvanas icat ediliyor.
Dumaguete'den, Bernadette Silvanas'a bir alkış.
Evet.
Hepsine bir alkış. Paul Thomas Yürüyen Merdiven,
John Bide,
Wesley Tekerlekli Sandalye,
Bernadette Silvanas. Bir alkış.
Bunlara inanan var mı? Bir kişi bile mi? Güzel.
Yalan habere inanan insanlar istemiyorum.
Gerçi doğru.
Şişman olduğumdan değil
ama eski gösterilerimi izleyen bilir,
mutlaka bir bölümü Jollibee'ye ayırırım
ya da hakkında espri yaparım.
Duydunuz mu bilmiyorum.
Şişman olduğumdan ya da Jollibee'nin para vermesini umduğumdan değil.
Ama mümkünse o da kabulüm.
Ona da hayır demem.
Bence Jollibee Filipinler'deki en yağ yanlısı
fast food zinciri.
Bu doğru.
Çünkü Jollibee Dört Parçalı Chickenjoy Solo Kutu'yu
sadece onlar icat etti.
Dört parçalı. Ne mükemmel bir sayı!
Kesinlikle mükemmel. Hedef pazarları var.
Dört Parçalı Chickenjoy Solo Kutu. Nasıl ama?
Eskiden sayma konusunda sorunları vardı.
İki parçalı. Yetmez, değil mi?
Altı parçalı için de arkadaşınla gitmen lazım, değil mi?
O da tuhaf olur çünkü o sadece iki tane yiyecek.
Öyle değil mi?
Paylaşmak lazım ama sen dört tane yiyeceksin.
İkiniz de bir garip olacaksınız. "Daha ister misin? Alabilirsin."
"Olur. Emin misin, alabilir miyim? Sana uyar, değil mi?"
Öyle bir fasıl olur, değil mi?
"Dört parça tavuk için neden bu kadar heyecanlandın?" diyorlar.
"Onun yerine iki tane iki parçalı söyle." Sıska biri sordu.
Sıskalar anlamaz.
Salaksınız.
Nasıl bilmezsiniz?
İki tane iki parçalı söylerseniz iki porsiyon sayılır, nasıl bilmezsiniz?
İki porsiyon. Kendimize olan saygımıza bir darbe olur.
Psikolojik hasar verir.
Kasadaki "Siparişiniz nedir?" diyor.
"İki tane iki parça tavuk."
Sonra iki kutu, iki servis verecekler.
Görünce "İki kişilik bu" diyeceksiniz.
Masanıza gideceksiniz. Millet "Yanında biri var" diyecek. Yok.
"Yalnızım. Beni yargılamayın!"
İlkini yedikten sonra ikincisi olunca…
Diğer kutuda taze Chickenjoy var, değil mi?
Sonra "Yesem mi?" diyeceksin.
Daha doymadığın için teslim olacaksın.
"Diğer iki parçayı da yiyeyim."
Sonra yeni servisleri alacaksın.
Yeni bir başlangıç gibi.
Yerken "Çok şişmanım ya!" diyeceksin.
"Çok şişmanım ya!"
Ama şimdi Jollibee Dört Parçalı Chickenjoy Solo Kutu diyorum yahu.
Jollibee'nin Ar-Ge Departmanı'nda
iyi araştırma yapmış biri var.
"Efendim, iki parça tavuk söyleyen çok şişman var!
Bence bu pazardan faydalanabiliriz."
"Jollibee Dört Parçalı Chickenjoy Solo Kutu yapalım!"
Haklıydı da, birçok şişman bayram etti.
Tam ideal sayı, anlıyor musunuz?
Jollibee'ye girer girmez içim içime sığmıyor.
"Neşeli sabahlar!" "Evet, neşeli bir sabah!"
Doğru.
"Siparişiniz?"
"Ne olacak, Jollibee Dört Parçalı Chickenjoy Solo Kutu!"
Değil mi? Rüya gibi.
Tek bir kutuda verecekler.
Değil mi? Yanında da tek servis.
Sadece tek kişilik!
Değil mi? Muhteşem.
Umarım Jollibee bunu duyar.
Lütfen Jollibee. Lütfen Jollibee, lütfen, tamam mı?
Mükemmel bir ürüne yakınsın, tamam mı?
Ama bir sorun var.
Dört parça tavuk yerken bir de ne sipariş etmen gerekiyor?
- Ekstra? - Pilav.
Ekstra pilav ya! Değil mi?
"Ekstra pilav" ifadesi…
Çok sorunlu dostum.
Ekstra pilav sipariş ettiğinde
pilavın fazladan olduğunu çağrıştırıyor.
Sanki yeterince pilav yemişsin de
ekstra istiyormuşsun gibi.
Ama bu doğru değil. Yeterli değil. Tek pilavlı iki parça için bile.
Çok aptalca.
Değil mi?
Daha kararında bir imaj için ekstra pilavın adını değiştirmeliyiz.
Artık "kararında pilav" diyeceğim.
Çünkü ekstra pilav söylersen çok yemiş gibi oluyorsun.
Bazen de bir ekstra pilav daha söylüyorsun,
üçüncü ekstra pilav.
Kafama takılıyor. "Çok yedim!"
Ama "kararında pilav" derseniz, bir de kasiyer içine su serperse…
Bunu eğitimlerinize ekleyebilirsiniz.
Belki şöyle diyebilirsiniz,
"Kararında pilav mı efendim? Merak etmeyin. Tam yetiyor."
Değil mi?
Bir tane daha istediğinde
"Sorun değil efendim. Hepimiz kendimizce güzeliz."
Değil mi?
Bir tane daha, "Merak etmeyin, tatil zaten."
Değil mi?
Hayır, gayet kolay.
Jollibee, tüm detayları düşündüm.
Yeni bir ambalaj üretmenize gerek yok. Champion burger ambalajı yeter.
İçine dört kaşık pilav koyun.
Bitti gitti.
Jollibee, bir şey değil canım.
Fikir için para istemem.
Şişmanlar için seve seve yardım ederim.
Evet, teşekkürler.
İçsem sorun olur mu?
"O kadar para verdik, karşımızda içiyor!" der misiniz?
Tanrım!
İyi misiniz hanımefendi? Sadece su içtim.
Öldü bitti.
Biliyor musunuz bilmiyorum, yerel sanatçı olmak zor.
Artık dünyaya açıldığımız için daha zor, yabancı gösterilerle rekabet ediyoruz.
O yabancılar buraya geldiklerinde
sahneye çıkıp sadece "Mabuhay!" deseler bile…
"Evet!"
"Mahal ko kayo!" "Evet!"
"Evet! Tagalogca konuşan bir yabancı! Param senin olsun!"
Ben uzun zamandır Tagalogca konuşuyorum.
"Mabuhay" dersem
öyle bir tepki… Gerçekten mi?
Gerçekten mi?
Yemeyin beni. Bilet fiyatlarım ucuz.
Biletleri 10.000 pesoya çıkarsam "Yabancı mı bu?" derler.
Hep böyle.
Değil mi? Ama bu saçmalık.
"Mabuhay" dediklerinde çok mutlu oluyoruz. Onlarla dalga mı geçiyoruz acaba?
Çünkü "mabuhay" gerçek bile değil. Öyle selamlaşmıyoruz, değil mi?
Yabancı biri sahnede "mabuhay" dediyse
muhtemelen Filipinli ekibe ya da yapımcıya
"Filipinler'de nasıl selamlaşırsınız?" diye sormuştur.
"Mabuhay" demişlerdir.
Değil mi? Sonra sahneye çıkıp "Mabuhay!" dediğinde…
Ama gerçek bile değil.
Değil mi? Burada "mabuhay" diye selamlaşan var mı?
Hayatının herhangi bir döneminde "mabuhay" diye selamlaşmış
tek bir kişi bile varsa hemen şimdi çıkıp emekli olurum.
Burada kimse var mı? Yok.
Hiç kimse yok.
Kim "Mabuhay kanka" der ki?
"Mabuhay kanka. Evet abi."
"Neredesin? Poblacion'da mı?" "Evet abi."
"Gidiyor musun? Mabuhay kanka."
"Mabuhay. Kanka, mabuhay. Mabuhay."
Hayır. Hiç olmadı. Yine de hepsini kandırıyoruz.
Neden? Gerçek âdetlerimizi söylemeye utanıyor muyuz?
Utanıyor muyuz? "Gerçekte nasıl selamlaşıyorsunuz?"
Şöyle… Değil mi?
"Hey!" Değil mi?
"Kumusta? Nasılsın? İyi misin?" Değil mi?
Bence onlara daha iyi Filipin âdetlerimizi öğretelim.
Değil mi? Bayıldığım bir Filipin âdeti var.
Yemeğe buyur edildiğimde.
Yemek zamanı uğradığında selamlaşma gibi oluyor.
"Hey, bize katılsana!" derler ya?
İşin güzel yanı, bu büyük bir role-play'in parçası gibidir.
Değil mi?
Alışılmış bir cevabı olan tek selamlama budur.
"Gel beraber yiyelim!" "Yok, sağ ol. Tokum."
Teklifi kabul edemezsin!
Bu arada 26 yaşına kadar bunu bilmiyordum.
Evet demeyi seçebilirim sanıyordum.
Her zaman.
"Gel beraber yiyelim!" "Cidden mi? Ne yiyoruz?
Şu sosisliden sadece bir tane var. Hadi üçe bölelim."
Değil mi?
Filipinliler harikadır. Az yemek olsa da "Ye!" derler.
İliğine kadar emilmiş kemikler kalmış olsa da.
"Yesene!" "Yok, sağ ol.
Tavuk körinin içindeki havucu yemek istemiyorum.
Bir tane kalmış. Yazık."
Onu hâlâ pilavın kaldıysa yersin anca. "Tamam, havucu yiyeyim." Değil mi?
Böyle. Alışılmış bir cevabı var. Değil mi?
Çok güzel, değil mi? "Abi, gel ye!" "Tokum."
"Yok, ben yedim."
Bir sürü bahane, değil mi? Şey için…
Kendini rahatsız hissetmesin diye "Gel, ye" dersiniz.
"Evimde rahat ol. Burada yiyebilirsin."
O da "Gerek yok, zahmet etme" der. Değil mi?
Israr ederse çekişme olur.
"Hayır. Yesene. Daha var. Ben kendime alırım."
"Gerek yok, yedim ben." Bahane uydurur.
"Yolda yedim ben."
Bu ne demek şimdi?
Motosikletle gelmişsin.
Yolda mı yedin?
O ne demek?
Değil mi?
Tanrım.
Yabancılara bunu öğretmeliyiz. Konsere gelince "Hadi yiyelim!" desinler.
"Tokuz!"
Çok sevdiğim bir gelenek de birine "Ingat" demek. Değil mi?
Vedalaşırken "Ingat!" deriz.
Elbette "Ingat" diyeceksin.
Bunu vurgularız, değil mi?
"Ingat. Ingat ka."
"Mag-ingat ka." Otomatikman denir.
Bazen birini arabayla evine bıraktığında
inerken der ki "Ingat! Ay!"
"Zaten senin evin!" "Evet, benim evim."
"Gerçekten mi?"
"Ay, çok komik. Bana geldik ve sen 'Ingat' dedin."
Sonra da böyle.
O anda öpüşeceklerini düşündüm.
Affedersiniz. Bu, şakaya dâhil değildi.
"Ingat". Değil mi?
"Kendine dikkat et." Bunu neden vurguluyoruz?
Filipinler'de yaşadığımızı biliyoruz da ondan.
Ne olursa olsun, nereye gidersen git, park yerine yürürken bile
başına bir şey gelebileceğini biliyoruz, o yüzden "Ingat".
İngilizce karşılığı "Kendine iyi bak" diyorlar.
Hayır. "Kendine iyi bak" değil. Çok daha ciddi bir şey.
"Ingat. Acayip dikkatli ol bak!
Filipinler'desin. Tehlike pusuda."
Anlamı bu.
Şunu biliriz ki herhangi bir yerden çıktığında,
arabana falan yürürken…
Bizde kaldırım yoktur mesela.
Kaldırım varsa da yürürken birden karşına bir direk çıkar.
Böyle yaparsın.
Yan yan geçersin, direk suratındadır.
Sonra ıslak bir şeye değersin.
"Siktir, sidik! Sidik!"
Değil mi? Hepimiz biliriz. Yaşamayan yoktur.
Ya da yürürken yerde bir çukura denk gelirsin.
Basarsın, dizine kadar batarsın.
Aniden leptospiroz olursun. Değil mi?
Birçok ihtimal var. Leş gibi bir serseriye rastlarsın.
Yanına gelip konuşur, şöyle falan…
Ve…
Leş gibi bir serseriyle kavga da edemezsin.
Yumruk atınca "zehir hasarı" tehlikesi var.
Yapamazsın.
"Tanrım!"
"Neden yavaş yavaş hasar görüyorum?"
Değil mi?
Yapamazsın, olmaz.
Başına çok şey gelebilir.
Soyulabilirsin.
Yandan triportör çarpabilir.
Boka basabilirsin.
En sinir bozucusu.
Boka basmak.
En zoru. Direkt eve dönmen lazım.
Direkt eve.
Yeni çıkmış olsan bile… Tamam.
Eve gitme seçeneğin varsa yine iyi.
Ya işe gidiyorsan? Şık giyinmişsin.
Parfüm sıkmışsın. Yeni ayakkabılar.
Ofis aşkını etkilemek istiyorsun.
Yorulmamak için taksi çevirmişsin.
Sonra birden bok çıkıyor.
Üstüne basıyorsun. Değil mi?
İş yüzünden eve de dönemezsin.
Ne olacak? Milletin kapısını çalıyorsun.
"Evde kimse var mı?"
Ayağının ucu havada.
Gördünüz mü? Topukların üstünde.
"Evde kimse var mı?
Boka bastım!"
Değil mi? Sonra bir kadın çıkıyor. "Ne oldu sana?
Ne oldu sana?"
"Boka bastım." Sana bir hortum uzatıyor.
Su hiç tazyikli değil.
Ayakkabılarına bir bardak su döküyormuşsun gibi.
Kadın seninle konuşuyor,
"Nerede bastın ona? Ben hep diyorum.
Kakaları almak lazım diyorum ama köpeğin sahibi yok ki.
Köpek sahipsiz. Kim alacak?"
O konuşurken
sen parmağını hortuma bastırıp
tazyiki artırmaya çalışıyorsun.
"Daha tazyikli bir hortumunuz var mı?" demek de olmaz.
Elektrikli yıkayıcınız var mı?
Bok sertleşti.
Buraya gelirken kurudu.
Rüzgâra maruz kaldığı için.
Tabanın yarıklarında sertleşip kaldı."
Durup dururken "Nerede çalışıyorsun?" der.
"Orada." "Torunumu oraya almadılar." Şimdi onun derdini dert ediniyorsun.
Daha demin boka basmışsın!
Çok sinir bozucu! Değil mi?
Eskiden başıma gelebilecek en kötü şey boka basmak diye düşünürdüm,
ta ki başıma başka bir şey gelene kadar.
Bok sıvadım.
Tamam, bazılarınız anladı. Diğerleri "Ne? diyor."
Açıklayayım, tamam mı?
Bok sıvadım. Sıvadım.
S-I-V-A. Sıvadım, tamam mı?
Nasıl? Tamam, normalde boka bastığınızda…
Diyelim ki bu mikrofon bok.
Tamam.
Kötü kokuyor.
Bu ayağınız.
Bas, bas, bas…
"Tüh! Boka bastım."
Orada olan buydu, tamam mı?
Peki boku sıvamak ne?
Şöyle oldu. Bu ayağınız diyelim. Bas, bas…
Bas.
Şöyle kaldı.
Bu gerçekten en büyük talihsizlik.
Bok burada, ayakkabı burada.
Ayağınız böyle.
Burada gezegenler hizalanıyor…
Bunun olması için.
Merkür retroda.
Unutmayın, ben güneyliyim ve hep terlik giyerim.
Bu başıma geldiğinde de terlik giyiyordum.
Bizim orada, köyümüzde yürüyordum.
Yürüyordum, sonra birden… Böyle kaldı.
Yürüyordum. Sonra ne oldu?
Yukarı doğru bir hareketle
boku sıvadım.
İnanın, çok garip bir histi.
Başına ne geldiğini anlamıyorsun bile.
Yürürken birdenbire oluyor.
"Bu terlikler de çok rahat" derken birden…
"Hey! Neden birdenbire daha rahat geldi?"
Sonra "Bu koku da ne?"
"Ne oldu?"
Baktığında arasında çoktan kahverengimsi sarı bir şey…
İnanamıyorsun.
"Neden terliklerimde bok var lan? Bu nasıl oldu?"
Sonra arkana bakıyorsun. Neye bastığını merak ediyorsun tabii.
Görünce bir bakıyorsun sıvanmış.
Bok böyledir.
Bir bakıyorsun sıvanmış.
Hiçbir şey yapamıyorsun.
Boku sıvamışsın!
Sonra bir bakıyorsun sarı ganaja benziyor.
Hortum aramaya başlıyorsun, kapıları çalıyorsun,
"Kimse var mı?"
"Ben… Yok, bok sıvadım da!"
Hortum yetmez.
"Sana kova lazım.
Sok ayağını."
Şehirli büyükanne taklidimi
beğendiniz mi?
"Aman aman! Gençlerin artık tek derdi TikTok!"
"Varsa yoksa TikTok! İş yok güç yok.
Artık sünnet de olmuyorlar." Hayır. Onu bilmiyorum…
Ben söylemiyorum
ama içtiğim zaman insanlar alkışlıyor.
Neden bilmiyorum.
Diğer şakalarımda bu kadar ses çıkmadı.
Gösteri boyunca su içeyim bari.
Tanrım.
Kız arkadaşımla daha yeni birinci yıl dönümümüzü kutladık.
Evet. Aynen.
Çok ilginç çünkü ondan önce sanırım dört yıldır sevgilim yoktu.
Zordu ya. Zor, değil mi? Kimin sevgilisi yok? Alkışlasın.
Çekinmeyin.
İşte!
Bir kişi elini kaldırdı. İki.
Tamam.
Bu tarafta sevgilisi olmayan yok mu? Peki. O zaman hepiniz…
Hayat size güzel, ha?
Sevgilin yokken en sinir bozucu şey,
bunun düzeltilmesi gereken bir şeymiş gibi davranılması.
Değil mi?
Şöyle derler, "Neden sevgilin yok?
İyi de görünüyorsun.
İyisin canım. Aman, sevgilin olmaması sorun değil."
Sonra sana birini ayarlarlar. En sinir bozucusu da bu.
Kiminle olman gerektiğini bildiklerini sanırlar.
Çöpçatanlıkta böyle bir küstahlık var, değil mi?
"Kuzenim bekâr."
"O zaman kuzeninle sen evlen."
Kanıtla! Kanıtla, değil mi?
"Kızın uygun biri olduğunu kanıtla. Sonra bana uyar.
Önce siz. Gidip öpüşün."
"Ama o benim kuzenim." "Bunlar hep mazeret.
Gerçek aşksa önemli değil.
Hani kuzenin iyiydi? O zaman neden yapmıyorsun?"
Değil mi?
Çöpçatanlığı hiç sevmem.
Birinde nelerden hoşlandığını sorarlar. "Tipin ne?"
"Badem gözlü biri mi? Kumral mı? Esmer mi?"
Değil mi? Kadınları kategorize ederler.
İnsanları kategorize ederler.
Sonra bir liste yapıp sana verirler.
Of, hiç doğal bir şey değil.
Benim estetik anlamda bir tipim yok. Kesinlikle hiçbir şey yok.
Ben daha çok ekonomik duruma bakarım.
Yani benim tipim…
ben onlara "sosyetik kızlar" diyorum.
Sosyetik kadınlar. İşte o kadar.
San Lo ve yukarısından olmalı. Tamam mı?
Başka olmaz. En iyisi onlar!
Hiç sosyetik bir kızla çıktınız mı? En iyisidir ya.
"Ne iş yapıyorsun?" dediğinde "Aile şirketimizde çalışıyorum" diyenler.
Sosyetik kız.
Değil mi? Sana birden soruverir,
"Prag'daki aile tatilimize gelmek ister misin?"
Teşekkürler. Sosyetik kız.
Vizeni bile ayarlar. En iyisi. Değil mi?
"Polo Club'a gidelim. Kartımı kullanabilirim."
Sosyetik kız! En iyisi!
Şaka yaptım. Götün tekiyim, ha? Hayır, ben sadece…
Sözlerimi geri aldım.
Hayır, sosyetik semtlerde yaşayan kızları sevmemin tek sebebi
evlerinde duş olması.
Duş seksine bayılırım.
Tek nedeni o.
Duş seksi müthiştir. Başka seven…
Kimse sevmiyor mu? Sadece ben mi? Tamam.
Tamam, peki.
Evet, duşta seks ya.
Gerçek duş seksi istiyorum.
Filmlerdeki gibi sevişirken boğulmadıkları palavra duş seksi değil…
Sürekli su akıyor ve boğulmuyorsun. Palavra gibi, değil mi?
Sırayla suyun altına geçtiğiniz gerçek duş seksi istiyorum.
İstediğim bu.
Biri banyo yaparken diğeri üşüyor.
Buz gibi, değil mi? "Şampuanlaman bitti mi?"
"Şampuanlaman bitti mi?
Senin saçın çok uzun!
Uzun sürebilir. Benimki bir dakika sürer.
Ben geçebilir miyim?"
Değil mi? İstediğim bu.
Filmlerdeki duş seksi palavra. Duvara savurmalı falan. Hadi oradan.
Bir de bundan tahrik olurlar.
Duvara savrulmak çok can yakar!
Hiç duvara savruldunuz mu?
Duvarlar serttir.
Yatağa savrulmak gibi değil. Onda sorun yok.
Fayansları var. Sert ya.
Duvara savrulduğum oldu, kafamı çarptım.
"Hiçbir şey duyamıyorum.
Beyin sarsıntısı mı bu?
Beyin sarsıntısı, evet.
Beyin sarsıntısı böyle başlar.
Hastaneye gitmem lazım." Değil mi?
Güzeldir. Duş seksini severim. Birbirinizi yıkamak hoştur.
Ben senin sırtını temizleyeyim. Sen benimkini temizle falan.
Öyle şeyler. Mesela şey diyebilirsin,
"Kıçımdaki kılı koparır mısın?
Ben uzanamıyorum." İşte! Gerçek aşk budur.
Duş seksini seviyorum.
Maşrapa seksini de denedim. Aynı değil abi.
Sıcak değil. Anlıyor musunuz? Şöyle…
"Biraz soğuk ama, sorun olur mu?
Bir süredir duruyor. Su kaynatayım mı?"
Çömelmişsin.
Neden maşrapayla yıkanmak hiç rahat olmaz?
Duş alırken öylece duruyorsun. Maşrapayla hep bir gerginlik.
Acele edersin çünkü su hızlı akar.
Kovalaman gerekir. "İnmiş bile!"
Onu da denedim.
Hayır, aynı değil.
Duş seksi başka. Aynı değil.
Sevgilim yokken, özellikle şimdi…
Şimdi farklı. Birçok kişi zaten seks pozitif.
Ben de seks pozitifim.
İnsanların arzuları ve tuhaf zevkleri konusunda
açık fikirli olmaya çalışıyorum.
Sana uymayanlarla da karşılaşırsın.
Bazen yürümez.
Sevgilim yokken biriyle buluşmuştum ve her şey yolunda gidiyordu.
Restoranda konuştuk, sohbet güzeldi, kaynaştık falan.
Müzik ve film zevkimiz aynıydı. Böyle şeyler.
Alışveriş merkezinde dolaşıyorduk. Üç saat geçtiğini fark etmedik bile.
Konuşuyoruz falan.
Sonra onu evine götürdüm,
beni içeri davet etti.
"Evet! Aferin!" dedim kendi kendime.
Evine gittik. Öpüştük ettik.
Böyle.
İğrenç oldu ya.
Öpüşmenin komik taklidi bu.
Gerçeğini yapsaydım saçma olurdu. Bak.
Değil mi? Hiç hoş değil.
O yüzden komik taklidi…
Neyse, öpüştük işte.
Sonra "Makyajımı tazeleyeyim" deyip tuvalete gitti.
Kapıyı açık bıraktı hatta.
"Tanrım. Bu bir davet mi?" oldum.
Birden "Bana katılsana" dedi.
Girdim baktım, maşrapa yoktu, "İşte bu" dedim.
Değil mi ama? Önce emin oldum.
Sonra duşunu gördüm. Yağmurlama duş başlığı.
Açıktı, tazyikini gördüm. Fayans derzini bile delebilir.
O kadar şiddetli. Öyleydi.
"Kulaklarıma tutayım" dedim. Anlıyor musunuz?
Çok hoş bir his, değil mi?
Lüks su basıncı. Sevinçten havalara uçtum.
Duşta öpüştük.
Sonra diz çöktü. "Aman Tanrım, diz çöktü."
Vay be, kız daha ilk buluşmadan hazır.
Birden "Üzerime işer misin?" dedi.
Tamam. Biz seks pozitifiz arkadaşlar.
İğrenmek yok.
Buna ilgi duyanlar var ve bu kötü bir şey değil.
Tek sorun var,
uyumlu değilseniz zorlamayın.
Değil mi? Olay bu.
Sorun şuydu ki…
Zorlu ve hassas bir durum
çünkü zaten havaya girmişiz.
Her şey yolunda gidiyordu.
İstekliydik ve bunu bana sorduğunda
onu reddetmek zorundaydım.
Reddederken hassas olmak lazım. Değil mi?
Çünkü "İstemiyorum!" dersen kabalık olur.
"İğrençsin be!" falan.
Değil mi?
Hassas olmak lazım.
Ama sıçayım, beynim yavaş çekime bağladı.
Kurşun atma sahnesi gibi.
Kafamda sesler duyuyordum. "Peki. Üzerine işemeni mi istiyor?"
"Evet."
"Bundan hoşlanıyor muyuz?" "Hoşlanmıyoruz.
Hoşlanmıyoruz."
"Ne yapalım, ne diyelim?"
"Kibarca reddetmeliyiz
ama hemen söylemek lazım çünkü çok bekledik.
Tamam, şimdi konuşmalısın. Konuş Kızıl."
"Çişim yok."
O da "Tamam" dedi.
Ama arkadaşlar, sorun şuydu ki
çok çişim vardı.
İdrar torbam su balonu gibi şişmişti.
Yani dokunsan işerdim.
Biraz işerdim.
Anladınız mı? Su balonu gibi.
Ama ben bir centilmenim.
Ben bir centilmenim. Öpüştük.
Seks yaptık. Üç posta seks yaptık.
Arada konuştuk da. Sadece aralıksız seks değil.
Arada bir şey var. Konuşma var.
Kariyerinden beklentisini,
kızgınlıklarını, üstlerine nefretini öğrendim.
Yılanı olan eski sevgilisini de.
Her şeyi öğrendim.
Üçüncü postadan sonra daha çok konuştuk. Seks sonrası uzun uzun konuştuk.
Sonunda veda etmek zorunda kaldım.
"Harika bir geceydi. Çok teşekkür ederim."
Sonra kapıyı kapattı.
Kilidin çevirdiği an…
Son hız asansöre koştum.
Hemen aşağı düğmesine bastım.
Baskı yaparsan asansör hızlı gidecekmiş gibi.
"Sana çok ihtiyacım var!
Sana ihtiyacım var. Sana ihtiyacım var asansör."
Aşağı indim, arabama bindim. Aceleyle en yakın benzinliğe gittim.
Deli gibi işedim.
Guinness Rekorlar Kitabı orada olsaydı
çişim dünya rekoru kırardı.
"Vay be, çokmuş."
Çok sıkışmıştım.
Şöyle ki
oraya vardığımda
hemen kabine girdim ve girer girmez
başparmağımı leğen kemiğime çarptım.
Canım yanıyordu, çünkü indirirken… Kemer vardı.
Kemerliyken çok çişinin gelmesi kadar kötüsü yoktur.
Pantolonumu indirdikten sonra penisim… Bu pantolonum diyelim…
Sonra böyle olduğu anda penisim…
Yangın hortumu gibi.
Kontrol etmeye çalışıyordum. Geri çekiliyordum.
Zaten potadan potaya işemek gibi.
Steph Curry!
Zaten uzak mesafe. Çok işedim.
Çok fazla işedim.
Sifon çalıştı.
İşte o kadar çok ve şiddetliydi.
Sifon çalıştı, benimki bitmedi.
Hatta tekrar doldurdum. Sonra normal şekilde sifonu çektim.
Bu detayı bilmek istiyorsanız yani.
İşte böyle. Aynen böyle oldu.
Neyse, şöyle düşündüm,
"Bu duruma nasıl düştüm? Ne oldu ya?"
Geriye dönüp düşündüm.
Bana tuzak kurmuştu sanki.
Restoranda sipariş verirken
"Üç sürahi buzlu şeftalili çay alacağız" dedi.
Üç sürahi buzlu şeftalili çay mı?
Sonra hepsini içtim. Yürüyorduk, elinde su şişesi vardı.
İki litre. "İçmek ister misin?" "Evet, isterim.
Çok düşüncelisin."
Sinemadayken en büyük içecekten içtik.
"İçeceğimi bitiremiyorum."
"Kök birası. Olur."
Tahmin etmeliydim. Oyuna geldim.
Cidden, gerçekten bilmiyordum.
İnsanlar bu hikâyeyi duyunca
"Neden benzin istasyonuna gittin?" diye soruyor.
"Seksten sonra orada yapsaydın."
O kadar kolay mı? Kıza çişim yok dedim.
Sonra birden nasıl "Çişim geldi" diyeyim?
Orada yapsam, ne bileyim, bir şey yapabilirdi.
Belki koşup müdahale ederdi.
Sonra birden…
Pardon, bilmiyorum. İçiyorlar mı?
Ne yapıyorlar bilmiyorum.
Her neyse.
O yüzden yapmadım. Zor.
O kadar çok şeyle karşılaştım ki… Açıklayamıyorum ki.
Tuhaf zevkleri yermek istemem de bazıları da sahiden çok tuhaf.
Mesela pandemi sırasında. sevgilisi olmayan var mıydı?
Of, ne çileydi be.
Biliyor musunuz? Hepimiz chat'ten seks yapıyorduk.
Orada yapıyorduk. "Pantolonunu indiriyorum."
"Penisimi çıkarıyorum ki, o da…
…25 santim."
Zor, değil mi?
Terim de çok çirkin. "Siberseks."
Siberseks.
Değil mi? Seksi değil.
Mesela bir kadınla konuşuyorsun,
"Sibersekse ne dersin?"
Cazip değil, değil mi?
"Zoom odama geçelim mi?"
Premium'dayım.
40 dakikayla sınırlı değiliz.
Sınırsız süresi var."
Değil mi? Tuhaf.
Anlamıyorum. Neyse, biriyle sohbet ediyordum.
Çıplak foto gönderdi. Amanın, çıplak fotolar.
Çıplak foto gönderen var mı?
Gerçekten mi? Tamam.
Neyse, çıplak foto gönderdi.
Tabii ki "Vay be, çok seksisin" gibi şeyler.
Sonra bana dedi ki
"Bana cum tribute yapar mısın?"
Tamam, iki kişi var…
Ne olduğunu bilen. Diğerleri numara yapıyor.
Cum tribute şu, partneriniz size çıplak foto gönderir
ve sizden şunu bekler…
Mastürbasyon yapmanızı.
Sonra fotoğrafının üzerine boşalırsın
ve o hâldeki fotoğrafının fotoğrafını çekip
ona gönderirsin, o da tahrik olur.
Neden bilmiyorum ama durum bu.
Anlıyor musunuz?
Bunu tuhaf bulmuyorum.
Sadece bu lojistik açıdan çok zorlayıcı.
Çünkü çıplak fotoğrafları gönderdiğin kişinin yazıcısı olması lazım.
Değil mi?
Lojistik açıdan zor.
Gecenin üçünde "Bu fotoğrafa boşalmanı istiyorum" diyor.
Değil mi?
Yazıcım yok ki benim.
"Yazıcım yok" diyorsun.
Başka yerde de yazdıramazsın.
Evde yazıcınız varsa da genellikle aile yazıcısıdır.
Kapıyı çalman gerekecek.
"Baba…
Uyanık mısın?
Yazıcıyı kullanmam gerek. E-postana gönderdim.
A3 basılmalı. A4. Evet."
A3 için büyük yazıcı lazım.
Ya yazıcın yoksa? Ozalitçiye mi gideceksin?
Yazdıracak mısın? Erken gönderse bile olmaz.
Kapüşonunu takıp ozalitçiye gidiyorsun.
"Bunu yazdıralım lütfen."
"Bu ne beyefendi?" "Foto."
"Ha, foto. Boyutu ne olsun? Cüzdan boyutu mu?
A3 mü?
Boyutu ne olsun? Bunlar çıplak foto!
Mat mı parlak mı?
Bunlar ne? Çıplak foto mu? Cum tribute için mi?"
Cum tribute.
"Lamine kaplama ister misiniz?
Lamine kaplarsak
üstüne boşalınca görüntüyü beğenmezseniz
silersiniz gider.
Tekrar yaparsınız. Buraya gelmenize gerek kalmaz.
Poşet dosya ister misiniz?
Çok partneriniz varsa poşet dosya alın.
Farklı fotolar için.
Bir kez boşalırsınız, sadece foto değiştirirsiniz.
Pozisyonu da
istediğiniz gibi ayarlarsınız.
Belki tek seferde çok boşaldınız, boşa gitsin istemiyorsunuz.
Bir daha olmayabilir.
Fotoğrafı değiştirin yeter. O zaman birçok kişiye gönderebilirsiniz.
Tamam mı? Poşet dosya."
Lojistik açıdan çok zor.
Sohbet arkadaşıma "Kusura bakma, yazıcım yok" dedim.
"Hayır, çoğu erkek telefonlarının üzerine yapıyor."
Telefonlarının üzerine mi?
Cep telefonumaymış! Onu iş için kullanıyorum.
Ya ertesi gün yatakta e-posta yazarken yüzüme düşerse?
"Öf, dün üzerine boşalmıştım."
Değil mi?
Ayrıca ya cep telefonumu bozarsa?
Greenhills'e gittiğimde ne diyeceğim?
"Efendim, telefona ne oldu?"
"Bozuldu işte ya."
"Bu ne? Cum tribute mu?
Ekran koruyucu taktırsaydın bari.
Korumak için öyle yapman lazım.
Bak, uygulamalı göstereyim. Bunda koruyucu var.
Dün üstüne dört kez boşaldım.
Sorun olmadı."
Değil mi?
Ve dürüst olmak gerekirse, dert değil.
Cep telefonuna boşal, tamam.
Kabul ettin. Peki sonra fotoğrafını nasıl çekeceksin?
Yine babanın kapısını çalacaksın. "Baba? Uyanık mısın? Telefonunu versene.
Bir fotoğraf çekeceğim, sonra silersin. AirDrop'la at."
Değil mi?
Ama aslında
bir hikâyem var.
İlk olduğunda çok heyecanlandım.
Cep telefonuma boşaldıktan sonra fark ettim ki…
Nasıl fotoğrafını çekeceğim?
Dedim ki "Ha siktir!
Ne yapacağım?"
Komikti çünkü yatak odamın aynasından kendimi gördüm.
Dizüstü bilgisayarımı kaldırırken.
Photo Booth'ta.
Sonra webcam'i çevirdim…
Ona doğru.
Keşke gerçek olmasa ama gerçekten oldu.
Kız sevindi. "Vay be, güzel görünüyor."
Görünür tabii, ekran koruyucu var.
Vay be.
Çok müstehcen oldu.
Filipinliler müstehcenliği sever.
Daha önceki stand-up'larda bile müstehcenlik hep ön planda.
Çünkü bastırılmışız aslında. Milletçe bastırılmışız.
Katolik bir milletiz. Çok bastırılmışız.
Gösterilerimde hep gerçek Filipinli deneyiminden bahsederim.
Bizi iyi temsil ettiğimi düşünüyorum.
Gerçekte olanları temsil ediyorum ya da onlar hakkında konuşuyorum.
Daha öncekileri izlediyseniz bahsettiğim şeyler…
Yer yer dinî şakalar,
Filipinler'de bekâr olarak yaşamak, Filipinler'de şişman olarak yaşamak.
Bence bizi temsil eden Filipinli Amerikalı komedyenler olması
güzel bir şey
ama Filipinler'deki gerçek kültürümüzü temsil etmiyorlar.
Biliyorsunuz, değil mi? O yüzden bunun mücadelesini veriyorum.
Sadece ben değil.
Filipinler'de stand-up komedi mecrası yükselişte.
Teşekkürler Comedy Manila. Gösterileri izliyorsanız.
Evet, kendi bakış açılarıyla
kültürlerini, yetiştikleri ortamı ve hayatı anlatan
birçok Filipinli stand-up komedyeni var.
Bu gösterileri izlerken
kültür bağından ötürü daha çok komedyenle bağ kurabilirsiniz.
Şişman ve yakışıklı insanların benimle bağ kurması gibi. Değil mi?
İşte.
O yüzden bu da gösterime dâhil.
"Dinle ilgili şaka yapıyor musun? Ağır olmuyor mu?" diyorlar.
Kültürümüzün parçası.
Katolik bir çocuk olarak büyümekten bahsediyorum mesela.
Katolik okulu, Katolik yetiştirme tarzı.
Açıkçası Katolik kilisesiyle bir sorunum yok.
Katolik kilisesine hayranım hatta.
Çok güzel. Değil mi?
Çünkü hâlâ bütün kilise ilahilerini hatırlıyorum.
İlahiler güzeldir.
Artık ayine gitmiyorum ama onları çok seviyorum.
Hatta bu yüzden büyükannem beni kiliseden men etti.
Çok tutkulu ibadet ettiğimi düşündüğü için beni artık kiliseye götürmüyor.
Kendimi kaptırıyorum.
Çok tutkulu ibadet ediyorum.
Çünkü ilahiler çok güzel.
Tüm yeryüzünün Rabb'ine hamd olsun
Mutluluk dolu yürekler yücelsin
Evet ya
Müzikle tıngırdatın gitarları
Org ve trompetle coşun
"Trompet de mi var?"
Sonra büyükannem diyor ki
"İn aşağı.
Neden sandalyeye çıktın?"
Kilisede böyleyim. Ve bu yasak!
Aşırı ibadet etmek yasak.
İbadetin kontrollü olmalı. Anlıyor musun? Ben hislerini gösteren biriyim ama yasak.
Çok güzel ilahilerimiz var.
Tempo tutamıyoruz.
Neden olmasın?
"Give Praise to the Lord of All Earth" Filipinler'in "Bohemian Rapsody"sidir.
Ama coşamazsın. Kendini kaptıramazsın.
Bir Katolik olarak en sevdiğim şeylerden biri de
Yedi Kilise Ziyareti.
O yolculuk.
Ailece. Ailece gidersin.
Filipinler'in farklı bölgelerine ait meyveli buzları tadarsın.
"Demek bu Bulacan meyveli buzu."
"Demek bu Laguna'nın meyveli buzu." Böyle şeyler. İnsanı mutlu ediyor.
En sevdiğim şey dua kitapçığı okumak.
Değil mi? Haç Durakları.
Gerçekten en sevdiğim.
Sonra annem bunu yasakladı
çünkü tüm karakterlere "sesler" uyduruyordum.
Haksız mıyım ama?
Haksız mıyım?
Pontius Pilatus ve Mecdelli Meryem aynı sesle mi konuşsun?
Doğru olur mu bu?
Sürekli tek bir monoton ses mi kullanayım?
Yapılamaz mı…
Motivasyon aşıladığım için mi haksızım?
Canlandırdığım karakterlerin seslerine
arka plan hikâyeleri katıyorum diye mi?
Ben bir aktörüm.
Oyuncuyum. Ben bir sanatçıyım.
Tanrı bana bu yeteneği vermiş, bununla ona sevgimi gösteremez miyim?
Tuhaf değil mi? Neden bunu yapmama izin vermiyorlar?
Bu yüzden son Yedi Kilise Ziyareti'mizde
anneme dedim ki "Anne lütfen, sadece bir durak.
Lütfen, sadece bir durak.
Tanrım, bir tanecik."
"Tamam" dedi.
"Ama o seslerle konuşursan
taşaklarını keserim."
Evet, annem böyledir. Bunu kilisede söyledi.
Çok manyak. Değil mi?
Neyse, dua kitapçığını verdi. On birinci durak.
İyi durak. Sağlam durak.
İsa iki hırsız arasında çarmıha gerildi. Yani üç karakter var.
"Bunu değerlendirebilirim" dedim.
"Siktir, sadece okuyacak mıyım
yoksa bu dünyaya yapmak için geldiğim şeyi mi yapacağım?"
Üç karakteri gördüm.
Nihayet sıra bana geldiğinde şunu gördüm,
"İsa iki hırsız arasında çarmıha gerildi
ve hırsızlardan biri dedi ki…"
"Sen İsa Mesih değil misin?
Neden gücünü kullanıp
bizi buradan indirmiyorsun?"
"Kapa çeneni!
Kapa çeneni!"
Annem çoktan başka bir ailenin yanına gitmişti.
Yine üçüncü duraktaydı.
"Böyle evlat olmaz olsun. İşe yaramaz."
Durağı tekrarladı.
Tamam mı?
"Kapa çeneni!
O…
O masum. Gerçek hırsızlar biziz.
O masum.
İsa!
Cennete vardığında adımı hatırla.
Evet, mabuhay kanka. Tamam…
Seni unutmam kanka." Neyse, çok teşekkürler herkese!
Hayalleriniz için savaşın!
Alt yazı çevirmeni: Can Atalay