Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ตัวบอส)
ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ
ขอเสียงต้อนรับรอนนี่ เชียง!
(รอนนี่ เชียง: รักที่จะเกลียด)
ขอบคุณ
ขอบคุณครับ ฮาวาย
ผมจะอายุ 38 ปีนี้ผมก็เลยเก็บไข่ของเมียผม
ผมเก็บไข่เมียผมเพื่อเราจะได้สร้างตัวอ่อน
เราจะได้แช่แข็งตัวอ่อน
เพื่อจะได้ไม่ต้องมีลูกตอนนี้
เพราะลูกคือสิ่งที่คุณจะมี ตอนที่คุณหมดหวัง หมดฝันของตัวเอง
ผมยังสู้อยู่!
ผมมองเพื่อนรุ่นเดียวกันที่มีลูก
ทุกคนดูยับมาก
มันถึงจุดที่ผมถ่ายรูปกับพวกเขา
แล้วโพสต์ลงหน้าฟีดหลัก
เพราะมันทำหน้าฟีด อินสตาแกรมสวยๆ ของผมเละไปหมด
เพราะหนังหน้าเหี่ยวๆ พวกนั้น
หนังหน้าเหี่ยวหย่อนคล้อยพร้อมรอยตีนกา
หัวเถิก
หงำเหงือก ผมหงอกร่วงเป็นกระจุกๆ
เพราะพวกลูกๆ
ผมเคยไปออกโชว์ และคนที่เคยเรียนกับผม สมัยมัธยมปลายที่สิงคโปร์ก็มาดู
ผมได้เจอพวกเขาหลังจบโชว์ และพวกเขาพาอีกคนมาด้วย
และผมก็แบบ "อีกคนคือแม่นายเหรอ"
"ขอบใจมากนะที่พาแม่มาดูโชว์"
และอีกคนก็คือคนที่ผมเคยเรียนมัธยมปลายด้วยกัน
คนพวกนี้เปลี่ยนสภาพเป็น
โคตรน่าเกลียดเบอร์นั้นเลย
เพราะลูกๆ ของพวกเขา
จำแทบไม่ได้เลย
ผมพยายามใช้เงินและวิทยาศาสตร์ เพื่อชะลอมันออกไปอีกหน่อย
และขั้นแรกของการเก็บไข่เมียผม
ผมต้องฉีดยาให้เมียวันละสองครั้ง เป็นเวลาสองอาทิตย์
ผมต้องฉีดยาให้เมียเอง
ผมเป็นคนฉีดยาให้เมียเองกับมือ วันละสองครั้ง เป็นเวลาสองอาทิตย์
ไร้การอบรมทางการแพทย์ใดๆ
ผมไม่เคยผ่านการฝึกทางการแพทย์อะไรเลย
รัฐบาลยอมให้คุณทำแบบนี้
หมอขอให้ผมทำแบบนี้
หมอบอกว่า "เคยจับเข็มฉีดยามาก่อนมั้ย"
"ไม่เคยเหรอ เพอร์เฟกต์ รับนี่ไปนะ
แล้วฉีดเข้าตรงกลางลำตัวของเมียคุณ
แบบนิโคลัส เคจในเรื่องเดอะร็อก"
"วันละสองครั้ง เป็นเวลาสองอาทิตย์ ด้วยสารเคมีที่เราส่งไปรษณีย์ไปให้"
"สารเคมีลึกลับที่เราส่งไปที่บ้านคุณ ในกล่องสีน้ำตาลที่ไม่มีสัญลักษณ์"
"เชื่อใจเราได้ มันเป็นเรื่องที่ถูกต้อง
ที่คุณจะฉีดให้คนที่คุณรักที่สุด"
สารเคมีในอินเทอร์เน็ตที่โผล่มา… มาเป็นผงเลย!
ผมต้องทำให้มันเป็นของเหลว นึกออกมั้ย
มันคือแล็บยาไอซ์ในครัวบ้านผม ผมก็ผสม…
ส่วน… ผมเหงื่อตกตลอดเวลา
เพราะผมกลัวว่าจะตวงพลาดและฆ่าเมียผม
ด้วยยาแรงพวกนี้
ที่ต้องละลายในน้ำกลั่นให้หมด แล้วต้อง…
ฟองอากาศจะทำให้การตวงวัด ระดับไมโครมิลลิเมตรพัง
แล้วก็เอาใส่กระบอกฉีดยา
สะบัดเข็มด้วยความมั่นหน้าเหมือนรู้ว่าทำอะไรอยู่
ผมไม่รู้หรอกว่ากำลังทำอะไรอยู่!
ผมเคยเห็นคนทำแบบนี้ในเรื่องดูกี้ ฮาวเซอร์
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะแทงเข็มให้เธอมุมไหน
มันดูเจ็บมากเวลาที่เข้าไป
ผมรักเมียผมมาก ผมทนเห็นเธอเจ็บไม่ได้
ผมทนเห็นเข็มแทงเข้าไปในตัวเธอไม่ได้
ผมต้องฉีดยาให้เมียผมแบบนี้
ผมต้องปิดตา แล้วก็เหวี่ยงแบ็กแฮนด์
ใส่เธอแบบคุโรซาวะ
"ผมจิ้มโดนกลางลำตัวคุณมั้ย"
"ไม่เหรอ"
"โอเค งั้นเดินมาหาเข็มเองละกัน"
"จะให้ผมต้องทำหมดนี่คนเดียวเหรอ พบกันครึ่งทางสิ"
แล้วหมอก็บอกว่าถ้าทำทุกอย่างถูกต้อง
ถ้าตวงวัดทุกอย่างได้ถูกต้อง ฉีดยาในเวลาที่เหมาะสม
พวกเขาสแกนอวัยวะส่วนนี้ของเมีย ที่หน้าตาคล้ายๆ โลโก้ชิคาโกบูลส์
แล้วพวกเขาก็แบบว่า
"ถ้าคุณทำทุกอย่างถูกต้อง
เท่าที่เราพอบอกได้
คุณน่าจะได้ไข่ 15 ฟอง"
และเมียผมลงเอยที่ 26 ฟอง
ใช่ เป็นการ…
ใช่ เป็นการตอบรับไปงั้นๆ แบบเซื่องๆ ตลอดเลย
ปกติคนดูผู้หญิงจะแบบว่า "วู้ เย่"
คนดูผู้ชายก็มักจะแบบ…
"ตัวเลขดีใช่มั้ย"
"ไข่ 26 ฟอง เป็นตัวเลขที่ดีใช่มั้ย"
"ไข่กี่ฟองถึงเท่ากับหนึ่งเบบี๋"
"ไข่สี่ฟองเท่ากับหนึ่งเบบี๋รึเปล่า"
"งั้นไข่ 26 ฟอง เท่ากับหกเบบี๋ครึ่ง ถ้าเอามาขยำรวมกัน…"
ขอพูดเป็นภาษาที่ผู้ชายฟังเข้าใจละกัน
ไข่ 26 ฟองจากหนึ่งช่องคลอด ในหนึ่งรอบวงจรคือตัวเลขระดับเอ็มวีพี
ไข่ 26 ฟองก็เหมือนกับ
เมจิก จอห์นสันทำเฉลี่ยทริปเปิ้ลดับเบิ้ล และชนะโรคเอดส์ของตัวเอง
โอเคนะ มันคือระดับ ปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ที่กำลังเกิดขึ้น
ในส่วนอะไรตรงนี้ของร่างกายเมียผม
ที่เป็นเขาของวัวมันโค้งเข้าหาตัวเอง
หมอก็รีดไข่ออกมา 26 ฟอง
ออกมาจากช่องคลอดเมียผม เหมือนไข่ปลาแซลมอน
ควักมันออกมา
หยดตึ๋งๆ ออกมามาทำเป็นซูชิ แล้วคุณก็กินมัน
นั่นคือวิธีสร้างเบบี๋
คุณต้องโปรยเกลือแบบซอลต์เบ ใส่ไข่ปลาแซลมอน แล้วก็กินมัน
เรากำลังพยายามสร้างตัวอ่อน
ไข่ ก็แค่ครึ่งเดียวของสมการ
ไม่รู้ว่าคุณรู้รึเปล่าว่าตัวอ่อนมันสร้างกันยังไง แต่ไข่เป็นแค่ครึ่งเดียว
เธอทำหน้าที่ของเธอได้น่าชื่นชม
ตอนนี้ผมเลยต้องมีส่วนอีกครึ่งนึง ในสมการเอ็มบริโอ
ผมก็นั่งอยู่ในห้องตรวจของหมอ
เหมือนนกพิราบเปียกโซก
แล้วหมอก็มา
หมอเป็นผู้หญิงเพราะของมันแน่อยู่แล้ว
หมอบอกว่า "อรุณสวัสดิ์ คุณเชียง คุณหลั่งครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่คะ"
เมียผมอยู่ตรงนี้พอดีก็แบบว่า "ใช่ คุณหลั่งครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่!"
"ทุกคนอยากรู้"
ครั้งเดียวในชีวิตที่เราห้ามโกหกเรื่องชักว่าว
คือเวลาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญถามคุณตรงๆ
และเพื่อการสืบพันธุ์
เป็นจุดประสงค์ที่ตั้งใจไว้ คุณเลยต้องพูดความจริง
ผมแบบ "ช่างแม่ง ต้องพูดความจริง"
"ขอดูปฏิทินหน่อยนะ"
"เดาว่าครั้งสุดท้ายที่ผมหลั่งคงเป็น…"
"ขอดูก่อนนะ… เมื่อวานประมาณบ่ายสาม"
และเมียผมก็แบบว่า
"เมื่อวาน…
ฉันอยู่กับคุณทั้งวันเลยนะ"
แล้วผมก็แบบ "ใช่ แต่จำได้มั้ย ตอนคุณเอาขยะไปทิ้งอ่ะ"
เพราะผมก็ทำตัวเลขระดับเอ็มวีพีเหมือนกัน
แข่งกับช็อตคล็อก
และเกมบุกที่โจมตีกระหน่ำ
แต่ผมคิดถึงคุณตลอดเวลาเลยนะ
ตอนคุณหิ้วถุงขยะที่หยดแหมะมันยั่วสุดๆ
เต็มไปด้วยน้ำปลา หรืออะไรก็ตามที่คนเวียดนามกินกัน
เมียผมเป็นคนเวียดนาม ไม่รู้หรอกว่าเธอกินอะไรบ้าง
น้ำปลาเวียดนาม
แล้วผมก็เข้าห้องของโรงพยาบาล ไปชักว่าว
ห้องชักว่าวเพื่อการแพทย์
ทุกโรงพยาบาลมีห้องชักว่าวเพื่อการแพทย์
โอเคนะ ห้องเพลนๆ ไม่มีป้ายอะไร
เล็กกว่าที่ผมคิดไว้ซะอีก
มีกระดาษไขยับยู่ยี่อยู่ใต้ก้นคุณ
และผมก็นั่งอยู่ในห้องชักว่าวเพื่อการแพทย์
ตัวคนเดียว
มีเหล่าชายฉกรรจ์อยู่หน้าประตูรอให้ผมเสร็จ
เพื่อจะได้เข้ามาใช้ ห้องชักว่าวเพื่อการแพทย์บ้าง
ที่เราใช้พื้นที่ร่วมกันเหมือนวีเวิร์ก
และผมอยู่คนเดียวในห้องชักว่าวเพื่อการแพทย์
และ…
ผมทำไม่ได้
โอเคนะ โทษที!
โทษทีที่ไม่ใช่พวกลามก ที่สามารถชักว่าวในโรงพยาบาลได้ตามสั่ง
โทษที!
โทษทีที่ไม่ได้เป็นพวกล่วงละเมิดทางเพศ
ที่ชักว่าวได้ในขณะที่มีคนกำลังตาย ประกบผมอยู่ทั้งชั้นบนชั้นล่าง!
โทษทีนะ!
โทษทีที่ภาพคนถูกกระตุ้นหัวใจให้ฟื้นจากความตาย
ในห้องผ่าตัดที่อยู่ติดกัน ตอนที่พวกเขาหัวใจวายตายอย่างเจ็บปวด
และครอบครัวก็กำลังร้องไห้ในห้องรอ
ทำผมหมดอารมณ์
ผมทำไม่ได้ๆ
ผมเลยโทรเรียก 911 แบบว่า…
ผมก็แบบ "คนพวกนี้บังคับผมให้หลั่งเพื่อการแพทย์
ในห้องปลอดเชื้อ"
ผมตามหมอกลับมา และผมก็แบบ "หมอ ผมทำไม่ได้"
"ผมหลั่งเพื่อการแพทย์ไม่ได้ในสถานการณ์แบบนี้"
"บรรยากาศมันไม่ได้"
"ให้ผมกลับบ้านไปหลั่งเพื่อการแพทย์ได้มั้ย"
และหมอบอกว่า "คุณกลับบ้านได้ แต่ทันทีที่มันออกมาจากร่างกาย
มันหมดอายุเร็วยิ่งกว่า อะโวคาโดที่ฮาวายอีก เข้าใจมั้ย"
คุณมีเวลาแค่ 45 นาที
ก่อนความน่าจะเป็นที่ลดลงอย่างทวีคูณของ…
ผมเลย "โอเค ได้"
"ผมจะกลับบ้าน หลั่งเพื่อการแพทย์ ผมจะกลับมาใน 45 นาที ไม่มีปัญหา"
ผมกลับบ้าน เปิดประตูหน้า หลั่งทันทีเลย
โอเคนะ นี่คือ…
โอเคนะ นี่คือความได้เปรียบของการเล่นในบ้าน
ผมรู้ทุกซอกทุกมุม รู้ว่าอะไรอยู่ข้างหลังผม
ผมมองถุงขยะที่หยดแหมะ
ณ จุดนี้ ก็เหมือนทฤษฎีการตอบสนองของพาฟลอฟ
ผมหลั่งใส่ถ้วย
โอเคนะ มันเป็นถ้วยที่พวกเขาให้ผมมา ไม่ใช่แก้วกาแฟในครัว
ที่เขียนว่า "พ่อที่ดีที่สุดในโลก"
ถ้วยที่พวกเขาใช้กัน เวลาหมอจะคุณตรวจฉี่เพื่อหายาเสพติด
ฝามันแน่นมาก ผมก็หลั่งใส่ถ้วย
มันมาไม่หยุด ผมเลยต้องเทมันออกอยู่เรื่อยๆ
ออกมาเพียบเลย
ในนี้อย่างกับโกสต์บัสเตอร์ภาคสองเลย
ผมเติมมันจนปริ่ม แล้วก็ปาดด้านบนออก จากนั้นก็…
จากนั้นผมก็ปิดฝาให้แน่นที่สุดที่จะทำได้ ปิดมันให้แน่นๆ เลย
แล้วผมก็ซุกมันไว้ในเสื้อยืด
ติดกับตัว ใต้จั๊กกะแร้
อบอุ่นสุดๆ
เพราะหมอบอกให้ผมทำแบบนั้น
เพราะเห็นชัดว่า เหมือนเรือไททานิก
ความร้อนจากร่างกาย สามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้
แล้วผมก็วิ่งลงไปข้างล่าง กระโดดขึ้นแท็กซี่นิวยอร์กซิตี้
และผมก็แบบ "พาผมไป ไปโรงพยาบาลแลงกอน ด่วนเลย"
คนขับแท็กซี่ก็แบบ "อะไรวะเนี่ย คุณใช้มือทำอะไรอยู่!"
"เป็นอะไรมั้ย"
ผมแบบ "ครับ ผมสบายดี"
"ไม่ใช่ผม เมียผม เธอคือคนที่… มันคือน้ำอสุจิของผม"
แท็กซี่นิวยอร์กซิตี้เคยเจออะไรที่แย่กว่านั้นเยอะ
คนขับแท็กซี่ก็แบบว่า "อ๋อโอเค ได้"
"ขอบคุณนะที่ใช้แก้ว"
"ไม่เหมือนสองคนก่อนหน้าที่เคยนั่งตรงนั้น"
"เอากันสดๆ ไม่ใส่ถุงที่สนามบินเจเอฟเค รู้เนอะว่าพูดถึงอะไร"
พอไปโรงพยาบาล
ผมเปิดประตูแท็กซี่แล้ววิ่งเข้าโรงพยาบาล
แล้วเพราะเป็นนิวยอร์กซิตี้ คนที่เดินถนนก็แบบว่า
"นี่ โย่!"
"คุณคือคนที่เล่นชาง-ชีใช่มั้ย"
"ผมเหรอ… ครับ ผมเล่นบทเล็กๆ ในหนังมาร์เวล ชาง-ชี ไม่ใช่ตัวเอก"
แล้วเขาก็แบบว่า "โย่ ขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ย"
และผมแบบ
"ได้สิครับ"
เราเลยถ่ายรูปกันท่านี้
ถ้ามีคนในอินเทอร์เน็ต เห็นรูปผมกับคนแปลกหน้าคนนี้
และผมกำลังทำท่านี้อยู่
แบบนโปเลียน
ถ้าคุณเจอรูปนี้ รู้ไว้นะว่า ผมถือน้ำอสุจิของตัวเองอยู่
เชิญแท็กได้ตามสบาย
เขาซาบซึ้งมาก เขาบอกว่า "ขอบคุณมากนะพวก"
และผมก็แบบ "ไม่มีปัญหา เพื่อน"
เพราะผมชอบเจอแฟนๆ
แล้วผมก็วิ่งเข้าโรงพยาบาล ครบ 45 นาทีแล้ว
จบควอเตอร์สี่ ไม่มีเวลาเหลือแล้ว
ผมเลยเอาน้ำอสุจิชู้ตเข้าไปในนาทีสุดท้าย
หมอรับน้ำอสุจิของผมไว้…
เหมือนโอเดลล์ เบ็คแฮม เธอใช้แค่มือข้างเดียว คว้ามันไว้
และทำท่าเดียวกันแบบไม่ได้จับวาง
แล้วเธอก็ชู้ตแอลลีย์อุ๊ปส์น้ำอสุจิผม เข้าไปในไข่ของเมียผม
แค่รับไป แล้วเธอก็ "บูม ชากาลาก้า!"
สเปิร์มของผมก็เข้าไปในไข่ของเมีย
แล้วก็ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อสเปิร์มเข้าไปในไข่
ไม่มีใครรู้ มันเป็นเรื่องลึกลับ
มันคือความลึกลับของจักรวาล
ไม่มีใครรู้ เมื่อสเปิร์ม เข้าไปในไข่ ไม่อาจรู้ได้เลย
เหมือนขอบฟ้าเหตุการณ์บนหลุมดำ
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อสเปิร์มเข้าไปในไข่
บางครั้งก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เมื่อสเปิร์มเข้าไปในไข่ บางครั้งก็กลายเป็นชาไข่มุก
ไม่มีใครรู้ว่าชาไข่มุกมาจากไหน
มาจาก "มันสำปะหลัง"
สเปิร์มเข้าไปในไข่ แล้วคุณก็เขย่ามัน
และคุณไปเวกัส คุณทอนมันลงบนโต๊ะแครป…
แล้วถ้าคุณโชคดี ถ้าทอยลูกเต๋าออกมาได้ดี
มันจะกลายเป็นบลาสโตซิสต์
คือสิ่งที่เราเรียกว่า มนุษย์ในอนาคต บลาสโตซิสต์ มันกลายเป็นตัวอ่อน
หมอจะเอาตัวอ่อนทั้งหมดไป
ส่องดูใต้กล้องจุลทรรศน์
และจะให้คะแนนตัวอ่อน
เหมือนโคเคน
เธอจะแบบ "อ๋อ พวกนี้เหรอ นี่คือเอ็มบริโอเกรดเอ"
"พวกนี้ พวกนี้คือเอ็มบริโอเกรดบี ไม่รู้สิ"
"พวกนี้เหรอ เอ็มบริโอเกรดซี…"
"อ๋อ แล้วพวกน่ะเหรอ เออ นี่เอ็มบริโอเกรดดี"
"ใช่ พวกนี้… พวกนี้จะบุกยึด รัฐสภาสหรัฐฯ สักวันแน่ๆ" โอเคนะ เพราะงั้น…
คุณไม่อยากได้พวกนี้หรอก
จากนั้น…
จากนั้นคุณต้องดราฟต์เลือกลูกๆ ของคุณ
อิงจากรายงานแมวมองและผลวิเคราะห์
คุณไม่รู้หรอก คุณแค่คาดการณ์ผลข้อมูล
คุณแค่หวังว่า ไม่ได้ตัดทอม เบรดี้ทิ้งไปในรอบที่ 12
ที่จะเอาชนะอุปสรรคได้ และกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
เพราะคุณไม่สามารถวัดระดับจิตใจมนุษย์ได้
เราทุกคนชอบคิดว่าพวกเราในห้องนี้เป็นคนดี
แต่เราทุกคนจะเลือกเอ็มบริโอเกรดเอ โอเคนะ
ไม่มีใครในนี้ที่จะไม่เลือก เอ็มบริโอเกรดเอหรอก ถ้าเลือกได้
ต่อให้คุณเป็นเอ็มบริโอเกรดบีก็เถอะ
คุณก็จะเลือกเอ็มบริโอเกรดเออยู่ดี
เพราะคุณจะแบบ "ฉันรู้ดีว่ามันเป็นยังไง"
"ฉันจะไม่ให้ลูกๆ ต้องเผชิญการเป็นมนุษย์เกรดบี
ที่มือมีแต่เหงื่อกับเจ็บสะโพกหรอก"
"เอาของเกรดเอมาเลย จัดตัวเด็ดที่สุดที่จัดได้มาเลย"
"ให้ลูกฉันมีโอกาสสู้หน่อย"
และมันทำให้ผมคิดถึงอนาคตนิดๆ เพราะผมไม่เคยอยากมีลูก
ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีลูก
สิ่งเดียวในชีวิตที่ผมอยากทำก็คือสิ่งนี้
สแตนด์อัพคอมเมดี้ที่อเมริกา
เจ๋งที่สุดแล้ว
ดูนี่สิ เจ๋งสุดแล้ว
พวกคุณส่งเสียงเชียร์ เพราะคุณรู้ว่าสิ่งนี้เจ๋งกว่ามีลูกเยอะเลย
สนุกกว่าแถมได้กำไรดีกว่าแยะ
ตอนนี้บลาสโตซิสต์เป็นจริงแล้ว มีแปดตัวอ่อนรอผมอยู่บนก้อนเมฆ
การฝังตัวอ่อนเอ็มบริโอเกรดเอ มีโอกาสสำเร็จถึง 33 เปอร์เซ็นต์
เลยทำให้ผมต้องกลายเป็น ฆาตกรสังหารหมู่ที่แอละแบมา
มันทำให้ผมคิดถึงอนาคต ผมจะเป็นพ่อแม่แบบไหนนะ
ผมจะเป็นพ่อแม่แบบเดียวกับที่พ่อแม่ผมเป็นรึเปล่า
หรือผมจะเป็นพ่อแม่ที่ดีกว่าพวกท่าน
คอยสนับสนุนให้กำลังใจกัน
หรือตอนนี้แกจะเป็นอะไรก็ช่างแม่ง
พอมาคิดดูแล้ว กลายเป็นว่า ผมก็แย่พอๆ กับพ่อแม่ผมนั่นแหละ
รู้สึกได้เลย ผมรู้สึกได้ในตัวผม
ผมรู้สึกถึงความเป็นจีนในตัวผม
รู้สึกถึงความคาดหวังสูง แต่ทนคำแก้ตัวได้ต่ำ
ในนี้ มันอยู่ข้างในนี้ มันเหมือนแอปตั้งค่าเริ่มต้น
ลบแอปเครื่องคิดเลขไม่ได้ ไม่มี "กากบาท"
ต่อให้เขย่า มันก็ไม่มี "กากบาท"
เอาออกจากหน้าจอหลักได้ แต่มันก็ยังอยู่ในระบบปฏิบัติการ ฝังอยู่ในนั้น
ผมรู้สึกถึงความเป็นจีนในระบบปฏิบัติการ
ถ้าบลาสโตซิสต์ของผมกลายเป็นจริง ถ้ามันเข้าสู่ความจริงนี้
และมันกลายเป็นบลาสโตซิสต์ที่น่ารักที่สุด
"พระเจ้า ดูบลาสโตซิสต์นี่สิ"
"ทุกคนดู ดูสิว่าบลาสโตซิสต์น่ารักขนาดไหน"
"ป๊ารักหนูมากนะ บลาสโตซิสต์"
"ป๊ารักหนูมากกว่าที่ป๊าคิดไว้ซะอีก"
และบลาสโตซิสต์ของคุณก็กอดคุณตอบใช่มั้ย
และพวกเขาก็แบบ "หนูก็รักปะป๊าเหมือนกัน"
"ปะป๊าจ๋าๆ"
"พอหนูโตขึ้น หนูอยากเป็น นักแสดงตลกเดี่ยวไมโครโฟน"
"เหมือนปะป๊า"
ผมรู้สึกถึงความเป็นจีนมันขึ้นมาเลย
คุณถอดแว่นออกแบบฮิตเลอร์ในหลุมหลบภัย
"สแตนด์อัพคอมเมดี้ แกบ้าไปแล้วรึไงวะ!"
"มันใช่งานจริงๆ ซะที่ไหน!"
"แกคิดว่ามันจะเป็นยังไง"
"ต้องวิ่งโร่ทั่วอเมริกา ไปเล่าเรื่องตลกให้คนแปลกหน้าฟัง
พวกที่ไม่สนเรื่องสุขภาพจิตของแกเนี่ยนะ!"
"แล้วต่อให้แกทำสำเร็จ เอาชนะอุปสรรคได้
และสามารถไต่ถึงระดับ นักแสดงตลกเดี่ยวไมโครโฟนกึ่งอาชีพ
คิดเหรอว่าแกจะมีปัญญาเล่นมุกได้ขำกว่าฉัน!"
"ป๊าดังพอจะขายบัตรได้ในบางที่!"
"แกเห็นหน้าไอเอ็มดีบีของฉันมั้ย"
"ฉันอยู่ทุกที่ ฉันจะทำลายอาชีพแกให้ยับ!"
ทุ่มท่าโอโซโตการิ!
"แม่แกกับฉันทุ่มเงินไป เพื่อสร้างบลาสโตซีสต์เกรดเอ
ให้กลายมาเป็นนักแสดงตลกเกรดบี"
"ฉันจะไม่มีวันดูสิ่งที่แกทำ"
"ไปเรียนกฎหมายซะ!"
นั่นคือสิ่งที่พ่อผมพูดกับผม
ผมว่ามันยากนะสำหรับชายแท้ในปี 2024
ที่จะหาการพัฒนาตัวเองบนอินเทอร์เน็ตที่จริงใจ
โดยไม่บุกรัฐสภาสหรัฐฯ ในอีกห้าอาทิตย์ต่อมา โอเคนะ
อัลกอริธึมยูทูบสำหรับฮาวทูของผู้ชาย เดี๋ยวนี้ไม่อ่อนโยนกับชายแท้เลย
ผมไม่ได้บอกว่า มันเป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในโลก
เห็นๆ อยู่
แต่มันเป็นปัญหา โอเคนะ
เพราะผู้ชายมีความโน้มเอียงทางพันธุกรรม ที่จะมองหาการพัฒนาตัวเอง
โอเคนะ เรากำลังพยายาม เป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิมทุกวัน
เชื่อรึเปล่า คุณผู้หญิง
พอถึงช่วงอายุนึง โอเคนะ
ปกติเราจะตายก่อน
เพราะการฆ่าตัวตาย ไม่ก็ปัจจัยแวดล้อม
ปั่นจักรยานบีเอ็มเอ็กซ์ การเลือกอาหาร…
แต่ถ้าคุณอายุยืนพอในฐานะลูกผู้ชาย
พอถึงอายุช่วงนี้ จู่ๆ คุณก็จะครุ่นคิดมากๆ โอเคนะ
คุณเริ่มมองหาคำแนะนำจากแหล่งภายนอก
คุณเริ่มมองนาฬิกา
อย่างผู้ชายทุกคนในห้องนี้ต้องเคยหรือต้องมีสักวัน
เราทุกคนเคยผ่านจุดนี้มาแล้ว ทุกคน เราทำแบบนี้กันมาแล้ว
ถึงจุดนึงในชีวิตเรา เราทุกคนส่องกระจก
แล้วเราก็แบบว่า
"ไอ้เศษสวะเอ๊ย"
"โคตรเกลียดไอ้ขี้แพ้นี่ชะมัด"
"ดูไอ้ขี้แพ้นี่สิ"
"ไปตายซะ ไอ้ขี้แพ้ โคตรเกลียดแม่งจริงๆ"
"ฉันต้องเป็นคนที่ดีกว่านี้"
"ต้องเริ่มด้วยการฟิตร่างกายก่อน"
"ต้องรักษาสุขภาพแล้ว"
"ก็ฟังดูเข้าท่าที่จะเริ่มต้น การเดินทางของตัวเอง"
"ฉันต้องควบคุมสิ่งที่ควบคุมได้ในตอนนี้"
งั้นในฐานะผู้ชายคุณจะทำอะไร คุณเปิดยูทูบถูกมั้ย
คุณหาวิธียกน้ำหนัก
ใช่มั้ย คุณกด "ตกลง" คุณคลิกวิดีโอแรก
เป็นคลิปผู้ชายเหวี่ยงเคตเทิลเบลล์
เขาจะสอนวิธีล็อกแกนกลางลำตัว คุณจะได้ไม่ทำกระดูกสันหลังตัวเองหัก
แล้วคุณก็ทำแบบนั้นไปสักสองวัน
คุณรู้สึกดีกับตัวเอง
ใช่มั้ย และในวันที่สาม
ยูทูบช่องเดิมก็แจ้งเตือนวิดีโอคลิปใหม่
พวกผู้ชายก็จะแบบว่า "คลิปใหม่ จากหนุ่มนักเหวี่ยงเคตเทิลเบลล์มีอะไร"
"เขาจะทำอะไรในคลิปใหม่นะ"
ในวิดีโอ หนุ่มนักเหวี่ยงเคตเทิลเบลล์ เขาก็ออกกำลังด้วยเคตเทิลเบลล์ท่าใหม่
"ท่าเครื่องตัดหญ้า"
เขาทำแบบนี้ แล้วประมาณวินาทีที่ 30 ของคลิป
จู่ๆ เขาก็หยุด
และหน้าเศร้ามาก
เขาวางเคตเทิลเบลล์ลง
มองจ้องมาที่กล้อง
และเขาแบบว่า
"โย่ ทุกคน ขอพูดอะไรจริงจังแป๊บนึง โอเคนะ"
"เคตเทิลเบลล์มันดีนะ แต่ผมแค่อยากให้พวกคุณรู้ไว้
ว่าร่างกายที่แข็งแรงเริ่มจากจิตใจที่แข็งแรง"
แล้วผู้ชายที่ดูคลิปนี้ก็แบบ
"เออ"
"เออ ฟังดูเข้าท่า"
"นี่มันใช่เลย โดนมาก"
"บอกฉันอีกสิ ไอ้หนุ่มนักเหวี่ยงเคทเทิลเบลล์"
"มีคำแนะนำอะไรอีกมั้ยให้ทุกด้านของชีวิตฉัน"
"ที่รวมถึงความสัมพันธ์ การลงทุนทางการเงิน"
"ช่วยให้คำแนะนำฉันที นักเหวี่ยงเคทเทิลเบลล์"
แล้วทีนี้คุณทำไง คุณดูคลิปถัดไปของเขาแบบเล่นอัตโนมัติ
แล้วคุณก็ดูคลิปต่อไปของเขา
อัลกอริทึมของยูทูบก็เข้ามาแนะนำวิดีโอ
ต่อด้วยวิดีโอแนะนำอีกคลิป แล้วหนึ่งอาทิตย์ต่อมา
จอร์แดน ปีเตอร์สันก็กำลังบอกคุณว่า ผู้หญิงใช้เครื่องสำอางเพื่อควบคุมผู้ชาย
ห้าอาทิตย์ต่อมา คุณแต่งตัวเป็นควาย ไปบุกรัฐสภาสหรัฐฯ
นั่นคือลำดับเหตุการณ์ที่สมจริงมากเลยนะ
ไม่ใช่ไทม์ไลน์เกินจริงเลยนะ
ผู้ชายทุกคนในห้องนี้ เสียเพื่อนคู่หูให้กับอัลกอริธึม
เราทุกคนรู้จักคนที่สติเพี้ยน
ไปกับฮาวทูผู้ชาย ความเป็นชายของแอนดรูว์ เทต
อัลกอริทึมฮาวทูของยูทูบ
ถ้าคุณไม่รู้จักใครที่สติเพี้ยน
คุณนั่นแหละที่สติเพี้ยน
ตอนนี้คุณอยู่ในห้องเสียงสะท้อนของพวกงี่เง่า
เพราะเพื่อนแท้จะบอกคุณเวลาที่คุณสติเพี้ยน
มันน่าเศร้ามากนะ
คนพวกนี้ที่พยายามจะเป็นคนที่ดีขึ้น
และกำลังมองหาคำแนะนำ
แต่ไอ้วงจรอัลกอริธึมป้อนกลับของยูทูบ
มันดันนำพาพวกเขา ไปสู่เวอร์ชั่นที่แย่ที่สุดของตัวเอง
เป็นวงจรที่น่าเศร้า
เหมือนคนพวกนั้นเลย
พวกเขาแค่อยากจะลองยกน้ำหนักเอง
พวกเขาไม่ได้อยากจะก่อการจลาจล
พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำนั้นแปลว่าอะไร
พวกเขาแค่พยายามจะทำแบบนี้
ทำแบบนี้
พวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำแขนองศาไหน ถึงจะขนานกับลำตัว
ตกลง 90 องศาหรือ 45 องศา หรือต้องออกท่าอื่น
หรือมันทำท่าเหมือนกัน…
พวกเขาค้นกูเกิลครั้งเดียวและห้าอาทิตย์ต่อมา
ก็เอาตีนไปพาดโต๊ะของแนนซี เปโลซี
แล้วเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์ก็ริบค่าจ้างคุณ
คุณเลี้ยวผิดครั้งเดียว ชีวิตก็พลิกผันเลย!
ในฐานะลูกผู้ชาย ผมไม่ได้บอกว่า ไม่ต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง
โอเคนะ ผมแค่จะบอกว่าอัลกอริธึมของยูทูบ
คือสิ่งล่อลวงสำหรับเหล่าชายแท้
มันทำให้ผู้ชายพังในแบบที่ผมคิดว่าผู้หญิงไม่เข้าใจ
มันหากินกับความต้องการของผู้ชาย ที่มองหาคำแนะนำจากที่ไหนสักแห่งจริงๆ
มันเกินต้าน มันดูดคุณเข้าไป
เพราะแบบนี้ไง ตอนนี้ไอ้มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก ถึงพยายามจะสู้กับอีลอน มัสก์แบบเอ็มเอ็มเอ
หมอนั่นตกหลุมพลางอัลกอริธึมของตัวเอง
เข้าใจมั้ย มาร์ก ซักเคอร์เบิร์กก็คือไอ้เนิร์ด
ตลอด 20 ปีมานี้ เขาเอาแต่ส่องข้อมูลของเราใช่มั้ยล่ะ
ชักว่าวทุกวัน เอาแต่ส่องข้อมูลเรา ชักว่าว
เงินอู้ฟู่ พันๆ ล้านดอลลาร์
ข้อมูล ชักว่าว
เงินๆ ชักว่าว ข้อมูล วนไป 20 ปี
และใครจะรู้ว่าหลังผ่านไปสองทศวรรษ วันนึงเขาส่องข้อมูลตั้งมากมาย
เขาแบบว่า "เวรแล้ว" เขาอินกับมันมาก ตอนนี้เขาเลยจะสู้แบบเอ็มเอ็มเอกับอีลอน มัสก์
หมอนั่นชักว่าวเข้าหน้าตัวเอง
ควบคุมไม่ได้
ซักเคอร์เบิร์กเป็นมหาเศรษฐี
ที่มีทุกอย่างที่อยากได้ในโลกความเป็นจริง
และเขาคิดค้นไอ้นี่ขึ้นมาแล้วก็ตกหลุมพรางของมัน
ผู้ชายธรรมดาๆ ในอเมริกา จะไปเหลือความหวังอะไรล่ะ
แค่เดินเตาะแตะไปตามถนน มองหาทาโก้บนมือถือ
ก็แทบจะโดนดูดเข้าไปในโทรศัพท์อยู่แล้ว ไม่เหลือโอกาสเลย
หมอนั่นไม่เหลือโอกาสเลย
เพราะแม้แต่คนดีๆ ในห้องนี้
เราอยู่บนปลายมีดโกน
ที่จะกลายเป็นไอ้เศษสวะ โอเคนะ
เส้นกั้นระหว่างคนดีกับเศษสวะ มันบางเฉียบเท่ามีดโกน
ขอบอกเลย
ถ้าคุณมีหนทาง ทุกวันคือก็การต่อสู้เพื่ออยู่ฝั่งคนดี
แล้วรู้อะไรมั้ย โพสต์ในอินสตาแกรม จะผลักมันไปทางไหนก็ได้!
โอเคนะ ขึ้นอยู่กับโพสต์เลย
ว่าจะเป็นโพสต์สัตว์น่ารักหรือนม
มันจะเป็นตัวกำหนดความซื่อสัตย์ของคุณ ในอีกหกชั่วโมงข้างหน้า
ผมคิดจริงๆ นะว่าโดยทางสังคม เราต้อง
ระบุได้ดีกว่านี้
อย่างเวลาที่เราขัดแย้งกับคนที่
พยายามจะถกเถียงอย่างตรงไปตรงมา
เพื่อจะได้ทำความเข้าใจกันมากขึ้น
กับคนที่เอาแต่พล่ามไปเรื่อย
เราใช้เวลากับพวกที่พล่ามไปเรื่อยมากเกินไป
และเราใช้เวลาน้อยเกินไปกับคนที่จริงใจ
ที่พยายามคุยเรื่องยากๆ หัวข้อยากๆ
อย่างเช่น
ผมในตอนนี้
ผมก็แค่พล่ามไปเรื่อย โอเคนะ
นี่คือการพูดจาไร้สาระฝ่ายเดียว
ผมไม่สนความเห็นของคุณหรอก ไม่ต้องเสนออะไรมานะ ผมไม่สน
คุณจ่ายเงินให้ผม ผมไม่ได้จ่ายให้พวกคุณสักแดง โอเคนะ
ทุนนิยมตลาดเสรีได้กำหนดทิศทาง
ของการพล่ามไร้สาระนี้แล้ว
ถ้าไม่ชอบ ก็ไปเอาเรื่องกับอดัม สมิธ
แต่ถ้าผมคุยกับคนที่ผมไม่เห็นด้วย
อย่างเปิดอก
ผมอาจจะเริ่มบทสนทนาด้วยสิ่งที่เราเห็นตรงกัน
น่าจะเป็นการเริ่มที่มีเหตุมีผล สำหรับบทสนทนายากๆ
อย่างเช่น เมก้า ทำให้อเมริกายิ่งใหญ่อีกครั้ง
พวกเขามีประเด็น ตอนนี้อเมริกาไม่ค่อยยิ่งใหญ่เท่าไหร่
ใช่มั้ย คะแนนคณิตศาสตร์ของลูกเราตก
คะแนนวิทยาศาสตร์ของลูกเราตก
เมื่อวัดกันตามเกณฑ์มาตรวัดระดับนานาชาติ
ระบบสุขภาพไม่ค่อยดีเท่าไร
ความเหลื่อมล้ำทางความมั่งคั่ง เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
มีคำสัญญาโดยนัยให้คนอเมริกันรุ่นนึง
ว่าถ้าคุณทำบางอย่าง
ตั้งใจเรียน เข้ามหาวิทยาลัย เป็นคนดี
คุณจะได้ผลลัพธ์บางอย่าง
และผลลัพธ์เหล่านั้นก็ไม่เป็นจริง สำหรับคนส่วนใหญ่
เพราะเบบี้บูมเมอร์ครองตำแหน่งผู้ตัดสินใจ
ลดภาษีกำไรจากการขาย
มูลค่าสุทธิของพวกเขาจะได้พอกพูนขึ้นปีแล้วปีเล่า
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ผู้นำสหรัฐฯ
ยอมแลกอุตสาหกรรมการผลิตในประเทศ กับความมั่นคงแห่งชาติ
ด้วยการทำเงินดอลลาร์ เป็นเงินสกุลหลักในการค้าระหว่างประเทศ
ซึ่งทำให้อเมริกาสามารถกำหนด มาตรการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจกับต่างชาติ
ผ่านระบบการเงินการธนาคารสหรัฐฯ
แต่กลับทำให้ค่าเงินดอลลาร์พุ่งสูงขึ้นอย่างมาก
จนทำให้ไม่มีใคร สามารถผลิตอะไรในอเมริกาได้อีก
ถึงแม้ว่าตรรกะในตอนนั้น
คือคนอเมริกันควรจะยกระดับทักษะตัวเอง
ให้ห่างไกลจากการเป็นแรงงานไร้ฝีมือ
แต่ทุกคนดันโง่เกินจะเรียนให้จบ
เราเลยต้องแลกการผลิตในประเทศ ให้กับเอเชียและประเทศอื่นทั่วโลก
ทำให้ครอบครัวชนชั้นแรงงานเสียหาย
แต่ถ้าคุณอ่านหนังสือมาไม่มากล่ะก็…
มันจะกลายเป็น "ลุยเลย แบรนดอน!"
และมันจะเหมือนว่าคุณมีประเด็น
แต่คุณไม่มีคำศัพท์ที่จะอธิบายประเด็นของคุณ
เพราะคุณอ่านหนังสือมาไม่พอ คุณต้องอ่านต่อให้มากกว่าแฮชแท็ก
มีหนังสือต่อข้างหลังคำนั้น คุณต้องอ่านต่อไปอีก
คุณอ่านตามความเร็วของตัวเองก็ได้ แต่คุณต้องอ่านสิ่งที่ต้องอ่านให้จบ
ไม่งั้นก็คุยกันไม่ได้ เราต่างคนต้องทันกัน
ผมเป็นเพื่อนกับพวกเมก้า
บางคนก็เป็นเพื่อนซี้ของผม
ใช่
เมก้าฮาวาย
เป็นมิตรที่สุดในบรรดาเมก้าแล้ว
อะโลฮ่าเมก้า
ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ฮาวาย ทำให้อะโลฮ่ากลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง
ผมได้เป็นเพื่อนกับพวกเขา
เพราะผมถ่ายรายการทีวีในฮาวายสองซีซัน
ดูกี้ คาเมอะโลฮ่าทางดิสนีย์พลัส
เมก้าฮาวายต้อนรับผมเข้าบ้าน
"รอนนี่ แวะมาได้นะ เชิญมากินบาร์บีคิว"
"เราอยากให้คุณได้พบปะครอบครัว พบกับโอฮาน่า"
"เราอยากให้คุณแวะมา"
ใจดีสุดๆ คุณโผล่ไป พวกเขาอบอุ่นและเป็นกันเองมาก
"ขอบใจที่มานะ อยากได้อะไรเอาเลย"
"มีหมูคาลัว มีโลโกโมโก ฮ็อตด็อก"
"เอ้านี่"
"จับปืนผมสิ"
"จับสิ เอาไปเลย"
ผมต้องพูดตลอดว่า "ผมไม่อยากจับปืนพวกนี้เลย โอเคนะ"
"ผมไม่รู้ว่าพวกนี้ไปไหนมา ผมไม่รู้ว่าพวกมันจะไปที่ไหนบ้าง"
"ผมไม่มีเวลาจะไปขึ้นให้การหรอกนะ"
"เอาโลโคโมโคมาให้ผมก็พอ"
เพื่อนเมก้าของผมเป็นคนที่อินมาก
ผมเคารพความอินของพวกเขาในระดับนึงเลย
จริงๆ นะ พวกเขาแบบว่า "ผมรักอเมริกา ผมยอมตายเพื่อประเทศนี้"
และผมเชื่อพวกเขา ผมเชื่อว่าพวกเขารักอเมริกา
และผมเชื่อว่าพวกเขายอมตาย เพื่อประเทศนี้ ซึ่งน่าชื่นชมมาก
แบบว่าคุณเต็มใจยอมตายเพื่อประเทศชาติ
ทำไมคุณถึงไม่อยากเรียนเลขล่ะ
ก็เพื่อประเทศชาติเหมือนกัน จริงมั้ย
ทำทั้งสองอย่างเพื่อประเทศชาติไปเลย
ผมรู้ว่าคุณยอมตายเพื่อประเทศ
แต่เรากำลังเสียตำแหน่งงาน ด้านวิศวกรรมให้เอเชียอยู่นะ
เราอยากให้มีคนยอมตายเพื่อประเทศน้อยลง
อยากให้มีคนทำการบ้านเพื่อประเทศชาติมากขึ้น จงทำการบ้านเพื่อประเทศชาติ
นั่งลงและแสดงฝีมือออกมา แบบ…
นั่นเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพมากกว่า ในการแสดงความรักชาติ
ถ้าคุณเป็นพวก "ผมยินดียอมตาย" และคุณใส่พลังงานแบบนั้นลงไปในการบ้าน
คุณจะเป็นที่หนึ่งของโรงเรียน บอกเลย
มันแบบ…
ทะลุเพดาน
คุณจะแก้ปัญหาได้เยอะเลย
คุณจะสร้างงานมากมาย คุณจะเพิ่มจีดีพี
แค่ทำการบ้านเพื่อประเทศชาติเถอะ
"ยอมตายดีกว่า!"
ก็ว่าอย่างั้นแหละ ผมคิดว่ามันอาจเป็น…
ผมคิดว่ามันอาจเป็นแบบนั้น
ตายน่ะมันง่าย เลขมันยาก
สมการกำลังสองทำให้ผมอยากฆ่าตัวตาย
เพื่อนเมก้ากับผม เราพยายามไม่คุยเรื่องการเมือง
ด้วยความเคารพซึ่งกันและกัน มันเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
บางเรื่องผมก็คิดผิด บางเรื่องพวกเขาก็พูดถูก
แต่บางครั้ง สิ่งที่พวกเขาสื่อออกมามันซับซ้อนมาก
ผมจับประเด็นหลักของพวกเขาไม่ได้ ว่าจริงๆ แล้วมันคืออะไร
เพราะสิ่งที่สื่อเปลือกนอกมันสับสนมาก
บางครั้งพวกเขาก็แบบ "รอนนี่ จีนเป็นต้นเหตุของโควิด
แต่โควิดไม่มีจริง"
งั้นก็ไม่เป็นไรใช่มั้ย แปลว่าไม่เป็นไรใช่รึเปล่า
ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าต้องคิดยังไงกับเรื่องนี้
เพราะหนึ่งลบหนึ่งเท่ากับศูนย์ ผมไม่รู้จะบอกคุณยังไง
การเปรียบเทียบทางคณิตศาสตร์ใช้กับแนวคิดได้ ไม่ใช่แค่กับตัวเลข คุณ… "เอ็กซ์" เป็นอะไรก็ได้
แล้วมาตะคอกใส่ผมเรื่องจีนทำไม ตะคอกใส่ผมเรื่องจีนตลอดเลย
"จีนเป็นคนทำนี่ จีนทำบอลลูนอากาศติดกล้อง"
"จีนสร้างเกาะเทียมในมหาสมุทรแปซิฟิก
เพิ่มเป็นฐานทัพเรือบรรทุกเครื่องบิน"
"จีนทำแอปติ๊กต็อก ทำไมจีนถึงทำติ๊กต็อกล่ะ!"
ไม่รู้สิ
ผมไม่ได้มาจากจีน
ผมมาจากมาเลเซีย
ผมมาจากมาเลเซีย ไม่ใช่จีน
ผมเป็นคนจีนเชื้อสายมาเลเซียรุ่นที่สาม
มาเลเซีย
รู้จักมิเชลล์ โหย่วมั้ย ที่ชนะรางวัลออสการ์น่ะ มาเลเซียนะ
ใช่ มาเลเซีย
"ซามาๆ ซายาอานักมาเลเซีย" มาเลเซีย
มาเลเซีย ไม่ใช่จีน มาเลเซีย
เราคือประเทศที่ทำเครื่องบินหาย
โอเคนะ
พวกคุณจำได้มั้ย
ได้ดูสารคดี Netflix รายการแนะนำหลังรายการพิเศษของผมรึเปล่า
พวกคุณได้ดูมั้ย นั่นเราล่ะ
นั่นเราเอง เราเป็นพวก "ทำเครื่องบินหาย"
เราไม่ใช่สิทธิมนุษยชนอะไร… ผมไม่รู้… ติ๊กต็อก…
ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร โอเคนะ เราคือ…
"มันอยู่ไหนวะ หายไปไหนวะเนี่ย!" นั่นเรา
เพื่อนเมก้าของผมทุกคนเกลียดภาษีสหรัฐฯ
นั่นเหมือนเวทีปาร์ตี้สากลเลย
เมก้ามีหลายประเภทใช่มั้ยล่ะ เช่นเมก้านิดหน่อย เมก้าเข้มข้น
ใช่ มันไม่ยุติธรรมที่จะเหมารวมแค่แบบเดียว
แต่หลักการเดียวที่เป็นจุดร่วมก็คือ "รักอเมริกา ภาษีอเมริกาเชี่ย"
และผมก็เข้าใจนะ
ผมก็เกลียดภาษีอเมริกาเหมือนกัน ตอนนี้ผมโดนอัตราขั้นบันไดสูงสุดแล้ว
ใช่ ผมเป็นเมก้าเรื่องนั้น ภาษีอเมริกาเชี่ย
ใช่ ภาษีอเมริกาเชี่ย
รู้สึกดีที่ได้พูด
เหมือนคำพูดที่มอบพลังให้คุณจริงมั้ย ภาษีอเมริกาเชี่ย
ชอบมั้ย ชอบมั้ยล่ะเวลาผมพูด
ชอบมั้ยเวลาที่ไอ้ต่างชาตินี่พูดคำนี้ ชอบใช่มั้ย ภาษีอเมริกาเชี่ย ชอบมั้ยล่ะ
ชอบมั้ยเวลาสำเนียงแบบนี้พูดคำนั้น ภาษีอเมริกาเชี่ย ชอบใช่มั้ยล่ะ
คุณไม่เห็นรึว่าพลังงานต่างกัน
"รักอเมริกา ยูเอสเอๆ"
"ภาษีอเมริกาเชี่ย"
วางเรื่องการเมืองลงสักสามวิก่อนนะ โอเคนะ ถ้าเป็นไปได้
สามวินาที เพื่อพิจารณาแนวคิดนี้ในสุญญากาศ
เหมือนแบบฝึกหัดวิชาการ โอเคนะ
เวลาคุณรักอะไรสักอย่าง
คุณเอาเงินให้มัน
ใช่มั้ย เหมือนเป็นวิธีเบื้องต้น ที่เราใช้แสดงความรัก
ให้บุคคล องค์กร ไอเดียบนคิกสตาร์ทเตอร์
ทีมกีฬา… เราจะแบบว่า "เออ เอาเงินให้"
แล้วพอคุณพูดว่า "รักอเมริกา ยูเอสเอๆ"
"ภาษีอเมริกาเชี่ย" คุณจะพูดว่าอะไรนะ
คุณรักอเมริกามาก คุณอยากให้มันจนเหรอ
คุณอยากให้ประเทศคุณจนเหรอ คุณอยากให้มันเป็นขอทานข้างถนน
ขอทานข้างถนน อยากให้ประเทศคุณ เป็นขอทานข้างถนนเหรอ
ผมรักแม่ผมนะ
บางครั้งผมก็ให้เงินแม่
- เอาเงินให้แม่ของคุณบ้าง - ใช่!
ดูสิว่าแนวคิดนี้แปลกสำหรับคนขาวแค่ไหน
แค่…
เงียบ
เอาเงินให้แม่ของคุณบ้างสิ "เพื่อ!"
เพราะท่านเป็นแม่ของคุณไง
และคุณรักแม่ใช่มั้ย
ท่านรักคุณตอบ ก็ช่วยตอบแทนท่านบ้างเป็นครั้งคราว
เสียสละตัวเองเพื่อให้กำเนิดคุณ แบ่งปันอะไรให้ท่านบ้าง
แม้แต่การทำตามใจ แค่… เชื่อว่าแม่คุณต้องปลื้มแน่
ไม่ว่าแม่คุณจะเป็นใคร ไม่ว่าท่านจะประสบความสำเร็จเองแค่ไหน
ผมมั่นใจว่าแม่คุณคงได้ใช้
ซ่อมทางเข้าบ้าน ลงทุนในโครงสร้างพื้นฐาน อะไรสักอย่าง
บางครั้งคนอเมริกันก็ปฏิบัติต่อประเทศตัวเอง แบบที่พวกเขาปฏิบัติกับพ่อแม่
ใช่
"ผมรักแม่ ผมยอมตายเพื่อแม่"
"แต่ช่างแม่ง แม่ตัดสินใจเองนี่"
ผมชอบอยู่ที่อเมริกา
จริงๆ นะ ผมชอบอยู่ที่นี่ ผมมีทางเลือก ผมมาที่นี่
ผมชอบอยู่ที่อเมริกาเพราะนี่คือประเทศ
ที่ทำให้ธุรกิจการแสดงสำคัญเหนือทุกอย่าง
และผมอยู่ในธุรกิจการแสดง
ดังนั้นก็ปกติที่ผมจะมาทำที่นี่
ผมทำแบบนี้ที่อเมริกา "อเมริกาเชี่ย ประธานาธิบดีเชี่ย ภาษีอเมริกาเชี่ย"
เงินเข้ามาใน…
"ประธานาธิบดีเชี่ย"
"เขาแก่เกินไป ประธานาธิบดีเชี่ยนี่" เงินเข้ามาแล้ว
พิมพ์เงิน
ผมทำแบบนี้ที่มาเลเซีย คำพูดเดียวกัน เสื้อผ้าเหมือนกัน
ผมทรงเดียวกัน หันหน้าไปทางเดียวกัน ที่มาเลเซียเหรอ คุก
มูลค่าส่วนต่างการเก็งกำไรไม่มีอะไรควบคุม
สินค้าอย่างเดียวกันในที่ที่ต่างกัน แน่นอน ผมจะทำที่นี้
ผมจะไปทำที่อื่นทำไมวะ นี่ดีที่สุดแล้ว
ผมว่าบางครั้งคนก็ลืมว่าผมเป็นผู้อพยพรุ่นแรกที่นี่
เพราะเพื่อนผมที่เป็นอเมริกันรุ่นที่สอง หรือรุ่นหลังกว่านั้น
พ่อแม่พวกเขาเป็นผู้อพยพ
และวิธีที่พวกเขาพูดถึงพ่อแม่ก็ไม่ให้เกียรติกันเลย
แล้วพวกเขาก็ลืมไปว่า ผมก็เป็นผู้อพยพเหมือนกัน
พวกเขาจะแบบ "รู้มั้ยพ่อแม่ฉัน พวกเขาเป็นผู้อพยพ"
"นายก็รู้ พวกผู้อพยพโคตรขี้งกเลย"
แบบว่า "ไม่ต้องมาบ้านนะ สุดสัปดาห์นี้ พ่อแม่ฉันมาที่บ้าน"
"พ่อแม่ฉันเป็นผู้อพยพ นายก็นิสัยรู้พวกผู้อพยพ"
"โคตรขี้งก"
"โย่ ขอแก้ต่างให้ผู้อพยพตรงนี้แป๊บนึง โอเคนะ"
"ไปตายซะ"
ใช่ แม่ผมอยู่สิงคโปร์
แม่ไม่ใช่ผู้อพยพ
แม่ยังโคตรงกสุดๆ เลย
โอเคนะ ขี้งก ไม่ใช่นิสัยของผู้อพยพ
มันเป็นกรรมพันธุ์
คนขี้งกก็คือคนขี้งก
คุณไม่ได้เลือกเป็นคนขี้งก มันอยู่ข้างใน ไม่ใช่ทางเลือก
เบบี้บูมเมอร์จีนขี้งก เพราะพวกเขาไม่รู้จะหาความสนุกยังไง
พวกเขาไม่สนุกมา 50 ปีแล้ว
พวกเขาลืมพลังแห่งความสนุกไปแล้ว
ในบรรดาคนเอเชียทั้งหมดตอนนี้ ตามลำดับชั้นความสนุกแบบเอเชีย
จากสนุกที่สุดไปสนุกน้อยที่สุด
เบบี้บูมเมอร์จีนสนุกน้อยที่สุด ในบรรดาคนเอเชียตอนนี้
ผมพูดได้ ผมเป็นคนจีน โอเคนะ คุณห้ามพูดโว้ย
มันคือคำว่า "เอ็น" ของเรา อย่ามาพูดคำนี้โว้ย ผมพูดได้
คุณห้ามพูดโว้ย
สนุกน้อยสุด… ห้ามพูดโว้ย เบบี้บูมเมอร์จีนสนุกน้อยที่สุดในบรรดาคนเอเชีย
ตอนนี้ สนุกที่สุดในบรรดาคนเอเชียทั้งหมด คือคนเกาหลี โอเคนะ
ขอเสียงให้คนเกาหลีหน่อย
ปรบมือให้คนเกาหลีหน่อย
คุณต้องเคารพชื่นชมความสำเร็จอย่างต่อเนื่อง
ของเกาหลีสมัยใหม่
พวกเขาเจ๋งด้วยความสนุก และวัฒนธรรมป๊อป พวกเขามีสิ่งที่ทุกคน…
พวกเขามีแบล็กพิงก์ มีดนตรี มีบีทีเอส
พวก ตอนนี้บีทีเอสเข้ากรมไปสู้กับคิมจองอึนแล้ว
เข้าใจมั้ย ตอนนี้บีทีเอส อยู่ที่เขตปลอดทหาร กำลังทำ…
พลังความบันเทิงที่เกินต้าน
โค่นล้มประเทศและเผด็จการ
พวกเขามี… คนเกาหลีมีหนังเรื่องพาราไซต์ ที่ได้รางวัลออสการ์
มี "ครั้งหนึ่ง… ซึ่งคิดถึงตลอดไป" มี "ปักหมุดรักฉุกเฉิน"
ยึดโฮมเพจ Netflix ของคนขาว
ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นวันนี้
ที่หน้าโฮมเพจของคนขาว เต็มไปด้วยซีรีส์เกาหลี ดูรวดเดียวจบ
ไม่มีพัก พวกเขามี "สควิดเกม เล่นลุ้นตาย"
พวก คนเกาหลีขนาดตายในสควิดเกม
ยังสนุกกว่าคนจีนในรายการตลกอีก
คนจีนในรายการตลก พวกเขาเอาแต่ดูโทรศัพท์
"ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยเหรอ"
"เขาอยู่ที่นี่เหรอ โอเค เดี๋ยวจะถ่ายวิดีโอสักหกนาที"
วิดีโอแฟลชเต็ม นี่คือ…
นี่คือวิธีที่ฉันได้สัมผัสช่วงเวลานี้ในฐานะคนจีน
คนเกาหลีสนุกที่สุด
คนฟิลิปปินส์รู้วิธีหาความสนุก
ใช่ พวกเขารักความสนุก
คนเวียดนามรู้วิธีหาความสนุก คนกัมพูชารู้วิธีหาความสนุก
คนม้งรู้วิธีหาความสนุก แม้แต่คนญี่ปุ่นก็รู้วิธีหาความสนุก
แบบสงวนท่าที
ข้างนอกดูเคร่งขรึม
ข้างในมีแต่อนิเมะ
ข้างนอกอ่านไม่ออก ข้างในมีเพลงไตเติ้ลเซเลอร์มูน
ข้างนอกมีแต่คำว่า "อะริกาโตะ โกไซมัส"
คนญี่ปุ่นนี่สนุกจริงๆ บางครั้งพวกเขาก็กลับไปทำงานทันที
"จะไม่เปลี่ยนชุดเหรอ ตรงเข้าออฟฟิศเลยเหรอ ก็ได้"
ทุกคนรู้ว่าเบบี้บูมเมอร์จีน สนุกน้อยที่สุดในบรรดาคนเอเชีย
เพราะสำหรับเบบี้บูมเมอร์จีน คำสั่งหลักในชีวิตของพวกเขาคือ
"ห้ามโดนหลอก"
นั่นเป็นคำสั่งที่สำคัญที่สุด ที่กำหนดโครงข่ายการการตัดสินใจทั้งหมด
คำสั่งหลักโรโบคอป "ห้ามโดนหลอก"
"ห้ามจับผู้บริหารโอซีพี" "ห้ามโดนหลอก"
และสำหรับเบบี้บูมเมอร์จีน ไม่มีเรื่องคุณค่าสินค้าหรือบริการ โอเคนะ
มีแค่ความอ่อนไหวด้านราคา
นั่นแปลว่าเงินที่จ่ายออกไป ถือเป็นการโดนหลอก
"ถ้าเงินออกจากการครอบครองของฉัน
มันคือการหลอกลวง!"
เพราะฉะนั้นทุกครั้ง พวกเขาเลยเอาแต่เครียด คอยระวังว่าจะโดนหลอกเวลาไปข้างนอก
ผ่อนคลายไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ "กลโกงมาแล้ว"
ตรงนี้เครื่องดื่มขั้นต่ำสองแก้ว ต้องให้ทิปพนักงานรับรถ… เครียดไปหมด
ในขณะที่คนเกาหลีด้านหลังก็กำลังสนุก
คนฟิลิปปินส์ เต้นแบบ… เบบี้บูมเมอร์จีนเครียดตลอดเวลา
ยิ่งห่างจากบ้านมากเท่าไร เมื่อระยะเอ็กซ์เพิ่มขึ้น
พวกเขารู้ว่าค่าธรรมเนียมจะเพิ่มขึ้นและค่า…
ค่าใช้จ่ายจะเพิ่มขึ้น พวกเขาก็เลยเอาแต่เครียดตลอดเวลา
ยิ่งห่างบ้านก็ยิ่งเครียด จนร่างกายเกร็งเป็นตัว "จ."
แบบตัว "จ." ในคำว่าจีน
แล้วคุณที่อยู่ด้านหลังพวกเขาก็แบบ "ไปสิ ไปสนุก!"
พวกเขาไม่ยอมสนุก
อย่างเวลาแม่มาเยี่ยมผมที่นิวยอร์กซิตี้
ลูกชายคนเดียวของแม่ แม่มานิวยอร์กซิตี้
นิวยอร์กซิตี้เป็นเมืองที่ทันทีที่คุณเปิดประตูบ้าน
ก็ตก 1.50 ดอลลาร์
ถ้าคุณแตะลูกบิดประตู ก็จ่ายแอปเปิ้ลเพย์ไปแล้ว 1.50 ดอลลาร์
เข้าไปในจักรวาล
พอแม่ผมเข้ามาถึงประตูบ้านในนิวยอร์ก
แม่อยู่ด้านหลังของอะพาร์ตเมนต์
"แม่สบายดี วันนี้ไม่ต้องออกจากบ้าน"
แม่ผมไม่กลัวการเกลียดชังคนเอเชียด้วยซ้ำ
แม่กลัวเงินเฟ้อมากกว่า
แม่ไม่อยากเชื่อราคาข้าวของต่างๆ ต่อไปแล้ว
พอพาแม่ไปเซ็นทรัลพาร์ก "ไปเซ็นทรัลพาร์กกัน มันฟรี"
"ไปดูว่ามันสวยแค่ไหน นิวยอร์กในฤดูใบไม้ร่วง ดูนี่สิ"
"ทำไมฮอตด็อกพวกนี้ถึงห้าดอลลาร์" แบบว่า "แม่ มัน…"
"ราคามันถูกต้องแล้ว ไม่มีใครโกงแม่หรอก"
"ราคาที่จ่ายคือจำนวนที่ถูกต้องแล้ว"
"แม่ไม่ได้ออกจากบ้านมา 50 ปีแล้ว ราคานั้นถูกต้องแล้ว ไม่มีใครโกงแม่หรอก"
"นี่คือราคาสินค้าสมัยนี้
หลังจากเบบี้บูมเมอร์ทำลาย เศรษฐกิจการเงินโลกในปี 2010
ตามล่าสัญญาจำนองซับไพรม์ โอเคนะ"
ถ้ามีอะไร แม่ก็โกงตัวเอง นั่นมันโกงตัวเองแล้วล่ะ
ใช่ "คุณเล่นตัวเอง" ดีเจคาเลด
แม่มาเยี่ยมผมที่ฮาวาย ครั้งแรกที่แม่มาฮาวาย
และถ้าคุณรู้จักฮาวาย คนท้องถิ่นและคนฮาวายที่นี่
วัฒนธรรมที่หลอกโกงน้อยที่สุดในโลก
หาชุมชนที่ใจกว้างกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
คุณได้รับมากกว่าสิ่งที่คุณให้ไป เมื่อคุณอยู่บนเกาะฮาวาย
แล้วแม่ผมก็มา พอเครื่องลงแม่ก็ไปโรงแรม
พวกเขาต้อนรับแม่ "อะโลฮ่า ขอต้อนรับสู่ฮาวาย"
แล้วก็คล้องพวงมาลัยให้แม่ เหมือนสร้อยดอกไม้
พวกเขาคล้องให้แม่ แล้วแม่ผมก็ทำแบบนี้
"ฉันไม่จ่ายหรอกนะ"
และผมก็แบบ "แม่อย่าทำแบบนั้น"
"พวกเขาไม่ได้จะหลอกแม่ให้ซื้อของ"
"พวกเขากำลังต้อนรับแม่สู่บ้านเมืองเขา"
"พวกเขาไม่ได้หลอกให้แม่ซื้อของ แค่เพราะแม่จับมัน"
"นี่ไม่ใช่เมืองไทยนะ คล้อง…"
"คล้องพวงมาลัยซะ แม่ทำผมขายหน้าคนฮาวาย"
ขอบคุณครับ
เบบี้บูมเมอร์จีนกลัวโดนหลอกในชีวิตจริงที่สุด
แต่เป็นคนแรกที่โดนหลอกในอินเทอร์เน็ต
คนที่อยู่กับความกลัวมาทั้งชีวิตโดนหลอกง่ายที่สุด
เพราะเบบี้บูมเมอร์พวกนี้ ไม่มีภูมิคุ้มกันเพื่อรับมือกับอินเทอร์เน็ต
ไม่รู้เรื่องอะไรเลยตอนพวกเขาเข้าอินเทอร์เน็ต
ดูเบบี้บูมเมอร์เข้าอินเทอร์เน็ตสมัยนี้
ก็เหมือนดูเด็กเดินเตร่เข้าไปในครัวเองคนเดียว
มองหาคุกกี้บนเคาน์เตอร์ครัว แบบว่า…
กวาดมือสุ่มสี่สุ่มห้าบนเคาน์เตอร์ครัว
ดึงมีดลงมา มีดทำครัวพุ่งจิ้มลูกกะตาพวกเขา
ทะลุไปส่วนนิ่มๆ ของกะโหลก
พวกเขาเข้าไปในครัว เปิดเตาอบ เปิดเครื่อง
เอาหัวยัดเข้าไปข้างใน
"ในนี้มีรูปหลานฉันมั้ย"
"ลิงก์นี้ปลอดภัยมั้ยที่จะคลิก"
ตกหลุมกลโกงที่กระจอกที่สุดในอินเทอร์เน็ตซะงั้น
เบบี้บูมเมอร์เวรพวกนี้ ตกเป็นเหยื่อกลโกงในอินเทอร์เน็ต
เหมือนแพนด้ากลิ้งตกเขา
กลิ้งแบบยูยิตสูเข้าสู่กลโกงได้ทุกวัน
รักการโดนหลอก อยากได้อะไรล่ะ บัตรของขวัญทาร์เก็ต 20 ใบมั้ย
"เออ ฟังดูเป็นวิธีการจ่าย ค่าซอฟต์แวร์แอนตี้ไวรัสบนโทรศัพท์ที่ถูกกฎหมาย"
"ทุกคน ดูลิงก์นี่สิ ดู"
"หนึ่งกลโกงที่หมอไม่อยากให้คุณรู้'"
"โอเค ฉันจะคลิกลิงก์นั้น"
"ว่าแล้วเชียว ว่าแล้วว่าหมอหลอกฉัน"
"นั่นคือกลโกงที่หมอไม่อยากให้ฉันรู้"
"ฉันจะถอนใบประกอบโรคศิลป์เขา ในคลิกเดียวเดี๋ยวนี้เลย"
"นี่ไม่ใช่กลโกง หมอต่างหากที่เป็นพวกโกง ให้ฉัน…"
ไอ้โคตรปัญญาบกพร่องด้านอินเทอร์เน็ตพวกนี้
จำไม่ได้รหัสผ่านไม่ได้แม้แต่รหัสเดียว
แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง กลับสามารถเผยแพร่ข้อมูลผิดๆ ว่อนไปทั่วได้
อย่างกับกองทัพไซเบอร์รัสเซีย
เผยแพร่ข้อมูลผิดๆ ไปทั่วโลก
ในแชทกรุ๊ปครอบครัวบนวอตส์แอป
ไปทั่วเลย "ทุกคนดูบทความนี้สิ ใช่เรื่องจริงมั้ย"
"ดูนี่สิ ใช่เรื่องจริงมั้ย" นี่คือวิธีที่พวกเขา ใช้ตรวจสอบข้อเท็จจริง ส่งกระจายไปทั่ว
"ดูนี่สิ นี่จริงรึเปล่า… ทุกคน ลองดูหน่อย"
"ฉันไม่ได้บอกว่า เอาไดร์เป่าผมใส่ปากแล้วจะฆ่าโควิดได้"
"โอเคมั้ย แต่เดี๋ยวนะ แค่นี้ถามอะไรก็ไม่ได้แล้วเหรอ"
"ดูบทความจาก ซีเอ็นเอ็น-เอ็น-เอ็น-เอ็นดอทอาร์ยู"
"เร็วเข้า รีบส่งให้ลุงให้ป้าแกเร็ว"
"ส่งไปให้ทุกคนในผังครอบครัวเราทั้งหมด ทุกคนต้องได้เห็นสิ่งนี้"
จะมีคนรุ่นไหนที่ซื่อบื้อกว่านี้อีกมั้ย
ที่บ้าจี้กับเฟคนิวส์ยิ่งกว่าพวกเบบี้บูมเมอร์
เชื่อไปหมดทุกอย่างที่เห็นในอินเทอร์เน็ต
ผมเข้าใจข้อถกเถียงที่มีเหตุมีผลมากๆ ว่ามนุษย์ทุกชั่วอายุคน
จะต้องฉลาดกว่าคนรุ่นก่อนโดยตามธรรมชาติ
เนื่องจากตัวเลขชี้กำลังการเติบโต ด้านเทคโนโลยี โอเคนะ
แต่นี่ต้องเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์มนุษย์!
ความไม่สมดุลของข้อมูลตอนนี้มันเกินควบคุมแล้ว
ตอนนี้ที่โฮโนลูลู คุณมีคนใช้เทสลา ไซเบอร์ทรัค แบบขับขี่อัตโนมัติจริงๆ
แล้วก็เปิดกระจกสูบบุหรี่ไฟฟ้าและเทรดคริปโต ผ่านระบบเอไอในโทรศัพท์ไปด้วย
ในขณะที่เบบี้บูมเมอร์ยังกดคลิกขวาไม่เป็นด้วยซ้ำ
พวกเขากดคลิกขวาไม่เป็นด้วยซ้ำ
"มีปุ่มเดียวเนี่ย! จะให้กดคลิกขวาบนปุ่มเดียวได้ยังไง!"
น่ากลัวมาก พวกเขาไม่รู้ว่าอะไรจริงอีกแล้ว
"นี่ รอนนี่ ดูรูปบิ๊กฟุตไปซื้อของที่โฮลฟู้ดส์สิ"
"บิ๊กฟุตมีจริงแล้วนะ!"
"ดูสิ มีรูปมันไปซื้อคอมบูชาที่ร้านโฮลฟู้ดส์ด้วย"
"มีเทคโนโลยีอะไรที่ใช้ปลอมภาพได้บ้างล่ะ!"
ผมแบบ "แม่ครับ มันไม่ใช่เรื่องจริง เลิกส่งกระจายได้แล้ว มันไม่จริง"
"แกรู้ได้ไง"
ชอบเคืองเรื่องนี้ตลอด "แกรู้ได้ไง"
"แกรู้ได้ไง"
ก็ฟอนต์มันผิดไง ความละเอียดภาพก็ไม่ชัด
และสภาพแสงไม่เนียนไปกับภาพเลย
และนั่นไม่ใช่มาตรฐานของบทความข่าว
ผมสอนความรู้พวกนี้ให้ไม่ได้หรอก เหมือน "บลิงก์" ของมัลคอล์ม แกลดเวลล์!
ผมเห็นอะไรในอินเทอร์เน็ตมาเยอะแยะ สมองผมกรองได้ทันที
แม่ไม่มีทางมีทักษะนี้หรอก เลิกเล่นเน็ตได้แล้ว!
โลกนี้ไม่เหมาะกับแม่แล้ว เลิกตัดสินใจซะที!
แต่ยังไงก็ต้องเคารพผู้ใหญ่นะ
เป็นค่านิยมของขงจื๊อ
บางทีถ้าคุณเอาเงินให้แม่บ้าง แม่คงไม่โดนหลอกหนักขนาดนี้หรอก
ใช่ ก็นะ…
คิดถึงความเชื่อมโยงระหว่างสองปรากฏการณ์สิ
มีคนถามผมตลอดว่า "ทำไมคุณถึงเอาแต่แซะแม่เรื่องเงิน"
"ทำไมไม่แซะพ่อเรื่องเงินบ้าง"
เอาล่ะ เอ่อ…
ไม่ ผมไม่พูดถึงพ่อเพราะ พ่อผมไม่รู้เรื่องธุรกิจการแสดงเลย
คือเราโตมาในมาเลเซีย
ครอบครัวของพ่อ เป็นชาวสวนกรีดยางในมาเลเซีย
ป้ากับลุงของผมตอนนี้ก็ยังกรีดยางอยู่มาเลเซีย
พวกเขาไม่เข้าใจเรื่องธุรกิจการแสดงเลย
พวกท่านฉลาดมาก แต่ไม่เข้าใจวงการนี้เลย
พ่อผมเป็นคนแรกในครอบครัว ที่ได้เรียนมหาวิทยาลัย
พ่อเรียนที่วิทยาลัยแมนเชสเตอร์
ซึ่งถูกรวมกับมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นนิวแฮมป์เชียร์
พ่อได้ปริญญาโทด้านเศรษฐศาสตร์ที่นั่น พาตัวเข้าไปเรียน เป็นคนฉลาดมาก
และพ่อก็เป็นผู้อพยพที่ดี
เขามาอเมริกา มานิวแฮมป์เชียร์ เพื่อเข้ารับการศึกษา
และพอพ่อเรียนจบ พ่อก็กลับไปมาเลเซีย
พ่อไม่ได้แย่งงานใคร พ่อกลับประเทศ
และพ่อก็มีวิสัยทัศน์ในการมองเห็นสิ่งที่ผมไม่เห็น
พ่อรู้ว่าพ่อวางเป้าไว้สูง เพราะมันเป็นวิธีคิดและการพูดของพ่อ
แล้วพ่อก็กลับไปมาเลเซีย
และพ่อก็คิดถูกเพื่อตัวพ่อเอง
พ่อกลับมาเลเซีย มันเป็นทางเลือกที่ถูกต้องสำหรับพ่อ
กลายเป็นผู้บริหารบริษัทที่ประสบความสำเร็จสูง
พอเกษียณ ก็ไปทำไร่ที่ยะโฮร์ บาห์รู มาเลเซีย
รักการทำไร่ พ่อเกษียณไปอยู่ฟาร์ม พ่อชอบมันมากขนาดนั้นเลย
แต่พ่อไม่เข้าใจเรื่องธุรกิจการแสดงเลย
พ่อไม่มีวันเข้าใจทุกสิ่งที่ผมทำ
เช่น พ่อไม่เข้าใจสิ่งที่ผมทำ ใน "ก็อดซิลล่า ปะทะ คอง"
พ่อจะแบบว่า "ทำไมไม่วิ่งไปทางนั้นล่ะ"
"พ่อ ผมไม่ได้คุมการตัดต่อ โอเคนะ"
"ผมเป็นเจ้าของร้านในไชน่าทาวน์โฮโนลูลู คนที่สามในเรื่อง"
"ในการปะทะครั้งยิ่งใหญ่ของไททัน ระหว่างกิ้งก่ายักษ์กับกอริลลายักษ์ โอเคนะ"
"ผมก็แค่ตัวเชื่อมองก์สอง ไม่มีสิทธิ์กำหนดอะไรในเรื่อง"
เพราะแบบนั้น ผมเลยเลิกเล่าให้พ่อฟัง ว่าผมทำอะไรอยู่
ผมรู้สึกว่าพ่อคงไม่เข้าใจ แล้วพ่อก็เลิกถามผม
ไม่ได้บอกพ่อด้วยซ้ำว่า ถูกจ้างไปออกรายการเดอะเดลี่โชว์
พ่อรู้เรื่องความสำเร็จของลูก แบบเดียวกับที่พ่อแม่ทุกคนรู้
ผ่านหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น
อยู่มาวันนึง หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นรายงานว่า ผมถูกจ้างให้ไปออกเดอะเดลี่โชว์
แล้วพ่อก็โทรหาผมทันที พ่อแบบว่า…
"รอนนี่ ได้ยินว่าลูกไปออกรายการ 'เดอะเอฟเวอร์รี่เดย์โชว์' เหรอ"
ผมก็แบบ "ไม่ใช่ รายการเดอะเดลี่โชว์"
"ผมได้ออกรายการสองปีก่อนแล้วพ่อ"
พ่อบอกว่า "อ๋อเหรอ 'เดอะเดลี่โชว์' คืออะไรเหรอ"
ผมก็แบบ "มันเป็น รายการทอล์กโชว์อเมริกันช่วงดึก"
"พวกเขาสร้างสรรค์ รายการเสียดสีอเมริกันสมัยใหม่"
แล้ว…
แล้วพ่อผมก็แบบว่า "อ๋อ เยี่ยมเลย แกเป็นพิธีกรใช่มั้ย"
ผมแบบ "เปล่า ผมเป็นนักข่าว" พ่อถามว่า "นักข่าวคืออะไร"
ผมแบบ "นักข่าวคือคนช่วยพิธีกรช่วงมุกตลกน่ะ"
แล้วพ่อก็แบบ "อ๋อ โอเค"
"นี่ เมย์! เขาก็แค่เพื่อนพระเอก"
ใช่ พ่อไม่เข้าใจว่าชัยชนะ หรือก้าวสำคัญในวงการนี้คืออะไร
ผมเลยเลิกเล่าให้พ่อฟัง แล้วพ่อก็เลิกถามผม
ผมไม่ได้ต้องการสิ่งนั้นจากพ่อ เราโอเคกันมาก
เราจะคุยกันเรื่องอื่น ไม่คุยเรื่องงาน
เราไม่ได้ทะเลาะกัน ทุกอย่างดีหมด
แล้วพ่อก็จากไปกะทันหันในปี 2018 พ่อเสียในวันคริสต์มาสอีฟ
พ่อเสียชีวิตที่ไร่ แบบว่าไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีคำอธิบาย
พ่อจากไปแค่วันเดียว จากไปอย่างกะทันหัน เราต้องกลับไปจัดการที่ดินของพ่อ
ถ้ามีใครในนี้เคยโชคร้ายพอที่ต้องอยู่ในจุดนั้น
ที่คุณต้องจัดการทรัพย์สินของคนอื่น
แปลว่าพวกเขาจากไปอย่างกะทันหัน จนคนอื่นต้องเข้ามาจัดการ
ต้องปิดระบบวงจร การบริหารต่างๆ ในชีวิตของพวกเขา
ดังนั้นผม เมียผม พี่สาว พี่เขย กลับไปยะโฮร์ บาห์รู
และพยายามหาทรัพย์สินของพ่อ ผมต้องแฮ็กแล็ปท็อปของพ่อ
เพื่อหาว่าพ่อใช้ธนาคารไหน
พ่อวางแล็ปท็อปทิ้งไว้บนโต๊ะในครัว
ผมเลยเปิดขึ้นมา มันมีการป้องกันด้วยรหัสผ่าน
และผมรู้จักพ่อดี ผมแบบว่า
รหัสผ่านของพ่อต้องเป็นวันเกิดลูกคนโปรดแน่ๆ
ก็เลย…
พิมพ์วันเกิดพี่สาวผมแล้วก็ตรงเป๊ะ
เป๊ะเลย วันเกิดพี่สาวผม
อย่างที่ควรจะเป็น พี่เป็นวิสัญญีแพทย์อยู่ออสเตรเลีย
พี่น่านับถือกว่าผมเยอะ ได้ช่วยชีวิตคนจริงๆ
แบบคนดีๆ ที่ตอบแทนสังคม ไม่เหมือนไอ้เวรนี่
ผมเจอปัญหาในอินเทอร์เน็ตทุกๆ หกอาทิตย์ เพราะสิ่งที่ผมพูดเมื่อสองปีก่อน
ก็ควรเป็นพี่อยู่แล้ว พี่ควรเป็นลูกคนโปรด
ผมล็อกอินเครื่องคอมพิวเตอร์ เปิดเว็บบราวเซอร์ของพ่อ
ผมดูประวัติการท่องเว็บของพ่อ
และตลอดเวลา ผมก็แบบ "ขออย่าให้เจอหนังโป๊ของพ่อเลยนะ"
"ขออย่าให้เจอนะว่าพ่อชอบท่าไหน"
"ต่อให้เป็นแค่ท่ามิชชันนารีก็เถอะ ก็คงรับไม่ได้"
"ได้เผาแล็ปท็อปของพ่อทิ้งแน่ๆ"
คนจีน เวลาเราเผาข้าวของ มันจะส่งไปให้บรรพบุรุษของเรา
แล้วปู่ผมจะได้เห็นมัน และแบบว่า ผมไม่…
ไม่อยากให้พวกท่านได้เห็น ผมไม่เป็นไรหรอก แต่พวกท่านต้องมีจังหวะเลิกลั่กกันแน่
ผมคิดถึงใจเขาใจเรามุมนั้น
ผมเลยเปิดเว็บบราวเซอร์ดูประวัติท่องเว็บ
และเยี่ยมครับพ่อ ไม่มีหนังโป๊
เป็นคนสะอาดเอี่ยมจริงๆ ไม่มีหนังโป๊ เขาเล่นอินเทอร์เน็ตแค่วันละสองครั้ง
เหมือนเครื่องจักร หกโมงเช้ากับหกโมงเย็น เหมือนชาวไร่อย่างที่พ่อเป็น
และทุกครั้งที่พ่อเข้าอินเทอร์เน็ต แต่ละครั้งพ่อเข้าแค่เว็บไซต์สองเว็บเท่านั้น
เว็บแรกที่พ่อเข้าเป็นเว็บข่าวท้องถิ่น
ส่วนเว็บที่สองที่พ่อเข้าทุกวันๆ ละสองครั้ง
คือหน้าทวิตเตอร์ของผม
พ่อจะรีโหลดหน้าทวิตเตอร์ของผม วันละสองครั้ง เพื่อดูว่าผมทำอะไรอยู่
ผมโพสต์ข้อความเช่น "โฮโนลูลู ฮาวาย อาทิตย์นี้บัตรผมขายหมดไปห้าโชว์
ทำไมที่นี่มีคนจรจัดเยอะจัง" โพสต์อะไรแบบนั้น
แล้ว…
พ่อจะอ่านมัน แล้วผมก็เดาว่า พ่อคงแบบ "อ๋อ รอนนี่สบายดี"
"เขาอยู่ที่ฮาวาย บางโชว์ขายบัตรเกลี้ยง
อ๋อ คงมีคนไร้บ้านในฮาวายเยอะมากสินะ"
และนั่นคือวิธีที่พ่ออัพเดตเรื่องผมแบบเงียบๆ
พ่อไม่เคยเล่าเรื่องนี้และผมก็ไม่เคยรู้เลย เราไม่เคยคุยกันเรื่องนี้
ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ดีมาก
น่าเสียดาย เท่าที่ผมบอกได้
นี่คือทวีตสุดท้ายของผมที่พ่ออ่าน
(ถ้าคุณเป็นเบบี้บูมเมอร์ในทวิตเตอร์ ผมรู้เลยว่าคุณมันก็ไอ้ขี้แพ้แน่นอน)
เท่าที่ผมบอกได้
ในทางนิติเวช
ตามการประทับเวลาท่องอินเทอร์เน็ต
ทวีตสุดท้ายที่พ่ออ่าน
และอาจเป็นไปได้ว่าเป็นสิ่งสุดท้ายที่พ่อได้อ่าน
ก่อนที่พ่อจะเสียที่ไร่ของตัวเอง
คือโพสต์ของผมในทวิตเตอร์
"ถ้าคุณเป็นเบบี้บูมเมอร์ในทวิตเตอร์ ผมรู้เลยว่าคุณมันก็ไอ้ขี้แพ้แน่นอน"
เห็นๆ ว่ามันไม่ได้พูดเจาะจงถึงพ่อ
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อมีทวิตเตอร์
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อรู้มั้ยว่าทวิตเตอร์คืออะไร
แต่ผมขอยืนยันคำให้การ
และผมรู้ว่าการจบการแสดงแบบนี้มันแปลกๆ แต่…
ถ้ามันคือสิ่งปลอบใจ นี่คือโทรศัพท์พ่อตอนท่านเสีย
มันเป็นวอลเปเปอร์และสกรีนเซฟเวอร์ของพ่อ
ผมไม่เคยรู้เลย
มันคือรูปผมกับเมียที่ฮาวาย
ผมคล้องพวงมาลัยสองพวง
เพราะแม่โยนทิ้งไปพวงนึง ผมเลยเอามาคล้องเอง
และผมไม่รู้ว่านี่คือ สกรีนเซฟเวอร์และวอลเปเปอร์ของพ่อ
และ…
ผมชอบ… ผมชอบคิดว่านั่นคือ ภาพสุดท้ายที่พ่อเห็นผม
นั่นคือภาพที่พ่อจดจำผมตอนที่พ่อจากไป
และผมอยากบอกพี่สาวผมด้วยว่า
ฉันชนะ!
ฉันชนะ ฉันนี่แหละ!
ฉันนี่แหละ!
พวกคุณสุดยอดมาก ขอบคุณที่มานะ โฮโนลูลู
(รอนนี่ เชียง - ขายหมด วันที่ 7 และ 8 ก.ย. 2024)
(รอนนี่ เชียง ทัวร์รักที่จะเกลียด)
คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล