Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
РОУЗ МАТАФЕО: БЕСКРАЈНИ БЕЛЕШКИ
Кај сте? Не. Доста.
Сериозно, престанете.
Седнете.
Не, никој не стана.
Не ме бидува за краеви.
Запомнете го тоа.
Ќе се објаснам.
Подобро ќе разберете штом ви објаснам
на што се базира ова шоу.
Целото шоу, без грижи,
е едно обично шоу што се базира на обична, скромна белешка.
Една белешка од апликацијата Белешки од мојот ајфон.
Сите го знаеме концептот, така?
И ако не знаете што е тоа,
тоа е место каде одат сите луѓе
на моја возраст и искуство,
и ниво на ментално здравје,
за да ги изразат своите најдлабоки, најмрачни, најинтимни мисли. Така?
Во најбезбедната апликација на сите времиња.
Нели е така? Не е дека се пренесува
на секој уред Мак што сте го допреле или помислиле
во последените пет години.
Ја обожавам апликацијата Белешки. Голем фан сум.
Многу разновидна апликација е.
Може да прави сешто. Чудно ми е што често е платформа
на сеопфатноста на човечкото искуство.
Многу читам во формат на апликацијата Белешки.
Бизарно ми е што можам да прочитам список за пазарење
во истиот стил и фонт во кој често читам
како некоја селебрити се извинува за расистички коментар.
Најди си апликација за двете.
Ја сакам апликацијата и зависам од неа
поради фактот што...
Уште веднаш ќе споменам, контроверзно,
мразам да пишувам во тетратки.
Мразам да гледам луѓе што пишуваат по тетратки.
Мразам луѓе што пишуваат во тетратка во јавност.
Патетично е, добро?
Еве, го кажав.
Најлошото излегува од мене
штом видам некој како пишува во тетратка во јавност.
Мал глас во мене вели, "Ама си паметна, нели?
Си ги запишуваш мислите во тетратка."
"Посетена од музата
во сендвичара во Ист Гејт Мол,
па си реши да си запишеш."
Еднаш видов жена,
како си пишува белешки на јавна плажа.
Еби се. Со кое лице?
Отидов до неа, реков, "Простете,
не знаев дека имаме писател помеѓу нас, да!"
"Г. Ернест Хемингвеј н почести со своето присуство.
Извинете, некој мора да продолжи
да прави селфи и да ги праќа
на мажи кои не го сакаат нашето присуство. Пријатно."
Н чека сериозна работа, а?"
Мразам тетратки и с поврзано со нив.
За мене, пишување во тетратка, значеше нешто.
Значеше дека сте инспектор...
Или некој друг пример, не знам.
Серискиот убиец Зодијак.
Или, или, така?
Бизарно ми е што некој оди и купува кожен дневник.
Треба да се издава дозвола за купување кожен дневник.
Треба да постои поврзаност
помеѓу квалитетот на вашите идеи и тежината на хартијата.
За тоа ќе се борам.
Ќе признам дека користам тетратка за една работа.
Во тетратка си го следам менструалниот циклус.
Го тргнав срањето од мрежата!
Предлагам и вие да го сторите истото, ако имате циклус,
оти лично, не ја сакам помислата дека тие апликации
и дебелите мачки во Силиконската долина знаат точно
кога ми доаѓа да се убијам.
Таа информација си ја чувам блиску до срце.
Вредна информација е.
Тешко е да му објасниш на човек кој нема циклус
колку сме опседнати со следењето на циклусот.
Не го следам само циклусот, туку с:
сите јадења што ми се јадат, мислите што ги имам,
и тоа тешко се објаснува на некој што нема циклус.
На брат ми му велам,
"Ако има нешто што ти се случува во твоите јајца секој месец,
што те тера да се преселиш во Берлин
и да започнеш нов живот,
и ти ќе почнеш да слушаш по некој подкаст.
Затоа, одеби. Одеби!"
Бизарно ми е што не ме научија од мала да го следам циклусот.
Со тоа почнав во моите дваесети години.
Од некоја причина, не знам дали е исто во земјава,
ама во Нов Зеланд,
одговорноста за предавање околу менструалниот циклус додека растете,
од некоја причина падна врз рамениците
на наставникот по физичко.
Не знам дали е тоа случај кај другите.
Тоа значи дека имав возрасен маж
по име Ник Вилсон,
со бланширана руса коса, капче наопаку, одозгора наочари.
Го знаете изгледот? Како капата да има очи?
И во рака држеше шолја со чај, како да вели,
"Секој месец крвавиш колку шолјата со чај."
А 11-годишната јас вели, "Во шолјата? Што зборуваш?"
Лудница.
Наставникот по физичко, оној што е најнеспособен за емоции во школото.
Не е ни вистинска професија.
Да се вратиме на белешката.
Ќе ви раскажам малку.
Ја започнав белешката
во незгодно време од животот. Признавам.
Тогаш обично се пишуваат белешки во ајфонот.
Почнав да живеам сама за првпат, како возрасно лице.
Пројдов неколку раскинувања. Зошто не?
Го изгубив капакот на термосот.
Не беше славна година за Рози.
Почнав да бележам, да го третирам како дневник.
Запишував с, секое лудо чувство што го имав,
помеѓу сите други нешта што ги ставаме,
како онлајн рецепти или идеи за вицови.
С влегуваше во оваа една, единствена белешка.
Во даден миг минатава година,
си реков, "Човече, па ова е добро.
Има добро срање во белешкава.
Можам да направам шоу со белешкава.
Ќе ја отпечата белешкава."
Не го препорачувам тоа никому
во просторијава во моментов,
бидејќи за белешките во апликацијата Белешки знаете
дека нема крај на белешката.
А излезе дека краевите се важни.
Крајот дава значење.
Ни дава момент да се навратиме на преживеаното искуство.
Без крај, не ја учиме лекцијата,
само ја повторуваме грешката до бескрај.
Ама јас тоа не го знаев.
Првата грешка,
ја префрлив белешката во Ворд документ,
ја мигрирав. Ебена касапница.
Форматот се испозафркна. Фалеа фонтови.
Мајкрософт Ворд документ не е природен хабитат за белешка.
Исто како да сретнете наставник во супермаркет.
"Кој кур правите тука?"
Ја отпечатив,
и не проверив колку зборови се.
Јас го напишав ова. Вели "Со среќа".
Тибам!
Држи го во себе, кукавицо!
Ја отпечатив белешката и
не проверив колку...
колку зборови или страници има.
И...
Печатев и печатев.
Печати, печати, печати.
Печатачот беше закачен на печатење.
30 страници,
во фонт со големина десет.
Не знам кога се смета една белешка
дека преминала во некој вид манифест.
Можеби, 16.000 зборови?
16,000 зборови.
Валери Соланас, жената што го застрела Енди Вархол,
нејзиниот манифест беше 24,000 зборови.
Да не се фалам
ама ако сакам ќе ја стигнам бројката до Божиќ.
Уште веднаш ќе ви кажам, не е лесно читливо.
Ќе споделам една работа од белешката,
за да ви ја доловам емотивната состојба
во моментот кога почнав.
Вака оди.
Ова не е приспособено за шоуто.
Навистина ми почнува вака.
Една проста реченица која вели,
"Можеби имам многу проблеми, ама барем имам срце."
Не, благодарам.
Не.
Не е за мене, таквата личност.
Од кој Мај Спејс пекол комуницира кучкава?
Како што реков, не се само овие емо срања.
Измешани нормални нешта како идеи за виц...
Еве како ова, зборот краставичесто.
Збор измислен за кога држите премногу краставици.
Па...
Тонално, низ цело шоу е.
Кога ја читав белешката ми стана јасно
дека сум многу лоша со ставање крај.
Не ме бидува за завршеток.
Не ме бидува за раскинувања. Не го прифаќам добро.
Друг пример за ова...
Тешко ми оди оти ви ги гледам лицата,
и навистина е болно да се признае, оти е вистина.
Во еден миг, кога минував низ последното раскинување,
се најдов себеси како ја гуглам фразата:
"Може ли некој да ви раскине зашто сте премногу кул?"
Сега...
Самата енергија на таа фраза
може да напои со енергија цело село. Ме сфаќате?
Во инкогнито режим, се разбира,
директно во инкогнито. Не сум кретен.
Нејќам да ме поврзуваат со розови линии.
Постојано го плукаме режимот инкогнито
оти се користи за нешто злобно.
Не и јас.
Преку него ги пребарувам моите најлични спирали на стрес.
За природни цели, без црно на бело.
Ама сите знаете дека притоа се забавуваме,
оти ја ставаме шапката
и очила
и се претвораме дека сме некој друг,
а всушност тоа е најточната верзија од вас.
Така што,
искрено, ме шокираше.
Се шокирав што изгуглав нешто такво,
бидејќи јас сум возрасна жена.
И порано ми го кршеле срцето.
Сум била во сите верзии.
Сум откачувала, ме откачувале.
Еднаш ме откачија преку телефон, за време на Ковидот, што беше тапа.
Тој си го викам "дезертер".
Добар начин да истестирам колкумина во публиката се моја возраст.
Ќе бидам искрена.
Тоа е добра бројка.
Еднаш откачив тип на трамболина.
Не ми е светла точка.
Во моја одбрана, не скокавме.
Си седевме...
И тажно се бранувавме.
Не знам што е полошо.
Еднаш ми раскинаа,
од причина која типот ми ја објасни:
"Мислам дека не те сакам колку што ме сакаш ти."
Брутално, ужасно.
Еден час по раскинувањето, тоа беше надградено со:
"Всушност, не знам дали воопшто те сакам."
А јас одговорив: "Ќе ја прифатам првата понуда.
Разговарав со тимот, сите се задоволни со неа,
ако уште е на маса."
Како во "С или нешто", прифати ја понудата!
Многу сурова работа
да ја кажеш некому во лице.
И мислам дека беше фундаментално недоразбирање
помеѓу човекот и мене, оти е вистина.
Кога сум во врска со тебе, ебено те сакам до даска.
Напаѓам жестоко, влегувам сосе с за љубов.
Ако тоа има смисла.
Ама не мислам дека човекот разбра,
и многу други со кои сум излегувала, не сфаќаа
дека ги сакам, ама всушност не ги почитувам.
Тоа мора да значи некаков баланс.
Грубо е да се каже?
Секако, почитувам некои мажи. Џим Хенсон.
Листата не запира таму.
Листата е во процес на изработка.
Она што болеше да се слушне...
Очигледно има вистина во изјавата.
Јас сум романтична личност.
Не можам да го сменам тој факт.
Тоа е симптом на генерацијата со која израснав.
Како генерација, н учеа дека романтичната љубов
е врвна форма на љубов по која треба да се трага.
С што слушавме, гледавме, читавме, н учеше
дека е за на пиедестал,
треба да се најде по секоја цена.
Тоа ме зафркна како возрасна личност.
Ме претвори во тип што се навраќа на врските од минатото
кои беа лоши за мене, не успеаа,
ама секогаш ги гледам со розови очила.
Како прасенце
што се враќа да лови мигови еуфорична љубов
и скока низ годините за малку допамин
во сегашноста. Тешка патетика.
Како да отворате адвент календар што веќе сте го изеле,
ги кинете картонските вратички
за да зјапате во пластичен калап
и очајнички се обидувате да се сетите на вкусот на чоколадото.
Сите овие работи не се смешни.
Некои од нив... Не.
Некои од нив се тажни поеми без рима.
Најдоброто шоу на една жена, ви ветувам.
Ама ме сфаќате? Мислам дека генерацијата
после нас има сосема поинаква идеја за романтика.
Не знам дали е подобра. Ова го забележав онлајн...
Не сум звучела постаро во мојот живот.
Забележав што прават младите онлајн.
Постои концепт на романтизирање на сопствениот живот.
Може некој знае за ова. Ако не знаете,
концептот е што се додава романтика
на секоја тривијална работа во животот.
За с да биде романтично и забавно.
Направи шолја чај, ама нека биде слатка.
Стави некоја подметка,
или направи го во антички чајник од ебената 1998 година.
Забеган.
Или облечи ноќница додека го правиш,
за да изледаш како викторијански дух.
Романтизирај го животот. Или оди во кафетерија.
Напиши белешка.
Во стилот "Ти посакувам убав ден".
Може некој ќе ја најде, ќе ја прочита, ќе се расположи.
Романтизирај го животот.
Сега,
ова е вистинско прашање, го поставувам со љубов.
Добро ли се децата?
Ме сфаќате? Бидејќи ова е...
Некако е лудо. Сакам деца,
ги сакам малите, ама дечки, треба да се освестите
оти ќе се тепате за вода во стилот на Лудиот Макс,
за отприлика два месеци. Затоа, доста со срањата.
Мислам дека е генерациски одговор на траума,
на светот што се распаѓа околу нив,
што мислам дека заврши со ниво на забеганост,
каква што не сум сретнала со години.
А знам што значи да си забеган. Растев во 2010-те.
Знам што е забегано.
Јас сум дел од генерацијата Амели.
Же суи Амели. Правда за Амели.
Таа е добра кучка.
За жените на моја возраст таа е нашиот Травис Бикл. Навистина.
Таа шега не ми поминува никогаш,
а постојано ја кажувам,
и тоа ти се вика храброст.
Ама мислам дека е многу слатко, бидејќи
децава глумат како тие да го измислиле концептот на забеганост.
Им велам, "Чедо мое, да те прашам нешто.
Дали некогаш си носела цилиндар шешир
среде лето
на концерт на "Пеник ет д Диско"
за да импресионираш бисексуално момче што те мрази?"
Сум правела работи од кои ќе се заледиш!
Знам што е забеганост.
Покажи почит кон постарите.
Ако не го знаете концептот романтизирај го својот живот,
може ќе препознаете нешто што спаѓа во таа група.
Сте го забележале во алгоритмите.
Идејата за излегување со самите себеси.
Не знам дали сте запознати со тоа. Ебено одвратен концепт.
Агресивно е таргетиран кон самците во алгоритамот.
Идејата е следна.
Не чекате некој да ве изнесе на состанок.
Излези сама на состанок, девојко.
Стави си малце карминче.
Облечи си црно фустанче.
И ќе си излезеш сама.
Оди во музеј, скроз сама.
Оди на јадење сама, ако можеш да го изџвакаш.
Не знам што испуштив,
во последниве 10-тина години, ама последен пат кога проверив,
тој концепт значеше дека ебено си го живееш животот.
Што ни се случи нам како општество, да го ебам,
кога сме толку оддалечени од идејата за самотија
што повеќе ништо не можеме да сториме сами,
без да мораме да го врамуваме концептот за врска
со самите себеси? Извинете.
Мислите ли дека, извинете,
кога ќе видите
некој стар Италијанец
како си седи на пијацата,
си пие црвено вино,
си пуши цигара,
дали навистина мислите дека тој човек
во себе си вели,
"Си се изнесов самиот себе на состанок."
Не!
Најчудното нешто што поминало вакво ребрендирање,
на нешто што си правиме сами со себе е мастурбањето.
Ребрендирањето на врска со самите себеси е мастурбирањето.
Ние сега го викаме секс со самите себе.
Не фала, таа фраза не е за мене.
Има вајб на самохрани родители, сами, заедно, во фразата што не го сакам.
Исто така, јас се мразам себеси, камо ли да сакам да се ебам.
Лошо брендирање за оние со ниска самопочит.
Веќе не го нарекуваме нештото по своето оригинално име.
Ако е дркање, кажи дркање.
Тоа е ебено дркање, ни нешто повеќе ни помалце.
Не мора с да правиме да биде посебно.
Не палете свеќа.
Може уште сега да се согласиме за тоа?
Не палете свеќа кога дркате.
Свеќа треба да запалите во животот само кога
некој ќе умре или ќе се исере. И тоа е правило.
Така?
И...
Каде бев? А да, јас сум романтична личност.
Очигледно. Во моите рани дваесетти,
пред десетина години,
направив нешто што како и секоја романтична личност.
Се преселив во Лондон,
градот на љубовта!
Извинете, ова требаше да биде смешно.
Сте биле овде?
Кој кур беше тоа?
Се преселив во Лондон поради љубов, класика,
и тешко им објаснив на семејството и пријателите,
и тешко ги убедив дека ќе бидам добро.
Млада жена се сели на другата страна од светот.
Многу рано наидов на еден цитат
кој го опфаќаше целото мое искуство
околу животот во динамичен град како Лондон.
Цитатот е од рускиот социjалист Александар Херцен
во кој совршено го опишува лондонскиот живот кога вели,
"Во светот не постои друг град поадаптиран
на обучување на луѓето да се одбиваат
и да живеат во самотија од Лондон.
Начинот на живот, далечините, климата, мноштвото
популација во која личноста испарува,
сето тоа, заедно со недостиг на континентална диверзија
создава еден ист ефект.
Оној што умее да живее сам нема зошто да стравува
од монотонијата на Лондон.
Овде животот, како и тукашниот воздух, е лош за слабиот, кршливиот,
за оној кој бара помош надвор од себеси,
за оној кој бара добредојде, сочувство, внимание."
Ама ги сакам автобусите.
Тоа бев јас, не тој.
Нека се ебе метрото.
Автобусите на Лондон се закон.
Таму се случува ебениот живот.
Ме сфаќате?
Четири деца вриштат на првиот кат од автобусот.
Тоа ти е живот.
Човек што си ги сече ноктите...
Толку долго, што едно време
си велиш дека ќе продолжи со палците.
Удри жестоко, срце!
Пред некој ден бев во омилениот автобус, 73-ка.
Има обожаватели. Класика од автобус.
Ќе бувне на меѓународниот пазар.
73-ка!
Ја обожавам 73-ка,
ама нешто што неодамна ми се случи на него,
ми го сумаризираше
искуството колку е исцрпувачки животот во град како Лондон.
Се качи еден тип со звучник,
ја имаше пуштено песната Чирлидер.
Супер песна. Му беше пуштена до даска,
и истовремено ни викаше дека сака да н убие сите.
Целосна спротивставеност на вајбови.
Избери страна, друже.
Тоа не беше најсмешно.
Најсмешно беше што, а и јас се смеев,
веднаш стана јасно,
дека типот немаше платено за Спотифај премиум и...
Не знам дали некој овде добил закана по живот
на мелодијата од ебеното Хелоу Фреш...
Беше чудно искуство.
Ама затоа го сакам Лондон, тоа е место за мене.
Лондон е сон за интровертните. Јас сум, затоа го сакам.
Сакам што сум интроверт, горда сум на тоа.
Мразам екстровертни личности, истовремено ми се страшни и здодевни.
Кога си млад, извесно ниво
на екстроверзност ти се наметнува
дури иако си интровертен, во твоите дваесети.
Тогаш повеќе излегував.
Тоа беше супер, фино.
Добро беше излегувањето во Лондон во дваесеттите.
Ќе го кажам ова, единствен минус
е што излегување во Лондон значи излегување со Британци...
Без непочитување.
Ама за мене,
лично, ќе го кажам ова.
Излегувањето со Британци, за мене, понекогаш,
се чинеше како меѓународен дипломатски заговор
во кој јас бев испратена од островите
да дојдам тука
и да ги научам мажите кои оделе во интернат да плачат.
Бесплатно!
Како обратен колонијализам, ама забавен, ме сфаќате?
Некако весело.
Ми беше културен шок, шокантно искуство,
оти никогаш немав запознато отмен човек во животот.
Јас сум од Нов Зеланд.
Кој кур се случува со таа екипа?
Сериозно, искрено.
Некои имаат семејни грбови. Молам?
Што зборувате? Моето семејство немаше грб,
ако тоа е индикација за нашето богатство или потекло.
Да имаше грб моето семејство, веројатно во еден ќош
ќе имаше слика од кутија непознати житарици.
Лист марихуана.
И кој и да е латинскиот збор за "без дијагноза".
Горделиво таму некаде.
Гледам има претставници на кланот, тоа е добро.
Работата е што, отмените,
се кријат под радарот,
и тешко се забележуваат.
Често се кријат пред ваши очи.
Најдобро време да ги фатите е за Божиќ.
Тогаш излегуваат од школките, ги гледате во дневните соби,
на семејните фотографии.
Отмените се опседнати со Божиќ
оти ги посетуваат своите родители.
Не треба да се дружите со нив.
Ама велат, "Ги сакам мама и тато".
Откачено, нели?
Знам дека не треба да се суди според тоа од каде доаѓате,
ама честопати ги гледам семејните божиќни слики
на многу мои пријатели, ве сакам, дечки,
ама честопати вашите девојки... Личат на вашите сестри.
Таа многу личи на сестра ти.
Од Шанаја Твејн, не знам дали ја препознавте.
Во ред е, тоа е оригиналот, таа направи кавер верзија.
Тоа беше непотребно сурово за отмените.
Мислам дека Британците воопшто
се опседнати со Божиќ, што за мене е срамота.
Знаете што мислам? Ако сретнам уште некој во 30-те
што ќе рече, "Го сакам Елф",
"Елф ми е омилен, сакам да го гледам со мама."
Ако сретнам уште еден таков, ќе купам пиштол.
Нема да го користам, само ќе го имам.
Излегував на мои 20 години,
ама ќе кажам,
излегување со момчиња на 20 години е многу полесно
од излегување на 30.
За мене, пак ќе кажам за себе, во раните дваесетти,
излегувањето со машко беше лесно оти немав ниту еден принцип
или вредност за која ќе зборував на таа возраст.
Тоа е права алатка кога излегувате во Лондон.
Самопочитта е пенис-блокада, не ја препорачувам.
Бев спремна да се сменам,
во она што лицето сака да бидам.
Се менував во она што сакаа да бидам.
Ќе отидев директно и ќе прашав,
"Што сакаш од мене? Ќе го сторам.
Извајај ме во тоа што сакаш.
Висока сум, може да бидам ситна.
Да бидам ситно женче како Палчица
или бебенце од календар, во лале,
да не можам да си го држам вратот, да не ги отворам очите. Ситно женче.
Можам и друго, можам да бидам дрска.
Да бидам дрска жена за тебе.
Да велам, "Тоа го мислиш?
Слушни го ова."
Ќе направам с!
С! Кажи ми што сакаш, ќе го направам.
Очигледно, ништо од тоа не се кажува на прв состанок.
Особено не во куглана, преку траките,
и го почитувам тоа,
и го почитувам тамошниот персонал што ми го нагласија тоа.
Беше полесно да излезеш на состанок на дваесет години.
Сега с станува потешко.
Мислам дека кога старееме,
се менува начинот на кој гледаме и мислиме за љубовта.
Начинот на кој искажуваме љубов
суптилно се менува штом наполниш 30.
Почнуваш да велиш, "Сакам да ти направам чатни,"
така сакаш да покажеш.
Се менуваат и работите што ги бараш.
Јас сега барам некој што ќе направи да се чувствувам
како кога си го гледам куферот на лентата за багаж на аеродром
и велам, "Тоа е мојот куфер!"
А другите велат, "Личи како и сечиј друг."
"Ама тоа е мој куфер!"
"Внатре има мои работи!"
Така сакам да се почувствувам.
А станува с потешко да се најдат тие луѓе
на начин на кој денес се запознаваме.
Кратко време бев по апликациите,
во раните 30-ти. Ич не беше интересно.
Воглавно им објаснував на 21-годишни мажи
што е тоа авион Конкорд.
Искрено, многу забавно. Пробајте сами.
"Еднаш, многу одамна,
во годината 2000...
Постоеше еден авион што беше многу, многу брз.
Беше многу... гласен."
А тие велат: "Леле, кажувај ми уште!"
С станува потешко.
Знам и се слушам кога го изговарам на глас,
"Леле, колку сум стара." Знам дека не сум стара, имам 32,
Уште не сум стара. Ама знам дека стареам.
Стареам на суптилни начини.
Почнав многу да велам, "Патувај безбедно".
Ме сфаќате?
Не знам што се случи, само почна.
"Патувај безбедно".
"Добар лет, патувај безбедно."
Ако видите тинејџер,
да рече "Патувај безбедно,"
тој е џандар на тајна мисија...
Одиш во затвор, од некоја причина.
Ама с е потешко.
Да ти раскинат во 30-те е многу потешко
отколку во 20-те, оти, како што кажав,
кога си 20 години, уште си го градиш карактерот,
па тоа одбивање не го сфаќаш толку лично.
Си велиш, "Во ред е.
За една-две години ќе бидам друга личност.
Добро е.
Ти терај си по твое, животот е долг. Секако, ќе останеме пријатели."
Кога ќе те откачат на 30 и кусур,
те откачуваат поради тоа што навистина си.
И многу ми е жал,
ако некој од вас првпат го слуша тоа тука,
ама тоа е научен факт. Го знаеме тоа?
Нашиот карактер е заклучен на 30 години.
Ова сум јас, засекогаш. Се напнав.
Се напнав! Како кога играте "Марио Карт"
и мислите кој лик да го изберете,
предолго се мислите, времето истекува
и завршувате со оној на кој случајно сте застанале
и си велите, "Јас сум ебениот Валуиџи до крај на живот, така?"
Суперишка!
Идеално.
Може требаше да го сменам ликот во шегава,
оти забележувам дека не добива многу реакции
оти сметам дека, како општество, температурата за Валуиџи се менува.
Тоа ќе го кажам!
Тој не е разбран, во сенката на брат му.
Мене ми е згоден, не знам.
Висок, со мустаќи. Лудница.
Валуиџи изгледа како секој маж во источен Лондон.
Така?
Ќе го видите на скутер, "Валуиџи на скутер, лудница!"
Тешко е да се прифати дека тоа сте вие
до крајот на животот, штом наполните 30.
Да не звучам омаловажувачки... "Ова сум јас, вечно".
Посакувам самоомаложувањето
да не станеше толкав дел од мојот бренд,
како личност, ама стана.
Мислев дека самоомаложувањето
е нешто кое ќе го надминам, ќе го израснам,
ама сфатив дека не е така.
Она што всушност се случува,
како што старееме,
самоомаловажувањето станува попрецизно.
Подобро се познавате, пријателите ве знаат.
Во тинејџерските години, кога ќе речев,
"Никогаш нема да си најдам дечко, баш сум стара мома."
Сакавме да се викаме стари моми, кога бевме тинејџерки.
"Баш сум стара мома".
А пријателките велат, "Што збориш, девојче?
Не си нормална, не прави си го тоа,
секако ќе најдеш некој, не трескај глупости,
не зборувај така за себе."
Сега, на 32...
Ако речам, "Не знам дали некогаш ќе се омажам",
другарките велат, "Бракот не е за секого."
И јас...
"Сфаќам.
Започна играта. Тргна."
Реков дека стареам на повеќе суптилни начини.
А знам дека стареам
е фактот што шегава ја кажувам веќе неколку пати
што се доведов до тоа да морам да носам ебен стегач за колено...
Да, фала! Не.
Не знам зошто ракоплескате.
Поради концептот на безбедност?
Откачено.
Тоа е проблемот кога имате блиски пријатели.
Звучеше полошо одошто сакав.
Кога имате блиски пријатели,
и раскинете со некој е доста тешко,
оти, бидете искрени,
кога некој близок пријател ќе раскине,
очигледно сте тажни за него,
ама истовремено е привлечно, нели?
Ме разбирате? Тешко ви е да не гледате.
Признајте.
Како при огномет кога ќе падне нешто на страна
и почне да пука меѓу толпата,
сите се исплашени, ама остануваат да видат што ќе се случи.
Исто е кога близок пријател минува низ раскинување,
и е тешко,
оти пријателите те знаат кој сте.
Ве познаваат длабоко внатре.
Ве познаваат со години.
Вашите блиски пријатели
точно знаат колку сте го компромитирале својот карактер
за да бидете со таа конкретна личност.
Врската сега заврши,
а срамот со кој мора да се вратите кај пријателите,
е ебено понизен. Единствен еквивалент што ми падна на памет
е дека е исто како кога ќе се посерете на Божиќна забава на работа...
Во петок навечер, ме следите?
Истото чувство е кога треба да се вратите на работа
во понеделник и да глумите...
"Тоа беше откачено!"
"Која беше таа?"
Ментално не е арна и заслужува љубов.
Така се чувствував јас.
Ми беше срам да се обратам на пријателите во тешки моменти.
По ова раскинување, почнав
да им се отворам на случајни лица.
Било кој што ми беше близу.
Мојата 80-годишна баба беше кај мене тоа време,
чуден карактер за најдобар пријател,
во нечиј живот, кога минувате низ современо раскинување.
Таа даде с од себе, фантастична беше.
Тешко се објаснува на жена
родена во Втората светска војна, што е теорија на приврзаност.
"Твојата приврзаност е поради купони?"
Тоа не ми помогна.
Им се обраќав на тотални туѓинци,
на човек кој ми го чистеше станот.
Го плаќав за тоа, важен детаљ.
Му плаќав, се викаше Линдзи,
и беше неверојатен тип.
Ужасен чистач, не би го препорачала.
Кога чистеше имаше џез вајб:
одеше каде што го носеше духот...
Ги игнорираше големите апарати.
Ќе запалеше миризливи стапчиња и ќе ги оставеше да горат,
а најчудно ми беше,
што секоја недела ја менуваше профилната на Ватсап.
Нешто таму не е во ред.
Ама тој беше неверојатен.
Линдзи беше...
Му го раскажав секој детаљ за раскинувањето,
првиот пат кога го видов, а неговото прво прашање беше:
"Женска или фраер?"
"Линдзи, ти си на правата страна од историјата."
Тибам.
Срамот што ми помина низ телото
што морав да стојам како возрасна жена, сериозно и емотивно,
и во својот стан да му речам:
"Фраер".
"Беше фраер."
Не ми беше срам што срцето ми го скршил маж,
одлучив да не се срамувам што сум хетеро.
Се помирив. Што е, тоа е.
Делува како инверзија.
Како преференца за излегување, ептен е ретро.
Како општество го надраснавме,
а еве сум јас висам за гол живот.
Излегувањето со мажи
го доживувам исто како луѓе
што собираат винилки.
Обете групи навистина
го вејат знамето на она што,
да бидеме искрени, е медиум во изумирање.
Се наоѓаме како велиме,
"Фактот дека се недостапни и со послаб квалитет
е шармантното во форматот."
Во мојот стан сум, реков, "Фраер",
и Линдзи вели, "Колку долго се гледавте?
Осум месеци."
И Лидзи вели,
"Зошто плачеш, девојче?"
"Зошто плачеш?"
Линдзи ме посрамоти во сопствениот дом.
Човекот ми кажа кое што е.
Го запознав тој ден, а ми раскажа за сите негови љубови,
и загуби, и ми кажа нешто што никогаш нема да го заборавам.
На заминување, ми се сврте и рече:
"Треба да разбереш дека на земјава сме донесени за да страдаме.
Затоа, можеш само да се кикотиш, тогаш кога можеш."
Не знам дали ме допре ангел,
или Линдзи убил човек од забава.
Го избирам првонаведеното, пошармантно е.
Снемував опции. Не можев кај пријателите,
срамот беше преголем.
Баба ми си отиде во Нов Зеланд. Линдзи доаѓаше еднаш неделно.
Го сторив она што и секој нормален човек со мој вајб и минато.
Се свртев кон интернетот, во инкогнито режим, секако, да барам одговори.
Мојот проблем е што на скршеното срце не гледам како...
Скршеното срце ми е проблем за решавање,
а не искуство низ кое треба да пројдам.
Да ви кажам, кога барате термин како,
"Може ли да ви раскинат оти сте премногу кул?"
Ви се отвора цел агол на интернет,
во кој ќе го најдете светот на онлајн тренерите за врски.
Не знам дали ви е познато,
ако не, накратко ќе објаснам.
Индустријата е американска, слична на животните тренери.
Ја водат чудни мажи со имиња како Деклан или Гавин.
Облечени се во сакоа, изледаат вака,
а нивните УРЛ-а им се напнати, хектични, како,
"Како да си го вратите бившиот партнер. ком!"
"Бившата ви беше кучка, ама е љубовта на вашиот живот. орг".
".еду".
Тие мажи беа злобни, како и целата индустрија.
Демнат луѓе што се со скршено срце.
Во најлошите моменти од животот и сакаат да извлечат пари од вас.
Ве навлекуваат со помош на бесплатни статии
и чеклисти и сешто.
Или подкастови што ги слушате секоја недела.
На крајот е некоја работна тетратка.
20 долари, зошто не?
А всушност тие се обидуваат
на крајот да ве натераат
да закажете тренинг-сесија, еден-на-еден, со нив на Зум.
Чинат по 500-600 долари, страшно.
А советите им се ебено срање.
Не ги слушајте.
Еден од советите во статиите беше,
"Секој ден облекувајте се како да ќе го сретнете бившиот."
"Облекувајте се секој ден."
Ќе ве оставам да го сварите тоа.
Вака јас се облекувам секој ден.
Не сакам да сретнам бивш љубовник облечена во ова.
Изгледов е труд од 32 години.
Шнајдерски можам да то опишам
"Секој ден успевам,
да се облечам, истовремено,
како исчезнато дете од 1980-те
и како мајката што си го бара исчезнатото дете."
Слушнав ракоплескање.
Малку ми ги повредува чувствата,
бидејќи е потврда.
Не можев да ги слушам советите, ужасни им се.
Преминав на женски тренер за врски.
Мислев дека повеќе ќе одговара.
Ја најдов во форма на Џилијан.
Не ми се допадна ни нејзиниот вајб. Советите исто беа тапа.
Еден беше, "Пијте повеќе вода."
"Кога минувате низ раскинување, пијте повеќе вода."
Еби се, Џилијан. Само што раскинав,
што трескаш, девојко?
Заќути.
Друг совет беше, "Приклучете се на клуб".
"Клуб, бидете подруштвени."
Немам осум години, Џилијан.
Каков црн клуб?
Најлошиот совет беше, "Не носете слушалки во јавност,
така се оттргнувате од разговор со непознати."
Само преку мене мртва, Џилијан.
Ќе треба да ги откорнеш слушалките од моето мртво, изладено...
Јас сакам да ме закопаат со слушалки.
Да не ме закопаат жива. Да си тупкам во ковчегот.
Џилијан беше опседната и со детството.
Ова генерално е голема опсесија во терапијата.
Детето во вас и слични срања.
Не го прифаќам, не ми е гајле.
Не ми е гајле за детството.
Детето во мене е само.
Бидејќи мене не ми помага да се чепка тоа.
Детството е настан во историјата. Било.
Не можам да сменам ништо.
Како Стоунхенџ, Олимпијадата во Сиднеј, 2000. Готово е.
Уште поважно, не се сеќавам на многу работи.
Тоа е првиот знак дека ништо лошо не се случило.
Ако се случило нешто трауматично, ќе го памтев.
Пробав да побарам моменти на траума низ минатото
за да објаснам некои маани што ги имам како возрасна.
Еднаш, за малку ќе се удавеше татко ми.
Тоа беше добро за траума.
Ама и не беше. Искрено, не бев тажна.
Го сакам татко ми. Дозволете да се објаснам.
Кога некој за малку ќе се удави, значи тоа,
ама во смисла на контекстот, значи дека било лето.
Ме сфаќате?
Тато за малку ќе умреше, ама вајбот беше бесценет.
Беше добра година. 2004.
Немам трауми.
Не е за мене. Траума, едвај ја познавав.
Ама ќе го кажам ова,
кога сме кај детството. Интересно ми е,
и мислам дека многумина на моја возраст го доживуваат истото.
Сфаќам дека сум во возраст кога ги среќавам родителите
на возраст кога ме добиле мене.
Не сме ги познавале родителите пред наша возраст,
и конечно ги запознаваме,
како возрасни, лице во лице.
Сега детството ми станува многу појасно.
Фактот што татко ми секоја вечер доаѓаше од работа,
не зборуваше со никој, се качуваше по скалите,
пиеше кафе и пушеше дури не заспие.
Сега, во моите триесети, му велам, "Прај си како ти одговара."
Пиј си го црното Нескафе со 14 лажици шеќер
само за да почувствуваш нешто, тато.
Оти нашите татковци немаа АСМР.
Размислете.
Нашите татковци во 90-те немаа АСМР,
тие немаа мала хидраулична преса
што ќе ја искрши кутијата Принглс.
Како се релаксираа?
Имаа неоданочени цигари и Воид. Беше тешко.
И мајка ми исто.
Мајка ми родила три деца до 28 години.
Тоа не е нормално. Дете-невеста.
Што се случува? Три деца! 28!
Толку ми е ненормално, што јас да ја сретнев мајка ми, на тие години,
ќе бев пријателката што ќе ја убедуваше да не ме роди.
Ме разбирате? Никој тука не може
да се нарече феминист ако не го сака истото.
Да? Ако не сакате да се вратите во времето,
и да си ги убедите мајките да не ве раѓаат.
За да поужива уште некоја година.
Некој ќе рече, "Би се вратил во минатото да го убиеш бебето Хитлер?"
Кучко, ќе се вратам во минатото
и ќе се убијам
за мајка ми да оди на Бали.
Тоа ти е феминизам. Мислам.
Мислам дека е.
Џилијан не ми се погоди.
Знаев дека не можам со Џилијан, па продолжив.
Го најдов светиот пехар, се викаше Маргарет.
Маргарет беше Американска, во своите осумдесети години,
постара жена, која зборуваше вака. Звучеше зарипнато.
Имаше подкасти кои ги слушав секоја вечер пред спиење.
Маргарет беше неверојатна.
Умееше понекогаш да кажува
слогани кога ќе зборуваше за раскинувањата,
кои секој ги слушнал. Како,
"Единствениот начин е да пројдеш низ тоа."
Сите го знаеме тоа. Го мразам.
И не го разбирам.
Како е можно, во 2024 да не сме нашле заобиколен пат, кратенка?
Имаме анални бисери што вибрираат.
Се напојуваат со технологијата Блутут.
А не сме нашле начин да го надмудриме очајот при раскинување?
Што прават научниците? Не биле вљубени досега?
На оваа возраст треба
да откриете кои ви се вредностите,
и дали се совпаѓаат со личноста со која сакате да бидете.
Ако не, продолжете. Ако се совпаѓаат, останете.
Најголемата беше деца.
Треба да знаете дали сакате деца,
бидејќи тоа знае да биде голема пречка.
Се срамам да кажам,
ама тоа беше првпат во животот кога се запрашав
не дали треба да имам деца, туку дали сакам да имам деца.
Излезе дека одговорот е не.
И излезе дека тоа е погрешен одговор.
Добро? Не го препорачувам.
Не споделувајте со други, ако се осеќате така.
Прифатлив одговор на прашањето е, "Можеби еден ден."
"Девојката никогаш не кажува."
Луѓето го сакаат тоа, не сакаат "не".
Дури и кога ќе го прифатат.
Понекогаш луѓето, мојот став го сфаќаат
како нешто радикално, политизирано,
како изјава.
Нема изјава зад тоа, нема ништо радикално.
Само сум мрзелива и не сакам да се наведнувам.
И тоа е доволна мотивација да немате деца.
Бог не ме створил да станувам пред 9 часот.
Мислам дека мотивациите на луѓето
да имаат деца се уште позаебани.
Некои луѓе имаат деца оти не сакаат да умрат сами.
Не ја разбирам таквата логика,
оти денот кога ќе починете,
секако е лош ден.
Ме сфаќате?
Ќе инвестирате децении од животот
за да се погодат бројките на тој ден.
Како не, стави некое ДВД. Биди среќен како Лари.
Остај ме да умрам сама, со уредот.
Ама тоа го знам за себеси,
и беше супер што го открив. Ама не запира овде.
Постои претпоставка дека
ако сте родени во тело способно за деца,
тогаш тоа е нешто што еден ден ќе сакате да го исполните.
Неодамна бев на детска роденденска забава,
и си играв со децата. Сакам деца,
добро ми оди со нив.
Еден стар господин забележа и рече:
"Ја буди ли ова мајката во вас?"
Има нешто злобно во тие зборови.
Бидејќи не е било која мајка, туку "мајката".
Тоа зборува за идејата дека
во секое мало девојче има мала мајка
што чека да избие низ градите, да го изеде телото на домаќинот
за да стане "мајката".
Не сум Киндер Изненадување, друже.
Нема ништо внатре.
Како оние биолошки факти
што ги слушаме како млади, а се ебено морничави.
Не знам зошто го знам овој факт,
"Родена си со сите јајца што ти требаат во животот,
родени се во телото како мало бебе, а твоите бебиња
ќе ги имаат сите јајца што им требаат. Како лососова икра,
сите јајца што ти требаат."
"Г-не, ќе ве замолам да одбиете,
и да престанете да зборувате дека сум полна јајца!"
"Спуштете се на земја."
Постојано сме споредувани, луѓе што сакаат
и луѓе што не сакаат деца.
Моите мотивации осцилираат
помеѓу две позиции.
Зависно од нивото на самопочит во моментот.
Ако се чувствувам добро, размислувањето е,
"Моите баби и дедовци, родителите,
го усовршиле рецептот. Тука е крајот."
Или тоа, или ако сум долу, тогаш е,
"Што и да е ова, мора да заврши."
"Ти треба да ставиш крај, девојко."
Ама откачено е...
Беше неверојатно што тоа го открив за себе,
оти ќе има ефект врз сите врски
кои ќе ги имам во иднина.
благодарам на Маргарет за тоа.
Ебена американска старица,
која ги снимаше подкастите што ги слушав.
Маргарет исто ме научи и дека, иако звучи лигаво,
не треба да се откажувате.
Бев во мрачно место кога ја слушав,
и ме научи дека мора да се има верба.
Бидејќи понекогаш мислам дека ова е неопходно.
Ова е неопходно, да се пројде низ сите ситници,
сите 16,000 зборови кои ќе ве испорачаат
до лицето што ќе рече,
во било каква форма, "Ќе бидам со тебе до крајот."
Никогаш не е првиот куфер што излегува на лентата за багаж.
Треба да поминат неколку круга. Освен ако не сте бизнис класа.
Да, треба да се заблагодарам нејзе.
И треба, бидејќи, година подоцна, сега,
сум всушност свршена, што е мошне возбудливо.
Се разбира дека не сум свршена.
Јас...
Што?
Извинете?
Ме слушаше ли некој од вас...
...што зборувам...
...досега?
Се разбира дека не сум свршена!
Зошто би била? И зошто би ви кажала?
Не ве познавам.
Тоа е валкан трик, ама сами сте си криви.
Ќе ви кажам што всушност се случи.
Не сум свршена. Ќе ви кажам сега.
Бев многу тажна.
Бев тажна, а не знаев зошто.
Немав одговор бидејќи
бидејќи не беше некоја особено важна врска.
Ама такви се раскинувањата.
Не знаете кое ќе ве срамни со земја, како расипано јадење.
Кога ќе ве стрефи, ве соборува.
Таков беше случајот. Бев очајна,
и се решив да го сторам тоа.
Се решив да закажам со Маргарет
тренинг-сесија, еден-на-еден на Зум.
600 американски долари.
И со право се чудите.
Без навреди, можам да си дозволам.
Јас сум опасен микс од финансиски стабилна,
и ментално недобра.
Тамам сум за измами.
Како Шели Винтерс во секој нејзин филм.
Кој разбра, разбра.
Отидов на веб-страницата,
го барав формуларот за закажување,
за да ги внесам податоците. Немаше.
Имаше само една сликичка Јутјуб, со мало насловче.
Пишуваше: "Многу тешко соопштение."
Да, Маргарет умрела.
Прекрасна реакција од луѓе кои пред пет минути дознаа дека постои.
Без навреди.
Ама ферски е.
Вистина е. Откачено е.
Извинете, не само што починала,
туку била почината
целото време
додека ги слушав нејзините подкасти
и додека ја читав работната тетратка.
Не знам дали некој бил како во "Шесто чувство",
ама не е добро.
Не е добро.
Нели ви е ненормално?
Со месеци сум слушала совети
од жена која повеќе не постои.
Што е тоа? Страшно.
Мислам дека е ебено страшно,
идејата дека таму некаде постои наша верзија, засекогаш.
Во етерот има верзија на Маргарет,
во вечен живот, никогаш нема да се избрише.
Тоа мене ми е престрашно.
Што ќе биде со мене?
Кој е мојот аманет за следната генерација?
Оваа белешка? Оваа ебена белешка!
Краставичесто, така ли?
Не е можно.
Тоа е работата и со шоуво.
Исто како Маргарет,
во смисла дека Маргарет повеќе не постои,
и личноста која ја напиша белешката веќе не постои.
Не ја препознавам жената што ги напишала зборовите.
И знам дека следен пат кога ќе ми го скршат срцето,
повторно ќе ја сретнам.
Бидејќи така функционираат нештата. Луѓето не се менуваат.
Ова е заклучено засекогаш.
Истата грешка ќе ја повторувам одново и одново.
Во бескраен круг.
Единствено што можам да сторам сега,
е да ја соберам мудроста што ја имам во моментот,
да ја предадам на следната моја верзија,
и да се надевам, да се молам да биде подобра.
Тоа е тоа, во суштина.
Но, да бидам фер,
на почетокот ве предупредив,
не ме бидува за крај.
Превод: Ксенија Шутева За Transperfect Media