Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ROSE MATAFEO: I TAK W KÓŁKO
Stop, stop.
Naprawdę.
Usiądźcie.
Siadajcie.
Nie umiem w zakończenia.
Pamiętajcie.
Zaraz wyjaśnię.
Zrozumiecie, jak wytłumaczę,
na czym polega ten cały mój show.
Spokojnie, to bardzo prosta koncepcja.
Oparta na jednej skromnej notce.
Notce z apki Notatki w iPhonie.
Znacie, prawda?
Jeśli nie, to miejsce,
gdzie ludzie w, mniej więcej, moim wieku...
i w podobnym stanie umysłu
wyrażają najskrytsze, najgłębsze i najbardziej sekretne przemyślenia.
Bo jak wiemy, nie ma bezpieczniejszej apki na świecie.
Prawda? Wcale nie ładuje się
automatycznie do każdego urządzenia Apple'a,
o którym choćby pomyślisz.
Uwielbiam Notatki, pasjami.
Zajebiście wszechstronna aplikacja.
Czego to ona nie potrafi. Dźwiga na swoich barkach
cały ciężar ludzkiego doświadczenia.
Ile ja się naczytałam w tym formacie!
Przeczytasz w nim własną listę zakupów
i identycznym krojem czcionki
celebryckie przeprosiny za rasistowską odzywkę.
Ta apka to potrafi.
Uwielbiam Notatki, bo mogę na nich polegać.
Przyznaję bez bicia:
to dlatego,
że nie znoszę pisania w notesach.
I nie znoszę widoku ludzi piszących w notesach.
Nie znoszę widoku piszących w notesach w miejscach publicznych.
Beznadzieja.
Trudno, powiem wam.
Szlag mnie trafia,
kiedy ktoś pisze w miejscu publicznym.
Włącza mi się głosik: "Takaś bystra, co?
Wyjątkowa taka! Patrzcie, jak zapisuje te złote myśli.
Takie ją natchnienie naszło...
wśród burgerów w galerii handlowej,
że musiała zacząć bazgrać".
Kiedyś jedna taka
pisała na miejskiej plaży.
"Ty babolu! Patrzcie ją!
Kto by pomyślał,
że pisarka nam się tu objawi!
Ernest Hemingway nas zaszczycił obecnością!
Pani wybaczy,
selfiaki same się nie zrobią
dla gości, co i tak mają nas gdzieś. Pozdrawiam.
Prawdziwa robota czeka".
Może jestem szurnięta, ale nienawidzę bazgrania w notesach.
Rzecz w tym,
że kiedyś to jeszcze coś znaczyło.
Że jesteś detektywem...
Albo z innej bańki:
Zodiakiem na przykład.
Albo-albo.
Dziś każdy może sobie kupić notes Moleskin.
Na kupno Moleskinów powinni dawać uprawnienia.
Rozważać korelację między wagą twoich myśli
a gęstością papieru, na którym je zapisujesz.
I będę o to walczyć do upadłego.
Przyznaję, wciąż używam notesów w jednym celu.
Zapisuję sobie okres.
Traktuję ciotkę analogowo.
Wam radzę to samo, jeśli też miewacie okres.
Nie życzę sobie,
żeby bogole z Doliny Krzemowej wiedzieli,
kiedy mam ochotę ze sobą skończyć.
Zachowajcie to dla siebie.
Ciężko wyjaśnić komuś, kto nie przeżył okresu,
jak obsesyjnie można tego okresu pilnować.
Notujesz daty, jedzeniowe zachcianki, przemyślenia, które cię dręczą...
Trudno to wyjaśnić komuś, kto okresu nie miał.
"Bracie,
gdyby coś ściskało ci jajka,
i to co miesiąc,
tak, że chciałbyś się wynieść do Berlina...
i zacząć wszystko od nowa,
też słuchałbyś podkastów.
Więc się, kuźwa, odwal! Wal się!"
Kiedy dorastałam, nikt nie uczył mnie, jak obserwować okres.
Zaczęłam grubo po dwudziestce.
Nie wiem, czy u was jest tak samo,
ale w Nowej Zelandii
z jakiegoś przedziwnego powodu odpowiedzialność za wprowadzenie
do cyklu menstruacyjnego spada
na nieszczęsnych wuefistów.
U was też tak jest?
U mnie dorosły facet,
niejaki Nick Wilson...
Rozjaśnione włosy, bejsbolówka tyłem na przód,
na to okulary Oakley, jak kocur z oczami...
Podnosił filiżankę i mówił:
"Co miesiąc będziecie się pozbywać filiżanki krwi".
Ale że do filiżanki? Co on bredzi?
Wuefista!
Najmniej zrównoważony typ z całego grona.
Nawet nie ma normalnej roboty.
Wracając do mojej notki.
Zaczęłam ją pisać
na dość szczególnym etapie życia, przyznaję.
To etap, na którym zazwyczaj sięga się po apkę Notatki w telefonie.
Po raz pierwszy w dorosłym życiu
zamieszkałam sama.
Przeżyłam parę rozstań, bo czemu nie.
Nie umiałam nikogo zatrzymać.
Nasza Rosie się nie popisała.
Więc otworzyłam notkę i zaczęłam notować, jak w pamiętniku.
Zapisywałam, co przeżywam, obok całej reszty,
która zwykle trafia do notatek.
Przepisy z sieci,
pomysły na dowcip.
Wszystko lądowało w tej jednej notce.
I w końcu w zeszłym roku
myślę sobie: "Ja pierdzielę, niezłe.
Masz materiał, stara.
Tej jednej notki
wystarczyłoby na cały show.
Może ją sobie nawet wydrukuję".
Nie polecam...
nikomu z was tu zgromadzonych.
Bo notki w apce Notatki
nie mają końca.
A to ważne, bo zakończenie nadaje notce znaczenie,
pozwala na chwilę refleksji nad tym, czego doświadczyliśmy...
Bez tego nie wyciągniemy żadnych wniosków,
będziemy popełniać te same błędy. Tyle że ja tego nie wiedziałam.
Pierwszy błąd:
przeniosłam notkę do dokumentu w Wordzie.
Masakra.
Zero formatowania, czcionka leży.
Microsoft Word to nie jest środowisko naturalne notek.
To jak zobaczyć belfra w spożywczym.
"A pani co tu robi?"
Kliknęłam "drukuj".
Nie sprawdzając, ile to ma słów.
Zapisałam sobie: "Powodzenia".
Bez pośmiechujek!
Wydrukowałam sobie notkę
bez sprawdzania...
nie tylko, ile ma słów, ale i stron. Zaczęłam drukować.
Drukarka drukuje i drukuje...
Druk, druk, druk...
Jak uzależniona od tonera.
Trzydzieści stron,
czcionką dziesiątką.
W którym momencie notka
przeradza się w jakiś szalony manifest?
Przy szesnastu tysiącach słów?
Szesnaście tysięcy!
Valerie Solanas, kobieta, która postrzeliła Warhola,
spłodziła manifest na 24 000 słów.
Nie będę się chwalić,
ale tyle to ja pyknę do Gwiazdki.
I od razu mówię, że to nie jest lekka lektura.
Podzielę się z wami jednym cytatem,
żebyście zrozumieli, w jakim byłam stanie emocjonalnym.
Mam.
Nie wygładzałam niczego. Cała notka naprawdę tak się zaczyna.
Jednym prostym zdaniem.
"Może i mam kupę problemów, ale mam też serce".
Nie, o nie...
Nie!
Nie.
To nie mój charakterek.
Z jakiej otchłani Myspace'a...
nadaje ta zdzira?
Jak mówię, nie ograniczam się tu do przesłań z makatek.
Pełno tu normalnych rzeczy, jak pomysły na dowcipy.
Proszę, na przykład słowo "niepodręczny".
Wymyśliłam je sobie na coś, czego nigdy nie mam pod ręką.
Pełno tutaj takich smaczków.
Kiedy czytałam tę notkę, dotarło do mnie,
że nie umiem w zakończenia.
Zakończenia wszelakie,
zakończenia związków... Bardzo źle je znoszę.
Mam dla was inny przykład.
Ciężko mi to przyznać, bo niektórym z was
patrzę prosto w oczy, a zamierzam się mocno odsłonić.
Podczas ostatniego rozstania w pewnym momencie
wpisałam w okienku Google'a:
"Czy można z kimś zerwać, bo jest zbyt fajny?".
Energia, jaka płynie z tak bezczelnego założenia,
zasiliłaby całą wioskę.
Oczywiście guglowałam
w jebanym trybie incognito, nie jestem debilką.
Nie będą mnie boty namierzać.
Tryb incognito ma złą prasę. Włączasz go, jak chcesz być niegrzeczny.
Cóż, nie ja.
Ja w nim wyszukuję moje lękowe schizy.
Póki nie miną, bez cyfrowych śladów.
Ale fakt, można się zabawić.
Wkładasz kapelutek,
ciemne okulary,
i udajesz kogoś innego.
Choć właśnie wtedy naprawdę jesteś sobą.
Naprawdę mnie to zszokowało.
Byłam w szoku, gdy do mnie dotarło, co gugluję,
W końcu jestem dorosła.
To nie mój pierwszy zawód miłosny,
przeżyło się to i owo, we wszelkich odsłonach.
Byłam tą, co rzuca innych, i byłam rzucana.
Raz na przykład telefonicznie, w pandemii. Okrutne zagranie.
Przeciwieństwo Soulja Boya.
Niezły papierek lakmusowy, żeby sprawdzić,
ilu z was jest w moim wieku.
Jest was paru.
Kiedyś rzuciłam gościa na trampolinie.
Nieładnie.
Ale typ nie podskakiwał.
Tak tylko siedział.
Smutno falował.
Nie wiem, co gorsze.
Kiedy to ze mną zerwano,
usłyszałam:
"Nie kocham cię tak, jak ty kochasz mnie".
Brutalna prawda, co nie?
Godzinę później upgradowana:
"W sumie to chyba w ogóle cię nie kocham".
Na co ja: "Poproszę bramkę numer jeden.
Rozmawiałam z moimi ludźmi, przyjmiemy tę ofertę, jeśli wciąż jest aktualna".
Jak w Dragon's Den, gadasz do ściany: "Lepiej się zgódźmy".
Strasznie jest coś takiego usłyszeć albo powiedzieć komuś w oczy.
Już nie mówiąc o fundamentalnej różnicy
między mną a tym mężczyzną.
Jeśli jestem z tobą w związku, to dlatego, że cię zajebiście kocham.
To miłość na totalnego maksa.
Taka prawda.
Ale gość nie rozumiał,
jak zresztą wielu, z którymi byłam,
że o ile ich kocham, tak wcale ich nie szanuję.
Szalki muszą się jakoś wyrównać.
Zbyt brutalna prawda?
Niektórych szanuję. Jima Hensona...
I tak dalej.
To otwarta lista.
Zabolało mnie,
bo faktycznie coś w tym jest.
Jestem romantyczką. Jak kocham, to na maksa,
i tego nie zmienię.
To symptom mojego pokolenia.
Wbili nam do głów, że romantyczna miłość
to najwyższa forma uczucia.
Nasłuchaliśmy się, naoglądaliśmy i naczytaliśmy
o tej miłości na piedestale, do której trzeba się uchetać jak wół.
I nasrało mi to w głowie!
Stałam się kimś, kto żyje
niszczącymi związkami z przeszłości.
Patrzę na nie przez różowe okulary i jak ta świnia, co niucha za truflami,
grzebię w pamięci za momentami euforii,
by po latach zapewnić sobie
zastrzyk dopaminy. Jestem żałosna!
Jakbym grzebała w dawno rozgrzebanym kalendarzu adwentowym!
Rozrywam te perforowane okienusia i gapię się na plastikową wyklejkę,
desperacko szukając w pamięci smaku pożartej czekoladki!
Nie wszystkie moje teksty to żart!
Czasem...
Czasem to smutna poezja bez rymu.
To maks, na co mnie stać, słowo.
Wiecie, kolejne pokolenie
ma zupełnie inne pojęcie na temat miłości.
Nie wiem, czy lepsze. Zauważyłam, że ostatnio wychodzę w sieci...
na zgrzybiałą staruszkę.
Obserwuję młodziaki w internecie.
Idealizują własne życie.
Wiecie jak?
Przedstawiają w romantycznym świetle
każdą najbardziej przyziemną czynność.
Ma być romantycznie i wesolutko.
Zaparz sobie herbaty "na uroczo", w słodkiej filiżance,
na serwetusi,
najlepiej w zabytkowym imbryczku z 1998!
Pieprzone dziwaki.
Wskocz przy tym w jakąś nocną koszulinę, jak pieprzona wiktoriańska zjawa.
Romantyzacja życia. Albo idź do kafejki
i zostaw tam notkę.
Coś w stylu: "Miłego dnia".
Ktoś się na nią natknie i od razu poprawisz mu humor.
Romantyzacja.
Mam pytanie,
z dobroci serca.
Czy te dzieciaki porąbało?
Poważnie.
To jakieś szaleństwo. Kocham dzieci,
uwielbiam smarkaczy, ale trzymajcie je, na Boga, w ryzach,
bo za chwilę będziecie się naparzać o rezerwy wody, jak Mad Max.
Za dwa miesiące, góra. Dość tych głupot.
To jakaś pokoleniowa reakcja na traumę.
Świat się wali na ich oczach,
więc lecą w manierę...
o jakiej od lat mi się nie śniło.
A na manierach to ja się znam, byłam podlotkiem w 2010.
Wychowałam się na Amelii.
Je suis Amélie. Amelia górą.
Nasza zdzira.
Dla kobiet w moim wieku jest jak Travis Bickle dla smarkaczy.
Nikt nie rozumie tego żartu,
a ja i tak go powtarzam.
To się nazywa odwaga.
To słodkie.
Dzieciaki zachowują się tak, jakby same sobie wymyśliły to zjawisko.
A ja na to: "Dziecino, niech cię o coś spytam.
Włożyłaś kiedyś cylinder...
w środku lata
na koncert Panic! At the Disco,
żeby zrobić wrażenie na biseksualnym chłopaku, który cię nie znosi?
Nie takie numery się robiło!
Znam się na tym.
Szanuj starszych!
Może nie znacie pojęcia romantyzacji życia,
ale na pewno słyszeliście o niejednym, co się za tym kryje.
Widać to w algorytmach.
Randki z samym sobą.
Nie wiem, czy to znacie, porąbany pomysł.
To agresywne targetowanie singli
w algorytmach.
Czasem nie możesz się doczekać, aż ktoś weźmie cię na randkę.
Weź się, laska, zaproś sama!
Umaluj buziaka.
Wskocz w małą czarną.
I wyjdź sama.
Idź do muzeum.
Zjedz kolację w pojedynkę, jeśli dasz radę.
Nie wiem, co mnie ominęło
przez ostatnie dziesięć lat,
ale kiedyś to się nazywało normalnym, kuźwa, życiem!
Co się, kurwa, dzieje z tym społeczeństwem,
skoro tak nam odwaliło,
że nie potrafimy zrobić niczego samodzielnie
bez definiowania samotności jako życia w związku...
z samym sobą? No sorry.
Przepraszam, ale naprawdę uważacie,
kiedy widzicie...
staruszka Włocha
gdzieś na jakimś piazza,
przy czerwonym winie,
z papieroskiem,
naprawdę uważacie,
że facet sobie myśli:
"Zabrałem sam siebie na randkę?
Dbanie o siebie to coś dla mnie”?
Nie!
Najdziwniejszą ofiarą
tego rebrandingu samodzielności jest masturbacja.
To rebranding związku z samym sobą. Dziś masturbacja to "seks z samym sobą".
No nie, to nie hasło dla mnie.
Trąci mi to myszką samotnego rodzica, nie przepadam.
Nie dość, że nie znoszę sama siebie, to jeszcze miałabym się sama pieprzyć?
Fatalnie dla tych z niską samooceną.
Nie wolno nam już nazywać rzeczy po imieniu.
Grucha to grucha i tyle.
Zwykłe trzepanie gruchy, po co wydziwiać.
Przestańmy udawać, że wszystko jest takie wyjątkowe.
Nie zapalaj świeczki.
Możemy się zgodzić?
Nie zapalaj świeczki do trzepania gruchy.
Jedyna okazja, by zapalić świeczkę, nadarza się,
gdy ktoś umrze albo się zesra, co do zasady.
Jasne?
O czym mówiłam? Jestem romantyczką.
Po dwudziestce, raptem dziesięć lat temu,
zrobiłam to, co zrobiłby każdy romantyk,
i przeniosłam się do Londynu,
miasta miłości.
To miał być żart.
Rozejrzyjcie się.
Co jest?
Przeniosłam się z miłości, typowe.
Ciężko było przekonać rodzinę i przyjaciół,
że nic mi się nie stanie, młodej dziewczynie na drugim końcu świata.
Szybko znalazłam fantastyczny cytat
na podsumowanie tego tętniącego życiem miasta.
Rosyjski socjalista, Aleksandr Hercen,
idealnie podsumował to urocze londyńskie żyćko:
"Nie masz miasta bardziej zdolnego
oduczyć człowieka towarzystwa
i wtłoczyć go w samotność nad Londyn.
“Styl życia, odległości, klimat, mrowie ludzi,
wśród których znika osobowość,
w połączeniu z brakiem kontynentalnej różnorodności skutkuje tym samym.
Temu, kto umie być sam, marazm Londynu niestraszny.
Tutejsze życie, jak powietrze, szkodzi słabeuszom,
poszukiwaczom wsparcia z zewnątrz, oczekującym powitania,
współczucia, poświęconej uwagi".
Autobusy są w porzo.
Mówię ja, nie on.
Walić metro.
Autobusy rządzą.
To w londyńskich autobusach toczy się prawdziwe życie.
Czwórka zaryczanych dzieciaków na dolnym pokładzie
to kwintesencja życia.
Typ z cążkami do paznokci...
Ciachał tak długo,
że chyba się przeniósł na pazury u stóp.
A to pech.
Jechałam ulubioną linią 73...
Mamy paru fanów. Klasa!
Międzynarodowa widownia oszaleje.
73!
Uwielbiam.
Ale to, co ostatnio widziałam,
nieźle pokazuje,
jak Londyn potrafi zmęczyć człowieka.
Wsiadł facet z mocnym głośnikiem.
Puszczał kawałek pod tytułem Cheerleader.
Świetny. Nawalał muzyczkę na full
i wrzeszczał, że nas wszystkich powybija.
Nie ma to jak zaprzeczać samemu sobie.
Weź się, stary, zdecyduj.
Ale nawet nie w tym rzecz.
Co innego było zabawne. Zaczęłam się chichrać na tyłach,
bo natychmiast stało się jasne,
że typek pożałował na Spotify Premium...
Groził wam ktoś kiedyś śmiercią
do akompaniamentu reklamy żarcia HelloFresh?
Przedziwne doświadczenie.
Za to uwielbiam Londyn, to miejsce dla mnie,
spełnienie marzeń introwertyka. Jestem introwertyczką.
I jestem z tego dumna.
Nie znoszę ekstrawertyków, przerażają mnie i nudzą jednocześnie.
Jak się ma te dwadzieścia lat,
pewna doza ekstrawertyzmu jest wręcz wymagana,
nawet od introwertyka.
Po dwudziestce często chodziłam na randki. Fajnie było.
Randki po dwudziestce są w porzo.
Ale randkowanie w Londynie
ma jedną niedogodność. Często chodzi się na randki z Brytyjczykami...
Szacun.
Ale jeśli o mnie chodzi,
randkowanie z Brytyjczykami przypominało mi czasem
formę międzynarodowej dyplomacji.
Jakby przysłano mnie tu z antypodów,
żebym uczyła absolwentów szkół z internatem, jak płakać.
Nikt mi za to nie płaci!
Kolonializm na wstecznym, tyle że na wesoło.
Zawadiacko.
Szokujące doświadczenie.
Pierwszy raz spotkałam żywego człowieka z wyższych sfer.
W Nowej Zelandii wyższych sfer nie mamy. Co to za pojebany wymysł.
Serio.
Oni mają herby rodowe.
O co tu chodzi? Moja rodzina nie ma herbu,
co świadczy o naszym pochodzeniu i stanie portfeli.
Gdybyśmy mieli jakiś herb, to pewnie w jednym rogu
byłoby w nim pudełko tanich płatków kukurydzianych,
liść marihuany
i po łacinie słowo "niezdiagnozowani"...
pod spodem.
Nasi są na sali, to dobrze.
Problem z wyższymi sferami jest taki,
że działają niezauważeni.
Trudno ich namierzyć.
Ukrywają się na widoku.
Najłatwiej ich upolować w Boże Narodzenie.
Możesz im zajrzeć do salonu, obejrzeć rodzinne fotografie.
Mają obsesję na punkcie Gwiazdki, bo jadą wtedy do rodziców.
Na ich punkcie też mają obsesję, czego nie kumam,
bo z rodzicami czasu się nie spędza.
A ci nic, tylko "Kocham mamę i tatę".
Wariaci.
Wiem, że nie należy ludzi oceniać po ich pochodzeniu, ale kiedy patrzę
na zdjęcia kumpli z rodzinnych świąt...
Sorry, chłopaki, kocham was.
To ich dziewczyny wyglądają jak ich siostry.
"Ona jest jak siostra".
Jak śpiewała Shania Twain.
To oryginalny kawałek, nagrała mój cover.
Niepotrzebnie uczepiłam się wyższych sfer.
Wszyscy Brytyjczycy
mają żenującą obsesję na punkcie świąt.
Jeszcze jeden typ po trzydziestce,
który powie, że uwielbia Elfa...
"To mój ulubiony film, oglądam go z mamą"...
Jeszcze jeden taki typ, a kupię broń.
Nie użyję jej, ale chcę ją mieć.
Więc chodziłam na te randki. I wiecie co?
Randkowanie po dwudziestce jest dużo łatwiejsze
niż po trzydziestce.
Mówię tu o sobie. Było mi łatwiej,
bo po dwudziestce nie miałam żadnych zasad...
i nie wiedziałam, co jest dla mnie ważne.
To cenna cecha w Londynie.
Poczucie własnej wartości to fiut-bloker.
Chętnie się zmieniałam,
jeśli ktoś tego ode mnie oczekiwał.
Robiłam, co chcieli.
Czasem pytałam wprost:
"Czego oczekujesz? Powiedz, jestem jak modelina - wymodeluj mnie.
Jestem wysoka - mogę być niska,
drobniutka jak Calineczka
albo dzidziuś ze zdjęć Anne Geddes, w tulipanie,
z główką na giętkiej szyjce, pogrążony we śnie maluszek.
Mogę być pyskatą twardą babą.
Dla ciebie mogę mówić: Tak ci się wydaje? A co powiesz na to?
Zrobię dla ciebie wszystko!
Powiedz słowo".
Ponoć nie wolno tak mówić na pierwszej randce,
zwłaszcza na kręglach, ponad torami.
I rozumiem kręgielnię Rowans, która tę zasadę egzekwuje.
Łatwiej mi było randkować po dwudziestce.
Z czasem jest trudniej.
Pewnie dlatego, że kiedy się starzejesz,
podejście do miłości się zmienia
i po trzydziestce
wyrażasz ją inaczej.
Mówisz: "Zrobię ci ten zasrany chutney".
Tak to okazujesz.
I zmienia się to, do czego dążysz.
Dziś szukam kogoś, przy kim poczuję się
jak na widok mojej walizki, która okrążyła taśmę i do mnie wróciła.
Drzesz ryj: "To moja walizka".
Mówią: "Wygląda jak każda inna",
a ty: "Jest moja,
wsadziłam do niej moje rzeczy".
Tak chcę się poczuć.
Ale coraz trudniej kogoś poznać, zważywszy jak się poznajemy
w dzisiejszych czasach.
Przez chwilę byłam w różnych apkach.
Mało to zabawne.
Nieustannie tłumaczyłam dwudziestojednoletnim mężczyznom,
czym był Concorde.
Tu akurat miałam ubaw, spróbujcie czasem.
"Dawno, dawno temu,
w roku 2000...
był sobie samolot, który szybko latał.
I za bardzo hałasował".
A oni: "Mów do mnie jeszcze".
Jest coraz trudniej.
Słyszę sama siebie i myślę:
"Ale jestem stara". Mam 32 lata,
więc chyba przesadzam? Starzeję się subtelnie.
Częściej mówię: "Jedź ostrożnie".
Nie wiem, co się stało. Tak mi weszło po trzydziestce.
"Ostrożnie".
"Bezpiecznej podróży".
Jeśli dobrej podróży życzy ci nastolatek, to na pewno...
jest gliniarzem pod przykrywką...
i zaraz trafisz za kraty.
Jest trudniej.
Dużo trudniej przeżywa się porzucenie po trzydziestce
niż po dwudziestce, bo po dwudziestce
wciąż kształtuje ci się osobowość. Uczysz się, kim jesteś.
Nie bierzesz do siebie odrzucenia.
Myślisz: "Spoko, za rok czy dwa będę zupełnie inną osobą.
Rób co chcesz, życie jest długie. Wciąż się kumplujemy".
A po trzydziestce
rzucają cię za to, kim naprawdę jesteś.
Jeśli nie wiedzieliście, strasznie mi przykro,
ale to jest naukowo dowiedzione.
Osobowość ostatecznie się kształtuje, gdy kończysz 30 lat.
Już taka zostanę. Załamka!
Wiecie, jakie to uczucie? Jakbyście w świecie Mario
rozkminiali, którą postać wybrać...
o sekundę za długo. Zegar staje
i lądujecie w pudle, na którym staliście.
"Do końca życia mam być Waluigim?
Świetnie.
Wybornie".
Powinnam zmienić imię postaci.
Wasza reakcja była średnio ciepła,
społeczeństwo zmienia swoje podejście do Waluigiego.
Właśnie!
Jest niezrozumiany. Żyje w cieniu brata.
Kręci mnie.
Wysoki, z wąsem...
Wygląda jak każdy facet we wschodnim Londynie.
Co nie?
"Patrz, Waluigi pomyka na miejskiej hulajnodze".
Ciężko się pogodzić z faktem, że po trzydziestce
to już naprawdę ty, na amen.
Nie chcę się deprecjonować.
To straszliwie przykre, że deprecjonowanie
samej siebie stało się cechą unikalną, marką osobistą.
Serio, myślałam, że z tego wyrosnę.
Jednak nie.
Przekonałam się, że z wiekiem deprecjonujesz samego siebie
z coraz większą precyzją.
Znasz się o wiele lepiej, lepiej znają cię kumple.
Kiedyś mogłam bezkarnie gadać:
"Nie znajdę sobie chłopaka".
Nastolatki tak mówią.
"Ale ze mnie stara panna".
A kumpele na to: "No co ty!".
Wspierają cię. "Stara, nie dobijaj się!
Weź przestań, jeszcze się zakochasz".
Dziś mam 32 lata
i jak tylko powiem: "Nie wiem, czy wyjdę za mąż",
kumpele: "Nie każda musi mieć męża".
"Rozumiem.
Piłka w grze".
Wspomniałam, że subtelnie się starzeję.
Zauważyłam to także w innej kwestii.
Tyle razy odgrywałam ten numer,
że muszę nosić ochraniacze na kolana!
Dzięki.
Nie wiem, za co te oklaski.
Za dobre BHP?
Wariactwo.
Z przyjaciółmi zawsze jest ten problem.
Na głos zabrzmiało o wiele gorzej.
Kiedy przeżywasz rozstanie...
powiedzmy to sobie szczerze,
kiedy przyjaciółka przeżywa rozstanie,
jest ci smutno.
Ale też jesteś zafascynowana.
Ciężko odwrócić wzrok.
Szczerze...
To jak w rocznicę spisku prochowego Guya Fawkesa patrzeć,
jak przewrócona raca strzela ogniem w tłum.
Wszyscy są przerażeni, ale chcą zobaczyć, co będzie dalej.
Tak się przeżywa rozstania przyjaciół.
Ciężka sprawa,
bo się przyjaźnicie, znacie się na wylot.
Do głębi trzewi, znacie swoją prawdziwą naturę,
od lat.
Ale też doskonale wiecie,
na ile kompromisów ktoś musiał pójść,
żeby być w tym związku.
Który się skończył.
I gdy wraca się do kumpli z podkulonym ogonem,
to jest zajebiście upokarzające. Jedyne porównanie, jakie wymyśliłam,
to jakby się człowiek zesrał na piątkowej imprezie gwiazdkowej
w robocie. Nadążacie?
I to uczucie, kiedy w poniedziałek
musisz iść do pracy i udawać...
"Ale było!
Co to za jedna?
Cierpi, otoczmy ją ciepłem".
Tak się właśnie czułam. Zbyt upokorzona, by pójść do przyjaciół.
Po rozstaniu zaczęłam się odzywać do przypadkowych osób,
kto by się nie nawinął.
Mieszkała ze mną moja osiemdziesięcioletnia babcia.
Dobrze mieć pyskatą przyjaciółkę
w trakcie nowoczesnego rozstania.
Robiła, co mogła, była fantastyczna.
Babce, która przyszła na świat
podczas II wojny światowej, ciężko wyjaśnić teorię przywiązania.
Nie załapie. "Ambiwalentny styl przywiązania przez racje żywnościowe"?
Nie pomogła.
Zaczepiałam nieznajomych.
Jeden facet zaczął u mnie sprzątać.
Za pieniądze - to ważne.
Zapłaciłam mu. Miał na imię Lindsey.
Był zajebisty. Niesamowity facet
i fatalny sprzątacz. Nie poleciłabym go nikomu.
Sprzątał jak jazzman,
szedł, gdzie go oczy poniosły
i pomijał duże sprzęty.
Palił kadzidełka i zostawiał je na chacie, kiedy mnie nie było.
A najdziwniejsze, że co tydzień
zmieniał sobie fotkę na WhatsAppie.
Podejrzane, co nie?
Ale był zajebisty.
Natychmiast opowiedziałam mu, że ktoś mnie rzucił,
przy pierwszym spotkaniu. Pierwsze, o co zapytał, to:
"Babka czy facet?".
"Babka czy facet?"
"Lindsey, jakiś ty nowoczesny."
Cholera.
Moje ciało przeszył wstyd,
gdy jako dorosła kobieta we własnym domu musiałam wyznać:
"Facet.
To był facet".
Nie to, że mi wstyd, że złamał mi serce facet.
Postanowiłam się nie wstydzić, że jestem hetero.
Pogodziłam się. Jest jak jest.
Czuję się trochę jak w powrocie do przeszłości.
Randkowanie jest dziś retro.
Społeczeństwo od tego odchodzi,
a ja wciąż trzymam się kurczowo.
Randki z facetami
wywołują emocje podobne do tego,
co przeżywają kolekcjonerzy winyli.
Obie grupy
demonstracyjnie popierają
wymierające zjawisko.
W obu grupach mówimy: "Szukam czegoś
mało osiągalnego i gorszej jakości,
bo jest w tym formacie coś uroczego".
Stoję u siebie i mówię: "Facet".
A Lindsey na to: "Ile trwał ten związek?".
"Całe osiem miesięcy".
Lindsey mówi:
"To czego ryczysz, dziewczyno?".
Opierdolił mnie w moim własnym domu.
Nauczył mnie, co liczy się naprawdę.
Opowiedział mi o wszystkich swoich związkach,
miłościach, stratach. I powiedział coś, czego nigdy nie zapomnę.
Nim wyszedł, odwrócił się w drzwiach i powiedział:
"Zrozum, trafiliśmy na ten świat, by cierpieć.
Jedyny ratunek to śmiać się, ile wlezie".
Nie wiem, czy to był dotyk anioła,
czy Lindsey zabił kiedyś człowieka dla jaj...
Wybieram to pierwsze, bardziej urocze.
Kończyły mi się pomysły. Nie mogłam pójść do przyjaciół,
bo było mi wstyd.
Babi wróciła do Nowej Zelandii, a Lindsey wpadał raz na tydzień.
Więc jak na kogoś z moim temperamentem i przeszłością przystało,
sięgnęłam do internetu, w trybie incognito.
Szukałam odpowiedzi, bo dla mnie rozstanie
nie jest problemem do rozwiązania,
tylko doświadczeniem, które trzeba przeżyć.
Jak zguglujecie:
"Czy można z kimś zerwać, bo był zbyt fajny?",
dotrzecie do zakątków sieci,
w których królują wirtualni coache ds. związków.
Nie wiem, czy o nich słyszeliście. Wyjaśnię.
To głównie branża amerykańska, podobna do life coachingu,
zarządzana przez zdziwaczałych facetów. Zawsze jest jakiś spięty Declan
albo Gavin pod krawatem.
Działają na zawiłych domenach
w stylu "jak-odzyskac-ex.com"
albo "twoja-ex-to-suka- ale-kochasz-ja-nad-zycie.org
...edu".
Podli goście, jak cała ta szemrana branża.
Żerują na ludziach, którym ktoś złamał serce,
którzy są w dołku, a ci próbują wyciągnąć od nich kasę.
Kuszą cię darmowymi artykułami w sieci,
listami zadań, tygodniowymi podcastami, które masz przesłuchiwać.
Potem proponują warsztacik.
Dwadzieścia zielonych, czemu nie?
W końcu próbują cię naciągnąć
na indywidualne sesje terapeutyczne na zoomie.
I pięć, sześć stówek poszło się jebać. Straszne.
A rady tych typów i tak są do dupy.
Nie słuchajcie ich.
W jednym artykule radzili,
żeby się codziennie stroić, na wypadek, gdybyś wpadł na ex.
Codziennie?
Niech to do was dotrze.
Ja codziennie stroję się tak. Nie chcę wpaść na byłego w takim stroju.
Pracowałam na to przez 32 lata.
Moje strojenie się polega na tym,
że codziennie udaje mi się ubrać tak,
jak zaginione dziecko z lat 80.
i matka, która tego dziecka szuka, jednocześnie.
Słyszę te oklaski.
Trochę zabolało.
Bo potwierdzacie, że to prawda.
Wiedziałam, że typów nie należy słuchać, byli paskudni.
Przerzuciłam się na coachki od związków.
Uznałam, że mi podpasują.
Znalazłam jedną Gillian.
Nie podeszła mi, jej porady były równie złe.
Kazała mi pić więcej wody. "Pij wodę!
Podczas rozstania człowiek się odwadnia".
Wal się, Gillian, mnie tu serce pęka. Sama se pij.
Oj tam!
Albo mówi: "Wstąp do klubu,
jesteś nietowarzyska".
Ile ja mam, osiem lat?
Do klubu?!
Najgorsza rada: "Nie noś słuchawek w miejscach publicznych.
Odcinasz się od rozmów z obcymi".
Po moim trupie, Gillian.
Musiałabyś mi je wyrwać z moich martwych uszu.
Każę się pochować z AirPodami!
Żebym mogła poszaleć, jak mnie zakopią żywcem.
Gillian miała też obsesję na punkcie dzieciństwa.
To aktualny trend u terapeutów,
wewnętrzne dziecko jest w modzie.
Nie kupuję tego.
Mam w dupie dzieciństwo. Niech moje wewnętrzne dziecko radzi sobie samo.
To żadna pomoc.
Dla mnie dzieciństwo to wydarzenie historyczne. Było, minęło.
Niczego w nim nie zmienię.
Kamienny krąg, olimpiada w Sydney, to już było.
Co ważne, niewiele z tego dzieciństwa pamiętam.
A to oznacza, że nic złego się w nim nie zdarzyło, co nie?
Pamiętałabym jakąś traumę.
Szukałam traumatycznych grudek,
by wyjaśnić wady osobowości w dorosłym życiu.
Tata mało się kiedyś nie utopił.
Niby trauma.
Tak naprawdę
wcale nie było nam smutno.
Rzecz jasna kocham tatę.
Dajcie się wytłumaczyć. Kiedy ktoś się topi,
to oznacza, że mało nie poszedł na dno.
Ale też - że było lato.
Rozumiecie?
"Tata mało nie zginął, ale miałam idealny wajb."
2004 to byl dobry rok.
Więc nie mam traumy.
To nie dla mnie. Nie znam pani.
Ale jedno mnie ciekawi w tym powrocie do dzieciństwa.
Coś, czego pewnie doświadcza wielu ludzi w moim wieku.
Zrozumiałam, że jestem w wieku, w którym byli moi rodzice,
kiedy mnie zmajstrowali.
Nie znałam ich, dopóki się nie spotkaliśmy
jak dorosły z dorosłym, twarzą w twarz.
I o wiele więcej zrozumiałam z własnego dzieciństwa.
Tata wracał z pracy bez słowa,
szedł na tył domu, przysiadał na schodkach,
kurzył fajki i pił kawę przed snem.
Dziś, po trzydziestce, mówię: "Bracie, rób swoje!
Pij tę neskę mocną jak szatan, z kopą cukru,
byle coś poczuć".
Nasi tatuśkowie nie mieli ASMR.
Pomyślcie.
W latach 90. nie mieli ASMR
ani praski, która zgniata puszki.
Jak tu odreagować?
Mieli tylko fajki bez podatku.
A mama? Ja pierdolę!
W wieku 28 lat miała na karku trójkę dzieci.
Trójkę! Nieletnia panna młoda!
Co to ma być? Trójka! 28 lat!
Gdybym spotkała wtedy własną matkę,
przekonywałabym ją jak najlepsza przyjaciółka, żeby mnie nie rodziła.
I żadne z was
nie mogłoby się nazwać feministą, jeśli postąpilibyście inaczej.
Gdybyście nie chcieli wrócić do przeszłości,
by namówić własną matkę,
żeby was nie rodziła.
Mogła jeszcze parę lat poszaleć.
Wszyscy chcieliby ubić małego Hitlerka.
Ja bym utłukła siebie,
żeby mama mogła pojechać na Bali.
I to jest dla mnie feminizm.
Tak sądzę.
Gillian mi nie podpasowała.
Nie mogłam z nią pracować, więc szukałam dalej.
I znalazłam skarb. Miała na imię Margaret.
Opowiem wam. Była Amerykanką pod dziewięćdziesiątkę,
starszą panią. Mówiła tak, chrapliwym głosem.
Nagrywała podcasty. Słuchałam ich przed snem.
Była zajebista.
Miała skłonność do przemawiania
sloganami z naklejek na zderzaki,
tekstami, które wszyscy znają.
"Jedyny kierunek to naprzód".
Nienawidzę tego hasła
i go nie rozumiem.
Mamy 2024 rok i wciąż nie znaleźliśmy drogi naokoło?
Mamy wibrujące kulki analne
na bluetooth!
A nie wymyśliliśmy, jak obejść załamanie po zerwaniu?
Gdzie są naukowcy? Nigdy nie kochali?
Kolejny slogan: w twoim wieku musisz wiedzieć,
co jest dla ciebie ważne i czy człowiek, z którym chcesz być, myśli podobnie.
Jeśli nie, odpuść, jeśli tak, idź na całość.
Najważniejsze: dzieci. Musisz wiedzieć, czy chcesz mieć dzieci.
Jeśli się nie zgadzacie, nie brnij w to.
Przyznaję ze wstydem,
że po raz pierwszy w życiu zadałam sobie pytanie,
nie: czy powinnam mieć dzieci, tylko czy tego chcę.
Okazało się, że nie.
I to była zła odpowiedź,
nie polecam. Jeśli też tak macie,
nie dzielcie się tym z nikim.
Społeczeństwo akceptuje wyłącznie odpowiedź: "Może kiedyś.
Dziewczyny mają sekrety".
Ludzie nie lubią twardej odmowy.
A nawet jeśli się z nią pogodzą,
uważają moje stanowisko
za coś radykalnego albo politycznego,
jak manifest.
Nic z tych rzeczy!
Jestem po prostu śmierdzącym leniem i nie lubię się schylać.
Wystarczy, żeby nie chcieć dzieci.
Bóg mnie nie stworzył do wstawania przed dziewiątą.
Ludzie mają bardziej popraprane motywacje, żeby rodzić dzieci.
Niektórzy nie chcą umrzeć w samotności. Po prostu.
Nie rozumiem tej logiki.
Dzień, w którym umrzesz,
i tak już będzie paskudny.
Wiecie?
Chcesz poświęcić dziesiątki lat,
żeby zadbać o ten jeden przeklęty dzień?
Włączę sobie DVD i będę szczęśliwa.
Dajcie mi umrzeć w samotności. Z serią filmów!
Wspaniale, że to zrozumiałam. Ale to jeszcze nie koniec.
Wciąż panuje przekonanie,
że jeśli przyszedłeś na ten świat w ciele zdolnym rodzić dzieci,
to kiedyś będziesz chciała to wykonać.
Byłam ostatnio na urodzinach,
bawiłam się z dziećmi. Kocham je. Świetnie się dogadujemy.
Pewien starszy pan to zauważył i pyta:
"Nie budzi to w tobie instynktu pramatki?".
Ja pierdolę, co za szatański tekst.
Nie, że jakiejś tam matki. Pramatki.
Typ zakłada, że w każdej małej dziewczynce jest malusia matusia,
która tylko czeka, żeby wyskoczyć, pożreć ciało hostki
i stać się pramatką.
Co ja jestem, jajko niespodzianka? Typie...
Nic tu nie ma. Tacy jak on zarzucają człowieka faktami z biologii,
których dziewczynki muszą wysłuchiwać. Czuby.
Po co mi to wiedzieć?
"Rodzisz się z tyloma jajeczkami, ilu będziesz potrzebować.
Wrodziły się w ciebie. Dzieci twojego malucha
mają tyle, ile im trzeba, jak łosoś jajeczek ikry,
zawsze pod dostatkiem".
"Niech się pan uprzejmie odpierdoli
i przestanie opowiadać, że jestem pełna jajek.
Zejdź pan na ziemię".
I te ciągłe pytania. Napuszczają na siebie tych,
co chcą i nie chcą dzieci.
To kwestia motywacji, a ta wciąż oscyluje,
w zależności od mojego poczucia własnej wartości w danym momencie.
Jeśli się akurat lubię, myślę sobie,
że moi dziadkowie i rodzice
są całkiem udani.
Ale jeśli źle mi ze sobą, to myślę:
"Cokolwiek to ma być, koniec z tym.
To ty musisz to skończyć".
Wspaniale, że do tego doszłam. Muszę podziękować za to Margaret.
Wpłynie to na wszystkie moje kolejne związki.
Dzięki Margaret,
kobiecie z pieprzonej Ameryki, staruszce
z podkastów, których słuchałam co noc.
Margaret nauczyła mnie jeszcze jednego.
Nie możesz się poddawać.
Byłam wtedy w głębokim dołku,
a ona mnie nauczyła, że trzeba być ufnym.
Czasem ufność jest niezbędna,
by przetrwać wszystkie te pieprzone drobiazgi,
zamknięte w 16 tysiącach słów. A to cię doprowadzi
do tego jednego człowieka, który powie:
"Zostanę z tobą do końca".
Pierwsza walizka na taśmie nigdy nie jest twoja.
Musisz przeczekać parę rundek, chyba że lecisz w biznes klasie.
Jestem jej winna podziękowania.
Fajnie, bo rok później
jestem zaręczona i bardzo się cieszę.
Skąd, nie jestem.
Ja...
Co?
No halo?
Czy wy w ogóle słuchacie...
co ja wam tutaj...
opowiadam?
Nie jestem zaręczona!
Miałabym wam o tym mówić?
Nie znam was.
Podstępna jestem, daliście się nabrać.
Powiem wam, co się zdarzyło.
Nie zaręczyłam się. Opowiem wam.
Byłam bardzo smutna.
I nie wiedziałam, dlaczego.
Nie znałam odpowiedzi,
bo to nie był jakiś specjalnie ważny związek.
Ale tak bywa z rozstaniami.
Nie wiesz, które zmiecie cię z nóg. Jak po zepsutej ostrydze.
Rzuci cię na glebę.
I tak było ze mną. Byłam zdesperowana.
I postanowiłam, że to zrobię.
Zamówię sobie Margaret
na indywidualną sesję na Zoomie.
Sześćset dolarów - amerykańskich.
Słuszna reakcja.
Sorry, stać mnie.
Jestem wybuchową mieszanką finansowej stabilizacji
i psychicznego rozchwiania.
Łatwo mnie zrobić w konia.
Jak Shelley Winters w każdym filmie.
Wyrafinowany żart.
Weszłam na stronę,
żeby wypełnić formularz kontaktowy
i się zgłosić. A formularza nie było.
Znalazłam YouTubową miniaturkę z malutkim podpisem:
"Ze smutkiem ogłaszamy".
Tak... Margaret zmarła.
Niezwykła reakcja u kogoś, kto pięć minut temu nie wiedział, że istniała.
Bez urazy.
Ale dobra.
To prawda. Ale...
Mało, że umarła.
Okazuje się, że była martwa
przez cały ten czas,
kiedy słuchałam jej podkastów
i czytałam podręcznik.
Potraktowali was kiedyś jak Bruce'a Willisa w Szóstym zmyśle?
Niefajne uczucie.
To chore, nie sądzicie?
Całymi miesiącami słuchałam rad kobiety,
której już nie było!
To przerażające!
Naprawdę.
Pomyśleć, że na zawsze utkniemy gdzieś w jakiejś formie.
Margaret tkwi na falach eteru
i będzie tam po wieczność, nikt jej nie usunie.
Przerażające.
Co będzie ze mną?
Jaką spuściznę pozostawię kolejnemu pokoleniu?
Tę notkę? Tę popieprzoną notkę?
Niepodręczną?!
Niemożliwe.
I to jest właśnie najdziwniejsze w tym moim show.
Bo to tak jak z Margaret.
Margaret już nie istnieje,
zupełnie jak ktoś, kto napisał tę notkę.
Ledwie poznaję kobietę, która się kryje za tymi słowami.
A przecież kiedy znów pęknie mi serce,
znowu ją spotkam.
Tak to działa. Ludzie się nie zmieniają.
Pozostają sobą po wieczność.
Będę popełniać te same błędy, po wielokroć,
zapętlone bez końca.
Jedyne, co mogę zrobić,
to zebrać te skrawki mądrości,
przekazać je kolejnej wersji mnie
i mieć nadzieję, modlić się, że pójdzie jej lepiej.
I tyle.
Przypominam,
że was ostrzegałam.
Nie umiem w zakończenia.
Napisy: TransPerfect Media