Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SALVE MARIA
Co?
No już.
- Nakarmiłaś go? - Tak, ale nie chciał.
Cholera, Nico!
Co?
Przecież zimno! Dlaczego nie zmykasz?
Popsuło się, skarbie.
Cały dom się sypie.
Już dobrze.
Marío, teraz tego nie naprawisz.
Mary, kochanie.
ROZDZIAŁ 1
BO WCIĄŻ NIE WYTYCZONO GRANICY MIĘDZY PRZYTOMNYM A MROCZNYM UMYSŁEM
Pamiętajcie, żeby z nimi rozmawiać. Jasne?
To, czego nie nazwiecie, nie istnieje.
Czasem czujemy wiele rzeczy, których nie rozumiemy.
Albo zwyczajnie nie umiemy ich nazwać.
Wtedy wolimy siedzieć cicho.
A jeśli braknie nam pewności siebie, bo czasem tak się dzieje,
i boimy się odezwać, coś powiedzieć, coś nazwać,
poszukajmy kogoś, kto nas wysłucha.
Pytania? Śmiało.
Przepraszam.
Przepraszam!
- Mam jedno. - Słucham.
Właśnie zwymiotował.
Ciągle mu się to zdarza. Niemal po każdym karmieniu.
Dzień dobry.
Nico.
Przepraszam, wiem, że jesteś w pracy.
Mały znowu zwrócił.
Pediatra powiedziała to samo, co ty - że to normalne.
A ja sądzę, że te ciągłe wymioty wcale takie nie są!
Boję się, że Eric odrzuca moje mleko.
Martwię się. Tak się dzieje niemal po każdym karmieniu.
O której dziś wracasz?
Nico, Nico.
Wiem, że jesteś w pracy, ale...
wrona wpadła do mieszkania.
Naprawdę.
Nie wiem, czy poleciała.
Eric śpi. A jeśli ten ptak nie odfrunął?
Napraw w końcu to przeklęte okno!
Szukałam, ale nie widzę. Na pewno w środku?
Cholera.
Kochanie... chodzi o ten projekt. Może się przeciągnąć,
ale przed końcem roku pójdę na ojcowski.
Nie mogą zatrudnić stażysty albo coś?
Stażysty? No coś ty!
Stażysta...
Mów do niego.
- Nie. - O czymkolwiek.
- Nie lubi tego bujaczka. - To mu powiedz:
"Wiem, że to lipa, ale pomoże na refluks".
- Potrzymaj go. - Eric!
Jestem zmęczona.
- Hop do bujaczka. - Nie lubi go!
Nieprawda.
Tatuś włoży.
To ile mówiłeś? Siedem miesięcy?
Sprawdziłaś to ogłoszenie wynajmu, które podesłałem?
Wyjmij go.
Fajne, co?
Trochę nie na naszą kieszeń, ale wiesz...
Wyciągnąłeś go? Co robisz?
Wyjmij go!
No chodź.
- Ścisz trochę. - Jasne.
Już dobrze.
Czynności trwały dwie godziny? i już dobiegły końca.?
Francuzka Alice Espanet,? domniemana dzieciobójczyni,?
opuściła areszt? w policyjnej eskorcie?
i wraz z obrońcą? została przewieziona do sądu?
na kolejne przesłuchanie.?
Ojcu na razie nie postawiono?
żadnych zarzutów.?
Duszno. Wyłączę to.
Być może jego zeznania? rzucą więcej światła?
na to podwójne zabójstwo.?
Francuzka Alice Espanet? mieszka w Hiszpanii od dziesięciu lat,?
z czego ostatnie pięć -? w Barcelonie.?
Zdaniem sąsiadów kobieta? była samotna i wycofana,?
- choć miła i uprzejma.? - Wariatka.
Omlet!
Dziś bliźniaki kończyłyby? dziesięć miesięcy,?
gdyby matka? nie utopiła ich w wanience.?
Ta okropna tragedia?
wstrząsnęła? spokojną gminą Matadepera.?
ROZDZIAŁ 2
MIŁOŚCI, SKĄD SIĘ WZIĘŁAŚ?
EMBRIONIE, PAMIĘTAJ NAWET WE ŚNIE SWÓJ WEWNĘTRZNY KONFLIKT.
Nic mu nie jest. Zdrów jak ryba.
Tylko refluks.
Ale u maluchów to normalne.
Pani mleko też jest w porządku.
Nie ma sposobu, żeby pozbyć się refluksa?
Czytałam, że czasem trzeba zamknąć odźwiernik.
Tylko w razie przerostowego zwężenia.
Na szczęście pani synek nic takiego nie ma.
Nic mu nie dolega. Okaz zdrowia.
Może pani go ubrać.
Szlag!
Cześć!
Znamy się z klubu dla mam. Ana.
- Cześć! - Hej.
A to Gabi.
María Agirre, prawda?
Tak.
Jestem twoją wielką fanką.
- "Inwentarz"? to perełka. - Dziękuję.
Uwielbiam twój styl. Podziwiam za opowiadania i w ogóle.
Dzięki.
Ale spotkanie.
Jak powiem Franowi...
- Muszę już. - Jasne.
Czego szukasz?
Okno mi się nie zamyka,
a muszę je naprawić.
Ja przyszłam po zaślepki do kontaktów,
żeby dzieci nie wkładały palców, bo by je kopnęło.
Lepiej o tym pamiętać, bo nigdy nie wiadomo.
Od przyjścia na świat Gabi wszędzie widzę zagrożenie.
Wyobrażam sobie, jak połyka gwóźdź.
Boże, tylko nie to!
Od jakiegoś czasu chodzi mi to po głowie.
A jeszcze ostatnio się dowiedziałam, że znajomej mojej koleżanki
zupełnie odbiło
i utopiła własne dzieci.
Zabiła je.
- Dzień dobry. - Cześć.
Na pewno gdzieś tu o tym piszą.
Dziwne, co?
Widzimy się na zajęciach. Na ostatnich cię nie było.
Chyba już nie wrócę. Nie potrzebuję.
Eric zdrów. Jest dobrze.
Fajnie!
Naprawdę. Bo ja czasem mam ochotę ze sobą skończyć.
María! Dziewczyno, co z tobą??
Tylko ciebie ostatnio brakowało.?
Dlaczego nie odpowiadasz z na SMS-y?? Odezwij się.?
Kiedy zobaczymy Erica?? Mogłabyś choć przysłać zdjęcie.?
Buziaki!?
POTWÓR Z MATADEPERY
FRANCUZKA UTOPIŁA 10-MIESIĘCZNE BLIŹNIĘTA
DZIECIOBÓJCZYNI CHCIAŁA ODEBRAĆ SOBIE ŻYCIE
PO TYM, JAK ZABIŁA SWOJE DZIECI
WZOROWY MĄŻ? BRONI ŻONĘ DZIECIOBÓJCZYNIĘ
DRUGIE PRZESŁUCHANIE ALICE ESPANET
NIE WIADOMO, CO PCHNĘŁO MATKĘ DO OKRUTNEJ ZBRODNI
"SĄDZIŁAM, ŻE ŚPIĄ", ZEZNAŁA OPIEKUNKA.
"NIE LUBIŁA SAMOTNOŚCI"
"ZDAWAŁA SIĘ NORMALNĄ MATKĄ"
DZIECIOBÓJCZYNI OWINĘŁA DZIECI RĘCZNIKIEM PO TYM, JAK UTOPIŁA JE...
W WANIENCE.
Nico. Przepraszam.
Dasz radę wrócić?
Teraz, proszę.
Najpierw gorąca,
a gdy już poleci, puszczasz trochę zimnej.
Wezwijmy hydraulika, niech sprawdzi tę baterię.
Nie mogę urywać się z roboty, żeby kąpać Erica.
To weź urlop.
Już dobrze. Gdzie ręcznik?
Za tobą.
Gotowe. Czyściuteńki. Przystojniaczek.
Pieluszki?
- Tu są. - Ale bałagan.
A ty od kiedy taki pedant?
- Tutaj. - Nie trzeba.
Wezmę stąd.
Proszę! Coś takiego!
Widzisz, jak mamusia ogarnęła temat?
Brawo. Jestem pod wrażeniem.
Przynajmniej się nie otwiera.
Właśnie. Teraz to nawet trzeba skręcić ogrzewanie,
zanim zeżrą nas rachunki.
Chodź, kolego.
Mój maluszek.
Nico, gdybyś teraz wziął urlop, pobylibyśmy razem.
To dla niego ważne.
Pójdę, kiedy będę mógł. Teraz nie, bo kto mnie zastąpi?
To praca zbiorowa.
Jeśli położymy projekt, wszyscy stracą.
Także my - ty i ja.
Już nie mówiąc o tym,
że nie moglibyśmy się wynieść z tej klitki.
Nie chcę się stąd ruszać! Cholera, nie rozumiesz?!
Skarbie...
Co się dzieje?
Powiedz.
Oprócz refluksu jest coś jeszcze?
Co?
Martwię się tym.
Poczekaj.
Co? Tatuś pomoże.
Rozmawiamy z mamą.
- Jestem sama i... - Poczekaj. Słucham.
Czasem...
- Eric. - Nieważne.
Powiedz.
Proszę, nie obrażaj się. O co chodzi?
A koleżanki?
- Co koleżanki? - Dlaczego się nie umówisz?
Rozerwij się, idź potańczyć. Kochasz taniec.
Tak samo jak długie spacery.
Pamiętasz, jak spacerowałaś godzinami, kiedy pisałaś powieść?
Prawda, maluszku?
Dobra.
Dziękuję.
ZAKAZ WSTĘPU
Córka uciekała z domu trzykrotnie?
między czternastym? a osiemnastym rokiem życia.?
Po osiągnięciu pełnoletności? po prostu już nie wróciła.?
Od tamtego czasu? rzadko się widywałyśmy.?
Nie poznałam wnuków, więc nie potrafię? zdobyć się na współczucie.?
Ale tak, czuję wstręt do tego,? co zrobiła.?
Tak jak każdy.?
Naturalnie.? Proszę opowiedzieć, jakim dzieckiem była Alice?
Nie chciała z nami mieszkać.? Była wobec mnie agresywna.?
To znaczy...? tak jak każda nastolatka.?
Ale nie mogę się obwiniać.? Jako matka robiłam, co mogłam.?
Nie żal mi wnuków,? bo ich nie znałam.?
Jej za to współczuję.?
Alice.?
A pani zdaniem? dlaczego zrobiła coś tak okropnego??
- Że je utopiła?? - Dlaczego Alice utopiła swoje dzieci??
Co ją do tego pchnęło?? Przecież coś musiało.?
Ja...?
nie wiem.
Po prostu nie.
Wiem, że córka bardzo chciała urodzić te dzieci.
Jej dzieci.
Musiała poddać się...
in vitro
w klinice leczenia bezpłodności Life.
Zapamiętałam nazwę, bo wiem,? że "life" to po angielsku "życie".?
Dla mnie to dziwne,? bo gdy ja byłam młoda,?
wiedziałam,? że chcę mieć kiedyś dzieci.?
María...?
Wychowała ją pani.?
- María...? - Jasne. Była moją córką.?
María.
Co cię tak wciągnęło?
Nic takiego.
Co?
Nic.
Marío...
może to nic wielkiego, ale czytałem,
że jeśli nie mówi się do niemowlaka,
to uczy się mówić trzy razy wolniej od innych.
Brak interakcji opóźnia jego rozwój.
Zwłaszcza jeśli to mama się z nim nie komunikuje.
Były takie przypadki.
Serio.
Mów do niego.
Opowiadaj.
O czymkolwiek. To bez znaczenia.
- Dziwnie się z tym czujesz? - Nie.
Tak?
Powiedz mu...
"Kocham cię, synku".
No.
Spróbuj.
Zobacz, jak się uspokoił.
Idę się położyć, dobrze?
Jasne.
Dobranoc.
Przepraszam.
Obiecuję, że od teraz bardziej się postaram.
ROZDZIAŁ TRZECI
MÓWI SIĘ, ŻE KOBIETY NOSZĄ CHOROBY W SWOICH ŁONACH,
I TO PRAWDA, ŻE UKRYWAJĄ W NICH WROGI ELEMENT.
TO GATUNEK, KTÓRY JE PODGRYZA"
Gotowe na sesję tańca?
Tak?
- Przepraszam. - Tak?
- Wiesz, dlaczego nie ma Any? - Której Any?
Nieważne.
Chodzi o to, żeby dać się porwać rytmom perkusji,
które przypominają bicie serca.
Dzieci doskonale znają rytmy waszych serc.
Nasłuchały się. Tańczmy, ruszajmy się.
Możecie zamknąć oczy,
chodzić po sali, robić, co chcecie.
Byle poczułyście się wolne. A teraz z muzyką.
Wsłuchujemy się.
Oddychajcie.
Właśnie! Bardzo dobrze.
Nie wstydźcie się.
Niech muzyka do was dotrze. Wczujcie się.
Perkusja dobrze nam robi.
Budzi w nas poczucie wspólnoty, buduje plemienne skojarzenia.
Zamknijcie oczy. Czujcie się swobodnie.
Śmiało, pełen luz.
Utrwalacie więź z dzieckiem.
Oddychajcie, to bardzo ważne.
Czujecie tę więź? Coś pięknego.
To dla was wyjątkowa chwila.
Ruszajcie ciałem. Nie wstydźcie się.
W domu też tak możecie.
Pomoże wam to lepiej się poznać.
Bo gdy nie czujecie tej więzi...
Przepraszam, potrzyma go pani przez chwilę?
Dzięki.
Halo?
Tak, to ja.
Dobrze, dziękuję.
Za jaką powieść?
Za moją!
Dziękuję!
Tak, bardzo się cieszę.
To państwo do mnie wydzwaniali. Rozumiem.
Ostatnio rzadko sprawdzam telefon.
Oczywiście.
Dobrze, czekam na email.
Dziękuję. Do widzenia.
Mamo?
Wiem, że jesteś zajęta, ale...
dostałam nagrodę.
Tak. Jasne, że się cieszę!
Pojedziesz tam ze mną?
Fajnie.
Nie, tylko to. Nic więcej.
Tak.
Eric w porządku. Dobrze.
Później się odezwę. Eric zdrów. Pa!
Nagrodę Rayuela za rok 2024 jury przyznało
Marii Agirre za powieść "Inwentarz".?
ZABIEGANA ALICE NA CHWILĘ SPUSZCZA ANGELĘ Z OCZU.
DZIECKO STACZA SIĘ Z ŁÓŻKA I UDERZA GŁÓWKĄ O POSADZKĘ.
CZASZKA ANGELI...
ROZPOŁAWIA SIĘ JAK ARBUZ
OD MOCNEGO CIOSU OSTRYM NOŻEM
TO JEJ WINA.
TAMTEGO WIECZORU ALICE MIAŁA SEN, ŻE JEJ BLIZNA PO CESARCE SIĘ OTWORZYŁA.
Szlag!
Co tam?
María? Cześć!?
Tu Ana z klubu dla mam.? Wpuścisz mnie??
Muszę siku.?
Biblioteczka jak ze snów. Niech tylko Fran usłyszy...
A i gratuluję nagrody.
- Dzięki. - W pełni zasłużona.
- Tam jest toaleta. - Dziękuję.
Piszesz?
No tak...
Widać, że nic łatwego.
Brakuje ci tego?
Prawdę powiedziawszy, tak.
- Odstawiasz synka? - Tak.
Trzeba uważać. Wszystko się może zdarzyć.
- Wiesz, co to zapalenie sutka? - Tak.
Słyszałaś o pustyni Atakama?
Jasne.
Moja prababka Isabel Francisca podczas wyprawy przez Atakamę
straciła cycek z powodu zapalenia.
Albo skalpel, albo śmierć od ropiejącego sutka.
A dwa lata później się powiesiła.
- Muszę... - Jasne.
Już!
Mam pomysł. Chodźmy się przewietrzyć.
Tak tu duszno, że pot leje mi się po tyłku.
Uwielbiam, kiedy Gabi mi ssie!
Zwłaszcza gdy piersi miało nie eksplodują.
Wtedy nawet łaskocze.
- A ciebie? - Mnie nie.
Eric nie lubi mojego mleka.
Więc nici z łaskotanka.
Znałaś ją?
Kogo?
Znajomą twojej koleżanki.
Tę od...
A, no tak.
Opowiem ci o tym. Przepraszam!
Jeszcze dwa.
Zasłużyłyśmy na to piwo.
Uwielbiam, gdy zasypia po karmieniu.
Taka ulga.
Pokaż, skarbie
No więc tak.
Spotkałyśmy się raz... na kolacji.
Ale tak dawno, że niewiele pamiętam.
Ale...
twoja koleżanka ją znała, prawda?
Tak! I to bardzo dobrze.
Spędzały weekendy w jakimś miasteczku
w górskiej posiadłości jej dzianego faceta.
I tak...
Ponoć lubiła spacery.
Długie, samotne spacery.
Kochała góry.
Pewnie tam teraz jest.
Bo... wyszła na wolność. Wyobrażasz to sobie?
Musi mieć świetnego adwokata.
I wiesz, gdzie teraz mieszka?
W Taüll.
W Vall de Boí.
Koleżanka twierdzi, że odkąd Jade urodziły się dzieci,
to zerwała z nią kontakt.
- Alice. - Kto?
Jade.
W komórce mam ją pod "Jade".
- Więc to nie ta. - Jak to?
Mamy dwie dzieciobójczynie?
Aż dziw, że do tych zabójstw nie dochodzi częściej.
Nie zastanawiasz się, dlaczego śmietniki nie są pełne niemowlaków?
Nie.
Według mnie to cud, że tak się nie dzieje.
Słoneczko!
Co się stało?
Zwymiotowałeś?
Często tak ma? Trzeba to skonsultować.
Dziękuję.
María?
Coś się stało?
Pomóż mi.
ROZDZIAŁ 4
WCHODŹCIE, DZIECI. ŚMIAŁO. WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE.
To spokojna okolica.
I co?
Za taką cenę to jest super. Tylko 45 minut od Barcelony.
Niedaleko.
Trzy pokoje.
Nie musiałabyś pisać więcej w łazience. A to się liczy.
Podoba ci się, Eric?
A tobie, skarbie?
Rodzinny przytulas? Hura!
Wyjedźmy na kilka dni.
- Dokąd? - Nie wiem.
Gdzieś... blisko morza.
- Co ty na to? - Do Delty?
Jasne!
Pamiętasz tamto lato? Tak cudnie się bawiliśmy.
Małe domki,
niekończąca się plaża,
wycieczki na rowerach.
Jak się nazywała ta dyskoteka, do której chodziłaś tańczyć?
- ? "Posta"? - "Perła".
Perełka, właśnie.
Ale ślicznie wyglądałaś. Wszyscy się na ciebie gapili.
Byłaś królową parkietu.
Piękna.
Musisz znowu tańczyć.
Wróć do tego.
Tańcz jak w Delcie.
Kto jest najfajniejszy na plaży? No kto?
Popisz sobie, a ja się zajmę młodym.
- Mogę? - Jasne.
- Jedźmy do Delty. - Dobra.
Tak?
María!
Poczekaj na nas!
Dokąd idziesz?
Co tak odeszłaś?
Idę.
Co się dzieje?
Nie wiem.
- Może zgłodniał? - Może.
Zrobię butelkę.
Zwymiotował.
- Wszystko zwrócił. - Poczekaj.
- Jedźmy do szpitala. - María, nie.
Mary.
- Włożę buty i idziemy. - Cholera, sporo tego.
- Ubieraj się. - Po co?
- Kurtka i jedziemy. - Kochanie!
- Leje jak z cebra. - Ubieraj się.
Jeszcze nikt nie zmarł od wymiotowania.
- Widziałeś, ile tego jest? - To normalne.
Ile razy mam powtarzać, że to nie jest normalne!
Z nim jest coś nie tak! Nie widzisz, że to nienormalne?
Spójrz na niego!
- Tysiąc razy powtarzałam. - O czym ty mówisz?
Mam już dość, że nikt mnie nie słucha.
Jedźmy do szpitala.
- Co się dzieje? - Gdzie izba przyjęć?
Trzecie drzwi na lewo.
- Nie ma prądu? - Sprawdzamy, co się stało.
Tak. Damy radę.
Zmiana planów. Później wytłumaczę.
Mogę teraz.
Spoko, bez paniki. Wszystko gra.
Dobra. Odezwę się. Ty też możesz, gdybym milczał.
Cześć.
Nie jedziemy do Delty, co?
Nie.
Myślałem o tym, co się wczoraj stało
i szczerze...
odechciało mi się.
Przynajmniej na razie.
A spacery z Erikiem?
A moja powieść?
Został ci niecały miesiąc urlopu macierzyńskiego.
Chcesz, poszukamy żłobka.
Odpoczniesz i zaczniemy się pakować.
Znów chcesz zostać?
Eric nie ma swojego pokoju.
W ogóle nie ma swojego kąta. O tym nie pomyślałaś?
Przepraszam. Co tam?
Super. Bierzemy się za to?
- Bo... - Skoro musisz, idź.
Poradzisz sobie?
Jasne. To mieszkanko jest już dla nas za małe.
Kawy, zanim wyjdziesz?
- Chętnie. - Tak?
- Już robię. - Super.
- Nico! - Tak?
Rezerwacja w Delcie przepadnie?
Tak, trzeba odwołać.
Trochę szkoda, co?
Oddadzą może połowę.
No ale trudno.
A mogłabym pojechać sama?
Do Delty.
Słyszysz?
Eric jest jeszcze malutki.
Tobym go zabrała.
- Sama z nim? - Nie.
Nie sama. Z Aną.
Z którą?
Z tą, co przeczytała moją powieść.
Fajna babeczka. Pomaga mi dużo przy dziecku.
Puścisz mnie?
Tak.
Ale...
jesteś pewna?
No...
Wyjazd dobrze mi zrobi. To tylko kilka dni.
Sam to zawsze powtarzasz.
Świeże powietrze,
spacery,
wyjścia ze znajomymi,
pisanie.
No i... po powrocie lepiej się poczuję.
Damy sobie radę.
Trochę ci zazdroszczę.
- Bawcie się dobrze. - Będziemy.
Wejdzie na raz?
Tak. Dzięki.
Elegancko.
Podasz mi go?
Do widzenia, robaczki! I ślij zdjęcia!
Udanej wycieczki! Zadzwoń, gdy dojedziesz!
Pomóc jakoś?
María, prawda?
Miło mi. Jestem Fran.
Ana oszalała. Bez przerwy o tobie opowiada.
To twoja największa fanka.
Zawołam ją. Poczekaj.
Ana, skarbie, do ciebie!
Cześć!
Ana!
Ktoś do ciebie.
María!
Co ty tu robisz?
Co u ciebie, maleństwo?
Ale aniołeczek. No co tam?
Przede mną długa podróż samochodem.
Sama z Erikiem... Jakoś tego nie widzę.
- Nie wiem, czy ogarnę. - Też bym się bała.
Już to przerabiałaś.
Nie ma specjalnych wymagań
i nie powinien sprawić kłopotów.
W razie czego dzwoń - ale do mnie.
Nico ostatnio ma dużo pracy
i nie chcę, żeby się odrywał.
Jasne.
- Pa, słonko? - Cześć.
Powodzenia!
Cała rodzina na głowie i czasem mam ochotę się powiesić.
Nowa książka?
Przymierzam się, ale temat dopiero się klaruje.
O czym będzie?
Nie mów! Chyba wiem!
Taka ze mnie wiedźma jasnowidzka.
Serio.
Mały zostaje?
Jak to zrobimy?
Kiedy ci go odwieźć? Czy sama przyjedziesz?
Jeszcze dam znać. Może jutro.
Tak, mały zostaje.
Pomożecie mi. Jasne?
Tylko ostrożnie.
Trzymaj.
Tak jak ja.
Dobrze.
Teraz uważaj.
ANA KLUBIK
ALICE, NIEWOLONA BEZCZYNNOŚCIĄ PO AWARII PRĄDU,
CIĄGNĘŁA ZA SOBĄ DŁUGI CIEŃ WINY.
NIEZMYWALNA PLAMA PRZYKLEIŁA SIĘ DO JEJ STÓP
JAK WARKOCZ CZARNEGO CAŁUNU O SIEDEM ROZMIARÓW ZA DUŻEGO
I UNIEMOŻLIWIAŁA JEJ UCIECZKĘ.
Przepraszam.
Przepraszam!
Dobry wieczór. Pokój 219.
Można spytać, ilu mieszkańców ma Taüll?
Dwustu, trzystu...
- A ile domów? - Około sześćdziesięciu.
Wie pan, w którym mieszkała Alice Espanet?
Nie.
Marío, jak tam?? Późno już.?
Dotarliście??
Jak mały? Wszystko gra?? Odezwij się.?
Cześć, przepraszam, trochę nam zeszło,
ale jesteśmy. Eric śpi. Wszystko gra.
Jutro pogadamy.
Buziaki. Dobranoc.
María.?
Nic ważnego.?
Eric obudził się trochę zgrzany.?
Dostał wypieków?
i dużo się poci.?
Tak tylko mówię.?
Często się tak dzieje,? kiedy mama wyjeżdża.?
Ściskam!?
To średniowieczny bestiariusz.
Podoba się pani?
- Dziwne stworzenia. - Tak.
Wtedy ludzie nie wiedzieli, jak wyglądały,
i malowali tak, jak uważali. Mieszanka tego, co wiedzieli
z tym, co zasłyszeli plus wyobraźnia.
Istne potwory.
Mamo! Chodź.
- Musimy znaleźć osła. - Idę.
Alice!
Alice?
To była wrona.
Nie należało jej wpuszczać.
Pisz, Marío.
Alice nie cierpiała samotności.
Bo gdy była sama,
opętywały ją najmroczniejsze myśli.
Natrętny pomysł, który prześladuje ją i powraca
co jakiś czas,
tak że nie da się już pójść dalej.
OTO JESTEŚMY, TY I JA. WIDZĘ CIĘ. A TY MNIE?
ALICE, JADE DLACZEGO TAK SKOŃCZYŁAŚ?
BŁĄDZĄCA DUSZA. WIECZNE POTĘPIENIE
PŁACZĄCA KOBIETA WŁÓCZY SIĘ...
WIECZNY POTOK ŁEZ
DOLEWAJĄCYCH JESZCZE WIĘCEJ WODY DO WODY.
Mary!?
Ani jednego zdjęcia.? Coś się stało??
Odezwij się, proszę,? bo się martwię.?
Daj znać, kiedy jutro wracacie.?
To wszystko. Tęsknię. Pa.?
ŚLEDZTWO TRWA
MATKA ZATRZYMANA PO TRAGICZNEJ ŚMIERCI JEJ TROJGA DZIECI
POTWÓR Z MATADEPERY
DLA ANGELI I ALEXA. SPOCZYWAJCIE W POKOJU.
Szlag!
María, odbierz, proszę.
Dzwoniłem do hotelu. Mówią, że się nie zameldowałaś.
Nikt cię tam nie widział. Gdzie ty, do cholery, jesteś?
Powiedz, że Eric jest cały i zdrowy. Odezwij się.
Nie chcę ci zawracać głowy,? ale daj znać, gdy będziesz mogła.?
Jeśli gorączka nie spadnie,? biorę go na SOR, dobrze? Buziaki.?
Dziękuję.
ALICE, JESTEM MARÍA, NIE ZNASZ MNIE.
ALE MYŚLĘ O TOBIE OD WIELU DNI.
SZUKAM CIĘ BEZ KOŃCA I NIE MOGĘ ZNALEŹĆ.
BO CHCĘ SIĘ DOWIEDZIEĆ,
JAK PRZEKROCZYĆ GRANICĘ?
KTÓRĘDY BIEGNIE LINIA MIĘDZY PRZYTOMNOŚCIĄ A MROKAMI UMYSŁU.
ALICE, DLACZEGO JE UTOPIŁAŚ?
María. Dlaczego, do cholery,? nie odbierasz??
Gdzie jesteś??
- Wracam do Barcelony. - Ale skąd??
Mam gorączkę i chyba zapalenie brodawki.
Co? Ale gdzie byłaś??
- W Vall de Boí. - Po cholerę??
Po nic, ja...
Przyślij mi zdjęcie Erica.? Chcę go zobaczyć.?
- Prowadzę. - To zjedź.?
Tym bardziej, że masz gorączkę.? I przyślij zdjęcie.?
- Chcę go zobaczyć.? - Nie mogę.
Marío, przyślij mi jego zdjęcie. Już!?
Nie ma go tu.
Słucham??
- Eric jest z Aną, nie ze mną. - Z jaką Aną??
Tą z klubiku.
A co on u niej robi?? Co się dzieje??
- Są w szpitalu. - W szpitalu?!?
Poczekaj. Nie rozumiem.?
- Właśnie tam jadę. - Ale co się stało??
María...?
Odwołam tamto mieszkanie.
Przepadnie dużo kasy, ale...
Na dłuższą metę to oszczędność.
Rozmawiałem z opiekunką poleconą przez kolegę.
Pomoże ci zająć się Erikiem.
Dobrze?
Dopóki nie pójdę na ojcowski.
Co takiego zrobiłem?
Bo coś na pewno. Coś przeoczyłem.
Zrobiłem coś złego?
Skoczę po coś do jedzenia. Chcesz coś?
Dobra.
Nico!
Nico.
Co?
Weź się w garść. Błagam. Eric cię potrzebuje.
Jesteś cała rozpalona.
To...
przykre,
co powiem,
ale...
już tyle razy chciałam...
tyle razy...
żeby zmarł.
Szkoda, że żyje.
Żałuję, że w ogóle się urodził.
To okropne. Nico, to straszne.
EPILOG
MATKI NIE PISZĄ. O MATKACH SIĘ PISZE
Marío, co u ciebie?? Właśnie spotkałam Carlę.?
Szykuje się na piątkowy wieczór.?
W końcu potańczymy.? Chodź z nami! Ściskam.?
Będziemy na targach książki 15, 16 i 17.
Byłoby fajnie, gdybyś przygotowała
poprawioną wersję powieści.
- Da się zrobić? - Nie bardzo.
Jeszcze nie mam zakończenia.
Pomógł adwokat, którego poleciłam?
Tak, skorzystałam.
- Porywam dwie książki. - Dobra.
Uwzględnij to, na co się umawialiśmy.
- Dobrze, zaraz zrobię przelew. - Widzimy się za tydzień.
- Marío, zapraszam. - Dzień dobry.
Zaczynamy od kremu przeciwsłonecznego.
Tatuś trzy razy mi powtarzał, że tego nie lubisz.
Słyszysz? Trzy razy.
To jego plaża, co? Często tu przychodzicie.
Wolisz na piasku czy bliżej wody?
Zgłodniałeś?
No to już. Zobaczmy, co tatuś przyszykował.
Już dobrze, Ericu.
Poczekaj. No już.
Wytrzemy.
Tata się dobija, ale teraz nie możemy.
Później oddzwonimy.
Wolisz na rączki, prawda? No chodź.
Przytul się. Lubisz na rączkach.
Ale dziś piękne morze.
Prawda?
Ptaszki...
Jeszcze się popluskamy. Tak jak wcześniej.
A kto to? Tatuś. Co on tam robi?
Powiedz mu: "Cześć, tatko".
Mogłeś zabrać wózek. On już swoje waży.
- Nie tak dużo. - Widzisz, ile tego dźwigam?
- Co tam? - Spoko.
Cześć, skarbie! Jak leci?
- Cały czas chce na rękach. - Byle blisko mamy.
Jak było na plaży?
Wracamy do domu na ciepły prysznic.
Zobaczysz... Tatuś przyszykował pyszną kolację.
- Zjemy jak królowie. - Co mu ugotowałeś?
Na kolację? Ulubione danie.
Dobra.
Marío, fajnie by było...
mieć jakiś plan tych spotkań.
Nie musi być często, byle regularnie.
Zdzwonimy się, dobra?
Zrobimy to stopniowo.
No dobra...
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Łukasz Migacz