Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΟΥΝΤΟΜ ΤΑΕΠΑΝΙΚ: ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΜΙΚΟ
Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ
Ώστε έτσι είναι, λοιπόν.
Ωραίος τρόπος να ξεκινάς το σόου.
Συγχαρητήρια στον Νοτ που το σκέφτηκε.
Είναι πονηρός, το κάνει για να τον χειροκροτούν δύο φορές.
Σήμερα είναι πολύ ξεχωριστή μέρα.
Θα κάνουμε μια κουβέντα
με τον πιο διάσημο κωμικό σταντ απ της Ταϊλάνδης.
Θα προσπαθήσω να σπάσω το ρεκόρ του
λέγοντας κάτι που θα σας κάνει να χειροκροτήσετε πάνω από δύο φορές.
Τα κατάφερα.
Όπως όλοι ξέρουμε,
ο Νοτ σπανίως κάνει δημόσιες εμφανίσεις.
Ειδικά σε εκπομπές διαλόγου όπως αυτή.
Τελευταία φορά που βρέθηκε σε εκπομπή διαλόγου
ήταν πριν από 14 χρόνια.
Γι' αυτό είναι ξεχωριστή η μέρα.
Τώρα, λοιπόν,
παρακαλώ, ένα δυνατό χειροκρότημα
στον Νοτ, Ούντομ Ταεπάνικ!
Γεια σας.
Λοιπόν, ας ξεκινήσω με τον πιο δημοφιλή χαιρετισμό.
Πώς είσαι;
Για να είμαι ειλικρινής, καθόλου καλά.
Γερνάω και είναι φυσιολογικό να αρρωσταίνω εύκολα.
-Ναι. -Το πρωί, ας πούμε…
Έχω ένα σύμπτωμα τη μέρα.
Ένα σύμπτωμα τη μέρα.
Πόνο στα γόνατα, καούρες,
οσφυαλγία.
Έτσι δεν γίνεται συνήθως με εμάς τους ηλικιωμένους;
Θέλω να σε ρωτήσω για το τελευταίο σου σόου, το Ντίαου 13.
Πώς ήταν;
Ήταν δύσκολο.
Γιατί;
Επειδή δεν είχα ξαναδώσει παράσταση μπροστά σε κοινό
που να φοράει μάσκες.
Η κάθε παράσταση είχε 5.000 άτομα περίπου.
Δέκα παραστάσεις θα πει 50.000 άτομα με μάσκες.
Όσο κρατούσε η παράσταση, δεν ήξερα αν γελούσαν.
Σωστά.
Δεν υπήρχε καμιά απολύτως αντίδραση.
Δεν το είχα ξαναζήσει αυτό.
Κανείς δεν σου μαθαίνει πώς να χειριστείς αυτήν την κατάσταση.
Ήταν κάτι καινούριο για μένα.
Συνήθως, όταν δίνεις παράσταση σταντ απ,
βλέπεις τις αντιδράσεις.
-Τις βλέπεις. -Σε εμψυχώνουν.
Το σταντ απ είναι σαν το πινγκ πονγκ.
Ο ένας σερβίρει, ο άλλος αποκρούει.
Αν περνούν καλά, λέω κι άλλα αστεία.
Έχεις αλληλεπίδραση.
Το Ντίαου 13 ήταν σαν σύσκεψη στο Zoom.
Το ξέρετε το Zoom; Ακριβώς έτσι.
Υπήρχαν 5.000 άτομα.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Πώς έλυσες αυτό το πρόβλημα;
Στην αρχή δεν ήξερα τι να κάνω.
Μετά βρήκαμε μια λύση.
Βάλαμε μικρόφωνα κοντά στο κοινό
και τα συνδέσαμε με καλώδιο σε μια οθόνη δίπλα μου.
-Για να ξέρω… -Για να τους ακούς.
Να δω αν περνούσαν καλά και δεν ήθελαν να το δείξουν.
-Ο ήχος θα ήταν… -Ναι.
Αφού γελούσαν μέσα από τις μάσκες,
έβλεπα μόνο τα μάτια τους.
Σωστά.
Δεν ξέρω αν αναρωτιέστε κι εσείς.
Όταν πηγαίνουμε στα σόου του,
πάντα μας λέει ιστορίες για ανθρώπους που ξέρει.
Είναι αληθινές;
Οι ιστορίες είναι αληθινές. Αλλά θα πω ένα πράγμα.
Δίνω παραστάσεις σαν σεφ.
Παρουσιάζω τις ιστορίες μου όπως διακοσμεί ο σεφ τα πιάτα.
Αν δεν είναι αληθινές, δεν μπορώ να τις μάθω απέξω.
-Μάλιστα. -Δεν θα τις θυμάμαι.
Όταν λέω μια ιστορία, πρέπει να μπορώ να τη δω μπροστά μου.
-Αλλιώς δεν θα βγει καλή. -Ναι.
Ξέρεις για το πνεύμα στο σπίτι μου;
Δεν είναι κάτι φανταστικό.
Αλήθεια συνέβη. Είναι ακόμα εκεί.
-Αλήθεια; -Ναι, είναι ακόμα εκεί.
Ξέρει ότι μιλάς γι' αυτό;
Σωστά…
Μη σε δω στον ύπνο μου!
Μάλιστα.
Έτσι είναι συνήθως όταν γυρίζεις σπίτι;
Ναι. Πάντα θεοσκότεινα.
Μόνο σκοτάδι υπάρχει.
Κανονικά, ανάβω το φως.
-Το φως ανάβει έτσι. -Μάλιστα.
Από δω πάω στο δωμάτιό μου.
-Εδώ είναι το δωμάτιό μου. -Σκοτεινό.
-Ναι. -Μάλιστα.
-Κι εδώ σκοτάδι. Έλα μέσα. -Εντάξει.
-Αυτή είναι η βραδινή ρουτίνα μου. -Μάλιστα.
Αυτό είναι το κρεβάτι σου.
Κοιμάμαι από αυτήν την πλευρά.
-Μάλιστα. -Κοιμάμαι εδώ.
Μάλιστα.
-Ξαπλώνω. -Με τηλεόραση.
Ναι. Συνήθως βλέπω τηλεόραση και ξαπλώνω εδώ.
Είπες ότι σε κοίταζε από ψηλά.
-Εδώ πέρα. Η Ουμ-ιμ… -Ναι.
Βλέπει πνεύματα. Είπε πως εδώ είναι η θέση του.
Σε κοιτούσε την ώρα που κοιμόσουν.
Ήμουν ξαπλωμένος εδώ.
Καμιά φορά στέκεται εκεί.
Πάντα τριγυρίζει κοντά στο κρεβάτι μου.
Αυτήν την πληροφορία μου έδωσε εκείνη.
Στη θέση μου, θα κοιμόσουν ακόμα σ' αυτό το δωμάτιο;
-Αυτό εδώ με βοηθάει να μην τρελαθώ. -Τι είναι;
Είναι ένα φυλαχτό από σαμάνο στο Τσιάνγκ Μάι.
-Σε προστατεύει; -Ναι.
Με προστατεύει. Για μένα το έφτιαξε.
Για να το κρατάω μακριά.
-Δεν ξέρω αν… -Ναι.
Αν κρατάει το πνεύμα μακριά από δω
ή το κρατάει εδώ.
-Αλλά αυτό δεν φεύγει. -Ναι.
Κι όποτε πάω για ύπνο…
-Φοβάμαι. -Ναι.
Δεν είναι εύκολο να βγάλω άνετα τη νύχτα.
Αλλά σιγά σιγά το συνηθίζω.
Υπήρξε κάποιο παράξενο συμβάν που σου έδειξε ότι υπάρχει ένα πνεύμα;
-Κάποιος ήχος; -Ναι, ένας ήχος.
Τον ακούω την ώρα που με παίρνει ο ύπνος.
Έτσι πιστεύω εγώ, τουλάχιστον.
Όταν με παίρνει ο ύπνος,
ή το ξημέρωμα, λίγο πριν ξυπνήσω, συμβαίνει το εξής.
Αυτό.
Πάει προς τα κει.
Πίσω από τον τοίχο υπάρχει μόνο αέρας.
-Τίποτα άλλο. -Αυτά είναι τούβλα.
Και καμιά φορά ο ήχος φτάνει μέχρι εδώ.
Έτσι.
Στο κλιματιστικό δεν χωράνε να μπουν ζώα.
Ήταν λες και έπαιζε μια γάτα με ένα ποντίκι.
Αλλά δεν έχει χώρο πάνω από το ταβάνι.
Τσιμέντο είναι, δεν χωράει.
Ούτε τρύπα έχει.
Πρέπει να περάσεις μια νύχτα εδώ.
-Μόνο μία νύχτα. -Δοκίμασε.
-Ναι, έλα. -Εντάξει, θα δοκιμάσω.
Θα…
-Ενήλικας είσαι. -Σωστά.
Ναι. Εκεί κοιμάμαι εγώ.
-Ξάπλωσε. -Έτσι κοιμάσαι;
-Ναι. -Κοιμήσου εδώ.
Ναι.
Να σβήσουμε το φως;
Ναι, να το σβήσουμε.
Ώρα για ύπνο.
Έτσι κάνω κανονικά.
Νιώθω…
Δεν έχω νιώσει ποτέ μοναξιά
όταν με σκεπάζουν.
Εντάξει.
Σαν πεθαμένος είναι.
-Αφού ζει. -Σβήσε το φως.
Πρέπει να το σβήσουμε.
Εγώ κοιμάμαι στο σκοτάδι.
Προσπάθησε να το φανταστείς.
-Εντάξει. -Η Ουμ-ιμ είπε ότι στεκόταν εδώ.
Δεν το είδα, αλλά το φαντάστηκα.
Η φαντασία μου οργιάζει.
Δεν κοιμάμαι εύκολα τα βράδια.
-Ποιος να το 'λεγε… -Μ' αρέσει να ξαπλώνω δεξιά.
Ναι. Σκέφτηκα ότι αν γυρίσω δεξιά,
θα δω κάτι.
-Τα πόδια του. -Όχι.
Σκέφτηκα να γυρίσω αριστερά.
-Θα σε κόψει κρύος ιδρώτας. -Ναι.
Επειδή δεν θα βλέπεις τι έχει πίσω σου.
Τρομάζω κι όταν μένει χώρος δίπλα.
Ένιωσα ότι κάποιος έσπρωχνε το κρεβάτι.
Πολλές σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου.
Λοιπόν…
Εντάξει.
Τα λέμε, Πα Τεντ. Καληνύχτα.
Σκέφτομαι ότι οι ιστορίες σου είναι όλες αστείες.
Αλλά όταν συνέβη αυτό, δεν ήταν καθόλου αστείο.
Όχι, καθόλου αστείο δεν ήταν. Καθόλου.
Κάποια μου πρότεινε…
να δούμε καρχαρίες.
Σε ποιο σόου το είπα αυτό;
Θυμάστε σε ποιο σόου ήταν;
-Στο 11. -Κάποιος είπε στο Ντίαου 11.
Θύμωσα τόσο μ' εκείνη τη μάνα και την κόρη.
Και δεν θυμώνω εύκολα.
Αλλά αυτές οι δύο…
Έτσι και τις ξαναδώ, θα τους βγάλω τα μάτια με πιρούνι.
Η ζωή μου ήταν μια χαρά.
Τι ήθελαν και μου μίλησαν;
Με πλησίασαν και η μάνα μού είπε ότι η κόρη της είναι θαυμάστριά μου.
Με ικέτεψαν να πάμε μαζί να δούμε καρχαρίες.
Αργότερα έμαθα ότι ήθελαν άτομο να συμπληρώσουν το γκρουπ.
Θα ερχόταν ο φίλος της, αλλά τα χάλασαν.
-Μάλιστα. -Γι' αυτό ήρθαν σ' εμένα.
Και πήγα μαζί τους.
Είπαν ότι δεν κάνει κρύο. Μισώ το κρύο.
Είπαν ότι ένα μπουφάν είναι αρκετό.
Αρκετό, μη χ…
Έπαθα και ναυτία. Θύμωσα πολύ.
Στην επιστροφή, δεν τους μίλησα καθόλου.
Αλλά το διηγήθηκες ως αστείο.
Για να ξεπεράσεις τις κακές αναμνήσεις πρέπει να τις μετατρέψεις σε αστεία.
Έπρεπε να το ξεπεράσω.
Την επόμενη φορά που θα τις δω, θα γελάσω.
Αν δεν το κάνεις αυτό…
Θα υποφέρω πολύ.
-Είναι θεραπευτικό. -Ναι.
Είμαι περίεργος και για κάτι άλλο.
Απ' ό,τι ακούω στις παραστάσεις σου,
οι άνθρωποι που σε περιβάλλουν
είναι όλοι περίεργοι.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Γιατί προσελκύεις τόσο περίεργο κόσμο;
Για να είμαι ειλικρινής, ρώτησα έναν μοναχό σχετικά.
Τον ρώτησα
γιατί είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή μου.
Μήπως έκανα κάτι κακό σε περασμένη ζωή, να το διορθώσω.
Ξέρετε τι μου είπε;
"Ουντόμ,
κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι".
Κατάλαβα λοιπόν ότι έφταιγα εγώ.
Μια φορά…
Ήταν…
Έγινε την περασμένη βδομάδα.
Ήταν μια γυναίκα, 29 ετών.
Όμορφη γυναίκα.
Πήρε το λεωφορείο…
από το Τρατ ίσως, κάτι τέτοιο.
Ήρθε σπίτι μου όταν ήταν η μητέρα μου εκεί.
Είπε ότι ήταν μεγάλη θαυμάστρια
και ήθελε να της υπογράψω ένα βιβλίο.
Αλλά στην πραγματικότητα ήθελε να της δανείσω 250.000 μπατ.
Θαυμάστρια.
Σωστά.
-Και… -Όταν υπέγραψες, εκείνη…
Όχι, δεν ήμουν σπίτι.
Ήρθε να με βρει, αλλά δεν ήμουν σπίτι.
Βρήκε τη μαμά μου.
Έγραψε κι ένα γράμμα
και το έβαλε στο βιβλίο.
Μάλιστα.
Ήθελε να δανειστεί 250.000 μπατ.
Για ν' αρχίσει μια νέα ζωή.
Έγραψε για τα βάσανά της.
Για την εξόφληση,
είπε ότι θα μου τα ξεπληρώσει σίγουρα
αν κερδίσει το λαχείο.
Θα μου έδινε 2,5 εκατομμύρια μπατ.
Αλλά αν δεν κέρδιζε το λαχείο δεν θα μπορούσε να με ξοφλήσει.
Υποσχέθηκε, λοιπόν, να με πληρώσει κάνοντας προσφορές στη μνήμη μου.
Αυτό έγραψε. Ήταν πολύ συγκινητικό.
"Όταν πεθάνεις, μείνε ήσυχος.
Πάντα θα κάνω προσφορές στη μνήμη σου".
Ποιος τη χάρη σου στην επόμενη ζωή.
Θα με πλήρωνε με προσφορές.
Το πιστεύετε;
Απίστευτο. Όλοι μου ζητούν λεφτά.
Συμβαίνει πολύ τον τελευταίο καιρό.
Μαζεύονται σαν τις μύγες.
Τέλος πάντων…
Κάποιος…
μου έστειλε μήνυμα.
Ήθελε να αγοράσει ένα σπιτάκι. Δεν είχε λεφτά για διαμέρισμα.
Είδε το σπίτι που ήθελε.
Ήθελε να ζήσει εκεί με τη μητέρα και τα αδέρφια του.
Ήταν το μικρότερο σπίτι στην περιοχή. Εννιά εκατομμύρια μπατ.
Του απάντησα. Ρώτησα πόσα λεφτά τού έλειπαν.
Ναι.
Εννιά εκατομμύρια, λέει.
Όλο το ποσό, δηλαδή.
Του μίλησα κι εγώ στα ίσα.
Τον ρώτησα πώς θα με ξεπληρώσει.
Είπε ότι ήταν δάσκαλος.
Έπαιρνε 20-30 χιλιάδες τον μήνα. Θα μου έδινε 10.000 τον μήνα.
-Συνολικά ήταν εννιά εκατομμύρια; -10.000 μπατ τον μήνα.
Είπα στον λογιστή μου να τα υπολογίσει.
Θα του έπαιρνε
εβδομήντα πέντε χρόνια.
Είμαι πάνω από 50 τώρα.
Θα έχω πίσω όλα μου τα λεφτά όταν θα φτάσω τα 125.
Θα είμαι κατάκοιτος.
Με 10.000 τον μήνα.
Σωστά. Και τα εγγόνια μου θα λένε
"Παππού, σου έβαλε τη δόση.
Αν μας ακούς, ανοιγόκλεισε τα μάτια".
Δεν κάνω πλάκα. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.
Ήταν κάποιος που ξόφλησε με…
Σαν να εξοφλούσε δάνειο.
-Δανείστηκε 400.000. -Άλλος πάλι;
-Ναι. Είναι πολλοί. -Έχω χάσει τον λογαριασμό.
Δανείστηκε 400.000 μπατ.
Πολλά χρόνια αργότερα, μπήκε μια μέρα σπίτι μου.
Μάλιστα.
Ενθουσιάστηκα που τον είδα.
Τον ρώτησα πώς είναι
και είπε "Ήρθα να ξοφλήσω το χρέος μου".
Ξετύλιξε ένα πακέτο που κρατούσε.
Είχε φτιάξει έναν πίνακα.
-Πίνακας, όχι λεφτά. -Μάλιστα.
"Ούντομ, κανονικά τον πουλάω 500.000".
Δεν ήταν καν έργο διάσημου καλλιτέχνη
όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Ρέμπραντ, η Γιαγιόι Κουσάμα.
Δεν συγκρινόταν με αυτούς.
Ο πίνακας ήταν απ' αυτούς που φτιάχνουν απλοί άνθρωποι.
"500.000". Ποιος θα τον αγόραζε;
Εντάξει, δεν με νοιάζει πόσο τον πουλούσε.
Μου τον χάρισε.
Είχα μείνει άναυδος. Είχα πάθει σοκ.
Μετά έφυγε. Ήθελα να ρωτήσω
"Μήπως θες και ρέστα;"
Δεν του ξαναμίλησα.
Δηλαδή…
Φαντάσου να πηγαίνεις στο εστιατόριο,
να ζωγραφίζεις κάτι και να λες "Ένα ρύζι, παρακαλώ".
Δεν πάμε καλά.
Για ποιος περνιέσαι;
Νόμιζε ότι είχε ξοφλήσει το χρέος.
Λες να τον κρέμασα αυτόν τον πίνακα;
Αν τον κρεμούσα, θα ήταν σαν να έτρωγα χαστούκι.
Θα έδειχνε πόσο ηλίθιος ήμουν.
Τώρα μου έρχεται να σου δανειστώ εγώ.
Είμαι συμπονετικός.
Αν μου πεις ότι με θαυμάζεις,
θα σου δώσω ό,τι μου ζητήσεις.
Ειδικά αν κλάψεις
κι έχεις μεγάλα βυζιά.
"Πάρ' τα όλα".
Δεν θα το σκεφτώ δεύτερη φορά.
Σοβαρά.
Η ιστορία που μας είπες είναι αστεία.
Σαν αυτές που λες στα σόου σου.
Αλλά αυτήν δεν τη λες.
Έχεις κριτήρια επιλογής;
Ότι αυτή είναι για τους φίλους σου κι αυτή για το σόου.
Ναι, έχω.
Στα σόου δεν λέω ιστορίες που θα με βάλουν σε μπελάδες.
Ναι.
Ή ιστορίες που δεν ταιριάζουν με το εκάστοτε κοινό.
Είμαι…
Είμαι κωμικός σε μια χώρα όπου στα σόου μπαίνουν και παιδιά.
Δεν είναι όπως σε άλλες χώρες.
Κάποιες ιστορίες δεν είναι για παιδιά.
Έχεις βρει ποτέ τον μπελά σου;
Κορόιδεψα τον Λουνγκ Του, τον πρώην πρωθυπουργό μας.
Το έκανα όταν πρωτοέγινε πρωθυπουργός.
Μετά με κάλεσε ένας στρατιώτης.
Αληθινός στρατιώτης.
Το ξέρω επειδή μου έδειξε τον βαθμό του.
Και θυμάμαι τη φωνή του.
Αν πω το όνομά του, θα καταλάβεις.
Αλλά δεν θέλω να βρω τον μπελά μου που το θυμάμαι.
Ας πούμε απλώς ότι με κάλεσε.
Δεν με απείλησε.
Απλώς με προειδοποίησε.
-Ναι. -Και ήταν πολύ ευγενικός.
Κάλεσε πρώτα τη βοηθό μου
και της είπε να μου πει ότι μου τηλεφώνησε.
Όταν είδα το σημείωμα, είπα "Γαμώτο".
Τον παίρνω κι εγώ αμέσως.
Λέει "Νοτ, είμαι…
Είμαι ο…
Ήθελα απλώς να σου πω
ότι είδαμε το κλιπ.
Είδαμε τι έκανες.
Ο πρωθυπουργός είναι εντάξει.
Ναι, το είδε.
Απλώς θέλω να σου πω κάτι,
μήπως και ξέχασες
ότι για κάποιος νέους είσαι πρότυπο.
Ίσως δεν το καταλαβαίνεις.
Πρέπει να προσέχεις τι λες δημοσίως.
Προληπτικά το λέω.
Για να μην παρεξηγήσουν οι νέοι μας και πουν…
ότι έχουμε ξεροκέφαλο πρωθυπουργό".
Τι να παρεξηγήσουν;
Όλοι το ξέραμε.
"Θέλω να προσέχεις περισσότερο
όταν μιλάς δημοσίως.
Να διασταυρώνεις τα στοιχεία. Δεν έχουμε θυμώσει καθόλου.
Δεν θα περιορίσουμε τα δικαιώματά σου. Κάνε ό,τι θέλεις.
Αλλά πρόσεχε.
Μην ανησυχείς, είμαι θαυμαστής σου.
Θα έρθω σίγουρα στην επόμενη παράσταση".
Σκέφτομαι "Σε κάλεσα;
Θέλω να έρθεις;"
-Κάτι τέτοιο. -Μάλιστα.
Και τελευταία, με τον κύριο Σρισουγουάν.
-Τον Σρισουγουάν Τζανιά. -Ναι.
Δεν χρησιμοποιώ τα μέσα δικτύωσης.
Το έμαθα μετά την παράσταση.
Κάποιος είπε "Σε στηρίζω!"
Μου το είπε κόσμος που είδα στον δρόμο.
Ένας ταξιτζής λέει
"Μήνυσέ τον κι εσύ!" Λέω "Ποιον;"
"Σου έστειλα λεφτά για να βοηθήσω!"
Τι έστειλε;
Τι έστειλε; Δεν καταλάβαινα.
Ο κόσμος με εμψύχωνε.
Αν σε εμψυχώνει ο κόσμος, θα πει ότι κάτι κακό σου συνέβη.
Όταν είδα ειδήσεις, κατάλαβα ότι ήταν ο Σρισουγουάν.
Σοκαρίστηκα λίγο.
Αλλά δεν μου έκανε μήνυση. Μόνο καταγγελία.
Μήνυση κάνουν ο πρωθυπουργός κι ο πρόεδρος της κυβέρνησης.
Μόνο αυτοί μπορούν.
Εκείνος πόσταρε την καταγγελία του.
Έπρεπε…
Θα έπρεπε να τον ευχαριστήσω.
Βοήθησε στην προώθηση του σόου μου στο Netflix.
Έπρεπε να πω ευχαριστώ.
Σωστά. Δεν ξέρουν όλοι το σόου σου στο Netflix.
Κι αυτό εδώ θα παίξει επίσης στο Netflix.
Για να πάνε καλά τα νούμερά μας, πρέπει να κάνεις κάτι.
-Να τον δείρω; -Όχι!
Ο κόσμος νόμιζε ότι πλήρωσα κάποιον να τον δείρει.
-Το έκανες; -Όχι!
Έτσι όπως έγινε τότε, φάνηκε σαν να το έκανα.
Σας διαβεβαιώνω ότι δεν θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο.
Αν έστειλα λεφτά, όμως; Ναι.
Μια στιγμή, πλάκα έκανα. Θα θυμώσει.
Σρισουγουάν, εγώ…
Σε θαυμάζω.
Επειδή έχεις…
Πώς να το πω; Έχει τα τέσσερα συστατικά της επιτυχίας.
Πάθος, συνέπεια, επίγνωση και περιέργεια.
Έχει πάθος για κάτι και δεν το εγκαταλείπει.
Το κάνει ξανά και ξανά, χωρίς να διστάσει.
Έχει όλα αυτά τα συστατικά.
-Σωστά. -Όμως…
Ας πούμε απλώς
ότι δεν τον θεωρώ παράξενο.
Μάλιστα.
Ξέρεις, υπάρχουν πάντα ένα δύο τέτοια άτομα στο σχολείο.
Κάποιος που είναι καρφί.
Συνήθως είναι το χαϊδεμένο της δασκάλας.
"Κυρία, ο Ούντομ τρώει κρυφά".
Κάτι τέτοιο.
"Έβγαλε το πουκάμισο από το παντελόνι".
"Κυρία, πήγε τουαλέτα τρεις φορές σήμερα".
Έτσι κάνουν. Οι δάσκαλοι τους λατρεύουν.
Παίρνουν καλούς βαθμούς.
Αλλά οι φίλοι τους δεν τους αγαπούν.
Νομίζω
ότι ο Σρισουγουάν δεν πρέπει να ζητά την προσοχή.
Με τόσους προβολείς πάνω του,
θα στραβωθεί. Έχει πολύ φως.
Πιο πολύ από τον τεχνητό ήλιο του Λουνγκ Του.
Είναι ο ίδιος πηγή φωτός.
Δεν χρειάζεται να ψάχνει αλλού.
Το όνομά του τα λέει όλα.
"Σρι" σημαίνει "φωτεινός".
Σημαίνει και αύρα.
"Σουγουάν" σημαίνει χρυσός. Άρα, έχει χρυσή αύρα.
Το επώνυμό του είναι Τζανιά.
Σημαίνει ηθική, που νομίζω ότι του λείπει.
Είναι κομπλιμέντο αυτό;
-Να ξέρεις ότι σε στηρίζω. -Εντάξει.
Νοτ, πρόσεξα κάποιους πίσω σου.
Δεν τους βλέπω χαρούμενους.
Μάλλον πρέπει ν' αλλάξουμε θέσεις.
Εντάξει.
-Ας αλλάξουμε. -Εντάξει.
Για να βλέπουν το πρόσωπό σου.
Καλύτερα τώρα; Είστε καλά;
-Τώρα θα βλέπετε το πρόσωπό μου. -Ναι.
Είσαι ο πρώτος που έκανες παραστάσεις σταντ απ στην Ταϊλάνδη.
Η πρώτη σου παράσταση ήταν το 1995.
Τότε, οι Ταϊλανδοί δεν ήξεραν τέτοιου είδους σόου.
Μόνο από ταινίες. Δυτικές.
Πώς ξεκίνησαν όλα;
Όπως κι εσύ, δεν το ήξερα αυτό το είδος.
Μια μέρα η Έο, δασκάλα υποκριτικής,
μου είπε ότι θα έπρεπε να κάνω σταντ απ.
Δεν καταλάβαινα τι ήταν αυτό.
Ήταν και ο Τσονπρακάν Τσανρουένγκ.
Κι αυτός καθηγητής υποκριτικής.
Είπαν το ίδιο και οι δύο.
Καθόμασταν μαζί και μου το είπαν.
Είπαν ότι είμαι καλός αφηγητής.
Ρώτησα κι άλλους, αλλά δεν μπορούσαν να μου απαντήσουν.
Ήξερα ότι ένας κωμικός σόλο λέει αστεία.
Δεν ήξερα πώς να το κάνω.
Ζήτησα από έναν φίλο να μου φέρει βιντεοκασέτες με σταντ απ από την Αγγλία.
Και τις είδα.
Δεν καταλάβαινα, ήταν στα αγγλικά.
Θυμάμαι, πήρα δασκάλα αγγλικών.
Τη λένε Κέλι.
Δίδασκε αγγλικά στο Λαμπάνγκ.
Συναντηθήκαμε και είδαμε μαζί μια κασέτα.
Γελούσε πολύ.
Τη ρώτησα τι έλεγε ο κωμικός.
Μιλάει λίγα ταϊλανδέζικα.
Λέει "Μίλησε για την οικογένειά του".
Αυτό με μπέρδεψε περισσότερο.
Ήθελα απλώς να μάθω πώς γίνεται.
Πώς αρχίζεις και πώς τελειώνεις το σόου.
Πώς αφήνεις το μικρόφωνο και φεύγεις.
Ήταν κάτι καινούριο.
Μου κίνησε την περιέργεια.
Είπα να δοκιμάσω.
Ξεκίνησα γράφοντας ένα σενάριο και δίνοντας παράσταση σε μικρή σκηνή.
Τότε ήμουν σ' έναν θίασο κωμικών.
Τον έλεγαν Γιουτακάν Καγιάμπ Νιουέκ. Είχε πολλούς κωμικούς.
Έπρεπε να το ψάξω ο ίδιος.
Συνέχισα έτσι.
Το έκανα περίπου για δύο χρόνια.
Το έκανα κάπως κρυφά.
Επειδή βαθιά μέσα μου πίστευα ότι μπορούσα.
Όσοι από σας θέλετε να γίνετε μοντέλα,
αν έχετε πολλούς εχθρούς
θα βρείτε δουλειές.
Αν είστε ανήσυχοι και πεισματάρηδες
θα γίνετε μοντέλα. Να γιατί.
Ποιος είναι αυτός;
Ποιος είσαι;
Δεν έχεις ξαναδεί άντρα;
Πριν πας στα παρασκήνια, "Κοιτάζει ακόμα;"
Και το όνομα, "Ντίαου Μικρόφωνο";
Όταν αποφάσισα να κάνω το πρώτο σόου στο αμφιθέατρο της ασφαλιστικής Muang Thai
έπρεπε να του δώσω ένα όνομα.
Όχι απλώς "κωμωδία σταντ απ". Δεν θα καταλάβαινε ο κόσμος.
Κανείς δεν το ήξερε τότε.
Το όνομα έπρεπε να είναι απλό και ταϊλανδέζικο.
Προσπάθησα να βρω όνομα για να βάλω στις αφίσες.
Το σκεφτόμουν βλέποντας τηλεόραση.
Είχε έναν αγώνα τένις.
Ναι, τένις ήταν.
Ο εκφωνητής έλεγε, ας πούμε,
"Μονός γυναικών" ή "Μονός ανδρών".
Μου άρεσε το "μονός", "ντίαου" στα ταϊλανδικά.
Αποφάσισα να το χρησιμοποιήσω
και την έβαλα στην αφίσα.
Έτσι απέκτησα το όνομα.
Τελικά είναι πιασάρικο.
Δεν ήξερα ότι θα με φτάσει τόσο μακριά.
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ.
Ήμουν απλώς ένας νεαρός
που εμπιστεύτηκε το ένστικτό του και είπε ότι μπορεί.
Στην Ταϊλάνδη,
είσαι ο πρώτος που έκανε σταντ απ.
Ακόμα και σήμερα,
δεν υπάρχουν πολλοί που να κάνουν κωμωδία σταντ απ.
-Λιγότεροι… -Απ' όσους θα έπρεπε.
Αντίθετα με τους κωμικούς θιάσους,
που είναι πολλοί.
Το σταντ απ δεν είναι καθόλου έτσι.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Νομίζω ότι οφείλεται στους περιορισμούς της ελευθερίας του λόγου
στη χώρα μας.
Είναι ένας από τους παράγοντες
που εμποδίζουν την ανάπτυξή του.
Όπως κάπου όπου δεν υπάρχει φως.
Τα δέντρα δεν μεγαλώνουν.
Σήμερα είναι πιο έντονο.
Έχουμε ζητήματα ρατσισμού…
-Εκφοβισμού… -Εκφοβισμού και διακρίσεων.
Υπάρχουν και τα ταμπού του έθνους, της θρησκείας και της πίστης στον βασιλιά.
Και το θέμα της σεξουαλικότητας.
Όπως το ΛΟΑΤΡΙ…
-ΛΟΑΤΚΙ. -ΛΟΑΤΚΙ και πολλά άλλα.
Είναι πολλά.
Είναι όλα θέματα ταμπού.
Ο κόσμος σήμερα είναι πολύ ευαίσθητος.
Αυτό περιορίζει τους κωμικούς.
Είναι πιο δύσκολο για τους καινούριους κωμικούς.
Ελπίζω πραγματικά αυτοί να πετύχουν.
Δεν κάνεις εύκολα σταντ απ σ' αυτήν τη χώρα.
Υπάρχουν και άνθρωποι που είναι έτοιμοι να σε μηνύσουν.
Καταλαβαίνεις;
Είναι αγχωτικό.
Κάτι άλλο που πρόσεξα στις παραστάσεις σου,
είσαι μόνο εσύ πάνω στη σκηνή.
Με ένα μικρόφωνο.
Είπα μέσα μου, "Πολύ μοναχική καριέρα".
-Ισχύει. -Μόνος σε μια σκηνή.
Κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει
αν συμβεί κάτι. Ισχύει αυτό;
Είναι τρομακτικό.
Το κάνω περίπου 28 χρόνια τώρα.
Φοβάμαι κάθε φορά.
Δεν χαλαρώνω ποτέ πριν βγω στη σκηνή.
Ποτέ.
Έχω πολύ άγχος.
-Για τι; -Μήπως ξεχάσω το σενάριο.
Αυτό θα ήταν καταστροφή.
Ποιος θα με βοηθήσει;
Παλιά έγραφα το σενάριο στα χέρια μου.
Αλλά όσο έδινα παράσταση κι έλεγα αστεία,
δεν έβρισκα χρόνο να…
Θα το πρόσεχε το κοινό. Θα έλεγε "Τι στο…"
Ήταν αδύνατο να το κάνω.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Το έβαλα στην άκρη της σκηνής. Ένα χαρτί με μικρά γράμματα.
Ενώ έπαιζα, το κοιτούσα.
Δεν μπορούσα να το διαβάσω. Τα γράμματα ήταν μικρά.
Δεν μπορούσα να πάω εκεί να διαβάσω.
Δηλαδή δεν υπάρχει ούτε σενάριο ούτε σημειώσεις στη σκηνή;
Όπως εδώ πέρα.
Τίποτα, όπως εδώ;
Σ' αυτήν τη δουλειά πρέπει να ξέρεις να σώζεσαι.
Γι' αυτό είναι συναρπαστική.
Σαν να σκαρφαλώνεις στο βουνό με γυμνά χέρια.
Με καταλαβαίνεις;
Είναι πιο ενδιαφέρον.
Αλλά όταν έχεις σκοινί, εργαλεία, τα πάντα, φαίνεται…
Δεν είναι καλό.
Έχεις ξεχάσει ποτέ το σενάριο;
Πολλές φορές.
Και τι έκανες;
Σε μια παράσταση,
έκανα…
Ράπαρα.
Μου αρέσει να γράφω στίχους ραπ.
Κάτι τέτοιο.
Ένα θέμα με τους στίχους ραπ
είναι ότι όλοι οι στίχοι πρέπει να έχουν ομοιοκαταληξία.
Υπήρχε ένας στίχος που δεν είχε.
Χωρίς τονισμό.
Εκεί που ράπαρα λοιπόν στη σκηνή,
έτυχε να κοιτάξω κάπου.
Και έχασα τη συγκέντρωσή μου.
Είδα μια ηθοποιό που είχε έρθει με τον φίλο της.
Ράπαρα στη σκηνή.
Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου σκέφτηκα
"Με ποιον ήρθε;
Ποιος είναι; Δεν είναι αυτός που λένε στις ειδήσεις".
Ο τύπος καθόταν με γυρισμένο πρόσωπο…
Πες πως είσαι εγώ.
Θα τσακώθηκαν, γι' αυτό καθόταν έτσι.
Ήταν φανερό ότι δεν μιλιόντουσαν.
Λέω "Γιατί, άραγε, τσακώθηκαν;"
Κι εκεί που το σκεφτόμουν, ξέχασα τους στίχους.
Λέω…
"Γαμώτο.
Γαμώτο".
Έμεινα σιωπηλός.
Και…
Ξέρεις τι έκανα;
Στο σπίτι μόνη να πάω μπορώ Είπα ποτέ κάτι άλλο εγώ;
Ήθελες να με πας, τι να κάνω κι εγώ
Δεν πήρα εγώ πρωτοβουλία Μην κάνεις πως έχεις αμνησία
Μου ζήτησες τον αριθμό Και μου 'στειλες στο κινητό
Μόνος στο σπίτι, μια χαρά Τα σαββατοκύριακα
Κι ήρθες τώρα ξαφνικά
Στις γιορτές και στα γενέθλια Δώρα μου χαρίζεις
Ό,τι θέλω σου ζητώ Κι αν δεν το βρεις σαστίζεις
Το ξέχασα.
Το ομολόγησα. Είπα στο κοινό την αλήθεια.
"Το ξέχασα".
Γέλασαν.
Νόμιζαν ότι έκανα πλάκα.
Ότι μετά θα έλεγα κάτι αστείο.
"Παιδιά, συγγνώμη, το ξέχασα.
Ωπ!
Πάει, έφυγε.
Ό,τι θέλω σου ζητώ…
Μισό λεπτό. Συζητήστε μεταξύ σας.
Κάθισα στην άκρη της σκηνής και προσπάθησα να σκεφτώ.
Προσπάθησα να θυμηθώ.
Κι αυτοί γελούσαν!
Ακόμα νόμιζαν ότι έκανα πλάκα.
Δεν έκανα. Το μυαλό μου είχε αδειάσει.
Παιδιά,
θα μου περάσει.
Τα έχει αυτά το σταντ απ.
Λέει…
Το ξέχασα!
Δώστε μου ένα λεπτό.
Κάντε ό,τι θέλετε.
Έχετε ξεχάσει ποτέ κάτι;
Ένα όνομα, ας πούμε.
Εδώ το 'χετε.
Έτσι ήταν. Δεν μπορούσα να θυμηθώ.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Προσευχήθηκα, όλα τα 'κανα.
Στρεσαρίστηκα πολύ.
Προσπάθησα να κάνω διάφορα.
Κανένα αποτέλεσμα.
Τα παράτησα, λοιπόν.
Είπα ν' αλλάξω θέμα.
Αποφάσισα να το κάνω.
Θα τους ομολογούσα ότι απέτυχα.
Όταν δεν το σκέφτεσαι πια
και δεν πιέζεσαι, θυμάσαι.
Μη φύγετε ακόμα. Μια στιγμή.
Κι αν δεν το βρεις σαστίζεις
Μόνος στο σπίτι, μια χαρά Τα σαββατοκύριακα
Κι ήρθες τώρα ξαφνικά
Πάντα με νταντεύεις
Μόνος στο σπίτι, μια χαρά Τα σαββατοκύριακα
Κι ήρθες τώρα ξαφνικά
Πάντα με νταντεύεις, πάντα μου κολλάς
Όταν έχω περίοδο Πας και μου παίρνεις Ponstan
Θέλω να σε ρωτήσω κάτι.
Υπάρχει κάτι άλλο που θέλεις να κάνεις,
αλλά δεν έχεις την ευκαιρία να το κάνεις;
Υπάρχουν μόνο πράγματα που δεν θέλω να κάνω.
Σοβαρά.
Θέλω να μένω σπίτι να ζωγραφίζω.
Μου αρέσει πολύ.
-Η ζωγραφική; -Ναι. Το μόνο που θέλω.
Νομίζω ότι είναι δουλειά πλήρους απασχόλησης.
Έτσι είναι.
Το σταντ απ είναι το χόμπι μου.
Το κάνω κάπου κάπου.
Αλλά ζωγραφίζω κάθε μέρα.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ HAPPYLAND, ΜΠΑΝΓΚΟΚ
Αυτό είναι το στούντιό σου, το εργαστήριο που μου έλεγες.
Το λες και νοσοκομείο.
Γιατί;
Είναι το προσωπικό μου θεραπευτήριο.
Όποτε νιώθω διάφορα,
είτε θετικά είτε αρνητικά, τα βγάζω όλα εδώ.
Γι' αυτό. Το έχω σαν θεραπευτήριο.
Πότε άρχισες να φτιάχνεις έργα τέχνης;
Πότε έγινε πάθος σου;
Να πω την αλήθεια…
για την ακρίβεια…
έτσι επιβίωσε ένα μικρό παιδί από το Σουρίν.
Όταν ήμουν μικρός, μετακομίσαμε από το Τσον Μπουρί στο Σουρίν.
Όλοι μου οι φίλοι ήταν Καμποτζιανοί.
Δεν μπορούσα να τους παρακολουθήσω,
πήγα στα μισά της χρονιάς.
Δεν είχα φίλους. Δεν ξέρω καμποτζιανά.
Η ζωγραφική και το σκίτσο ήταν ο τρόπος μου να μη νιώθω μόνος.
-Ήσουν καλός; -Όχι, καθόλου.
-Έκανες χαοτικές γραμμές όπως εδώ; -Ναι.
-Δεν βελτιώθηκα μεγαλώνοντας. -Έμεινες ο ίδιος.
Τελικά το πήρες σοβαρά και γράφτηκες στην Καλών Τεχνών του Πο Τσανγκ.
-Ναι. -Άρα, σου αρέσει πολύ.
Αφού τελείωσα το λύκειο,
σπούδασα στο καλλιτεχνικό κολέγιο Αρτσιβάσιλπ.
Διάλεξα αυτό επειδή δεν μου άρεσε τίποτα άλλο.
Δεν ήμουν καλός στα αγγλικά, στα μαθηματικά.
Στη ζωγραφική ήμουν καλύτερος από τον μέσο όρο.
Είναι το προσωπικό μου καταφύγιο.
Αφού τελείωσα εκείνο το κολέγιο, γράφτηκα στο Πο Τσανγκ.
Δεν ήμουν και ο καλύτερος φοιτητής.
Οι βαθμοί μου δεν ήταν καλοί.
Τα έργα τους ήταν υπέροχα, αλλά τα δικά σου όχι.
Ναι, σωστά.
Η τέχνη έγινε το πάθος μου.
Έχω εμμονή μ' αυτήν. Είναι μέρος της ζωής μου.
Δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω.
ΤΣΕΛΣΙ, ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ 2009
Ήρθα στο τελευταίο σου σόου, το Ντίαου 13.
Τα είχες αυτά στη σκηνή.
Αυτή η συλλογή δεν είναι;
Ναι, αυτά ήταν στο Ντίαου 13.
Ωραία. Πώς σου ήρθε αυτή η ιδέα;
Γιατί είναι τόσο εκκεντρικά;
-Είναι ένας αχταρμάς. -Η φαντασία σου.
-Τέρατα, δαίμονες και λοιπά. -Της φαντασίας σου.
Το έκανα για λίγο καιρό και μετά προχώρησα στα συναισθήματα.
Στην ανασφάλεια.
Και…
Στη λαγνεία.
Στον πόθο, την απληστία,
τη μνησικακία, την εκδίκηση.
Όλα ανάμικτα.
Αυτήν τη στιγμή είναι…
είναι 3:10 π.μ.
Δεν ξέρω γιατί ξύπνησα.
Δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Έκανα μερικά σκίτσα.
Τι στο καλό είναι αυτό;
Σαν μισθοφόρος χειροκροτητής.
Δεν ξέρω πώς να το ονομάσω. Έχω πολλές ιδέες στο μυαλό μου.
Αυτό θα γίνει αυτός ο χαρακτήρας.
ΧΟΑΝΗ
Θα φτιάξω ένα ρομπότ με το όνομα "Ανακαίνιση".
Κοίτα! Λίγο μόνο.
Κι αυτό εδώ. Βλέπεις;
Γιατί ξύπνησα τέτοια ώρα;
Ένα τέρας, 80% έκπτωση.
ΕΚΠΤΩΣΗ
Ορίστε. Σε αφήνω να το δεις.
Ένα ανάπηρο τέρας.
Όταν έφτιαξα αυτά τα μικρά,
ήταν την εποχή που ετοίμαζα το σόου μου.
Αντί να χτίσω ένα φόντο,
χρησιμοποίησα αυτά.
Έφτιαξα μια μεγαλύτερη εκδοχή τους.
Οπότε αυτό έγινε εκείνο.
Σωστά. Ναι, αυτό.
-Για να ταιριάζουν τέλεια στο φόντο. -Μάλιστα.
Αλλά πριν φτιάξω τα μεγάλα έπρεπε να φτιάξω τα μικρά.
Ήθελα να δω πώς θα είναι ο φωτισμός.
Και η διάταξη.
Έπρεπε πρώτα να τσεκάρω τα πάντα,
για να εξηγήσω στην παραγωγή πώς ήθελα να είναι.
Ρώτησαν πώς ήθελα να είναι το φόντο.
Είπα ότι δεν ήξερα, αλλά είχα αυτήν την ιδέα.
Και κατάλαβαν.
Τέτοιο μέγεθος;
-Ναι. -Έτσι θα είναι η διάταξη.
Έπρεπε να σκεφτούμε και το υλικό.
Δεν θα βάλουμε μπρούντζο, θα είναι βαρύς.
-Ασήκωτος. -Ναι. Και ακριβός.
Καλύτερα ίνες. Έπρεπε να σκεφτούμε και το χρώμα.
Είναι θέμα τεχνικής.
-Αυτό ήταν στη σκηνή; -Ναι.
Και πόσα ήταν συνολικά;
Πάνω από 200 φιγούρες, νομίζω.
-Πάνω από 200; -Ναι.
Βλέπω και κάτι παιχνίδια εδώ.
Πήρα την ιδέα από τα μαγνητάκια ψυγείου.
Η ιδέα ήταν να μπορεί ν' αλλάξει η διακόσμησή τους.
Το σκέφτηκα όταν ο γιατρός μου είπε να κόψω τα γλυκά.
Γι' αυτό μοιάζουν με γλυκά και καραμέλες.
Αυτό εδώ κάπου το ξέρω.
Μ' αρέσει το όραμά σου.
Ασχολήσου κι εσύ.
-Περνάς καλά μ' αυτά. -Ναι.
Όταν δεν δουλεύεις, έρχεσαι και θαυμάζεις τα έργα σου;
Ναι.
-Σαν παιδί που θαυμάζει τη συλλογή του; -Έτσι ακριβώς.
Τη νύχτα, όταν φεύγουν οι συνεργάτες μου, πάω στο δωμάτιο ζωγραφικής.
Κυκλοφορώ με το εσώρουχο.
Ανάβω το φως, κάνω μια βόλτα και τα κοιτάζω.
Μου αρέσει πολύ.
Μου δίνει χαρά, δεν ξέρω πώς να το πω.
Νομίζω ότι όποιος αγαπάει τα φυλαχτά με καταλαβαίνει.
Μπορεί να κοιτάζει όλη μέρα τα φυλαχτά του
όπως κι εγώ.
Η ίδια αίσθηση είναι.
Είναι κάτι που αγαπώ με πάθος.
Θα τα κοιτάξω. Θα τα γυρίσω ανάποδα, δεξιά, αριστερά.
Μετά θα σκεφτώ να κάνω μια νέα εκδοχή τους.
Ξέρεις, πάντα σκέφτομαι νέες ιδέες.
Ποτέ δεν το βαριέμαι.
-Συνέχισε. -Αυτό είναι από τα αγαπημένα μου.
Είναι…
-Μούμια; -Ναι.
Μια μούμια με ρόδα.
Ναι, σωστά.
Βλέπεις;
Όταν την τελείωσα,
σκέφτηκα "Έχει μια ρόδα, αλλά μπορώ να προσθέσω κάτι ακόμα".
Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι.
Για μένα, ο Νοτ Ούντομ
είναι καλλιτέχνης.
Όταν πρωτοείδα τους Ντομ Ντογκ κατάλαβα τη σχέση σου με την τέχνη.
Είδα έναν στο Ντίαου 7.
-Σωστά. Στο Ντίαου 7. Ναι. -Έτσι;
Και έναν άλλον στο Τσιάνγκ Μάι.
-Στο παγωτατζίδικο. -Ναι.
Πώς σκέφτηκες να φτιάξεις έναν άνθρωπο-σκύλο;
Η ιδέα μού ήρθε μια φορά που ερωτεύτηκα.
Κάποια πάνω από…
-Πάνω από τα κυβικά σου; -Σωστά.
Ήταν άλλο επίπεδο από σένα.
Ένιωσα πως ήμουν κατώτερος.
Αυτό, και ότι νιώθω έτσι επειδή είμαι ελαττωματικός.
Πάντα νιώθω κατώτερος.
Ήθελα να κάνω την αυτοπροσωπογραφία μου.
Αυτή ήταν η αφετηρία.
Τον έφερα στη σκηνή στο Ντίαου 7.
Μετά το σόου, τον κατέστρεψα.
-Επειδή ήταν μόνο για φόντο. -Μάλιστα.
Μετά έφτιαξα άλλον και τον έβαλα στο παγωτατζίδικο.
Αφού έπρεπε να φτιάξω κύπελα και δοχεία για το παγωτατζίδικο,
έφτιαξα κι αυτόν.
Απέκτησα κι άλλη δεξιότητα. Να ψήνω κεραμικά.
Είναι κεραμικός;
Ναι, κεραμικός.
Το έμαθα κάνοντάς το στην πράξη.
Πρώτα έφτιαξα καμιά τριανταριά.
Τα μισά έσπασαν.
Χάρηκα που σώθηκαν 15.
-Κατά τη μεταφορά τους… -Έσπασαν.
Ναι. Κάποια ράγισαν. Αυτά είναι τα λίγα που απέμειναν.
-Αυτά έχω όλα κι όλα. -Αλήθεια;
-Αυτά είναι τα καλά. -Μάλιστα.
Νομίζω ότι αυτές τις συλλογές τις έφτιαξες την ίδια περίοδο.
Φαίνονται να σχετίζονται μεταξύ τους.
Αυτό έγινε αφού έμαθα να ψήνω κεραμικά.
Δεν ξέρω πόσο μετά.
Ας πούμε, σ' ένα σόου όπου δούλευα κάτι στρατιώτες.
Ναι.
-Θυμάμαι έναν στρατιώτη που με είπε κάπως. -Ναι.
Κι εγώ…
Ένιωσα έναν μεγάλο κόμπο στην καρδιά.
Απογοητεύτηκα.
Δεν ήξερα πώς να το εκφράσω.
Δεν ποστάρω τα συναισθήματά μου στο ίντερνετ.
Τα εκφράζω μόνο στα έργα τέχνης μου.
Και πλάθω αυτές τις φιγούρες. Πήρα και φούρνο.
Είναι πίσω. Δεν χρειάζεται να φύγω από δω.
Έμαθα να ψήνω.
Για να το κάνω πιο κατανοητό,
είναι σαν να ζητάω κάτι.
Με το πλακάτ.
Φαίνεται σαν να κάνει διαμαρτυρία.
Έχει σκοινιά και καλώδια τυλιγμένα γύρω του.
Νιώθεις ότι κάτι τον καταπιέζει.
Δεν θέλω να το εξηγήσω. Έτσι ένιωσα.
Είναι σαν ημερολόγιο εκείνης της εποχής.
Αυτό που είπες πριν,
ότι πολλοί σήμερα ποστάρουν τα συναισθήματά τους στα μέσα δικτύωσης.
Όταν ποστάρουν και παίρνουν σχόλια, νιώθουν ήσυχοι.
Εσύ όμως δημιούργησες αυτήν και άλλες φιγούρες στο σπίτι σου.
Βοηθάει καθόλου; Κανείς δεν τις ξέρει, ούτε τις βλέπει.
Σημασία έχει ότι τα έβγαλα όλα από μέσα μου.
Είναι καλό που δεν θα υπάρξουν σχόλια.
Κάποια θα ήταν αρνητικά και δεν θέλω ν' ασχοληθώ με αυτό.
Απλώς βγάζω το συναίσθημά μου και συνεχίζω τη ζωή μου.
-Αυτό είναι ζωγραφική σε ξύλο. -Ναι, ξύλο.
Έχεις κόλλημα με το ξύλο.
Είναι πάρα πολλά.
Πότε το ζωγράφισα αυτό;
Το 2014.
-Το ζωγράφισα το 2014. -Δέκα χρόνια πριν!
Κι αυτό επίσης.
Αυτό είναι του 2015.
Ένα άλλο είναι του 2017.
Εκείνη την εποχή τα ζωγράφισα.
Είδα ότι έχει και κάτι υποδοχές.
Γιατί το έκανες αυτό;
Δεν το ζωγράφισα σε καμβά.
Ήταν ένα ξύλινο πάνελ.
Αντί να σχεδιάσω τις γραμμές με πινέλο,
χρησιμοποίησα εργαλείο ξυλουργικής.
Μοιάζει με τρυπάνι.
Το λένε φρέζα.
Τη χρησιμοποίησα για να χαράξω μια γραμμή.
-Χρησιμοποίησα και εργαλείο ξυλογλυπτικής. -Μάλιστα.
Σαν να σκαλίζεις ξύλο.
Μου θυμίζει αυτά που κάναμε στα καλλιτεχνικά.
Όπως στην επικόλληση εκτύπωσης.
Ήθελα τραχιά επιφάνεια, δεν ήθελα να είναι λεία.
Φαίνεται περισσότερο σαν χειροτεχνία.
Εξέφρασε την ιστορία που ήθελες να πεις;
Σήμαινε κάτι η τραχιά επιφάνεια;
Τι προηγείται, η τεχνική ή η ιστορία;
Πρώτα το συναίσθημα, μετά η τεχνική.
Όταν νιώθω άσχημα ή ζορίζομαι για κάτι,
θέλω να είναι έτσι η επιφάνεια.
Η ζωγραφική ή η χαρακτική σε καμβά δεν μου αρκεί.
Πρέπει να το σκαλίσω και να το τρίψω.
Να πετάγεται παντού σκόνη. Το εργαλείο να κάνει…
Πρώτα σκέφτομαι πόσο καλά θα νιώσω.
Και μετά,
θα έρθουν οι ιστορίες που θέλω να πω.
Οι πίνακές μου είναι ένα μίγμα.
Για να το θέσω καλύτερα,
οι πίνακες αυτοί είναι ημι-αφηρημένοι.
-Ημι-αφηρημένοι. -Έτσι.
Κάποιους τους καταλαβαίνεις, άλλους όχι.
Αλλά τα αφηρημένα έργα είναι ακατανόητα.
Αυτά είναι ημι-αφηρημένα.
Τώρα, αυτό το ημι-αφηρημένο στιλ
το ερμηνεύω ως όνειρο.
Όταν ονειρεύεσαι, δεν συμβαίνει μόνο ένα πράγμα.
Δεν λες ποτέ "Χτες βράδυ ονειρεύτηκα έναν κροκόδειλο".
Λες "Με κυνήγησε ένας κροκόδειλος κι έπεσα σ' ένα ποτάμι.
Μετά είδα ένα φάντασμα και τον παλιό μου δάσκαλο.
Ο φίλος μου είπε ότι το φαγητό είναι έτοιμο".
Αυτό θα πει ημι-αφηρημένο.
Έτσι είναι τα έργα μου.
Είναι πώς νιώθω για κάποιον και για κάτι την ίδια στιγμή.
Έχει πλάκα όταν τα συνδυάζεις όλα αυτά μαζί.
-Μάλιστα. -Καταγράφει εκείνη τη στιγμή.
Δείχνει πόσο ζορίστηκα τότε.
Ή μάλλον, δεν θέλω να το εξηγώ.
Καλύτερα να τους αφήνεις να το ερμηνεύουν μόνοι τους.
Αλλιώς επηρεάζεις τη φαντασία τους
ή ταυτίζονται με την ιστορία μου.
Σε άλλους αρέσει, σε άλλους όχι.
Είδα μια άλλη συλλογή
που μοιάζει με αυτήν εδώ.
Τα τραπέζια πινγκ πονγκ.
Στην αρχή είχαν τετράγωνο σχήμα.
-Μάλιστα. -Μετά τους έδωσα αυτό το σχήμα.
Ήθελα να δω αν μπορούσα να το κάνω.
Ή αν είχα το σωστό αποτέλεσμα.
Γιατί ρακέτες πινγκ πονγκ;
Δεν έχω ιδέα.
Σοβαρά, δεν ξέρω.
Ένας τεχνοκριτικός ήρθε να δει τα έργα μου.
Η ερμηνεία που έδωσε είναι η εξής:
"Το κάνεις επειδή δουλεύεις μόνος.
Για να αλληλεπιδράσεις με κάποιον.
Ή μ' εσένα".
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.
-Δεν το ήξερες; -Όχι.
Έτσι το ερμήνευσε, ότι ήθελα να αλληλεπιδράσω με κάποιον.
Για να είμαι ειλικρινής,
δεν έχω φίλους.
-Πολύ μοναχικό. -Μόνο ζωγραφίζεις.
Έτσι είναι, ναι.
Όπως όταν γράφεις ένα βιβλίο.
Συγκεντρώνεσαι μόνο όταν είσαι μόνος.
-Αλλιώς δεν γίνεται. -Ναι.
Τη θέλεις την αλληλεπίδραση.
Έτσι είπε και συμφωνώ, μάλλον.
-Να κοιτάξω από πίσω; -Ναι.
-Είναι για να μπει κρεμάστρα. -Εντάξει.
Νόμιζα ότι είχες φτιάξει και το πίσω.
Το έφτιαξα!
Εκεί είναι.
Αυτό το ζωγράφισα κι από τις δύο πλευρές.
Έχεις διάφορα μεγέθη.
-Αυτό το έκανα καιρό πριν. -Έχει κρεμαστάρι.
-Ναι. -Είσαι τρελός.
Πρώτα ζωγράφισα αυτήν την πλευρά.
Ήθελα να ζωγραφίσω κι άλλο.
Είχα πολλά σχέδια κατά νου, αλλά τέλειωσαν τα πάνελ.
Αυτό δεν γίνεται σε μια μέρα. Θέλει χρόνο.
Τουλάχιστον δέκα μέρες.
Και αποφάσισα να ζωγραφίσω εδώ.
-Ορίστε. -Μάλιστα.
Ζωγράφισα αυτήν την πλευρά.
Δεν ξέρω ποια προτιμώ.
Θα δείξω αυτήν που μου αρέσει τώρα.
Όταν τη βαρεθώ, τη γυρίζω από την άλλη.
Ναι.
Αυτά που σκέφτομαι μόνο τρελοί τα κάνουν.
Αυτός το έκανε.
Το ήξερα.
Αυτό που προσέχω σ' αυτά τα έργα,
ειδικά σ' αυτά τα τρία,
είναι ότι έχουν όλα μέσα ένα τραπέζι.
Ναι.
Τι είχες κατά νου; Γιατί τραπέζι;
Και κάποιον που κοιμάται από κάτω.
Είχα μια λέξη στο μυαλό μου.
Βγαίνει από το "τραπέζι σεφ".
Είναι πολύ δημοφιλές σήμερα.
Εγώ…
Ξαφνικά σκέφτηκα μια λέξη, το "τραπέζι των αστείων".
Δεν ξέρω πώς μου ήρθε. Απρόσμενα.
Μάλλον επειδή είμαι πλακατζής ή κωμικός.
Άρα, αυτό είναι το "τραπέζι των αστείων" μου.
Ξέρεις, όταν μιλάω με κάποιον για σένα,
λέμε και οι δύο το ίδιο.
Θέλουμε να μάθουμε τι σκέφτεσαι.
Γιατί κάνεις τέτοια έργα.
Το μυαλό σου είναι σαν λούνα παρκ.
-Κάπως έτσι. -Δεν είμαι σίγουρος.
Ίσως είναι…
Καλή ερώτηση.
Η απάντηση είναι ότι τα έχω στο μυαλό μου.
Είναι όλα στριμωγμένα εκεί μέσα.
Καμιά φορά δεν μπορώ να κοιμηθώ. Σηκώνομαι νωρίς.
Το πρώτο που περνάει από το μυαλό μου όταν ξυπνάω
είναι αυτές οι τρελές εικόνες, σοβαρά.
"Θα ζωγραφίσω.
-Θα βάλω αυτά τα χρώματα". -Μάλιστα.
Καμιά φορά νιώθω…
λες κι είμαι ψυχασθενής.
Γι' αυτό βλέπω αυτό το δωμάτιο σαν νοσοκομείο.
Το μυαλό μου είναι γεμάτο τέτοιες εικόνες.
Άραγε, κι άλλοι καλλιτέχνες είναι έτσι;
Στη ζωγραφική βγαίνει από μόνο του.
Αλλά για το σόου πρέπει να βάλω κι άλλη προσπάθεια.
Να διαλέξω προσεκτικά τις ιστορίες και τα αστεία.
Αυτό, όμως,
απλώς μου βγαίνει.
Δεν υπερβάλλω. Έχω τόσες ιδέες που δεν τις προλαβαίνω.
-Μάλιστα. -Δεν μπορώ να τις εφαρμόσω όλες.
Μακάρι να είχα δέκα χέρια για να το έκανα.
Γι' αυτό ασχολείσαι με πολλά ταυτόχρονα.
-Ναι. -Θες να τα κάνεις όλα.
Ποτέ δεν κάνω μόνο ένα πράγμα. Θα κάνω αυτό, εκείνο, ταυτόχρονα.
Πολλά πράγματα ταυτόχρονα.
Νιώθω… ότι έχω πολλές ιδέες μέσα μου.
Θες να τις εκφράσεις.
-Ναι. -Ξεχνάς ποτέ;
Πολλοί δεν μπορούν να θυμηθούν τα όνειρά τους και εκνευρίζονται.
Ναι. Μου συμβαίνει κι εμένα. Θα σου πω τι κάνω και τα θυμάμαι.
Ξυπνάω και κάνω αμέσως ένα σκίτσο.
Προσπαθώ να θυμηθώ τι είδα στο όνειρό μου.
Μπορεί να μην το θυμηθώ ή να βρω κάτι άλλο ενδιαφέρον στο μυαλό μου.
ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ
ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ
ΤΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ
ΠΑΡΑΞΕΝΙΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;
Μπορώ να δω τα σκίτσα σου;
Είδα ότι σ' αρέσει να σκιτσάρεις διαρκώς.
Κάθε μέρα σκιτσάρω.
Πες μου γι' αυτά εδώ.
Πώς το κάνεις;
Γι' αυτό, ας πούμε. Τι είχες στο μυαλό σου;
Ποια ιστορία;
Όλα πηγάζουν από το συναίσθημά μου, όχι από τη σκέψη μου.
Μάλιστα.
Για να σκεφτείς μια ιδέα
πρέπει να αφιερώσεις ενέργεια. Στο συναίσθημα δεν ισχύει.
Όταν νιώθω κάτι, παίρνω ένα χαρτί και το ψεκάζω με μπογιά.
Σαν τα παιδιά.
Είναι γελοίο. Είναι ανόητο.
Ψέκασα χρώματα κι έγραψα κάτι από πάνω.
Κοιτάξτε! Ένα ρητό.
"Καλύτερος ο σύντομος πόνος από τη χρόνια πληγή".
-Δηλαδή; -Έχει και μια ετικέτα.
Πρέπει να είχα πάει στον γιατρό.
-Για τις καούρες, μάλλον. -Μάλιστα.
Το έχω για ημερολόγιο. Κατάλαβες;
Για να σου θυμίζει τον στομαχόπονο.
Σωστά. Το κόλλησα εδώ.
Άλλες φορές είναι αποδείξεις μαγαζιών.
Τις κολλάω κι αυτές.
Αυτό εδώ;
"Την ευτυχία τη φέρνει η στάση μας, όχι…"
-Δεν τα βγάζω. -"Όχι τα υπάρχοντά μας".
Πες μου γι' αυτό. Έτσι σου ήρθε;
Διδάσκω τον εαυτό μου.
Είναι ρητά που κάπου τα βρήκα.
-Τα κοιτάς ποτέ; -Ναι.
Και εξελίσσονται σε έργο τέχνης;
-Ναι. -Αλήθεια;
Σαν αυτό.
Αυτό το σκίτσαρα για πλάκα.
Είναι μια φιδοπάπια.
Το έφτιαξα καιρό τώρα, το 2017.
Τότε μου φάνηκε πολύ καλό. Έκανα ένα σε μεγαλύτερη κλίμακα.
Έφτιαξα ένα μικρό γλυπτό για να δω πώς είναι.
Από εκεί και πέρα εξελίχθηκε.
Στην αρχή είναι ανόητα σκιτσάκια. Σαν αυτό.
-Ένα παπούτσι. -Σωστά.
Σκέφτηκα πώς είναι να φοράς ένα τέτοιο παπούτσι.
Όταν νομίζω ότι ίσως γίνει ενδιαφέρον, αρχίζω να του δίνω σχήμα.
Για να δω αν αντικατοπτρίζει αυτό που νιώθω.
-Μάλιστα. -Αυτό εδώ δεν το κάνει ακόμα.
Γι' αυτό φαίνεται τόσο αλλόκοτο.
Τα ανθρώπινα πόδια δεν ταίριαζαν και τα έκανα ελεφαντίσια.
Αυτό λέγεται "Μαρά".
-Μισό! Το κεφάλι βγαίνει; -Μου αρέσει να το γυρίζω γύρω γύρω.
Για να δεις αν ταιριάζουν τα κομμάτια.
Η ιδέα γι' αυτό μου ήρθε μια φορά που έτρωγα πικρό πεπόνι.
Έχει ωραία υφή.
Δεν είχε κεφάλι ακόμα και δεν ήξερα τι να κάνω.
Οπότε, έφτιαξα αυτό.
-Αυτό εδώ. -Είδα το σκίτσο.
Όταν έφτιαξα το σώμα,
αποφάσισα να φτιάξω ένα τέτοιο κεφάλι.
Επειδή είδα ένα σκυλί Παγκ.
Κατάλαβες, έτσι;
Μετά πρέπει να δω αν ταιριάζουν μαζί.
Όταν νιώθω ότι πέτυχα αυτό που ήθελα,
το τυλίγω και το στέλνω σε ένα χυτήριο
για να φτιάξουν αντίγραφο.
ΧΥΤΗΡΙΟ ΓΛΥΠΤΩΝ, ΝΟΝΤΑΜΠΟΥΡΙ
Εδώ μέσα φτιάχνουν μεγαλύτερες φιγούρες.
Εδώ ξεκινά η χαοτική και πυρετώδης σειρά μου.
Έτσι γίνεται η χύτευση.
Κοίτα εδώ.
Αυτές είναι μπανάνες. Δύσκολα φτιάχνονται.
Ο κόσμος δεν ξέρει.
Νομίζει ότι μία φιγούρα τη φτιάχνεις με ένα μόνο καλούπι.
Δεν είναι έτσι.
Πρέπει να συναρμολογήσουμε τα κομμάτια.
Δεν ξέρω γιατί έφτιαξα τόσα πολλά.
Αν δεν πουληθούν, θα ζητήσω βοήθεια από τη μαμά μου.
-Σε τι; -Να τα πουλήσουμε στον δρόμο.
"Εδώ τα καλά έργα τέχνης!"
Αυτά δεν είναι κουμπαράδες.
Καταλαβαίνεις;
Θα τριγυρίζει φωνάζοντας "Θέλει κανείς τα έργα του γιου μου;"
"Έργα τέχνης, κανείς;"
Αναρωτιέμαι αν συνειδητοποιώ πόσο δύσκολο είναι.
Άρχισα να καταλαβαίνω γιατί περνάς όλη τη μέρα σου εδώ.
Με την τέχνη.
-Μπορείς να είσαι εδώ όλη μέρα. -Ναι.
Θα μας πεις τι φτιάχνεις αυτήν την εποχή;
Χαλιά.
Θέλω πολύ να το δει η κόρη μου. Της αρέσει το πλέξιμο.
Να έρθουμε να μας μάθεις;
Φυσικά. Έχουμε κάποιους ειδικούς εδώ.
Γιατί σ' ενδιαφέρει να φτιάχνεις χαλιά;
Νιώθω ότι ήθελα μια αλλαγή.
Δούλευα με το ξύλο, που είναι τραχύ και σκληρό.
Ήθελα να δω πώς είναι
να μπαίνουν τα σκίτσα μου σε κάτι μαλακό.
Αυτός είναι ο λόγος.
Έφτιαξα ένα σκίτσο και το έκανα χαλί.
Στην αρχή έψαξα οδηγίες στο YouTube.
Δεν είναι καθόλου εύκολο.
Πρέπει να ξέρεις να χρησιμοποιείς εργαλείο ύφανσης.
Να ξέρεις να τεντώνεις το πλαίσιο.
Όλα αυτά πρέπει να τα μάθεις.
Ήθελα πολύ να το κάνω. Μίλησα με κάποιον δάσκαλο.
Του ζήτησα να μας διδάξει εδώ.
-Αλήθεια; -Ναι.
Οργανώσαμε ένα εργαστήριο για τους συνεργάτες μου.
Ξεκίνησα φτιάχνοντας μικρά χαλιά.
-Αυτό. Ναι. -Για εξάσκηση.
Έκανα εξάσκηση πρώτα με εύκολα σχέδια.
Όταν βελτιώθηκα,
προσπάθησα να φτιάξω ένα πιο μεγάλο με απλό σχέδιο.
Βγήκε αρκετά καλό.
Έμαθα να ξυρίζω το χαλί με ειδικούς κόφτες.
-Σαν να κόβεις μαλλιά. -Κατάλαβα.
-Του κάνεις κόμμωση. -Ναι.
Μετά άρχισα να φτιάχνω περίπλοκα σχέδια.
Έφτιαξα πολλά ώσπου να σιγουρευτώ για τις γνώσεις μου.
Αυτό το χαλί είναι το τελευταίο που έφτιαξα όταν πήρα το κολάι.
Να ξέρω πόσο αφράτο πρέπει να είναι.
Όχι υπερβολικά.
Να καταλάβω τη συνοχή και την πυκνότητα.
Νιώθω τυχερός που έχω την ευκαιρία να δω τα έργα σου σήμερα.
Κρίμα που δεν τα βλέπει πολύς κόσμος.
Σοβαρά. Αν κάτσεις και δεις αυτό το χαλί…
Είναι τρελό.
Μπορώ να το ζουλάω όλη μέρα.
Είναι ευχάριστο.
Όπως είπες. Όλοι έχουν μια τρέλα μέσα τους.
Όλοι μας έχουμε κάποια βλάβη,
με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Όλοι οι άνθρωποι είναι λίγο άρρωστοι στο μυαλό.
Απλώς προσποιούμαστε τους φυσιολογικούς. Τουλάχιστον έτσι νιώθω εγώ.
Απ' όσα είπαμε μέχρι τώρα,
ξέρω πια ότι σου αρέσει να φτιάχνεις έργα τέχνης.
Έχεις σκεφτεί ποιο θα είναι το τελευταίο έργο τέχνης σου;
Ναι, έχω σκεφτεί…
Το σκίτσαρα.
Όταν πεθάνω, θέλω να αποτεφρωθώ.
Δεν θέλω να με θάψουν.
Μετά, θα πάρουν τα οστά μου
και θα τα αλέσουν μέχρι να γίνουν σκόνη.
Μετά θα τα βάλουν σε μια κλεψύδρα.
Μια τέτοια κλεψύδρα.
Και τέλος ο Ούντομ Ταεπάνικ.
Στο δωμάτιό μου έχω έναν μεγάλο καθρέφτη.
Στο μέγεθος αυτού του τοίχου.
Στη θέση ενός σπασμένου καθρέφτη που είχα ως παιδί.
Είχε πολλά ραγίσματα.
Μετά το ντους,
πάω και στέκομαι μπροστά του γυμνός.
Κοιτάζω τον εαυτό μου και τον εξετάζω.
Έχω μεγάλη μύτη, μεγάλη κοιλιά,
επίπεδο πισινό και κοκαλιάρικα πόδια με μαύρα στίγματα πάνω τους.
Κάθε φορά που κοιτάζομαι στον καθρέφτη,
σκέφτομαι "Έλεος, τι πήγα κι έκανα στον εαυτό μου;
Πώς συνέβη αυτό;"
-Δεν έπρεπε να συμβεί. -Ναι.
Τι πήγα κι έκανα στον εαυτό μου;
Σήμερα το πρωί, εκεί που έτρωγα σούπα με νουντλς,
ένας λαχειοπώλης είπε
"Είσαι ο Νοτ Ούντομ; Τι όμορφος".
Έλεος.
Μου ήρθε να του δώσω όλα μου τα λεφτά.
ΣΟΥΡΙΝ
Το σπίτι σου είναι αυτό;
Όχι, δεν είναι αυτό.
Το σπίτι μου ήταν δίπλα σ' αυτό.
Γκρεμίστηκε και το ξανάχτισαν.
Είχε την ίδια διαρρύθμιση μ' αυτό.
Ήταν όλο ξύλινο.
Εκείνη την εποχή δεν είχε ταβάνι.
Όταν κοιτούσες ψηλά, έβλεπες μόνο τη σκεπή;
Ναι.
Πόσον καιρό έζησες εδώ;
Να σκεφτώ. Ο πατέρας μου πέθανε
όταν ήμουν πέντε έξι ετών.
Μετά, η μητέρα μου μ' έφερε εδώ.
Και…
Πήγα στο εδώ δημοτικό.
Μάλιστα. Πού κοιμόσασταν;
Αν θυμάμαι καλά, σ' αυτόν τον χώρο.
Από εδώ ως εκεί.
Κοιμόμασταν με κουνουπιέρα.
-Την ίδια; -Ναι. Και έναν ανεμιστήρα.
Δεν γύριζε.
Η κουνουπιέρα τον εμπόδιζε.
Κι έκανε…
Δεν ξέρω πώς κοιμόταν η μητέρα μου. Ο ήχος…
Όλη νύχτα.
Τέτοιον ανεμιστήρα έχω στο εξώφυλλο του άλμπουμ μου.
-Αλήθεια; -Ναι.
Τον έκανα εξώφυλλο επειδή έχει σχέση μ' εμένα.
Αυτός ο ανεμιστήρας…
Πώς περνούσες το πρωί σου; Τι έκανες;
Πριν πάει στην αγορά η μαμά μου, μου έλεγε ν' ανάψω φωτιά.
-Στόφα με κάρβουνα; -Ναι.
Έπρεπε πρώτα ν' ανάψω δαδί.
Η μαμά μου πουλούσε τότε νουντλς ρυζιού με σάλτσα κάρι.
Και μετά ντους και σχολείο;
Ναι, με τα πόδια. Δεν είχαμε αυτοκίνητο.
-Ήταν μακριά μέχρι το σχολείο. -Πολύ μακριά.
-Ναι. -Πολλά χιλιόμετρα.
Κι έπρεπε να πάω με τα πόδια μέχρι εκεί.
-Δεν είχες ποδήλατο; -Όχι.
Ήθελα, είχαν όλοι οι φίλοι μου.
Μετά το σχολείο, γυρνούσα σπίτι με τα πόδια.
Και μετά…
Ξέρεις, δεν είχα ποτέ διάβασμα.
-Ποτέ. -Δεν διάβαζες;
Όχι. Ξέρεις γιατί;
Έπλενα τα πιάτα και τα κατσαρόλια της μαμάς.
Έπλενε και η μαμά μου, αλλά έπρεπε να βοηθήσω.
Κανείς δεν με βοηθούσε με τα μαθήματα.
Κανείς.
Η μαμά μου είχε δουλειά.
Ούτε να κοιμηθεί δεν προλάβαινε.
Ήταν δύσκολα τότε για μας.
Πουλούσε φαγητά από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Μετά,
η μαμά μου έβγαζε έξω μια στόφα.
Πότε πουλούσε νουντλς ρυζιού με παπάγια, πότε τηγανιτές μπανάνες.
Διπλοβάρδια.
-Και τη νύχτα πουλούσε φαγητό. -Ναι.
Ήμασταν πολύ δύσκολα εκείνη την εποχή.
Ξυπνούσα στις 5 το πρωί. Πήγαινα στην αγορά.
Έπαιρνα υλικά για τα φαγητά που πουλούσα.
Μετά άνοιγα το μαγαζί.
Τακτοποιούσα τα πάντα,
τοποθετούσα τραπέζια και καρέκλες.
Ξεφλούδιζα παπάγιες και έφτιαχνα μίγμα για τηγανιτές μπανάνες.
Ήμουν 20 ετών και άφραγκη. Μόνο αυτό ήξερα να κάνω.
Δεν είχα καθόλου λεφτά.
Τα λεφτά από τα φαγητά πήγαιναν στο νοίκι και στο ρεύμα.
Και στο νερό.
Ήθελα μόνο να βγάλω λεφτά.
Αλλά δεν νομίζω πως ήθελα να γίνω πλούσια.
Δεν ξέρω πώς τον μεγάλωσα.
Τι έκανε η μαμά σου και ξεχείλισε το ποτήρι;
Αυτό έχει μείνει χαραγμένο στην καρδιά μου.
Πήγαμε στην αγορά και υπήρχε ένα μαγαζί με αφίσες.
Είχε μία με σκυλιά να παίζουν πόκερ.
Είχε πολλά σκυλιά γύρω από το τραπέζι.
Κάπνιζαν και έπαιζαν πόκερ.
Το βρήκα αστείο και μου άρεσε πολύ.
Της ζήτησα να μου το αγοράσει.
Και μου πήρε την αφίσα με τα σκυλιά που παίζουν πόκερ.
Γυρίσαμε σπίτι.
Έτρεξα μέσα να κρεμάσω την αφίσα.
Ήθελα να τη βάλω κάτω από τη σκάλα.
Έψαχνα για κόλλα ή για καμιά κρεμάστρα.
Εκεί που την τοποθετούσα, η μαμά μου την πήρε και την έσκισε.
Τι;
Έπαθα σοκ.
Δεν ήξερα τι να κάνω. Είχα μείνει άφωνος.
Και μετά έφυγε θυμωμένη.
Ένιωσα λες και με χαστούκισε.
-Δεν ήξερα γιατί το έκανε. -Αλήθεια;
Τότε, δεν ήξερα.
Το κατάλαβα όταν μεγάλωσα.
Ήταν εξαντλημένη.
Νόμιζε ότι θα τη βοηθήσω να βάλει τα πράγματα στο σπίτι.
Παπάγιες, νιφάδες καρύδας, όλα τα βαριά.
Αντίθετα, εγώ μπήκα μέσα να κρεμάσω μια αφίσα.
Αναγκάστηκε να τα κουβαλήσει εκείνη.
Δεν βοήθησα καθόλου.
Γι' αυτό θύμωσε τόσο.
Εγώ δεν καταλάβαινα.
Γι' αυτό ήταν τραυματικό για μένα.
Αναρωτιόμουν γιατί ήταν τόσο κακιά.
Άσε κι αυτά που έκανε.
Ποτέ δεν με αγκάλιαζε, δεν με βοηθούσε στα μαθήματα.
Δεν με πήγαινε στο σχολείο όπως άλλες οικογένειες.
Παραμύθι στο κρεβάτι; Ανοησίες. Αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες.
Ήμουν δυστυχισμένος.
Ήταν βασανιστήριο να είμαι μαζί της.
Αποφάσισα να το σκάσω.
Προσπάθησα να βρω τρόπο να φύγω.
Νόμιζα ότι θα ήμουν καλύτερα με τους συγγενείς.
Τους είχα επισκεφθεί παλιότερα.
Μου έδιναν λεφτά την κινέζικη Πρωτοχρονιά.
Πήγα εκεί μια φορά.
Πήρα κάποιες εκατοντάδες μπατ.
Θυμάμαι, από κει ψώνιζα να φάω.
-Φαίνονταν λεφτάδες. -Ναι. Γι' αυτό πήγα εκεί.
Πού ζούσαν;
Στο Μπανμπούνγκ του Τσον Μπουρί.
Εκείνη την εποχή, ο δρόμος για κει ήταν σκέτος χωματόδρομος.
Όταν περνούσε αυτοκίνητο, το κόκκινο χώμα έφτανε μέχρι το σπίτι.
Σαν αυτό εδώ.
Έκλεψα τα λεφτά της μαμάς μου.
Έκλεψες τα λεφτά;
Ναι. Είχε στο μαγαζί ένα καλάθι με λεφτά.
Είχε μέσα κέρματα και χαρτονομίσματα.
Και κάτι φυλαχτά. Πήρα μόνο τα λεφτά.
Τα έκλεβα πολλές μέρες.
Εκείνη τη μέρα περίμενα την ευκαιρία να φύγω.
Έβαλα τα πράγματά μου σε μια σακούλα Kodak.
Ήταν δώρο κάποιου, αλλά δεν ξέρω πού το βρήκα.
Και την έκρυψα.
Γύρισε η μαμά μου.
Όπως πάντα, πήγε στη στόφα.
Άρχισε να ετοιμάζει τα υλικά και είπε
"Ουντ, τράβα πάρε μου μια σάλτσα σόγιας".
Τότε κατάλαβα.
Είχε έρθει η ευκαιρία. Την κοίταξα.
Ήταν απασχολημένη. Πήρα τη σακούλα.
Υπήρχε τότε η γραμμή 99 του λεωφορείου.
Ήταν ένα κόκκινο λεωφορείο χωρίς κλιματισμό.
Έκανε στάση κοντά στο σπίτι μου.
Έτρεξα.
Δεν τον είδα, αλλά κάποιος τον είδε να μπαίνει στο λεωφορείο.
Κοιμήθηκες εκείνο το βράδυ;
Όχι. Πώς να κοιμηθώ;
Έψαχνα να βρω τι θα κάνω.
Δεν πήγες να τον φέρεις πίσω;
Δεν είχα λεφτά για εισιτήριο. Καταλαβαίνεις;
Μετά κατέβηκα στη στάση Μότσιτ.
Δεν ήξερα πώς να φτάσω στο Τσον Μπουρί.
Δεν είχα ιδέα.
Στο λεωφορείο ήταν ένας μοναχός.
Τον ρώτησα πώς πάμε στο Μπανμπούνγκ του Τσον Μπουρί.
Με πήγε στον…
Είχε προσωπικό εκεί γύρω.
Τους είπε να με βάλουν στο λεωφορείο για το Μπανμπούνγκ του Τσον Μπουρί.
Όταν έφτασα στο σπίτι των συγγενών, τους είπα ψέματα.
Έφτιαξα ιστορίες. Τους είπα ότι η μαμά μου με χτυπούσε.
Με κακοποιούσε. Με ανάγκαζε να δουλεύω μέρα νύχτα.
Ήταν τζογαδόρισσα.
Ήθελα να τη δείξω κακιά για να με λυπηθούν.
Τέτοιο κάθαρμα ήμουν.
Από την ώρα που πήγες εκεί,
πότε άρχισες να σκέφτεσαι ή να ανησυχείς για τη μαμά σου;
Δεν τη σκεφτόμουν καθόλου.
Ήμουν πολύ θυμωμένος μαζί της εκείνη την εποχή.
Τη μισούσα. Είχα πληγωθεί.
Δεν τη σκεφτόμουν.
Έφυγα όταν ήμουν 15 ετών
και γύρισα όταν ήμουν 20.
Σκέφτηκα
"Ας πάω να δω τι κάνει".
Έφυγε, εγώ όμως έπρεπε να επιβιώσω.
Έπρεπε να βγάλω λεφτά.
Δεν μπορούσα να τα παρατήσω όλα.
Είχα ακόμα νοίκι και λογαριασμούς.
Αυτός ήταν μαθητής.
Έλεγα πως έπρεπε να επιβιώσω επειδή ήμουν φτωχή.
Δεν είχα κανέναν.
Μπήκα στο σπίτι.
Ήταν σαν ο χρόνος να είχε μείνει ακίνητος.
Η ίδια κουνουπιέρα κι ο ανεμιστήρας.
Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Εγώ…
Έλειπα τόσα χρόνια.
Ακόμα κι η τουαλέτα ήταν η ίδια.
Έπαθα σοκ.
Το σημαντικότερο, την ώρα που γύρισα,
η μαμά μου είχε να πάει σε μια θρησκευτική τελετή.
Ντύθηκε
και μετά φόρεσε…
Φόρεσε σκουλαρίκια, όπως κάνουν οι γυναίκες.
Τα σκουλαρίκια της ήταν ψεύτικα χρυσά.
Ήταν παλιά και φαγωμένα, αλλά ήθελε να τα φοράει.
Και το κολιέ ήταν ψεύτικο χρυσό.
Την κοίταξα και είδα ότι είχε χάσει το μεσαίο δόντι.
Σκέφτηκα "Η μαμά μου έχασε ένα δόντι. Όταν έφυγα, το είχε".
Δεν είχε λεφτά για οδοντίατρο.
Και λέω
"Απίστευτο.
Η μαμά μου…
Η μαμά μου"… Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω.
Πώς ήταν τόσο δύσκολη η ζωή της;
Είχα ανάμικτα συναισθήματα.
Εκείνη την ώρα, δηλαδή. Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εκεί.
Λέω "Γαμώτο.
Περίμενε".
Και…
Την άφησα μόνη.
Την εγκατέλειψα για να ζήσω καλά.
Την…
άφησα…
να υποφέρει μόνη.
Σκέφτηκα
"Τι άνθρωπος είσαι εσύ;"
Άρχισα να αμφισβητώ τον εαυτό μου.
"Κοίτα…
Ντροπή σου.
Είσαι ξεδιάντροπος.
Νόμιζες ότι οι συγγενείς σου θα σου χαρίσουν καλύτερο μέλλον.
Είδες πώς πήγε;"
Από τη Σκύλα πήγα στη Χάρυβδη. Δεν ήταν καλύτερα.
"Ποιος θα σου δώσει καλύτερο μέλλον;"
Μετά σκέφτηκα
"Μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό.
Κανείς άλλος.
Ο μικρός σου αδερφός σου είναι μικρός. Ο μεγάλος έχει εξαφανιστεί.
Μόνο εσύ μπορείς
να φτιάξεις το μέλλον σου".
Αυτό σκεφτόμουν.
Επειδή μεγάλωσες χωρίς πατέρα;
Ναι.
Με τάραζαν αυτά που άκουγα.
-Ναι. -Ότι είσαι παιδί από διαλυμένο σπίτι.
Αυτό το άκουγα συχνά.
Ο κόσμος έλεγε ότι τα παιδιά από διαλυμένα σπίτια ή τα ορφανά
γίνονται προβληματικά.
Ήσουν όλα αυτά που έλεγαν.
Και είπα, πρέπει να γίνω προβληματικός.
Επειδή άκουγα αυτά.
Το κατάλαβα μεγαλώνοντας.
Και είπα
"Μισό, αυτό έγινε παλιά. Ο μπαμπάς σου έχει πολύ καιρό που πέθανε".
Εντάξει, πέθανε, και λοιπόν;
Άσ' τον ήσυχο.
Άσ' τον. Πεθαμένος είναι.
Δεν είχε σχέση μ' εμένα.
Ούτε με το αν η ζωή μου θα γίνει καλύτερη ή χειρότερη.
Δεν είναι αυτό δικαιολογία για να είμαι προβληματικός.
Καμιά σχέση το ένα με το άλλο.
Πολλοί το συνηθίζουν αυτό.
Χρησιμοποιούν το διαλυμένο σπίτι για δικαιολογία.
Μισό. Αυτό δεν έχει να κάνει μ' εσένα.
Είναι η ζωή σου.
Πρέπει να πάρεις την ευθύνη.
Πρέπει να φροντίσεις τη δική σου ζωή.
Μη φέρνεις δικαιολογίες για να κρύψεις το χάλι σου.
Όποιος νιώθει ότι
"Δεν μπορώ. Είμαι διαλυμένος.
Οι γονείς μου πέθαναν. Το σπίτι μου ήταν διαλυμένο.
Το ένα, το άλλο".
Ας ξυπνήσει, επιτέλους.
Άρχισες λοιπόν να νιώθεις ότι ήθελες να φροντίσεις τη μαμά σου.
Τι έκανες; Της το είπες;
Δεν της το είπα.
Τώρα είχα…
έναν νέο σκοπό στη ζωή.
Μέχρι τότε ζούσα για την κάθε μέρα.
Σπούδαζα και έβγαινα με φίλους.
Δεν είχα σκοπό. Αυτό άλλαξε τώρα.
Είχα σκοπό και ήθελα να τον πετύχω.
Έπρεπε να σταματήσω να φέρομαι άσχημα.
Αλλιώς δεν θα τα κατάφερνα.
Όταν βρήκα τον σκοπό της ζωής μου,
προσπάθησα να μην ξεστρατίσω.
Θα έκανα τα πάντα για να βγάλω λεφτά.
Θα προσπαθούσα κι άλλο.
Θα έβρισκα δουλειά.
Μπήκα στον χώρο της ψυχαγωγίας.
Δούλευα ως κομπάρσος.
Προσπάθησα να βρεθώ
σε καλύτερη κατάσταση.
Εκείνη την εποχή έρχονταν πολλές δουλειές.
Σκέφτηκα
ότι η μαμά μου μπορεί πια να σταματήσει να δουλεύει.
Αγόρασα λοιπόν ένα σπίτι 96 τετραγωνικά στο συγκρότημα Σιντόν.
Με τις οικονομίες μου.
Το πλήρωσα με δόσεις.
Θυμάμαι, έκανε 1.700.000 μπατ.
Είπα στη μαμά μου
"Δεν χρειάζεται να δουλεύεις πια. Έλα μαζί μου.
Θα σε φροντίσω εγώ".
-Αυτό της είπα. -Τι είπε;
Έκλαψα.
Μαγείρευα για έναν πελάτη.
Ήρθε και είπε
"Μαμά, έλα να μείνουμε μαζί στην Μπανγκόκ. Θα σε φροντίσω.
Τώρα θα τα φροντίζω όλα εγώ".
Είχα ακόμα δυνάμεις και οι δουλειές πήγαιναν καλά.
Το είπε ενώ ήταν μπροστά ένας πελάτης.
Έκλαψα κρατώντας το γουδοχέρι και πήγα πιο πέρα.
Όταν έφυγε ο πελάτης, μιλήσαμε.
Ήθελε να πάω να μείνω μαζί του στην Μπανγκόκ και να με φροντίσει.
Ήμουν ευτυχισμένη. Πιο πολύ από ευτυχισμένη.
Μετά ζήσαμε σ' εκείνο το σπίτι μαζί.
Η συμπεριφορά της άρχισε να βελτιώνεται.
Επικοινωνούσε περισσότερο μαζί μου.
Ένιωθα πάλι ότι ήμασταν μητέρα με παιδί.
Κοιτάζω τον ανεμιστήρα στο ταβάνι
-Τι άλλο; -"Οι τρελές ιδέες".
Οι τρελές ιδέες μού πονάνε το κεφάλι
Ο ανεμιστήρας γυρίζει…
Γυρίζει δεξιά κι αριστερά
Πόση μου δίνει χαρά
Τι λέει η μαμά σου για τα σόου σου;
"Μητέρα".
-"Η μητέρα του". -Το αφεντικό.
Ναι, είναι το αφεντικό.
Πάει σε όλα τα τμήματα.
Είναι παντού.
Ήταν το κέντρο της προσοχής.
Είναι πνευματική άγκυρα. Είναι και μαγείρισσα.
Έστηνε κουζίνες εκεί όπου γινόταν το σόου.
Ακόμα κι όταν απαγορευόταν το μαγείρεμα εντός κτιρίου.
-Τι έκανε; -Έβαζε μια στόφα στο πάρκινγκ.
-Αυτό επιτρέπεται. -Μαγείρευε εκεί.
Μετά έφερνε το φαγητό μέσα.
Ήταν… ύπουλη.
Έψαχνε τρόπους να παρακάμψει τους κανόνες.
-Έψαχνε παραθυράκια. -Ναι.
Νομίζω ότι ήθελε…
Ήθελε να φτιάχνει ζεστά πιάτα.
Σπιτικό φαγητό.
Όχι κρύα γεύματα.
Ναι. Ήθελε να τρώω καλά.
Επίσης, ξέρει τι φαγητά και γεύσεις μου αρέσουν.
Είναι μεγάλο μυαλό στη μαγειρική.
Πέρα από το μαγείρεμα, έστηνε και χαρτοπαικτική λέσχη.
Σοβαρά. Όσο ήμουν στη σκηνή,
άπλωνε τραπεζομάντιλο σ' ένα τραπέζι.
Οι συνεργάτες μου κάθονταν γύρω της και έπαιζαν χαρτιά.
Έχει δει κανένα σόου σου;
Σε βλέπει σε παραστάσεις;
Όχι ολόκληρες.
Μόνο…
Μόνο κρυφοκοιτάζει.
Μια φορά, στο Ντίαου…
-Γιορτή της Μητέρας. Το Ντίαου 9; -Ναι.
Ανακάλυψα ότι ήρθε στο σόου και ήθελα…
να ευχαριστήσω τη μαμά μου.
Νόμιζα ότι κοιτούσε την οθόνη. Μίλησα για το παρελθόν μου.
Είπα τι έκανα και την πλήγωσε.
-Συγκινητική ομιλία. -Πολύ συγκινητική.
Έκλαιγα όταν τα έλεγα αυτά.
Είχα συγκινηθεί πολύ.
Μεταφέραμε τις τσάντες στο σπίτι.
Δεν θυμάμαι πόσο αργά ήταν.
Το σπίτι ήταν ακόμα άδειο.
Αποφασίσαμε να κοιμηθούμε σε ένα δωμάτιο.
Είχε έντονο φωτισμό νέον.
Βάλαμε τα παλιά φουτόν μας στο πάτωμα.
Και μοιραστήκαμε το δωμάτιο.
Στριμωχτήκαμε στα φουτόν χωρίς κουνουπιέρα.
Είχαμε τον παλιό ανεμιστήρα.
Κι εγώ τον κοιτούσα.
Είχα αλλάξει άποψη γι' αυτόν απ' όταν μεγάλωσα.
Τώρα περιστρεφόταν ελεύθερα. Καταλαβαίνετε;
Εκείνη τη νύχτα ήμουν ευτυχισμένος.
Μοιραστήκαμε το δωμάτιο. Ακουμπήσαμε τα πόδια μας.
Μιλήσαμε, φάγαμε μαζί.
Ήταν το πιο νόστιμο φαγητό που έφαγα ποτέ μου.
Νομίζω…
ότι η οικογένεια είναι σημαντικό να τρώει μαζί.
Αν έχετε οικογένεια,
να τη φροντίζετε.
Κανείς δεν θα σας αγαπήσει όσο η μητέρα σας.
Αργότερα έμαθα πως όσο εγώ έκλαιγα στη σκηνή,
ένας συνεργάτης έτρεξε να της το πει.
"Κυρία, ελάτε να δείτε. Για σας μιλάει".
Η μαμά μου έπαιζε χαρτιά. Λέει "Και;"
"Κλαίει κιόλας".
"Κλαίει; Καλά.
Άσ' τον να κλάψει.
Άσ' τον να κλάψει. Ό,τι θέλει".
Άσ' τον να κλάψει. Συνέχισα να παίζω.
"Άσ' τον να κλάψει".
-Όταν το είπατε αυτό, μοιράζατε; -Ναι.
"Ήθελα να παίξω χαρτιά".
Και μετά μείνατε μαζί. Λες κι είστε σιαμαία.
Τι δώρο θα μου κάνεις στη Γιορτή της Μητέρας;
-Πες μου. -Μια προσφορά για την επόμενη ζωή σου.
Όχι. Κάτι πρέπει να μου χαρίσεις.
-Πες το στην κάμερα. -Απέραντη αγάπη θα σου χαρίσω.
Τι δείχνει αυτή η αγκαλιά;
Τη ζεστασιά της μάνας.
Έλα, πες μου.
Θα δώσω 10.000 μπατ.
Γιατί μ' άφησες;
-Έχω ήδη 10.000 μπατ. -Ώστε έχεις.
Άλλαξα γνώμη γι' αυτήν.
Τώρα είναι σαν σύντροφος της ζωής μου.
Σύντροφος για μένα σημαίνει
να είμαστε πάντα μαζί, ο ένας δίπλα στον άλλον.
Ώσπου να μας χωρίσει ο θάνατος.
Κι αν κάποιος κάνει ταινία τη ζωή σου,
ποιο μέρος της πρέπει οπωσδήποτε να συμπεριλάβει;
Ποια θα είναι η πιο σημαντική σκηνή.
Πρέπει να έχει την εξής σκηνή.
Ήταν…
γύρω στο Ντίαου…
στο Ντίαου 6.
Μάλιστα.
Τότε περίπου γνώρισα την Πλα. Έχει το εστιατόριο Τσιν Μπο Ντανγκ.
-Έχει και τον όμιλο Ιμπερί. -Ναι, η Πλα.
Τότε τη γνώρισα.
Επειδή ήταν ειδική στις επιχειρήσεις και το μάνατζμεντ,
ρώτησε για την εταιρεία μου.
"Νοτ, έχεις λογιστή;
Πώς είναι;"
Φοβόταν μήπως ξεχάσω να πληρώσω φόρους.
Της είπα ότι έχω ήδη μια λογίστρια.
"Θα της μιλήσω, μήπως και το ξεχάσεις".
Βοήθησε στον έλεγχο των βιβλίων μου.
Ήρθε σ' εμένα η λογίστρια κλαίγοντας.
"Νοτ!" Ήταν την άλλη μέρα το πρωί.
"Θέλω να παραιτηθώ". Είναι από τον νότο.
"Θέλω να παραιτηθώ".
"Γιατί;"
"Ζήτησε η Πλα τα βιβλία σου. Θέλει να τα ελέγξει".
"Ε, και;" λέω.
"Να ξέρεις, οι νότιοι δεν τα κάνουμε αυτά".
Αυτή ήταν η δικαιολογία της.
Δεν αρέσει στους νότιους;
"Το θεωρούν ταπεινωτικό.
"Γι' αυτό παραιτούμαι". Τι;
Τη λυπήθηκα. Την είχα πολλά χρόνια.
Ζήτησα συγγνώμη και της εξήγησα ότι η Πλα ήθελε να βοηθήσει.
"Όχι, Νοτ. Δεν θα δουλεύω για κάποιον που δεν με εμπιστεύεται.
Νομίζεις ότι σου έκλεψα τα λεφτά;
Αν ήθελα, θα το είχα κάνει.
Δεν θα συνέχιζα να δουλεύω μαζί σου.
Σ' αγαπώ, αλλά αυτήν δεν την αντέχω".
Την αγκάλιασα. Έκλαψε στον ώμο μου.
Είπα "Λυπάμαι. Ήθελε μόνο να βοηθήσει".
"Παραιτούμαι.
Σήμερα κιόλας".
Κι έφυγε.
Έτσι απλά.
Δεν ήξερα πώς να το πω στην Πλα.
Θα την έκανα να νιώσει τύψεις.
Το κράτησα μέσα μου.
Λίγο αργότερα,
πήγα στην αγορά να πάρω ένα παλιό ντουλάπι.
Μου αρέσουν τα ξύλινα ντουλάπια.
Θυμάμαι, πήγα στο μαγαζί του Ροτζ πριν μεταφερθεί στην Αγορά του Τρένου.
Ήταν ένα ντουλάπι φαρμακείου στα 65.000 μπατ.
Το έφεραν σπίτι μου.
Δεν είχα μετρητά πάνω μου.
Είπα στο παιδί να περιμένει.
Ζήτησα από τον Τοντ να μου κάνει ανάληψη.
Του έδωσα την κάρτα μου.
Έγραψα τον κωδικό σ' ένα χαρτάκι και του τον έδωσα.
"Τοντ, πάρε 65.000 μπατ".
"Εντάξει".
Το σπίτι μου είναι δέκα λεπτά από το μηχάνημα ΑΤΜ.
Πήγε με ποδήλατο.
Λίγο μετά, γύρισε.
"Νοτ.
Λέει ότι έχεις μόνο 1.000 μπατ".
Λέω "Δεν είναι αστείο.
Έχω παίξει σε ταινίες. Έχω πολλά λεφτά. Δεν γίνεται.
Το έκανες σωστά;
Δεν μπορείς να πάρεις 65.000 μπατ με τη μία.
Δεν δουλεύει έτσι.
Πρέπει να πάρεις 10-15.000 μπατ τη φορά.
Ηλίθιε!"
Γύρισε πίσω.
Ξανάρχεται και λέει "Τα ίδια".
"Ξέρεις κάτι, Τοντ; Αουένγκ!"
Η Αουένγκ ήταν γραφίστρια.
"Αουένγκ, πήγαινε μαζί του. Δείξε του πώς γίνεται σωστά".
Πήγε μαζί του.
Δέκα λεπτά αργότερα, επιστρέφουν.
Λέει "Νοτ.
Ο Τοντ έκανε λάθος.
Δεν είναι 1.000 μπατ.
Σου έχει μείνει μόνο ένα μπατ".
Ένα μπατ.
Μάλιστα.
Είχα ένα μπατ.
Λέω "Αδύνατον. Δεν μπορεί να έχω μόνο ένα μπατ. Κάνετε πλάκα".
Ο Οτ, από το πανεπιστήμιο Τσουλαλονγκόμ,
δούλευε μαζί μου. Λέει
"Νοτ.
Για σιγουριά, έλα μαζί μου.
Φέρε τα βιβλία σου. Θα πάμε στην τράπεζα.
Θα μάθεις την αλήθεια".
Και πήγαμε.
Ήμασταν τρία άτομα σ' ένα ποδήλατο.
Ένα τέταρτο αργότερα, γυρίζουμε.
Ο Οτ λέει
"Νοτ.
Έχεις όντως μόνο ένα μπατ".
Λέω "Γαμώτο! Μόνο ένα μπατ".
Δεν είχα καθόλου λεφτά να πληρώσω το ντουλάπι.
Δανείστηκα λεφτά από τη μαμά μου.
Μόνο έναν λογαριασμό έχεις;
Ναι. Είχα μπερδευτεί. Πώς κι είχα μόνο ένα μπατ;
Κάλεσα την Πλα και ρώτησα
"Πλα, γιατί έχω μόνο ένα μπατ;"
Ήρθε αμέσως να ελέγξει τον λογαριασμό.
Είπε ότι κάποιος μου πήρε τα λεφτά.
Το είπαμε στην αστυνομία. Καλέσαμε την τράπεζα.
Τελικά,
ένας υπάλληλος της τράπεζας με ρώτησε πόσες κάρτες αναλήψεων έχω.
Είπα ότι είχα μόνο μία.
Κάποιος έκανε αίτηση για δεύτερη κάρτα.
Μάλιστα.
Και έκανε αναλήψεις κάθε μέρα.
Κάθε μέρα.
Και πλήρωσε το τάδε και το δείνα μ' αυτήν.
Και τότε…
Μου έδειξαν το εξτρέ και υλικό από τις κάμερες.
Τελικά ήταν η λογίστρια.
Αυτή είχε δεύτερη κάρτα και έκλεψε τα λεφτά.
Γι' αυτό ήθελε να παραιτηθεί.
Εξαφανίστηκε. Δεν βρισκόταν πουθενά.
Στο τέλος του μήνα ήρθε η καταστροφή.
Είχε αφήσει απλήρωτα ένα σωρό πράγματα.
Έπρεπε να πληρώσω δόσεις για το αυτοκίνητο και το σπίτι.
Είχα ένα σωρό υποχρεώσεις.
Ήμουν σε απόγνωση.
Ήμουν…
Ήμουν διάσημος,
αλλά χωρίς εισόδημα.
Σωστά.
Ήμουν διάσημος χωρίς λεφτά.
Εκείνη τη στιγμή,
κατάλαβα λίγο περισσότερο τη ζωή.
Ένιωθα τόσο κενός όταν έπρεπε να δω τους φίλους μου.
Καταλαβαίνεις;
"Κοίτα!
Ήρθε ο πλούσιος φίλος μας".
Ποιος πλούσιος; Δεν είχα μία.
"Μου δίνεις ένα αυτόγραφο, πλούσιε;"
Ένιωθα σαν να μου σούβλιζαν την καρδιά.
Κατάλαβα ότι όλη αυτή η φήμη που έχω δεν είχε καμιά σημασία.
Δεν ήξεραν τι συνέβη κι αυτό με έκανε να νιώθω κάλπικος.
Ήμουν ψεύτης.
Έτσι ήμουν εκείνη την εποχή.
Πούλησα τα πάντα για να βρω λεφτά.
Πούλησα το αυτοκίνητο της μαμάς μου, όλα.
Προσπάθησα να πουλήσω ένα σπίτι, αλλά ήταν υποθηκευμένο.
Δεν θυμόμουν καν πότε το έκανα.
Δεν είχα καμιά ανάμνηση από αυτό.
Η λογίστρια ήξερε το ελάττωμά μου. Όταν ζωγράφιζα, τα χέρια μου ήταν βρόμικα.
Υπέγραφα χωρίς να διαβάσω.
Μόνο και μόνο για να τελειώνω.
Μου πήρε όλα τα λεφτά.
Ξέρετε, ήμουν διάσημος ηθοποιός και κωμικός.
Όλοι ήθελαν ν' ακούσουν τα αστεία μου.
Αλλά είχα πληγωθεί πολύ.
Κανονικά,
όταν πάω στο βιβλιοπωλείο, αγοράζω ό,τι βιβλίο θέλω.
Τότε καθόμουν εκεί όρθιος και το διάβαζα ολόκληρο.
Περνούσα όλη μέρα διαβάζοντάς το, επειδή δεν είχα λεφτά.
Μου άρεσαν τα περιοδικά για διακόσμηση.
Τα ξεφύλλιζα. Μετά έβρισκα ένα άρθρο που μου άρεσε.
Τα κινητά δεν είχαν κάμερα ακόμα.
Ήθελα να σκίσω τη σελίδα.
Καμιά φορά έβγαινα με φίλους καλλιτέχνες.
Τρώγαμε μαζί.
Το ομολογώ, έκανα πως έπρεπε να πάω στην τουαλέτα
την ώρα του λογαριασμού.
Δεν είχα καθόλου λεφτά.
Ο λογαριασμός ήταν χίλια ή 2.000 μπατ το άτομο.
Μόνο με την τουαλέτα θα τη γλίτωνα.
Καταλαβαίνετε;
Ντρεπόμουν πολύ.
Έβγαινα και με την Πλα. Είναι από πλούσια οικογένεια.
Κι έβγαινε με κάποιον με ένα μπατ.
Και… Έλεος!
Ένιωθα μεγάλη πίκρα.
Τέλος πάντων, η Πλα ήταν αυτή που τα διαχειρίστηκε όλα.
Πήρα δάνειο από μια φίλη της.
Παλιά συμμαθήτριά της, τη Λιν.
Η Πλα μάς σύστησε. Δεν μπήκε εγγυήτρια.
Πήρα δάνειο από τη Λιν
με εγγύηση το σπίτι μου στο Τσιάνγκ Μάι.
Τα λεφτά που πήρα τα έβαλα στο Ντίαου 7.
Ναι, το Ντίαου 7.
Ήταν πραγματικά το σόου που σου έσωσε τη ζωή.
Ο χρόνος που πέρασε μεταξύ Ντίαου 6 και 7 ήταν βασανιστικός.
Είχα ένα μπατ.
Μου έμαθε πολλά εκείνη η εποχή.
Ένα απ' όλα, να κάνω οικονομίες.
Επενδύσεις.
Έπρεπε να μελετήσω σχετικά.
Ναι.
Νομίζω ότι κάποιοι από το κοινό ίσως νιώθουν
ότι υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που δεν σου έκανα.
Αν θέλετε να ρωτήσετε τον Ούντομ,
σηκώστε… Μάλιστα!
Θα αρχίσω από την κοπέλα.
Θέλω να ρωτήσω, ως κωμικός,
τι σόου ή ταινίες βλέπετε συνήθως
για να περάσετε εσείς καλά;
Συνιστώ το εξής σόου.
Δεν χρειάζεται να είσαι κωμικός για να το δεις.
Το Μυστικό του Πνεύματος.
Στα ταϊλανδέζικα, Καΐ Γουϊνιάμ…
Λοκ Γουϊνιάμ… κάτι τέτοιο.
Τέλος πάντων, Το μυστικό του Πνεύματος. Το συνιστώ.
Όταν πάτε σπίτι σήμερα,
δείτε το επεισόδιο 66.
Έχει περίπου 150 επεισόδια.
Αλλά προτείνω το 66, που λέγεται…
Λέγεται "Αμάρτημα".
Σημειώστε. Επεισόδιο 66, "Αμάρτημα".
Το παρουσιάζει ο δάσκαλος Ολέ.
Πρέπει να είναι το καλύτερο μέντιουμ της Ταϊλάνδης.
Για μένα είναι κορυφαίος.
Βλέπει τι σου έχει συμβεί.
Βλέπει ένα πνεύμα που σε περιτριγυρίζει.
Κάνει παζάρια με το πνεύμα.
Τόσο καλός είναι.
Είναι αξιοπρεπής η δουλειά του.
Δεν σου ζητάει να κάνεις όλες αυτές τις μαγικές ανοησίες.
Δεν ασκεί μαύρη μαγεία.
Στο επεισόδιο 66 είχε την τραγουδίστρια Σαλακτζίτ Ντουανγκτζάν.
Αδερφή του Πουμπουάνγκ Ντουανγκτζάν.
Τη φωνάζουν Ονγκ.
Αυτό που της συνέβη ήταν
ότι ξαφνικά ήθελε να πεθάνει.
Περπατούσε
και ξαφνικά ένιωθε συντετριμμένη και ήθελε να πεθάνει.
Έτσι ένιωθε.
Επίσης, αρρώσταινε πολύ.
Τα νοσοκομεία ήταν δεύτερο σπίτι της και ήθελε να πεθάνει.
Πήγε λοιπόν στον δάσκαλο Ολέ.
Στο σόου έχει άλλους δύο παρουσιαστές, τον Τόφι και τον Σόμτσενγκ.
Πάνε στους ναούς για να σε κάνουν καλά.
Αν θέλεις να τους δεις, πας στους ναούς.
Η Ονγκ πήγε στον δάσκαλο Ολέ.
Του είπε τι της συνέβαινε.
Όποτε βλέπει κάτι ο δάσκαλος Ολέ, κάνει
"Είδα…
Είδα το παρελθόν σου.
Κάτι του έκανες.
Κάτι του υποσχέθηκες".
Όταν το είπε αυτό, εκείνη ένιωσε κάτι περίεργο.
Κανονικά, η Ονγκ είναι μια απλή γυναίκα σαν εσάς.
Ένιωσε περίεργα.
Της λέει "Νιώθεις κάτι πίσω σου;"
"Ναι, νιώθω ένα βάρος γύρω από τους ώμους.
Ειδικά στον λαιμό".
Και ξαφνικά δαιμονίστηκε.
Η φωνή της έγινε αντρική. Την κυρίεψε εκείνος. Έκανε…
τον χορό των σπαθιών.
"Γιατί με σκότωσες;
Δεν ήμουν ένοχος. Γιατί με σκότωσες;"
Με είχε συναρπάσει. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου.
"Γιατί με σκότωσες; Δεν ήμουν ένοχος".
Η φωνή της είχε γίνει αντρική.
"Γιατί με σκότωσες…"
Ο δάσκαλος Ολέ είπε ότι κατάλαβε τι έγινε.
Το περιστατικό συνέβη σε έναν ναό εκεί κοντά, παλιό χώρο εκτελέσεων.
Γκούγκλαραν τον ναό αυτό, στο Σουκοτάι.
Ήταν ο ναός Πλάι Τσαμπόν.
Αποφάσισαν να πάνε εκεί.
Για να το λύσουν, έπρεπε να πάνε επιτόπου.
Πήγαν όλοι εκεί.
Όταν έφτασαν, εκείνη χειροτέρεψε.
"Γιατί με σκότωσες; Δεν έφταιγα εγώ. Γιατί με σκότωσες;"
Ο δάσκαλος Ολέ μίλησε με το πνεύμα.
"Ηρέμησε".
"Όχι!"
"Θα τη συγχωρήσεις;"
"Με τίποτα!
Θέλω να τη σκοτώσω. Θέλω το αίμα της.
Δώσ' μου το αίμα της και θα τη συγχωρήσω. Τώρα αμέσως!"
Είχα πάθει πλάκα. Σταμάτησα να κάνω οτιδήποτε.
Και παρακολουθούσα.
"Δεν ξέρεις πόσο πόνο τράβηξα.
Περίμενα πάνω από 100 χρόνια.
Με ανάγκασες να κόψω ο ίδιος το λαρύγγι μου.
Ξέρεις πόσο πόνεσα;"
Ήταν πολύ δραματικό.
"'Ξέρεις, δεν πεθαίνεις με μια κοψιά στο λαρύγγι.
Αναγκάστηκα να το κάνω πολλές φορές".
Το θέμα είναι…
ότι σε περασμένη ζωή η Ονγκ διέταξε να σκοτώσουν κάποιον.
Αυτόν που την κυρίεψε.
Δεν ήταν ένοχος, αλλά τον σκότωσε.
Ο δάσκαλος Ολέ είπε "Το είδα.
Ήταν κι άλλοι εκεί.
Ήταν μια μητέρα με το παιδί της".
Τους έπιασε ομήρους για να τον αναγκάσει να κόψει το λαρύγγι του.
"Ξέρεις, πόνεσα πολύ.
Εσύ με ανάγκασες να το κάνω. Το χώμα πλημμύρισε με το αίμα μου.
Θέλω τη ζωή σου…"
Ο Ολέ προσπάθησε να τον μεταπείσει. Δικηγόρος πνευμάτων.
"Θέλω το αίμα της! Δώσ' μου το!"
Ο Ολέ λέει "Μήπως να γίνει αιμοδότρια;"
"Όχι!"
Το λαρύγγι του έκοψε. Έτσι θα τη γλιτώσεις;
"Όχι, αποκλείεται!"
"Αν δώσει αίμα σε 100 νοσοκομεία;
Σε τρεις μήνες".
"Αποκλείεται!
Θέλω να τη σκοτώσω. Θέλω τη ζωή της".
"Τι λες για μια χειροτονία;
Εκατό ανθρώπων.
Στο όνομά σου, στο ταϊλανδικό Νέο Έτος".
Όταν το άκουσε αυτό, το πνεύμα ηρέμησε.
"Το θέλεις αυτό;"
Το πνεύμα μάλλον δεν τον πίστεψε.
Έτσι, ο δάσκαλος ζήτησε από τους θεατές να χειροτονηθούν.
Εκατό άνθρωποι στο ταϊλανδικό Νέο Έτος.
"Αν συμφωνείς…
Αν συμφωνείς, πες ότι τη συγχωρείς".
Ήταν πολύ συγκινητικό.
Η κάμερα γύρισε στον Ολέ.
Μετά στους Τόφι και Σόμτσενγκ.
Όλοι αγωνιούσαν για την απάντησή του.
"Σε συγχωρώ!"
Η μουσική δυνάμωσε. Ο κόσμος στον ναό χειροκροτούσε.
Τη συγχώρησε.
Το έκανε, τελικά. Εγώ έκλαιγα.
Ήρθε ένας μοναχός.
Είπε στην Ονγκ να κάνει μια σπονδή.
Όχι στην Ονγκ, δηλαδή. Στο πνεύμα.
Ένας μοναχός άρχισε να ψάλλει.
Η Ονγκ…
Εκείνος συνέχισε.
Μόλις τελείωσε, η Ονγκ λιποθύμησε.
Τότε κατάλαβα.
Πρέπει να σπονσοράρω το σόου.
Κάλεσα αμέσως την Μπελά.
"Μπελά.
Έχεις τον αριθμό του Τόφι; Κάλεσέ τον.
Θέλω να σπονσοράρω το σόου".
Λέει "Με τι;" "Δεν ξέρω".
"Να πουν το όνομά σου στο σόου;"
"Όχι, θέλω μόνο να το στηρίξω.
Είδα ότι χρησιμοποιούν παλιού τύπου μικρόφωνα.
Ρώτα αν θέλουν ασύρματα.
Αν θέλουν, πάρε τέσσερα. Πήγαινε. Θέλω να συμμετέχω σ' αυτό".
Σοβαρά.
Μου αρέσει πολύ.
-Να δείτε και το επεισόδιο 109. -Ακριβώς!
Το επεισόδιο 109.
Λέγεται "Ξόρκι".
Λοιπόν, το "Ξόρκι".
Είναι για τον Καρν.
Είναι ένας παντρεμένος νέος.
Είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι.
Αλλά ένιωθε κάτι μέσα του.
Λες κι είχε μέσα του άλλους ανθρώπους.
Όποτε πήγαινε σε ναό, έκανε εμετό και ένιωθε ναυτία.
Όποτε συναντούσε σπουδαίους μοναχούς τον έπιανε γερή ναυτία.
Λες και κάτι μέσα του δεν ήθελε να κάνει καλές πράξεις.
Πήγε στο νοσοκομείο. Του έδωσαν φάρμακα.
Του είπαν ότι είναι διπολικός.
Υποφέρει 22 χρόνια.
Ώσπου γνώρισε τον Ολέ.
Εκείνος κατάλαβε τι του συνέβαινε.
Είπε ότι στην προηγούμενη ζωή του, ο Καρν ασκούσε μαύρη μαγεία.
Ήταν μοναχός, αλλά ασκούσε μαύρη μαγεία.
Αιχμαλώτιζε πνεύματα, ήταν ασεβής προς τους δασκάλους.
Γι' αυτό το πνεύμα τον ακολούθησε σ' αυτήν τη ζωή.
Δεν ήταν μόνο ένα, ήταν οκτώ.
Κυρίευαν το σώμα του σε βάρδιες.
Οι διπολικοί είναι σαν να έχουν δύο προσωπικότητες.
"Τρι" σημαίνει τρία.
Πέντε… οκτώ. Οκταπολικός, λοιπόν.
Πρέπει να το δείτε.
Όλο άλλαζε προσωπικότητες.
Ήταν απίστευτος!
Αλήθεια.
Ο δάσκαλος Ολέ τού είπε τι έκανε κι ότι πρέπει να ζητήσει συγχώρεση.
Πήγαν σ' έναν ναό,
δεν ξέρω ποιον, στο Νοντάμπουρι.
Εκεί ζούσε στην περασμένη του ζωή.
Έφτασαν εκεί.
Ο Ολέ τού κράτησε τα χέρια για να μιλήσει με τα πνεύματα.
Όσο του κρατούσε τα χέρια, κυριεύθηκε.
Σε φάση…
"Άσ' τον ήσυχο".
"Γιατί δεν τον αφήνεις;" ρωτούσε ο Ολέ.
"Επειδή δεν θέλω".
"Δεν θα φύγεις από το σώμα του;"
"Όχι!"
"Τότε θα σε τιμωρήσω".
"Δώσε!"
Ο Καρν έγινε αγενής και επιθετικός.
"Δώσε!"
Έτσι έλεγε, "Δώσε!"
Ξέρασε κι έγινε πάλι φυσιολογικός.
Ο Ολέ τον ρώτησε αν ήξερε τι έκανε κι εκείνος απάντησε ναι.
Ο Ολέ τού είπε τι έπρεπε να κάνει.
Έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη για όλα τα λάθη που είχε κάνει.
Έπρεπε επίσης να κάνει προσφορά στους μοναχούς
για να τη λάβουν τα πνεύματα.
Και τα οκτώ πνεύματα που είχε βλάψει στην προηγούμενη ζωή.
Αλλά ένα απ' αυτά δεν ήθελε προσφορά.
Τσακώνονταν μέσα του.
Και η επόμενη σκηνή.
Ήταν έτοιμος να δώσει την προσφορά σε έναν μοναχό.
Η προσφορά ήταν εδώ.
Ένας μοναχός λέει "Ας προσευχηθούμε".
Θα προσεύχονταν πρώτα στις Πέντε Αρχές.
Ένας μοναχός έψαλλε.
Ο Καρν έπρεπε να το επαναλάβει.
Πολεμούσε με το πνεύμα μέσα του.
Δεν τον άφηνε να προσευχηθεί.
Ο δάσκαλος Ολέ του έλεγε να το παλέψει και να αντισταθεί.
Είπε έναν στίχο.
Του πήρε κάπου πέντε λεπτά.
Συνέχισε να προσεύχεται και προσπαθούσε να αντισταθεί.
Τα πνεύματα αυτά ήταν πολύ…
Αν ήταν ταινία του Χόλιγουντ, σίγουρα θα έπαιρνε Όσκαρ.
Πολύ ρεαλιστικό.
Ήταν πολύ ρεαλιστικό.
Πάλευε με εκείνα τα οκτώ πνεύματα.
Τελικά ολοκλήρωσε την προσευχή.
Ένας μοναχός έριξε πάνω του αγιασμένο νερό.
"Άσ' τον ήσυχο. Πήγαινε εκεί όπου ανήκεις".
Κουράστηκα.
Δείτε το μόνοι σας.
Δεν τον άφηναν ήσυχο.
Ήταν συναρπαστικό.
Ήθελα τουαλέτα, αλλά θα το έχανα.
Με διασκεδάζει.
Μ' αρέσει να βλέπω αυτήν την εκπομπή.
Από τότε, έγινα θαυμαστής του Τόφι.
Υπάρχουν κι άλλα καλά επεισόδια.
Τελευταία, ο Τόφι πηγαίνει σε χώρους όπου βλέπεις UFO.
Πήγα μαζί του.
Του είπα ότι θα πάω μαζί,
αλλά να μη με βγάλει φωτογραφία.
Μεγάλη ιστορία. Θα την πω στα γρήγορα.
Πήγα μαζί του στο Ουτάι Τανί.
Είμαι πολυάσχολος.
Αλλά ποτέ δεν λέω όχι σε κάτι υπερφυσικό.
Νόμιζα ότι προτιμούσες να είσαι παραγωγικός.
-Αυτό δεν είναι παραγωγικό; -Δεν ξέρω.
Ήθελα να μάθω αν υπάρχουν.
Πάντα αναρωτιέμαι αν αυτό είναι ψέμα ή όχι.
Ο Πιτ Τόνγκτσουα είπε ότι επικοινωνεί μαζί τους.
Ρώτησα τον Τόφι σε ποιο σημείο πάει συνήθως.
Μου είπε την ημερομηνία κι ότι είναι στο Ουτάι Τάνι.
Πήγα, λοιπόν.
Πήγα με δύο άτομα που δεν πίστευαν σ' αυτά.
Την Μπελά και τη Γιαγιά, τη λογίστριά μου.
Φτάσαμε στο ξενοδοχείο.
Νομίζαμε ότι θα εμφανιστούν αργά τη νύχτα.
Αποφασίσαμε να πάρουμε έναν υπνάκο.
Φτάσαμε στο ξενοδοχείο κατά τις 6 μ.μ.
Λέγαμε να κοιμηθούμε και να ξυπνήσουμε τα μεσάνυχτα.
Ρώτησα τον Τόφι τι ώρα εμφανίζονται.
Είπε κατά τις 7.
Δεν ήμουν έτοιμος.
Ντύθηκα γρήγορα. Δεν ήθελα να το χάσω.
Τα UFO περνούν πολύ γρήγορα.
Αν αργήσεις, τα έχασες.
Κι αν περνούσε μόνο ένα UFO; Θα ταραζόμουν.
"Τόσο δρόμο έκανα!"
Έφτασα σε μια μεγάλη αυλή ενός ξενοδοχείου.
Δεν είχε πελάτες εκείνη την ώρα.
Κάναμε ό,τι θέλαμε.
Έσβησαν όλα τα φώτα για να βλέπουμε καθαρά.
Ο Τόφι έστησε μια σκηνή.
Είχε και μια καρέκλα και μια τράπουλα για πόκερ.
Και μετά είπε ότι πρέπει να καλέσουμε τα UFO.
Νόμιζα ότι θα είχε κάποιον πίνακα με σήματα.
Όπως τα αεροπλάνα.
Ότι θα έστελνε σήμα.
Την επόμενη στιγμή,
ο Τόφι καθόταν κάτω και διαλογιζόταν.
Μια στιγμή.
Διαλογιζόταν;
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Έλεγα…
Είχα μπερδευτεί.
Δεν μου είχε διδάξει να καλώ UFO.
Απλώς…
Η Μπελά είχε ξαπλώσει κάτω.
Κάποιοι κοιτούσαν τα κινητά τους.
Αποφάσισα να τους μιλήσω.
"UFO, εξωγήινα πλάσματα.
Είμαι πολύ περίεργος
αν υπάρχετε πραγματικά.
Αν ναι, φανερωθείτε. Ήρθα τόσο δρόμο για να σας δω".
Τους μίλησα νοερά.
Κάπως έτσι.
Λίγο μετά, ο Τόφι άνοιξε τα μάτια του.
Τον ρώτησα τι τους είπε.
Είπε ότι τους μίλησε ξεκάθαρα.
"Σήμερα είναι εδώ ο καλός μου φίλος".
Τι;
Μπορείς απλώς να τους πεις ότι ήρθα;
Πιάνει;
"Είναι εδώ. Μην τον απογοητεύσετε".
Τι;
-Τους πίεσε. -Καλή φάση.
"Μπορείς να το κάνεις έτσι;"
"Για να δει με τα μάτια του ότι υπάρχετε.
Σας παρακαλώ, φανερωθείτε του".
Έτσι μιλάς στα UFO;
Περίμενε, έχει κι άλλο.
Μη γελάσετε ακόμα.
Όταν μου τα είπε αυτά, κοίταξε ψηλά.
Έχουν έναν ανιχνευτή που ανάβει πράσινο φως.
Ένα στιλό λέιζερ.
Δείχνει πού είναι, επειδή ο ουρανός είναι τεράστιος.
Υπάρχουν πάμπολλα αστέρια.
Τόσα πολλά, που δεν μπορείς να καταλάβεις ποιο είναι το UFO.
Είναι σαν φροντιστής του πιλότου Τόφι.
-Δείχνει πού είναι. -Ναι.
"Αριστερά". Λέω "Τίνος αριστερά;"
"Θα το δείξω. Αυτό το αριστερά!"
Έδειξε.
Να πάρει, είναι αληθινό.
Είναι αληθινό. Ξέρω τι λέτε, τρελάθηκα.
Έτσι ένιωσα με τον Πιτ Τόνγκτσουα.
Έλεγα "Να πάρει, έγινα ένας απ' αυτούς".
Υπάρχουν, παιδιά!
Εντάξει, ακούστε με.
Η Αφροδίτη είναι φωτεινό αστέρι. Τα άλλα είναι στίγματα.
Αλλά αυτό που έδειξε αριστερά κινούνταν.
Κινούνταν πολύ γρήγορα.
Όταν μας άκουσαν,
η Μπελά και η Γιαγιά, που δεν πιστεύουν, είπαν
"Θα είναι αεροπλάνο".
Τσέκαραν μια εφαρμογή να δουν αν έχει αεροπλάνα εκεί. Τίποτα.
Να δουν αν έχει αεροπλάνα;
Ναι. Και δεν ήταν αεροπλάνο.
Η άλλη, τώρα,
τσέκαρε εφαρμογή εντοπισμού δορυφόρων.
Τίποτα.
Δεν ήταν ούτε αεροπλάνο ούτε δορυφόρος. Άρα, ίσως ήταν UFO.
Τα αεροπλάνα κινούνται έτσι.
Αυτό ανεβοκατέβαινε.
Κινούνταν…
Μια στιγμή! Κινούνται έτσι τα αστέρια;
Αλήθεια;
Τότε άρχισα να βλέπω κι άλλα. Κινούνταν προς κάθε κατεύθυνση…
Αναβόσβηναν…
Εκείνο το βράδυ…
-Δεν υπερβάλλω. -Εντάξει.
Ξέρω ότι θα ακουστεί υπερβολή. Υπήρχαν 51 UFO.
Αλλά φαίνονταν πιο πολύ σαν στίγματα.
Τι θα πει UFO;
-Είναι… κάτι τέτοιο. -Αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο.
Ήταν σαν κινούμενες τελείες.
Επιπλέον, ο Τόφι τούς ζήτησε
"Αναβοσβήστε, σας παρακαλώ".
-Δεν το πίστευα. Έκαναν… -Αναβόσβηναν;
Σοβαρά, είχα πάθει σοκ.
Τα παρακολουθήσαμε μέχρι…
Από τις 7 μ.μ. μέχρι σχεδόν τα μεσάνυχτα.
Ο Τόφι είπε να πάω να ξεκουραστώ.
"Η παράσταση τελείωσε".
Το είπε αυτό;
Ο πρώτος γύρος ήταν περίπου 30 UFO.
Ρώτησα πότε ήταν ο δεύτερος.
Είπε ότι θα περνούσαν κατά τις 4 π.μ.
Πώς το ήξερε;
Τον ρώτησα πώς ήξερε τα δρομολόγιά τους.
Πώς τα ήξερε;
Είπε ότι το μελετούσε αυτό πάνω από 20 χρόνια.
Από τότε που έμαθε το περιστατικό του Κάο Καλά.
Γι' αυτό ξέρει το πρόγραμμά τους.
Πήγα για ύπνο και ξύπνησα στις 4 π.μ.
Όταν βγήκα έξω,
άκουσα "Να το, το 37ο UFO για απόψε".
Το είδα καθαρά.
Λέω "Τι; Δεν υπάρχει αυτό.
Πώς θα το πω στους φίλους μου;"
Ήμουν σίγουρος ότι δεν θα δω τίποτα.
Δεν το περίμενα αυτό.
Νόμιζα ότι θα γυρίσω σπίτι και θα κάνω πλάκα με το ταξίδι.
Αλλά τελικά υπάρχουν. Γαμώτο.
Στον γυρισμό, ήμουν ακόμα σαστισμένος.
Δεν καταλάβαινα τι είχε συμβεί.
Σκέφτηκα το επόμενο βήμα.
Υπάρχει λέσχη UFO στο Κάο Καλά. Σκέφτηκα να πάω εκεί.
Αλλά αυτοί είναι σκληροπυρηνικοί.
Αυτό σημαίνει ότι δίνουν ο ένας στον άλλον ονόματα.
Ναι.
Ποσειδώνας 16.
Πλούτωνας 15.
Έτσι κάνουν αυτοί.
Μοιράζουν και κεραίες λήψης σημάτων.
Προσπάθησα να σκεφτώ όνομα για μένα.
Ποσειδώνας… Πλούτωνας…
Βιάγκρα 11.
Δεν είναι πλανήτης.
Φοβόμουν ότι θα μπω στα βαθιά.
Ο Τόφι είπε "Μην πας. Θα σε βγάλουν φωτογραφία.
Εδώ είναι πιο πριβέ".
Μου αρέσει πολύ.
Μην το κάνεις αυτό.
Θα κολλήσεις κι εσύ όπως εγώ.
Είδαμε ποιος είναι ο Νοτ, Ούντομ Ταεπάνικ.
Είδαμε και τις άλλες σου πλευρές, όχι μόνο του κωμικού σταντ απ.
Με άλλα λόγια,
η ιδιότητα του κωμικού είναι η κορυφή του παγόβουνου.
Τώρα που μιλήσαμε μαζί σου,
καταφέραμε να δούμε και το υπόλοιπο παγόβουνο.
Δεν είναι αστείος μόνο στη σκηνή,
αλλά και στη ζωή.
Ο Νοτ, Ούντομ Ταεπάνικ!
Σας ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ πολύ όλους.
Ευχαριστώ πολύ.
ΟΥΝΤΟΜ ΤΑΕΠΑΝΙΚ ΤΕΛΟΣ
Υποτιτλισμός: Σοφία Σκουλικάρη