Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jeśli jesteś szczęśliwy W dłonie klaszcz
A więc to takie uczucie.
Świetnie zacząć tak program.
Note miał świetny pomysł.
Załatwił sobie dwa klaśnięcia na start.
To wyjątkowy dzień.
Porozmawiamy sobie
z najsłynniejszym standuperem w Tajlandii.
Spróbuję pobić rekord
i sprawić, żebyście zaklaskali więcej niż dwa razy.
Udało się.
Jak wiemy,
Note rzadko występuje publicznie.
Zwłaszcza w takich talk showach.
Ostatnim razem pojawił się w takim programie
czternaście lat temu.
Więc to wyjątkowy dzień.
A więc…
przywitajmy go gorąco.
Note, Udom Taephanich!
Witajcie.
Zacznijmy od popularnego przywitania.
Jak się masz?
Prawdę mówiąc, kiepsko.
Z wiekiem coraz częściej się choruje.
- Tak. - Na przykład rano…
Codziennie nowy symptom.
Każdego dnia.
To może być ból kolana, refluks
albo ból pleców.
Starsi ludzie tak mają, prawda?
Chciałbym spytać o twój ostatni program, Deaw 13.
Jak poszło?
Było ciężko.
Dlaczego?
Nigdy wcześniej nie występowałem przed publicznością w maskach.
Na każdym występie było z 5000 osób.
Dziesięć występów daje 50 000 zamaskowanych ludzi.
W trakcie występu nie widziałem, czy się śmieją.
Tak.
Nie było żadnych reakcji.
Nie miałem z tym doświadczenia.
Nie uczą, co robić w takich sytuacjach.
To była dla mnie nowość.
Kiedy wykonuje się stand-up, zwykle widzi się reakcje ludzi.
- Widzi się ich. - To dla nas zachęta.
Stand-up jest jak tenis stołowy.
Widownia odbija piłeczkę.
Kiedy dobrze się bawią, opowiadam więcej żartów.
Tak to wygląda.
Ale Deaw 13 był jak spotkanie online.
Jakbyśmy gadali przez Zoom.
Było pięć tysięcy osób.
Nie wiedziałem, co robić.
Jak sobie poradziłeś?
Początkowo nie potrafiłem.
Ale w końcu coś wymyśliliśmy.
Ustawiliśmy mikrofony przy widowni
i ustawiliśmy przy mnie odsłuchy.
- Żebyś ich słyszał. - Tak.
Dzięki temu wiedziałem, że im się podoba.
- To musiało brzmieć… - Tak.
Bo śmiali się przez maski.
Tak.
Nie wiem, czy o tym myślałeś,
ale w trakcie swoich programów
opowiadasz historie o swoich znajomych.
To prawdziwe historie?
Tak, ale muszę coś powiedzieć. Mój występ jest jak wykwintna kuchnia.
Prezentuję moje historie tak samo, jak szef kuchni dekoruje dania.
Gdyby nie były prawdziwe, nie zapamiętałbym ich.
- Rozumiem. - Nie zapamiętałbym.
Opowiadając historię, trzeba ją sobie wyobrazić.
- Inaczej nie będzie dobra. - Tak.
Pamiętasz tego ducha w moim domu?
Nie zmyśliłbym tego.
To naprawdę się wydarzyło.
- Tak? - Wciąż tam jest.
Wie, że o nim gadasz?
No tak.
Nie nawiedzaj mnie.
O!
Tak to zwykle wygląda, gdy tu przychodzisz?
Zawsze jest tak ciemno.
Jest tylko ciemność.
Zwykle włączyłbym światło.
- O tak. - Okej.
Dalej idę do pokoju.
- To mój pokój. - Ciemno w nim.
- Tak. - Okej.
- Tu też ciemność. Wejdź. - Okej.
- To moja conocna rutyna. - Tak.
To twoje łóżko.
- Śpię po tej stronie. - Aha.
- Okej. - Śpię tutaj.
Okej.
- Leżę. - Oglądasz telewizję.
Tak, leżę tu i oglądam telewizję.
Mówiłeś, że patrzył na ciebie z góry.
- Tak. Tutaj była Aum-im. - Tak.
Ona widzi duchy. Mówiła, że był tutaj.
Patrzył stąd na ciebie.
Leżałem tutaj.
Czasem stoi tutaj.
Zawsze jest gdzieś tutaj.
Tak mi powiedziała.
Na moim miejscu spałbyś w tym pokoju?
- To pomaga mi zachować spokój. - Co to?
To talizman od szamana z Chiang Mai.
- Chroni cię? - Tak.
Chroni. Zrobił go dla mnie.
Broni mnie przed duchem.
- Ale nie wiem… - Tak?
…czy utrzymuje ducha tutaj,
czy tutaj.
- Tutaj. - Tak.
Więc gdy idę do łóżka,
- boję się. - Tak.
W nocy czuję się nieswojo.
Ale powoli przyzwyczajam się do tego.
Co sprawiło, że zdałeś sobie sprawę, że to duch?
- Jakiś dźwięk? - Tak. Dźwięk.
Pojawia się, gdy zasypiam.
Tak myślę.
Kiedy zasypiam
albo o świcie, zaraz przed pobudką.
O taki.
I znika.
Za tą ścianą nie ma nic oprócz powietrza.
- Nic. - To prawdziwe cegły.
Czasem dźwięk płynie stąd.
O tak.
Zwierzę nie mogłoby się dostać do klimatyzacji.
A to dźwięk kota atakującego mysz.
Ale tu nie ma na to miejsca.
To tylko cement.
Nie ma otworów.
Powinieneś spędzić tu noc.
- Tylko jedną. - Spróbuj.
- Tak. - Pewnie.
Ale…
- Jesteś dorosły. - Tak.
Tak. Śpię tutaj.
- Połóż się. - O tak?
- Tak. - Śpisz tutaj.
Tak.
Wyłączyć światło?
Tak, wyłączmy.
Pora spać.
Tak to zwykle robię.
Czuję…
Pierwszy raz czuję się samotny,
kiedy ktoś kładzie mnie do łóżka.
Okej.
Okej, przeżegnaj się.
Hola, hola.
- Jeszcze żyje. - Wyłączmy światła.
Śpię po ciemku.
Wyobraź to sobie.
- Okej. - Według Aum-im stoi tutaj.
Nie widzę go, ale mogę sobie wyobrazić.
Moja wyobraźnia szaleje.
Niełatwo tak spać.
- Kto by pomyślał… - Śpię na prawym boku.
Myślałem, że na prawym boku
zobaczę coś.
- Jego nogi. - O nie.
Więc położyłem się na lewym.
- To straszne. - Tak.
Bo nie widzisz, co masz z tyłu.
A jest tu tyle miejsca.
Czułem, jakby ktoś popchnął łóżko.
Wiele rzeczy przeszło mi przez myśl.
Więc…
Okej.
Dobranoc, Pa Ted.
Moim zdaniem twoje wszystkie historie były zabawne.
Ale kiedy tam byłem, nie było mi do śmiechu.
Mnie też. Nie.
Ktoś zaproponował mi
wizytę u rekinów.
Kiedy o tym mówiłem?
Pamiętasz?
Ktoś powiedział, że w Deaw 11.
Byłem wściekły na tę matkę i córkę.
A nie złoszczę się tak łatwo.
Ale ta parka…
Gdybym je znów zobaczył, dźgnąłbym je widelcem w oczy.
Moje życie było w porządku.
Czemu mnie zaczepiły?
Powiedziały, że córka jest moją wielką fanką.
Błagały, bym zobaczył z nimi rekiny.
Potem dowiedziałem się, że brakowało im jednej osoby do grupy.
Miała wziąć swojego chłopaka, ale zerwali.
Dlatego byłem im potrzebny.
Więc poszedłem z nimi.
Mówiły, że nie będzie zimno. Nie znoszę zimnej pogody.
Mówiły, że wystarczy kurtka.
Dobre sobie.
Miałem też chorobę morską. Wkurzyłem się.
W drodze powrotnej nie odzywałem się do nich.
Ale masz z tego fajną historię.
Myślę, że takie historie to dobry sposób, by poradzić sobie ze złymi wspomnieniami.
Musiałem się z tym uporać.
Teraz mogę się z tego śmiać.
Inaczej…
Byłoby mi ciężko.
- To proces leczniczy. - Tak.
Ciekawi mnie coś jeszcze.
Z twoich programów wnioskuję,
że otaczają cię sami dziwacy.
Dlaczego tak jest?
Dlaczego przyciągasz dziwaków?
Spytałem o to tamtego mnicha.
Spytałem go,
dlaczego w moim życiu są tacy ludzie.
Może zawiniłem w przeszłym życiu i mogę to naprawić.
Wiecie, co powiedział?
Powiedział: „Udom,
ciągnie swój do swego”.
Zrozumiałem, że to przeze mnie.
Przypominam sobie…
To było…
To było w ubiegłym tygodniu.
Była pewna kobieta. Ma 29 lat.
Atrakcyjna.
Jechała autobusem z…
Chyba z Trat.
Przyszła do mnie, gdy była u mnie mama.
Powiedziała, że jest moją fanką
i chciała, bym podpisał jej książkę.
Ale tak naprawdę chciała pożyczyć ode mnie 250 000 batów.
Też mi fanka.
Tak.
- Więc… - Dałeś autograf i…
Nie, nie było mnie w domu.
Przyszła do mnie, ale mnie nie było.
Zastała moją mamę.
Napisała też list
i włożyła go do książki.
Chciała pożyczyć 250 000 batów.
Na nowe życie.
Napisała, jak jej ciężko.
Napisała też,
że na pewno odda mi pieniądze,
kiedy wygra na loterii.
Wtedy da mi dwa i pół miliona.
Ale jeśli nie wygra, to nie może mi nic oddać.
Więc obiecała, że odda mi w inny sposób.
Tak napisała. Wzruszyłem się.
„Możesz być pewien, że po śmierci
zawsze będziesz w moich myślach”.
Ale się odwdzięczy!
Będę w jej myślach.
Dasz wiarę?
Ludzie wciąż pożyczają ode mnie kasę.
Zwłaszcza ostatnio.
Przyciągam takich ludzi.
Więc…
Ktoś…
napisał mi SMS-a.
Że chce kupić dom, bo niewygodnie mu w mieszkaniu.
Znalazł odpowiedni dom.
Chciał zamieszkać w nim z matką i rodzeństwem.
Najmniejszy dom w okolicy. Za dziewięć milionów batów.
Spytałem, ile mu brakuje.
Tak.
Odparł: „dziewięć milionów”.
To cała kwota.
Powiedziałem mu jasno.
Spytałem, jak odda mi pieniądze.
Powiedział, że jest nauczycielem.
Zarabia od 20 do 30 tysięcy, więc będzie oddawać 10 000 miesięcznie.
- Z dziewięciu milionów? - Dziesięć tysięcy miesięcznie.
Księgowa mi to obliczyła.
Potrzebowałby 75 lat na spłatę całej kwoty.
Jestem po pięćdziesiątce.
Odda całą kwotę, gdy będę miał 125 lat.
Na łożu śmierci.
- Dycha miesięcznie. - Wnuki powiedzą mi:
„Dziadku, przelał ci pieniądze.
Jeśli słyszysz, mrugnij”.
Naprawdę istnieją tacy ludzie.
Ktoś miał u mnie dług.
- Pożyczył 400 tysięcy. - Ktoś inny?
Tak. Było ich tak wielu.
Pożyczył 400 000 batów.
Po latach po prostu przyszedł do mojego domu.
Tak.
Ucieszyłem się.
Spytałem, co u niego.
Powiedział, że przyszedł spłacić dług.
Miał coś ze sobą.
Namalował obraz.
To nie były pieniądze.
„Udom, normalnie sprzedałbym go za 500 tysięcy”.
To nie był obraz słynnego malarza
pokroju Leonarda Da Vinci, Rembrandta czy Yayoi Kusamy.
Nie podobnego.
Obraz wyglądał absolutnie przeciętnie.
Kto by zapłacił pół miliona?
To nie moje zmartwienie.
Dał mi go.
Byłem w szoku.
I po prostu wyszedł.
Chciałem spytać: „Reszty nie trzeba?”.
Zerwałem z nim kontakt.
To było…
Wyobraź sobie, że idziesz do restauracji
i chcesz zapłacić obrazkiem za ryż.
Niesamowite.
Za kogo on się uważa?
Myślał, że spłacił dług.
Myślisz, że powiesiłbym taki obraz?
To byłoby jak policzek.
Byłbym durniem.
Chyba sam powinienem pożyczyć ci kasę.
Mam miękkie serce.
Kiedy ktoś mówi, że jest moim fanem, daję mu, czego sobie zażyczy.
Zwłaszcza jeśli płacze…
i ma duże cycki.
„Masz tu kasę”.
Bez namysłu.
Poważnie.
To była zabawna historia.
Mógłbyś opowiedzieć ją na scenie.
Ale nie opowiadałeś jej.
Masz jakieś kryteria?
Które historie są dla przyjaciół, a które dla widzów?
Tak.
Na scenie nie opowiadam historii, przez które mógłbym mieć kłopoty.
Tak.
Ani takich, które nie pasują do danej widowni.
Jestem…
Występuję dla ludzi z przeróżnych grup wiekowych.
Za granicą jest inaczej.
Niektóre historie nie są dla dzieci.
Wpadłeś kiedyś w kłopoty?
Żartowałem z Wujka Tu, byłego premiera.
To było, kiedy został premierem.
Zadzwonił do mnie żołnierz.
Prawdziwy żołnierz.
Wiem, bo podał mi swoją rangę.
Pamiętam jego głos.
Znalibyście go.
Ale nie powiem, kto to, żeby nie mieć kłopotów.
Ale zadzwonił do mnie.
Nie groził mi.
Tylko mnie upomniał.
Był bardzo uprzejmy.
Najpierw zadzwonił do mojej asystentki,
żeby powiedziała mi, że się odezwał.
Gdy zobaczyłem tę wiadomość, zestresowałem się.
Od razu oddzwoniłem.
Powiedział: „Note…
Nazywam się tak i tak.
Chciałem ci tylko powiedzieć,
że widziałem ten filmik.
Widzieliśmy, co zrobiłeś.
Premierowi to nie przeszkadza. Tak, widział to.
Chcę ci tylko coś powiedzieć.
Może zapomniałeś,
że jesteś wzorem do naśladowania dla młodych osób.
Może o tym nie wiesz.
Powinieneś bardziej uważać, co mówisz publicznie.
Kontaktuję się prewencyjnie.
Żeby młodzież nie pomyślała sobie czegoś
o naszym premierze”.
Co miałaby sobie pomyśleć?
Wszyscy wiemy.
„Chcę, żebyś uważał, kiedy wypowiadasz się publicznie.
Trzymaj się faktów. Nie jesteśmy źli.
Nie będziemy cię ograniczać. Możesz robić, co chcesz.
Ale bądź ostrożny.
Spokojnie. Jestem twoim fanem.
Będę na twoim następnym występie”.
Nie zapraszałem go. Nie wiem, czy mi się to podoba.
Coś takiego.
I ta sprawa z panem Srisuwanem.
- Srisuwan Chanya. - Tak.
Nie korzystam z mediów społecznościowych. Dowiedziałem się poza domem.
Podchodzili do mnie na ulicy.
Mówili, że się ze mną zgadzają.
Taksówkarz powiedział,
że powinienem go pozwać.
„Wyślę ci pieniądze. Chcę pomóc!”
Co takiego?
Nie wiedziałem, o co chodzi.
Wspierali mnie.
Kiedy ludzie cię tak wspierają, to znaczy, że stało się coś złego.
Dopiero z wiadomości dowiedziałem się, o co chodzi.
Byłem w szoku.
Nie pozwał mnie. Wniósł tylko skargę.
Powodami powinni być Wujek Tu i Lung Pom.
Oni mogą pozywać.
On się tylko poskarżył.
Powinienem…
Powinienem mu podziękować.
Pomógł zareklamować mój występ na Netfliksie.
Powinienem podziękować.
Racja. Ludzie mogli nie wiedzieć, że jesteś na Netfliksie.
Ten program też tam będzie.
Narozrabiaj jeszcze, żebyśmy mieli widzów.
- Mam kogoś uderzyć? - Nie!
Ludzie myślą, że zapłaciłem komuś, żeby uderzył Srisuwana.
- To prawda? - Nie!
Ale tak mogło się wydawać.
Zapewniam, że nie zrobiłbym czegoś takiego.
Ale wysłałem komuś pieniądze.
Tylko żartuję. Mógłby się wkurzyć.
Srisuwan…
podziwiam cię.
Ponieważ…
Jakby to powiedzieć? Ma cztery filary sukcesu.
Pasja, sumienność, świadomość i ciekawość.
Pasjonuje go jedna rzecz i wciąż ją robi.
Cały czas, bez wahania.
To wszystko.
- Tak. - Ale…
Powiedzmy tylko,
że nie myślę, że jest dziwny.
Okej.
W każdej szkole zawsze jest ktoś taki.
Skarżypyta.
Pupilek nauczycielki.
„Psze pani, Udom je na lekcji!”
Ktoś taki.
„Wystaje mu koszula!”
„Był w toalecie już trzy razy!”
Nauczyciele ich uwielbiają.
Mają dobre stopnie.
Co innego inni uczniowie.
Myślę,
że Srisuwan za bardzo pragnie sławy.
Znalazł się w świetle reflektorów.
Były bardzo, bardzo jasne.
Jaśniejsze niż sztuczne słońce Lunga Tu.
Jest jak źródło światła.
Nie musi szukać go gdzie indziej.
Jego imię mówi samo za siebie.
„Sri” znaczy „jasny”.
Albo „jasna aura”.
„Suwan” oznacza „złoto”. Ma złotą aurę.
Jego nazwisko to Chanya.
To „etyka”, której mu brakuje.
To był komplement?
Wiedz, że cię popieram.
Widzę za tobą parę osób.
Nie wyglądają na zadowolonych.
Zmieńmy się miejscami.
Okej.
- Zmieńmy się. - Okej.
Żeby cię zobaczyli.
Tak lepiej? Teraz dobrze?
- Wszyscy mnie zobaczą. - Tak.
Byłeś pierwszym standuperem w Tajlandii.
Twój pierwszy występ odbył się w 1995 roku.
Tajlandczycy nie znali wówczas takich występów.
Co najwyżej z filmów z Zachodu.
Jak to się zaczęło?
Ja też wcześniej tego nie znałem.
Pewnego dnia Aeo, która uczyła mnie gry aktorskiej,
powiedziała, że powinienem spróbować stand-upu.
Nie rozumiałem, o co chodzi.
Był też Chonprakan Chanrueng.
On też naucza aktorstwa.
Oboje mówili to samo.
Usiedli razem i powiedzieli mi,
że mam talent do opowiadania historii.
Pytałem o to innych ludzi, ale nikt nic nie wiedział.
Byłem komikiem i występowałem solo, ale nie wiedziałem, jak to się robi.
Poprosiłem kogoś, by przywiózł mi z Anglii kasety ze stand-upem.
Obejrzałem je.
Nic nie rozumiałem, bo były po angielsku.
Zatrudniłem nauczycielkę angielskiego.
Miała na imię Kelly.
Nauczała angielskiego w Lampang.
Obejrzeliśmy razem jedną kasetę.
Bardzo się śmiała.
Spytałem, co powiedział komik.
Mówiła trochę po tajsku.
Powiedziała, że komik opowiadał o swojej rodzinie.
Byłem zdezorientowany.
Chciałem tylko wiedzieć, jak to się robi.
Jak zaczynać i kończyć występ.
Komik po prostu odłożył mikrofon i wyszedł.
To była dla mnie nowość.
Byłem coraz bardziej ciekawy.
Spróbowałem.
Zacząłem od scenariusza i wystąpiłem na małej scenie.
Byłem wówczas w grupie komediowej.
Nazywała się Operacja: Śmiech. Miała wielu członków.
Musiałem sam się tego uczyć.
Robiłem to cały czas.
Zajęło mi to jakieś dwa lata.
Robiłem to potajemnie.
Wierzyłem, że temu podołam.
Jeśli ktoś z was chce zostać modelem.
Kiedy macie więcej wrogów, dostajecie więcej zleceń.
To praca dla osób, które nie mogą usiedzieć w jednym miejscu.
Kto to?
Kim ty jesteś?
Nie widziałyście mężczyzny?
Oglądacie się przed zejściem ze sceny.
A nazwa „Mikrofon Deaw”?
Przed pierwszym występem w audytorium Muang Thai
musiałem wymyślić nazwę.
Ludzie nie zrozumieliby określenia „stand-up”.
Wtedy nikt tu o tym nie słyszał.
Nazwa powinna być prosta i tajska.
Zastanawiałem się nad różnymi nazwami.
Myślałem, oglądając telewizję.
Trwał turniej tenisowy.
Tak, tenisowy.
Komentator mówił o singlach mężczyzn czy kobiet.
Singiel to po tajsku „Deaw”.
Użyłem tej nazwy.
Umieściłem ją na plakacie.
Tak to było.
Przyjęło się.
Nie wiedziałem, że zajdę tak daleko.
Kto by pomyślał.
Byłem młody.
Instynkt podpowiadał mi,
że się uda.
W Tajlandii
byłeś pierwszym standuperem.
Nawet teraz
nie zajmuje się tym wielu Tajlandczyków.
- Jest mniej… - Mniej niż powinno.
Kiedy była moda na grupy komediowe, było ich bardzo wiele.
Stand-up to inna sprawa.
Co o tym myślisz?
Myślę, że to przez ograniczenia językowe…
w naszym kraju.
W tej kwestii…
nic się nie zmienia.
Drzewa nie mogą rosnąć, kiedy nie mają słońca.
Wszystko jest dziś intensywniejsze.
Mamy kwestie rasizmu,
prześladowania, poniżania.
Naród, religia i monarchia to tematy tabu.
Seksualność również.
Na przykład LGTV…
- LGBT. - I nie tylko.
Sporo tego.
To wszystko tematy tabu.
Ludzie są dziś bardzo wrażliwi.
To ogranicza komików.
Nowym komikom jest trudniej.
Chciałbym, by mogli odnosić sukcesy.
W tym kraju trudno uprawiać stand-up.
Wiele osób chce cię pozwać.
Wiesz?
To stresujące.
Zauważyłem, że w trakcie twoich programów
jesteś sam na scenie.
Z jednym mikrofonem.
Pomyślałem sobie, że musisz czuć się samotny.
- Tak. - Sam na scenie.
Nikt nie może ci pomóc,
kiedy coś pójdzie nie tak.
To przerażające.
Robię to od 28 lat.
Zawsze się boję.
Nigdy nie byłem zrelaksowany przed wejściem na scenę.
Nigdy.
Byłem cały w nerwach
- Czego się bałeś? - Że zapomnę materiału.
To byłaby katastrofa.
Kto mi pomoże?
Pisałem ściągawki na ręce.
Ale kiedy występuję i opowiadam dowcipy,
nie mam czasu na…
Widzowie by to zobaczyli. „Co to ma być?”
To niemożliwe.
Nie wiedziałem, co robić.
Kładłem je na skraju sceny. Napisane drobnym drukiem.
Spoglądałem na nie w trakcie występu.
Nie mogłem odczytać tych małych literek.
Nie mogłem tak po prostu podejść.
Czyli nie masz na scenie nic więcej?
Jest tak jak tutaj.
Pusto?
W tym fachu trzeba wiedzieć, jak się ratować.
Dlatego jest fascynujący.
To jak wspinaczka bez zabezpieczenia.
Rozumiesz?
Tak jest ciekawiej.
Kiedy masz linę i cały sprzęt…
To nie to.
Zapomniałeś kiedyś materiału?
I to nie raz.
I co zrobiłeś?
W trakcie jednego występu…
rapowałem.
Lubię wymyślać rapy..
Coś takiego.
Ale w rapie
linijki muszą się rymować.
Miałem jedną bez rymu.
Bez akcentu.
Kiedy rapowałem na scenie,
ktoś przyciągnął mój wzrok.
To mnie rozkojarzyło.
Zobaczyłem aktorkę, która przyszła na występ z chłopakiem.
Rapowałem na scenie.
Przez chwilę pomyślałem:
„Kim ona jest?
Kto to jest?
W telewizji pokazuje się z kimś innym”.
Facet próbował się ukryć.
Byłem tutaj.
Chyba się kłócili, bo siedział tak.
Byli w złym humorze.
Zastanawiałem się dlaczego.
Tak mnie to zainteresowało, że zapomniałem tekstu.
Jakby…
„Kurde.
Przerąbane”.
Zamilkłem.
I…
Wiecie, co zrobiłem?
Mogę sam wrócić do domu Mówiłem inaczej?
Chciałaś mnie podwieźć Pozwoliłem ci
Niczego nie inicjowałem Spytałaś mnie o numer
Dzwoniłaś i pisałaś Nie mów, że nie pamiętasz
Dobrze było mi samemu W domu w weekend
To ty mnie zaprosiłaś
Dawałaś mi prezenty Na urodziny i rocznice
Czego tylko chciałem Zrobisz wszystko, by to zdobyć
Zapomniałem.
Przyznałem się. Powiedziałem prawdę.
„Zapomniałem”.
Roześmiali się.
Myśleli, że żartuję.
Że powiem zaraz coś zabawnego.
„Słuchajcie, naprawdę zapomniałem”.
Hej.
Zapomniałem.
Czego tylko chciałem…
Sekundę. Pogadajmy.
Usiadłem na skraju sceny. Próbowałem się skupić.
Przypomnieć sobie.
Zaczęli się śmiać.
Myśleli, że żartuję.
Nie, wszystko wyleciało mi z głowy.
Kochani,
wybrnę z tego.
Oto życie standupera.
To…
Zapomniałem.
Dajcie mi chwilę.
Róbcie, co chcecie.
Zdarza wam się czegoś zapomnieć? Na przykład czyjegoś imienia?
Macie je na końcu języka.
Nie mogłem sobie przypomnieć.
Nie wiedziałem, co robić.
Zacząłem się modlić.
Byłem w nerwach.
Próbowałem wszystkiego.
Nie mogłem sobie przypomnieć.
Poddałem się.
Pomyślałem, że zmienię temat.
Tak postanowiłem.
Przyznam się, że dałem ciała.
Kiedy się poddajesz,
przestajesz czuć presję i przypominasz sobie.
Jeszcze nie wychodźcie. Sekundę.
Zrobisz wszystko, by to zdobyć
Dobrze było mi samemu W domu w weekend
To ty mnie zaprosiłaś
Rozpieszczasz mnie
Dobrze było mi samemu W domu w weekend
To ty zawsze mnie zapraszałaś
Rozpieszczasz mnie
Uczepiłaś się mnie
Kiedy mam okres Robisz mi zakupy w aptece
Chciałem o coś spytać.
Czy jest coś, co chcesz jeszcze zrobić,
ale nie masz ku temu okazji?
Są tylko rzeczy, których nie chcę robić.
Poważnie.
Chcę siedzieć w domu i malować.
Uwielbiam to.
- Malować? - Chcę tylko tego.
Myślę, że malowanie to moja główna robota.
Tak.
Stand-up to moje hobby.
Coś na boku.
Ale maluję każdego dnia.
HAPPYLAND STUDIO, BANGKOK
To twoja pracownia, o której mi opowiadałeś.
Możemy nazwać ją szpitalem.
Dlaczego?
To moje miejsce terapii.
Kiedy ogarniają mnie uczucia,
czy pozytywne, czy negatywne, wyrażam je tutaj.
To moja terapia.
Kiedy zacząłeś to robić?
Kiedy stało się to twoją pasją?
Prawdę mówiąc, to…
to był sposób na przetrwanie dla dzieciaka z Surin.
W młodości przeprowadziłem się z Chonburi do Surin.
Inni uczniowie byli Khmerami.
Nie mogłem za nimi nadążyć,
bo zacząłem w połowie semestru.
Nie potrafiłem mówić po kambodżańsku.
Dzięki malowaniu i rysowaniu nie czułem się samotny.
- Byłeś w tym dobry? - Nie.
- Tamte obrazy też były takie chaotyczne? - Tak.
- Nic się nie poprawiło. - Wciąż takie same.
Ale potraktowałeś to poważnie i poszedłeś do szkoły artystycznej.
- Tak. - Kochasz to.
Po ukończeniu liceum
studiowałem na uczelni artystycznej Archivasilp.
Zrobiłem to, bo nie lubiłem innych przedmiotów.
Takich jak angielski czy matematyka.
Ale malowanie szło mi lepiej niż innym.
To mój azyl.
Po tamtych studiach poszedłem do Akademii Sztuk Pięknych.
Nie byłem w niej najlepszy.
Nie miałem dobrych ocen.
Inni byli doskonali, ale ty nie.
Zgadza się.
Sztuka została moją pasją.
To moja obsesja, to część mojego życia.
Nie mogę przestać.
CHELSEA, NOWY JORK ROK 2009
Byłem na twoim ostatnim występie, Deaw 13.
Widziałem je na scenie.
To kolekcja, tak?
Były na scenie.
Jak na to wpadłeś?
Dlaczego tak wyglądają?
- To miks różnych rzeczy. - Fantazja.
- Potwory, demony i tak dalej. - Twoja wyobraźnia.
Po jakimś czasie przekształciły się w uczucia.
Są jak moje kompleksy.
I…
Żądza.
I pożądanie, chciwość,
uraza, zemsta.
Wszystko razem.
Jest…
godzina 3.10.
Nie wiem, czemu się obudziłem.
Nie mogę spać.
Szkicowałem.
Co to ma być?
Wygląda, jakby klaskał na zlecenie.
Nie wiem, jak to nazwać. Mam wiele pomysłów.
To będzie moja postać.
LEJEK
Stworzę robota o nazwie Makeover.
Spójrzcie.
A to widzicie?
Czemu się obudziłem?
Potwór. 80 procent ślimaka.
Zobaczcie.
Upośledzony potwór.
Kiedy robiłem te modele,
przygotowywałem się do występu.
Więc zamiast normalnej scenografii
użyłem ich.
Zrobiłem większe wersje.
Ten model przerodził się w to.
Tak. Ten. O ten.
- Do scenografii. - Tak.
Musiałem zacząć od mniejszych.
Chciałem zobaczyć, jak będą wyglądać w oświetleniu.
I w różnych miejscach.
Musiałem to wszystko sprawdzić,
żeby wytłumaczyć to potem grupie produkcyjnej.
Pytali, jakie chciałabym mieć tło.
Wpadłem na taki pomysł.
Zrozumieli mnie.
Taki rozmiar?
- Tak. - Taki układ.
Musieliśmy myśleć o materiałach.
Brąz byłby zbyt ciężki.
- Trudno go unieść. - I jest kosztowny.
Lepsze włókno. Musiałem też ustalić kolory.
Chodzi o technikę.
- To ten był na scenie? - Tak.
Ile było ich w sumie?
Chyba ponad dwieście.
- Ponad dwieście? - Tak.
Widzę tu też zabawki.
Wzorowałem się na magnesach na lodówkę.
Można łatwo zmienić ich rozmieszczenie.
Wpadłem na ten pomysł, gdy lekarz zabronił mi jeść słodycze.
Dlatego wyglądają jak słodkości.
Ten wygląda znajomo.
Podoba mi się twoja wizja. Może sam tego spróbuj.
- To dobra zabawa. - Tak.
Kiedy nie pracujesz, podziwiasz swoje dzieła?
Tak.
- Jak dzieciak ze swoją kolekcją zabawek? - Tak.
Kiedy moi pracownicy wychodzę, idę do swoją pracowni.
Przechadzam się w bieliźnie.
Włączam światło, spaceruję i przyglądam się im.
Uwielbiam to.
To daje mi szczęście. Sam nie wiem czemu.
Miłośnicy amuletów mogą mnie zrozumieć.
Cały dzień oglądają swoje amulety.
Ja mam podobnie.
To to samo uczucie.
To moja pasja i miłość.
Oglądam je. Zmieniam ich układ, kierunek.
Albo wpadam na pomysł, by zrobić nową wersję.
Wciąż mam nowe pomysły.
Nigdy mi się nie nudzi.
- Chodźmy. - To mój ulubiony.
To…
- Mumia? - Tak.
Mumia z kółkiem.
Właśnie.
Widzisz?
Kiedy skończyłem tę wersję,
pomyślałem, że mogę dodać coś więcej.
Nie wiem, co powiedzą inni,
ale dla mnie Note Udom jest artystą.
Kiedy zobaczyłem kolekcję Dom Dog, dostrzegłem więź między tobą a sztuką.
Widziałem ją w trakcie Deaw 7.
- Tak, Deaw 7. - Prawda?
I w Chiang Mai.
- W lodziarni. - Tak.
Jak wymyśliłeś Dom Dog?
Kiedy się w kimś podkochiwałem.
Ona…
- Była niedostępna? - Właśnie.
Nie byłeś na jej poziomie.
Czułem się jak pies.
Czułem, że moje wady były podkreślone.
Często się tak czuję.
Chciałem zrobić autoportret.
Od tego się zaczęło.
Ustawiłem je na scenie przy Deaw 7.
Potem je zniszczyłem.
- Były tylko tłem. - Okej.
Potem zrobiłem nowe do lodziarni.
Musiałem zrobić miski do lodziarni,
więc zrobiłem i to.
Nauczyłem się wypalania ceramiki.
To ceramika?
Tak.
Uczyłem się i tworzyłem jednocześnie.
Zrobiłem ze 30 sztuk.
Połowa się rozpadła.
Wystarczyło mi piętnaście.
- Ale przy transporcie… - Stłukły się.
Tak. Były popękane. Zostały mi tylko te.
- Tylko te. - Naprawdę?
- Te są idealne. - Okej.
W tym czasie robiłeś też te kolekcje.
Wydają się być połączone. Prawda?
Zrobiłem je po tym, jak nauczyłem się wypalać ceramikę.
Po jakimś czasie.
W trakcie występów pomagały mi żartować z żołnierzy.
Tak.
- Pamiętasz tego, który do mnie dzwonił? - Tak.
Miałem…
Czułem węzeł w sercu.
Byłem sfrustrowany.
Nie wiedziałem, jak to wyrazić.
Nie piszę o swoich uczuciach w internecie.
Wyrażam się poprzez sztukę.
Zrobiłem więc te figurki. Kupiłem nawet piec.
Nie muszę już jeździć do Lampang czy Chiang Mai.
Nauczyłem się sam.
Można powiedzieć, że próbowałem przez to coś przywołać.
Dać znak.
To wygląda jak jakiś protest.
Są owinięte w sznury i przewody.
To uczucie opresji.
Nie wiem, jak to wytłumaczyć. Tak się czułem.
Są jak mój pamiętnik z tamtego czasu.
Wspomniałeś,
że wiele osób pisze o swoich uczuciach w internecie.
Kiedy ktoś im odpowiada, czują się spokojniejsi.
Ale ty stworzyłeś te figurki sam w swoim domu.
To pomaga? Nikt ich nie widzi, nikt o nich nie wie.
Najważniejsze, że zrzuciłem coś z serca.
Dobrze, że nikt ich nie komentuje.
Nie chciałbym słuchać negatywnych komentarzy.
Wyrażam się i idę dalej.
- To malowidła na drewnie. - Tak.
Masz obsesję.
Jest ich tak dużo.
Kiedy go namalowałem?
W 2014.
- W 2014. - Niemal dekadę temu.
I ten.
Ten jest z 2015.
I kolejny z 2017.
Są z tamtych lat.
Widziałem wpusty.
Skąd się wzięły?
Nie malowałem na płótnie,
tylko na drewnie.
Więc nie używałem pędzla malarskiego,
tylko narzędzi stolarskich.
Wygląda jak wiertło.
To tak zwany router.
Używam go do rysowania linii.
Używałem też narzędzia do drzeworytnictwa.
Okej.
To jest jak rzeźbiarstwo.
Przypomina mi zajęcia ze sztuki.
Robiliśmy takie odbitki.
Chciałem, by powierzchnia była chropowata.
Wygląda jak dzieło rzemieślnika.
Udało ci się wyrazić to, co chciałeś?
Ta nierówna powierzchnia ma jakieś znaczenie?
Co było pierwsze? Technika czy historia?
Najpierw uczucia, potem technika.
Kiedy jest mi z czymś źle, wyrażam się przez taką nierówną powierzchnię.
Malowanie na gładkim płótnie nie jest takie satysfakcjonujące.
Muszę coś wyryć.
Wszędzie pył, hałas narzędzi.
Na początku to dla mnie zabawa.
Potem myślę, jaką chcę opowiedzieć historię.
Moje dzieła to mieszanka.
Najłatwiej powiedzieć,
że to semiabstrakcyjne obrazy.
- W połowie abstrakcyjne. - Tak.
Niektóre da się zrozumieć, niektóre nie.
Dzieła abstrakcyjne są niepojęte.
Te są semiabstrakcyjne.
Chcę interpretować mój semiabstrakcyjny styl
jako sen.
Kiedy śnisz, to nigdy tylko o jednej rzeczy.
Nie mówisz: „Śnił mi się krokodyl i tyle”.
Tylko: „Gonił mnie krokodyl, więc wskoczyłem do rzeki.
Wtedy zobaczyłem ducha i dawnego nauczyciela.
A wtedy chłopak powiedział mi, że jedzenie jest gotowe”.
To semiabstrakcja.
Taka jest moja sztuka.
Pokazuję, co czułem w danym czasie.
Fajnie łączyć razem różne takie rzeczy.
Oddają chwilę.
To pokazuje moje trudy.
Nawet nie chcę tego tłumaczyć.
Lepiej, żeby każdy interpretował to samemu.
To może wpłynąć na wyobraźnię.
Może ktoś poczuje to, co ja.
Jednym się podoba, innym nie.
Widziałem inną kolekcję
przypominającą tę.
Z tenisem stołowym.
Zacząłem od kształtu kwadratu.
- Tak. - I zmieniłem w taki.
Chciałem się sprawdzić.
Zobaczyć, czy się uda.
Dlaczego akurat paletki?
Nie mam pojęcia.
Poważnie.
Pewien krytyk przyszedł zobaczyć moje dzieła.
Tak to zinterpretował.
„To dlatego, że pracujesz samemu.
Może brakuje ci interakcji z kimś innym. Albo z samym sobą”.
Nie wpadłem na to.
- Nie? - Nie.
Uznał, że brakuje mi interakcji z innymi.
Prawdę mówiąc,
w mojej pracy zawsze jestem solo.
- To samotne zajęcie. - Tylko malujesz.
Tak.
To tak, jak kiedy pisze się książkę.
Musisz być sam, żeby się skupić.
- Inaczej się nie da. - Tak.
Brakuje ci interakcji.
Poniekąd zgadzam się z nim.
- Mogę odwrócić? - Tak.
- Na wieszak. - Okej.
Myślałem, że z tyłu też coś jest.
Bo jest.
Tutaj.
- Ta jest pomalowana z obu stron. - Okej.
W wielu rozmiarach.
- Zrobiłem ją dawno temu. - Jest wieszak.
- Tak. - Jesteś szalony.
Najpierw pomalowałem tę stronę.
Chciałem namalować coś więcej.
Miałem więcej pomysłu, ale zabrakło mi miejsca.
Tego nie można zrobić w dzień. To wymaga czasu.
Przynajmniej 10 dni.
Więc postanowiłem pomalować tę stronę.
I proszę.
Pomalowałem tę stronę.
Muszę stwierdzić, która lepsza.
Pokazuję tę, którą wolę w danym momencie.
Kiedy mi się nudzi, odwracam.
Tak.
Tylko wariaci robią takie rzeczy.
Jak on.
Wiedziałem.
Zauważyłem na tych pracach,
zwłaszcza na tych trzech,
że na wszystkich jest stół.
Tak.
O czym myślałeś? Czemu akurat stół?
Tutaj ktoś pod nim śpi.
Myślałem tutaj o stole szefa kuchni.
Są ostatnio popularne.
I…
Wpadło mi na myśl określenie
Nie wiem, skąd się to wzięło.
Może dlatego, że jestem komikiem.
A to mój Stół Żartów.
Kiedy z kimś o tobie rozmawiam,
zawsze mówimy to samo.
Chcemy wiedzieć, co kryje się w twojej głowie.
Czemu te dzieła tak wyglądają.
Twój umysł jest jak park rozrywki.
- Coś w tym rodzaju. - Sam nie wiem.
Może…
To dobre pytanie.
Oto co kryje się w mojej głowie.
To wszystko się tam znajduje.
Czasem nie mogę spać i budzę się wcześniej.
Pierwsze, o czym myślę, kiedy się budzę,
to te szalone obrazy.
- „Namaluję to. W tym i tamtym kolorze”. - Tak.
Czasem myślę, że to jakieś zaburzenie umysłowe.
Dlatego traktuję tę salę jak szpital.
Mój umysł jest pełen tych obrazów.
Chcę wiedzieć, czy inni artyści też tak mają.
W malarstwie to przychodzi samo.
Ale na występach trzeba się bardziej postarać.
Muszę starannie dobrać historie i dowcipy.
Ale to…
po prostu ze mnie wypływa.
Serio. Mam tyle pomysłów, że czasem nie nadążam.
Nie potrafię zrobić tego wszystkiego.
Chciałbym mieć dziesięć rąk.
Mógłbyś robić parę rzeczy na raz.
- Tak. - Chcesz robić wszystko.
Nigdy nie robię tylko jednej rzeczy na raz.
Wiele rzeczy na raz.
- Mam w sobie tak wiele. - Chcesz to uzewnętrznić.
- Tak. - Czasem coś zapominasz?
Czasem nie pamiętamy snów. To frustrujące.
Tak, też tak mam. Tak to zapamiętuję.
Budzę się i szkicuję swój sen.
Próbuję sobie przypomnieć, co w nim było.
Mogę go zapomnieć albo zacząć myśleć o innych rzeczach.
SOWA
CIOTKA NA OBSASIE
DZIWNE DZIEŁO NORMALNEJ OSOBY?
Mogę zobaczyć twoje szkice?
Widziałem, że lubisz szkicować.
Robię to każdego dnia.
A ta sterta?
Jak to robisz?
Na przykład, co myślałeś przy tym?
- Jaką ma historię? - To bierze się z uczuć, nie z myśli.
Okej.
Jeśli chcesz coś wymyślić,
poświęcasz energię. Uczucia to co innego.
Kiedy coś czuję, biorę kawałek papieru i coś na nim maluję.
Jak dziecko.
- To aż śmieszne. - Okej.
Nałożyłem parę kolorów i coś napisałem.
To cytat.
„Krótki ból jest lepszy niż długie cierpienie”.
- Co to? - Jest też etykieta.
Byłem akurat u lekarza.
- To chyba na refluks. - Dobra.
To jest jak pamiętnik.
Wiesz?
Przypomina o dawnych bólach brzucha.
Dlatego to przykleiłem.
To może być też paragon ze sklepu.
Też mogę go przykleić.
A to?
„Twoje szczęście zależy od nastawienia…”
- Nie mogę odczytać. - „…nie od posiadanych rzeczy”.
Możesz mi o tym coś powiedzieć?
Muszę się tego uczyć.
Na ten cytat trafiłem gdzieś przypadkiem.
- Wracasz do nich? - Tak.
Robisz z nich dzieła sztuki?
- Tak. - Tak?
Na przykład ten szkic zrobiłem dla zabawy.
To wężo-kaczka.
Zrobiłem go w 2017, już jakiś czas temu.
Spodobał mi się, więc powtórzyłem go na większą skalę.
Zrobiłem mały model, żeby zobaczyć, jak to będzie wyglądać.
Od tego się zaczęło.
Od takich głupich skeczy.
- To but. - Tak.
Pomyślałem o wężu w butach.
Kiedy coś mnie zaciekawi, robię z tego model,
żeby spróbować odzwierciedlić swoje uczucie.
- Okej. - To nie jest jeszcze gotowe.
Dlatego wygląda tak dziwnie.
Ludzkie stopy się nie zmieściły, więc zrobiłem nogi słonia.
Ten nazywa się „Mara”.
- Głowa się odczepia? - Lubię robić takie podmiany.
Widzisz, co do siebie pasuje.
Wpadłem na ten pomysł, jedząc przepęklę.
Podoba mi się ta tekstura.
Nie miałem głowy ani pomysłu.
Więc zacząłem robić to.
- To. - Widziałem szkic.
Po ukończeniu ciała
postanowiłem zrobić taką głowę.
Bo widziałem mopsa.
Rozumiesz?
Muszę sprawdzić, co do siebie pasuje.
Kiedy znajdę odpowiednią kombinację,
wysyłam model do odlewni,
żeby zrobili kopie.
ODLEWNIA W NONTHABURI
Tutaj robi się większe modele.
Tutaj zaczęła się moja chaotyczna kolekcja.
To proces odlewania.
Spójrzcie.
To banany. To trudna robota.
Ludzie nie wiedzą.
Myślą, że robimy cały model w jednej formie.
Nie.
Musimy poskładać wszystkie elementy.
Nie wiem, czemu zrobiłem ich tak wiele.
Jeśli nikt ich nie kupi, poproszę mamę o pomoc.
- Przy czym? - Sprzedawaniu ich na ulicy.
„Dzieła sztuki! Zapraszamy!”
To nie są skarbonki.
No nie?
„Kto chce kupić dzieła mojego synka?
Dzieła sztuki!”
Nie wiem, czy do końca pojmuję, jakie to jest trudne.
Zaczynam rozumieć, dlaczego spędzasz tu całe dnie.
- To strefa sztuki. - Właśnie.
Powiesz, nad czym teraz pracujesz?
Nad dywanami.
Moja córka powinna to zobaczyć. Lubi robić na drutach.
Może nas czegoś nauczysz?
Oczywiście. Mamy tu ekspertów od dywanów.
Dlaczego cię to zaciekawiło?
Potrzebowałem zmiany.
Pracowałem z drewnem, które jest szorstkie i twarde.
Chciałem spróbować
przenieść moje szkice na coś miękkiego.
To dlatego.
Przerobiłem mój szkic na dywan.
Uczyłem się tego z YouTube’a.
To nie takie łatwe.
Używa się do tego maszynki do tuftingu.
Trzeba się tego nauczyć.
To sporo nauki.
Zależało mi na tym, więc znalazłem sobie nauczyciela.
Poprosiłem, by tu przyjechał.
- Tak? - Tak.
Zorganizowaliśmy warsztaty dla moich pracowników.
Zacząłem od małych dywanów.
- O ten. - Ćwiczyłeś na nich.
Zacząłem od prostych projektów.
Gdy zrobiłem postępy,
spróbowałem czegoś prostego na większym dywanie.
Wyszło nieźle.
Musiałem nauczyć się obsługi różnych trymerów.
- To jest jak strzyżenie. - Rozumiem.
- Strzyżenie dywanów. - Tak.
Potem zacząłem robić bardziej złożone wzory.
Zrobiłem ich wiele, aż poczułem się pewniej.
Ten dywan zrobiłem jako ostatni,
gdy nabrałem wprawy.
Jest odpowiednio puszysty.
Nie za bardzo.
Ma odpowiednią gęstość.
Cieszę się, że mam okazję zobaczyć twoje dzieła.
Szkoda, że niewiele osób może je zobaczyć.
Serio. Spójrzcie na ten dywan.
Niesamowity.
Mogę go macać cały dzień. To bardzo przyjemne.
Jak sam powiedziałeś, każdy ma w sobie szaleństwo.
Wszyscy jesteśmy pomyleni
w ten czy inny sposób.
Wszyscy ludzie mają coś nie tak z głową.
Myślę, że tylko zachowujemy się, jakbyśmy byli normalni.
Przekonałem się,
że uwielbiasz robić dzieła sztuki.
Zastanawiałeś się, co będzie twoim ostatnim dziełem?
Tak.
Mam już szkic.
Po śmierci chcę zostać skremowany.
Nie chcę być pogrzebany.
Po kremacji wezmą moje kości.
I zmielą je w pył.
A pył wsypią do klepsydry.
O takiej.
To będzie koniec Udoma Taephanicha.
Mam w pokoju wielkie lustro.
Wielkości tej ściany.
Wynagradzam sobie popękane lustro, które miałem w dzieciństwie.
Po prysznicu
staję przed nim nagi
i przyglądam się sobie.
Mam duży nos, duży brzuch,
płaskie pośladki i chude nogi z ciemnymi plamkami.
Kiedy patrzę na siebie w lustrze,
myślę: „Jezu, co ja sobie zrobiłem?
Jak do tego doszło?”
- Nie tak powinno być. - Właśnie.
Co ja sobie zrobiłem?
Dziś rano, gdy poszliśmy na zupę,
sprzedawca na ulicy powiedział mi: „Note Udom? Jesteś taki przystojny”.
Chciałem dać mu wszystkie pieniądze.
To twój dom?
Nie.
Mój dom stał obok.
Przebudowano go.
Miał taką samą strukturę jak ten.
Był cały drewniany.
Nie miał porządnego sufitu.
Widziałeś tylko dach?
Tak.
Jak długo tu mieszkałeś?
Pomyślmy. Mój tata umarł, gdy miałem pięć czy sześć lat.
Potem zamieszkałem tu z mamą.
Chodziłem tu do podstawówki.
A jak tu spaliście?
To było tutaj.
Odtąd dotąd.
Spaliśmy pod moskitierą.
- Pod jedną? - Tak. Był jeden wiatrak.
Nie obracał się.
Blokowała go siatka.
Więc…
Nie wiem, jak moja mama mogła tak spać?
Całą noc.
Na okładce mojego albumu umieściłem taki sam wiatrak.
- Serio? - Tak.
Użyłem go, bo coś dla mnie znaczył.
Cały czas…
A jak wyglądały poranki?
Przed pójściem na rynek mama kazała mi rozpalać ogień.
- W piecu węglowym? - Tak.
Trzeba było podpalać go ręcznie.
Moja mama sprzedawała kluski ryżowe z rybnym sosem curry.
A potem prysznic i do szkoły?
Tak. Chodziłem pieszo, bo nie mieliśmy auta.
- Miałeś daleko? - Bardzo.
- Tak. - Wiele kilometrów.
Cała droga pieszo.
- Nie miałeś roweru? - Nie.
A chciałem, bo koledzy mieli.
Po szkole też wracałem pieszo.
A potem…
Nigdy nie odrabiałem lekcji.
- Nigdy. - Nie?
Wiesz dlaczego?
Musiałem zmywać naczynia i garnki z restauracji mamy.
Mama je zmywała, a ja musiałem jej pomagać.
Nikt nie pomagał mi przy lekcjach.
Nikt.
Mama była zajęta.
Nie miała czasu nawet na sen.
To był dla nas ciężki okres.
Musiała sprzedawać jedzenie od rana do wieczora.
Potem…
mama wystawiała piec na zewnątrz.
Potem sprzedawała sałatki som tam i pad thai.
Dwie zmiany.
- Pracowała też nocą. - Tak.
Było nam bardzo ciężko.
Budziłam się o piątej i szłam na rynek.
Kupowałam składniki do moich dań.
Potem otwierałam restaurację.
Musiałam sprzątać i ustawiać stoły i krzesła.
Obierałam papaje i robiłam mieszankę do smażonych bananów.
Miałam dwadzieścia parę lat i zero pieniędzy. Potrafiłam tylko to.
Nie miałam pieniędzy.
Pieniądze z restauracji pokrywały czynsz i rachunki za elektryczność i wodę.
Chciałam zarabiać więcej.
Ale chyba nie chciałam być bogata.
Nie wiedziałam, jak go wychowywać.
Co takiego zrobiła twoja mama, że powiedziałeś „dość”?
Dobrze to pamiętam.
Byliśmy na rynku. Był tam sklep z plakatami.
Na jednym były psy grające w pokera.
Wiele psów przy jednym stole.
Paliły i grały w pokera.
Spodobał mi się.
Poprosiłem o niego mamę.
Kupiła mi ten plakat z psami grającymi w pokera.
Wróciliśmy do domu.
Chciałem go jak najszybciej powiesić.
Chciałem powiesić go pod schodami.
Szukałem kleju czy jakiegoś haczyka.
A wtedy mama wzięła go i podarła.
Co?
Byłem w szoku.
Nie wiedziałem, jak zareagować.
Odeszła wściekła.
To było dla mnie jak policzek.
- Nie wiedziałem, czemu to zrobiła. - Nie?
Wtedy nie.
Zrozumiałem, dopiero kiedy podrosłem.
Była wykończona.
Chciała, żebym pomógł jej wnieść rzeczy do domu.
Papaje, wiórki kokosowe i różne ciężkie rzeczy.
A ja byłem zbyt zajęty tym plakatem.
Musiała nieść wszystko sama.
Nie pomogłem jej.
Dlatego się zdenerwowała.
Nie rozumiałem.
Dlatego to było dla mnie takie traumatyczne.
Zastanawiałem się, czemu była taka wredna.
To nie wszystko.
Nie przytulała mnie. Nie pomagała mi w lekcjach.
Nie odprowadzała mnie do szkoły jak inni rodzice.
Żadnych bajek na dobranoc. Takie rzeczy tylko w filmach.
Było mi bardzo smutno.
Cierpiałem, będąc tu z nią.
Postanowiłem uciec.
Zastanawiałem się, jak to zrobić.
Pomyślałem, że u krewnych będzie mi lepiej.
Byłem u nich ich już wcześniej.
Dali mi pieniądze na Chiński Nowy Rok.
Byłem u nich raz.
Dostałem kilkaset batów.
Pomyślałem, że mnie nakarmią.
- Mieli pieniądze. - Więc poszedłem do nich.
Gdzie mieszkali?
W Ban Bueng w Chonburi.
Ścieżka nie była wówczas pokryta chodnikiem. Sama gleba.
Gdy przejeżdżało auto, ziemia wsypywała się nam do domu.
O tak.
Ukradłem mamie pieniądze.
Ukradłeś?
Tak. Miała w restauracji kosz z pieniędzmi.
- Okej. - Z monetami i banknotami.
I amuletami. Zabrałem te pieniądze.
Kradłem przez wiele dni.
Szukałem okazji na ucieczkę.
Spakowałem się do torby Kodaka.
Nie pamiętam, skąd ją miałem.
Ukryłem ją.
Mama wróciła.
Jak zwykle poszła do pieca.
Zaczęła przygotowywać składniki. Powiedziała,
żebym poszedł kupić sos sojowy.
To była moja chwila.
Miałem szansę. Spojrzałem na nią.
Była zajęta. Wziąłem torbę.
Jeździł tędy autobus numer 99.
Czerwony autobus bez klimatyzacji.
Zatrzymywał się przy domu.
Wybiegłem.
Ktoś zobaczył, jak wsiada do autobusu.
Mogłaś spać tamtej nocy?
Nie. Niby jak?
Zastanawiałam się, co robić.
Nie pojechałaś po niego?
Nie miałam pieniędzy na autobus.
Wysiadłem na stacji Mo Chit.
Nie wiedziałem, jak dojechać do Chonburi.
Nie miałem pojęcia.
W autobusie był mnich.
Spytałem go, jak dostać się do Ban Bueng w Chonburi.
Wziął mnie do pracowników stacji.
Poprosił, by wzięli mnie do autobusu do Ban Bueng.
Gdy dotarłem do domu rodziny, okłamałem ich.
Zmyślałem. Powiedziałem, że mama mnie biła.
Znęcała się nade mną. Kazała mi harować dzień i noc.
Uprawiała hazard.
Chciałem, żeby wyszła na podłą osobę, żeby zrobiło im się przykro.
Byłem dupkiem.
Kiedy tam mieszkałeś,
kiedy zacząłeś mieć wątpliwości co do twojej mamy?
W ogóle o niej nie myślałem.
Byłem na nią bardzo zły.
Miałem jej to wszystko za złe.
Nie myślałem o niej.
Uciekłem w wieku 15 lat
i wróciłem jako 20-latek.
Pomyślałem,
że powinienem sprawdzić, co u niej.
Uciekł. Musiałam jakoś przetrwać.
Musiałam zarabiać.
Nie mogłam wszystkiego zostawić.
Miałam rachunki do zapłacenia.
Był tylko uczniem.
Musiałam przetrwać. Byłam biedna.
Nie miałam nikogo.
Poszedłem do domu.
Wyglądał, jakby zatrzymał się w nim czas.
Ta sama moskitiera i wiatrak.
Nic się nie zmieniło.
Nie było mnie tyle lat.
Nawet toaleta była taka sama.
Byłem w szoku.
Kiedy wróciłem,
moja mama musiała pójść na jakąś ceremonię religijną.
Wystroiła się.
Założyła…
kolczyki, jak to robią kobiety.
Były ze sztucznego złota.
Były stare i uszkodzone, ale chciała je założyć.
Naszyjnik też ze sztucznego złota.
Zauważyłem, że straciła środkowy ząb.
Wiedziałem, że miała go, zanim uciekłem.
Nie miała pieniędzy na dentystę.
Pomyślałem: „O Boże.
Moja mama…”
Nie wiem, jak to wyjaśnić.
Czemu jej życie było takie trudne?
Miałem mieszane uczucia.
Nie wiem, jak długo tam zostałem.
Pomyślałem: „Cholera.
Zaraz.
Ja…
zostawiłem ją samą”.
Zostawiłem ją dla wygodniejszego życia.
Zostawiłem ją, żeby cierpiała sama.
Pomyślałem:
„Co z ciebie za facet?”.
Zacząłem się zastanawiać.
„Hej.
Wstydź się.
Wstydu nie masz.
Myślałeś, że ci krewni dadzą ci lepszą przyszłość.
Widzisz, jak się skończyło?”
Z deszczu pod rynnę. Wcale nie było lepiej.
„Kto może ci dać lepszą przyszłość?”
Pomyślałem:
„Tylko ty możesz o nią zadbać.
Nikt inny.
Twój braciszek wciąż jest młody,
a po starszym słuch zaginął.
Tylko ty…
możesz zadbać o swoją przyszłość”.
Wciąż o tym myślałem.
To dlatego, że dorastałeś bez ojca?
Było mi przykro, gdy słyszałem, co mówili.
- Tak. - „Dzieciak z rozbitego domu”.
Często to słyszałem.
Ludzie mówili, że dzieci z rozbitych domów
wyrastają na łobuzów.
Tak jak ty.
Myślałem, że muszę być łobuzem.
Wmówiono mi to.
Zrozumiałem to, gdy dorosłem.
Pomyślałem:
„To już przeszłość. Twój tata umarł dawno temu”.
Umarł mi tata. I co z tego?
Zostaw go.
Daj mu spoczywać w pokoju.
To nie miało ze mną nic wspólnego.
Nie miało wpływu na moje życie.
Nie mogłem rozrabiać i używać tego jako wymówki.
Nie miał ze mną nic wspólnego.
Ludzie często tak robią.
Używają rozbitego domu jako wymówki, by rozrabiać.
Czekaj. To nie ma z tobą nic wspólnego.
To twoje życie.
Ponieś odpowiedzialność.
Musisz dbać o własne życie.
Nie szukaj wymówek, by być złą osobą.
Ludzie myślą:
„Nie mogę być dobry,
umarli mi rodzice, jestem z rozbitego domu”,
To i tamto.
Muszą się obudzić.
Chciałeś zająć się mamą.
Co zrobiłeś? Powiedziałeś jej to?
Nie.
Miałem…
Miałem nowy cel w życiu.
Wcześniej żyłem z dnia na dzień.
Uczyłem się i spędzałem czas z kumplami.
Nie miałem żadnego celu. To się zmieniło.
Wiedziałem, do czego dążę.
Przestałem rozrabiać.
Inaczej nic by się nie udało.
Kiedy znalazłem sobie cel,
próbowałem nie zbaczać z mojej ścieżki.
Robiłem wszystko, by zarobić.
Starałem się.
Znalazłem pracę.
W branży rozrywkowej. Byłem statystą, pracowałem przy castingach.
Próbowałem załatwić sobie lepszą pozycję.
Pojawiało się dużo ofert pracy.
Pomyślałem,
że może moja mama może przestać pracować.
Kupiłem dom w Baan Sindhorn. 96 metrów kwadratowych.
Za własne oszczędności.
Spłacałem go w ratach.
Kosztował 1 700 000 batów.
Powiedziałem mamie:
„Nie musisz już pracować. Zamieszkaj ze mną.
Zadbam o ciebie.
- Tak jej powiedziałem. - A co ona na to?
Rozpłakałam się.
Robiłam som tam dla klienta.
Przyszedł i powiedział:
„Zamieszkaj ze mną w Bangkoku. Zadbam o ciebie.
Wszystkim się dla ciebie zajmę”.
Wciąż byłam silna. Restauracja dobrze sobie radziła.
Powiedział mi to przy tym kliencie.
Rozpłakałam się z tłuczkiem w dłoni. Musiałam odejść.
Gdy wyszedł klient, porozmawialiśmy.
Chciał, bym zamieszkała z nim w Bangkoku. Chciał się mną zaopiekować.
Byłam w siódmym niebie.
Zamieszkaliśmy w jednym domu.
Jej zachowanie zmieniło się na lepsze.
Zaczęła się ze mną komunikować.
Znowu czułem, że jesteśmy matką i synem.
Gapię się na wiatrak na suficie
- Co dalej? - „Szalony pomysły”.
Szalone pomysły przyprawiają o ból głowy
„Wiatrak obraca się”.
Wiatrak obraca się w prawo i lewo
„Wygląda pięknie”.
Wygląda pięknie
Jaką pozycję zajmuje twoja matka w twoich programach?
„Matka”.
- „Matka Udoma”. - Szefowa.
Tak, to szefowa.
Chodzi po różnych wydziałach.
Jest wszędzie.
Jest naszym sercem.
Jest naszą kotwicą. Ponadto gotuje.
Robiła kuchnię w miejscu zdjęć.
Nawet jeśli w budynku był zakaz gotowania.
- Co wtedy? - Ustawiała kuchenkę na parkingu.
- To dozwolone. - Gotowała na zewnątrz
i przynosiła jedzenie do środka.
Była cwana.
Szukała sposobów na naginanie zasad.
- Szukała luk w przepisach. - Tak.
Chciała po prostu
przygotowywać ciepłe posiłki.
Domowe posiłki.
Nic na zimno.
Chciała, żebym miał dobry apetyt.
Wie, co mi smakuje.
Jest naszą główną kucharką.
Poza tym robiła tam swoje kasyna.
Poważnie. Gdy byłem na scenie,
rozkładała się na stole.
Moi pracownicy grali w karty.
Oglądała twoje programy?
Oglądała cię na scenie?
Nie przez cały czas.
Tylko…
Tylko zerkała.
Raz, w trakcie…
- Dzień Matki. To był Deaw 9? - Tak.
Dowiedziałem się, że przychodzi.
Chciałem ją pochwalić.
Myślałem, że mnie ogląda. Opowiadałem o swojej przeszłości.
Mówiłem, jak ją skrzywdziłem.
- Wzruszająca mowa. - Bardzo.
Aż płakałem od tych emocji.
Wnieśliśmy torby do domu. Nie pamiętam, która była godzina.
Nie było jeszcze dekoracji.
Postanowiliśmy spać w jednym pokoju.
Były w nim jasne świetlówki.
Rozłożyliśmy stare materace na podłodze.
Dzieliliśmy pokój.
Byliśmy ściśnięci na materacu. Bez moskitiery.
Był tam ten stary wiatrak.
Patrzyłem na niego.
Perspektywa zmieniła się, odkąd byłem dzieckiem.
Mógł znowu się obracać. Rozumiecie?
Tamtej nocy byłem taki szczęśliwy.
Dzieliliśmy pokój. Położyłem nogę na nodze mamy.
Rozmawialiśmy, zjedliśmy wspólny posiłek.
To był najpyszniejszy posiłek w moim życiu.
Myślę…
że wspólne posiłki z rodziną są ważne.
Jeśli masz rodzinę…
zadbaj o nią.
Nikt nie pokocha cię tak jak matka.
Kiedy ja tak płakałem na scenie,
ktoś po nią pobiegł.
„Proszę pani, on właśnie o pani mówi”.
Mama grała w karty. „I co?”
„On płacze”.
„Płacze? Okej.
Niech se płacze.
Dajcie mu płakać”.
Niech płacze. Grałam dalej w karty.
„Niech płacze”.
- Powiedziałaś to, rozdając karty? - Tak.
„Chcę tylko grać”.
Potem mieszkaliście razem. Byliście nierozłączni.
Co dasz mi na Dzień Matki?
Powiedz.
Dobre życzenia na przyszłe życie.
Nie. Daj mi coś.
- Powiedz przed kamerą. - Nieskończoną miłość.
A ten uścisk?
To ciepło matki.
No powiedz.
Dam ci 10 000 batów.
Czemu go puściłaś?
- Już mam 10 000 batów. - No tak.
Zacząłem patrzeć na nią inaczej.
Jest jak moja życiowa partnerka.
Jest dla mnie kimś,
kogo zawsze mam przy swoim boku.
Póki śmierć nas nie rozłączy.
Gdyby ktoś zrobił film o twoim życiu,
co absolutnie musiałoby się w nim znaleźć?
Co byłoby najważniejszą sceną?
Powiem ci.
To było…
w okolicach…
programu Deaw 6.
Okej.
Poznałem wówczas Plę. Jest właścicielką restauracji Chin Bo Dang.
- Posiada też Iberry Group. - Tak.
Poznałem ją.
Jest uzdolnioną biznesmenką i kierowniczką.
Pytała o moją firmę.
Spytała, czy mam księgowego. „Jak on sobie radzi?”
Martwiła się, że zapomnę o podatkach.
Powiedziałem, że mam księgową.
„Pogadam z nią, żebyś nie zapomniał”.
Pomogła zrobić kontrolę finansową.
Księgowa przyszła do mnie we łzach.
Następnego ranka. „Note!
Składam rezygnację”. Pochodzi z Południa.
„Składam rezygnację”.
„Dlaczego?”
„Pla przyszła sprawdzić twoje konto”.
„I co?”
„Ludzie z Południa tak tego nie robią”.
To była jej wymówka. Ludzie z Południa tak nie robią?
„To dla nas upokarzające.
Odchodzę”. Co?
Współczułem jej. Pracowała dla mnie wiele lat.
Przeprosiłem i wyjaśniłem, że Pla chciała pomóc.
„Nie mogę pracować z kimś, kto mi nie ufa.
Myślisz, że cię okradałam?
Mogłabym to robić, gdybym chciała.
Ale nie pracowałabym już dla ciebie.
Kocham cię, ale jej nie znoszę”.
Uściskałem ją. Wypłakała mi się na ramieniu.
Powiedziałem: „Przepraszam. Ona tylko chciała pomóc”.
„Odchodzę.
Już dzisiaj”.
I wyszła.
Ot tak.
Nie wiedziałem, jak powiedzieć o tym Pli.
Czułaby się winna.
Zatrzymałem to dla siebie.
Wkrótce potem
poszedłem kupić starą szafkę na rynek Chatuchak.
Lubię takie antyki.
Poszedłem do sklepu Roja, zanim przeniósł się na Train Market.
To była szafka łazienkowa za 65 000 batów.
Dostarczyli mi ją do domu.
Nie miałem przy sobie gotówki.
Kazałem dostawcy poczekać.
Poprosiłem Toda, by wybrał pieniądze z bankomatu.
Dałem mu kartę.
Napisałem mu hasło na kartce.
„Tod, wybierz 65 000 batów”.
„Okej”.
Mój dom jest dziesięć minut drogi od bankomatu.
Pojechał skuterem.
Wrócił po jakimś czasie.
„Note.
Masz tylko tysiąc batów na koncie”.
Mówię: „To nie jest zabawne.
Grałem w wielu filmach. Mam mnóstwo kasy.
Zrobiłeś to, jak trzeba?
Nie można wybrać 65 000 na raz.
Tak się nie da.
Trzeba wybierać po 10 albo 15 tysięcy na raz.
Idioto!”.
Pojechał z powrotem.
Wrócił i powiedział: „Znowu to samo”.
Zawołałem Aueng.
Była stażystką w dziale graficznym.
„Aueng, jedź z nim.
Pokaż mu, jak to się robi”.
Pojechała z nim.
Wrócili po dziesięciu minutach.
Powiedziała: „Note.
Tod się mylił.
Nie masz tysiąca batów.
Został ci tylko jeden bat”.
Jeden cały bat.
Tak.
Został mi jeden bat.
Mówię: „To niemożliwe. Żartujecie ze mnie”.
Pracował dla mnie. Oat z uniwersytetu Chulalongkorn Powiedział:
„Note.
Lepiej pojedźmy tam dla pewności.
Weź dokumenty. Pójdziemy do banku. Zobaczysz, co się dzieje”.
Więc pojechaliśmy.
Trzy osoby na skuterze.
Wróciliśmy po kwadransie.
Oat powiedział:
„Note.
Naprawdę został ci jeden bat”.
Myślę: „Szlag! Został jeden bat”.
Nie miałem pieniędzy na tę szafkę.
Więc pożyczyłem od mamy.
Masz tylko jedno konto.
Tak. Nie rozumiałem, jak mógł zostać mi tylko jeden bat.
Zadzwoniłem do Pli.
„Pla, jak to możliwe. że został mi jeden bat?”
Szybko sprawdziła moje konto.
Powiedziała, że ktoś wybrał moje pieniądze. Sprawdziliśmy to.
Zgłosiliśmy to policji i skontaktowaliśmy się z bankiem.
Pracownik banku spytał,
ile mam kart do bankomatu.
Powiedziałem, że tylko jedną.
Ktoś złożył podanie o drugą kartę.
Okej.
„Ta osoba wybierała pieniądze każdego dnia.
Płaciła nimi za różne rzeczy”.
Potem…
pokazali mi wyciąg i nagrania z monitoringu.
To była moja księgowa.
To ona miała drugą kartę i kradła moje pieniądze.
Dlatego chciała odejść.
Już dawno jej nie było. Nie mogliśmy jej znaleźć.
Pod koniec miesiąca była katastrofa.
Nie opłaciła mi wielu rzeczy.
Musiałem opłacić raty za auto i hipotekę.
Mnóstwo rzeczy do załatwienia.
Byłem zdesperowany.
Byłem…
Byłem sławny, ale nie miałem przychodu.
Tak.
Sławny, ale bez kasy.
W tamtej chwili
zrozumiałem coś o życiu.
Czułem pustkę, idąc zobaczyć się z przyjaciółmi.
Rozumiesz?
„Patrzcie. Jest nasz bogaty przyjaciel”.
Bogaty? Nie miałem pieniędzy.
„Dasz mi autograf, bogaczu?”
Coś kłuło mnie w serce.
Zrozumiałem, że moja sława jest bez znaczenia.
Nie wiedzieli, co mi się przytrafiło.
Czułem się jak oszust.
Przez długi czas.
Sprzedałem wszystko, by zdobyć pieniądze. Nawet auto mamy.
Próbowałem sprzedać jeden z domów, ale wciąż go spłacałem.
Nawet nie pamiętam, kiedy to wszystko zrobiłem.
Nie pamiętam.
Księgowa znała moje słabości.
Gdy maluję, mam brudne ręce. Podpisywałem dokumenty bez czytania.
Jak najszybciej.
Zabrała mi wszystkie pieniądze.
Byłem słynnym aktorem i komikiem.
Wszyscy chcieli słuchać moich żartów. Ale w duchu cierpiałem.
Kiedy zwykle chodzę do księgarni, kupuję, co tylko chcę.
A wtedy musiałem czytać wszystko na miejscu.
Spędzałem cały dzień na czytaniu, bo nie miałem pieniędzy.
Lubię czasopisma o dekorowaniu.
Szukałem w nich artykułów dla siebie.
W komórkach nie było jeszcze aparatów. Musiałem wszystko zapamiętać.
Miałem ochotę wyrwać stronę.
Czasem wychodziłem gdzieś z ludźmi z branży.
Chodziliśmy do restauracji.
Udawałem, że muszę iść do ubikacji, kiedy przychodził rachunek.
Nie miałem pieniędzy.
Rachunek wynosił od tysiąca do dwóch tysięcy batów.
Musiałem się ratować, idąc do toalety.
Rozumiesz?
Było mi wstyd.
Spotykałem się z Pla, a ona jest zamożnej rodziny.
A jej facetowi został jeden bat.
Kurczę!
Było mi tak źle.
Pla pomogła mi z tym wszystkim.
Jej znajoma Lin dał mi pożyczkę.
Chodziły razem do szkoły.
Pla przedstawiła mi ją i poręczyła za mnie.
Wziąłem pożyczkę od Lin.
Moim poręczeniem był dom w Chiang Mai.
Wziąłem pożyczkę na program Deaw 7.
Tak.
To naprawdę był występ życia.
Okres między Deaw 6 i 7 był dla mnie udręką.
Został mi jeden bat.
Wiele się wtedy nauczyłem.
Przede wszystkim nauczyłem się oszczędzać.
Inwestować.
Musiałem się tego nauczyć.
Tak.
Ludzie z widowni mogą uznać,
że wciąż są pytania, których ci nie zadałem.
Jeśli chcecie spytać o coś Udoma,
podnieście rękę.
Zacznijmy od niej.
Chciałam spytać. Jako komik,
jakie filmy zwykle oglądasz,
żeby się rozerwać?
Polecam jeden program.
Jest nie tylko dla komików.
The Ghost Secret.
Tajski tytuł to Kai Winyarn.
Albo Lok Winyam. Jakoś tak.
The Ghost Secret. Gorąco polecam.
Kiedy wrócicie do domów, obejrzyjcie odcinek 66.
Jest już 150 odcinków.
Ale polecam odcinek 66. Pod tytułem…
Nazywa się „Niesprawiedliwość”.
Zapiszcie to sobie. Odcinek 66.
Program prowadzi Mistrz Ole.
Myślę, że jest najlepszym medium w Tajlandii.
Dla mnie jest numerem jeden.
Może zobaczyć, co się wam przytrafiło.
Widzi duchy wokół was.
Może z nimi negocjować.
Jest naprawdę dobry.
Zna się na rzeczy.
Nie para się jakąś bezsensowną magią.
Nie uprawia czarnej magii.
Odcinek 66 jest o piosenkarce Salakjit Duangjan.
To siostra Puampuang Duangjan.
Jej pseudonim to Ong.
Przytrafiła się jej coś,
przez co czuła, jakby umierała.
Miała złamane serce. Po prostu chciała umrzeć.
Tak się czuła.
Ponadto mocno chorowała.
Niemal mieszkała w szpitalu. Chciała umrzeć.
Poszła do Mistrza Ole.
Program ma dwóch współprowadzących. To Toffy i Somcheng.
Pomagają remontować świątynie.
Często można ich spotkać w świątyni.
Ong poszła więc do Mistrza Ole.
Powiedziała, co się jej przytrafiło.
Kiedy Mistrz Ole coś dostrzega, mówi:
„Zobaczyłem…
Zobaczyłem twoją przeszłość.
Zrobiłaś mu coś.
Coś mu obiecałaś”.
Kiedy tak powiedział, poczuła coś dziwnego.
Zazwyczaj Ong jest sympatyczną osobą, jak wy.
Czuła się dziwnie.
Spytał ją: „Czujesz coś dziwnego za sobą?”.
„Tak. Czuję ciężar przy ramionach.
Zwłaszcza na szyi”.
Nagle coś ją opętało.
Jej głos zmienił się na męski.
Zaczęła tańczyć.
„Dlaczego mnie zabiłaś?
Byłem niewinny. Czemu mnie zabiłaś?”
Nie mogłem przestać tego oglądać.
„Czemu mnie zabiłaś? Byłem niewinny”.
Miała męski głos.
„Czemu mnie zabiłaś?”
Mistrz Ole rozumiał, co się działo.
Coś przytrafiło się jej w świątyni, w której dokonywano egzekucji.
Wyszukali tę świątynię w Sukhothai.
Nazywała się Phlai Chumpon.
Postanowili tam pojechać.
Musieli być na miejscu, żeby to naprawić.
Pojechali tam wszyscy.
Na miejscu pogorszyło się jej.
„Czemu mnie zabiłaś? To nie była moja wina”.
Mistrz Ole negocjował z duchem.
„Spokojnie, spokojnie”.
„Nie!”
„Możesz jej wybaczyć?”
„Nigdy!”
„Chcę jej życia. Chcę jej krwi.
Jeśli dasz mi jej krew, wybaczę jej. Zrób to teraz!”
Wciągnęło mnie. Przestałem robić, co wtedy robiłem,
i tylko oglądałem.
„Nie masz pojęcia, jaki to był ból.
Czekałem ponad sto lat.
Zmusiłaś mnie, bym poderżnął sobie gardło.
Wiesz, jaki to ból?”
To było takie dramatyczne.
„Nie umiera się od jednego cięcia na gardle.
Musiałem robić to wielokrotnie”.
Okazało się,
że w przeszłym życiu Ong zleciła komuś zabójstwo.
Opętał ją duch tej osoby.
Był niewinny, a ona go zabiła.
Mistrz Ole powiedział: „Zobaczyłem to.
Byli też inni.
Matka i jej dziecko”.
Wzięła ich na zakładników i kazała mu poderżnąć sobie gardło.
„To naprawdę mnie bolało.
Zmusiłaś mnie do tego Cała ziemia była w mojej krwi.
Chcę twojego życia”.
Mistrz Ole próbował go przekonać. Był jak adwokat.
„Chcę jej krwi! Daj mi ją!”
Ole powiedział: „Może to zrobić jako krwiodawca”.
„Nie!”
On w końcu poderżnął sobie gardło.
„Wykluczone! Nie!”
„A jeśli zrobi to w stu szpitalach?
Zrobi to w trzy miesiące”.
„Nie! Nie ma mowy!
Chcę ją zabić. Chcę jej życia”.
„A co powiesz na święcenie?
Setki osób.
W twoim imieniu na Tajski Nowy Rok”.
Kiedy to usłyszał, uspokoił się.
„Chcesz tego?”
Duch zdawał się mu nie wierzyć.
Mistrz Ole poprosił widzów, by wyświęcili się dla niego.
Sto osób w Tajski Nowy Rok.
„Jeśli się zgadzasz, powiedz, że jej wybaczasz”.
To była emocjonująca chwila.
Kamera pokazała Ole.
A potem współprowadzących.
Wszyscy byli w nerwach.
„Wybaczam ci!”.
Poleciała muzyka. Ludzie w świątyni zaczęli bić brawo.
Wybaczył jej.
Wreszcie to zrobił. Płakała.
Pojawił się mnich.
Kazał Ong ceremonialnie odlać wodę.
Znaczy, to nie była Ong, tylko ten duch.
Mnich zaczął śpiewać.
A Ong…
Śpiewał dalej.
Kiedy skończył, Ong zemdlała.
Wtedy wiedziałem…
że muszę być sponsorem tego programu.
Od razu zadzwoniłem do Belli.
„Bella.
Masz numer do Toffy’ego? Chcę sponsorować ten program”.
A ona: „Jak chcesz go sponsorować? Chcesz swoje nazwisko w programie?”
„Nie, chcę go tylko sponsorować.
Widziałem, że mają stare mikrofony.
Mogę załatwić im bezprzewodowe.
Kup im cztery. Chcę być częścią programu”.
Poważnie.
Wkręciłem się.
- Zobaczcie też odcinek 109. - Jak pamięta!
Odcinek 109.
Nazywa się „Inkantacja”.
Tak.
To odcinek o Karnie.
To młody facet po ślubie.
Zwykły facet.
Ale poczuł coś w sobie.
Jakby miał w sobie innych ludzi.
Kiedy szedł do świątyni, wymiotował i robiło mu się niedobrze.
Zwłaszcza kiedy poznawał wysoko postawionych mnichów.
Jakby coś nie chciało, by był dobrym człowiekiem.
Pojechał do szpitala. Dali mu tylko lekarstwa”.
Powiedzieli, że ma bipolarkę.
Cierpiał od 22 lat.
Aż poznał Mistrza Ole.
Mistrz Ole zobaczył, co się z nim dzieje.
Powiedział, że w przeszłym życiu Karn uprawiał czarną magię.
Był mnichem, ale uprawiał czarną magię.
Więził duchy i obrażał swoich nauczycieli.
Dlatego duch podążył za nim do tego życia.
I to nie jeden, ale osiem duchów.
Opętywały go na zmianę.
Bipolarka objawia się dwiema osobowościami.
Ale on miał ich osiem, więc miał „oktopolarkę”.
Musicie to zobaczyć.
Wciąż zmieniała mu się osobowość. To było naprawdę super!
Serio.
Mistrz Ole powiedział mu, że musi prosić o wybaczenie.
Poszli do świątyni.
Chyba w Nonthaburi.
Mieszkał tam w przeszłym życiu.
Dotarli na miejsce.
Mistrz Ole złapał go za ręce, by porozmawiać z duchami.
Nagle to jego opętały.
O tak…
„Zostaw go.
Czemu go nie zostawisz?”, spytał Ole.
„Bo nie chcę!”
„Możesz opuścić jego ciało?”
„Nie!”
„Więc muszę cię ukarać”.
„To dawaj!”
Karn zrobił się agresywny.
„Dalej!
No dawaj!”
Zwymiotował i wrócił do siebie.
Ole spytał, czy wiedział, co zrobił. Powiedział, że tak.
Ole powiedział mu, że musi przeprosić za swoje wszystkie błędy.
Musiał też złożyć ofiarę tym mnichom
na rzecz duchów, które go opętały.
Tej ósemki, którą skrzywdził w przeszłym życiu.
Ale jeden z nich się nie zgadzał.
Walczył z nim od środka.
Okej, następna scena.
Miał złożyć ofiarę mnichowi.
O tutaj.
Mnich powiedział: „Pomódlmy się”.
Musieli zacząć od pięciu wskazań buddyjskich.
Mnich zaczął inkantacje.
Karn musiał powtarzać.
Walczył z duchem, którego miał w sobie.
Duch chciał go powstrzymać.
Mistrz Ole powtarzał, by nie przestawał walczyć.
Powtórzył jedną linijkę. Zajęło to pięć minut.
Cały czas się modlił, a duch z nim walczył.
Te duchy były takie…
Gdyby to był hollywoodzki film, dostałby Oscara.
To było takie prawdziwe.
Walczył z ośmioma duchami.
W końcu dokończył modlitwę.
Mnich polał go wodą święconą.
„Zostawcie go. Wracajcie do swojego miejsca”.
Zmęczyłem się.
Musicie to obejrzeć.
Nie chciały go puścić.
Ale się podekscytowałem.
Nawet nie chciałem iść do ubikacji.
To moja rozrywka.
Uwielbiam ten program.
Zostałem fanem Toffy’ego.
Są inne dobre odcinki.
Ostatnio Toffy jeździ w miejsca, w których widziano UFO.
Pojechałem z nim.
Powiedziałem, że z nim pojadę, ale nie może robić mi zdjęć.
To długa historia. Powiem w skrócie.
Pojechałem z nim do Uthai Thani.
Jestem bardzo zajęty.
Ale nie mogłem przegapić nadprzyrodzonych zjawisk.
Myślałem, że lubisz być produktywny.
- To nie było produktywne? - No nie wiem.
Chciałem wiedzieć, czy istnieją.
Ciekawią mnie takie rzeczy. Musiałem się przekonać.
Pete Thongchua powiedział, że może się z nimi komunikować.
Spytałem Toffy’ego, gdzie zwykle jeździ.
Podał mi datę i miejsce w Uthai Thani.
Pojechałem.
Z dwoma niedowiarkami.
Z Bellą i Yayą, moją księgową.
Pojawiliśmy się w hotelu. Myśleliśmy, że pojawią się późną nocą.
Postanowiliśmy się zdrzemnąć.
W hotelu byliśmy około 18.
Postanowiliśmy spać do północy.
Ale potem Toffy powiedział mi, że UFO pojawia się o 19.
Nie byłem na to gotowy.
Szybko się ubrałem. Nie chciałem tego przegapić.
Bo UFO są bardzo szybkie.
Łatwo to przegapić.
A gdyby było tylko jedno UFO? Tyle drogi na nic.
Pojawiliśmy się na polu przy kurorcie.
Nie było tam innych ludzi. Mogliśmy robić, co chcieliśmy.
Wyłączyli światła, żebyśmy wszystko lepiej widzieli.
Toffy rozbił namiot.
Miał też krzesło i zestaw do pokera, w którego lubił grać.
Nagle powiedział, że musimy zadzwonić do UFO.
Myślałem, że będzie miał jakiś skomplikowany system komunikacji.
Jak w samolocie.
Żeby wysłać sygnał.
Ale nagle
Toffy usiadł i zaczął medytować.
Zaraz.
Medytować?
Nie wiedziałem, co robić.
Jakby…
Byłem zmieszany. Nie nauczył mnie tego.
Więc tylko…
Bella leżała na ziemi.
Inni gapili się w telefony.
Postanowiłem pogadać z UFO. „UFO, istoty pozaziemskie,
chciałbym wiedzieć,
czy naprawdę istniejecie.
Jeśli tak, proszę, pokażcie się. Przyjechałem z daleka”.
Rozmawiałem z nimi w myślach.
W końcu Toffy otworzył oczy.
Spytałem, co im powiedział.
Powiedział im bez ogródek:
„Przyjechał mój przyjaciel”.
Co?
Możesz im to powiedzieć?
To wystarczy?
„Jest tu. Nie zawiedźcie go”.
Co?
- Naciskał je. - Super!
„To tak można?”
„Chce was zobaczyć.
Proszę, pokażcie się mu”.
To tak gada się z UFO?
Nawet nie to jest najlepsze.
Jeszcze się nie śmiejcie.
Potem spojrzałem w górę.
Mieli tam człowieka z zielonym sygnałem świetlnym.
To był laser.
Wskazał odpowiednie miejsce na niebie.
Było wiele gwiazd.
Więc nie sposób stwierdzić, gdzie jest UFO.
To był asystent Toffy’ego.
- Wskazał miejsce. - Tak.
„Po lewej!” A ja: „Ale czyjej lewej?”.
„Tam, gdzie pokazuję”.
Wskazał.
Cholera, one są prawdziwe.
Wiem, że to brzmi niewiarygodnie.
Sam tak myślałem, słuchając Pete’a Thongchua.
A teraz jestem jak on.
One naprawdę istnieją.
Wysłuchajcie mnie.
Wenus jest najjaśniejsza. Poza nią same kropki.
Ale punkt, który wskazał, poruszał się.
Bardzo szybko.
Bella i Yaya, które nie wierzyły w to wszystko, powiedziały,
że to może samolot.
Sprawdziłem apkę lotniczą. W pobliżu nie było samolotów.
Sprawdziłeś?
Tak. Żadnych samolotów.
Była tam kobieta,
która sprawdzała też przelatujące satelity.
Nic.
Nie było ani samolotów, ani satelitów. To mogło być UFO.
Samoloty latają o tak.
A ten obiekt poruszał się z góry na dół.
Jak gwiazda może tak lecieć?
Serio.
Zacząłem dostrzegać coraz więcej. Poruszały się w wielu kierunkach.
Migały.
Tej nocy…
- Nie wyolbrzymiam. - Okej.
Wiem, jak to brzmi, ale było tam z 51 UFO.
Ale wyglądały jak kropki.
Co oznacza skrót UFO?
- To… - Unidentified flying object.
Były jak kropki.
Toffy poprosił:
„Proszę, zamigajcie”.
- Nie mogłem w to uwierzyć. - Migały?
Poważnie, byłem w szoku.
Oglądaliśmy je od 19 prawie do północy.
Toffy powiedział, żebym poszedł odpocząć. „Koniec przedstawienia”.
Tak powiedział?
W pierwszej rundzie było z 30 UFO.
Spytałem, kiedy następna runda.
Powiedział, że około czwartej.
Skąd wiedział?
Spytałem, skąd zna ich plan.
No skąd?
Powiedział, że robi to od 20 lat.
Odkąd usłyszał o incydencie w Khao Kala.
Dlatego to wszystko wie.
Poszedłem spać i obudziłem się o czwartej.
Kiedy wyszedłem,
usłyszałem: „Jest, to już 37. UFO”.
Zobaczyłem je.
Pomyślałem: „Co? To niemożliwe.
Jak powiem o tym przyjaciołom?
Myślałem, że nic nie zobaczę”.
Nie spodziewałem się tego.
Myślałem, że to będzie tylko zabawna historia.
Ale to jednak prawda.
Wracając do domu, wciąż byłem w szoku.
Nie mogłem tego pojąć. Pomyślałem nad następnym krokiem.
Pomyślałem o udaniu się od klubu UFO w Khao Kala.
Oni mają tam fioła na punkcie UFO.
Mają nawet pseudonimy.
Tak.
Na przykład Neptun 16 albo Pluton 15.
Nazywają się tak.
Mają też odbiorniki.
Pomyślałem nad swoim pseudonimem.
Neptun… Pluton…
Viagra 11.
To nie jest planeta.
Nie chciałem za bardzo się wciągnąć.
Toffy powiedział: „Nie jedź. Mogą zrobić ci zdjęcie”.
Chciałem chronić prywatność.
„Nie jedź tam.
Zaczniesz mieć bzika jak ja”.
Zobaczyliśmy, jaki jest Note, Udom Taephanich.
Zobaczyliśmy, kim jesteś poza komedią.
Innymi słowy
twój stand-up to tylko czubek góry lodowej.
Po dzisiejszej rozmowie
zobaczyliśmy pozostałą część tej góry.
Jest zabawny nie tylko na scenie, ale i na co dzień
Note, Udom Taephanich!
Dziękuję bardzo!
Dziękuję wam!
Dziękuję bardzo!
KONIEC
Napisy: Filip Bernard Karbowiak