Downloaded from YTS.MX
[เสียงผู้ชมปรบมือและเชียร์]
Official YIFY movies site: YTS.MX
[ดนตรีจังหวะสนุกสนานบรรเลง]
[เสียงผู้ชมปรบมือและเชียร์ต่อเนื่อง]
หากว่าเรากำลังสบายจงปรบมือพลัน
[เสียงผู้ชมปรบมือ]
โห มันเป็นแบบนี้นี่เองความรู้สึก
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
จริงๆ แล้วมันเป็นมุกเปิดตัวที่เวิร์กมาก
อันนี้ต้องยกให้คุณโน้ส อุดม ที่คิดขึ้นมา มันเป็นวิธี
เป็นประโยคสั้นๆ ที่ทำให้คนปรบมือให้เราทันทีสองแปะ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
วันนี้เป็นโอกาสที่พิเศษมาก
ที่เราจะได้พูดคุยกัน
กับสแตนด์อัปคอมเมเดี้ยน อันดับหนึ่งของเมืองไทย
วันนี้ผมเลยตั้งใจทำลายสถิติคุณโน้ส
ผมอยากให้มีประโยคสั้นๆ ที่ทำให้คนปรบมือมากกว่าสองแปะ
- ♪ โอ โอ โอ ชาลาลา ลา ล่า ♪ - [ผู้ชมปรบมือสามครั้ง]
- ผมชนะแล้วครับ - [เสียงผู้ชมหัวเราะ]
อย่างที่เราทราบกัน
เฮียโน้สเนี่ยนนะฮะ แกเป็นคนที่ นานๆ จะออกมาปรากฏตัว ต่อสาธารณชน
ถ้านับเอาแบบการที่ต้องนั่งสัมภาษณ์กันด้วยเนี่ย
แกออกรายการให้สัมภาษณ์ครั้งล่าสุดเนี่ย
สิบสี่ปีที่แล้วนะครับ
ดังนั้นวันนี้ถือว่าเป็นโอกาสที่พิเศษจริงๆ
ถ้างั้นวันนี้
ขอเสียงปรบมือดังๆ มากกว่าสองหรือสามแปะนะครับ ให้กับ…
โน้ส อุดม แต้พานิชครับ
[เสียงผู้ชมปรบมือและเชียร์]
[ดนตรีจังหวะสนุกสนานบรรเลง]
สวัสดีทุกคนนะครับ
[เสียงผู้ชมปรบมือ]
โอเค คงเริ่มต้นด้วยประโยคทักทายยอดฮิตครับ
สบายดีไหมครับ
ไม่ค่อยสบายเลยครับ อันนี้ตอบจริงๆ
เพราะว่าพอมีอายุปึ๊บมันก็จะมีโรคโน้นโรคเนี้ย
- ครับ มีโรคอะไร - ตื่นเช้ามาก็เหมือนแบบ
เคยเป็นไหมวันละโรค
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
วันละโรค ตื่นเช้ามาแบบว่า
เดี๋ยวก็ปวดเข่า ปวดเข่าหายก็กรดไหลย้อน
กรดไหลย้อนไปปวดหลัง
มันเป็นน่ะ พวกป้าๆ ยายๆ จะเข้าใจกันดีใช่ไหม
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ว่าแล้วก็ถามถึง โชว์ที่เพิ่งผ่านมาหน่อย เอาเดี่ยว 13
เป็นไงบ้างครับ
เป็นเดี่ยวที่ทำยากมากเลย
- เพราะว่า… - เพราะว่า
ผมไม่เคยมาแสดงแบบ ตลกต่อหน้า
เอ่อ… หน้ากาก
ห้าพันอัน รอบนึงห้าพัน ป๋าเต็ด
สิบรอบ ห้าหมื่นอันนึกออกเปล่า
คือแบบ ไปแล้วเราไม่รู้พูดไปแล้ว
เขาขำหรือเปล่า
เขาไม่มีรีแอ็ก เขานั่งเฉยๆ
แล้วมันไม่มีโรงเรียนไหนสอนว่า
ออกไป ออกไปพูดแบบนี้ ต้องทำยังไง
เหมือนเป็นของใหม่ที่เราพึ่งเคยเจอ
คือปกติแล้วเวลาโน้สโชว์เดี่ยว
ปฏิกิริยาจากผู้ชมเนี่ย
เรารู้ เป็นแรงขับดันที่สำคัญ
เหมือนตีปิงปองไงฮะ สแตนด์อัปคอมเมดี้คือการตีปิงปอง
ตีไป และเขาก็ตีกลับมา และเราก็
ยิ่งเขาตีโต้กลับมาเขาสนุกปุ๊บ เราก็นวดไปเรื่อยๆ มันเหมือน…
มันซึ่งกันและกัน
แต่อันนั้นน่ะ เหมือนประชุมออนไลน์
เคยประชุมซูมไหม อย่างนั้นเลย
ประชุมออนไลน์ แล้วแบบห้าพันคน คือ…
ไม่ ผมทำตัวไม่ถูกเลยนะ
แก้ปัญหายังไงครับ ตอนนั้น แบบพอเจอหน้ากากห้าพันอัน
ไม่รู้จะทำยังไงเลยก็…
ต้องใช้เทคนิคเข้าช่วย ก็คือ…
เหมือนไปดูดเสียงหัวเราะจากผู้ชม ไปตั้งไมค์
และก็ไลน์เสียงหัวเราะมาเป็น มาไว้มอนิเตอร์ ข้างหลังเรา
- ให้รู้สึกเราพูดไป - เพื่อให้เราได้ยิน
เขาโอเคเหมือนกันนะ อะไรอย่างนี้ เขาแค่ไม่แสดงออกแค่นั้นเอง
เราจะเป็นเสียงแบบเนี้ย
- ขยายเสียง - ผ่านหน้ากาก เขาทำอย่างเงี้ย
เราเห็นแต่ตาเขาอะ
ครับ
ไม่แน่ใจว่าคุณผู้ชมในที่นี้สงสัย อะไรอย่างนึงเหมือนผมไหม
คือเวลาเราไปดูเดี่ยวเนี่ย
พี่โน้สเขาจะเอาเรื่องของ คนนู้นคนนี้มาเล่าใช่ไหม
มันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าครับ
เรื่องที่เราเอามา มันมาจากเรื่องจริง แต่ทีนี้ว่าก็เหมือนการ…
อ่า ทำอาหาร เหมือนเชฟเทเบิ้ล
อยู่ที่ว่า เราเรียงอะไรก่อนหน้าก่อนหลัง มันเป็นศิลปะการจัดจานอะไรอย่างเนี้ยครับ
แต่ถ้าเป็นเรื่องแต่งเลย ผมจะจำไม่ได้ ป๋าเต็ด
- อ๋อ… - ใช่ จะจำไม่ได้เพราะว่า
สแตนด์อัปคอมเมดี้นี่ เวลาเราเล่า เหมือนเราต้องเห็นภาพนั้นชัดเจน
- คือถ้าไม่เห็นก็จะเล่าละเอียดขนาดนั้นไม่ถูก - ใช่ๆ เหมือนเรื่อง…
ไอ้ผีกอลลั่มที่บ้านอย่างเงี้ย
ผมจะไปแต่งยังไงนึกออกเปล่า
แต่มันเกิดขึ้นจริงๆ ทุกวันนี้มันก็อยู่
- [ป๋าเต็ด] เหรอครับ - [โน้ส] ใช่ ทุกวันนี้มันก็อยู่
แล้วเขารู้ไหมว่าเราเอาเรื่องเขามาเล่า
- เออ… - [เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ไม่ต้องมาเข้าฝันนะ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
[เสียงติ๊ง ลิฟต์เปิด]
เฮ้ย
นี่คือสิ่งที่คุณเจอทุกคืนเวลากลับมา
ใช่ มันก็จะมืดอย่างเงี้ย มันก็จะมืดอย่างเงี้ย แล้วก็…
ออกมาเจอความมืด อย่างงี้
- เสร็จแล้วชีวิตประจำวันผมก็จะเปิดไฟ - อาฮะ
- อ่า โอเค - เปิดไฟอย่างงี้
จากจุดนี้ก็ไปที่หน้าประตูห้อง
- และเข้าประตูไปก็ - ก็มืดอีก
- ก็เป็นความ… - ครับ
- ก็พบกับความมืดอย่างงี้ครับป๋า เสร็จปึ๊บ - โอเค
- ชีวิตประจำวันผมอยู่อย่างงี้ แล้วก็… - ครับ
- นอน - นี่คือเตียงคุณ
- นอนอย่างนี้ - อาฮะ
- โอเค - นอนอย่างงี้
โอเค
- นอนอย่างงี้ - นอนดูทีวี
- ใช่ มีแค่นี้ชีวิตดูทีวีแค่นี้ - แล้วก็…
ที่คุณเล่าว่า เขามายืนก้มมอง
- จุดนี้ จุดนี้เลย อันนี้หมอ… เอ่อ… อุ๋มอิ๋ม - ครับผม
อุ๋มอิ๋มคนเห็นผีบอกว่า นี่คือจุดของเขา อยู่ตรงนี้
- เขายืนดู ผมหลับอย่างงี้ - และคุณก็หลับ
ผมนอน ผมนอนนี้
ทีนี้ เขาบอกบางทีก็จะย้ายมายืนอยู่
ปลายเตียงอย่างงี้บ้าง คือที่โคจรเขาอยู่รอบๆ นี้
เสร็จ เราได้ข้อมูลมาอย่างเงี้ย ผมถามหน่อยว่า
ถ้าเป็นคุณ คุณจะนอนต่อไปยังไง คือ…
- สิ่งพวกเนี้ยก็คือสิ่งเยียวยาจิตใจ - นั่นคืออะไร
อันนี้เป็นหมอ… หมอผีที่…
ที่เชียงใหม่ ใช่
[ป๋าเต็ด] เป็นเหมือนยันต์อะไรอย่างงี้เหรอ
[โน้ส] ใช่ เขาเขียนให้ เขาบอกว่าเอาไว้สะกด
- เอาไว้สะกดตรงมุมนี้ - อาฮะ
- ผมไม่รู้ว่าสะกด - ครับ
สะกดให้เขาไม่กล้ามาบริเวณนี้
หรือสะกดให้เขาอยู่ตรงนี้
- ปักหลักอยู่นี่ - ปักหลักอยู่นี่
ฉะนั้น เวลานอนก็…
- หลอนนะป๋า - ครับ
มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะ ที่จะผ่านแต่ละคืนไป
แต่โอเค เราโตแล้วเราก็ค่อยๆ บำบัด
มันมีสิ่งผิดปกติอะไร ที่โน้สรู้สึกได้ว่า มันมีสิ่งแปลกปลอมอยู่ในห้องนี้
เช่นเสียงหรือภาพ
เสียง เสียงจะมาเป็นเสียง
- เสียงมายังไง - เสียงจะมาช่วงแบบว่า ผมกึ่งหลับกึ่งตื่น
- อันนี้ฟังใช้วิจารณญาณนะฮะ - ครับ
กึ่งหลับกึ่งตื่นหรือว่าช่วง
เช้าตรู่ที่เราเริ่มจะตื่นแล้วสะลึมสะลือ จะเป็นเสียง จะแบบ จะอยู่ตรงเนี้ย
อย่างเงี้ยๆ
[เสียงเคาะดังตุบๆ]
และก็ไล่ไป ตรงนั้น
ซึ่งในนี้ไม่มีอะไรอยู่ ข้างนอกมันเป็นอากาศ
- ไม่มีนกบินมาชน - หูย นี่อิฐจริงๆ
ใช่ๆ แล้วก็บางทีก็มาถึงนี่
อะไรอย่างเงี้ย
และบางทีแอร์ซึ่งไม่มีช่องให้สัตว์อะไรเข้ามาเลย
กุกๆๆ เหมือนกับมี เหมือนกับมี แมวไปกัดกันอะ กับหนู
ซึ่งไม่มีรูนะ ทั้งหมดนี้เป็นฝ้า
ฝ้าหลอก เขาเรียกว่าฝ้าหลอก
ไม่มีอะไร ไม่มีรูให้อะไรเข้าได้
ป๋าเต็ดมาค้างบ้านผมได้นะ
[เสียงป๋าเต็ดหัวเราะ]
- [โน้ส] นอน นอนสักหน่อยนึง - [ผู้หญิง] ลองนอนดูสิ
- มันจะไปยากอะไร - นี่ๆ นอนลงไป
ผมอะ ก็แค่…
- [ผู้หญิง] เราเป็นผู้ใหญ่แล้ว - [ป๋าเต็ด] เราเป็นผู้ใหญ่แล้ว
นั่นน่ะ มุมนั้นเลย มุมนั้นเลย นั่นแหละ นั่งเลยครับ
นี่คือท่าเดียวกับเฮียเลยปะ
- ใช่ - คุณโน้สนอนอย่างงี้เลย
ใช่ๆๆ
- เอาละโว้ย- [ผู้หญิง] เราต้องปิดไฟไหมคะ
- แม่งมีห่มด้วย - เออๆ เดี๋ยวคุณต้องปิดไฟใหญ่
- ครับ - [ผู้หญิง] ได้เวลานอน
- นี่ ชีวิตจริงจะเป็นอย่างนี้ - โห ครับ
[เสียงผู้หญิงหัวเราะ]
[ป๋าเต็ด] พี่รู้สึกได้ถึง
ไม่เคยมีคนห่มผ้าให้
แล้วรู้สึกเปล่าเปลี่ยวอย่างนี้มาก่อน
ครับ
เอ้า เอาดอกบัวมา
- เดี๋ยวๆ - ไม่ใช่แล้ว
[เสียงหัวเราะ]
ลองๆ ปิดโคมได้ปะ
เพราะสุดท้ายก็ต้องปิดอันนั้น
เหมือนเวลานอนก็จะอย่างเงี้ย อยู่อย่างเงี้ย
ป๋าเต็ดลองคิดดูว่าจะมียืนอย่างนี้ แบบว่า
ครับ
คุณอุ๋มอิ๋มเขาบอกอย่างงี้
คือเราไม่รู้หรอก แต่ภาพมันได้มาแล้วนะ ชุดข้อมูลมันได้มาแล้ว
โห ผมจินตนาการไปไกลเลย
มันไม่ง่ายเลยนะในการจะหลับแต่ละคืน เนี่ยๆ ดู
ใครจะไปคิดชีวิตตลกแม่งจะต้องเจอ และผมชอบเป็นคนนอนตะแคงขวาด้วย
ใช่ และผมก็ไม่กล้าตะแคงมาข้างนี้
เพราะผมกลัวแบบผมเหลือบไปแล้วแบบ… เฮ้ย
- เห็นขาอย่างเงี้ย - ไม่ดี
คือผมก็เลยต้องเนี่ย ผมก็จะนอนด้วยหมอนเนี่ย พลิกไปก่ายข้างนู้น
- ซึ่งมันก็จะทำให้เสียวข้างหลังอีกปะ - ใช่
- เพราะเราจะไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นข้างหลัง - ใช่ๆ
ยิ่งมีพื้นที่ว่างเยอะๆ เนี่ย อูย…
เสียวมากแบบว่ามีแบบ น้ำหนักกดลงเงี้ย วึบ วึบ
มันมีเรื่องให้คิดเยอะแยะเลย พวกไอ้…ภาพจิตปรุงแต่งเนี่ย
แล้ว…
เอิ่ม… ครับ
[เสียงป๋าเต็ดหัวเราะ]
ไปละ ป๋าเต็ด ราตรีสวัสดิ์
คือผมเคยคิดมาก่อนว่า
เนื่องจากว่า เรื่องทุกเรื่องที่โน้สเอามาเล่ามันตลก
แต่ว่าไอ้ตอนที่ไปเจอเนี่ย บางทีมันไม่ใช่เรื่องตลก
อ๋อ ส่วนใหญ่ไม่ตลกเลยครับ ส่วนใหญ่ไม่ตลกเลย
อย่างไอ้เรื่อง
ที่มีคนหลอกผมไปดูฉลามอะ
[โน้ส] เดี่ยวอะไรวะ เดี่ยวอะไรวะ
[ป๋าเต็ด] จำได้ไหมเดี่ยวครั้งที่เท่าไหร่
- สิบเอ็ด - [โน้ส] มีคนบอกสิบเอ็ดมั้งฮะ
คือผมโกรธอีแม่ลูกคู่นั้นแบบว่า
ผมเป็นคนไม่มีศัตรูและก็ไม่อยากโกรธใคร
แต่อีแม่ลูกเนี่ยนะ ถ้าตอนนั้นเดินสวนนะ
ผมกินอะไรอยู่ผมจะเอาส้อมทิ่มตาแม่ง
คือชีวิตผมแม่งดีอยู่แล้ว ดีอยู่แล้ว
แล้วเสือกมาทักกูทำไม
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
คือมาทัก แล้วเขามาคุกเข่าเลย แบบว่า นี่เป็นลูกสาว บิ๊กแฟน นี่คุณแม่ค่ะ แล้วแบบ…
พลีส… ได้โปรดไปด้วยกันอะไรอย่างเนี้ย
คือตอนหลังผมมารู้ว่าที่นั่งมันขาดไปที่นึง
คือเขาจองกับแฟนเขา และอยู่ๆ แฟนเขาบอกเลิก
ที่นั่งมันขาดไป ทริปนี่มันถึงจะเกิดขึ้นได้
นั่นแหละ แล้วพากูไป อีห่า
บอกไม่หนาว กูนี่แบบเป็นคนแบบว่า
ผมเป็นคนขี้หนาวมาก เสื้อตัวเดียวอยู่
อยู่พ่อมึง… คือแบบ
เมาเรืออยู่นึกออกเปล่า คือผมโมโหมากแล้ว…
ขากลับผมไม่คุยกับเขาเลย ผมไม่คุยเลย
[เสียงป๋าเต็ดหัวเราะ]
- แต่ก็เอามาเล่าให้เป็นเรื่องตลกได้ - ใช่ คือ ผมว่า
เรื่องขมขื่นน่ะ ถ้าเราจะข้ามมันได้ เราต้องทำให้มันเป็นเรื่องขำขัน
คือ…ก้าวข้ามมันไป เบรกทรูมันไปเลย
ถึงจะเจอหน้ากันได้ คือทำให้มันเป็นขำไปละ
ถ้าเราไม่เอามันมามองในมุมที่มัน… สนุกสนาน
ปวดร้าวเลย ปวดร้าวเลย
- นี่ถือเป็นการบำบัด - ใช่
อีกเรื่องนึงที่สงสัย ก็คือว่า
อันนี้ฟังจากบนเวทีเดี่ยวของคุณนี่แหละ
แต่ละผู้คนที่เข้ามารายล้อมคุณเนี่ย
เป็นคนประหลาดทั้งนั้นเลย
คือมันทำไม ทำไมคุณดึงดูดคน…
บ้าๆ บอๆ แปลกๆ เข้ามาอยู่รอบตัวคุณได้มากมายขนาดนั้น
เอาจริงๆ ผมเคยไปถามพระเลยครับ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ผมเคยไปถามพระเกจิว่า
ทำไมคนเหล่านี้ ถึงมาพัวพันอยู่ในชีวิตผม
ผม… ไปทำกรรมอะไรมา ผมจะได้แก้กรรม เข้าใจเปล่า
พระบอกว่าไงรู้ไหม…
โยม
คนแบบไหนมันก็ดึงดูดคนแบบนั้นแหละ
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ถึงได้สำนึกว่าต้นเหตุคือกูนี่เอง
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
คือมันมี…
- ป๋าเต็ด เมื่อ… - ครับ
เมื่อ… เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเอง
เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว มีผู้หญิงคนนึง
อายุ 29
หน้าตาไม่ขี้เหร่เลย
นั่งรถมาจากจังหวัดอะไรวะ…
จังหวัดตราดหรืออะไรสักอย่างนึง ไม่รู้อะ
มาที่บ้าน แต่แม่ผมเป็นคนรับแขกแทน เพราะตอนเย็นแล้ว
คือ…
เขาเข้ามาด้วยจุดประสงค์ก็คือว่าเป็นบิ๊กแฟน
เอาหนังสือมาให้เซ็น มีสองเล่ม และก็…
เซ็นนี่ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นก็คือ ขอยืมเงิน 250,000
เป็นบิ๊กแฟน
ครับผม
- [โน้ส] เสร็จ ข้อแม้… - เดี๋ยวๆ ยังไงฮะ พอเซ็นเสร็จแล้วก็…
- อ่า… เคลียร์ - ไม่ๆ ผมไม่อยู่ ผมไม่ได้อยู่
ตั้งใจจะมาเจอ แต่ว่าไม่ได้เจอผม
ไม่ได้เจอผม ก็คือ…
อ่า… เนื้อหาก็คือมีแนบจดหมายมาด้วยว่า
- เนี่ย ในหนังสือเล่มนั้น ซึ่ง… - อ๋อ… โอเค
เขาแนบมาขอ 250,000
อยากจะไปเริ่มชีวิตใหม่ โอเค
เล่าความลำบากก็ว่ากันไป
และก็มาถึงตอนคืน
ข้อแม้คือ คืนแน่นอน…
ถ้าถูกหวยรางวัลที่ 1
- [เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ] - จะคืนให้ 2,500,000
ถ้าถูกรางวัลที่ 1 แต่ถ้าไม่ถูก คงไม่มีเงินคืน
แต่รับปากว่า…
จะคืนด้วยบุญกุศล
อันนี้ระบุในนั้นเลย คือ เขียนซึ้งมากนะ
ถ้าพี่โน้สเสียชีวิตไปแล้ว ให้พี่โน้สมั่นใจได้เลยว่า
จะมีหนูคนนึงที่อุทิศบุญให้พี่อยู่เสมอ
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
นี่เป็นสัญญาที่แบบผูกมัดไปถึงชาติหน้าเลยนะ
คือ… ให้เป็นบุญอะ
- คนแบบนี้ก็มี - ครับผม
คนแบบนี้ก็มีครับ เรื่องยืมเงินเนี่ย
มาถี่มาก ช่วงหลังๆ เนี่ยนะ
- ผมดึงดูดสิ่งนี้มากเลย - ครับ
คือ
มี
คนนึงเขาไลน์มาหาผมว่า…
เขาอยากจะซื้อบ้าน เขาอยากจะ.. อยู่คอนโดมันไม่สะดวก
ตอนนี้ไปดูบ้านไว้
อยากจะซื้อบ้านเพื่ออยู่กับแม่ และน้องอือๆ อะไรก็ว่าไป อะไรอย่างเนี้ย
บ้านที่ไปดูเป็นหลังเล็กที่สุดในหมู่บ้าน ราคาเก้าล้านบาท ไรเงี้ย
ผมก็ทักกลับไปว่า เออ… แล้วขาดเท่าไหร่
ครับ
ขาดเก้าล้าน
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ขาด ตรงไหน
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ทีนี้ ผมก็บอกตรงไปตรงมาเหมือนเพื่อนก็คือ…
งั้นการคืนจะคืนยังไง
ตอนนี้รับอาชีพครูอยู่
ได้เงินเดือนก็หลักหมื่น ประมาณนี้ จะคืนให้เดือนละหมื่น
- เก้าล้าน จะคืนให้เดือนละหมื่น - เดือนละหมื่น เก้าล้าน
- ผมให้ญาญ่าฝ่ายบัญชี เคาะ ก๊อกๆ - [ป๋าเต็ด] ครับ
ประมาณ…
- เจ็ดสิบห้าปี - [เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ตอนนี้กู 50 กว่า
- ตอนนั้นเท่ากับว่ากูประมาณอายุ 125 - [ป๋าเต็ด] ครับผม
กูคงติดเตียงอยู่
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
แต่ยังได้เดือนละหมื่นนะ
ยังได้เดือนละหมื่น เวลานี้คงมีลูกหลานมาเขย่า
คุณตา เงินโอนมาหมื่นนึงเดือนนี้
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ถ้ารับรู้แล้วช่วยกะพริบตาด้วย
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
อย่างนี้ก็มี อย่างนี้ก็มี
ที่ยืมเนี่ย ยืมไปแล้วก็คืนแบบ…
คืนหนี้
- ครับ - คืนหนี้นี่มี
- ยืมไปสี่แสน - นี่อีกคนนึงเหรอ
อีกคนนึง มีเยอะป๋าเต็ด เล่าเรื่องพวกนี้เล่าไม่หมดเลย
สี่แสน เสร็จแล้ว ปึ๊บ
ก็ผ่านไปนานเลยละ เป็นปีเลย อยู่ๆ วันนึงก็เจอเขาเดินเข้ามาในบ้าน
ครับ
ฮึ้ย เรารู้สึกไอ้นี่ไม่ได้เจอนาน
เป็นยังไง สบายดีไหม
พี่ครับ ผมมาคืนหนี้
- ว้าว - [โน้ส] โอ้โห
ว่าแล้วก็แกะ แกะห่อนั้นออก
ไม่ใช่เงินนะ เป็นรูปที่เขาวาด
เป็นรูปที่เขาวาด
พี่ครับ ปกติผมขายอยู่ห้าแสน
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
เดี๋ยว… มันไม่ใช่รูปแบบอาจารย์ถวัลย์ ดัชนี
เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ คุณป้ายาโย ดอทเดิทอะไร
คอลส์… อะไรแบบว่า หรือที่เขาฮิตกัน ไม่มี
รูปมึงวาดเอง เหมือนป๋าเต็ดวาด เหมือนน้องวาด เหมือนนี่
ปกติขายห้าแสน ขายใคร
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
โอเค นั่นไม่ใช่ประเด็น มึงขายห้าแสน
และแม่งก็ให้ผม
ตอนผมรับอะ ผมสตันท์เลยนะ ผมสตันท์แบบ…
และแม่งก็ออกจากบ้านไป ผมอยากตะโกนถาม
กูต้องทอนมึงไหม ไอ้สัส
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ผมไม่คุยกับแม่งเลย
มันแบบป๋า เหมือนป๋า
เหมือนป๋าไปกินข้าวข้างล่างเนี่ย กะเพราไข่ดาว และป๋าก็…
ดรออิ้ง กึ๊กๆๆๆ กะเพราจานนึงอย่างงี้เหรอ
มึงบ้าเหรอ
มึงคิดว่ามึงเป็นใคร…
และทุกวันนี้ก็ไม่มีคืนเราด้วย
และรูปนั้น ถามว่าผมจะกล้าไปแขวนไหม
เพราะแขวนก็เหมือน เหมือนคำด่าตัวเองนึกออกเปล่า
ตวาย ควายครับ ควาย…
ฟังแล้วก็รู้สึกแบบ… เป็นคนที่น่ายืมเงินมากเลยนะคนนี้
ใจอ่อน เป็นคนใจอ่อน
คือถ้ามาบอกว่าเป็นแฟนคลับ แบบ…
ผมจะ… ตรงนี้ผมจะ…ไหลไปเลย
ยิ่งมีน้ำตาด้วย
โห แล้วถ้ายิ่งนมโตนี่โอนเร็วเลย
โอนเร็วเลย
จริงๆ มันจะไม่มีเหตุผลเลย
อย่างนี้จริงๆ นะ
คืออย่างเรื่องเมื่อกี้ที่โน้สเพิ่งเล่าไป
คือมันสนุกมาก มันสามารถที่จะไปอยู่บนเวทีเดี่ยวก็ได้
แต่ว่ามันก็ไม่ใช่ทุกเรื่อง ที่โน้สเอาขึ้นไปเล่าบนเวที
มันมีเส้นแบ่งไหมว่า
เฮ้ย เรื่องนี้เก็บไว้เล่าขำๆ กับเพื่อน เรื่องนี้…
- บนเวทีได้ - มีๆ มันก็แบบ…
เหมือนเราจะมี… เส้นนึงอยู่ในใจแบบว่า อะ เล่าเรื่องนี้กูเดือดร้อน
อ่า… กูเดือดร้อน
เล่าเรื่องนี้ เล่าเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะกับกลุ่มผู้ชม…
ของเรา เพราะว่าผมเป็น… ผมเป็น…
นักแสดงตลกในประเทศนี้ที่ว่า เราดูตลกกันเราไม่มีแบ่งเรตคนดู
- ต่างประเทศเขาจะมี ฉะนั้นก็แยกเรื่อง - [ป่าเต็ด] ครับ
บางเรื่องที่มันไม่เหมาะกับเด็ก
มีเรื่องอะไรบ้างที่เล่าไปแล้วเดือดร้อน
- ตอนนั้นล้อลุงตู่ยุคแรกๆ เลย - [ป๋าเต็ด] ครับ
[โน้ส] ยุคแรกๆ ล้อลุงตู่ แรกๆ เลยที่เขาเพิ่งมา ปั๊บ
หลังจากนั้นปึ๊บ ทหารโทรมาที่บ้าน
ทหารจริงๆ เลย
ที่รู้ว่าจริงก็เพราะว่าเขาบอกตำแหน่งเขาด้วย
แล้วเสียงก็เป็นเสียงเขา
ซึ่งพูดชื่อไปทุกคนก็รู้จัก
แต่ว่าถ้าผมพูดชื่อไป ผมก็สร้างอีกคดีนึง ผมก็…
เอาเป็นว่า เขาโทรมาด้วยท่าทีที่
อ่า…
ไม่ได้คุกคาม
อ่า… ท่าทีแบบ… ติติงแบบผู้ใหญ่
และพูดด้วยวาจาสุภาพ
ประมาณแบบ… โทรไปหาเลขาผู้ช่วยผมก่อน
และก็บอกว่า เขาคนนี้โทรมานะ
ผมก็ฉิบหายและเห็นชื่อ เราต้องช่วงชิงทำก่อนเลย
ก็โทรไปก่อนว่ามีอะไรครับพี่ครับ…
เอ่อ… "คุณโน้ส ผม ดึ๊กๆๆ"
"ตำแหน่ง ดึ๊กๆๆ"
"ก็คือ เอ่อ… จะบอกว่า
เรา… เห็นแล้วนะ
เราเห็นสิ่งที่คุณโน้สทำแล้ว
ก็… ท่านก็ไม่ติดอะไร
ท่านเห็นแล้ว
แต่… พี่อยากจะบอกน้องว่า…
บางทีน้องอาจจะลืมไปว่าน้องเนี่ยเป็นเอ่อ…
บางทีมันเป็น… อ่า…นำความคิดของเยาวชนได้
ไรเงี้ย บางทีน้องอาจจะไม่รู้ตัว
แต่ว่าน้องควรจะระมัดระวัง ในการที่สื่อสารอะไรออกไปผิดๆ
เพื่อที่… ป้องกันไม่ให้เยาวชนทั้งหลายเนี่ย
จะเข้าใจท่านผิด ว่า อ่า…
นายกของเรา อ่า… ท่านเป็นคนไม่ฟังคน"
เข้าใจผิด เข้าใจผิดตรงไหนวะ
มึงยังไม่รู้กันอีกเหรอ
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
คือแบบ…
"เอ่อ… ยังไงก็ พี่ก็อยากให้ อ่า ระมัดระวัง
และก็เวลาทำสื่อต้อง…
ตรวจสอบอะไรกัน อันนี้พี่ไม่ได้อะไรนะ ไม่มีปัญหาอะไรเลย
ไม่ได้จำกัดสิทธิอะไรเลย น้องทำไปได้เต็มที่แต่ก็
อ่า… ระมัดระวัง และก็…
ไม่ต้องห่วง เป็นบิ๊กแฟน
โชว์ครั้งต่อไป พี่บอกเลย พี่ไปดูแน่"
อุ๊บ กูชวนเหรอ
คือกูอยากให้ไปใช่ไหม
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
- อย่างงี้เป็นต้น - [ป๋าเต็ด] ครับผม
หรือล่าสุด ล่าสุดนี่ไง พี่ศรีนี่ไง
- [ป๋าเต็ด] ศรีสุวรรณ - [โน้ส]ใช่ พี่ศรีสุวรรณเนี่ย
ผมเนี่ยไม่ได้เล่นโซเชียลนะ
แต่ผมรู้จากเวลาผมเดินออกไป
เป็นกำลังใจให้
คือ…
คือ… คนตามถนนน่ะ เป็นกำลังใจให้
แท็กซี่อย่างเงี้ย เปิดกระจก เปิดกระจก
ฟ้องคืนแม่งไปเลย ฟ้องใคร
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
โอนตังค์ไปช่วยแล้ว ไม่ต้องห่วง
โอนอะไร โอนอะไร
โอนอะไร โอนอะไรกัน
มีแต่คนให้กำลังใจ ถ้าคนเดินออกไปจากบ้าน
และคนเริ่มให้กำลังใจคุณเยอะๆ นะ ให้รู้เลยชีวิตคุณนะแม่งต้องมีอะไรสักอย่างนึงอะ
เฮ้ย เช็กหน่อย เช็กๆ เฮีย ศรีสุวรรณเลย ศรีสุวรรณ
อ้าว… โดนศรีสุวรรณ
จริงๆ เขาไม่ได้ฟ้อง เขามาร้องเฉยๆ
- เขามาร้องเรียน - เพราะว่าเจ้าทุกข์ก็คือต้องเป็นลุงตู่กับลุงป้อม
- ครับ - ต้องเจ้าทุกข์ฟ้องถึงฟ้องได้
เขาแค่ชี้เป้า เขาแค่ชี้เป้า ซึ่ง…
ผมก็
อืม…
[ป๋าเต็ดหัวเราะหึๆ]
เอาจริงๆ ต้องขอบคุณเขา
ถือเป็น เหมือนงบโปรโมต ของเน็ตฟลิกซ์ นึกออกเปล่า
- อันนี้ต้องขอบคุณเขาอะ - ก็จริงนะ
- หลายคนอาจจะไม่เปิดดู หรือไม่รู้ว่ามีให้ดู - ใช่ๆ
ไอ้สิ่งที่เรากำลังทำอยู่เนี่ยก็ ไปออกอากาศที่เน็ตฟลิกซ์
เพื่อที่จะให้มั่นใจได้ว่าเรตติ้งรายการนี้จะดี ผมว่าโน้สน่าจะเอาสักดอกนึง
หมายถึงไปต่อยเขาอะเหรอ
คนชอบคิดว่า… ผมจ้างคนไปต่อยเขา
- อ้าว ไม่ใช่เหรอ - จริงๆ
คือแบบโดยรูปการณ์ รูปคดีแล้ว เหมือนผมต้องจ้างคนไปต่อยเขา
ผมขอยืนยันผ่านสื่อเลยนะ ผมไม่เคยคิดจะทำอะไรอย่างนั้นเลย
แต่ถามว่าโอนเงินไปช่วยไหม อันนี้ก็มีบ้าง
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวแกดูอยู่แล้วเดี๋ยวแกจะขึ้นนะ
พี่ศรี ผมอ่า…
ผมชื่นชมพี่นะ
ในแง่ของพี่เนี่ย…
เป็นคนที่แบบ… เขาเรียกว่ามีอิทธิบาท 4
ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา
มีแบบสิ่งที่ชอบ ใจจดจ่อในสิ่งนั้น พัฒนาอยู่เรื่อยๆ
ทำซ้ำไปเรื่อยๆ โดยไม่หวั่นอะไรเลย
มีอิทธิบาท 4 ครบเลย
- ครับ - พี่เรียกว่า
โอเค เอาเป็นว่า
- พี่ไม่ใช่คนแปลกในสายตาผม - [ป๋าเต็ด] โอเค
ผมว่าเราทุกคนน่ะ สมัยเราเรียนหนังสือ ในห้องเราแม่งต้องมีอย่างงี้สักคนนึง
หรือสองคน ไอ้พวกที่ขี้ฟ้อง นึกออกเปล่า
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
มันจะต้องมี มันจะเป็นที่รักของครูมากๆ เลย
ครูครับ อุดมกินขนมในห้องครับ
อย่างเงี้ย นึกออกเปล่า
ครูครับ อุดมไม่เอาเสื้อใส่ในกางเกงครับ
ครูครับ อุดมไปห้องน้ำวันนี้สามครั้งแล้วครับ
มันเป็นอย่างงี้เลย แต่มันจะเป็นที่รักของครู
ได้คะแนนดี
แต่มันไม่เป็นที่รักของเพื่อนๆ ส่วนใหญ่
- ครับ - โอเค ผมคิดว่า
พี่ศรีไม่ต้องหาแสงละ
แสงที่พี่ได้ทุกวันนี้
มัน… มันเจิดจ้า มันจ้าเสียเหลือเกิน
มันจ้ายิ่งกว่าดวงอาทิตย์พลาสม่าของลุงตู่อีกครับ
พี่คือต้นกำเนิดแห่งแสงแล้วตอนนี้
พี่ไม่ต้องไปหาแล้ว จริงๆ พี่อยู่เฉยๆ เลย หล่อๆ เลย
ชื่อพี่ก็บอกอยู่แล้วนะ ศรี
ศรีคือสว่าง ไปดูในพจนานุกรมได้เลย
ศรีคือความสว่างออร่า
สุวรรณก็ทอง ทองออร่าสว่าง - [ป๋าเต็ด] ครับ
จรรยาก็คือ
จรรยาบรรณ ซึ่งตรงนี้พี่ไม่ค่อยมีแค่นั้นเอง
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
เหมือนจะดีนะตอนแรก
เอาเป็นว่าเป็นกำลังใจให้ละกันนะครับพี่
คุณโน้สครับ ผมสังเกตด้านหลังตอนนี้
บางท่านเนี่ย สีหน้าเริ่มหงุดหงิด
เราอาจจะต้องมีการเซอร์วิสเขาสักนิดนึง
อ้าว เออๆ อาจจะ
- งั้นไปสลับที่กันไป - โอเค สลับที่กัน โอเค
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
อ่า… เพื่อความทั่วถึงนะฮะ
ดีขึ้นไหม ข้างหลังโอเคไหม โอเค
- เดี๋ยวเสิร์ฟให้ทั่วถึงนะครับ - เดี๋ยวเสิร์ฟแบบทั่วถึง ไม่ต้องห่วงนะฮะ
คุณโน้สคือคนที่เริ่มต้นทำ โชว์ที่เรียกว่าสแตนด์อัปคอมเมดี้นะครับ
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 ซึ่งตั้งแต่ตอนนั้น
คนไทยส่วนใหญ่ละกันแม้แต่ผมเอง ผมก็ไม่รู้จักสิ่งนี้
เคยเห็นในหนังบ้าง
ในหนังฝรั่งบ้าง
มันเริ่มต้นขึ้นยังไง ไอ้เดี่ยวไมโครโฟนของคุณ
ผมก็ไม่รู้เหมือนป๋าเลย ผมไม่เคยรู้จักมันเลย
จนวันนึงมีเหมือนครูสอนการแสดงชื่อครูแอ๋ว
อะไรอย่างเงี้ย เขาพูดคำนึงว่า อย่างเธอน่าจะไปทำสแตนด์อัปคอมเมดี้
แต่ตอนนั้นผมก็แปลไม่ออก ไม่รู้มันคืออะไร
และก็มีครูชื่ออาจารย์ชนประคัลภ์ จันทร์เรือง
ก็เป็นครูสอนการแสดงอีก
ก็เหล่านี้เป็น… อาจารย์สอนการแสดง
เขาพูดคล้ายๆ กันก็นั่งอยู่ในวงเออมึงน่าไปทำนะ
มึงเป็นคนเล่าเรื่องอย่างเงี้ย มึงน่าไปทำนะ มันฟังสนุกดี
ผมไม่รู้เลยมันคืออะไร หลังจากนั้นผมก็ไปถามคนอื่น
ก็ไม่ได้คำตอบฮะ
แต่รู้คร่าวๆ ว่ามันคือการยืนแสดงตลกคนเดียว
ผมไม่รู้เขาทำยังไง
ผมสงสัยก็เลย ฝากเพื่อนที่ไปประเทศอังกฤษซื้อวิดีโอเทป
ยุคนั้น วิดีโอเทปมา และก็มาดู
- ซึ่งมันก็เป็นภาษอังกฤษและเราก็ไม่เข้าใจ - ครับ
ผมจำได้ว่า ผมจ้างครูภาษาอังกฤษ
ชื่อแคลลี่
ครูภาษาอังกฤษคนนี้สอนอยู่ที่ลำปาง เอาเป็นว่า
เรื่องราวได้มาเจอกันและกัน และเขาก็มาดู
ดูไปเขาก็ขำๆ ไป
ผมก็ถามว่ามันเล่าเรื่องอะไร
เขาพูดไทยได้นิดหน่อย
มันเล่าเรื่องแฟมิลี่
ดิส ทอล์ก อะเบาท์ แฟม แฟมิลี่
และมันก็ขำ ผมไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย นึกออกเปล่า
เพราะผมอยากจะรู้โครงสร้างมันขึ้นยังไง
มันขึ้นยังไง และตรงกลางยังไง และตอนท้ายคืออะไร
และทำไมอยู่ๆ วางไมค์แล้วก็ลงไปได้เลย
สำหรับผมเป็นเรื่องแปลกใหม่มากเลยนะ
พอมันไม่ได้คำตอบ ปึ๊บ มันรู้สึกสงสัย
มันก็อยากจะทำ
ก็เลยลองเขียนบทดู แล้วก็เอาไปฝึกซ้อมแสดง
ซึ่งตอนนั้นผมยังไม่ได้แสดงเดี่ยวผมอยู่ในคณะตลก
รวมกลุ่มที่ชื่อว่า ยุทธการขยับเหงือก เป็นตลกกลุ่มหลายๆ คน
นั้นแหละ ก็เหมือนทำวิจัยส่วนตัวมาเรื่อยๆ
- เรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ นะครับ - [ป๋าเต็ด] ครับ
อยู่ประมาณน่าจะ… สองปีไรเงี้ย
เหมือนทำแอบๆ แล้วแบบ
เหมือนเราเชื่อลึกๆ ว่าเราน่าจะทำได้นะ
สำหรับท่านผู้ชาย ที่อยากเป็นนายแบบขอแนะนำนะครับ
ถ้าเป็นคนที่มีศัตรูเยอะ
มีงานทำเยอะ
เป็นคนหลุกหลิก รีบร้อน
เป็นนายแบบได้ดีมาก สังเกต
แต่น แต๊น แต่น แต๊น แต่น แตน…
เฮ้ย… ใครวะ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
มองใครวะ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ไม่เคยเห็นคนรึไงวะ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ก่อนจะเดินเข้าไป มันยังมองอยู่เปล่าวะ
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
[ป๋าเต็ด] แล้วชื่อล่ะครับ เดี่ยวไมโครโฟน
คือทีนี้พอตอนที่คิดว่าจะเอาแสดงเป็นครั้งแรก
- [ป๋าเต็ด] ครับ - ที่หอประชุมเมืองไทยประกันชีวิต
จะโชว์อะไรมันต้องมีชื่อ
เพราะแม้กระทั่งชื่อสแตนด์อัปคอมเมดี้ ผมยังไม่เข้าใจมันเลยผมจะไปบอก
ใครยุคนั้น สแตนด์อัปคอมเมดี้ มันไม่มีชื่อเรียก
แต่มัน… ผมรู้สึกว่ามันต้องมีชื่อไทยที่มันฟังง่ายๆ
ตอนนั้นพยายามหาชื่อ แต่มันจะต้องพิมพ์โปสเตอร์ละตอนนู้น
ครับ
มันก็รีบๆ ลวกๆ ก็นั่งดูทีวี ก็…
มันมีรายการแข่งขันเทนนิส
เทนนิส มันก็แบบ
มีใครพูดว่า ต่อไปเป็นการแข่งขัน
หญิงเดี่ยว หรือชายเดี่ยว โน่นนี่นั่นอะไรอย่างเงี้ย
ผมก็เฮ้ย… มีคำว่าเดี่ยว อะไรอย่างเงี้ย
เราก็เลย เอาอย่างงี้ละกันเราเดี่ยวไมโครโฟน
ก็คิดเร็วๆ แปะไปก่อน เดี่ยวไมโครโฟน
มันก็เลยได้คำนั้นหลังจากนั้นมา
โดยไม่คิดว่ามันจะเป็นที่ติดหู
โดยไม่รู้ว่ามันจะพาชีวิตผมมาถึงทุกวันนี้นะ
นึกไม่ถึงเลยนะ ตอนนั้นแค่ แค่รู้สึก…
เหมือนเป็นเด็กหนุ่มคนนึงที่
เชื่อสัญชาตญาณข้างในว่า
เราน่าจะทำได้นะ อะไรอย่างงี้
ในประเทศไทยเนี่ย
เอ่อ… หลังจากโน้สแล้ว ที่ทำสแตนด์อัปคอมเมดี้เนี่ย
จนถึงวันนี้ก็ถือได้ว่า
มีคนที่มาทำสแตนด์อัปคอมเมดี้เนี่ยน้อยมาก
- น้อยกว่าที่… - ที่ควรจะเป็น
ใช่ เหมือนยุคตลกคาเฟ่เราจะเห็นแบบ
หูย… ตลกเป็นสิบๆ คณะเลย
แต่ว่าสแตนด์อัปคอมเมดี้ไม่ได้เป็นอย่างนั้น
โน้สคิดว่าเป็นเพราะว่าอะไร
ผมว่า… เพดานในการพูดของ…
ของชาติเราอะ
มันเป็นส่วนสำคัญอันนึงที่ทำให้…
เอ่อ… มัน…
ไม่ค่อยเจริญเติบโต
ผมว่าธรรมดาเหมือนที่ไหนที่ไม่มีแดด
เข้าใจไหม ต้นไม้มันก็ไม่งอกงามอยู่แล้ว
ยิ่งทุกวันนี้มีความเข้มข้นเรื่อง…
เหยียด การเหยียด
- การบูลลี่ - การบูลลี่ ด้อยค่า
เรื่องชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ อันนี้ไม่ควรไปแตะ นึกออกไหมฮะ แตะไม่ได้
หรือแม้กระทั่งตอนนี้มีเรื่องเพศสภาพ
แอลจีทีวี
- แอลอีดี พลาสม่าพลัส อะไรอย่างเงี้ย - แอลจีบีที
- คือ… งงไปอีก - ครับ
หลายเรื่องเลย แตะยากไปหมด
รู้สึกสังคมตอนนี้มันเซนซิทิฟมากๆ
ผมว่าส่วนนึงก็เป็นเพดานเรื่องนี้ด้วยนะ
มันก็เลยทำให้ตลกมือใหม่ก็ยิ่งหาวิธี
ผมเอาใจช่วยมากเลยตอนแก๊งยืนเดี่ยว เอาใจช่วยเขามากๆ เลยนะ… ว่าง…
ไม่ง่าย ไม่ง่าย ไม่ง่าย ในประเทศนี้ไม่ง่ายเลย
และไหนจะต้องมีคะดงคดีอะไรเงี้ย
คือมีนักฟ้องเยอะแยะ นึกออกเปล่า ที่พร้อมจะฟ้อง
- มันเกร็งไปหมดเลยนะ - อืม ใช่
อีกมุมนึงที่ผมเห็นเกี่ยวกับ สิ่งที่โน้สทำอยู่เวลาไปดู… เดี่ยวทุกครั้งก็คือ
คือบนเวทีมันมีโน้สอยู่คนเดียว
กับไมโครโฟนหนึ่งตัว
ผมรู้สึกได้ว่า…
โห อาชีพนี้มันเป็นอาชีพที่โคตรเหงาเลย
- จริง - คืออยู่บนนั้น
มันไม่มีใครสามารถช่วยได้เลยถ้าเกิด…
เกิดเหตุอะไรก็ตาม มันเป็นอย่างนั้นไหม เวลาอยู่บนเวที
น่ากลัวมาก
[ป๋าเต็ดหัวเราะ]
มากๆ เลย ทุกวันนี้ทำมา…
ยี่สิบแปดปีแล้วมั้ง
- [ป๋าเต็ด] ครับ - [โน้ส] ไม่มีรอบไหนที่ไม่กลัว
ไม่มีรอบไหนที่แบบรู้สึกว่าชิลล์
ไม่มีเดี่ยวไหนที่ขึ้นไปได้เลย สบายบรื๋ออะไรเงี้ย ไม่เคยมี
ผมกลัวอยู่ข้างหลัง
- [ป๋าเต็ด] กลัวอะไร - [โน้ส] ลืม
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ลืม คือ… ฉิบหายเลยนะ
เราจะไปถามใคร
ผมเคยจดไว้ตามมือ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
แต่พอตอนการแสดง พอเราไปแสดงจริงๆ นึกออกเปล่า ก็แสดงเล่าๆ เล่าๆ ไปเสร็จ
มึงจะหาจังหวะไหนวะ มาแบบ…
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
เพราะแค่มึงทำอย่างนี้เขาก็สนใจแล้ว มึงทำเหี้ยอะไรเนี่ย
มันไม่ได้เลยนะ ป๋าเต็ด มันไม่ได้
มันไม่รู้จะไว้ตรงไหนจริงๆ
เคยไปแปะไว้ตามขอบเวทีด้วย
ไปแปะแบบเป็นเทปและก็ตัวสั้นๆ อะไรเงี้ย
คือมันเล่นๆ อยู่ปรายตาไปแล้วแบบ
ตากูเสือกมองไม่เห็นอีก จะไปยังไง จะไปยังไงเงี้ย
จะไปยังไงเงี้ย มันก็ไม่ได้
อ๋อ แปลว่าบนเวทีเนี่ย ไม่มีเอ่อ… สคริปต์ ไม่มีโน้ตอะไรไว้ให้จำเลย
มันก็เหมือนเวทีแบบนี้ มันก็อย่างนี้ คือ…
- เกลี้ยงๆ อย่างนี้เลย - มันเป็น…
ผมว่า…
อาชีพนี้มันคือศิลปะการเอาตัวรอดคนเดียว
เสน่ห์มันอยู่ตรงนั้น เสน่ห์มันอยู่ตรงนั้น
เหมือนเราปีนเขา และเราปีนด้วยมือเปล่า
- เห็นไหมที่เขา แปะ แป้ ไปโดย - ไม่มีเชือก
เสน่ห์มันอยู่ตรงนั้น
แต่ถ้าเราเริ่มมีเชือกระโยงระยาง เหมือนพวกสตันท์ มันดูไม่…
ไม่ได้ ไม่ได้
แล้วเคยไหม โชว์อยู่เนี่ย แล้วลืม
บ่อยเลย
- แล้วทำไง - บ่อยเลย
จำไม่ได้เดี่ยวนึงผม…
ผม…
ผมแร็ปอยู่มั้ง
คือผมชอบ… ชอบเขียนกลอนแร็ป
- อะไรอย่างเนี้ย - อาฮะ
แต่แร็ปเนี่ยข้อเสียคือถ้าเราลงห้อง
มันไม่ลงสระอา สระไอ ที่เราวางไว้
แล้วกระไดมันขาดไปนึกออกเปล่า
มันจะหายไปห้องนึง
ขณะที่เล่นไปผมก็เล่นอย่างเนี้ย ผมก็แร็ปไป ตูมตาม ตูมตาม
แล้วขณะที่แร็ป ตาเราน่ะ มนุษย์เรามันตลกดีนะ
พอตาเห็นใคร ในหัวมันก็เสือกไปคิด
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ผมหันไปเจอดาราคนนึงเขามา แล้วเขามากับแฟน ปึ๊บ
และผมก็แร็ปไป แวบเดียวเท่านั้นเอง
พอแวบเดียว ปึ๊บ ขณะผมกำลังแร็ปน่ะ หัวอีกอันนึงก็
มากับใครวะ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
มากับใครวะ
คนนี้ไม่ใช่คนที่อยู่ในข่าวคบกันนี่หว่า
แล้วทำไมไอ้ผู้ชายคนนั้นเขาดู และเขานั่งหันหน้า สมมุติว่า
อุดมอยู่ทางนี้ ป๋าเต็ดอยู่นี้นะเป็น อุดม
แต่เขาคงงอนกันแล้วทำอย่างนี้
จริงๆ เขางอนกันเลย เขางอนเลยผมรู้เลยว่า เฮ้ย…
ตาเขาไม่ได้ดูเรา ทำไม มันงอนอะไรกัน
มันมากับใครและมางอนกัน คิดอย่างนี้ปึ๊บ ไอ้ท่อนที่แร็ป หายไปเลย
หายไปเสร็จปึ๊บ ผมก็… พอถึงจะ ปึ๊บ ปึ๊บ…
ฉิบหาย…
แล้วก็เงียบแบบนี้แหละ
และผมก็…
สุดท้ายทำไงรู้ไหม
บ้านกูกูกลับเองได้ เคยบอกตอนไหนว่ากูจะหลง
ก็มึงอาสาไปรับไปส่งกู เอ้า ก็ตามใจ
ใครใช้ให้โทรมาหา มึงนั่นแหละ เดินมาขอเบอร์
ส่งเมสเสจว่าคิดถึงเธอ มึงอย่าละเมอทำจำไม่ได้
กูอยู่ของกูชินๆ เสาร์ อาทิตย์กูกินข้าวบ้าน
มึงก็ชอบมาทอดสะพาน กินร้านนั้นร้านนี้กันไหม
วันเกิดต้องมีของขวัญ ทุกวันสำคัญต้องมีของฝาก
แค่กูเปรยว่าชอบมากๆ โคตรลำบากก็หามาได้
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ลืม
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ใช้วิธีมอบตัว สารภาพ
- ผมก็บอกผู้ชมเลยว่า ท่านผู้ชมครับ - ครับ
ผมลืม
เขาก็ขำแบบนี้
เขาคิดว่า มึงอย่ามา
มึงต้องมีอะไรเด็ดๆ แน่นอน
เอ่อ… ท่านผู้ชม ผม…
ผมลืมครับ ผมลืม
เฮ้ย…
มันหายไปเลย
โคตรลำบากก็หา เดี๋ยว แป๊บนึงนะ
คุยกันไปก่อน เดี๋ยวแป๊บนึงขอนั่งนึกก่อน
แล้วผมก็ไปนั่งขอบเวที ผมไปนั่งขอบเวทีเนี่ย ผมก็นั่งแบบ ผมก็นั่งเงี้ย นั่ง
แล้วผมก็ทำสมาธิ นึก…
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
แล้วคนก็ขำแบบเนี้ย คิดว่า
มึงอย่า มึงต้องมีมุกอะไรเด็ดๆ
กูไม่มี กูว่างเปล่ามาก
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ท่านผู้ชม
ผมจะต้องผ่านช่วงนี้ไปให้ได้ครับ
เนี่ยละครับ ชีวิตเดี่ยวไมโครโฟน
มัน…
ลืมอะ…
ขอเดินทวนแป๊บนึงนะ
ท่านทำอะไรกันไปก่อน
โคตรลำบากก็หามาได้…
[โน้ส] แล้วคนเราเวลาเราลืม เคยไหม
เราพูดกับใครแล้วเราลืมชื่อคน
แล้วมันจะติด… อยู่ในปากเงี้ย
มันเป็นอย่างนั้นเลย มันก็นึกไม่ออก นึกไม่ออก
สุดท้ายแม่งผมไม่รู้จะทำไง
กูท่องสวดมนต์อะไรก็แล้วในใจ
คือมันปั่นป่วนมาก ปั่นป่วน
ทำเป็นกินน้ำก็แล้ว ทำเป็นอะไรก็แล้ว
ไม่มา ไม่มาเว้ย ไม่มา
ผมก็เลยตัดใจ คิดว่า โอเค
มุกนี้ไม่เอาก็ได้วะ เปลี่ยนเรื่องก็ได้
อ้ะ โอเค เปลี่ยนเรื่อง และก็นั่งคิด อ่อ งั้นไปเล่าเรื่องอื่นแล้วกัน
เรื่องนี้เรา… เราพลาดไป เราก็สารภาพแล้วกันไรเงี้ย
พอใจที่มันไม่ได้…
ถูกบีบบังคับ ใจที่มันปล่อยออกมาละ
อย่าเพิ่งกลับนะ แป๊บนึง เดี๋ยวมันก็นึกออก
โคตรลำบากก็หามาได้
กูอยู่ของกูชินๆ เสาร์ อาทิตย์ กูกินข้าวบ้าน
มึงก็ชอบมาทอดสะพาน กินร้านนั้นร้านนี้กันไหม
กินข้าวก็แทบจะป้อน
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
กูอยู่ของกูชินๆ เสาร์ อาทิตย์ กูกินข้าวบ้าน
มึงก็ชอบมาทอดสะพาน กินร้านนั้นร้านนี้กันไหม
กินข้าวก็แทบจะป้อน โทรมาอ้อนให้นอนห่มผ้า
แค่กูบอกว่าเมนส์จะมา รีบไปซื้อยาพอนสแตนให้
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ถ้าถามว่า เอิ่ม…
มีอะไรที่อยากทำ
แล้ว… ยังไม่ได้ทำอีกบ้างไหมครับ
มันเต็มไปด้วยเรื่องที่ไม่อยากทำทั้งนั้นเลย
- เอาจริงๆ นะ - ครับ
ไม่อยากทำ แล้วก็… อยากทำแค่อยู่บ้านวาดรูปแค่นั้น ป๋า
ชอบ ชอบ
- อยู่บ้านวาดรูป - วาดรูป ใช่ แค่นั้นเลย ทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ
เป็นสิ่งที่…
ผมเรียกมันว่าเป็นงานประจำ
- ใช่ เป็นงานประจำ - อ๋อ
ส่วนไอ้เดี่ยวไมโครโฟนเป็นงานอดิเรก
เพราะนานๆ เราทำที
- ครับ - แต่อันเนี้ยเราตื่นเช้ามาทำทุกวัน
[เสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานบรรเลง]
[ป๋าเต็ด] นี่คือสถานที่ที่คุณบอกว่าเป็นเสมือน ที่ทำงานของคุณอย่างงี้เหรอครับ
เรียกว่าโรงพยาบาลก็ได้ครับ
คือยังไงครับ มันรักษาโรคอะไรครับ
มันเหมือนเอาไว้บำบัดตัวเองอะ ป๋าเต็ด
- อ๋อ… - ใช่ๆ เวลาเรามีเรื่อง เรื่องอะไรที่เรา…
เขาเรียกว่ารับความรู้สึกมา ด้านดี ด้านลบ ด้านกลางๆ และเราก็มาระบายมันออกในที่นี้
- ด้วยการ… - ฉะนั้นมันก็เหมือน…
สถานบำบัด โรงพยาบาลแห่งนึง ไรเงี้ย
โน้สกับงานศิลปะเนี่ย มันเริ่มต้นยังไง
เราชอบงานศิลปะตั้งแต่เมื่อไหร่
ผมว่ามัน…
เอาจริงๆ มันคือการ…
เอาตัวรอดของสิ่งมีชีวิต ของเด็กคนนึงตอนนู้นที่ ที่จังหวัดสุรินทร์อะไรอย่างเงี้ย
คือผมเป็นเด็กย้ายมาจากชลบุรี
และผมไปอยู่ท่ามกลางเพื่อนๆ เขมรไรเงี้ย
และผมก็เรียนไม่ทันเขาเพราะผมเข้ากลางเทอม
ครับ
- เขาเรียนไปข้างหน้าละ - อืม
ผมไม่ทัน และผมไม่มีเพื่อน ผมพูดเขมรไม่ได้
ผมว่าการวาด การเขียน คือ… คือทางออก และเราก็อยู่มุมห้อง
- แล้ววาดสวยไหม - วาดไม่สวย เป็นคนวาดไม่สวยมาแต่ไหนแต่ไร
- ก็คือไอ้ลายเส้น งึกๆ งักๆ แบบเนี้ย - งึกๆ งักๆ เนี่ย
- โตมาก็ไม่ได้ดีขึ้น ใช่ๆ - ก็ยังเป็นแบบนี้เหมือนเดิม
แต่ในที่สุดเนี่ยคุณไปเอาจริงเอาจัง ขนาดไปเรียนแบบ เพาะช่างอย่างเงี้ย
มันแปลว่าเอาจริงพอสมควร
มันเหมือนพอมัธยมเสร็จปึ๊บ และก็ไปต่อทาง… เขาเรียกอะไร
- อาชีวะ ก็ไปเรียนอาชีวศิลปศึกษา - ครับ
เกาะเส้นนี้ไป เพราะว่าด้านอื่นผมไม่เก่ง
ผมไม่เก่งเลข ไม่เก่งภาษาอังกฤษ ไม่เก่งคำนวณ ไม่เก่งอะไรเลย
อันนี้ดูเหมือนแบบว่า เราเอาตัวรอดได้
และมันก็เลยเป็นที่หลบภัยเอาตัวรอดของผม
ผมก็แฝงอยู่ในเรื่องศิลปะนี้เรื่อยมา หลังจากนั้นก็ไปเรียนเพาะช่าง
ก็ไม่ได้เป็นคนเรียนเก่งในเพาะช่างเลยนะ
ทำง้องๆ แง้งๆ เป็นตัวท้ายห้องมาตลอดเลยฮะ
คือเขาวาดสวยกัน เราก็ออกทางวาดไม่สวย
ใช่ๆ
ทีนี้ก็ มันก็เลยเป็นอะไรที่มันฝังลึก
และมันหลงไหลมาก มันอยู่ในชีวิตผมตลอดเลย
เหมือนสิ่งที่… หยุดทำไม่ได้
[ดนตรีจังหวะสนุกสนานบรรเลง]
[ป๋าเต็ด] ตอนที่ผมไปดูนี่เลย เดี่ยวล่าสุด เดี่ยว 13
- [โน้ส] ฮะๆๆ - [ป๋าเต็ด] ที่ตั้งอยู่เต็มข้างหลังเวที
- [โน้ส] ใช่เลยเนี่ย - [ป๋าเต็ด] มันคือคอลเลกชั่นนี้
- [โน้ส] อันนี้คือเดี่ยว 13 เลยครับ - [ป๋าเต็ด] โอเค
มันเริ่มยังไงครับ มันเริ่มยังไง
ทำไมมันเป็นตัวประหลาด เต็มไปหมดอย่างนี้
- [โน้ส] มันเป็นความรู้สึกรวมๆ - [ป๋าเต็ด] นี่คือจินตนาการ
มอนสเตอร์ ปีศาจ หลายๆ อย่างในนี้ ใช่
คราวนี้พอทำไปเรื่อยๆ มันก็เหมือน มันจะพัฒนาไปละ เป็นเรื่องของความรู้สึก
ความไม่มั่นคง
ความ อ่า… เนี่ยแหละ
ความหื่น ความ…
กามราคะ ความโลภ
ความแค้น พยาบาท
อดีต อะไรไม่รู้มันก็จะปนๆ อยู่
ขณะนี้เวลา
ตีสาม สิบนาที
ผมก็ไม่รู้ตื่นมาทำไม
นอนไม่หลับ
ก็มานั่งสเก็ตช์
อะไรของมึงเนี่ย
เป็นเหมือนมนุษย์รับจ้างปรบมือ
เรียกมันว่าอะไรไม่รู้ มันเป็นตัวอะไร ในหัวผมไม่รู้เยอะแยะเต็มไปหมด
นี่ตัวนี้ สเก็ตช์ปึ๊บ สุดท้ายเดี๋ยวมันจะไปจบเป็นตัวนี้
ปั้นหุ่นยนต์ชื่อเมกโอเวอร์
ให้ดู แวบเดียว
กูไม่เข้าใจทำไมต้องตื่นมา
สัตว์ประหลาด เซล 80 เปอร์เซ็นต์
[ดนตรีจังหวะสนุกสนานบรรเลงเบาๆ]
นี่ ให้ดูแวบนึง
สัตว์ประหลาดขาเป๋
ทีนี้ ทำมาตัวเล็ก ปึ๊บ
ก็เป็นช่วงที่ ต้องทำเดี่ยวด้วย
ก็เลยแทนที่จะต้องไปแบบ เหมือนเซ็ตฉากขึ้นมาใหม่ ทำไมเราไม่เอาอันนี้
- [ป๋าเต็ด] ไปเป็นฉาก - [โน้ส] ขึ้นไปเป็นฉากเลย
ก็แค่ขยายสเกลแค่นั้นเอง
- และอย่างตัวนี้ก็เลยกลายมาเป็นตัวนี้ - ใช่
- ใช่ไหม - ใช่ และเออ… ตัวนี้ ตัวนี้
- โอ้โฮ - เนี่ย ตัวเนี้ย
- คือ… - [ป๋าเต็ด] ครับ
เพื่อที่จะได้ให้มันสัดส่วน มันเหมาะสมที่จะไปอยู่บนเวที
ใช่ ไปอยู่บนนั้น
แต่ก่อนจะทำเป็นอย่างนั้น ก็ต้องมาทำเป็นอย่างงี้ก่อน ลองดูกับไฟว่า
อ๋อ
ว่าก่อนจะเป็นฉากนั้น เราใช้ไฟประมาณขนาดไหนมันถึงจะ…
และการจัดวางยังไงป๋าเต็ด
มันเป็นเรื่องการจัดการละอันนี้
เพื่ออธิบายให้ทีมงานโปรดักชั่น
ซึ่งทีมงาน ซึ่งแบบ… เฮียจะทำฉากอะไรของมึงวะ
ก็ไม่มีไร เนี่ยๆ ให้มึงดู กูจะทำประมาณนี้นะ
เขาถึง อ๋อ…
แต่ไซซ์เท่านี้
- แต่เรียงแบบนี้ และก็มีไฟส่อง - ใช่
แล้วต้องใช้วัสดุอะไรเฮีย ถึงจะยกขึ้นไปได้
จะมาหล่อเป็นบรอนซ์อะ ป๋าเต็ด
- [ป๋าเต็ด] ก็ยกไม่ได้ - [โน้ส] ยกอะหนักไปแพงไปอะไรอย่างงี้
เป็นไฟเบอร์น่าจะดี เป็นสีนู่นนี่นั่น อะไรอย่างงี้ เป็นไฟเบอร์น่าจะดี
เป็นเรื่องเทคนิค
[ป๋าเต็ด] อันนี้คือตัวจริงๆ
- ที่อยู่บนเวทีเลยเหรอ - [โน้ส] ใช่ฮะ
นี่คือหนึ่งในทั้งหมดกี่ตัวครับ
- เดี่ยว 13 - [โน้ส] น่าจะสองร้อยกว่ามั้ง
- [ป๋าเต็ด] สองร้อยกว่าตัว - [โน้ส] สองร้อยกว่าตัว ใช่
นอกจากนั้นแล้ว ผมเห็นมันมีของเล่นด้วย
[โน้ส] มันเหมือนเป็นไอเดีย จากแม่เหล็กติดตู้เย็นน่ะฮะ
- [ป๋าเต็ด] อ๋อ โอเค - [โน้ส] ผมรู้สึกว่า
เฮ้ย มันแต่งตัว เหมือนเราแต่งตัวให้มันได้ไรเงี้ย
คือช่วงนั้นไปหาหมอ หมอก็ห้ามกินของหวาน
นี่แหละมันเป็นเรื่องราวพวกนั้น อยู่ในช่วงเวลานั้น
อันนี้รวมกันแล้วเหมือนอะไรบางอย่าง
[ทั้งคู่หัวเราะ]
เริ่มมีจินตนาการเนี่ย
- มาถูกทางละครับ - ครับ
- อย่างนี้ เราก็จะเล่นสนุกกับมันได้ - ใช่ๆ
ถ้าไม่ได้ทำงานเนี่ย
- มีเดินชื่นชมงานตัวเองปะ - จริง
[ป๋าเต็ดหัวเราะ]
- เหมือนเด็กเดินดูกันดั้มในคอลเลกชั่นอย่างงี้ปะ - ใช่ ใช่เลย
อ่า…
ตอนกลางคืน พวกทีมงานพนักงานก็กลับไปละ ผมมีอีกห้องนึงไว้วาดรูป
ผมก็เดิน เดินใส่กางเกงในตัวเดียวด้วย
เดินแล้วก็ เดินแล้วก็เปิดไฟดู ไม่ได้เปิดแอร์ด้วย อยู่ร้อนๆ อย่างงั้น แล้วก็เดินดู แล้วก็แบบ
ชอบอ่ะ
มีความสุขอะ ผมไม่รู้จะบอกยังไง
ผมคิดว่าคนที่เล่นพระเครื่องคงรู้สึก ไม่ต่างกัน
ส่องได้ทั้งวัน ทั้งที่พระมีมุมอยู่แค่นี้นะ ก็ส่อง
ก็อยู่ได้ทั้งวันอย่างเงี้ย
เหมือนกันเลย
มันหลงใหล เราทำเพราะว่าเราชอบมัน
ชื่นชม
พลิกดู ดูซ้าย ดูขวา แล้วก็…
แล้วก็พอดูไปปึ๊บ เดี๋ยวพรุ่งนี้ กูจะทำเวอร์ชั่นให้มึงเป็นอย่างงี้ไรเงี้ย
มันจะมีอะไรงอกผุดมาตลอดเลยครับ
แล้วผมไม่เคยเบื่อที่จะอยู่กับมันเลยนะ
- ครับ เอาเลยครับ - ไอ้ตัวเนี้ยผมก็ชอบมาก
มันเป็น
- มันเป็น - มัมมี่ ใช่
มัมมี่ แบบมี มีล้อ
ใช่ๆ
อย่างเงี้ยนะ
เนี่ยพอเราทำแล้ว
พอเราเห็นมันแล้วเราก็จะรู้สึก มันมีล้อ ต่อไปมันน่าจะ อย่างนู้น อย่างงี้ มันเหมือน
มันคิดต่อไปได้
[ดนตรีจังหวะสนุกสนานบรรเลง]
ผมไม่รู้คนอื่นนะ แต่อย่างผมเนี่ย ผมจะรู้สึก
ว่าโน้ส อุดม
เป็นศิลปิน
เริ่มแบบรู้สึก เชื่อมคำว่าโน้ส อุดมกับศิลปะเนี่ย ก็คือตอนที่เห็นดมด็อก
ผมเห็นครั้งแรกบนเวทีเดี่ยว
- 7 หรือเปล่า - เออ… ใช่ เดี่ยว 7
- [ป๋าเต็ด] เดี๋ยว 7 ใช่ไหม - [โน้ส] ใช่ๆ
[ป๋าเต็ด] หลังจากนั้น ก็เห็นมันไปตั้งอยู่ที่เชียงใหม่
- ที่ร้านไอติม ใช่ไหม - [โน้ส] ใช่ๆ
[ป๋าเต็ด] มันเริ่มยังไง ไอ้ดมด็อกเนี่ยครับ
[โน้ส] อ๋อถ้าที่มาของมันนี่คือตอนนั้นน่ะ
เอาจริงๆ ผมก็ไปชอบผู้หญิงคนนึงอยู่ ซึ่งเขาอะ อ่า…
- เป็นเหมือนดอกฟ้า - ดอกฟ้า ใช่ ใช่เลย
ส่วนคุณเนี่ย หมาวัด
ก็รู้สึกเหมือนเราเป็นอันเดอร์ด็อก
ปะปนกับความน้อยใจ หลายอย่างในตัว ปมในอดีต
ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็น อันเดอร์ด็อกมาตลอดนะฮะ ป๋าเต็ด ก็…
อยากจะทำอะไรที่เป็นเซลฟ์พอร์เทรตมาสักอันนึง
แล้วมันเริ่มมาจากตอนนั้น พอตอนนั้นก่อน
- แล้วก็ใช้ในเดี่ยว 7 เป็นฉาก - ครับ
เสร็จจากเดี่ยว 7 ก็ทำลายฉากนั้นครับ
- เพราะอันนั้นเป็นแค่ฉาก - โอเค
แต่ว่าทีนี้ทำเป็นไฟเบอร์ดีๆ แล้วก็เอาไปไว้ร้านไอติม
ทีนี้ อยู่นั่นว่างๆ ก็ไหนๆ ก็ต้องไป ไปทำชาม ทำถ้วยใส่ไอติมอยู่แล้วก็
ขึ้นอันนี้ขึ้นมา แล้วก็ไปลองหัดเรียนรู้
- เผาเซรามิก - [ป๋าเต็ด] พวกนี้เป็นเซรามิกใช่ไหมครับ
- [โน้ส] เป็นเซรามิกครับ ใช่ๆ - [ป๋าเต็ด] เป็นงานเซรามิก
[โน้ส] ก็เหมือนเรียน ได้เรียนรู้ไปด้วย แล้วก็ลองทำมา
ไอ้เนี่ยหล่อแบบว่า สมมุติมันมีสักประมาณ 30 ตัวนะ
ตอนที่มันอยู่โรงงานนะ มันก็แตก
- สมมุติเหลือ 15 - [ป๋าเต็ด] ครับ
[โน้ส] เราชอบแล้ว โอ้โห 15 ได้ตั้ง 15 ตัว ระหว่างขนย้ายกลับมากรุงเทพ
- แตกอีก - ใช่ มีแคร็ก มีเคริกนู่นนี่ ตอนนี้น่าจะเหลืออยู่
- แค่นี้แหละครับ - [ป๋าเต็ด] อ๋อเหรอ นี่คือทั้งหมดที่มีอยู่
- [โน้ส] นี่แหละครับ ที่เห็นอยู่ที่สมบูรณ์นี่ครับ - [ป๋าเต็ด] ที่เหลือก็แหว่งๆ
อันนี่เนี่ยผมเห็น แปลว่าทำในช่วงเดียวกันแน่ๆ
มันมีอะไรบางอย่างคล้ายกัน
- ใช่ไหมครับ - อันเนี้ย
หลังจากที่เรียนรู้เรื่องการเผาแบบโน้น จากลำปางและข้ามกาลเวลามากี่ปีไม่รู้
เอาเป็นว่าเดี่ยวนึงละกัน เดี่ยวนึงแล้วผมก็ไปแซว
ทหาร
- [ป๋าเต็ด] อ๋อ… ครับ - [โน้ส] และก็มีทหารโทรมา
ผม…
รู้สึก… มีอะไรไม่รู้ รู้สึกในใจ รู้สึกแบบ…
- มันอึดอัด - [ป๋าเต็ด] โอเค
[โน้ส] แต่ว่าผมไม่รู้จะระบายอะไรนะ
ผมไม่ใช่คนที่แบบ มีอะไรแล้วก็ไปโพสต์อะไรอย่างเงี้ย
แต่เรารู้สึกเราก็มาระบายกับงานศิลปะ
และก็ปั้นเป็นชุดนี้ขึ้นมา และก็ซื้อเตาเซรามิกเลย
อยู่ข้างหลัง ซื้อเตาลองมาทำเองเลย ไม่ต้องไปลำปาง ไม่ต้องไปเชียงใหม่ละ
หัดเผาเองเลย
ก็ถ้าจะลงรายละเอียด เราก็จะเห็นสิ่งนั้น มันเหมือน
อยากจะเรียกร้องอะไรบางอย่าง อะไรอย่างเงี้ยครับ
[ป๋าเต็ด] ถือป้าย
- เหมือนกำลังเรียกร้อง และก็มี - [โน้ส] อะไรบางอย่าง
- [ป๋าเต็ด] มีสายไฟ มีเชือก พันๆ มัดไว้ - [โน้ส] ใช่ๆ ถูก
ถูกบีบรัดอะไรบางอย่าง อะไรเงี้ย
ก็ไม่อยากอธิบายมากนะ แต่ว่ามันเป็นความรู้สึกเนี้ย
อันนี้ เหมือนไดอารี่บันทึกช่วงเวลานั้นไว้
[ป๋าเต็ด] คือบางคนเวลาเขาระบาย อย่างเมื่อกี้โน้สเทียบกับ
ผู้คนที่เดี๋ยวนี้ระบายออกด้วยการ โพสต์เฟซบุ๊ก โพสต์โซเชียล
และมันเหมือนแบบพอมันได้พูดไป
มีคนได้เห็น อะ สบายใจละ
แต่อันนี้มันเหมือนแบบ โน้สปั้น
โน้สทำตุ๊กตาอยู่ที่บ้านคนเดียว
มันช่วยระบายได้เหรอ มันไม่มีคนเห็น ไม่มีคนรู้ด้วย
- [โน้ส] มันหลุดออกไปจากใจเรา ก็พอแล้ว - [ป๋าเต็ด] ก็พอแล้ว
[โน้ส] ดีด้วยที่ไม่ต้องไปเป็นเอฟเฟกต์กับคนอื่น ไม่ต้องไปดูว่าฟีดแบ็ก
ทัวร์จะมาลงไหม ต้องไปแก้ไปโต้กับเขาอย่างเงี้ย
ผมก็แค่เอาให้มันแล้วออกจากใจเรา แล้วเราก็มูฟออนไป
- อันนี้เรียกว่าภาพวาดบนไม้ - บนไม้ บนไม้ละกัน
ซึ่งก็จะบ้าคลั่งทำภาพวาดบนไม้
เนี่ยเป็นตับเลย เยอะแยะเลย
อันนี้ตั้งแต่ปี ปีไหนวะเนี่ย
[ผู้หญิง] 2014 ค่ะ
- [โน้ส] 2014 อะเนี่ย 14 - [ป๋าเต็ด] โอโห… เกือบสิบปีมาแล้ว
- หนึ่งสี่ ก็ไล่ยาวมานี่ - อะๆ นี่ดม 14
อันนี้ 15
- มันก็จะวนเวียน มา 17 - [ป๋าเต็ด] 17
มันจะปนๆ กลับไปกลับมานะครับ
ผมสังเกตว่ามันมีการเซาะร่อง
อันนี้มันพิเศษยังไง
มันไม่ได้ใช้ผ้าใบ มันเป็นวาดบนไม้ ป๋าเต็ด
แล้วก็แทนที่เราจะลงเส้น ด้วยการใช้พู่กันอะไรเงี้ย
เราก็ใช้เครื่องมือทางการช่าง
คล้ายๆ สว่าน
เขาเรียกเราเตอร์
ก็คือแบบ เดินเส้นด้วย… ด้วยเครื่องมือช่าง
ซึ่งแต่ก่อนนั้นน่ะ มันก็ใช้กับเครื่องมือแกะด้วยผสมกันไป
- [ป๋าเต็ด] โอเค - [โน้ส] มันก็เหมือนการแกะไม้ชนิดหนึ่ง
- ผมนึกถึงตอนเรียนศิลปะ ที่ทำเซาะๆ ใช่ไหม - ใช่ ที่ทำ อ่า…
- ที่ทำเหมือนภาพพิมพ์อะไรเงี้ย - เหมือนภาพพิมพ์
ก็แค่อยากได้ความรู้สึกของการใช้เครื่องมือช่าง ให้มันหยาบๆ หน่อย ไม่งั้นมันจะเรียบไป ป๋าเต็ด
มันจะหยาบๆ มันจะมีความเป็น เขาเรียกว่างานผีมือมากกว่า
แล้วมันส่งผลต่อเรื่องราวที่จะวาดไหมครับ
ว่าพอมันเซาะได้แล้ว มันก็เลยนึกถึงเรื่องแบบนี้
อะไรมันมาก่อน เทคนิคกับเรื่องที่จะเล่า
- เทคนิคมาทีหลัง ความรู้สึกมาก่อน - โอเค
ความรู้สึกหยาบๆ ที่แบบบางที บางเรื่องเรารู้สึกหยาบๆ กับมัน
- เราหยาบๆ เราอยากได้อย่างเงี้ย - โอเค
แล้วพอเราไปวาดในผ้าใบหรือบนกระดาษ มัน…
มันไม่สาแก่ใจ ป๋าเต็ด มันต้องมีการขูด มันต้องมีฝุ่น
ฟุ้งขึ้นมา มีเขม่า มีเสียงอี๊ดอ๊าด อี๊ดอ๊าด
- คือผมคิดถึงความสนุกตอนทำก่อน - [ป๋าเต็ด] โอเค
[โน้ส] แล้วหลังจากนั้น
ไอ้เรื่องราวหรืออะไรมันจะไหลมา เดี๋ยวมันก็ค่อยตามมาทีหลัง
งานผมมันจะปนกันครับ ป๋าเต็ด มันเหมือน…
ผมอธิบายได้ง่ายๆ ว่า
งานนี้เรียกว่างานเซมิแอบสแตร็กต์
- โอเค กึ่งแอบสแตร็กต์ - อ่า กึ่งแอบสแตร็กต์ คือเรียกว่า
- ดูรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง - [ป๋าเต็ด] โอเค
- [โน้ส] ถ้าแอบสแตร็กต์คือไม่รู้เรื่องเลย - [ป๋าเต็ด] ไม่รู้เรื่องเลย
เป็นนามธรรมสุดๆ อันนี้เซมิ
ทีนี้ ในความเป็นเซมิเนี่ย ถ้าตีค่ามันก็คือความ…
- ความฝัน ป๋าเต็ด - [ป๋าเต็ด] โอเค
เวลาเราฝันอะ เรานะ… ไม่เคยฝันเรื่องเดียวถ้วน แบบว่า
- เมื่อคืนฝันเห็นจระเข้หนึ่งตัวถ้วนอะไรเงี้ย - [ป๋าเต็ด] ก็จริง ใช่ๆ
[โน้ส] จระเข้ไล่เรา เรากระโดดลงไปหน้าผา
ลงไปหน้าผา ตกน้ำไป
และไปเจอผีใต้น้ำ และก็ไปเจอคุณครูเก่า
มีแฟนเรามาเรียกให้ไปกินข้าว
- เนี่ยมันเซมิ - [ป๋าเต็ด] อ้า…
งานผมน่ะ มันประมาณนั้น มันเป็นเรื่องซ้อนทับ
แบบว่าเรารู้สึกกับคนนั้นอย่างงี้นะ ตอนนั้นเราอย่างงี้
และความสนุกตรงเอามันมา เชื่อมกันด้วยกัน มันก็เหมือน
- โอเค - บันทึกความรู้สึกในช่วงนึง
ฉะนั้นจึงอธิบายว่ายากลำบาก
และเอาจริงๆ ผมก็ไม่อยากอธิบายด้วย
ผมว่าความสนุกมันอยู่ตรงที่แบบ…
- ตีความเอง - ปล่อยให้เขาได้แบบ…
มันอาจจะไปเชื่อมโยงกับจินตนาการของเขา
หรือพูดคุยกับคนนี้ได้ อะไรอย่างเงี้ย
มันก็มีบางคนที่ชอบ และหลายคนก็ไม่ชอบอะไรอย่างเงี้ยฮะ
[ดนตรีจังหวะสนุกสนานบรรเลง]
ผมเห็นอีกคอลเลกชั่นนึง
ที่รู้สึกว่า ทำต่อเนื่องเหมือนกัน
เป็นหมวดงานไม้ปิงปอง
อันนี้คือพัฒนาจากรูปงานทรงสี่เหลี่ยมครับ
แล้วก็ลองมา ลองเอามันมาอยู่ในรูปทรง…
อื่น และดูว่าเราจะจัดการมันอยู่ไหม
จัดการมันได้ไหม อะไรอย่างเงี้ยครับ
[ป๋าเต็ด] อะไรทำให้นึกถึงไม้ปิงปองครับ
[โน้ส] นั่นน่ะสิ ผมก็ตอบไม่ได้
จริงๆ นะผมก็ตอบไม่ได้
แต่ว่าเคยมีนักวิจารณ์ศิลปะ เขามาดูงาน
เขาบอกว่า และเขาก็พูดแทนเรานะ เขาตีความว่า
- เนื่องจากคุณทำงานอยู่โดดเดี่ยว - โอเค
คุณอาจจะอยากโต้ตอบ
กับตัวเอง
ผมบอก เออ มุมนี้ผมก็ยังไม่เคยคิดนะ
คือเราเองก็ไม่รู้
ไม่รู้ แต่ว่า เขามอง เขาตีความอย่างงี้ เออ… คุณอาจจะรู้สึกอยากจะโต้ตอบกับใคร
เพราะบอกจริงๆ การทำงานอย่างเงี้ย ป๋าเต็ด
ผมไม่มีเพื่อนเลย ไม่…
- นึกออกไหม มันโดดเดี่ยวมาก - คุณก็นั่งวาดของคุณไป
ใช่ๆ
เหมือนคนเขียนหนังสือ เหมือนตอนเวลาป๋าเต็ดเขียนคำนำในหนังสือ
ป๋าเต็ดต้องอยู่คนเดียว จะไปอยู่กับใครล่ะ
- [ป๋าเต็ด] ก็จริง ไม่งั้นมันจะเขียนไม่ออก - มันก็ต้องนั่ง งึมงำ งึมงำ งึมงำ
ก็เลยเหมือนนั่งตีปิงปองกับตัวเอง
เขาว่านะ ผมก็รู้สึก เออ… เขาก็พูดจาดีนะ
- ผมเปิดดูข้างหลังได้ไหม - ได้ๆ
ข้างหลังก็เป็นที่แขวน เดี๋ยวเขาจะติดที่แขวนให้
ผมนึกว่าคุณเพี้ยนขนาดวาดข้างหลังไว้
- เพื่อเอาไปแขวนบังไว้ด้วย - มีๆ อันนี้
- นี่ นี่ไง - จริงปะ
- นี่เลย สองด้านเลย - อ๋อ นี่ไง เออจริงด้วย
โห แล้วมีหลายไซซ์
- อันนี้ด้านนึงนี่ทำเมื่อปีนานแล้ว - นี่ และมีที่แขวนด้วย
- [โน้ส] ใช่ - [ป๋าเต็ด] นี่ บ้าจริงๆ
[โน้ส] คือ… วาดอันนี้เสร็จไปแล้ว แล้วก็
ทีนี้ อยากจะทำอีก
คือมันมีลายที่อยากจะวาดอีก แต่ว่ามันไม่มีไม้
คือไม้มันไม่ได้เลื่อยภายในวันเดียวนะ คือทำพวกนี้ก็ต้องใช้เวลา
- อะ สิบวันเป็นอย่างน้อย - ครับ
ผมก็ เออ… งั้นกูก็วาดด้านนี้ละกัน
นี่ โอเค
[โน้ส] มาวาด มาวาดด้านนี้แล้วก็
อ้าวทีนี้ชอบด้านไหนมากกว่า
เอาเป็นว่าตอนนี้ชอบด้านนี้ ก็เดี๋ยวจะเอาด้านนี้แขวน
ถ้าเบื่อด้านนี้เดี๋ยวค่อยเอาที่แขวนมาไว้ด้านหลัง
ใช่
อะไรที่ผมคิดว่า มันมีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละถึงจะทำ
เขาทำเรียบร้อยแล้ว
ไม่ผิดหวังจริงๆ ครับ
งานช่วงนี้ที่ผมสังเกตก็คือ…
อย่างน้อยก็ สามรูปนี้เลยนะ ชัดๆ
มันจะมีโต๊ะอยู่ ผมเห็นนั่นก็มีโต๊ะอยู่
[โน้ส] ใช่ๆ
[ป๋าเต็ด] มันเป็นช่วงอะไรฮะ มีโต๊ะและก็มี
เนี่ย มีคนไปนอนอยู่ใต้โต๊ะบ้าง
- [โน้ส] ผมคิดในหัวมันมีคำนึง - [ป๋าเต็ด] ครับ
มันมีคำว่า เชฟเทเบิ้ล
ใช่ไหม มีคำว่าเชฟเทเบิ้ล ที่เวลาเราเจอตอนเนี้ย
ผมมาคิดถึงตอนนี้ละ เออ…
ไม่รู้อยู่ๆ คำว่าโจ๊ก โจ๊กเทเบิ้ลอะ
มันก็ขึ้นมา
มันขึ้นมาแต่ผมก็ยังไม่สามารถ อธิบายมันได้ว่าทำไมวะ แล้วผมก็เลยรู้สึก
ก็เราเป็น เราเหมือนโจ๊กเกอร์คนนึง เราเหมือนโจ๊กเกอร์คนนึงไรเงี้ย
อันนี้มันอาจจะเป็น โจ๊กเทเบิ้ลของเราก็ได้นะ
คือตอนเนี้ย เวลาคุยเรื่องนี้กับใครหลายๆ คน เอาแค่คนรอบๆ ตัวคุณ
จะพูดคล้ายๆ กันคือ
อยากเห็นจริงๆ ว่าในหัวโน้สแม่งเป็นยังไง
ทำไมวาดแล้วหน้าตามันเป็นอย่างงี้วะ
- ในหัวคุณมันเหมือนแบบสวนสนุก - จริง
- อะไรสักอย่าง - สวนสนุกหรือเปล่าไม่รู้ หรือว่า
บางที… เนี่ยๆ
คำถามนี้ดีนะว่าอยากเห็นอะไรในหัว
มันก็คือสิ่งเนี้ย มันอยู่เต็มไปหมดเลย
- จริงเปล่านี่ - ป๋าเต็ด มันอยู่เต็มไปหมดเลย
แล้วบางทีมันนอนไม่หลับตื่นเช้ามา ต้องตื่นแต่เช้ามืด
สิ่งแรกที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมานะ ยังไม่ลืมตาด้วยเนี่ยพอรู้สึกตัวปุ๊บ
มีแต่ไอ้พวกเวรเนี่ยอยู่เต็มไปหมดเลย มีแต่ไอ้ตัวเวรเนี่ย
เฮ้ย… หรือจะไปทำไอ้นี่ดีกว่า ตัวนี้ดีกว่า สีนี้ดีกว่า และเป็นแบบนี่นะ
บางทีผมรู้สึกว่าผมเป็น…
เป็นโรคจิต ป๋าเต็ด
เนี่ยๆ ที่ผมบอกว่าโรงพยาบาล มันคืออย่างงี้จริงๆ นะ
และมันมีเยอะไปหมดเลย
ผมอยากรู้คนอื่นเขาเป็นกันหรือเปล่าวะ
สิ่งนี้ไม่ต้องพยายามสำหรับผม
แต่ถ้าผมทำไอ้เดี่ยวไมโครโฟน ผมยอมรับเลยว่าผมต้องพยายาม
พยายามที่จะคัดสรรเลือกมุกนี้ จัดการกับมันอะไรอย่างเงี้ย
แต่สิ่งนี้นะ
มันพรั่งพรูมากเลย ป๋าเต็ด
อย่าหาว่าเวอร์เลย มันเยอะจนวาดไม่ทันน่ะ
- โอเค - มันเยอะจนปั้นไม่ทันจริงๆ แบบว่า
โอ๊ย กูอยากจะมีมือเยอะกว่านี้จังเลย
นี่อาจจะเป็นเหตุผลนึง ที่ทำให้คุณทำงานพร้อมๆ กันหลายๆ อย่าง
- ใช่เลย เหมือน… - ขึ้นไว้ก่อน เดี๋ยวลืม
ป๋าเต็ด ผมไม่ได้แค่ตีระนาดวงอย่างเดียวนะ ผมวิ่งไปซออู้ อังกะลุง
คือเผลอๆ ไปรำด้วย
มันเหมือนมี…
- อะไรอยู่ในตัวผมเยอะแยะมาก - ต้องรีบเอาออกมาไว้ก่อน
ตึ๊ดๆๆๆ
- นั่นแหละ - มีไหม ลืมไหม
เพราะว่าคนเราหลายคน อย่างผมก็เป็น คือ… มันฝันแล้วมันจำไม่ได้ แล้วแบบ… โอ๊ย
เป็นๆๆ
- ทีนี้ แล้วทำไงจะจำมันได้ล่ะ - เออ
ผมก็ต้องตื่นมาสเก็ตช์และก็วาดไป
- เหมือนคลำๆ หาทางมันว่าแถวๆ นี้ - อ๋อ โอเคๆ
เราอาจจะไปเจอมันก็ได้ หรือไม่เจอ เราอาจจะไปเจอ…
เรื่องอื่นตัวอื่นที่น่าสนใจกว่าไรเงี้ย
[ดนตรีจังหวะสนุกสนานบรรเลง]
ผมขอดูงานสเก็ตช์ของโน้สได้ไหม
โน้สเป็นคนชอบสเก็ตช์นู่นสเก็ตช์นี่ตลอดเวลา
- ผมว่าอันนี้น่าจะ… - เรียกว่าไม่มีวันไหนที่ไม่สเก็ตช์เลยละกัน
- [ป๋าเต็ด] เนี่ยๆ ผมเห็นที่กองๆ อยู่นี้ก่อนเลย - [โน้ส] ใช่ๆ
[ป๋าเต็ด] มันเริ่มยังไง สมมุติว่า
อย่างสเก็ตช์อันเนี้ย มันนึกอะไรถึงสเก็ตช์รูปนี้
- หรือมันทำอะไรอยู่ - [โน้ส] เอาความสัตย์จริงเลยนะ
มันไม่ได้คิดเลยป๋าเต็ด มันรู้สึกอย่างเดียว
- โอเค - คือความคิดมันจะ…
มันเหมือนมันต้องใช้กำลังในการคิด แต่รู้สึกมันไม่ต้องเลย ป๋าเต็ด
มันรู้สึก ก็จะหยิบสีสเปรย์นี่มา แล้วก็พ่นๆ ไปอย่างเงี้ย
เหมือนเด็กเล่นขายของเลย
- ดูไร้สาระมาก ดูไร้สาระมากเลยครับ - โอเค
ทำไปเรื่อยๆ และก็มาเขียน
นี่ๆ มีคำคมด้วยครับบางที
- เจ็บสั้นดีกว่าปวดนาน - [โน้ส] ใช่
- [ป๋าเต็ด] อันนี้คืออะไรฮะ - [โน้ส] อันนี่มีฉลากยาด้วยก็คือ
ผมไปหาหมออะไรมาสักอย่าง
น่าจะเป็นกรดไหลย้อนหรืออะไรไม่รู้
อย่างเงี้ย มันก็เหมือนเป็นไดอารี่
ป๋าเต็ด นึกออกเปล่า
ว่าอันนี้มันต้องเกี่ยวข้อง กับเรื่องปวดท้องอะไรสักอย่าง
- อะไรสักอย่างนึง แล้วก็ปะไป - ใส่ไว้
บางทีได้ใบเสร็จจากเราไปซื้อสินค้ามา
เราก็ปะๆ ไปพวกเนี้ย ใช่ครับ
เมื่อกี้ผมแอบดู นี่
ความสุขขึ้นอยู่กับทัศนคติ
- มิใช่อยู่… อะไรเนี่ยฮะ กับสิ่งที่มี - [โน้ส] กับสิ่งที่มี
- ใช่ๆ นึกถึงคำนี้ได้ - [ป๋าเต็ด] อันนี้คืออะไร คือ…
เหมือนสอนตัวเองไรเงี้ย
บางทีเรานึกสิ่งนั้น บางอันเราอาจไป อ่านเจอมาจากที่ไหนอะไรอย่างเงี้ยครับ
- เคยมารื้อดูไหมฮะ - เคยรื้อดูครับ เคยรื้อดู
แล้วมันก่อให้เกิด เป็นงานบ้างไหม เช่นอะไร
- เช่นแบบ อ่อเหรอฮะ - ใช่
สมมุติ สมมุติอะ
ตัวนี้อาจจะแบบสเก็ตช์เล่นๆตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร
- ฮะ - เป็นงูเป็ดอะไรอย่างเงี้ยอะฮะ
มันอาจจะทิ้งไว้นานมาก ปีนั้นปีหนึ่งเจ็ดงี้เป็นต้น
แล้วเฮ้ยๆ เราสเก็ตช์อันนี้ดีอะ แล้วเราค่อย
ไปขยายขึ้น เออแบบ
แบบปั้นขึ้นมาเป็นตัวเล็กๆ ดูซิว่าจัดทรงมันยังไง
และพัฒนาจากตรงนั้นไป อะไรเงี้ย
มันจะเริ่มจากสเก็ตช์ง่ายๆ โง่ๆ อย่างเงี้ยก่อนครับ
- สมมุติอย่างเงี้ย - [ป๋าเต็ด] รองเท้าทะลุ
เราคิดว่า เฮ้ย…มันจะเกิดอะไรขึ้น ถ้ามันใส่รองเท้าแบบนี้
แค่รู้สึกก่อน และก็ต้องเริ่มมาขึ้น มาขึ้นดูว่า เฮ้ย…
มันทำแล้วมัน มันใช่ไหม มันตอบสนองเราไหม
อันนี้คือที่มันยังไม่สนองคือมันดู…
ประดักประเดิดอยู่ เอ๊ะทำไม…
พอเป็นตีนนั้น และลองเปลี่ยน เป็นตีนช้างดูได้ไหมอะไรอย่างเงี้ย
อย่างน้องเนี่ย น้องมะระเนี่ย มะระเนี่ย
- มะระเนี่ย - อุ๊ยเดี๋ยว อยู่ดีๆ หัวหลุด
ผมก็ปะไปปะมาอย่างเงี้ยฮะ คือผม…
[ป๋าเต็ด] อ๋อ ก็คือลองเลื่อนดูว่า มันควรจะอยู่กับตัวไหน
[โน้ส] คือไอ้น้องมะระเนี่ย กินมะระก่อน เห็นเท็กเจอร์มัน ชอบ
เท็กเจอร์มะระ
ก็เอ๊ะหัวมันยังไม่มีเลยเว้ย เอาไงดีวะ
งั้นระหว่างนี้ยังจบไม่ได้ มาตั้งอีน้องนี่ก่อน
- เมื่อกี้ผมเห็นสเก็ตช์รูปนี้ - อีน้องนี้
ใช่ๆ เสร็จทีนี้ปึ๊บ
อะ อีนี่ งั้นหน้ามึงไว้ประมาณไหน อย่างงี้
ไปเห็นหมาปั๊กมาแล้วใส่
- ใส่เงี้ย นึกออกเปล่า - [ป๋าเต็ด] อ้อ
- มาปึ๊บ เอ๊ะไม่ได้เว้ย - [โน้ส] ลองดู มันยังไง สมมุติอย่างเงี้ย
มาดูเฮ้ย มันมาไม่มา พอรู้สึกเราพอใจละ เราชอบละ
ถึงค่อยเอาอันเนี้ยเก็บกริบ
ส่งไปถอดแบบที่โรงหล่อ
[ดนตรีสนุกสนานบรรเลง]
นี่ก็อีกแหล่งนึง กว่าจะได้เป็นตัวมึงเข้าใจไหม
กว่าจะได้เป็นตัวที่แบบ… มหากาพย์จนไม่รู้ว่า เริ่มจากไหนและไปจบยังไง
อันนี้เทพิมพ์
มึงดูกล้วยกู
กล้วยกูเป็นหวีๆ นั่นน่ะ กว่าจะได้เอามาประกอบ
คือคนไม่รู้
ก็จะคิดว่ามันปั๊มปึ้งออกมาเป็นตัว เห็นไหม
ไม่รู้กระบวนการ
แม่งต้องต่อเป็นชิ้นๆ
[ดนตรีสนุกสนานบรรเลง]
กูว่าเนี่ยที่กูทำเยอะๆ นี่คือ
เพราะต่อไปแบบ มันขายไม่ได้ กูก็จะให้แม่กู
- [ผู้หญิง] เอาไปทำไรคะ - เข็นนี่ไง
อาร์ตจ้ะ อาร์ต
[เสียงผู้หญิงหัวเราะ]
[ผู้ชาย] ไม่ใช่กระปุกออมสินครับ เฮีย
นึกออกเปล่า นึกออกเปล่า
เอาไปพ่นสีและอาร์ตไหมเอ๊ย… ลูกฉันเองจ้า
อาร์ตไหม อาร์ต
[ป๋าเต็ด] เข้าใจหรือยังฮะคราวเนี้ย ผมถามตัวเองครับ
ว่าเข้าใจหรือยัง ว่ามันไม่ง่ายเลย
และเริ่มเข้าใจว่าทำไม… โน้สจึงบอกว่าใช้เวลาทั้งวันอยู่ใน…
- โซนนี้ของชีวิต - ใช่ๆ
- ทั้งวันใช่ไหมฮะ - ใช่ๆ
ถ้าเอาแบบปัจจุบันนี้เลย งานที่กำลัง
ทำอยู่ล่าสุด ณ ตอนเนี้ย
ทำพรม
[ดนตรีสนุกสนานบรรเลง]
โอ… ผมอยากให้ลูกสาวผมมาเห็นมาก ลูกสาวผมชอบถักนิตติ้ง
วันหลังขอมานั่งเวิร์กช็อปด้วยได้ไหมครับ
ได้เลย ที่นี่มี…เขาเรียกว่ายอดฝีมือคอยให้ความรู้
มันเริ่มยังไง ทำไมคุณมาสนใจอยากทำพรม
มันเริ่มจากความรู้สึกแบบ
สมมุติเราเคยทำกับไม้แล้วมันแข็งมันแข็งกระด้าง
- ครับ - แล้วลอง เอ๊ะ แบบที่เราวาดอะ
ถ้ามันนุ่มๆ แบบ นุ่มๆ
- มันจะรู้สึกยังไงบ้าง ก็เลยลอง - [ป๋าเต็ด] รู้สึกนุ่มจริงๆ ด้วย
[โน้ส] วาดแบบ วาดแบบ แล้วก็ลองมา
จะไปหัดทำตามยูทูบ ก็ไปเปิดดูตามยูทูบ
- ครับ - ป๋าไม่ง่ายเลย ไม่ง่าย
มันเป็นเรื่องที่ต้องใช้อุปกรณ์ปืนยิง
หรือการขึงเฟรมที่แบบ
ต้องมีคนที่มีความรู้ แต่ผมอยากทำผมก็ไม่รู้ทำไง
ผมก็เลยติดต่อไป คนที่เขาสอนในนั้น ให้เขาช่วยมาสอนหน่อยได้ไหม
ก็คือเชิญเขามาสอนเลย
- ที่เห็นในยูทูบ เชิญมาเลย - ใช่ เชิญเขามาสอนเลย
แล้วก็เอาพนักงานผมนี่แหละมานั่งเรียนกับเขา และก็เหมือนทำเป็นเวิร์กช็อปเลย
- เริ่มจากเรียงจากเฟรมเล็กๆ อย่างงี้ก่อน - [ป๋าเต็ด] อย่างงี้ก่อนเลย
เรียงจากเล็กๆ อะไรอย่างงี้ก่อนครับ ซ้อมมือ ลองเขียนดู ตึดๆ ตึดๆ
เริ่มจากมั่วๆ ยังไม่มีอะไรอย่างเงี้ยพวกนี้ก่อนครับ
- พอซ้อมมือเสร็จปึ๊บ ทีนี้… - นี่ๆๆ
ลองขึ้นแบบที่ไม่ซับซ้อนมาก
แล้วทอออกมาได้
เรื่องการตัดต้องใช้ปัตตาเลี่ยนของเขา อะไรอย่างเงี้ย
- [ป๋าเต็ด] เขาก็ตัดแบบนี้ - [โน้ส] ก็เหมือนตัดผม
- ก็เหมือนตัดผม ป๋าเต็ด - [ป๋าเต็ด] จัดทรงให้เขา [หัวเราะ]
[โน้ส] จัดทรงทีนี้ก็เริ่มมาละ ก็เริ่มขยายแบบ
ทำมากันหลายผืนละจน… คิดว่าเราเอาเทคนิคอยู่ละ
ผืนนี้คือผืนล่าสุดที่คิดว่า
เราจับเทคนิคพอจะได้ละว่า
อ๋อ ฟูขนาดนี้ไม่เวอร์ไป
ไม่เวอร์ไป
ถี่ขนาดนี้ แน่นขนาดนั้น อะไรเงี้ย
[ดนตรีสนุกสนานบรรเลง]
พอผมดูงานโน้สวันนี้ ถือว่าโชคดีมากที่ได้เข้ามาดู ผมรู้สึกว่า โห
น่าเสียดายที่มีคนได้เห็นน้อย
จริงๆ ผมว่าแบบ… เนี่ยแหละ เอาแค่นั่งอยู่กับไอ้พรมนี่มันแบบ
[ป๋าเต็ด] มันบ้ามาก [หัวเราะ]
- ผมนั่งขยำมันได้ทั้งวัน - [ป๋าเต็ดหัวเราะ]
มันเพลินมากเลยนะ
ที่โน้สบอกไงว่าคนเรามันมีความบ้าอยู่ในตัว ทุกคนแหละ เมื่อกี้ที่ทำอยู่เนี่ย
[ทั้งคู่หัวเราะ]
เราทุกคน ล้วน…
เป็นสิ่งชำรุด ไม่ว่าทางใดก็ทางนึง
เอาเข้าจริงๆ สิ่งมีชีวิตที่เราป่วยทุกคนนะ
แต่เนี่ย เนี่ยเราแสดงว่า เราเป็นคนปกติแค่นั้นแหละ ผมรู้สึกนะ
เนื่องจากว่าวันนี้เรานั่งคุยกันทำให้เรารู้ว่า
สิ่งที่โน้สรักมาก มีความสุขมากคือการทำงานศิลปะ
แล้วคิดไว้หรือยังว่างานศิลปะชิ้นสุดท้ายของโน้ส มันจะเป็นอะไรครับ
โห นี่คิดไว้เลยและผม…
สเก็ตช์ไว้เรียบร้อย
ผมจะทำ คือจะให้เขาไปเผาผมนะ
เอาศพไปเผา อย่าฝัง
เอาไปเผาเลย ไปเผาและเอากระดูก
มาป่น ป่นละเอียดๆ เลยนะ ละเอียดเหมือนพริกไทย
และก็… เอาไปใส่ในไอ้… โหลที่เป็นนาฬิกาทรายอะ
เป็นนาฬิกาทราย
เนี่ยชื่องานนี่แหละ อุดม แต้พานิช
[เสียงผู้ชมเชียร์และปรบมือ]
ที่ห้องนอนผม ป๋าเต็ด ผมจะมีกระจกบานใหญ่บานนึง
ใหญ่เท่าผนังเนี่ยเลยฮะ เท่าผนังนี่เลย
สร้างชดเชยที่ตอนเด็กๆ กระจกเป็นเสี้ยวๆ เอียง
เห็นเสียวๆ แต่ว่า…
อาบน้ำมาเสร็จ
ก็ยืน ก็แก้ผ้า ก็ออกจากห้องน้ำก็เจอกระจก
ก็แก้ผ้า ยื่นดูสภาพตัวเองที่แบบว่า…
จมูกโตๆ พุงป่องๆ
ก้นลีบๆ ขาโก่งๆ ดำๆ แห้งๆ ขาลายๆ แห้งๆ
ป๋าเต็ด ทุกครั้งที่ผมมองมันนะ ในกระจกอ่ะ
ไอ้สัตว์ มึงมา… มึงมาถึงอย่างงี้ได้ยังไง
มึงมาถึงตรงนี่ได้ยังไง
- คุณสมบัติมึงไม่น่าจะพร้อม - จริง ใช่ ป๋า
มันไม่มีองค์ประกอบที่จะเกิดสิ่งนี้เลย
ฉะนั้น เมื่อเช้าเราไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวกันอะ
คนขายลอตเตอรี่
นี่คุณโน้สบ่ หล่อจังเลย
ป๋า
[ป๋าเต็ดหัวเราะ]
อยากจะโอนเงินให้เขาหมดบัญชีเลยเนี่ย
[ดนตรีสนุกสนานบรรเลง]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[ป๋าเต็ด] อันนี้คือบ้านของคุณเองเลยรึป่าวฮะ
[โน้ส] ไม่ใช่ฮะ คือ…
บ้านเดิมผมอะ อยู่ติดกะบ้านหลังนี้
และก็ถูกทุบไปเป็นตึกละ
โครงสร้างใช่ เป็นๆ เซ็ตเดียวกัน
[ป๋าเต็ด] ก็คือเป็นไม้ทั้งหมด
ฝ้าก็ไม่มี ตอนนั้นไม่มีฝ้าด้วย
คำว่าไม่มีฝ้านี่ก็คือ ขึ้นไปก็เห็นสังกะสี
[โน้ส] สังกะสี ใช่
[ป๋าเต็ด] คุณอยู่ที่นี่ตั้งแต่อายุเท่าไหร่ถึงเท่าไหร่
ป.อะไรวะ ตอนนั้น เดี๋ยวนะ พ่อตายตอน
ประมาณห้าหกขวบ
แล้วแม่ก็พาหนีมาที่นี่เลย
มาเรียน
เรียนประถม เรียนประถมที่นี่ฮะ เรียนประถมที่นี่
[ป๋าเต็ด] นอนกันยังไง
รู้สึกจะตรงนี่เลยฮะนี่ๆ เขตนี้เลย อาณาเขตนี้
- อาณาเขตนี่เลยฮะ - [ป๋าเต็ด] โอเค
อยู่มุ้งเดียวกัน มีมุ้งจะอยู่ตรงกลาง
- นอนมุ้งเดียวกันหมด - นอนมุ้งเดียวกัน แล้วมีพัดลมตัวนึง
- ส่ายไม่ได้ - [ป๋าเต็ดหัวเราะ]
มุ้งไง มุ้งมันหนีบอยู่ไง
มุ้งมันหนีบอยู่มันก็ แกร๊กๆๆ
ไม่รู้ว่าแม่ผมทนนอนไปได้ยังไง ผมนอนฟัง แกร๊กๆๆ อยู่อย่างนี้
พัดลมรุ่นนั้นคือพัดลมหน้าปก เทปพัดลม
- อ๋อ รุ่นนั้นเลย - รุ่นนั้นเลย
พัดลมอันนั้นที่ผมเอามาเป็นปก เพราะว่ามันลิงก์อะไรกับผมอยู่
พัดลมนั้นน่ะ มันก็กึ๊กๆ กึ๊กๆ กึ๊กๆ
กิจวัตรประจำวัน สมมุติตอนเช้าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
แม่ผมไปตลาดโดยมีคำสั่งว่าผมต้องลุกไปก่อไฟ
- ก่อไฟนี่คือแบบเตาถ่านเลยอย่างนี้ไหม - เตาถ่าน เตาถ่าน
เอาขี้ไต้ เขาเรียกขี้ไต้มา แล้วก็มาจุด
ต้มน้ำร้อน เพราะเขาต้องมาต้มน้ำยา ขนมจีนแกงไก่ อะไรงี้ เพราะเขาทำกับข้าวขาย
เสร็จแล้ว แล้วยังไง อาบน้ำ ไปโรงเรียน
ใช่ อาบน้ำ ไปโรงเรียน ก็เดินไปฮะ ที่ก็บ้านไม่มีรถ ก็เดินไป
- ไกลไหม จากนี่ไปโรงเรียน - จากนี่ไปไกล
- ไกล - [ผู้หญิง] เป็นกิโล
ใช่ เทศบาลสอง เดินเลาะ เลาะๆๆ ไป แล้วก็
- ไม่มีจักรยาน - ไม่มี
ตอนนั้นอยากมีมากเลย เพราะเพื่อนมีหมด
- เรียนเสร็จก็เดินกลับมา - กลับมา
กลับมาต้องยังไงอะ
อย่าไปคิดเรื่องทำการบ้าน ผมไม่เคยทำการบ้านเลย
- ผมไม่เคยทำการบ้านเลย - คือมี แต่ไม่ทำ
ใช่ เพราะอะไร กลับมา
- กลับมาก็ต้องมาล้างจานไง ล้างหม้อ - โอเค
จริงอยู่ แม่เขาล้างอยู่ แต่มันก็มีงาน ที่เราต้องช่วย ต้องมาเก็บของนู่นนี่นั่น
อย่าไปหวังเลยว่า จะมีใครสอนการบ้าน
ไม่มี
ไม่มีเลย
เพราะว่าลำพังแม่เราอะ
เวลาจะนอนยังไม่มีเลย เพราะแม่ผมขายของ
แล้วมันจะมีช่วงนึงที่เราลำบากมากๆ คือ
ขาย ขายเช้ายันเย็น
พอเย็นปึ๊บ
แม่ผมเอาเตาแก๊สไปตั้ง
แล้วเปลี่ยนจากขายขนมจีน น้ำยาส้มตำ กล้วยทอด ไปเป็นผัดไทย
- คือเบิ้ลเข้าไปอีก มื้อค่ำอีก - อ๋อ เป็นมื้อ มื้อค่ำ [หัวเราะ]
คือตอนนั้นน่าจะเดือดร้อน ขัดสนมากเลยแหละ
[ดนตรีสนุกสนานบรรเลง]
[แม่] ตื่นตีห้ามา เราก็ไปตลาด
ไปซื้อของมาทำ ว่าวันนี้เราจะทำอะไรขาย
ก็กลับมาก็มาเปิด
มาจัดของมาอะไร มาเปิดประตู ยกตู้มา
มาปูให้มันดีๆ เรียงของแบบไหน
เออ แล้วก็ไปปอกมะละกอ ปอกไปทำอะไร ทำแป้งกล้วยทอด
มันคนอายุ 20 กว่าน่ะ มันคิดอะไรไม่ได้เพราะมันไม่มีตังค์
ไม่มี ไม่มีเงินหรอก ไม่มีเงิน เงินนี่ไม่พูดถึง ไม่มีเลย
ซื้อของมาขาย เราเก็บ เอ๊ะ อันนี้เราค่าเช่าบ้าน จนถึงค่าน้ำ ค่าไฟ
เพราะมันน้ำประปาใช่ไหมล่ะ มันต้องจ่าย
ตอนนั้นก็ไม่ค่อยได้ เฮ้ย มีแต่ทำอะไรที่จะได้เงิน
แต่ไม่ได้คิดไปถึงว่า จะรวย จะอะไร ไม่เคย
เออ ยังนึกไม่ออกเลย เลี้ยงได้ยังไง
[ผู้หญิง] อะไรที่รู้สึกว่า ภาพนี้ของแหมะ ที่เราไอ้เหี้ย ทนไม่ได้แล้ว กูไปดีกว่า
[โน้ส] โอ๊ย อันนี้ จำเลย ไปตลาดด้วยกัน
แล้วก็จำได้ว่า เขามีขายโปสเตอร์
โปสเตอร์สมัยก่อน มันจะเป็นหมาเล่นการพนัน
- จะมีเป็นหมาหมาหมาเล่นการพนัน - [ป๋าเต็ด] อ๋อๆ นึกออก
[โน้ส] หมาสูบบุหรี่ หมาเล่นการพนัน แล้วแบบ
ผมดูนะ ผมขำอะ เพราะว่าชอบ
แล้วก็ดึงเสื้อบอกเค้า จะเอา จะเอา
แม่ผมซื้อให้อันนึง เป็นหมาเล่นการพนันนั่งเล่นไพ่ สูบบุหรี่
แล้วก็พอลงรถมา
ผมก็กระโดดมาติดโปสเตอร์ใต้บันได บันไดที่เราเดินขึ้นเมื่อกี้
มันจะเป็นอย่างเงี้ย ผมก็ไปติดเลย ไปหาอะไรมาติด
ในตอนนั้นอะ หากาวหาอะไร พยายามมาติด
[ป๋าเต็ด] อือ
แล้วขณะที่ติดอยู่แม่ ผมก็มากระชากโปสเตอร์แล้วก็ฉีก
เอ้า
ช็อต
ผมช็อตไปเลย ผมช็อตไปเลย แหมะฉีกปุ๊บ
แล้วเขาก็เดิน ตึงๆๆ ไป
โห นี่แบบว่า เหมือนแบบ เหมือนโดนแม่ตบหน้า
- คือไม่รู้เขาทำไปทำไม - เอ้า ไม่รู้เหตุผลด้วยเหรอ
ณ วันนั้นไม่รู้หรอก
แต่โตมาตอนหลัง มองย้อนไปถึงเข้าใจ
เหนื่อยๆ นอนไม่พอ
เอาไปตลาดหวังว่าจะยกของลงจากรถสามล้อ สามล้อก็จอดอยู่ข้างหน้า
ยกมะละกอ ยกมะพร้าวกะทิ ที่ไปขูดยกของต่างๆ นานา
ไม่สนใจเลยมึงกระโดดลงไป แล้วก็ไปติดโปสเตอร์
แล้วเขาคนเดียว เขาต้องมาขน
แล้วเราก็ยังไปสนแต่เล่นน่ะ
ขึ้นไง ขึ้น เหมือนไม่ช่วยกันน่ะ แกก็คนเดียวนึกออกเปล่า
แต่ตอนนั้นเรายังไม่เข้าใจ
ผมเก็บปมนั้นเอาไว้ ปมนั้นเอาไว้แบบ โห…
ทำไมผู้หญิงคนนี้ใจร้ายจังวะ
แล้วก็เริ่มเอาเรื่องอื่นมาบวกกันละ
กอดก็ไม่เคยกอด สอนการบ้านก็ไม่เคย
ไอ้จะแบบทำตามบ้านคนอื่น ที่เขาไปรับไปส่งไปโรงเรียน ไม่มี
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการเล่านิทานก่อนนอนนะ เพ้อเจ้อ ไร้สาระไม่มี มีแต่ในหนัง นึกออกเปล่า
มาอยู่กับแม่คนนี้
มีแต่ความขัดสนอะ
กูไม่อยู่ละกับแม่คนนี้
ก็เลย ก็เลยหาทาง
อพยพไป คิดว่าอยู่กับญาติแล้วจะดี
เพราะตอนในอดีต เขาเคยพาไป
ตรุษจีน ตรุษจีนจะได้แต๊ะเอียจากญาติๆ
เคยไปครั้งนึงแล้วก็
ตอนนั้นได้มา ได้มาหลายร้อยอยู่
ก็รู้สึกว่า จำไว้อะ นั่นแหล่งอาหาร
- นั่นแหล่งอาหาร ใช่ ก็เลย - ดูจะมีตังค์ อยู่ที่นั่น
- หนีไป - แล้วหนีไปที่นั่นเลย ที่นั่นที่ว่านี่คือที่ไหน
- บ้านบึง ชลบุรี ใช่ - บ้านบึง
สมัยก่อน ถนนหน้าบ้านมันไม่ได้เป็นลาดยางนะ มันจะเป็นดินแดง
คือเวลารถขับผ่านแล้วถ้าจอด ดินแดงจะเข้ามาในบ้าน อย่างเงี้ย
- หนาอย่างนี้เลย มันเป็นอย่างงี้เลย - ครับ
แล้วก็ ผมก็ขโมยตังค์แม่
- ขโมยตังค์ด้วย - ใช่ๆ
เพราะว่าเวลาคนขายของ เขาจะมีตะกร้าแล้วก็ใส่ตังค์ไว้
ตังค์เหรียญอยู่ข้างบน แบงก์อยู่ข้างล่าง มีพระ เครื่องราง
ตะกรุด ปลัดขิก ให้ขายดีอะไรอย่างนี้ แล้วก็ผมโกยไปปุ๊บ
แต่เราขโมยมาหลายวันละ
เพื่อวันนี้ หาจังหวะ
จำได้เลยว่าเอาเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าโกดัก
ตอนนั้นเขาแถมมากับกล้องอะไรไม่รู้ แต่เราได้มาจากไหนไม่รู้นะ เราไม่มีกล้อง
ยัดไว้แล้วแอบไว้
แม่ก็กลับมาจากตลาด
เหมือนเดิม ไปตรงที่เราต้มน้ำ
แล้วก็นั่งทำไป สับไก่ไป ต้มอะไรไป แล้วก็พูดว่า
เอ่อ… ไอ้อู๊ด ไปซื้อซีอิ๊วให้แหมะหน่อย
นั่นแหละจังหวะนั้นแหละ
- จังหวะนั้นแหละ ปึ๊บ ผมก็เหลือบดู - อ๋อ…
เขาก็อยู่ตรงนั้น มองไม่เห็นผม ผมก็ลากกระเป๋ามา
- พอรถบัส บขส. เขาเรียกรถ 99 - อาฮะ
- 99 คือรถสีแดง รถร้อน รถร้อนไม่มีแอร์ - อ้อๆ 99
จอดฟึ่บมา จอดฟึ่บ…
วิ่งเลย
ไม่เห็น แต่มีคนบอกว่าขึ้นรถไป แค่นั้นเอง
[ผู้หญิง] แล้วคืนนั้นนอนหลับไหมคะ
โอ๊ย มันจะไปนอนหลับได้ยังไง มันไม่หลับหรอก
แต่มันยังคิดอะไรที่แบบ จะทำยังไงอะไรแบบไหน
[ผู้หญิง] แล้วแหมะไม่ตามเหรอคะ
เอาเงินไหนไปนั่งรถตามอะ ถูกไหมล่ะ เอ้อ
ขึ้นรถไปเลย แล้วก็ไปลงหมอชิต
จำได้ว่าจากหมอชิตไม่รู้จะไปต่อยังไง
ตอนนั้นไม่รู้จริงๆ เลย
มีพระนั่งอยู่ใน… ในรถคันนั้นด้วย
ก็เลยถามพระว่าไปบ้านบึงไปยังไง หลวงพ่อครับ
หลวงพ่อเลยจูงมือไปหา
พนักงานแถวๆ นั้น
เอาไอ้นี่มันไปหน่อย มันจะไป ชลบุรีบ้านบึง อะไรอย่างนี้ เริ่มจากตรงนั้น
พอไปโผล่ที่บ้านญาติ
คราวนี้เป็นเด็ก
ตอแหลเลยกู สร้างเรื่อง โดนแม่ตบตี
โดนแม่ใช้แรงงาน ไม่ได้หลับไม่ได้นอนไม่ได้ไปเรียนหนังสือ
แม่ติดการพนัน แม่
- คือทำให้แม่เราดูเลวร้าย ญาติจะได้สงสาร - เขาจะได้รับเอาไว้
ความเหี้ยของผม
พอไปอยู่ที่นั่นเข้าที่เข้าทางแล้ว เราเริ่มรู้สึก
นึกถึงคุณแม่ เริ่มเป็นห่วงคุณแม่เมื่อไหร่
ไม่มีเลยป๋า ในหัวผมไม่คิดถึงเขาเลย
เพราะตอนนั้นความรู้สึกของเราคือความไม่พอใจ
ความน้อยใจ ความเกลียดชัง
ใช่ ผมไม่คิดถึงเขาเลย
จน… ผมไปตอน 15
แล้วก็สักประมาณ 20 เนี่ยแหละ
ก็เออ เฮ้ย
กลับไปดูหน่อยซิว่าเป็นยังไงอะไรเงี้ย
เขาหายไปแต่เราก็ต้องสู้อยู่
จะทำยังไง ทำของขาย
ไม่ใช่พอคนนึงหายไปแล้ว เราจะต้อง… ไม่ทำอะไรมันก็ไม่ได้
เพราะมันยังต้องกิน ต้องเช่าบ้าน
คนนึงเรียนหนังสือถูกไหม
แค่นั้นแหละ ทำไงจะให้อยู่รอดในเมื่อเราไม่มีเงิน
ไม่มีใครเลย
เข้ามาที่บ้าน
เหมือนเวลามันไม่ได้เคลื่อนไปเลย เหมือนมันถูกหยุดเวลาไว้เลย
มานอนก็นอนมุ้งเดิม พัดลมอันเดิม
คือไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย เหมือน…
เฮ้ย นี่เราไปตั้งหลายปี
ห้องน้ำก็ยังเป็นสังกะสีเหมือนเดิม
คือ อะไรวะเนี่ย
ที่สำคัญ ผมมองแม่ผม มันจะมีช่วงที่ผมมา
แล้วแม่ต้องไปงานบุญอะไรสักงานนึง
ผมเห็นเขาอาบน้ำแล้วก็ปะแป้ง
แล้วเขาก็ไปเอา…
ตุ้มหูมาใส่ ตามประสาผู้หญิง รักสวยรักงาม
ตุ้มหูเป็นแบบ ทองก็ปลอม
ไอ้ที่เป็นพลอยก็ปลอม บิ่นข้างหลุดข้าง แต่ขอให้ได้มี
ทุกอย่างปลอมหมด แล้วก็…
ผมก็มองดูเขา แม่ผมก็ฟันหลอ ตรงกลางนี้
แม่กูฟันหลอ โอเค ตอนไปยังไม่หลอ ตอนนี้หลอ
แต่เขาไม่มีเงินไปทำฟัน
แล้วผมดูแกแบบ
โอ้โหเฮ้ย
แม่กู
แม่กู ไม่รู้อะ เป็นคำพูดไม่ได้
ทำไมแม่กูเขาลำบากขนาดนี้วะ
เกิดความรู้สึกตีกันอะไรบางอย่าง แบบว่า
ตอนนั้น แถวๆ นั้นเลย เป็นมวล
พออยู่กับแก ผมจำไม่ได้ว่าอยู่กี่วันนะ
เป็นมวลแบบ อีเหี้ย
เดี๋ยว
นี่กู…
กูแบบ… ทิ้งเขา
ทิ้งเขาไปหาความสบาย
อ่า แล้วมึงเนี่ย
ปล่อยให้เขาเผชิญความ…
ลำบากอยู่อย่างนี้เหรอ
มึงแบบ… มึงแบบ
มึงเป็นลูกผู้ชายแบบไหนวะ
ตอนนั้นมันก็เริ่มคำถามตัวเอง
เฮ้ย…
หน้าไม่อายอะ
ทำไมมึงหน้าไม่อายอย่างนี้วะ
มึงหวังที่จะเดินทางไปนู่น แล้วแบบให้ญาติพี่น้องมอบอนาคตให้มึง
ซึ่งมึงก็เจอแล้วเนี่ย
หนีเสือมึงก็ไปเจอจระเข้อยู่นั่น มันก็ทำงานหนักเหมือนกัน
อนาคตใครจะมอบให้มึงได้วะ
แล้วก็รู้สึกว่า
ไอ้เหี้ย มันก็มีแต่มึงนี่แหละ
ถ้ามึงไม่ทำแล้วใครจะทำ
น้องมึงมันก็ยังอยู่อย่างนี้ มันก็ยังเป็นน้อง
ส่วนพี่ชายก็อยู่ไหนก็ไม่รู้
มันเหมือนมีแต่มึงนี่แหละที่ต้อง…
เอ่อ สร้างอนาคตนี้ขึ้นมาเอง อะไรอย่างนี้
มันเริ่มวนเวียน วนเวียนคิดเรื่องนี้
[ผู้หญิง] เพราะตัวเอง เป็นเด็กบ้านแตกด้วยปะคะ ไม่มีพ่อ
อ่อ
รู้สึก แต่ว่า… รู้สึกว่าจำเขามา
- อ๋อ มันต้องเป็นเด็กบ้านแตกแน่เลย - ใช่ ใช่
- อาการแบบนี้ - เราเหมือนได้ชุดข้อมูลแบบ
อะไรตอนนู้น ไม่มีพ่อ ขาดพ่อ หรือบางคนขาดแม่
แล้วต้องทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาอะไรอย่างนี้
ติ๊กแล้วมันถูกทุกข้อเลย
- เราคือเด็กมีปัญหา - คิดไว้และเราควรจะทำตัวเป็นเด็กมีปัญหา
ทำไปเพราะจำเขามา
แต่จริงๆ พอโตมาหน่อยคิดได้แบบว่า
เดี๋ยว มึง มันจบไปตั้งนานแล้ว พ่อมึงตายไปตั้งนานแล้ว นึกออกเปล่า
คือเรื่องของพ่อถ้าจะพูดเป็นภาษาผมก็คือ ช่างพ่อ
ช่างพ่อไปเหอะ เพราะเขาตายไปแล้วไง
มันไม่เกี่ยวอะไรกับเราเลย ไม่เกี่ยวกับ…
การที่เราจะมีชีวิตดีขึ้นไม่ได้ ไม่เกี่ยว
มึงอย่าเอา… พ่อตายมาเป็นข้ออ้าง ในความห่วยของมึง
อืม…
คือมันคนละเรื่อง เขาตายไปแล้ว เขาจบไปแล้ว
หลายคนชอบเอาสิ่งนี้มานะ ว่า…
พ่อแม่แยกทางกัน เราเป็นเด็กบ้านแตกเราต้องมีปัญหา
เดี๋ยว เขาแยกกัน เรื่องของเขา
ชีวิตมึง
มึงต้องรับผิดชอบเอง
มึงต้องเป็นคนรับผิดชอบชีวิตมึงเอง
มึงอย่าเอา… เอาพวกนี้มาเป็นเหตุผล มาบังความห่วยของมึง
ฉะนั้นใครที่แบบว่ารู้สึกว่า เฮ้ย
อืม ทำไม่ได้ มีปม พ่อ…
พ่อตาย แม่ตาย ครอบครัวแตกแยก
นู่นนี่นั่น
- มึง มึงต้องตื่นก่อน - อืม
คราวนี้พอกลับมาแล้ว อย่างที่โน้สเล่าเมื่อกี้ว่า เริ่มรู้สึกได้ว่าเราต้องดูแลเขา
แล้ว…
มันดำเนินการต่อไปยังไง บอกเขา ต่อไปนี้จะดูแลแล้ว หรือยังไง
ไม่มีเลย ไม่มี ก็เป็นแบบว่า เหมือนแบบว่า
ข้างในมันเริ่ม
- มีแกนอะไรแล้ว เหมือนมีเป้าหมายที่จะไป - โอเค
แต่ก่อนไม่มี ใช้ชีวิตไปวันๆ
เรียนๆ เล่นๆ โดดๆ
คือไปวันๆ แค่นั้นเอง แต่ตอนนี้มันเหมือนมันมีแล้วว่า
กูมีจุดบีที่กูจะไปถึงละ
ฉะนั้น กูไม่เกเรไปกว่านี้แล้ว
ไม่งั้นกูไม่น่าจะรอด
นั่นแหละ พอหลังจากนั้น พอมันเริ่มมีเป้าหมายปึ๊บ
ผมก็จะคัดท้ายตัวเองให้มันอยู่ร่องๆ นี้นะ
ไปละ อะไรที่มันไปทางทำเงิน ทางนู่น ทางนี่
เริ่มดิ้นรน
หางาน
ดิ้นรนไปสู่การแบบ…
ไปเป็นตัวประกอบ คัดเลือกนักแสดง
พาตัวเองไปจุดที่… ที่…
ที่ดีกว่าตอนนั้น เป็นอย่างนั้น
พอทีนี้ ระหว่างนั้นมันก็เหมือนงานมันก็มาเยอะขึ้น
ผมก็รู้สึกว่า เฮ้ย
เขาไม่น่าจะต้องขายส้มตำแล้วว่ะ อะไรอย่างนี้
ก็เลย ซื้อบ้านที่หมู่บ้านสินธร 24 ตารางวา
ด้วยเงินก้อนแรก เอ่อ…
ไป… เขาเรียกว่าไปผ่อนเขาอะนะ
จำได้เลย 1,700,000 บาท
ใช่ แล้วก็มาบอกว่า แหมะ
ไม่ต้องขายของแล้ว เดี๋ยวไปอยู่ด้วยกัน
เดี๋ยวผมจะเลี้ยงเอง วันนั้นนะ วันนั้นอะ
- วันนั้น วันนั้นที่บอก - แล้วแม่ว่าไง
[ดนตรีเศร้าซึ้งบรรเลง]
น้ำตาไหลเลย
น้ำตาไหล ถือสากอยู่เลย กำลังตำส้มตำ มีลูกค้า
อุดมไปพอดี
แหมะ มาอยู่กรุงเทพเถอะ อู๊ดจะเลี้ยงเอง
เจ็บไข้ได้ป่วยเดี๋ยวอู๊ดดูแล
อุ๊ยแหมะยังขายได้อยู่เนาะ มันขายดีด้วยนะ
เอ้าก็ พอเขาพูดอย่างนั้น ลูกค้าก็อยู่
ก็ถือสาก น้ำตามันก็ไหล แหมะก็เดินเข้าหลังบ้าน
ลูกค้าไปแล้วถึงมาคุยกันอีก
บอกแหมะไปอยู่กรุงเทพเถอะ เดี๋ยวอู๊ดจะ อะไรอย่างนี้ เขาจะเลี้ยง
มันดีใจนะ มันดีใจ มันมากกว่าดีใจ
ตอนนั้นก็ได้กลับมาอยู่ที่หมู่บ้านสินธรนั้นด้วยกัน
และพฤติกรรมของแหมะก็ค่อยๆ ดีขึ้น
- หมายถึงว่า ใช่ ค่อยๆ สื่อสารกับลูก - อ้อ เหรอฮะ
มีความแบบมันเหมือนกลับมาเป็นแม่ลูกกันอีกทีนึง
♪ ฉันมองพัดลมอยู่บนเพดาน ♪
- อ้าว แล้วอะไรอีก - ด้วยความฟุ้งซ่านปวดม่านนัยน์ตา
♪ ด้วยความฟุ้งซ่านปวดม่านนัยน์ตา ♪
พัดลมหมุนไปทางซ้ายและขวา
♪ พัดลมหมุนไปทางซ้ายและขวา ♪
มองไปมองมาน่าเอ็นดู
♪ มองไปมองมาน่าเอ็นดูจัง ♪ [หัวเราะ]
[ป๋าเต็ด] หน้าที่ของแหมะในเดี่ยวแต่ละครั้ง มีตำแหน่งอะไรครับ
มารดา
[ป๋าเต็ดหัวเราะ]
- มารดา - ที่เขาเรียกว่าตัวแม่
- ตัวแม่ มารดา - คืออย่างนี้นี่เอง
เดินอยู่ทุกที่ เดินอยู่ทุกที่ ซอกแซก
นู่น นี่ นั่น อะไรอย่างนี้ มารดา
แล้วก็เอาจริงๆ ก็คือเป็นศูนย์กลาง เรียกว่า…
ศูนย์รวมจิตใจละกัน เพราะเขาเป็นแม่ครัว
- แม่ครัวจริงๆ - ไม่ว่าจะไปที่ไหน แม่ผมก็จะเอาครัวไปตั้งที่นั่น
ที่นั่นเลย แม้กระทั่งว่า ทางพารากอนบอกว่า ห้ามหุงต้ม
- ใช่ แล้วเป็นไง - แม่ผมไม่ยอมแพ้
- ก็เอาเตาแก๊สไปตั้งที่ลานจอดรถ - อ๋อ [หัวเราะ]
- ตรงนั้นได้ ผัดตรงนั้น - ไปตั้งที่ลานจอดรถ
- แล้วเอาเข้ามาตรงนี้ อะไรเงี้ย - เยี่ยม
ก็คือ เอ่อ…
ลักลอบ
ใช้วิธีบิดเบือน บิดเบือนข้อกฎหมาย
- เรียกว่าหาช่องว่างทางกฎหมาย - หาช่องว่าง นั่นแหละ
ก็คือเพื่อ… ผมว่าเจตนาเขา
เพื่อให้ทำอาหารที่แบบว่า มันร้อนๆ อะ ป๋าเต็ด
ที่ทำขึ้นมาเอง อะไรเงี้ย
- [ป๋าเต็ด] ข้าวกล่องบางทีก็จืดชืด - [โน้ส] ใช่ๆ
เขาอยากให้เราเจริญอาหาร แล้วเขารู้ด้วยว่าผม…
ติดหวาน ชอบกินอะไรเงี้ย ผมว่า
เขาก็คือกำลังสำคัญด้านนี้
[ป๋าเต็ด] นั่นก็เรื่องนึง เรื่องอาหาร
อีกเรื่องนึงคือ เขาจะได้ไปเปิดบ่อน
[ป๋าเต็ดหัวเราะ]
ใช่ เพราะระหว่างที่ผมขึ้นเล่นเดี่ยว
พอผมขึ้นเวทีปึ๊บ เขาก็จะเอาผ้าปูเปิดบ่อนตั้งโต๊ะ
ลูกน้องทั้งหมดก็จะมาล้อมเขา แล้วก็แทงเขา ป๊อกเด้ง
[ป๋าเต็ด] เขาเคยได้ดูไหม เดี่ยวเนี่ย
เขาเคยได้ยืนดูการแสดงบ้างไหม
เต็มๆ ผมคิดว่าไม่เคย
เขาเคย…
แง้มๆ อะ แง้มๆ แง้มๆ ดูอะไรอย่างนี้
มันมีอยู่ครั้งนึงเลย
ผมเล่นเดี่ยว…
- รอบวันแม่ รู้สึกว่าเดี่ยว 9 ใช่ไหม - [ผู้หญิง] ใช่ค่ะ
วันนั้นอะผมรู้สึกว่าเค้ามา ผมก็อยากจะแบบ
- อ่า ให้ซีน - เชิดชูแม่ผม
และคิดว่าเขาต้องดูอยู่ในห้องนั้น ผมก็เล่าอดีต
- ในการนู่นนี่ เคยทำให้เขาเจ็บช้ำน้ำใจ - โอ้โห
- อย่างซึ้งเลย - อย่างซึ้งเลย
เล่าไปก็ร้องไห้ไป ขี้มูกไหลไป ก็แบบ
อารมณ์มาเต็ม
คืนนั้น ขนของลง
เสร็จประมาณตีอะไรก็ไม่รู้
บ้านไม่แต่งละ ของยัดเข้าไป
แล้วเราก็เหมาเอาห้องนึงเป็นห้องนอนเรา
ไฟนีออนสว่างๆ แล้วก็
แล้วก็เอาฟูกที่เดิม ที่เราเคยนอนมาแบเรียงหมดเลย
แล้วก็ นอนด้วยกัน
นอนตีนก่ายกัน ไม่ต้องมีมุ้ง
แล้วก็มีพัดลมตัวนั้นน่ะ
ซึ่งแม่งแบบ… ผมมองมันอะ
จากตอนเด็กๆ ผมมองมัน แล้วตอนนี้ผมมองมัน
มันเป็นอิสระ มันไม่ต้องติดมุ้งอะไร นึกออกเปล่า
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
[โน้สสูดน้ำมูก หายใจแรง]
ผมรู้สึกเป็นวันที่ผมมีความสุขมากเลย
นอนเอาตีนก่ายกัน เขี่ยๆ เขี่ยๆ กัน
พูดคุยกัน แล้วก็ซื้ออะไรมากินกันตอนกลางคืน
มันเป็นกับข้าวที่อร่อยที่สุด ตั้งแต่เกิดมา
ผมว่า การ…
การกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาเนี่ย มีความหมายมาก
ใครที่มีครอบครัว
รักษาเอาไว้นะครับ
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ผมว่าไม่มีใครรักเราเท่าแม่เราแล้ว
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ผมมารู้ทีหลัง คือระหว่างตอนผมร้องไห้นั้นนะ
เด็กสเตจวิ่งไปบอก แหมะ
แหมะ ไปดูเร็ว เฮียพูดเรื่องแหมะ
แล้วไง แม่ผมก็เล่นไพ่ แล้วไง
เขาร้องไห้ด้วย เขาพูดถึงแหมะ เฮียร้องไห้
หืม… ร้องไห้เลยเหรอ โอเค
ให้มันร้องไป ให้มันร้องไป
ให้มันร้องไป
เล่นไพ่ต่อ
[ผู้หญิง 1] ให้มันร้องไป
- ตอนที่บอกให้ร้องไป นี่คือตีอยู่ไหมคะ - [ผู้หญิง 2] ตีอยู่
[ผู้ชาย] แหมะรอโง่อยู่
หลังจากนั้น คุณก็อยู่กับคุณแม่มาโดยตลอด แทบจะเรียกว่าตัวติดกันเลย
วันแม่นี่ ถามซิอุดมให้อะไรแหมะ
- ให้อะไรพูดมาเลย - ให้บุญกุศลไปพบชาติหน้า
ไม่ใช่ ต้องมีอย่างอื่น
- ให้อะไร พูดต่อหน้าทุกคน - ให้ความรักอันไม่มีขอบเขตและราคา
กอดนี้มีอะไร
กอดนี้คือความอบอุ่น
- พูดมาเลย เร็วๆ - อ้ะ
- หมื่นนึงต้องมี - [ผู้ชาย] โอ้
[ผู้ชาย] ทำไมปล่อยเลยล่ะ
- หมื่นนึงรู้สึกจะมีเอง - [ผู้ชาย] อ๋อ มีแล้ว
ผมมองแม่อีกแบบนึงแล้ว ผมคิดว่าเรา
ไม่ใช่แค่แม่ลูกนะ เราเป็นคู่ชีวิต
คือคู่ชีวิตในความหมายของผมก็คือ
อยู่กันไปอย่างนี้ คือผมจะไม่ห่างจากแม่ผมเลย
จนกว่าใครจะ… เรียกว่า ตายกันไปข้างนึงอะ
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
สมมุติว่ามีคนเอาชีวิตโน้สไปทำเป็นหนัง
ซีนไหนในชีวิตของโน้สที่… จะต้องมีในหนังเรื่องนี้แน่ๆ
เป็นซีนแบบสำคัญ
มีๆ อันนี้ต้องมีเลย อันนี้ต้องมีเลยฮะ สักประมาณ…
เดี่ยว
6 แถวๆ เดี่ยว 6
ครับ
ตอนนั้นน่ะ ผมเริ่มรู้จักพี่ปลาละ พี่ปลา ชิ้นโบแดง
- ปลา ไอเบอร์รี่ ใช่ พี่ปลาเนี่ย - ไอเบอร์รี่
พี่ปลา พอเริ่มมารู้จักกัน
ด้วยความที่เขาเก่งเรื่องธุรกิจ บริหารการเงิน
เขาก็มาถามบริษัทผมว่า
เฮีย เรียกเฮียนะ เฮียมีคนดูบัญชีหรือยัง
บัญชีมันเป็นยังไง
เพราะเขาห่วง กลัวผมไม่ไปเสียภาษีนู่นนี่นั่นไรเงี้ย
ผมก็บอก ก็มีเด็กดูอยู่เนี่ย เด็กดูอยู่
งั้นเดี๋ยวหนูไปคุยกับเขาให้นะ เพราะเดี๋ยวเฮียจะลืม อะไรอย่างนี้
พี่ปลาก็เลยไปช่วยตรวจสอบบัญชี
ปรากฏเด็กคนนั้นมาร้องไห้กับผม
เฮีย ตอนเช้านะ เฮีย
เฮีย หนูขอลาออก เป็นคนใต้
หนูขอลาออก
ออกทำไม
พี่ปลา อยู่ๆ ก็มาขอตรวจบัญชี ตรวจสอบบัญชี อะไรยอดกระทบ ยอดอะไรอย่างนี้
อ้าว แล้วทำไม
หนูบอกเลย คนใต้เขาไม่ชอบ
น่ะ เหมาเป็นคนใต้ไม่ชอบ
คนใต้ไม่ชอบให้ตรวจบัญชีเหรอครับ
คนใต้เขาไม่ชอบ เขาถือว่าดูถูกศักดิ์ศรีกัน
หนูไม่อยู่แล้ว เฮ้ย…
ตอนนั้นนะผมก็เป็นเดือดเป็นร้อนแทนเขา เพราะไอ้นี่ก็อยู่มาหลายปีเหมือนกัน
- เฮ้ย ขอโทษ เขาแค่อยากช่วย - เราก็รักลูกน้อง
เฮีย หนูพอแล้วถ้าไม่ไว้ใจกันอย่างนี้ อย่าทำงานเลย
สงสัยเหรอ สงสัยว่าหนูโกงเหรอ
เฮีย ถ้าหนูจะโกงเฮีย หนูโกงไปตั้งนานแล้ว
ไม่มานั่งรอทำงานอยู่หลายปีนี้หรอก โธ่ เฮีย
แต่หนูรักเฮียนะ แต่หนูไม่อยู่หรอก คนแบบนี้
กอดเขา น้ำตาเขาไหลลงบ่านี่เลย กอด ฮือๆ
เฮียขอโทษ เฮียขอโทษด้วยนะ เขาแค่อยากช่วยเฉยๆ มึงก็
หนูไม่อยู่หรอก
หนูไปเลยละกัน วันนี้
ออกไปเลย
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ทิ้งบริษัทเวิ้งว้าง
แล้วก็ไม่รู้จะไปบอกพี่ปลายังไง
เพราะว่าจะไปบอกเขา ก็เหมือนเขาเป็นต้นเหตุทำให้พนักงาน…
ก็เลยเก็บอันนี้ไว้ในใจ
โอเค ในช่วงเวลานั้นเอง
ผมไปซื้อของจากจตุจักร เป็นตู้เก่า
ผมบ้าตู้เก่า ตู้ไม้อะไรอย่างนี้
จำได้เลยว่าไปซื้อกับโรจน์ โรจน์ ตลาดรถไฟ เนี่ยแหละ แต่ตอนนั้นตลาดรถไฟยังไม่มี
เป็นตู้ยา มา 65,000
มาส่ง ส่งปุ๊บ
ผมก็ไม่มีเงินสด นึกออกเปล่า ผมก็ เฮ้ย…
เอางี้ บอกตู้เขารอแป๊บนึง จอดรถรอ
ไอ้ต๊อด ต๊อดไปกดตังค์ให้หน่อย
เอาบัตรเอทีเอ็มให้ไป
เอาเลขรหัสให้ไป เขียนใส่กระดาษโพสต์อิทแปะไป
ต๊อด ไปกดมา 65,000 ครับเฮีย
บ้านผมอยู่ห่างจากน้อมจิตต์ประมาณไม่ถึงสิบนาที
มันขับมอไซค์ งื้น… หายไป
กลับมา เตะขาตั้ง ปึ้ก
เฮียครับ
ตู้เอทีเอ็มมันบอกว่าเฮียเหลือตังค์อยู่พันนึงครับ
บอกต๊อด มึงทะลึ่งเลย
ทะลึ่งเลย กูนี่ไปเล่นหนังเล่นนู่นนี่นั่น กูมีตังค์เยอะแยะเลยนะ
จะบ้าเหรอ มีตังค์อยู่พันนึง มึงกดเป็นหรือเปล่า
คือมึงไม่ใช่ไปกดทีเดียว 65,000
มันจะมาออกได้ยังไง มันกดทีนึงมันก็จะแบบ
บางตู้ก็หมื่นนึง หรือหมื่นห้า มันต้องกดหลายครั้ง มึงกดหลายครั้งหน่อย
ไอ้ฟายเอ๊ย
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ไปอีกรอบนึง
งื้น… กลับมาเฮียครับ มันบอกเหมือนเดิมครับ
ต๊อด เอาอย่างนี้ละกัน ไอ้เอื้อง
เอื้องเป็นฝ่ายกราฟิก เรียนศิลปากรอยู่
เอื้องๆ ซ้อนมอไซค์ไปช่วยมันหน่อย ไปสอนมัน ต่อไปมันจะได้ไปทำได้
ไอ้อ้วน ตัวอ้วนๆ ซ้อนมอไซค์
หายไปสิบกว่านาที กลับมา
เฮียคะ
ต๊อดมันดูผิดจริงๆ แหละค่ะ
มันไม่ใช่พันนึงอะค่ะ
เฮียเหลืออยู่บาทเดียวค่ะ
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
หนึ่ง จุด ศูนย์ ศูนย์
ครับ
เหลือบาทเดียว
ผมบอกบ้าแล้ว มึงบ้าเปล่า กูเหลือตังค์บาทเดียว มันไม่จริง เป็นไปไม่ได้ บาทเดียวอะไรได้ยังไง
ไอ้โอ๊ต โอ๊ตนี่สถาปัตย์ จุฬา
ช่วยผมทำงานอยู่
พี่
เอาชัวร์ๆ เลยนะพี่ ขึ้นรถมากับผมเลย
ขอบุ๊กแบงก์ด้วย ไปแบงก์
ตึ๊ก ตึ๊ก ทีเดียว รู้เรื่อง
สามคน
อื๊ด… สามคนไป ไปสามคนเลย อื๊ด…
สิบห้านาทีกลับมา ยืนเรียงกันเลย
ไอ้โอ๊ต
พี่ครับ
พี่เป็นคนเหลือตังค์อยู่บาทนึงจริงๆ ด้วยครับ
เชี่ย เหลือบาทเดียว
เหลือบาทเดียว แล้วตู้นั้น จะเอาตังค์ไหนไปจ่าย ไม่มีเลย
เอาเป็นว่าไปหยิบยืมแม่
- จ่ายเขาไปก่อน - นั่นคือบัญชีเดียวที่มีอยู่เลยเหรอ
ใช่ แล้วผม คืออะไรวะ เหลือตังค์อยู่บาทเดียวได้ยังไง
ผมก็โทรไปบอกพี่ปลา
ปลา เฮียเหลือตังค์อยู่บาทเดียวได้ยังไง
พี่ปลามาตรวจเช็ก ฟืบ ฟาบ ฟืบ
มีคนเอาเงินเฮียไปใช้
ก็ทำการสืบ
แจ้งตำรวจ แจ้งแบงก์ นู่น นี่ นั่น
อะ สุดท้าย
แบงก์ก็บอกว่าผมอะ
มีบัตรเครดิตอย่างนี้ มีกี่ใบ
ผมบอกว่าผมทำมาคนเดียว ผมไม่เคยมีแชร์อะไรกับใครเลย
มีคนทำบัตร
เขาเรียกบัตรคู่ใช่ไหม หรือบัตรเสริม
บัตรเสริม
คนคนนี้ค่ะ ดูดเงินออกไปทุกวันเลย
ดูดเงินออกไปทุกวัน ทุกๆ วันเลย
แล้วก็ทั้งกดนู่น ทั้งกดนี่ อะไรอย่างนี้
สุดท้ายเขาก็
อ่า… แล้วก็
เขาไปตรวจตู้เอทีเอ็มที่เงินมันออก ตามสลิปมาให้ดู ว่าเงินมันออก
ปรากฏเป็นหน้าน้องบัญชีคนนี้
ที่แอบไปทำบัตรเสริม แล้วก็กดไปนู่นนี่ นู่นนี่
อ๋อ…
กูถึงว่าทำไมรีบน้อยใจจัง
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ไปเลย ไปยาวเลยคราวนี้
พอน้องไปปึ๊บ ตอนสิ้นเดือน โอ้โห
อะไรที่เขาไม่จ่าย มันมาหาผมแล้ว
ไปผ่อนรถซีอาร์วีไว้ ไปผ่อนบ้าน
ไปผ่อนอะไรหลายๆ อย่าง ตอนนี้มันโถมมาที่ผม
โอ้โห ตอนนั้นผมวิ้งเลย
ผมกลายเป็นคน…
มีชื่อเสียง
- แต่ไม่มีรายได้ - ครับ
มีชื่อเสียง แต่ไม่มีเงินในบัญชี
วันนั้นผมเหมือน
ตรัสรู้อย่างอ่อนๆ กับชีวิตเลยนะ
ก็คือว่า เฮ้ย แม่งโคตรว่างเปล่าเลย เวลาไปเจอเพื่อนๆ
นึกออกไหม เรา…
โห เสี่ยดม
เสี่ยดมเว้ยเฮ้ย เสี่ยดม
เสี่ยเหี้ยอะไรไม่มีตังค์เลย
ขอลายเซ็นหน่อยเสี่ย ขอลายเซ็นหน่อย โอ้โห นู่นนี่ นู่นนี่
มันเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจ
มันเป็นความว่างเปล่าที่แบบ เฮ้ยชื่อเสียงนี่แม่ง ไม่ได้ช่วยอะไรเลยนี่หว่า
แล้วเขาไม่รู้ มันโคตรจอมปลอมเลย เราดูเหมือนแบบ
เราเหมือนของปลอม ดูเปลือกๆ
ช่วงนั้นผมล่องลอยอยู่อย่างนี้ แล้วก็…
ผมไม่รู้จะไปหาเงินที่ไหน ผมขายหมดเลย
ผมเอารถแม่ขาย ผมขายนู่น ขายนี่
ปรากฏจะเอาบ้าน ขายบ้านบ้านก็ไปติดจำนองอะไรก็ไม่รู้
ซึ่งผมไปเซ็นไว้อะไรเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาเรียกทำโอดีหรืออะไรสักอย่าง
ไม่รู้เลยคือแบบ ช่วงนั้นอะ
บัญชีคนนี้เขารู้จุดอ่อนผม
ถ้าเวลาผมวาดรูปอยู่มือผมจะเลอะอย่างนี้ แล้วก็นึกออกเปล่า
เซ็นไรมา ผมจะเซ็นโดยไม่ต้องอ่าน
ผมก็เซ็นให้มันผ่านๆ ไป โอ้โห
เอาไปหมดเลย
แล้วตอนนั้นเป็นนักแสดงมีชื่อเสียง เป็นคนตลก
ออกไปไหนคนก็อยากจะปล่อยมุกด้วย
แต่ข้างในปวดร้าวมาก
ผมปกติเนี่ย
นึกออกเปล่า ไปร้านหนังสือ แล้วก็หยิบๆๆ หยิบมาตั้งจ่ายตังค์
โอ้โห ตอนนั้นยืนอ่านจนจบเล่ม
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
อ่านจนจบจริงๆ จนยืน จนนั่ง จนไปซุกอยู่นั่นอะ แม่งไม่แคร์อะไรแล้ว
แล้วช่วงนั้นเราชอบดูหนังสือแมกกาซีนแต่งบ้าน หนังสือต่างประเทศ
อ่านไม่ออกหรอก แต่ว่าขอดูนั่งกรีดดู กรีดดู ชอบหน้านี้มาก
ยุคนั้นไม่มีมือถือถ่ายรูปได้
โอ้โห จำ จำ จำ จำ จำ
ฉีกเหลือเกิน ชีวิตช่วงนั้น
ไปกินข้าวกับเพื่อน มันก็เพื่อนในวงการนึกออกปะ
มันก็มีเวลาไปกินข้าวกัน
แล้วพอถึงตอนจ่ายตังค์ ผมสารภาพเลยแม่ง
ผมแกล้งลุกไปเข้าห้องน้ำ
- ครับ - คือแบบ…
มัน… มันไม่มีอะ
โอ้โห มึงหารกันทีแม่งเป็นพัน บางทีหลายพัน
กูต้องปวดเยี่ยวแล้ว นาทีนั้น กูต้องปวดเยี่ยวแล้ว
นึกออกเปล่า คือมัน…
มันทุเรศตัวเองมากเลยนะ
แล้วเดตกับพี่ปลาอีก พี่ปลาผู้ซึ่งมีชาติตระกูล
คบกับกูผู้มีหนึ่งบาท
แล้วแบบ เหี้ยเอ๊ย
โคตรขมขื่นเลย
สุดท้ายพี่ปลาเนี่ยแหละเป็นคนมาจัดการให้ ก็คือ
พาผมไปกู้เงินเพื่อน
ชื่อคุณหลิน เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับเขา
ลากไป แล้วคุณปลาไป แบบว่าไม่ได้เซ็นค้ำประกันนะ แต่ว่า
ผมก็ไปกู้เงินคุณหลิน โดยการที่เอาบ้าน
ที่เชียงใหม่ ที่ผมสร้างไว้ตรงนู้นนานแล้ว ยังเหลืออยู่อันเดียวที่ยังพอจะเอาโฉนดไปกู้เขา
กู้เขาเพื่อเอาเงินอันนั้นน่ะมาทำเดี่ยว 7
- โห - เดี่ยว 7 นั่นแหละฮะ
เดี่ยว 7 นี่คือทำเพื่อ… ชีวิตจริงๆ เป็นโชว์เพื่อชีวิต
โอ้โห แล้วช่วงระยะเวลา จาก 6 ไป 7 นี่มันทรมานมากเลยป๋า
มันไม่มีเงินเลย
หลายๆ อย่างตอนนั้นมันสอนอะไรผมเยอะมาก
อย่างน้อยก็เรื่องนึง คือเรื่องการเก็บออม
ลงทุนอะไรอย่างนี้
จากไม่รู้เรื่องเลยคือต้องรู้เรื่องแล้ว
นั่นแหละ นั่นแหละ
แต่ผมเชื่อว่า น่าจะมีคุณผู้ชมในที่นี้ ที่…
รู้สึกว่า มันยังมีคำถามบางอย่างที่ผมยังไม่ได้ถาม
ใครมีคำถามอยากจะถาม
ยกมือ โอ้โห อยากถามเลย เดี๋ยวผมเริ่มจากฝั่งนี้ก่อนละกัน
อยากถามว่า นักแสดงตลกอย่างพี่โน้สอ่ะคะ
ถ้าสมมุติว่าจะดูรายการที่แบบ ให้บันเทิงกับตัวเอง
พี่โน้สดูอะไรคะ ปกติ
ผมขอแนะนำเลยนะ
คุณไม่ต้องเป็นนักแสดงตลกก็ได้ แต่คุณช่วยไปดูรายการนี้หน่อย
เดอะโกสต์ซีเคร็ท
เดอะโกสต์ซีเคร็ท เป็นชื่อไทย ไขวิญญาณ
โลกวิญญาณอะไรสักอย่าง รู้แต่่ว่า
จำเดอะโกสต์ซีเคร็ทผมขอแนะนำเลย กลับไปบ้านวันนี้
คุณยังไม่นอนง่ายๆ หรอก
คุณไปดูเลย ตอนที่ 66
ตอนนี้มันมีประมาณ 150 ตอน
คุณไปดูตอนที่ 66 มันชื่อว่าตอน เอิ่ม…
ตราบาป อยุติธรรม
จำไว้นะ 66 ตราบาปอยุติธรรม
คือรายการนี้ เจ้าของรายการคืออาจารย์โอเล่
อาจารย์โอเล่เนี่ย ผมให้เป็นเบอร์หนึ่งตอนนี้ ในเรื่องพวกจิตสัมผัส
เป็นเบอร์หนึ่งในใจ
เขาจะรู้ว่าคุณน่ะมีอะไรอยู่
มีอะไรมาด้วย มีอะไรเกาะหลัง
แล้วเขาคุยเจรจาให้ได้
อาจารย์โอเล่เบอร์นั้นเลย
แล้วไม่ได้มาชวนทำอะไรแบบ
กะโหลกกะลาม้าหมุน ให้ปลุกเสกอะไรนู่นนี่โน่น
เขาค่อนข้างเป็นสายขาวๆ
อ้า…
เคสเนี้ย เคสที่ 66 เนี่ยนะ เป็นเคสของคุณสลักจิต ดวงจันทร์
น้องสาวคุณพุ่มพวง ดวงจันทร์
ชื่อเล่นชื่อว่าโอ่ง
อาการของเธอก็คือว่า
เธอรู้สึกว่าเดินๆ ไปแล้วใจจะขาด
คือเดินๆ ไปปุ๊บแล้วก็ ใจจะขาด
หายใจไม่ทั่วท้อง แล้วอยากจะล้มฟาดหน้าฟาดตายไปเลย
รู้สึกอย่างนั้น
แล้วก็เป็นคนที่ต้องไปหาหมอบ่อยมาก
ต้องผ่าตัดเฉือนนู่น เฉือนนี่ คือชีวิตมีแต่ไปหาหมอ ไปหาหมอ แล้วก็รู้สึกอยากจะตาย
ก็เลยมาหาอาจารย์โอเล่
อาจารย์โอเล่เนี่ยเขาจะไปกับ คุณทอฟฟี่ สามบาทห้าสิบ
ไปกับคุณส้มเช้ง
ไปตามวัดต่างๆ เพื่อที่จะไปบูรณะวัดตรงนั้น
ถ้าคุณอยากไป คุณไปดักเจอที่วัดนั้น
คุณโอ่งไปหาอาจารย์โอเล่
แล้วก็เล่าให้อาจารย์โอเล่ฟังว่าตัวเองเป็นอะไร
เสร็จปุ๊บ อาจารย์โอเล่ก็บอกว่า เวลาแกเห็นแกจะแบบ แกนั่ง
ผม…
ผมเห็นว่าในอดีต คุณ…
คุณเคยไปทำอะไรกับเขาไว้
มันเป็นเรื่องสัญญาในอดีตอะไรอย่างนี้
พอเขาทักปึ๊บ
ของก็จะมาเลย
คุณโอ่งซึ่งเป็นผู้หญิงทรงแบบน้องงี้แหละ
ก็เข้าเลย
คุณรู้สึกว่ามีอะไรอยู่ข้างหลังคุณไหม
ใช่ค่ะ หนูเนี่ยหนักๆ หน่วงๆ อยู่เป็นประจำเลย
รู้สึกว่าเนี่ย ตรงต้นคอหนักๆ หน่วงๆ
พูดปุ๊บของก็มาเลย
ก็ขึ้นเป็นผู้ชายเลย เสียงเป็นผู้ชายเข้าไปที่ตัวคุณโอ่ง
รำดาบ
มึงฆ่ากูทำไม
กูไม่ผิด มึงฆ่ากูทำไม
โอ้โห เดือด เปิดหัวแค่นี้เดือด ต้องดูต่อ
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
มึงฆ่ากูทำไม กูไม่ผิด ฮือๆ…
จากผู้หญิงเสียงเป็นผู้ชายเลย
มึงฆ่ากูทำไม ฮือๆ…
อาจารย์โอเลบอกว่า ผมเห็นละ
เคสนี้ จุดเกิดเหตุอยู่ที่วัดแถวๆ นี้ ที่เป็นลานประหาร
ทุกคนก็รีบหาข้อมูลว่าแถวๆ นี้ สุโขทัยลานประหารคืออะไร
วัดพลายชุมพลขึ้นมา ปึ้ง
งั้นเรายกขบวนไปที่วัดพลายชุมพล
เพราะแกแก้กรรม แกต้องไปที่เกิดเหตุ
ก็ขนกันหมดเลยไปวัดพลายชุมพล
พอไปถึงวัดพลายชุมพล ของก็เข้าคนนี้เลยขึ้นมา
[โน้สทำเสียงร้องไห้โวยวาย]
มึงฆ่ากูทำไม กูไม่ผิด มึงฆ่ากูทำไม [สะอื้น]
อาจารย์โอเล่ก็เจรจา เจรจา
เจรจากับเขา ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ
ไม่
จบกันได้ไหม จบกันได้ไหม
กูไม่จบ
กูจะเอาชีวิตมัน กูจะเอาเลือดมัน
มึงกรีดเลือดมันมาถวายกูได้ไหม กูจะจบให้มึง มึงทำสิ มึงทำ [ร้องไห้]
โห เดือดๆๆ
ทำอะไรอยู่ต้องวาง วางก่อนเลย ดู ดูเข้าไป
ดูเข้าไป
[ร้องไห้ฮือๆ] มึงไม่รู้หรอกกูทรมานขนาดไหน
กี่ร้อยปีที่กูต้องทนรอมัน
[ร้องไห้ฟูมฟาย]
มันให้กูเชือดคอตัวเอง
มึงรู้ไหม กูเจ็บขนาดไหน
โอ้ย ดราม่าเลย
มึงรู้ไหมคนเรา
ปาดคอมันไม่ตายในทีเดียวหรอก
กูต้องปาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คือ
เรื่องของเรื่องคือ
ในอดีตชาติพี่โอ่งเนี่ย ไปสั่งฆ่าผู้ชายคนนึง
คือคนนี้ที่มาสิงอยู่เนี่ย
ไปสั่งฆ่า โดยเขาไม่ผิด
อาจารย์โอเล่นั่งอยู่ ผมเห็นนะ ผมเห็นว่า
ไม่ได้มีแค่เขานะ มีตัวประกันด้วย
เป็นประมาณแม่ลูก ก็คือ
จับแม่ลูกเป็นตัวประกันแล้วให้คนนี้เชือดคอตัวเอง
มึงรู้ไหม กูเจ็บขนาดไหน
กูต้องเถือ เถือ ให้เลือดกู มันหยาดธรณีให้เจ้านายมึงเห็น
กูต้องการชีวิตของมึง [ร้องไห้โฮ]
อาจารย์โอเล่ก็เกลี้ยกล่อม เป็นทนายไกล่เกลี่ย
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
เอาอย่างนี้ได้ไหมกูต้องการเลือดมัน มึงกรีดมาดิ
อาจารย์โอเล่บอกเอางี้ได้ไหม ให้เขาบริจาคเลือดได้ไหม
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ไม่ยอม
อื้อหือ มึงไปเชือดเขาเกือบตาย อีเหี้ยให้บริจาคเลือด
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
กูไม่เอา! กูไม่ยอม กูไม่ยอม
เอางี้ บริจาคร้อยโรงพยาบาล
ร้อยโรงพยาบาลเลย ในเนี้ย ช่วงสามเดือนเนี้ย
ไม่เอา กูไม่ยอม
กูจะฆ่ามัน กูต้องการชีวิตมัน
เอางี้ไหม บวชพระ
บวชพระร้อยรูป
บวชพระร้อยรูปในสงกรานต์นี้เลยเอาไหม
พอบอกบวชพระ รู้สึกจะเป็นบุญใหญ่เขาก็เสียงอ่อยลงมา
เอาไหม บวชพระ
ตัวท่าทาง ผีท่าทางไม่เชื่อ [ทำเสียงฮือๆ]
อาจารย์โอเล่เลยบอกเอ้าเนี่ย เอฟซีทั้งหลายนะเราช่วยกันบวชพระให้เขา
ร้อยรูป ก่อนสงกรานต์นี้
ถ้ายอม
ถ้ายอม ช่วยกล่าวคำว่าอโหสิกรรมให้หน่อย
[โน้สทำเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น]
ช่วงนี้ สะเทือนใจมากก็คือ
กล้องไปที่หน้าอาจารย์
กล้องไปที่หน้า… ทอฟฟี่สามบาทห้าสิบ พี่ส้มเช้ง
เอฟซี คือว่าเขาจะตัดสินใจยังไงนึกออกเปล่า
[โน้สทำเสียงร้องไห้ฮือๆ]
กูอโหสิ
กูอโหสิ กูอโหสิ
เพลงโหม เพลงโหมขึ้นมาเสียงปรบมือ เสียงปรบมือรอบวัด
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
อโหสิกรรม
อโหสิกรรม โห ผมดูแล้วน้ำตาผมไหล
พระก็เข้ามาเลย พระก็เข้ามา
ก็ให้พี่โอ่งนี่แหละ กรวดน้ำ
คือไม่ใช่พี่โอ่ง คือคนคนนั้นที่เขาตายไปตอนนั้น
กรวดน้ำไป พระก็
ยะถา วาริวะหา ปูรา ปะริปูเรนติ สาคะรัง
พี่โอ่งก็… [ทำเสียงร้องไห้โฮๆ]
เอวะเมวะ อิโต ทินนัง เปตานัง อะก็สวดไปจนแบบ
อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง ทิ้งขวด ปึ้ง ออกจากร่าง
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
นาทีนั้นผมรู้เลย
กู กูต้องเป็นสปอนเซอร์รายการนี้
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ผมโทรบอกไอ้เบลล่า
ไอ้เบลล่า
มึงโทรไปหาเขามึงมีเบอร์ไหม พี่ทอฟฟี่สามบาทห้าสิบ
บอกเขากูอยากเป็นสปอนเซอร์
เบลล่าบอกเฮียมีสินค้าอะไร กูไม่มี
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
จะให้ใส่ชื่อเฮีย กูไม่ต้องการชื่อ
แต่กูอยากร่วมบุญกับเขา สุดยอดเลย
กูเห็นไมโครโฟนเขา ยังเป็นสายสอดๆ มาเหน็บกลัด เดี๋ยวนี้มันมีหนีบละ
มึง มึง มึงถามเขา ใช้ไหม
ถ้าใช้มึงซื้อให้เขาไปสี่อัน มึงซื้อไปเลย มึงซื้อไปเลย
กูต้องการเป็นส่วนหนึ่งของรายการนี้
จริงๆ
แล้วผมอินมากเลย ผมอินมาก
ตอนที่ 109 ตามไปดูนะ
- โห จำละเอียดมาก - 109 คือ
อสรพิษในรอยมาร
ต้นเรื่องก็คือคุณกานต์ คุณกานต์นี่ก็เป็นแบบ
อะ คนหนุ่มคนนึง มีครอบครัวแล้วแหละ
เขามีอาการ คือว่าเขาเป็นผู้ชายธรรมดา
แต่ว่าเขารู้สึกเหมือนมีอะไรมาสิงอยู่ในตัวเขา
แล้วไม่รู้ว่าตัวเขาเป็นใครกันแน่ ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
เขาเป็นคนชอบทำบุญ พอไปสวดมนต์ไหว้พระ จะอาเจียน กลับมาจะป่วยหนัก
เวลาเจอครูบาอาจารย์ที่มีวิชาแก่กล้า หรือวัดที่ขลังๆ กลับมาจะป่วยหนัก
เหมือนไอ้ตัวข้างใน มันไม่ต้องการให้ทำความดี
เขาทนแทบไม่ไหว ไปหาหมอหมอให้ยามากินธรรมดา
หมอบอกว่าเป็นไบโพลาร์นู่นนี่บ้าง
แต่ว่าทนมา 22 ปีไม่หาย
จนมาหาอาจารย์โอเล่
อาจารย์โอเล่เห็นแล้วว่าเขาไปโดนอะไรมา
อาจารย์บอกว่าเมื่อชาติที่แล้ว
ประมาณว่าเป็นคนเล่นของ
อาจจะเป็นพระ แต่ว่าชอบเล่นของ ชอบเล่นไสยศาสตร์
แล้วก็กักขังวิญญาณนู่นนี่นั่น แล้วก็ลบหลู่ครูบาอาจารย์
ชาตินี้เกิดมาไอ้พวกวิญญาณทั้งหมด มันเลยเข้ามาสิงสู่
ซึ่งไม่ใช่แค่ตัวเดียว แม่งแปดตัว
แปดตัวที่วิ่งสลับใช้ร่างเขาอยู่
คือมึง ไบโพลาร์ก็คือสองบุคลิก
- ไตร สาม - ครับ
โฟร์ สี่ ห้า แปด เอทโพลาร์
- [เสียงผู้ชมหัวเราะ] - ฉะนั้นในรายการตอนนี้คือต้องไปดู
เพราะว่าเขาจะสลับตัว
คือแบบ ไอ้เหี้ยโคตรมันส์ โคตรมันส์เลย
จริงๆ
เขาก็บอกว่า คุณไปทำอย่างนี้มาคุณต้องไปขออโหสิกรรม
ก็เลยให้ไปขออโหสิกรรมที่วัด
เอ่อ แถวๆ นนทบุรี จำชื่อไม่ได้
ก็ไปที่เกิดเหตุว่าเคยทำอยู่ตรงนี้
ไปปึ๊บ ปรากฏ
อาจารย์โอเล่ขอจับมือแล้ว ขอคุยกับไอ้ตัวที่สิงเขาอยู่
จับมือ ป๊าบ เข้าเลย เข้า
อือหือ… อันนี้เข้าเดือดกว่าอันนั้นแบบ
[โน้สทำเสียงคำราม]
ไปยุ่งกับเขาทำไม
ไปอยู่กับเขาทำไม อาจารย์โอเล่ถาม
กูอยากอยู่กับมันเหรอ
[โน้สทำเสียงหัวเราะลั่น]
ออกไปได้ไหม ออกไปได้ไหม
กูไม่ออก [หัวเราะ]
ไม่ออกจะต้องเจอของแข็งนะ
ก็เอาสิวะ
จากคนเรียบร้อยธรรมดา
ก็เอาสิวะ ฮือ…
มึงจะเอาก็เอาสิวะ
[โน้สทำเสียงหัวเราะ]
แล้วก็อ้วก อ้วก อ้วก อ้วก อ้วกเสร็จแล้วกลับมาเป็นปกติ
[เสียงผู้ชมหัวเรา]
ตอนนี้รู้ตัวไหมครับ รู้ตัวดี รู้ตัวดีครับ รู้ตัวดีครับ
อย่างนี้คุณต้องไปทำการ… เขาเรียกขอขมา
สิ่งที่คุณเคยทำ
แล้วก็ถวายสังฆทาน
เพื่ออุทิศบุญไปให้กับ
ไอ้ดวงวิญญาณทั้งแปดดวง ที่เขาไปกักขังอะไรไม่รู้เนี่ยมาวนเวียนอยู่เนี่ย
แต่ว่าไอ้ตัวนี้ มันไม่อยากได้บุญ
มันไม่อยากให้เขาสวดมนต์ มันต่อสู้กันข้างใน
ภาพตัดมาเลยละกัน
นั่งอยู่หน้าพระ พระรับเครื่องสังฆทาน
เป็นสังฆทาน
เราต้องรับศีลก่อน
ใช่ไหม ต้องรับศีล ศีลห้า ก็ต้องท่องนะโม
พระนำ นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต
อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ
ถึงตาที่คนนี้ต้องท่อง
ต่อสู้ระหว่างคนอยากจะทำบุญกับไอ้ตัวข้างใน
ที่มันไม่อยากให้ทำ
[ทำเสียงแบบพูดไม่ออก] นะโม…
ตัสสะ ภะคะวะโต
อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ
- [โน้สหอบเหนื่อย] - [เสียงผู้ชมหัวเราะ]
อาจารย์โอเล่บอกฝืนเอาไว้ ฝืนเอาไว้ สู้มัน สู้มัน
ปาณาติปาตา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิ…
[ทำเสียงพูดไม่ออก] ปาณาติปาตา
เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิ…
ยา…
ยามิ [หอบเหนื่อย]
โอ้โห เพิ่งได้ไปข้อนึง
ซัดไปเกือบห้านาที
อะทินนา มาเรื่อยๆ เลย มาเรื่อยๆ จนสุราเมระ
[ทำเสียงพูดไม่ออก] สุราเมระยะ
[หัวเราะ ฮ่าๆๆ]
ระยะ… ระยะมัชชะปะมา
[ทำเสียงพูดไม่ออก]
[ทำเสียงร้องไห้โฮ]
[ร้องไห้] เวระมะณี… อู้ฮู
แต่ละตัวที่ซ่อนเข้ามาในตัวเขามัน… อือหือ
คือ คนนี้ถ้ามึงไปเล่นหนังฮอลลีวูด มึงได้ออสการ์
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
แม่งจริงมาก
มันจริงมากๆ เลยมึง
เขาต่อสู้กับแปดตัวข้างในที่มันเวียนเข้าเวียนออก
สุดท้าย เขาสวดเสร็จปุ๊บ พระก็ให้
เอาน้ำมนต์มาราดให้เขา โอ้โห แล้วเขา…
มึงจงไป จงกลับไปยังที่ที่
กูเหนื่อย
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
ไปดูเอง ไปดูเอง
ไปดูเอง กว่าแม่งจะออกได้
กูนี่ลุ้นแบบ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ปวดเยี่ยวแต่กูไม่ไปไหน กูต้องนั่งดูให้แม่งออก
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
- มันคือความบันเทิง สำหรับเฮีย สำหรับเฮีย - โอเค โอเค
เฮียชอบดูอันนี้ เฮียชอบดูอันนี้
แล้วเฮียก็เป็นแฟนคุณทอฟฟี่ สามบาทห้าสิบตั้งแต่นั้นมาเลย
ก็ดูเคสอื่นๆ เคสอื่นๆ ก็มีอีกหลายเคส สนุกเลย
แล้วก็หลังๆ คุณทอฟฟี่ไปดูจานบิน ยูเอฟโอ
กูไปกับเขาด้วย
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
แต่กูบอกว่าอย่าถ่ายนะ
อย่าถ่ายแต่ผมไปด้วย
จริงๆ มันยาวนะ แต่ว่าเล่าย่อๆ
เพิ่งไปมาเนี่ย ไปที่อุทัยธานี
อุทัยธานี งานกูก็เยอะอยู่แล้วนะ
แต่ถ้าเรื่องอะไรลี้ลับนี่ กูชอบมากเลย
ไหนบอกว่าจะใช้เวลา แต่เรื่องที่เป็นประโยชน์ไม่ใช่เหรอครับ
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
- สรุปมันไม่เป็นประโยชน์เหรอ - ไม่รู้ไง
ไม่เป็นประโยชน์เหรอ เราได้รู้ว่ามันมีจริงหรือเปล่า
เพราะมันคาอยู่ในใจ ผมว่าแม่งมีจริงปะวะ มึงหลอกปะวะ
พีท ทองเจือชอบมาออกว่าไปเจอนู่นเจอนี่ สื่อสารได้อะไรอย่างนี้
โอเค
ทอฟฟี่ เห็นบอกว่าดู ดูที่ไหน ว่างเมื่อไหร่
ทอฟฟี่บอกวันนี้ครับพี่ ผมดูอยู่ที่อุทัยธานี
เจอกัน
ขับรถไป ไปกับคนไม่เชื่ออีกสามคน
มีเบลล่า รัศมี ญาญ่า ฝ่ายบัญชีผม ไปปุ๊บ
ไปนอนโรงแรม
แล้วก็รอดู ก็คิดว่ามันจะมาดึกๆ
ก็… เฮ้ยเดี๋ยวเรานอนสักตื่นนึง
เราไปถึงโรงแรม ประมาณเกือบหกโมง
เดี๋ยวอาบน้ำแล้วขอนอนแล้ว จะไปตื่นสักประมาณเที่ยงคืน
ถามทอฟฟี่ว่าเขามากี่โมง
ทุ่มนึงก็มาแล้วครับ
ฉิบหาย ยังไม่ทันได้เตรียมอะไรเลย
งั้นอาบน้ำลวกๆ ออกไปกูกลัวพลาดมึงเข้าใจไหม
เพราะยูเอฟโอแม่งมาแวบเดียว
เกิดมึง นุ่งผ้าขนหนู ไปแล้วเหรอ
แล้ววันนี้มาแค่ลำเดียว เหี้ยเลย
- อด - ไปซะไกล
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ปรากฏไปปุ๊บ แล้วดูที่ไหน ไปที่ลานหญ้า
รีสอร์ตนั้นเป็นรีสอร์ตที่ไม่มีใครไปพัก
ฉะนั้นก็คืออยากทำไรก็ทำ
ไม่มีใครมาดู ไม่มีใครมาสนใจเลยนะ ให้ปิดไฟหลังไหนก็ได้ให้มันมืดๆ
แล้วทอฟฟี่เขาก็มีชุดกางเต็นท์เขา แล้วก็มี
เก้าอี้ของเขา แล้วก็ชุดเล่นโป๊กเกอร์ กับเพื่อนๆ เขา
แล้วก็…
ผมก็ดูวิธีเรียก เขาบอกต้องเรียกยูเอฟโอก่อน
คือมึง การเรียกยูเอฟโอ กูนึกว่ามีเป็นแผงแบบ เข้าใจไหม
การบิน เครื่องบิน เครื่องบินมึงต้องมีหน้าปัด
แล้วก็ส่ง ตุ๊ดๆๆ อะไรไป
ภาพตัดมา ทอฟฟี่
จุดธูปนั่งสมาธิ
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
เดี๋ยว
อย่างนี้เลยเหรอ
แล้วกูที่นั่งข้างหลังกูควรจะทำยังไง
ผมก็
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
แล้วต้องทำยังไงวะ
มึงจะคุยกับยูเอฟโอ มันไม่สอนกู
กูก็…
มองไปที่ไอ้เบลล่า ไอ้เบลล่านอนราบ ไอ้พวกนั้นนอนราบเล่นมือถือไป อ้าว กู
กูคุยกับเขาตรงๆ แล้วกัน
ยูเอฟโอ มนุษย์ต่างดาว
ผมน่ะ สงสัยมากเลย
ว่าพวกคุณน่ะมีจริงหรือเปล่า
ถ้าคุณมี ช่วยปรากฏกายให้ผมเห็นหน่อยนะ เพราะผมก็มาไกลเหมือนกัน
ผมก็สื่อสารไป ตุ๊ดๆๆ
ไปอย่างนี้
ทอฟฟี่ปักไปกำนึง เสร็จแล้วทอฟฟี่ก็ลืมตามาครับ
เสร็จแล้วปุ๊บ ผมถามว่าทอฟฟี่คุยอะไรกับเขาอะ
ก็บอกกันตรงๆ นี่แหละครับ ก็คือบอกว่า
วันนี้ พี่ผมมา
หืม
บอกยูเอฟโอได้เหรอว่าพี่ผมมา
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
เปิดรอบอย่างงี้นี่เหรอ
พี่ผมมา อย่าให้เขาเสียเที่ยว
แน่ะ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
- กดดันเขาไปอีก - กูชอบจริงๆ เลย
คุยกันอย่างนี้ก็ได้ด้วย
เขาจะเป็นพยานยืนยันว่าคุณมีตัวตน
อ่า… ฉะนั้นคืนนี้ขอออกเยอะๆ หน่อย
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
เดี๋ยว นี่ยูเอฟโอหรือหวยครับ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
แต่เดี๋ยว อย่าเพิ่ง
ขำไป พอหลังจากนั้นปึ๊บ
ปักธูปเสร็จ แหงนมองปึ๊บ
เขาจะมีสเกาต์คนนึง ก็คือคนที่ฉายไฟฉายสีเขียว
ไอ้ไฟเลเซอร์
ปาดไปดูว่าตรงไหน เพราะว่าท้องฟ้ามันกว้างใหญ่มาก
แล้วดวงดาวเป็นจุดๆๆ
มีดวงเล็ก ดวงใหญ่ ดาวศุกร์ ดาวนู่นๆ คือมันเต็มไปหมด เราไม่รู้หรอก ไม่รู้จริงๆ
ไอ้คนนี้จะเป็นมือทองของเขาเลย ที่ไปไหนคู่กัน
- ตัวชี้เป้า [หัวเราะ] - ตัวชี้เป้า
ทางซ้ายมือ โห ซ้ายไหนซ้ายไหน
นึกออกเปล่า ซ้ายไหน
มันจะยิงเลเซอร์ขึ้นไปเลย ซ้ายมือครับ
ยิงขึ้นไป
- ฉิบหาย แม่งเสือกมีจริง - เฮ้ย!
จริงๆ ผมแม่ง กูรู้เลยผมเล่าอย่างนี้แม่งดูโง่มาก
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
เหมือนที่ผมรู้สึกกับพีท ทองเจือ นึกออกเปล่า
คือแบบ ไอ้เหี้ย กูเป็นหนึ่งในนั้นแล้วเหรอเนี่ย
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
มันมีจริงๆ นะเว้ยมึง
มันเป็นจุด ลองนึก ลองนึกก่อน เดี๋ยวนะ
ดาวพระศุกร์มันจะสว่าง แล้วมันจะมีดาวอื่นที่เป็นจุดเล็กๆ
แล้วมันเสือกวิ่ง คือไอ้นี่จะยิงไฟไปตรงนี้ครับ ดวงนี้ครับ ทางซ้ายพี่เห็นไหมครับ
แล้วมันวิ่งเว้ย มันวิ่ง มันวิ่งๆๆ
อะ วิ่งปุ๊บ
คนที่ไม่เชื่อ ไอ้เบลล่านู่นนี่นั่น
พี่ มันเป็นเครื่องบินหรือเปล่า
เขาก็เช็กแอป เขามีแอปหนึ่งแอปเลยดูว่าการบิน ไม่มี
- หมายถึงเช็กแอปว่ามีเครื่องบินผ่านแถวนี้ไหม - ใช่
เขาก็เช็กแอปปึ๊บ นี่ไม่ใช่เครื่องบิน
อะ อีกคนนึง
เช็ก… แซตเทิลไลต์ การโคจรของดาวเทียม
ไม่มี
ไอ้เนี่ย ไม่รู้ว่าเป็นยูเอฟโอหรือเปล่า แต่ไม่ใช่สองอย่างนี้แน่นอน
แล้วถ้าเครื่องบินมันจะวิ่งเป็นแนวอย่างนี้
มึงมา เดี๋ยวมึงก็ลง
เดี๋ยวมึงก็ไป เดี๋ยวมึงก็ อื๊อๆๆ
เฮ้ย เดี๋ยว ดาวมันวิ่งอย่างนี้ได้ด้วยเหรอวะ
จริงเหรอวะ
หนึ่ง ดวงที่สอง ดวงที่สาม มีวิ่งตัดกัน
มีวิ่งเป็นกะพริบๆๆ
คืนนั้น
- นี่ไม่ได้โม้เลยนะ แต่รู้ว่าพูดไปก็ดูเหมือนโม้ - โอเค
ห้าสิบเอ็ดลำ
เขาเรียกเป็นลำนะ แต่ผมคิดว่าเป็นจุด
คือยูเอฟโอ เราก็ไม่รู้ว่าจุดนั้นมันคืออะไร มัน Un…
ยูเอฟโอ… Unidentified Object
อะไรสักอย่างนึง เราไม่รู้จริงๆ แต่มันเคลื่อนได้
แล้วมันมีด้วย คุณทอฟฟี่มีอธิษฐานด้วย
กะพริบหน่อยครับ กะพริบหน่อย
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
- แล้วแม่งไม่อยากจะเชื่อ - กะพริบด้วย
เขาไปแล้วก็… แป๊บๆๆๆ
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
ผมพูดตรงๆ ผมแม่ง ผมช็อตเลยอะ
ป๋า ดูกันจนถึง…
จากหนึ่งทุ่ม ดูจนถึงสี่ห้าทุ่ม
แล้วก็บอก พี่ไปนอนก่อน
รอบนี้จบแค่นี้
มีเป็นรอบด้วยเหรอ
คือตอนนั้นมันแค่ 30 กว่าลำ 36 ลำ
ให้ไปนอนก่อน ผมบอก อ้าวแล้วจะมาอีกรอบเมื่อไหร่
อีกรอบส่วนมากเขาจะมาตอนตีสี่
คุณไปรู้เรื่องได้ยังไง
ผมถามทอฟฟี่ คุณรู้ได้ยังไงว่าเขาเปิดรอบไหนบ้าง
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
นึกเรียบร้อย
เขาบอกว่า พี่โน้ส ผมยุ่งเรื่องนี้มา 20 กว่าปีแล้ว
ผมสนใจเรื่องนี้ตั้งแต่อยู่เขากะลา
เรารู้ว่าจังหวะเวลาเขาจะประมาณขนาดนี้
ผมก็ไปนอน ไปนอนเสร็จ ตีสี่ตื่นขึ้นมา
ตื่นขึ้นมาตีสี่เป๊ะเลย
เดินออกมา ปึ๊บ มาแล้วครับดวงที่ 37
คือชัดมาก แบบ…
เฮ้ย เดี๋ยว นี่ไม่จริงใช่ไหมเนี่ย
แล้วกูจะไปเล่าบอกคนอื่นยังไง
เพราะกูกะมาแล้วไม่เจอ
กูกะมาแล้วไม่เจอ
กูจะได้ไปล้อเขาขำๆ ไง ว่ากูไปแล้วไม่เจอ
แล้วมึงมาอย่างนี้ ชิบหายแล้วมึง
ก็กลับมาแบบงง นั่งมาในรถด้วยกัน ขากลับก็แยกย้ายกันไปแล้วแบบ…
เชี่ยไรวะเนี่ย แล้วยังไงวะ
ตอนนี้เริ่มคิดถึงสเต็ปต่อไป
หมายถึงว่า เขาจะมีกลุ่มชมรมดูยูเอฟโอที่เขากะลา
ต้องไปที่เขากะลา แต่ที่เขากะลาจะเป็นแบบสายแข็งเลย
- คุณทอฟฟี่บอกว่า ใช่ สายแข็งก็คือจะตั้งชื่อ - [ป๋าเต็ด] มีแข็งกว่านี้อีก
- ตั้งชื่อกัน - ครับ
เนปจูน 16
พลูโต 15 อะไรอย่างนี้
- คือจะมีเป็นกลุ่ม - [ป๋าเต็ด] ครับ
แล้วก็ซื้อจานรับสัญญาณกัน มีอย่างนั้นเลย
ผมก็คิดเลย กูต้องมีชื่อละ
เนปจูน พลูโต
- ไวอากร้า 11 - [เสียงผู้ชมหัวเราะ]
มันไม่ใช่ชื่อดาว
[เสียงผู้ชมหัวเราะ]
คิดว่าถ้าไปอย่างนั้นเราจะไปลึกไปเปล่า แต่ว่า…
เขาก็บอก พี่โน้สอย่าไปเลยที่นั่น เดี๋ยวเขาก็ถ่าย เขาก็จะถ่ายพี่
พี่มาอย่างนี้แหละเงียบๆ
คือตอนนี้ผมไปอยู่ที่จุดนั้น
ก็คือ อย่าตามมานะทางนี้
หลงแน่นอนน้อง หลงแน่นอน
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
เราพยายามทำความเข้าใจโน้ส อุดม
ให้มากไปกว่าสิ่งที่เรารู้จักกับโน้ส บนเวทีเดี่ยว
ถ้าพูดง่ายๆ ก็คือ
โน้สก็คือตลก มันก็อาจจะเป็นเพียงแค่…
ยอดภูเขาน้ำแข็ง นะฮะ
ซึ่งวันนี้ พอเราได้พูดคุยกับโน้สไปแล้วก็พบว่า
เออเว้ย เราได้มองเห็นภูเขาส่วนที่เหลือ
โน้สไม่ได้ตลกเฉพาะยอดครับ
ตลกทั้งภูเขาเลย
[เสียงผู้ชมหัวเราะและปรบมือ]
นี่คือโน้ส อุดม แต้พานิชครับ
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณมากเลย ขอบคุณมากเลยนะครับ
ขอบคุณมากๆ ครับ ขอบคุณครับ
[เสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานบรรเลง]
[เสียงผู้ชมเชียร์และปรบมือ]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]