Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Eğer mutluysan ve bunu biliyorsan Ellerini çırp
Demek böyle oluyormuş.
Programa harika bir başlangıç.
Bunun için Note'a teşekkür etmeliyiz.
İnsanları senin için iki kez alkışlatmanın sinsi bir yolu.
Bugün çok özel bir gün.
Tayland'ın en ünlü stand-up komedyeniyle sohbet etme fırsatımız olacak.
Size ikiden fazla kez el çırptıracak bir şey söyleyerek
onun rekorunu kırmayı deneyeceğim.
Başardım.
Hepimizin bildiği gibi,
Note ortalarda görünmeyi pek sevmiyor.
Özellikle de böyle bir talk show'da görünmeyi.
En son bir talk show'a çıkışı
14 yıl önceydi.
O yüzden bugün çok özel bir gün.
Şimdi karşınızda,
çok kuvvetli alkışlarınızla,
Note, Udom Taephanich!
Herkese merhaba.
Tamam, en popüler selamlamayla başlayayım o zaman.
Nasılsın?
Açıkçası hiç iyi değilim.
Yaşlandıkça insan çok kolay hastalanmaya başlıyor.
-Evet. -Sabahları mesela…
Her gün bir rahatsızlık çıkıyor.
Her gün böyle oluyor.
Bazen diz ağrısı, bazen reflü, bazen de bel ağrısı.
Bizim gibi yaşlı insanların genelde kaderi bu, değil mi?
Sana son gösterin Deaw 13'ü sormak istiyorum.
Nasıldı?
Çok zordu.
-Neden? -Neden mi?
Çünkü maske takan bir seyirci önünde
hiç sahne almamıştım.
Her gösteride yaklaşık 5.000 kişi vardı.
10 gösteride toplam maskeli 50.000 kişi yapar.
Sahnedeyken, gülüp gülmediklerini hiç bilmiyordum.
Tabii.
Yüzlerinde hiçbir tepki yoktu.
Bunu hiç tecrübe etmemiştim.
Bu durumla nasıl başa çıkılacağını kimse anlatmıyor.
Benim için yeni bir şeydi.
Genelde stand-up gösterisi yaptığında seyircilerin tepkisini görürsün.
-Görürüm. -Bu seni cesaretlendirir.
Stand-up komedisi masa tenisi oynamak gibidir.
Biri servis atar, diğeri karşılar.
Seyirciler eğlendiği zaman ben de daha çok espri yapıyorum.
Bir etkileşim oluyor.
Ama Deaw 13 gösterisi internet üzerinden bir toplantı gibiydi.
Zoom'u biliyor musunuz? Aynen öyleydi işte.
5.000 kişi vardı.
Ne yapacağımı bilemedim.
Bu meseleyi nasıl çözdün peki?
İlk başta ne yapacağımı bilemedim tabii.
Sonra bir yolunu bulduk.
Seyircilerin yanına birkaç mikrofon koyup
bir ses kablosuyla benim yanımdaki bir monitöre bağladık.
-Onları duyabilmek için. -Böylece…
Gösteriyi sevdiklerini ama bunu gösteremediklerini anladım.
-Sesler şöyleydi herhâlde… -Evet.
Ağızlarında maskeyle güldükleri için sadece gözlerini görüyordum.
DEAW 13, 2022 ROYAL PARAGON SALONU, SIAM PARAGON
Siz de bunu merak ediyor musunuz, bilmiyorum.
Gösterisine gittiğimizde,
bize hep tanıdığı insanların hikâyelerini anlatır.
Gerçek hikâyeler mi?
O hikâyeler gerçek. Ama şunu söyleyebilirim.
Gösterim, şef masası gibi.
Hikâyelerimi sunma şeklim, bir şefin yemeklerini süslemesiyle aynı.
Hikâyeler gerçek olmasa aklımda kalmaz.
-Anladım. -Onları hatırlamam.
Bir hikâye anlatırken onu kafamda canlandırabilmeliyim.
-Yoksa hikâye iyi olmaz, değil mi? -Evet, tabii.
Evimdeki hayaleti biliyor musun mesela?
Böyle bir şeyi uyduramam.
Bu gerçek. Hâlâ orada.
-Gerçekten mi? -Evet, hâlâ orada.
Ondan bahsettiğini biliyor mu?
Doğru ya.
Rüyama girmesin.
Öf!
Eve geldiğinde hep böyle mi oluyor?
Evet. Hep böyle. Hep böyle karanlık oluyor.
Her yer karanlık.
Normalde ışığı açarım.
-Işık böyle yanar. -Tamam.
Buradan odama yürürüm.
-Odam burası. -Burası da karanlık.
-Evet. -Peki.
-Burası da karanlık. Gel. -Tamam.
-Bu benim gece rutinim. -Tabii.
Yatağın burası.
-Bu tarafta uyuyorum. -Tamam.
Tamam.
-Burada uyuyorum. -Tamam.
-Uzanıyorum. -Televizyon.
Evet. Normalde burada uzanıp televizyon izlerim.
Hayaletin sana tepeden baktığını söyledin.
-Tam burada. Aum-im burada… -Evet.
O, hayaletleri görebiliyor. Burası olduğunu söyledi.
Sen uyurken sana bakıyormuş.
Ben burada yatıyordum.
Bazen şurada duruyormuş.
Hep yatağımın etrafında bir yerde oluyormuş.
Aum-im'den aldığım bilgi bu yönde.
Yerimde olsan sen bu odada yatar mıydın?
-Bu şey, kafayı yemememi sağlıyor. -Ne o?
Bu bir muska. Chiang Mai'daki bir şamandan.
-Korunma için mi? -Evet.
Korunma için. Benim için yazdı.
Hayaleti uzak tutmak için.
-Ama emin değilim… -Evet.
Onu bu noktadan uzak tutmak için mi yoksa onu burada tutmak için mi?
-Burada kalması için mi? -Evet.
O yüzden yatağa her yattığımda…
-Korkuyorum. -Evet.
Geceyi rahat geçirmek kolay değil.
Ama gittikçe daha çok alışıyorum.
Evde bir hayalet olduğunu fark ettiren tuhaf bir olay oldu mu hiç?
-Ses falan oldu mu? -Evet. Ses oldu.
Ben yarı uyanıkken geliyor.
Ben öyle düşünüyorum.
Ben yarı uyanıkken
ya da şafak vakti uyanmak üzereyken, işte o zaman oluyor.
Böyle.
Ve bu tarafa doğru gidiyor.
Bu duvarın ardında bir şey yok. Sadece hava.
-Bir şey yok. -Bunlar gerçek tuğla.
Bazen ses ta buraya kadar geliyor.
Böyle.
Klimanın içinde hayvanların girebileceği yer yok.
Fareyle kavga eden bir kedi sesi vardı sanki.
Ama tavanın üstünde hiç boşluk yok.
Tamamen beton, boşluk yok.
Delik falan yok.
Burada bir gece geçirmelisin.
-Sadece bir gece. -Bir dene.
-Evet. Hadi. -Tabii, deneyeceğim.
Ben…
-Koca adamsın. -Doğru.
Evet. Ben orada yatıyorum.
-Uzan bakalım. -Böyle mi uyuyorsun?
-Evet. -Burada uyuyorsun.
Evet.
Işıkları kapatalım mı?
Evet. Işıkları kapatalım.
Uyku vakti.
Normalde böyle yapıyorum.
Sanki böyle…
Daha önce yatağa yatırılırken hiç böyle yalnız hissetmemiştim.
Tamam.
Tamam. Pamuğu getirin.
Dur, bekle.
-O ölmedi. -Lambayı kapat.
Bunu da kapatalım.
Böyle karanlıkta uyuyorum.
Hayal etmeye çalış, tamam mı?
-Tamam. -Aum-im burada duruyor, dedi.
Onu görmüyorum ama hayal edebiliyorum.
Hayal gücüm çok fena.
Geceleri uyumak kolay değil.
-Kimin aklına… -Sağ tarafıma yatmayı severim.
Evet. Ben de sağ tarafıma yatarsam bir şey göreceğimi sanırdım.
-Bacaklarını falan. -Olamaz.
Sol tarafıma yatmaktansa yani.
-İnsanın içini ürpertiyor. -Evet.
Arkanı göremiyorsun çünkü.
Boşluk olunca korkunç oluyor.
Sanki biri yatağı böyle itiyormuş gibi.
Aklıma bir sürü düşünce geldi tabii.
Peki…
Tamam.
Görüşürüz Pa Ted. İyi geceler.
Anlattığın her hikâye ne kadar eğlenceli diye düşündüm.
Ama bunlar yaşandığı sırada hiç eğlenceli değildi.
Genellikle hiç eğlenceli değildi. Hayır.
Köpek balıklarını…
…görmemi isteyen biri vardı.
Hangi gösteride anlatmıştım?
Hangi gösterideydi?
-11'de. -Biri Deaw 11'de dedi.
O anne ve kızına çok kızmıştım.
Ben kolay sinirlenen biri değilimdir.
Ama bu ikisi var ya!
Bir daha denk gelirsek gözlerini çatalla oyacağım.
Benim ne güzel hayatım vardı ya.
Neden benim kanıma girdiler?
Bana geldiler, annesi, kızının büyük hayranım olduğunu söyledi.
Onlarla köpek balıklarını görmem için yalvardılar.
Sonradan öğrendim ki sayıyı tamamlamak için bir kişi lazımmış.
Kızın sevgilisi gelecekmiş ama ayrılmışlar.
-Evet. -Bana o yüzden ihtiyaçları varmış.
Ben de onlarla gittim.
"Hava soğuk değil" dediler. Soğuk havayı hiç sevmem.
"Bir ceket alsan yeter" dediler.
Ne yetmesi ya!
Bir de beni deniz tuttu. Çok sinirlendim.
Dönüş yolunda yüzlerine bile bakmadım.
Ama bunu eğlenceli bir hikâyeye dönüştürdün.
Bence kötü anıları atlatmanın yolu onları komik hikâyelere dönüştürmektir.
Üstesinden gelmem gerekiyordu.
Onları bir daha gördüğümde gülüp geçebilirim.
Bunu yapmazsan…
O zaman gerçekten çok acı çekerim.
-İyileşmenin bir yolu. -Evet.
Merak ettiğim bir şey daha var.
Gösterilerinden duyduğum kadarıyla,
etrafında bulunan insanlar
hep tuhaf tiplermiş.
Neden böyle?
Neden bu kadar çok tuhaf insanı kendine çekiyorsun?
Aslında bu durumu bir keşişe sordum.
Adama sordum,
"Bu insanlar neden benim hayatımdalar?" dedim.
Önceki hayatımda kötü bir şey yaptıysam düzelteyim diye.
Ne dedi, biliyor musunuz?
"Udom" dedi,
"İt ulur, birbirini bulur."
Benim yüzümden olduğunu anladım yani.
Bir keresinde…
Geçen…
Geçen haftaydı hatta.
29 yaşlarında bir kadın vardı.
Güzel de bir kadındı.
Şeyden otobüsle gelmişti…
Trat taraflarından falan.
Annem evdeyken kadın bizim eve geldi.
Büyük bir hayranım olduğunu söyledi
ve ona bir kitap imzalamamı istedi.
Ama asıl niyeti benden 250.000 baht borç istemekmiş.
-Büyük hayranımmış. -Tabii.
-Sonra… -Sen kitabı imzaladıktan sonra direkt…
Hayır, ben evde değildim.
Beni görmeye gelmiş ama evde değildim.
Annemle tanışmış.
Bir de not yazıp kitabın arasına koymuş.
Anladım.
Benden 250.000 baht borç istedi.
Yeni bir hayata başlamak içinmiş.
Yaşadığı zorlukları falan yazmış.
Geri ödeme konusunda da…
Şey olursa borcunu ödeyeceğini söyledi…
Bir gün lotoyu tutturursa.
Bana 2,5 milyon baht verecekmiş.
Ama lotoyu tutturamazsa borcunu da ödeyemez tabii.
O yüzden bana, borcunu hayır işleyerek ödeyeceğine söz verdi.
Öyle yazmış. Çok dokunaklıydı.
"Sen öldüğünde,
arkandan senin için her zaman hayır işleyeceğimden emin olabilirsin."
Sonraki hayatın umut verici görünüyor.
Benim için hayır işleyecekmiş.
İnanabiliyor musun?
İnsanlar benden borç istiyor.
Son zamanlarda bu çok oldu.
Onları kendime çekiyorum herhâlde.
Bir de…
Şey oldu…
Biri bana mesaj attı.
Apartman dairesinde rahat edemediği için müstakil bir ev alacakmış.
Hep istediği evi görmüş.
Annesi ve kardeşleriyle orada yaşamak istiyormuş.
Ev bölgedeki en küçük evmiş, fiyatı dokuz milyon baht.
Ona mesaj atıp ne kadar eksiği olduğunu sordum.
Evet.
"Dokuz milyon" dedi.
Fiyatın tamamı.
Onunla gayet açık konuşuyordum.
Parayı nasıl geri ödeyeceğini sordum.
Bana öğretmen olduğunu söyledi.
Maaşı 20, 30 bin baht civarındaymış, bana ayda 10.000 baht verecekmiş.
-Toplam dokuz milyon muydu? -Ayda 10.000 baht.
Muhasebecime hesaplattım.
Parayı geri ödemesi
75 yıl sürüyor.
50'li yaşlarımdayım.
Paranın hepsini geri aldığımda 125 yaşında olacağım.
Yatalak olurum artık.
Aylık 10.000.
Gerçekten. Artık torunlarım şöyle derdi,
"Büyükbaba, adam sana parayı göndermiş.
Beni duyuyorsan lütfen göz kırp."
Şaka yapmıyorum. Böyle insanlar var.
Geri ödeyen biri de vardı ama.
-Borcunu geri ödedi. -Anladım.
-400.000 baht borç almıştı. -Bu başka birisi mi?
Evet. O kadar çok var ki sayısını unuttum artık.
Benden 400.000 baht borç almıştı.
Yıllar sonra bir gün evime geldi.
Evet.
Onu gördüğüme çok sevindim.
Nasıl olduğunu sordum,
"Borcumu ödemeye geldim" dedi.
Getirdiği paketi açtı.
Çizdiği bir tabloydu.
-Para değildi. -Tabii.
"Udom, normalde bunu 500.000 bahta satardım" dedi.
Öyle meşhur bir ressama ait falan değil.
Leonardo Da Vinci, Rembrandt ya da Yayoi Kusama falan değil.
Onlarla mukayese bile edilemezdi.
Tablo, yoldan geçen birine çizdirilmiş gibiydi.
"500.000 baht." Bunu kim alır ya?
Neyse, ne kadara satarsa satsın, bana ne?
Ama bana verdi.
O an çok şaşırmıştım. Şok oldum resmen.
Sonra da çekti gitti.
"Para üstünü de ister misin?" diyecektim.
Onunla bir daha da görüşmedim.
Bu resmen…
Bir restorana gittiğini düşün,
bir şeyler çizip "Bir tabak pilav lütfen" diyorsun.
Delilik resmen.
Kendini ne sanıyorsun?
Borcunu ödediğini sanıyordu.
Ben o resmi duvarıma asar mıyım sence?
Öyle bir şey yapsam kendime hakaret olurdu resmen.
Ne kadar aptal olduğumu gösterirdi.
Nedense senden borç alasım geldi bir anda.
Yufka yürekliyim.
"Büyük hayranınım" dediler mi
ne isterlerse veriyorum, ne yapayım?
Hele bir de ağlarlarsa
ve memeleri büyükse.
"Al bütün paramı."
Düşünmüyorum bile.
Ciddiyim.
Bu anlattığın hikâye komikti,
gösterinde anlattığın bir hikâye de olabilirdi.
Ama gösterinde bunu anlatmıyorsun.
Belli bir kriterin mi var?
Mesela "Bu, arkadaşlarım için, bu gösteri için" gibi.
Evet, öyle.
Gösteride, başımı derde sokacak bir hikâye anlatmam.
Evet.
Ya da o gösterideki izleyicilerime uymayan bir hikâyeyi.
Ben… Ben çok…
Her yaştan izleyicinin gösteriye kabul edildiği bir ülkedeyim.
Diğer ülkelerde öyle değil.
Bazı hikâyeler çocuklara uygun olmayabilir.
Başın hiç belaya girdi mi?
Eski başbakanımız Lung Tu'yla dalga geçmiştim.
İlk başbakan olduğu dönemdeydi.
Ondan sonra, bir asker beni aradı.
Gerçek bir asker.
Gerçek olduğunu biliyorum çünkü rütbesini söyledi.
Sesini de hatırlıyorum.
Adını söylesem tanırsınız.
Ama adını söyleyerek başımı belaya sokmak istemiyorum.
Beni aradı diyelim sadece.
Beni tehdit etmedi.
Sadece beni ihtar etti.
-Tamam. -Ayrıca çok da kibardı.
Önce asistanımı arayıp
beni aradığını bana söylemesini istemiş.
Notu görünce "Kahretsin" dedim.
Hemen onu geri aradım.
Dedi ki "Note, ben…
Rütbem…
Sana videoyu gördüğümüzü
söylemek istedim sadece.
Ne yaptığını gördük.
Başbakan sorun etmedi.
Evet, o da gördü.
Unutmuş olabilirsin diye,
sana sadece şunu söylemek istiyorum,
sen birçok genç için rol modelisin.
Bunun farkında olmayabilirsin.
Toplum içinde söylediklerine dikkat etmelisin.
Sorunların önüne geçmek için.
Gençlerimiz yanlış anlamasınlar diye…
Başbakanımızın dik kafalı olduğunu düşünmesinler."
Neyi yanlış anlayacaklar?
Hepimiz biliyoruz.
"Kamuoyu önünde konuşurken daha dikkatli olmanı istiyorum.
Yalan yanlış bilgi vermemelisin. Kızmadık tabii ki.
Haklarını kısıtlamayacağız. İstediğini yapabilirsin.
Ama sadece dikkatli ol.
Endişelenme. Senin büyük hayranınım.
Bir sonraki gösterine mutlaka geleceğim."
"Davet ettim mi ki?" diye düşündüm.
"Gelmeni istiyor muyum?"
-Öyle bir şey işte. -Evet.
Bir de Bay Srisuwan'la yaşanan şu son olay.
-Srisuwan Chanya. -Evet.
Sosyal medyayı pek kullanmıyorum.
Haber medyaya düşünce duydum.
DEAW 13 İZLEYİCİSİ SRISUWAN'A SALDIRDI
Biri "Senin arkandayız!" dedi.
Sokakta karşılaştığım insanlar bana bunu söyledi.
Bir taksi şoförü şey dedi mesela,
"Sen de ona dava aç!" "Kime?" dedim.
"Yardım için sana para gönderdim!"
Ne gönderdin?
Olan bitenden hiç haberim yok.
Beni gaza getirdiler.
İnsanlar seni gaza getirmeye başlarsa başına bir görünecek var demektir.
Haberlere bakınca Srisuwan'la ilgili olduğunu fark ettim.
Biraz şaşırdım tabii.
Aslında beni dava etmemiş. Şikâyette bulunmuş.
Çünkü davayı anca Lung Tu ve Lung Pom açabilirdi.
Beni dava edebilecek olan onlardı.
O sadece şikâyet etmek için yorum yaptı.
Ben…
Aslında ona teşekkür etmeliyim.
Netflix'teki gösterimi tanıtmaya yardım etti.
Ona teşekkür etmeliyim.
Doğru. Netflix'teki gösterini bilmeyen insanlar olabilir.
Bu program da Netflix'te yayınlanacak.
İzleyici reytingimizin iyi olması için bir şeyler yapmalısın.
-Yumruk mu atayım? -Hayır!
İnsanlar onu parayla dövdürttüğümü düşündüler.
-Dövdürttün mü? -Hayır.
O dönem olanlara bakınca kesinlikle yapmışım gibi görünüyordu.
Böyle bir şeyi asla yapmayacağımı belirteyim.
Ama para gönderdim mi? Evet.
Bir dakika, şaka yapıyordum. Bu onu üzebilir.
Srisuwan, ben…
Sana hayranım.
Çünkü sen…
Nasıl söyleyeyim? Başarısının dört temeli var.
Tutku, çalışkanlık, özen ve ihtiyat.
Bir konuda tutkusu var ve bunu defalarca tekrar ediyor.
Tereddüt etmeden tekrar tekrar yapıyor.
Tüm o temellere sahip.
-Evet. -Ama…
Tamam. Şöyle diyelim…
-Tuhaf biri olduğunu düşünmüyorum. -Tamam.
Okulda hep böyle bir iki kişi olur ya hani.
İspiyoncu tipler.
Genelde öğretmenin gözdesi olurlar.
"Öğretmenim, Udom derste yemek yiyor." Böyle şeyler.
"Öğretmenim, Udom gömleğini içine sokmamış."
"Öğretmenim, Udom bugün tam üç kere tuvalete gitti."
Böyledirler. Öğretmenler onlara bayılır.
Notları iyidir.
Ama arkadaşları tarafından pek sevilmezler.
Bence Srisuwan dikkat çekmeye çalışmayı bırakmalı.
Bütün spotları üzerine topluyor.
Çok fazla. Çok parlak oluyor.
Lung Tu'nun yapay güneşinden bile parlak.
Adam ışık kaynağı gibi.
Kendini kasmasına ya da bir şey yapmasına gerek yok.
Adın zaten her şeyi söylüyor.
"Sri", "parlak" demek.
Aynı zamanda "parlak aura" anlamına geliyor.
"Suwan" da "altın" demektir. Yani altın aurası var.
Soyadı Chanya.
Etik demek ama bence onda pek yok.
Bu bir iltifat mı oldu?
-Seni desteklediğimi bil. -Tamam.
Note, arkanda bazı mutlu görünmeyen insanlar fark ettim.
Bence yer değiştirmeliyiz.
Peki.
-Koltuk değiştirelim. -Tamam.
Onlar da yüzünü görebilsinler.
Böyle daha mı iyi? Oldu mu şimdi?
-Hepiniz yüzümü göreceksiniz. -Evet, hepsi.
Tayland'da stand-up gösterisi yapan ilk kişi sensin.
İlk gösterin 1995'teydi.
O zamanlar Taylandlılar bu tür gösterilere aşina değildi.
Belki Batılı filmlerden biliyorlardır.
Peki her şey nasıl başladı?
Aynı senin gibi, ben de bunu daha önce duymamıştım.
Bir gün oyuncu koçu Aeo ile konuştum.
Stand-up komedisi yapmamı söyledi.
Bunun ne olduğunu bilmiyordum tabii.
Bir de Chonprakan Chanrueng vardı.
O da oyuncu koçu.
İkisi de aynı şeyi söyledi.
Hep beraber otururken bunu söylediler.
İyi bir hikâye anlatıcısı olduğumu söylediler.
Başkalarına da sordum
ama nasıl yapılacağına dair bir cevap vermediler.
Tek bildiğim, tek başına espriler yaptığındı.
Nasıl yapacağımı bilmiyordum.
Ben de arkadaşımdan İngiltere'den stand-up kasetleri almasını istedim.
Ve o kasetlerin hepsini izledim.
İngilizce olduğu için hiçbir şey anlamadım.
Bir İngilizce öğretmeni tutmuştum.
Adı Kelly'ydi.
Lampang'da İngilizce öğretmenliği yapıyordu.
Buluşup birlikte bir kaset seyrettik.
Çok gülüyordu.
Ona komedyenin ne dediğini sordum.
Biraz Tayca biliyordu.
"Ailesiyle ilgili. Ailesinden bahsetti" dedi.
Kafam daha da çok karışmıştı.
Ben sadece nasıl yapılacağını bilmek istiyordum.
Gösteriyi nasıl başlatıp bitireceğini.
Mikrofonu bırakıp nasıl gittiğini falan. Bu benim için yeniydi.
Artık daha da merak salmıştım.
Denemek istedim.
Bir metin hazırlayıp küçük bir yerde sahneye çıkmaya başladım.
O zamanlar bir komedi topluluğundaydım.
Adı Yutthakarn Kayab Nguek'di. Birçok komedyen vardı.
Her şeyi kendim araştırmam gerekti.
Her şeyle hep ben ilgilendim.
Yaklaşık iki senemi aldı.
Her şeyi gizlice yaptım.
Çünkü içten içe yapabileceğime inanıyordum.
Manken olmak isteyeniniz varsa söyleyeyim,
ne kadar çok düşmanınız varsa o kadar çok iş bulursunuz.
Rahatsız ve öfkeli biriyseniz manken olabilirsiniz.
İşte nedeni.
Sen kimsin?
Sen kimsin lan?
Ne bakıyorsun öyle?
Kulise dönmeden önce de "Hâlâ bakıyor mu?" falan.
"Deaw Microphone" ismine gelirsek.
Muang Thai Life Konser Salonu'nda ilk gösterimi yapmaya karar verdiğim zaman
gösteri için bir isim lazımdı.
"Stand-up komedi" ismini kullanamazdım çünkü insanlar anlamazdı.
O zamanlar insanlar bunu bilmiyordu.
Basit ve Tayca bir isim olmalı diye düşündüm.
Posterlere yazacağım ismi bulmaya çalışıyordum.
Televizyon seyrederken bir yandan düşünüyordum.
Tenis turnuvası vardı.
Evet, tenis oynanıyordu.
Spiker şöyle bir şey söyledi,
"Tek kadınlar" ya da "Tek erkekler maçı" dedi.
"Tek" kelimesini sevdim, Taycası "deaw".
Ben de bunu kullanmaya karar verip
postere "Deaw Microphone" yazdırdım.
İsmimi böyle aldım.
Akılda kalıcı bir isim oldu.
Bu kadar ileri gideceğimi bilmiyordum.
Hiç aklıma gelmezdi. Hem de hiç.
Ben içgüdülerine güvenip
bu işi yapabileceğine inanan genç bir adamdım sadece.
Tayland'da…
Stand-up komediyi ilk başlatan kişi sensin.
Bugün bile,
stand-up komedisi yapan çok fazla kişi yok.
-Çok az… -Olması gerekenden daha az.
Evet. Birçok grubun olduğu komedi toplulukları dönemi gibi değil.
Stand-up komedisi pek öyle değil.
Sen ne düşünüyorsun?
Bence ülkemizdeki ifade özgürlüğünün…
…kısıtlanması yüzünden.
Stand-up'ın büyümesini engelleyen…
…faktörlerden biri de bu.
Nasıl ki güneş ışığı olmayan yerlerde ağaç yetişmezse, bu da öyle.
Bugünlerde daha da yoğun.
Irkçılık meselesi var…
-Zorbalık. -Zorbalık ve değersizleştirme.
Ulus, din ve krallık konuları da tabu keza.
Ayrıca bir de cinsellik konusu.
LGTV gibi…
-LGBT. -LGBT ve çok daha fazlası.
Çok fazla.
Hepsi tabu konular.
Bugünlerde insanlar çok hassas.
Bence bu da komedyenleri kısıtlıyor.
Yeni komedyenler için daha da zor tabii.
Yeni komedyenlerin başarılı olmalarını çok isterim.
Bu ülkede stand-up komedisi yapmak hiç kolay değil.
Seni dava etmek için hazırda bekleyen insanlar da var.
Biliyor musun?
Çok stresli bir iş.
Gösterilerinde dikkatimi çeken bir diğer şey de
sahnede tek kişi olman.
Elinde bir mikrofonla.
Kendi kendime "Bu işte de hep yalnızsın" diye düşündüm.
-Doğru. -Sahnede bir başına.
Bir şey olsa sana yardım edecek kimse yok. Öyle değil mi?
Korkunç bir şey.
Galiba 28 yıldır falan bu işi yapıyorum.
Her seferinde korkuyorum.
Sahneye çıkmadan önce kendimi rahat hissettiğim hiç olmadı.
Asla olmadı.
Hep çok korkarım.
-Neyden? -Metni unutmaktan. Unutmaktan!
Bu felaket olur yani.
Kime soracağım?
Eskiden metni kollarıma yazardım.
Ama gösteride espriler yaparken şöyle bakacak bir fırsat bulamazdım…
Yapsam seyirciler fark ederdi. "Ne oluyor ya?" derlerdi.
Bunu yapmak imkânsız.
Ne yapacağımı bilemezdim.
Sahnenin kenarına küçük puntolarla bir not yazıp koyardım.
Sahnedeyken ona bakardım.
Okuyamazdım tabii. Harfler çok küçük gelirdi.
Oraya gidip de okuyamazdım sonuçta.
Yani sahnede hiç metin ya da not olmuyor mu?
Aynı buradaki gibi.
Böyle mi?
Bu işte, kendini nasıl kurtaracağını bilmen gerek.
Bu yüzden büyüleyici bir iş.
Çıplak elle dağa tırmanmak gibi.
Anlatabildim mi?
Daha da ilginç hatta.
Tırmanırken yine iplerin, aletlerin falan var, sanki…
Hiç kolay değil.
Hiç metni unuttuğun oldu mu?
Olmaz olur mu?
Ne yaptın peki?
Bir gösteri vardı. Ben…
Rap yapıyordum.
Öyle sözler yazmayı severim. Yine öyle bir şeydi.
Rap şarkı sözü yazarken de tüm dizelerin kafiyeli olması gerekir.
Kafiyeli olmayan bir dize vardı.
Vurgusuzdu.
Sahnede böyle rap yaparken
yanlışlıkla birinin yüzüne baktım.
Ve bir anda dikkatim dağıldı.
Erkek arkadaşıyla gösterime gelmiş oyuncu bir kadın vardı.
Sahnede rap yapıyordum.
Bir an aklımdan şöyle geçti,
"Kiminle birlikte?
Kim ki o?
Magazin haberlerindeki adam bu değildi."
Adam yüzünü çevirerek böyle oturuyordu…
Sen ben ol mesela şimdi.
Tartışmışlardı galiba, böyle oturuyordu.
Somurttukları belli oluyordu.
"Neden somurtuyorlar acaba?" dedim.
Bunları düşünürken sözleri unuttum.
Şöyle oldum…
"Kahretsin.
Kahretsin."
Böyle sessizlik oldu.
Ben…
Ne yaptım biliyor musun?
Eve kendim gidebilirim Sana gidemem mi dedim?
Sen beni eve bırakmak istedin Ben de izin verdim
Ben bir şey demedim Numaramı sen istedin
Beni arayıp mesaj attın Hatırlamıyorum deme sakın
Kendi başıma iyiydim Hafta sonlarını evde geçirirdim
Beni dışarı davet eden sendin
Her doğum günü ve yıl dönümünde Bana hediyeler verirdin
Ne istesem Ne yapar ne eder alırsın
Unuttum.
İtiraf ettim. Seyirciye gerçeği söyledim.
"Unuttum."
Güldüler.
Şaka yapıyorum sandılar.
Komik bir şey söyleyeceğim sandılar.
"Arkadaşlar, unuttuğum için üzgünüm."
Hey.
Aklımdan uçtu.
Ne istesem…
Bir saniye. Birbirinizle konuşun.
Sahnenin kenarına oturup düşünmeye başladım.
Hatırlamaya çalıştım.
Böyle güldüler.
Hâlâ şaka yaptığımı sanıyorlardı.
Yapmıyordum. Zihnim bomboştu.
Arkadaşlar, bunu atlatacağım.
Stand-up komedide olur öyle.
Bu çok…
Unuttum!
Bir saniye verin.
İstediğinizi yapabilirsiniz.
Hiç bir şey unuttuğunuz oldu mu?
Birinin adını falan.
Dilinin ucuna gelir hani.
Öyleydi. Bir türlü hatırlayamadım.
Ne yapacağımı bilemedim.
Dua falan ettim.
Çok endişeliydim. Öyle yaptım olmadı, böyle yaptım olmadı.
Yok, bir türlü hatırlayamadım.
En sonunda pes ettim.
Konuyu değiştireyim bari dedim.
Öyle yapmaya karar verdim.
Onlara hatırlayamadığımı itiraf edecektim.
Boş verdiğiniz zaman,
baskı da ortadan kalkınca hatırlıyorsunuz.
Eve gitmeyin. Bir saniye.
Ne yapar ne eder alırsın
Kendi başıma iyiydim Hafta sonlarını evde geçirirdim
Beni dışarı davet eden sendin
Beni hep şımartıyorsun
Kendi başıma iyiydim Hafta sonlarını evde geçirirdim
Beni hep dışarı davet eden sendin
Beni hep şımartıyorsun
İlginle bunaltıyorsun
Âdet olduğumda Koşa koşa ilacımı almaya gidiyorsun
Şunu sormak istiyorum.
Yapmak istediğin ama fırsat bulamadığın başka bir şey var mı?
Sadece yapmak istemediğim şeyler var.
Cidden.
Evde kalıp resim yapmak istiyorum.
Buna bayılıyorum.
-Resme mi? -Evet. Tek yapmak istediğim bu.
Bence resim benim tam zamanlı işim.
Kesinlikle.
Stand-up yapmak ise hobim.
Onu ara sıra yapıyorum.
Ama resmi her gün yapıyorum.
HAPPYLAND STÜDYOSU, BANGKOK
Bana hep bahsettiğin stüdyon burası.
Hastane de diyebilirsin.
O nedenmiş?
Benim kişisel terapi odam gibi.
Ne zaman duygulansam,
ne zaman üzülsem ya da sevinsem derdimi de neşemi de burada atarım.
Bu yüzden burası benim için bir terapi odası gibi.
Sanat eseri yapmaya ne zaman başladın?
Bu, ne zaman tutkun oldu?
Açıkçası,
bu aslında…
Surin'li küçük bir çocuk olarak hayatla böyle başa çıkabildim.
Çocukken Çonburi'den Surin'e taşındım.
Tüm arkadaşlarım Kmer kökenliydi.
Okula sömestir ortasında başladığım için
onlara yetişememiştim.
Kmerce bilmediğim için hiç arkadaşım yoktu.
O yüzden yalnız hissetmemek için kendimi resme ve çizime verdim.
-İyi miydin peki? -Hayır, iyi değildim.
-Hep karman çorman şeyler mi çiziyordun? -Evet.
-Büyüyünce de bir şey değişmedi. -Hâlâ aynı yani.
En sonunda da işi ciddiye alıp Poh-Chang Sanat Akademisi'ne girdin.
-Evet. -Gerçekten seviyorsun demek.
Liseden mezun olduktan sonra
Archivasilp Sanat Meslek Yüksekokulu'nda okudum.
Diğer dersleri sevmediğim için bu yolu seçtim.
İngilizce ya da matematiğim iyi değildi.
Resim yeteneğim, ortalamanın üzerinde sayılırdı.
Benim kişisel sığınağım gibiydi.
O yüksekokulda sanat okuduktan sonra Poh-Chang'a kaydoldum.
Okuldaki en iyi öğrenci değildim.
Notlarım pek iyi değildi.
Diğerlerinin eserleri harikayken seninkiler değildi.
Evet. Aynen öyle.
Sanat benim tutkum hâline geldi.
Bu konuda takıntılıyım. Hayatımın bir parçası.
Yapmadan duramadığım bir şey.
BROOKLYN, NEW YORK 2002
CHELSEA, NEW YORK 2009
Son gösterin Deaw 13'e gitmiştim.
Sahnede bunlar vardı.
Bu koleksiyondu, değil mi?
Deaw 13 gösterisindekiler bunlardı.
Tamam. Bu fikri nasıl buldun peki?
Neden böyle eksantrik görünüyorlar?
-Hepsi karışık hâlde. -Fantezin.
-Canavarlar, iblisler falan işte. -Senin hayal gücünün ürünü.
Bir süre çalıştıktan sonra, duyguları yansıttığım şeylere dönüştü.
Güvensizlik gibi mesela.
Ve…
Şehvet gibi.
Ayrıca arzu, açgözlülük, içerleme ve intikam da var.
Hepsi karışık hâlde.
Şu anda…
YATAK ODASI 03.10 15 OCAK 2019
…saat gece 03.10.
Niye ayaktayım, bilmiyorum.
Uyku tutmadı.
Biraz çizim yaptım.
Bu ne böyle ya?
Paralı şakşakçılara benziyor.
Ne isim vereceğimi bilmiyorum. Kafamda bir sürü fikir var.
Bu, bu karaktere dönüşecek.
HUNİ
"Makeover" adında bir robot yapacağım.
Bakın! Birazcık.
Bu da var. Gördünüz mü?
Neden bu saatte ayaktayım ben?
%80 indirimli bir canavar.
İNDİRİM
İşte. Biraz bakabilirsiniz.
Engelli bir canavar.
Küçük olanları yaptığım sırada
bir yandan da gösterime hazırlanıyordum.
O yüzden ben de ayrı bir arka plan oluşturmak yerine
bunları kullanayım dedim.
Onların daha büyük versiyonlarını yaptım.
Bu, şuna dönüştü yani.
Aynen öyle. Evet, bu. Evet.
-Arka plan için uygun olsunlar diye. -Aynen öyle.
Ama büyük boyları yapmadan önce küçüklerini yapmam gerekti.
Işığın, üzerlerinde nasıl duracağını görmek istedim.
Yerleşimi de görmek gerekti.
Yapım ekibine ne istediğimi açıklayabilmem için
önce her şeyi benim görmem lazımdı.
Arka planın nasıl olmasını istediğimi sordular.
"Emin değilim ama böyle bir fikrim var" dedim.
Ve hemen anladılar.
Bu boyda mı?
-Evet. -Yerleşim aynı böyleydi yani.
Kullanacağımız malzemeyi de düşünmemiz gerekiyordu.
Çok ağır olacağı için bronz kullanamazdık.
-Kaldırmak zor olurdu. -Evet. Pahalı da.
Fiber daha iyi. Rengi de düşünmemiz gerekti.
Teknik çok önemli.
-Sahnede olan bu muydu? -Evet. Buydu.
Bunun gibi kaç tane vardı?
Sanırım 200'den fazlaydı.
-200'den fazla mı? -Evet.
Burada bazı oyuncaklar da görüyorum.
Bu fikri buzdolabı mıknatıslarından aldım.
Fikir, üstündeki süslemeleri kendimce değiştirmekti.
Doktorum tatlı yemeyi bırakmamı söyleyince aklıma geldi.
Bu yüzden üstündeki şekiller şeker ve çikolataya benziyor.
Bu tanıdık geldi.
Vizyonunu beğendim.
Sen de sanatla uğraşmalısın.
-Bunlarla eğlenebilirsin. -Evet.
Çalışmadığın zamanlarda, burada dolaşıp eserlerine bakıyor musun?
Evet.
Figür koleksiyonuna hayranlıkla bakan bir çocuk gibi.
Evet.
Akşamları ekibim gittikten sonra resim odamda vakit geçiriyorum.
İç çamaşırımla dolanıyorum.
Işığı açıp etrafta dolaşarak eserlerimi seyrediyorum.
Buna bayılıyorum!
Beni çok mutlu ediyor. Nasıl ifade etsem?
Tılsım koleksiyonu yapan insanlar beni anlar sanırım.
Bütün gün tılsımlarına bakabilirler.
Aynı benim gibi.
Bu da aynı his.
Tutkunu olduğum ve çok sevdiğim bir şey.
Hep bakarım. Baş aşağı çevirir, sağına soluna bakarım.
Sonra da o eserin yeni bir versiyonunu yapmayı düşünürüm.
Her zaman yeni fikirler bulurum.
Bundan asla sıkılmam.
-Hadi bakalım. -Bu en sevdiklerimden biri.
Bu bir…
-Mumya mı? -Evet.
Tekerlekli bir mumya.
Evet, aynen öyle. Gördün mü?
Bu versiyonu bitirdiğimde,
"Tekerleği var ama belki daha fazlasını koyabilirim" diye düşündüm.
Başkaları ne der bilmem
ama benim için Note Udom gerçek bir sanatçı.
Dom Dog'u ilk gördüğümde sanatla arandaki bağı gördüm.
Deaw 7 gösterinde görmüştüm.
-Doğru. Deaw 7 gösterisi. Evet. -Değil mi?
Bir tane de Chiang Mai'da vardı.
-Bir dondurmacıda. -Evet, evet.
Dom Dog'u nasıl buldun?
Bu fikir, birine âşık olduğum zaman geldi aslında.
Kadın çok…
-Sana bakmayacak biri miydi? -Aynen öyle.
Onun seviyesinde değildin.
Kendimi köpek gibi hissettim.
Kusurlarım yüzünden kendimi de biraz hakir görüyordum.
Kendimi hep şansız bir köpek gibi hissederim aslında.
Böyle kendi portremi yapmak istedim.
Bu şekilde başladı.
Deaw 7 gösterisinin sahnesine koydum. Gösteriden sonra da parçaladım.
-Çünkü sadece bir arka plandı. -Tamam.
Sonra da yenisini yapıp dondurmacıya koydum.
Dondurmacı için bardak ve kâse yapmam gerektiğinden
bir de bunu yaptım.
Bu süreçte seramik fırınlamayı da öğrendim.
Bu, seramik mi?
-Evet, seramik. -Seramik demek.
Hem öğrenmem hem de uygulamam lazımdı.
Önce 30 tane falan yaptım.
Yarısı kırıldı.
Kalan 15 tane bana yeter diyordum.
-Ama taşıma sırasında onlar da… -Kırıldılar.
Evet. Bazılarında çatlaklar oluştu. Geriye birkaç tane kaldı.
-Kalanlar sadece bunlar. -Gerçekten mi?
-Sağlam olanlar bunlar. -Tamam.
Sanırım bu koleksiyonu da aynı dönemde yaptın.
Aralarında bir bağlantı var gibi. Değil mi?
Bunları seramik fırınlamayı öğrendikten sonra yaptım.
Ne kadar sonra, bilmem.
Bir gösterimde orduyla ilgili bir espri yapmıştım.
Evet.
-Beni arayan bir asker vardı ya hani? -Evet.
Ben…
İçime bir şey oturdu sanki.
Moralim bozulmuştu.
Nasıl rahatlayacağımı bilmiyordum.
Duygularımı internette paylaşan biri değilim.
Sadece eserlerimde ifade edebiliyorum.
Ben de bu figürleri yaptım. Fırın bile aldım hatta.
Arkada. Lampang'a ya da Chiang Mai'a gitmeye gerek yok.
Fırınlama yapmayı öğrendim.
Bunun detaylarına bakarsan anlaşılıyor, sanki bir çağrıda bulunuyormuşum gibi.
Pankart tutuyor. Bir şeyi protesto ediyor gibi.
Etrafına ipler ve teller sarılmış.
Baskılanmış olma hissi.
Açıklamak istemiyorum. Öyle hissediyordum.
O dönemi anlatan bir günlük ya da not gibi.
Senin de söylediğin gibi,
bugünlerde birçok insan duygularını sosyal medya üzerinden ifade ediyor.
Duygularını paylaşıp geri bildirim alınca rahatlıyorlar.
Ama sen bu figürleri evinde tek başına üretmişsin.
Faydası oluyor mu? Onları kimse görmüyor sonuçta.
Ben içimi döküp rahatlıyorum. Benim için önemli olan da bu.
Bence hiç geri bildirim olmaması daha iyi.
Olumsuz yorum falan yazarlar, hiç uğraşmak istemiyorum.
Ben hislerimi döküp hayatıma aynen devam ediyorum.
-Bunları ahşap üzerine boyadın. -Evet, ahşap.
Kafayı bununla bozmuş gibisin.
Bir sürü var.
Bunu ne zaman yapmışım?
2014 yılında.
-2014'te yapmışım. -Vay canına! Neredeyse 10 yıl olmuş.
Şu da var.
Bu da 2015'ten.
2017'den de bir tane var.
Çoğunu o dönemler yapmıştım.
Üzerinde delikler de görüyorum.
Bunu neden yaptın?
Resmi tuval üzerine yapmıyorum. Ahşap panel üzerine yapıyorum.
O yüzden çizgileri boya fırçasıyla çizmek yerine
marangoz aleti kullandım.
Matkaba benziyor.
Freze denen bir alet.
Çizgileri o el aletini kullanarak çizdim.
-Ahşap oyma aleti de kullandım. -Tamam.
Oymacılık yapar gibi.
Okulda resim dersinde yaptıklarımız gibi.
Baskı boyama yapardık ya hani.
Pürüzlü bir yüzey istedim. Pürüzsüz olmasını istemedim.
Daha çok el sanatına benziyor.
Anlatmak istediğin hikâyeyi düzgün aktarabildi mi?
Pürüzlü yüzeyin bir anlamı var mıydı?
Hangisi önce geliyor, teknik mi, hikâye mi?
Önce hislerim, sonra teknik gelir.
Bir şey hakkında sert ya da kötü hissediyorsam
yüzeyin de bunu yansıtmasını isterim.
Tuval üzerine resim yapmak yeterince tatmin edici gelmiyor.
Yüzeyi oyup kazımam gerek.
Tozlar uçuşacak falan. O aletin gürültüsü…
-Önce işin eğlencesine bakıyorum. -Tamam.
Anlatmak istediğim hikâyeler falan daha sonra geliyor.
Resimlerim karışık türde.
Basitçe söylemek gerekirse,
bu resimler kısmen soyut diyebiliriz.
-Tamam, yarı soyut. -Aynen öyle.
Bazıları anlaşılabilir, bazıları değil.
Ama soyut eserler hiç anlaşılmaz olur.
O yüzden bunlar yarı soyut.
Benim yarı soyut tarzımı âdeta bir rüya olarak
tanımlıyorum.
Rüya görürken rüyanda asla tek bir şey olmaz.
"Dün rüyamda sadece bir timsah gördüm" demezsin asla.
Daha çok "Bir timsah beni kovaladı, ondan kaçarken nehre düştüm" dersin.
"Sonra bir hayalet ve eski öğretmenimi gördüm.
Sonra da sevgilim yemeğin hazır olduğunu söyledi."
Yarı soyut budur.
Benim eserlerim de böyle.
Biri veya bir şey hakkındaki o dönemki hislerimi yansıtıyor.
Bu hikâyeleri birleştirmek eğlenceli oluyor.
-Tamam. -O anki hislerimi kaydediyor.
Yaşadığım zorluğu gösteriyor.
Aslında açıklamak istemiyorum
çünkü insanların kendilerinin yorumlamasına izin vermek daha eğlenceli.
Hayal güçlerini kullanarak yorumlayabilir
ya da kendilerini hikâyemle bağdaştırabilirler.
Bazıları bunu sever, bazıları sevmez.
Bununla epey ilgili başka bir koleksiyon daha gördüm.
Masa tenisi koleksiyonu.
Başlangıçta kare şeklindeydiler.
-Anladım. -Daha sonra onlara bu şekli verdim.
Yapabilir miyim diye görmek istedim.
Becerebilir miyim diye.
Neden masa tenisi raketi?
Hiçbir fikrim yok.
Cidden bilmiyorum.
Eserlerimi görmeye gelen bir sanat eleştirmeni vardı.
O bunu şöyle yorumladı.
-"Çünkü yalnız çalışıyorsun" dedi. -Tamam.
"Biriyle iletişim kurmak istiyor olabilirsin.
Ya da kendinle."
Bunu daha önce hiç düşünmemiştim.
-Bilmiyor muydun? -Evet.
O, bunu biriyle iletişim kurmak istemem olarak yorumladı.
Dürüst olmak gerekirse,
bu iş maalesef tek başına yapılan bir iş.
-Çok yalnızsın. -Hep tek başınasın.
Aynen öyle. Evet.
Kitap yazarken de aynı böyle, bilirsin.
Odaklanabilmek için yalnız olmalısın.
-Yoksa odaklanmayı başaramam. -Evet.
Etkileşim istiyormuşsun yani.
Eleştirmen öyle dedi, ben de aynı fikirdeyim.
-Arkasına bakabilir miyim? -Tabii.
-Asmak için. -Anladım.
Arkasına da bir şeyler çizdin sanmıştım.
Çizdim zaten!
Burada.
-Bunun iki tarafına da çizdim. -Tamam.
Bir sürü boyda yapmışsın.
-Bunu uzun zaman önce yapmıştım. -Askısı da var.
-Evet. -Çılgınsın sen.
Önce bu tarafı çizmiştim.
Daha da çok şey çizesim vardı.
Aklımda başka tasarımlar vardı ama ahşap panel kalmamıştı.
Bu şekil bir günde yapılamıyor tabii. Epey zaman alıyor.
En az 10 gün sürüyor.
Ben de bu tarafına çizmeye karar verdim.
-İşte böyle. -Tamam.
Buraya da çizdim. Hangi tarafı sevdiğime karar vermeliyim.
Bu tarafı sevdiğim zamanlar böyle asıyorum.
Bundan sıkılınca da diğer tarafı çeviriyorum.
Evet.
"Bunu yapmak için çılgın olmak lazım" dediğim ne varsa o yapmış oluyor.
Biliyordum.
Bu eserlerde dikkatimi çeken şey…
Özellikle de bu üçünde,
hepsinin içinde bir masa var.
Evet.
Aklında ne vardı? Neden masa?
Altında uyuyan birisi de var.
Aklımda sadece tek bir kelime vardı.
"Şef masası" teriminden geliyor.
Bu aralar çok popüler.
Ben…
Bir şekilde aklıma "şaka masası" terimi geldi.
Bunu nasıl bulduğumu bilmiyordum. Bir şekilde buldum.
Sanırım şaka yapan biri ya da komedyen olduğum için.
Burası benim "şaka masam" dedim.
Birine senden bahsettiğimde herkes aynı şeyi söylüyor.
Aklından geçenleri bilmek istiyoruz.
Eserlerin neden böyle?
Kafanın içi âdeta bir lunapark gibi.
-Öyle bir şeyler. -Bundan pek emin değilim.
Belki de…
Bu iyi bir soru.
Cevap, bunların hepsi benim kafamda.
Hepsi orada üst üste duruyor.
Bazen uyku tutmuyor, o yüzden erken kalkıyorum.
Uyandığımda aklıma gelen ilk şey
bu çılgın resimler oluyor doğrusu.
"Bunu çizerim" diyorum.
-"Bu renge boyarım, şu rengi eklerim." -Evet.
Bazen sanki ruhsal bir rahatsızlığım var gibi geliyor.
Bu yüzden bu odayı hastane gibi görüyorum.
Zihnim bu resimlerle dolu.
Diğer sanatçılar da böyle mi acaba?
Resim yapmak doğal bir şey.
Ama gösteriler için daha çok çaba sarf etmem gerekiyor.
Hikâyeleri ve esprileri özenle seçmem gerek.
Ama resim yaparken kendiliğinden dökülüyor.
Abartmıyorum. Aklımdaki fikirlere yetişemiyorum bile.
-Tamam. -Hepsini yapamıyorum.
Keşke on kolum falan olsa da yapabilsem.
Bu yüzden çok işlevli birisin belki de.
-Evet. -Her şeyi yapmak istiyorsun.
Asla tek bir şeyle uğraşmam. Aynı anda hem bunu hem onu yaparım.
Aynı anda birçok şey.
İçimde sanki çok fazla fikir varmış gibi.
Dışarı atmak istiyorsun.
-Evet. -Unuttuğun oluyor mu?
Birçok insan rüyalarını hatırlayamaz, çok sinir bozucu bir şey.
Evet. Bana da oluyor.
Ben şu şekilde hatırlıyorum.
Uyanıp rüyamı çizmem gerekiyor.
Rüyamda neler gördüğümü hatırlamaya çalışıyorum.
Hatırlayamayabilirim tabii ya da bazen aklıma başka ilginç şeyler de gelebiliyor.
BAYILDIM
BAYKUŞ
YÜKSEK TOPUKLU TEYZE
NORMAL BİR KİŞİDEN TUHAF BİR ÇALIŞMA?
Eskiz kâğıtlarını görebilir miyim? Sürekli eskiz çizmeyi sevdiğini biliyorum.
Her gün çizim yapıyorum.
Peki ya buradaki tomar?
Nasıl yapıyorsun?
Bunu yaparken mesela, aklından ne geçiyordu?
Hikâyesi nedir?
Tüm bunlar benim hislerimden geliyor, düşüncelerimden değil.
Tamam.
Bir fikri düşünmek için
duygularının aksine düşünmeye enerji harcaman gerekir.
Bense bir şey hissettiğimde, bir kâğıt alıp üzerine boya sıkıyorum.
Tıpkı çocukların yaptığı gibi.
-Çok saçma. Aptalca bir şey. -Tamam.
Boya püskürtüp üzerine bir şeyler yazmışım.
Bakın! Bir alıntı.
"Kısa vadede acı çekmek, uzun vadede canının yanmasından iyidir."
-Bu ne? -Etiket de var.
Doktora falan gitmiştim galiba.
-Reflü içindi sanırım. -Peki.
Günlük gibi.
Biliyor musun?
Mide ağrını hatırlatmak için.
Aynen öyle. Oraya yapıştırdım.
Bazen alışverişten kalan fişler oluyor.
Onları da yapıştırıyorum.
Buna ne diyorsun peki?
"Mutlu olup olmamak, insanın tavrına bağlıdır…"
-Okuyamadım. -"Sahip olduklarına değil."
Bundan bahseder misin? Bir anda mı aklına geldi?
Kendime hatırlatmak için.
Bazı alıntılara bir yerde denk gelmiş oluyorum.
-Hiç tekrar baktığın oluyor mu? -Evet.
Bir sanat eserine mi dönüşüyor?
-Evet. -Gerçekten mi?
Bu mesela.
Eğlence olsun diye karalamıştım.
Bu bir yılan-ördek yaratığı.
Bunu ta 2017'de çizmişim, epey olmuş.
Sonra "Bu çok iyi oldu" deyip daha büyüğünü yaptım.
Nasıl görüneceğini görmek için önce küçük bir kalıp yaptım.
Ondan sonra da geliştirdim.
Aptalca eskizler olarak başlıyor. Bunun gibi.
-Bir ayakkabı. -Aynen öyle.
"Böyle bir ayakkabı giymek nasıl olur?" diye düşündüm.
İlginç bir şey olabileceğini hissettiğimde kalıba dökmeye başlıyorum.
Hislerimi yansıtıp yansıtmadığını görebilmek için.
-Tamam. -Bu henüz bitmedi.
O yüzden tuhaf görünüyor.
İnsan ayağı uymadığı için fil ayağı olarak değiştirdim.
Bunun adı "Mara".
-Ne? Kafası çıkabiliyor mu? -Bununla bunu arada değiştiriyorum.
Uyuyorlar mı diye bakmak için.
Bu fikir, aklıma bir gün acı kavun yerken geldi.
Dokusunu beğendim.
Henüz kafası yoktu, aklıma bir fikir gelmemişti.
Ben de bunu yapmaya geçmeye karar verdim.
-Buna. -Eskizini görmüştüm.
Bedenini yaptıktan sonra da böyle bir kafa yapmaya karar verdim.
Çünkü bir Pug görmüştüm.
Anladın, değil mi?
Sonra da birbirlerine uyuyorlar mı diye bakmam gerekti.
Bunun tamam olduğunu hissettiğim zaman,
paketleyip dökümevine göndereceğim.
Orada kopyalarını yapacaklar.
HEYKEL DÖKÜMEVİ, NONTHABURI
Burası daha büyük figürler yapmak için.
Kaotik ve telaşlı yolculuğum burada başlıyor.
Burada döküm yapılıyor.
Şuna bak.
Bunlar muz. Bunları yapmak çok zor.
İnsanlar bilmiyor.
Her şeyi tek bir kalıba döküyoruz sanıyorlar.
Öyle değil.
Parçaları tek tek birleştirmek gerekiyor.
Neden bu kadar çok yaptım bilmiyorum.
Ama kimse almazsa annemden yardım isterim artık.
-Ne yardımı? -Sokakta satmak için.
"Sanat eserci geldi hanım! Buyurun!"
Bunlar kumbara değil ama.
Bak, şöyle falan yapar.
"Oğlumun sanat eserlerinden almak isteyen var mı?" der.
"Var mı sanat eseri isteyen?"
Bu işin ne kadar zor olduğunu anladım mı acaba diye kendime soruyorum.
Neden bütün gününü burada geçirdiğini anlamaya başladım sanırım.
-Bu sanat alanında. -Evet.
-Tüm gün burada geçer. -Evet.
Şu anda ne yapmakla uğraştığını bize söyleyebilir misin?
Kilim.
Kızımın bunu görmesini isterdim. Örgü örmeyi çok sever.
Ders almaya gelebilir miyiz?
Tabii ki. Burada birkaç kilim uzmanımız da var.
Neden kilim dokumaya merak saldın?
Değiştirmek istediğimi hissettim.
Eskiden, sert ve kaba bir şey olan ahşapla çalışıyordum.
Çizimlerimin, yumuşak bir şeyin üzerinde nasıl duracağını görmek istedim.
-Sebebi bu. -Çok yumuşak gerçekten.
Bir desen çizip kilime çevirdim.
İlk başta, YouTube'da bunu nasıl yapacağımı araştırdım.
Hiç kolay değildi. Hem de hiç.
Tafting tabancasını kullanmayı bilmen lazım.
Çerçeve germeyi becerebilmelisin.
Bütün hepsini öğrenmen lazım.
Çok yapmak istiyordum, bu yüzden bir kilim dokuma hocası buldum.
Gelip bize ders vermesini istedim.
-YouTube'da gördüğün hocadan mı? -Evet.
Ekibim için bir kilim dokuma atölyesi organize ettik.
Önce böyle küçük kilimlerle başladım.
-Bunun gibi. Evet. -Alıştırma için.
Önce kolay tasarımlarla çalıştım.
Kendimi geliştirince,
basit bir tasarımla daha büyüğünü yapmaya çalıştım.
Gayet de güzel oldu.
Özel makinelerle tıraşlama yapmayı da öğrenmem gerekti.
-Saç kesmek gibi. -Anladım.
-Saçını şekillendirdin. -Evet.
Sonra daha karmaşık tasarımlar yapmaya başladım.
Becerilerimi oturtana kadar bunlardan bir sürü yaptım.
Bu kilim, işin usulünü öğrendikten sonra yaptığım en son parça.
Kabarıklığı tam ayarında.
Çok kabarık değil.
Yumuşaklığı ve yoğunluğu da iyi.
Çalışmalarını görme şansım olduğu için bugün kendimi çok şanslı hissettim.
Pek fazla kişinin görememesi ne yazık.
Cidden. Oturup şu kilime bakmak bile çok…
Delice resmen.
Bütün gün mıncıklayabilirim.
Çok hoş.
Dediğin gibi. Herkesin içinde biraz delilik vardır.
Hepimiz öyle ya da böyle
incinmiş insanlarız.
Tüm insanlar kafadan azıcık da olsa kontaktır.
Ama normalmişiz gibi davranıyoruz. Ben öyle hissediyorum en azından.
Şu ana kadar konuştuklarımızdan,
sanat eserleri üretmeyi sevdiğini biliyorum.
Son sanat eserinin ne olacağını hiç düşündün mü?
Çoktan düşündüm. Ben…
Tasarladım bile.
Öldüğümde yakılmak istiyorum.
Gömülmek istemiyorum.
Yakıldıktan sonra kemiklerimi alacaklar.
Ve onları öğütüp toz hâline getirecekler.
Sonra da hepsini bir kum saatine koyacaklar.
UDOM TAEPHANICH SON
Şöyle bir kum saatine.
Üstüne de "Udom Taephanich" yazılacak.
Odamda kocaman bir ayna var.
Bu duvar kadar vardır. Bu kadar vardır.
Çocukken sahip olduğum çatlak aynayı telafi etmek için.
Üstünde bir sürü çatlak vardı.
Duştan sonra, aynanın önünde çırılçıplak duruyorum.
Kendime bakıp inceliyorum.
Koca bir burnum, koca bir göbeğim, dümdüz kalçalarım
ve koyu lekelerle kaplı ince bacaklarım var.
Aynada kendime her baktığımda,
"Tanrım, ben kendime ne yaptım?" diyorum.
"Bu nasıl oldu?"
-Bu olmamalıydı. -Olmamalıydı.
"Kendime ne yaptım böyle?"
Bu sabah onunla erişte çorbası içerken
bir piyangocu geldi,
"Sen Note Udom musun? Çok yakışıklısın" dedi.
Tanrım!
Adama bütün paramı veresim geldi ya.
Burası senin evin mi?
Hayır, değil.
Benim evim buranın yanındaki evdi.
Yıkılıp yeniden yapılmış.
Ama bununla aynı yapıya sahipti.
Tamamen ahşap.
O zamanlar tavanı yoktu.
Yukarı baktığın zaman çatı mı görünüyordu?
Evet, öyleydi.
Burada kaç yıl oturdunuz?
Bir düşüneyim. Babam ben beş altı yaşlarındayken ölmüştü.
Ondan sonra annem beni buraya getirdi.
Burada…
İlkokulu burada okudum.
Peki. Nerede yatıyordunuz?
Hatırladığım kadarıyla buradaydı.
Buradan oraya doğru.
Cibinliğin altında uyurduk.
-Aynı cibinlikte mi? -Evet. Bir de vantilatör vardı.
Dönmüyordu.
Çünkü cibinlik dönmesini engelliyordu.
Yani şöyleydi…
Annem nasıl uyuyabiliyordu, bilmem. Ses şöyleydi…
Bütün gece.
Albüm kapağımdaki vantilatörün aynısıydı.
-Gerçekten mi? -Evet.
Bende anısı olduğu için albüm kapağına koydum.
O vantilatör hep…
Sabah rutinin nasıldı? Neler yapardın?
Annem pazara gitmeden önce bana sobayı yakmamı söylerdi.
-Kömür sobası mı? -Evet, kömür sobası.
Önce meşale gibi bir şey yakardın.
Annem o zamanlar köri soslu pirinç eriştesi satıyordu.
Sonra da duş alıp okula mı giderdin?
Okula giderdim. Arabamız olmadığı için mecburen yürürdüm.
-Okul uzakta mıydı? -Çok uzaktaydı hem de.
-Evet. -Kilometrelerce uzakta.
Evet. Ta o kadar yolu yürümek zorunda kalırdım.
-Bisikletin yok muydu? -Yoktu.
İstiyordum, tüm arkadaşlarımda vardı.
Okuldan sonra da eve geri yürürdüm.
Eve gelince de…
Biliyor musun, hiç ödev yapmazdım. Asla yapmazdım.
-Hiç yapmıyor muydun? -Evet. Neden, biliyor musun?
Annemin dükkânından gelen bulaşıkları yıkardım.
Bazılarını annem yıkardı ama yine de ona yardım etmem gerekirdi.
Ödevlerde bana yardım edecek kimse de yoktu.
Hiç kimse.
Annem çok meşguldü.
Uyuyacak vakti bile olmuyordu.
Bizim için çok zor bir dönemdi.
Sabahtan akşama kadar yemek satmak zorundaydı.
Ondan sonra da annem dışarıya bir ocak atardı.
Pirinç eriştesi, som tam ve kızarmış muz satmayı bırakıp pad Thai satmaya başlardı.
İki işi vardı.
-Gece de yemek satardı yani? -Gece de.
O zamanlar çok zorlanıyorduk.
Sabah beşte kalkıp pazara giderdim.
Satacağım yemekler için malzeme alırdım.
Sonra da dükkânı açardım.
Etrafı derleyip toparlardım.
Masa ve sandalyeleri koyardım.
Papayaları soyar, kızarmış muz için baharat hazırlardım.
20'li yaşlarımda ve beş parasızdım. Bildiğim tek iş buydu.
Hiç param yoktu. Cebimde beş kuruş yoktu.
Yemek satmaktan kazandığım para kiraya ve elektrik faturasına gidiyordu.
Bir de su faturasına.
Biraz para kazanmak istiyordum sadece.
Ama zengin olmak niyetinde falan değildim.
Oğlumu nasıl yetiştirdim bilmiyorum.
Annenin bardağı taşıran son davranışı neydi?
Bu olayı hiç unutmuyorum.
Çarşıya gitmiştik, poster satan bir dükkân vardı.
Poker oynayan köpeklerin resmi.
Masanın etrafında bir sürü köpek var hani.
Sigara içip poker oynuyorlar.
Bana çok komik geldi, çok hoşuma gitmişti.
Annemden onu almasını istedim.
O da o poker oynayan köpekler resmini aldı.
Eve geldik.
Ben kolumun altında posterle eve kadar koşmuştum.
Merdivenin altına asmak istiyordum.
Asmak için yapıştırıcı ya da askı arıyordum.
Ben posteri asarken annem bir anda elimden alıp yırttı.
Ne?
Şok olmuştum.
Ne yapacağımı bilemedim. Şaşkına dönmüştüm.
Sonra annem sinirle çekip gitti.
Sanki annem yüzüme tokat atmış gibi hissettim.
Niye yaptığını bilmiyordum.
-Anlamamış mıydın? -O zaman anlamamıştım.
Neden öyle yaptığını büyüyünce anladım.
Annem çok yorgundu.
Torbaları eve taşımasına yardım edeceğimi düşünmüştü.
Papayalar, Hindistan cevizi gevreği falan, bir sürü ağır şey.
Onları taşımak yerine poster asmaya gittim.
Her şeyi kendi taşımak zorunda kalmıştı.
Ben hiç yardım etmedim.
Bu yüzden o kadar kızmıştı.
O zaman anlamamıştım.
Benim için travmatik bir olaydı.
Annemin neden bu kadar kötü biri olduğunu düşünürdüm.
Bir de yaptığı şeyler falan.
Bana hiç sarılmazdı. Ödevlerime hiç yardım etmezdi.
Diğer anne babalar gibi beni okula hiç götürmezdi.
Yatmadan önce masal mı? Saçmalık. Bu sadece filmlerde olur.
Sefil bir hâldeydim.
Onunla olmak ızdırap gibi geliyordu.
Ben de evden kaçmaya karar verdim.
Kaçmanın bir yolunu bulmaya çalışıyordum.
Akrabalarımda kalmanın daha iyi olacağını düşündüm.
Onlara daha önce ziyarete gitmiştim.
Çin Yeni Yılı'nda bana harçlık vermişlerdi.
Bir kere gitmiştim.
Birkaç yüz baht vermişlerdi.
"Yiyecek param çıktı" diye düşünmüştüm.
-Durumları iyiymiş. -Evet. Ben de oraya gittim.
-Nerede yaşıyorlardı peki? -Çonburi'de, Ban Bueng bölgesinde.
O zamanlar buradaki yol asfalt değildi, kırmızı topraktı.
Yoldan araba geçince o kırmızı toprak eve dolardı.
Her yer böyle tozluydu.
Annemin parasını çaldım.
-Para mı çaldın? -Evet.
-Dükkânında bir para kutusu vardı. -Tamam.
İçinde madeni para ve banknotlar vardı.
Birkaç da tılsım vardı. Paraları aldım.
Günlerdir çalıyordum zaten.
O gün kaçmak için bir fırsat kolluyordum.
Eşyalarımı Kodak çantasına koyduğumu hatırlıyorum.
Bir yerden hediye gelmişti ama nasıl aldığımı bilmiyorum.
Çantayı da sakladım.
Annem eve döndü.
Her zamanki gibi ocağa gitti.
Malzemeleri hazırlamaya başladı ve bana doğru dönüp
"Ood, bana bir şişe soya sosu al" dedi.
An bu andır dedim.
Fırsatım gelmişti. Anneme doğru baktım.
Meşguldü, ben de çantamı aldım.
O zamanlar buradan 99 numaralı otobüs geçerdi.
Kliması falan olmayan, kırmızı bir otobüstü.
Evin hemen yakınında dururdu.
Koştum.
Ben görmemiştim ama birileri onu otobüse binerken görmüş.
O gece uyuyabildiniz mi?
Hayır. Nasıl uyuyabilirim ki?
Ne yapacağımı düşünüyordum.
Onu almaya gitmediniz mi?
Otobüs bileti alacak param yoktu ki. O derece.
Sonra Mo Chit İstasyonu'nda indim.
Oradan Çonburi'ye nasıl gideceğimi bilmiyordum.
Hiçbir fikrim yoktu.
Otobüste bir keşiş vardı.
Ban Bueng, Çonburi'ye nasıl giderim diye ona sordum.
O da beni alıp…
Orada görevliler falan vardı.
Onlardan beni Ban Bueng, Çonburi'ye giden otobüse bindirmelerini istedi.
Akrabalarımın evine vardığımda onlara yalan söyledim.
Hikâyeler uydurdum. Annem beni dövüyor falan dedim.
"Bana kötü davranıyor. Gece gündüz çalışmaya zorluyor.
Üstelik de kumarbazın teki."
Bana acısınlar diye annemi gömdükçe gömüyordum.
Tam bir pislikmişim.
Orada yaşamaya başladıktan sonra,
anneni ne zaman düşünmeye ya da onun için endişelenmeye başladın?
Onu hiç düşünmedim bile ki.
O zamanlar ona karşı çok sinirliydim.
Ona gücenmiştim. İncinmiştim.
Annem aklıma bile gelmiyordu.
Evden kaçtığımda 15 yaşındaydım
ve 20 yaşındayken de eve geri döndüm.
Bir gün
"Anneme bir bakayım" dedim.
O kaçmıştı, ben hayatta kalmak zorundaydım.
Para kazanmam gerekiyordu.
Her şeyi öylece bırakamazdım.
Kirayı ve faturaları ödemem lazımdı.
O da daha öğrenciydi.
Fakirdim, bir şekilde hayatta kalmam gerekiyordu.
Kimsem yoktu.
Eve girdim.
İçeride sanki zaman durmuş gibiydi.
Aynı cibinlik ve aynı vantilatör duruyordu.
Hiçbir şey değişmemişti. Ben…
Ben yıllardır yoktum.
Ama tuvalet bile aynıydı.
Şok olmuştum.
Daha da önemlisi, tam ben döndüğüm sıralarda
annem dinî bir törene gitmek için hazırlanıyordu.
Giyinmişti.
Bir de şey…
Genelde kadınların taktığı gibi küpe takmıştı.
Küpeleri sahte altındandı.
Eski ve epey yıpranmış bir şeydi ama yine de takmak istemişti.
Kolyesi de sahte altındandı.
Anneme baktım ve ön dişini kaybettiğini gördüm.
"Annem dişini kaybetmiş. Ben kaçmadan önce dişi vardı" dedim.
Dişçiye gidecek parası yokmuş.
Kendi kendime
"tanrım" dedim.
"Annem…
Annem…" Bunu nasıl açıklayacağımı bilmiyorum.
Hayatı neden bu kadar zordu?
Duygularım karmakarışık olmuştu.
O an ne kadar süre orada öylece kaldım, bilmiyorum.
"Ha siktir" dedim.
"Bir saniye."
Ben…
Ben onu yalnız bırakmıştım.
Rahat bir hayat için onu terk etmiştim.
Ben onu acılarıyla baş başa bırakmıştım.
Kendi kendime
"Nasıl bir adamsın sen?" dedim.
Kendimi sorgulamaya başladım.
"Selam."
"Yazıklar olsun sana.
Hiç utanman da yok.
O akrabaların sana daha iyi bir gelecek verecek sandın.
Bak, ne oldu, gördün mü?"
Yağmurdan kaçarken doluya tutulmuştum. Orası da daha iyi değildi.
"Kim sana daha iyi bir gelecek sunabilir?"
Sonra kendime dedim ki
"Bunu yapabilecek tek kişi sensin.
Başka kimse değil.
Küçük kardeşin hâlâ çok küçük, abin nerelerde geziyor, kim bilir.
Kendi geleceğini
sadece sen kurtarabilirsin."
Bunu düşünüp durdum.
Babasız büyüdüğün için mi?
Ah.
Bu duyduklarım beni üzdü.
-Evet. -"Dağılmış aile çocuğusun" diyorlar.
Hep böyle şeyler duyuyorum.
İnsanlar eskiden dağılmış aile çocukları, yetimler falan
sorunlu olur derlerdi.
Aynı dedikleri gibiydin.
Sorun çıkarmam gerektiğini düşünürdüm.
Ne duyduysam onu yaptım.
Bunu büyüyünce anladım.
Dedim ki
"Bir saniye. Bu geçmişte kaldı. Baban öleli uzun süre oluyor."
Babam ölmüşse ne olmuştu yani?
Huzur içinde yatsın. Çoktan ölüp gitti işte.
Bunun benimle bir ilgisi yoktu.
Hayatımı iyi ya da kötü etkileyecek bir şey değildi ki.
Sorunlu biri olmak için bunu bahane olarak kullanamazdım.
Babamın bununla hiçbir ilgisi yoktu.
Birçok insan bu hataya düşüyor.
Kötülüklerine dağılmış ailelerini bahane ediyorlar.
Bunun seninle hiçbir ilgisi yok.
Bu senin hayatın.
Sorumluluk alman lazım.
Kendi başının çaresine bakman lazım.
Ne kadar kötü olduğunu saklamak için bu bahaneyi kullanma.
Kendini böyle…
"Yapamam, param yok,
anne babam öldü, ailem dağıldı" falan filan hisseden varsa
kendine gelmesi gerekiyor.
Annene bakmak istediğini hissetmeye başladın yani.
Ne yaptın peki? Bunu ona söyledin mi?
Ona söylemedim. Söylemedim.
Artık benim
yeni bir yaşam amacım vardı.
Ondan önce günü gününe yaşıyordum.
Ders çalışıyor, arkadaşlarımla takılıyordum.
Bir amacım yoktu ama artık her şey değişmişti.
Ulaşmak istediğim bir hedefim vardı.
Bu yüzden yaramazlık yapmayı bırakmalıydım.
Yoksa başaramayacaktım.
Hayat amacımı bulduktan sonra,
doğru yoldan sapmamaya çalıştım.
Para kazanmak için elimden geleni yapıyordum.
Daha çok çabaladım.
Bir iş buldum.
Eğlence sektörüne girdim.
Figüran olarak çalışıyordum.
Kendimi daha iyi bir pozisyona getirmeye uğraşıyordum.
O dönem karşıma bir sürü iş fırsatı çıkıp duruyordu.
Dedim ki
"Belki artık annemin çalışmasına gerek yoktur."
Baan Sindhorn'da 96 metrekarelik bir ev aldım.
Kendi birikimimle.
Taksitle ödedim.
Evin fiyatı 1,7 milyon bahttı.
Anneme dedim ki,
"Artık çalışmana gerek yok. Gel benimle yaşa.
Ben sana bakarım."
-Ona böyle söyledim. -O ne dedi?
Ağladım.
Bir müşteri için som tam yapıyordum.
Oğlum yanıma gelip
"Anne, gel benimle Bangkok'ta yaşa. Ben sana bakarım.
Her şeyle ben ilgilenirim" dedi.
Hâlâ gücüm kuvvetim yerindeydi, işlerim de iyiydi.
Bunları müşterinin yanında söyledi.
Elimde havaneliyle ağladım, sonra işime baktım.
Müşteri gittikten sonra konuştuk.
Bangkok'ta onunla yaşamamı istedi, bana o bakacaktı.
Çok mutlu olmuştum. İçim içime sığmıyordu hatta.
Sonra o evde birlikte yaşadık.
Annemin davranışları düzelmeye başlamıştı.
Benimle daha çok iletişim kuruyordu.
Yeniden anne oğul olmaya başlamıştık sanki.
Tavandaki vantilatöre bakıyorum
-Devamı neydi? -"Çılgın fikirler."
Çılgın fikirler başımı ağrıtıyor
"Vantilatör sağa sola dönüyor."
Vantilatör sağa sola dönüyor
"Ne de güzel görünüyor."
Ne de güzel görünüyor
Annenin senin gösterilerindeki rolü ne?
"Anne."
-"Udom'un annesi." -Büyük patron.
Evet, patron o.
Her departmana gider, kontrol eder.
Her yerdedir.
Her şeyin merkezinde o vardı.
Manevi bir direk gibidir. Aynı zamanda aşçı da.
Gösterinin yapıldığı yerde bir mutfak kurar.
"Binanın içinde yemek yapamazsın" deseler bile.
DEAW 7, 2008 SCALA SİNEMASI
-Ne yapardı? -Annem otopark alanına ocak kurardı.
-O serbestti. -Orada yemek yapardı.
Sonra yemeği içeri getirirdi.
Çok sinsiydi.
Kuralların etrafından dolanmanın bir yolunu bulurdu.
-Yasal boşluk bulmuş. -Yasal boşluk, evet.
Sanırım annemin niyeti…
Sıcak yemek hazırlamak istiyordu.
Ev yemeği gibi.
Soğuk yemek değil.
Evet. İyi beslenmemi istiyordu.
Hangi yemekleri sevdiğimi de biliyordu tabii.
Ana yemek tedarikçimizdi.
Yemek pişirmenin dışında, bir de kendi kumarhanesini kurardı.
Ciddiyim. Ben sahnedeyken masanın birine bir örtü sererdi.
Ekibim onun etrafında oturur ve beraber kağıt oynarlardı.
DEAW 11, 2015
Annen hiç gösterini izledi mi?
-Gösterilerini izliyor mu? -Tamamını değil.
Annem sadece…
Arada sahne arkasından bakardı.
Bir keresinde, Deaw…
-Anneler Günü'ndeki. Deaw 9 muydu? -Evet.
Annemin gösterime geldiğini öğrendim
ve onu övmek istedim.
Ekranı izlediğini sanıyordum. Geçmişimden bahsettim.
Onu nasıl incittiğimden falan bahsettim.
-Dokunaklı bir konuşma. -Çok dokunaklı.
Konuşurken gözlerim dolmuştu.
Çok duygulanmıştım.
Valizlerimizi eve taşıdık.
Saat epey geç olmuştu.
Evde henüz hiç eşya yoktu.
Tek odada uyumaya karar verdik.
Parlak bir floresan lamba vardı.
Eski şiltelerimizi yere koyduk.
Ve aynı odada kaldık.
Cibinlik olmadan şiltenin üstüne kıvrıldık.
Eski vantilatör de oradaydı.
Ona doğru bakıyordum.
Ona olan bakış açım çocukluğumdan beri değişmişti.
Artık rahatça sağa sola dönebiliyordu.
O gece çok mutluydum.
Aynı odada kaldık. Bacağım annemin üzerindeydi.
O gece birlikte yemek yiyip sohbet de ettik.
Hayatımda yediğim en lezzetli yemekti.
Bence
ailece birlikte yemek yemek çok büyük bir lütuf.
Bir aileniz varsa
onlara iyi bakın.
Bence hayatta kimse sizi anneniz kadar sevemez.
Sonradan öğrendim ki ben sahnede ağlarken ekipten biri ona haber vermeye gitmiş.
"Hanımefendi, gelin izleyin. Sizden bahsediyor."
Annem bir yandan kâğıt oynarken "E?" demiş.
"Oğlunuz ağlıyor da ama."
"Ağlıyor mu? Tamam.
Bırakın ağlasın. Bırakın ağlasın.
Bırakın ağlasın."
Bırakın ağlasın. Oynamaya devam ettim.
"Bırakın ağlasın."
Bunu söylerken bir yandan kart mı dağıtıyordunuz?
"Ben oyunuma bakarım."
Ondan sonra birlikte yaşadınız. Ayrılmaz bir ikili oldunuz.
Anneler Günü'nde bana ne alacaksın?
-Söylesene. -Sonraki hayatın için hayır yapacağım.
Hayır. Bir şey alman lazım.
-Kamera önünde söyle. -Sana sınırsız sevgi vereceğim.
Bu sarılmadan ne anlıyorsun?
Anne şefkati.
Söylesene, hadi.
10.000 baht veririm.
Neden bıraktın?
-Zaten 10.000 bahtım var. -Öyle mi?
Anneme bakış açım değişti.
Benim hayat yoldaşım gibi oldu.
Gerçek bir hayat yoldaşı gibi,
her zaman yan yana olacağız.
Ölüm bizi ayırana dek.
Birileri senin hayatını anlatan bir film yapsa
o filmde hayatının hangi bölümünün mutlaka olması gerekir sence?
En önemli sahne hangisi olurdu yani?
Şu kısım mutlaka olmalı.
Ben…
Deaw…
Deaw 6 gösterisi zamanlarıydı.
Tamam.
O sıralarda Pla'yla tanıştım. Chin Bo Dang'ın sahibi.
-Iberry Group'un sahibi. -Evet.
Onunla tanıştım.
Kendisi iş hayatında çok başarılı bir yönetici olduğundan
benim şirketimi sordu.
"Note, muhasebecin var mı? İşinde iyi mi?" dedi.
Vergilerimi ödemeyi unutacağımdan endişeleniyordu.
Ona zaten bir muhasebecim olduğunu söyledim.
"Ben onunla konuşayım, sen unutursun" dedi.
Hesaplarımı gözden geçirmeye yardım etti.
Muhasebeci kadın ağlayarak yanıma geldi.
"Note!" dedi. Ertesi gün sabah oluyor bu.
"İstifa etmek istiyorum." Güneyli biriydi.
"İstifa edeceğim."
"Ne oldu?"
"Pla gelip hesaplarını sordu. Kontrol etmek istiyormuş" dedi.
"E?" dedim.
"Haberin olsun, Güneyliler böyle bir şey yapmaz."
O bahaneyi kullandı.
Güneyliler öyle değildir mi?
"Bu, Güneylileri aşağılamaktır. Ben işi bırakıyorum."
"Ne?"
Onun için üzüldüm çünkü yıllarca benim için çalışmıştı.
Özür dileyip Pla'nın yardım etmek istediğini söyledim.
"Note, ben yokum. Bana güvenmeyen biriyle çalışamam.
Paranı çaldığımı mı düşünüyorsun?
Çalmak istesem çoktan çalardım.
Seninle çalışmaya devam etmezdim.
Seni seviyorum ama o kadına katlanamıyorum."
Ona sarıldım. Omzumda ağladı.
"Kusura bakma. Pla sadece yardım etmek istedi" dedim.
"İşi bırakıyorum.
Bugün bırakıyorum."
Dedi ve gitti.
Bu kadar.
Pla'ya nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum.
Kendini suçlu hissedecekti.
O yüzden ondan sakladım.
Bu olaydan kısa süre sonra,
Chatuchak Pazarı'na eski bir dolap almaya gittim.
Eski ahşap dolaplara bayılırım.
Tren Pazarı'na taşınmadan önce Roj'un dükkânına gitmiştim hatta.
65.000 bahtlık bir ecza dolabı aldım.
Eve teslim ettiler.
Üzerimde hiç nakit yoktu.
Dolabı getiren adama beklemesini söyledim.
Tod'dan ATM'den para çekmesini istedim.
Ona banka kartımı verdim.
Şifremi de bir kâğıda yazıp ona verdim.
"Tod, 65.000 baht çek." "Tamam."
ATM, evimden 10 dakika falan uzaklıkta.
Motosikletle gitti.
Bir süre sonra geri geldi.
"Note" dedi.
"Hesabında sadece 1000 baht var diyor" dedi.
"Şakanın sırası değil" dedim.
"Bir sürü filmde oynadım. Çok param var. Bu doğru olamaz.
Yanlış yapmış olmayasın?
65.000 bahtı tek seferde çekemezsin.
O iş öyle olmuyor.
10.000 veya 15.000 olarak parça parça çekmen gerek.
Seni aptal!"
Geri gitti.
Geri geldi ve "Yine aynısını söyledi" dedi.
"Bir saniye Tod" dedim. "Hey, Aueng!"
Aueng grafik tasarımcı stajyeriydi.
"Aueng, sen de onunla git. Nasıl yapacağını göster."
Böylece beraber gittiler.
10 dakika sonra geri geldiler.
Aueng "Note" dedi.
"Tod yanılmış.
Hesabında 1,000 baht yok.
Sadece bir bahtın kalmış."
1,00 baht.
Peki.
Bir bahtım varmış.
"Bu imkânsız. Bir bahtım kalmış olamaz. Şaka yapıyorsun herhâlde."
Chulalongkorn Üniversitesi'nden Oat o zaman benimle çalışıyordu.
"Note" dedi.
"Emin olmak için gel beraber gidelim.
Hesap defterini al, bankaya gideceğiz.
Neymiş öğreniriz."
Hep birlikte gittik.
Motosikletin üstünde üç kişiydik.
15 dakika sonra geri döndük.
Oat dedi ki "Note".
"Gerçekten bir bahtın kalmış."
"Ha siktir! Bir bahtım kalmış" dedim.
O dolabın ücretini ödeyecek param yoktu.
Ben de mecburen annemden borç aldım.
Tek bir hesabın mı var?
Evet. Kafam çok karışmıştı. Nasıl bir bahtım kalmış olabilir?
Hemen Pla'yı aradım
ve "Pla, neden bir bahtım kalmış?" dedim.
Aceleyle hesabımı kontrol etmeye geldi.
Birinin paramı çaldığını söyledi.
Sonra olayı araştırdık.
Polise haber verip bankayı aradık.
Nihayetinde
bir banka memuru bana
kaç tane banka kartım olduğunu sordu.
Sadece bir tane var, dedim.
Meğer biri ek kart çıkarttırmış.
Anladım.
"Bu kişi hesabınızdan her gün para çekmiş.
Her gün.
Ayrıca kartla şunu, şunu almış" dedi.
Sonra da…
Bana ATM bilgi fişini ve kamera görüntülerini gösterdiler.
Meğer o kişi muhasebecimmiş.
Kendine başka bir kart çıkartıp paramı çalmış.
"Demek bu yüzden istifa etmek istedi" dedim.
Çoktan kaybolmuştu. Hiçbir yerde yoktu.
Ay sonu felaketle karşı karşıya kaldım.
Kadının yapmadığı bir sürü ödemem vardı.
Araba taksitimi ve ev taksitimi ödemem gerekiyordu.
Halletmem gereken bir sürü şey vardı.
Çaresiz kalmıştım.
Çok…
…ünlü biriydim
ama gelirim yoktu.
Evet.
Çok ünlüydüm ama param yoktu.
Bu durum o an hayatı biraz daha anlamamı sağladı.
Arkadaşlarımı görmeye gidince kendimi çok boş hissettim.
Anlıyor musun?
"Bakın!
Zengin dostumuz gelmiş."
Ne zengini? Param yok ki ya.
"Bir imzanı alabilir miyim, zengin adam?"
Kalbime bıçak saplandı sanki.
Sahip olduğum tüm şöhretin anlamsız olduğunu fark ettim.
Olanları bilmiyorlardı, sahtekâr gibi hissediyordum.
Sahte biriydim.
Resmen sahtekâr gibiydim.
Para bulabilmek için her şeyi sattım.
Annemin arabasını falan, her şeyi.
Bir evimi de satmaya çalıştım ama ipotekliydi.
Ne zaman ipotek koydurdum hatırlamıyorum bile.
Hiç hatırlamıyorum.
Muhasebeci, zaafımı biliyordu.
Resim yaparken ellerim kirli olurdu.
Kâğıtları okumadan imzalardım. Hemen aradan çıksın diye.
Kadın tüm paramı almıştı.
Ünlü bir aktör ve komedyendim.
Herkes esprilerimi dinlemek istiyordu.
Ama çok incinmiştim.
Normalde, bir kitapçıya girdiğimde istediğim her kitabı alır geçerdim.
O zamanlar kitapçıda bütün kitabı okuyordum.
Param olmadığı için bütün günü orada geçirip kitabı okuyordum.
O dekorasyon dergilerini çok severdim.
Sayfa sayfa bakardım. Sonra çok sevdiğim bir makale buldum.
O zaman cep telefonlarında henüz kamera yoktu, aklımda tutardım.
O sayfayı yırtıp götüresim gelirdi.
Bazen sektörden arkadaşlarımla dışarı çıkardım.
Birlikte yemek yerdik.
İtiraf ediyorum, hesap geldiğinde mecburen…
…tuvalete gitme numarası yapardım.
Ben…
Hiç param yoktu.
Hesap kişi başı 1.000, 2.000 baht falan olurdu.
Tek çıkış yolu tuvalete gitmekti.
Anlatabildim mi?
Çok utanıyordum.
Bir de Pla'yla çıkıyordum. Kendisi zengin bir aileden geliyor.
Ama bir bahtlık adamla çıkıyordu.
Ve… Tanrım!
Çok kötü hissediyordum.
Her neyse, Pla her şeyi yönetmeme yardım ediyordu.
Onun bir arkadaşından borç aldım.
Lin adında eski bir sınıf arkadaşıydı.
Pla beni arkadaşıyla tanıştırdı. Ama kefilim olmadı.
Lin'den borç para aldım
ve teminat olarak da Chiang Mai'daki evimi gösterdim.
Ondan aldığım para, Deaw 7 gösterisi içindi.
Deaw 7. Evet.
Deaw 7 gerçekten de senin hayatının gösterisiymiş.
Deaw 6 ile Deaw 7 arasındaki zaman işkence gibiydi.
Bir bahtım vardı.
O zamanlar bana çok şey öğretti.
Öğrendiğim şeylerden biri de para biriktirmekti.
Yatırım yapmak.
Bunları öğrenmem gerekti.
Evet.
Sanırım buradaki seyircilerden bazıları
hâlâ sana sormadığım sorular olduğunu düşünüyor olabilir.
Udom'a soru sormak istiyorsanız lütfen elinizi kaldırın.
Önce onunla başlayalım.
Benim sorum şu,
bir komedyen olarak, eğlenmek istediğiniz zaman
genelde hangi dizileri ya da filmleri izliyorsunuz?
Şu programı tavsiye ederim.
İzlemek için komedyen olmanıza da gerek yok.
Adı The Ghost Secret.
The Ghost Secret. "Hayalet Sırları" anlamına geliyor.
"Hayalet Sırrı…" Öyle bir şeyler.
Neyse, The Ghost Secret'ı gerçekten tavsiye ederim.
Bugün eve gittiğinizde 66. bölümü bir izlemelisiniz.
Şu anda 150 civarında bölüm var.
Ama 66. bölümü özellikle öneririm. Adı da…
Bölümün adı "Haksızlık".
Bir kenara yazın, 66. bölüm, "Haksızlık".
Programın sunucusu Master Ole diye biri.
Bence Master Ole, Tayland'ın en iyi medyumu.
Benim için kendisi bir numara.
Sana geçmişte ne olduğunu görebiliyor.
Etrafındaki hayaleti görebiliyor.
Senin için hayaletle pazarlık yapabiliyor. O kadar iyi yani.
İşini iyi yapıyor.
Senden o büyü saçmalıkları yapmanı falan istemiyor.
Kara büyü yapmıyor.
66. bölüm, Salakjit Duangjan diye bir şarkıcı hakkındaydı.
Pumpuang Duangjan'ın kız kardeşi.
Lakabı Ong.
Bir şeyden dolayı kendini ölüyormuş gibi hissetmiş.
Yolda yürürken kalbine bir şey olmuş ve bir anda ölmek istemiş.
Böyle hissetmiş.
Ayrıca çok sık hastalanıyormuş.
Hastane ikinci evi gibi olmuş ve artık ölmek istiyormuş.
O yüzden Master Ole'yi görmeye gelmiş.
Programda başka iki sunucu daha var, Toffy ve Somcheng.
Tadilata yardım etmek için tapınaklara gidiyorlar.
Onları görmek isterseniz tapınaklara bakın.
Ong, Master Ole'yi görmeye gitti.
Ona başına gelenleri anlattı.
Master Ole ne zaman bir şey görse şöyle yapıyor,
"Ben…
…senin geçmişini gördüm.
O adama bir şey yapmışsın.
Ona bir söz vermişsin."
Ole bunu söylediğinde, kadın tuhaf bir şey hissetti.
Normalde Ong senin gibi düzgün, hoş bir kadın.
Ama tuhaf hissetti.
Ole "Arkanda bir şey hissediyor musun?" dedi.
"Evet. Omuzlarımda bir ağırlık hissediyorum.
Özellikle de boynumda."
Bir anda kadının içine girdiler.
Sesi erkek sesine döndü. Hayalet onu ele geçirdi.
Kılıç dansı yapıyordu.
"Beni neden öldürdün?
Ben masumdum. Beni neden öldürdün?"
Çok merak ediyordum. İzlemeden duramadım.
"Beni neden öldürdün? Ben masumdum."
Sesi erkeğe dönüşmüştü.
"Beni neden öldürdün?"
Master Ole olanları gördüğünü söyledi.
Olay, eskiden infaz yeri olan yakındaki bir tapınakta meydana gelmiş.
Sukhothai'deki o tapınağı Google'ladılar.
Phlai Chumpon Tapınağı'nı buldular. Oraya gitmeye karar verdiler.
Sorunu çözmek için olay yerinde olmalılardı.
Hepsi oraya gittiler.
Oraya vardıklarında kadının durumu daha da kötüleşti.
"Beni neden öldürdün? Ben masumdum. Beni neden öldürdün?"
Master Ole ruhla pazarlığa başladı.
"Sakin ol, sakin ol bakalım."
"Hayır!"
"Onu affedebilecek misin?" "Asla olmaz!
Onun hayatını istiyorum. Kanını istiyorum.
Bana onun kanını verirsen onu affederim. Yap! Bunu hemen yap!"
Bağımlısı olmuştum. Elimde ne iş varsa bıraktım.
Ve izlemeye devam ettim.
"Ne kadar acı çektiğimi bilemezsin.
100 yılı aşkın süredir bekliyorum.
Beni kendi boğazımı kesmeye zorladın.
Ne kadar acı çektim, haberin var mı?"
Çok dramatikti.
"İnsan, boğazında tek bir kesikten ölmüyor, biliyor musun?
Tekrar tekrar kesmek zorunda kaldım."
Mesele şuymuş…
Önceki hayatında Ong, bir adamın ölüm emrini vermiş.
O içine giren adamın.
Adam masummuş ama onu öldürmüş.
Master Ole "Görüyorum" dedi.
"Başka insanlar da varmış.
Bir anne ve çocuğu."
Adama kendi boğazını kestirmek için onları rehin almış.
"Bu çok acı vericiydi.
Beni buna sen zorladın. Yer benim kanımla kaplıydı.
Senin canını da…"
Master Ole onu ikna etmeye çalışıyordu. Adam hayalet avukatı resmen.
"Onun kanını istiyorum! Ver onu bana!"
Ole "Kanını bağışlasa olmaz mı?" dedi.
"Hayır!"
Adama boğazını kestirmişsin, bağışla olur mu?
"Hayatta olmaz! Hayır!"
"Kanını 100 hastaneye bağışlamaya ne dersin?
Bunu üç ay içerisinde yapacak."
"Hayır! Asla olmaz!
Onu öldürmek istiyorum. Onun canını istiyorum."
"Dua almaya ne dersin?
100 kişiden.
Tay Yeni Yılı'nda senin için dua edecekler."
Bunu duyduktan sonra adam biraz sakinleşti.
"Bunu ister misin?"
Hayalet ona inanmamış gibiydi.
Master Ole, programın hayranlarından ona dua etmelerini istedi.
Tay Yeni Yılı'nda 100 kişi.
"Kabul ediyorsan.
Kabul ediyorsan lütfen onu affettiğini söyle."
Bu kısım çok duygusaldı.
Kamera Ole'ye döndü.
Sonra da Toffy ve Somcheng'e döndü.
Herkes heyecanla cevabını bekliyordu.
"Seni affediyorum! Affediyorum!"
Müzik başladı. Tapınaktaki insanlar alkışladı.
Kadını affetti.
Nihayet affetti. Gözyaşlarına boğulmuştum.
Bir keşiş geldi.
Ong'a ruhu için su dökmesini söyledi.
Gerçek Ong'a değil yani. O ruha.
Bir keşiş ilahi söylemeye başladı.
Ong şöyleydi…
Söylemeye devam etti.
Keşiş bitirdiği anda kadın bayıldı.
İşte o zaman anladım.
Bu programa sponsor olmalıydım.
Hemen Bella'yı aradım.
"Bella.
Toffy'nin numarası sende var mı? Arayabilir misin?
Programa sponsor olacağım."
"Neyin sponsoru?" dedi. "Bilmiyorum."
"Programa adını mı yazdıracaksın?" "Hayır, sadece desteklemek istiyorum.
Eski tip mikrofon kullandıklarını gördüm.
Kablosuz mikrofon lazım mı sor bakalım.
Lazımsa dört tane alırsın. Hadi. Ben de dâhil olmak istiyorum."
Cidden.
Çok ilgiliyim.
-109. bölümü de izlemelisiniz. -Hepsini biliyorsun!
109. bölüm.
Adı "Efsun".
Pekâlâ.
Bu bölüm Karn'la ilgiliydi.
Genç, evli bir adam.
Gayet normal bir adam.
Ama içinde bir şey hissediyor.
Sanki içinde başka insanlar var gibi.
Ne zaman bir tapınağa gitse midesi bulanıyor ve kusuyor.
Ne zaman ünlü keşişlerle tanışsa çok hastalanıyor.
Sanki bir şey onun iyi şeyler yapmasını istemiyor gibi.
Hastaneye gitmiş. İlaç vermişler.
Bipolar olduğunu söylemişler.
22 yıldır acı çekiyormuş.
Master Ole'yle tanışana kadar.
Master Ole ona ne olduğunu gördü.
Karn'ın geçmiş hayatında bir kara büyücü olduğunu söyledi.
Keşişmiş ama kara büyüyle ilgileniyormuş.
Ruhları alıkoyuyormuş, hocalarına da saygısızlık etmiş.
Bu yüzden o ruhlar onu bu hayatına kadar takip etmiş.
Sadece bir tane de değil, tam sekiz ruh.
Sırayla bedeni ele geçiriyorlar.
Bipolarda normalde iki kişiliğe sahip olursun.
-"Tri" üç demek. -Evet.
Beş… Sekiz. Bununki "sekiz-polar."
Mutlaka izleyin.
Kişiliği sürekli değişiyordu.
Çok iyiydi! Çok fenaydı ya!
Gerçekten.
Master Ole ona, yaptıklarını anlattı ve af dilemesi gerektiğini söyledi.
Bir tapınağa gittiler…
Hangisiydi bilmiyorum, Nonthaburi'de. Önceki hayatında orada yaşıyormuş.
Oraya vardılar.
Master Ole o ruhlarla konuşabilmek için adamın ellerini tuttu.
Master Ole ellerini tuttu ve ele geçirildi.
Böyleydi…
"Onu rahat bırakın.
Niye bırakmıyorsunuz?" Ole böyle soruyor.
"İstemiyorum çünkü!"
"Bedenini terk edebilir misiniz?"
"Hayır!"
"O zaman seni cezalandırmam gerek."
"Gönder gelsin!"
Karn kaba ve saldırgan oldu.
"Hadi!"
"Hadi, gönder gelsin!" dedi.
Bir kusup normale döndü.
Ole ne yaptığının farkında olup olmadığını sordu,
o da evet dedi.
Ole ona ne yapması gerektiğini söyledi. Yaptığı tüm hatalar için özür dileyecekti.
Ayrıca o ruhların hayır duası alabilmesi için
keşişlere adak sunması gerekiyordu.
Geçmiş hayatında zarar verdiği o sekiz ruhun hepsi için.
Ama içlerinden biri dua istemedi.
İçeride onunla tartışıyorlardı.
Tamam, sonraki sahne.
Adağı bir keşişe vermek üzereydi.
Adak buradaydı.
Keşiş "Dua edelim" dedi.
Önce Beş İlke'yi söylemeleri gerekiyordu.
Keşiş okumaya başladı.
Karn'ın tekrar etmesi lazımdı.
İçindeki o ruhla savaşıyordu.
Ruh, dua etmesini istemiyordu.
Master Ole ona dişini sıkıp savaşmasını söyleyip duruyordu.
İlk satır bitmişti.
Beş dakika falan sürdü.
Karşı koymaya çalışarak dua etmeye devam etti.
O ruhlar gerçekten çok…
Bu bir Hollywood filmi olsaydı adam kesinlikle Oscar alırdı.
Çok gerçekçiydi.
Gerçek gibi görünüyordu.
O sekiz ruhla savaşıyordu.
Sonunda tüm duayı tamamlayabildi.
Bir keşiş üzerine kutsal su döktü. Adam böyle oldu…
"Adamı rahat bırak. Ait olduğun yere dön."
Yoruldum ya.
Mutlaka görmeniz lazımdı.
Gitmesine izin vermediler.
Çok heyecanlıydım.
Çişim gelmişti ama kaçırmak istemedim.
Benim için çok eğlenceliydi.
Bu programı izlemeye bayılıyorum.
O zamandan beri Toffy'nin hayranı oldum.
Güzel olan başka bölümler de var.
Son zamanlarda Toffy, UFO gözlem alanlarına gitmeyi seviyor.
Ben de onunla gittim.
"Seninle gelirim ama fotoğrafımı çekmek yok" dedim.
Uzun hikâye ama kısaca anlatacağım.
Onunla Uthaithani'ye gittim.
Ben meşgul biriyimdir.
Ama doğaüstü şeyler görme fırsatını asla kaçırmam.
Boş zamanlarını verimli kullanıyorsun sanıyordum.
-Bu verimli değil mi? -Bilemiyorum.
Uzaylılar var mı bilmek istedim.
Gerçek olup olmadığını hep merak etmişimdir.
Pete Thongchua onlarla iletişim kurabileceğini söylüyor.
Tamam.
Toffy'ye genelde hangi alana gittiğini sordum.
Bana tarihi ve o tarihte Uthai Thani'de olacağını söyledi.
Ben de gittim.
Yanımda inanmayan iki kişi götürdüm.
Bella ve muhasebecim Yaya vardı.
Otele vardık.
UFO'ların gece geç çıkacaklarını düşünüyorduk.
Biraz kestirmeye karar verdik.
Otele akşam altı gibi varmıştık.
Biraz kestirip gece yarısı uyanmayı planlıyorduk.
Toffy'ye ne zaman geleceklerini sordum.
19.00'da dedi.
Hazırlıksız yakalanmıştım.
Hemen giyindim. Kaçırmak istemiyordum.
Çünkü UFO'lar çok hızlı gider.
Biraz oyalanayım dersen kaçırırsın.
Ya sadece tek bir UFO varsa? Çok üzülürdüm.
"Buraya kadar geldim."
Otelin büyük bir bahçesi vardı, oraya çıktık.
O dönem hiç müşteri yoktu.
İstediğimizi yapabilirdik.
Gökyüzünü net görebilelim diye tüm ışıkları da kapattılar.
Toffy oraya bir çadır kurdu.
Ayrıca arkadaşlarıyla oynamak için poker seti ve sandalyesi de vardı.
Sonra da UFO'ları çağırmamız gerektiğini söyledi.
Ben de sinyal paneli falan var sanıyordum.
Uçaklardaki gibi falan.
Sinyal gönderecek falan.
Sonra bir baktım,
Toffy oturmuş, meditasyon yapıyor.
Bir dakika.
Meditasyon mu?
Ne yapacağımı bilemedim.
Böyle oldum…
Kafam karışmıştı. Bana UFO'ları çağırmayı öğretmedi ki.
Ben böyle…
Bella yerde uzanmıştı.
Kimisi telefonuna bakıyordu.
UFO'larla konuşmaya karar verdim. "UFO, dünya dışı varlıklar" dedim.
"Gerçek olup olmadığınızı çok merak ediyorum.
Gerçekseniz lütfen kendinizi gösterin. Onca yolu sizi görmek için geldim."
İçimden onlarla konuştum.
Şöyle falan.
Bir süre sonra Toffy gözlerini açtı.
Onlara ne söylediğini sordum.
Onlarla açıkça konuştuğunu söyledi.
"Bugün yakın dostum burada."
Ne?
Benim geldiğimi söyleyebiliyor musun?
İşe yarıyor mu?
"O burada. Onu hayal kırıklığına uğratmayın."
Ne?
-Baskı yapıyor. -Bayıldım.
"Öyle oluyor mu ya?" dedim.
"O da varlığınıza şahit olabilsin diye.
Lütfen kendinizi ona gösterin."
UFO'larla böyle mi konuşuluyormuş?
Durun, esas en iyi kısma gelmedik.
Henüz gülmeyin.
Bunu söyledikten sonra kafamı kaldırdım.
Yeşil ışık yakacak bir gözcüleri vardı.
Lazer tutuyordu.
Gökyüzü çok büyük olduğundan bize bakacak yeri gösteriyordu.
Bir sürü yıldız vardı.
Gökyüzü yıldızla kaplıydı. Hangisinin UFO olduğunu bilmeme imkân yok.
Bu adam Toffy'nin ekürisi gibiydi.
-Yerini gösteriyor. -Evet.
"Solda" dedi. "Kimin solu?" dedim.
"Gösteriyorum işte. Bu solda!"
Gösterdi.
Lanet olsun, gerçekten oradaydı.
Gerçekten. Çılgınca geldiğini biliyorum.
Pete Thongchua'yı şimdi daha iyi anlıyorum.
"Artık ben de onlardan biriyim" dedim.
Gerçekten varlarmış!
Tamam, iyi dinleyin şimdi.
Venüs en parlak olanı. Diğerleri nokta gibiydi.
Ama solunda gösterdiği şey sabit değildi.
Çok hızlı hareket ediyordu.
Bunu söylediğimizde, uzaylılara inanmayan Bella ve Yaya
"Belki uçaktır" dedi.
Uçuşlara bakmak için havacılık uygulamasına baktılar.
Uçuş yoktu.
-Yakında uçak var mı diye mi? -Evet. Yani o şey uçak değildi.
Bir başkası da bir uydu takip uygulamasına bakıyordu.
Hiçbir şey yoktu.
O şey uçak ya da uydu değildi, o yüzden UFO olabilirdi.
Uçaklar genelde böyle hareket eder.
Bu nesne aşağı yukarı hareket ediyordu. Şöyle yapıyordu…
Bir saniye! Bir yıldız böyle hareket edebilir mi?
Gerçekten?
Sonra daha çok görmeye başladım. Farklı yönlere doğru gidiyorlardı.
Bazıları parlıyordu.
O gece…
-Abartmıyorum. -Tamam.
Abarttığımı düşünebilirsiniz ama 51 UFO vardı.
Ama bence daha çok noktaya benziyorlardı.
UFO'nun açılımı neydi?
-UFO neydi… -Tanımlanamayan uçan cisim.
Hareket eden noktalar gibiydiler.
Bir de Toffy onlardan "Lütfen parıldayın" diye ricada bulundu.
-İnanamadım. Böyle… -Parıldadılar mı?
Cidden, resmen şok olmuştum.
Şeye kadar izledik…
Saat 19.00'dan gece yarısına kadar izledik.
Toffy gidip dinlenmemi söyledi.
"Gösteri bitti" dedi.
Öyle mi dedi?
İlk turda yaklaşık 30 UFO vardı.
Bir dahaki tur ne zaman diye sordum.
Gece 4.00 gibi geleceklerini söyledi.
Bunu nereden biliyordu?
Programlarını nereden bildiğini sordum.
Nereden bildi?
Bu konuda 20 yıldan uzun süre çalıştığını söyledi.
Khao Kala olayını duyduğundan beri.
Zamanlarını bu şekilde biliyormuş.
Gidip yattım ve gece 4.00'te uyandım.
Dışarı çıktığımda,
"İşte bu geceki 37. UFO" dediklerini duydum.
Açıkça görülüyordu.
"Ne? Bu gerçek olamaz" dedim.
"Bunu arkadaşlarıma nasıl söylerim?
Hiçbir şey görmeyeceğimden emindim."
Bunu beklemiyordum.
Eve gelip bu UFO gezisi hakkında şaka yapacaktım sözde.
Ama gerçek oldukları ortaya çıktı. Lanet olsun.
Eve dönüş yolunda hâlâ şaşkındım.
Olanları anlayamıyordum.
Bir sonraki adımı düşündüm.
Khao Kala'da bir UFO kulübü vardı, oraya gitmeyi düşündüm.
Ama onlar fanatik UFO hayranlarıydılar.
Hepsinin ayrı ayrı lakapları falan vardı yani.
Evet.
"Neptün 16" gibi.
Plüton 15.
Böyle tiplerdi.
Her birinin sinyal alıcısı falan da vardı.
Kendime bir isim bulmaya çalıştım.
Neptün… Plüton…
Viagra 11.
O gezegen değil ki.
Fazla derine inerim diye korktum.
Toffy "Oraya gitme. Fotoğrafını çekebilirler.
Burası daha özel" dedi.
O kadar ilgimi çekmişti.
Siz sakın bulaşmayın.
Benim gibi kafaya takarsınız.
Note, Udom Taephanich'i yakından tanıdık.
Stand-up komedyeni kimliğinin dışında diğer yönlerini de gördük.
Bir başka deyişle,
stand-up komedyenliğin buzdağının görünen yüzüymüş sadece.
Bugün seninle konuştuktan sonra,
buzdağının geri kalanını da görmüş olduk.
Kendisi sadece sahnede değil, gerçek hayatta da komikmiş.
Note, Udom Taephanich!
Çok teşekkürler. Sağ olun.
Herkese çok teşekkürler.
Çok teşekkürler.
UDOM TAEPHANICH SON
Alt yazı çevirmeni: Reşat Bir