Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Izolacja – siedzisz sam w pudle
i pozostał ci tylko twój umysł...
Ta izolacja bywa przytłaczająca.
Ale kiedy wkracza Bóg, staje się ona czymś innym.
To właśnie działo się w karcerze.
RYMY Z CELI
DZIEDZINIEC WIĘZIENNY – DZIEŃ CIEMNOSKÓRY CHŁOPIEC, 15-LETNI
Gdybym mógł cofnąć czas i pogadać
z 15-letnim Jamesem,
pomówiłbym z nim o tym, kim jest.
Ignorowałem młodszego siebie,
próbowałem go pochować,
obwiniałem go o to, że jestem tutaj.
W pewnym momencie
trzeba wybrać własny sposób ukojenia.
Moje pierwsze urodziny w więzieniu. Skończyłem 16 lat.
Nie pamiętam, jaki to był dzień,
ale wczoraj, w moje urodziny,
kiedy kładłem się spać, pomyślałem:
„Obchodziłem tu 16 urodzin”.
16 LAT
Dosłownie dorastałem w więzieniu.
18 LAT
22 LATA
Zapytany, skąd jestem, mogę powiedzieć:
„Z więzień stanowych w Kalifornii”.
31 LAT
Nie lubię kwietnia.
Przede wszystkim
16 kwietnia odebrałem komuś życie.
16 KWIETNIA 2004
To trudna rocznica przypominająca
o najgorszej rzeczy, jaką w życiu zrobiłeś.
Trzy dni później, 19 kwietnia, zginął mój brat.
Wciąż pamiętam ten koszmar.
Pamiętam, co zrobiłem
i co się stało z Victorem.
Kwiecień przypomina mi
najokropniejszy okres w życiu.
Co roku.
Miałem 25 lat.
Sierżant wzywa mnie do gabinetu.
Ręce mam skute za plecami.
Mówi:
„Do karceru z nim”.
A karcer to...
izolatka.
Karcer miał może
dwa na dwa metry.
Przesiedziałem w karcerze
jakieś dwa i pół miesiąca.
Siedząc tam, czujesz
nieuchronność śmierci.
Muszę wyprodukować nadzieję.
Produkuję tę nadzieję, tworząc muzykę.
Zwykle kładę się na podłodze,
zamykam oczy, medytuję
i wyobrażam sobie moje życie poza więzieniem.
Próbowałem tworzyć muzykę,
wybijałem rytm na piersiach albo na łóżku
i układałem piosenki.
A mój sąsiad
słyszał, jak piszę te piosenki,
i mówił: „To było dobre, młody”.
A wtedy śpiewałem mu
przez tę cienką ścianę,
żeby je ocenił.
To długa droga
To szaleństwo
Szaleństwem jest to Jak żyjemy i umieramy
Opowiadanie historii
jest jak ciągłe przeżywanie traumy,
ale jest mi łatwiej
opowiadać ją w piosence.
15 LIPCA 2019 OTO PIERWSZE PRÓBY/ WERSJE
ALBUMU WIZUALNEGO
„LIST DO ZIOMKÓW”
STRUKTURA TEGO ALBUMU PRZYPOMINA WSPOMNIENIA.
ZACZNIEMY OD CZARNEJ MATKI UCZĄCEJ/ ŚPIEWAJĄCEJ Z TRÓJKĄ DZIECI.
NAJMŁODSZY SYN MA NAJWIĘCEJ ENTUZJAZMU
„LIST DO ZIOMKÓW” TO JEGO GŁOS.
Ciekawe, czy niebo gdzieś jest I apelację mogę wnieść
Na łasce Pana Przez grzech złapany
Ojciec mówi: „Bóg wybaczy”
Kiedy jesteś oprychem na full
Zabraniasz sobie coś czuć
Mówisz: „Nic to” Ściskasz broń
Do zabijania palisz się
Niech ktoś postawi się naszej grupie
Z kumplami skopiemy go po dupie
Rollin’ 20s i Baby
Mac Mafia i Ler
Uważnie stąpamy po dnie morza
Próbując walnąć jak C-4
Szukamy celu w drinkach i prochach
Walcząc z sumieniem Kryjąc bolączki
To długa droga
Wspomnienia są bardzo ważne,
pozwalają zachować zdrowie psychiczne.
Pamiętam, dokładnie albo niedokładnie,
ale pamiętam rzeczy z dzieciństwa
i przeżywam je na nowo, siedząc na tej pryczy.
To mi przypomina,
że byłem człowiekiem,
wciąż jestem człowiekiem,
zanim trafiłem do więzienia.
Pozostało 60 sekund.
BYŁEM CZŁOWIEKIEM
KOŚCIÓŁ – DZIEŃ
MÓJ OJCIEC, WILLIAM
Dorastałem w tym kościele.
Matki nazywały mnie Małym Williamem, po tacie,
albo Młodym Nestorem, też po tacie.
To tutaj siedzieli najmłodsi.
Fajnie było dorastać
i śpiewać w chórze.
Stali w części dla chóru,
czyli bezpośrednio przede mną.
Występowali na tym podwyższeniu.
Jego mama prowadziła chór dziecięcy,
on i jego siostra występowali. Nawet Victor śpiewał.
Mamy w kościele utalentowane dzieci,
a Bóg chce je wykorzystać.
Usłyszę „amen”?
- Amen! - Chwalmy Pana!
Moim zadaniem było wychowywać je i dać im inny system wartości.
Tak próbowałem chronić je
przed tym, co mogło je zranić.
- Tu jest James. - Pan James.
- Ząbkował. Zęby mu wychodziły. - Ale to była beksa.
Tak?
- Tak. - Ile ma na tym zdjęciu?
Jakieś... pięć miesięcy.
Zawsze mi powtarzał: „Mam dużo włosów”.
Mówiłam mu: „Wcale nie masz ich dużo.
Chciałbyś mieć dużo włosów”.
Nasz starszy brat Victor.
STARSZY BRAT, VICTOR
- Trzynaście? - Albo 14.
Na tym zdjęciu ma 13 albo 14 lat.
Duże policzki.
Czekaj. Spójrz na to.
To ja, James i Victor.
Podrzuciliśmy go do domu babci.
Myśleliśmy, że tam zostanie. Nie pamiętam...
Ciągle byliście razem.
- Tak. - Więc...
Ale zdecydowanie...
Victor był dobrym starszym bratem.
Pilnował Jamesa. Pilnował Reneashy.
Kochał swoje rodzeństwo.
On i James się czasem bili,
ale jako starszy brat pokazywał mu, jak jest na ulicy.
Bo Victor był też dzieckiem ulicy.
Raczej nie miał powodu,
żeby dołączyć do gangu i robić to, co robił inni.
Ale chyba czuł, że musi się wykazać.
Victor był zarazem opiekuńczy
i tyranizował.
Zdominował mnie, swojego brata,
ale nie pozwolił na to innym.
Pamiętam,
że jako dziecko miałem astmę.
Jechałem na rowerze, próbowałem nadążyć za chłopakami.
Byliśmy daleko od domu, a ja nie miałem inhalatora.
Dostałem poważnego ataku astmy.
A on wsadził mnie na swój rower i zawiózł do domu.
Nie wiedziałem, że...
że życie go dopadnie.
Pamiętam, jak nie mogłem wychodzić
Teraz myślę, co będzie dalej
Czuję się uwięziony, przegrany
Ziom gra w kosza I pomóc ci może
Marzenia są takie od czapy
Kiedy ziom cię testuje
Kiedy życie to karnawał A ulice to labirynt
Jestem zdumiony, jak my...
Odeszliśmy od koszykówki w ogrodzie
Słowo
I jazdy na jednym kole roweru
Bezbarwny świat Pełen czarnych serc jak Kain
Teraz ja idę przez świat naznaczony
To długa droga
To szaleństwo
Istne szaleństwo
Jak żyjemy i umieramy
To szaleństwo
Istne szaleństwo
To długa droga
To szaleństwo
Istne szaleństwo
Nie pamiętam, za co aresztowali Victora za pierwszym razem.
Pamiętam tylko, że czułem... że zabrali mi brata.
Zabrali mi brata.
Pamiętam, jak usłyszałem
któregoś dnia rano,
że Victor ma rozprawę.
I pamiętam, jak w piątej klasie siedziałem na końcu sali
i modliłem się.
„Boże, pozwól bratu wrócić do domu.
Tęsknię za nim, mamusia tęskni i tatuś tęskni.
Pozwól Victorowi wrócić”.
Podziwiałem go,
chodziłem za nim, starałem się być jak on.
Pamiętam, jak mi go brakowało
i chciałem go zastąpić
innymi chłopakami w jego wieku i starszymi.
To byli starsi kumple, z którymi się zadawałem.
Dorastałem w kulturze gangów.
Tam, skąd pochodziłem, oczekiwano, że będziesz w gangu.
Zanim skończyłem 15 lat,
postanowiłem,
że będę...
najtwardszy w całej grupie.
Chciałem być bardziej okrutny niż inni.
Bardzo mnie za to chwalono.
Dostęp do broni
był jak dostęp do roweru.
Była wszędzie.
Kościół przestał być centrum mojego życia,
kiedy rozpadło się małżeństwo rodziców.
Wszystko było kłamstwem. Nie kochamy się.
Nie kochamy ciebie.
No i
Bogu chyba na tobie nie zależy.
Zdradzić samego siebie
to najgorsza forma zdrady.
„ZDRADA”
Zdrada, zdrada
Byłeś moim ziomem Powiedz, czemu...
Kumple i wrogowie Wyglądają tak samo, gdy balujesz
Czekając na twój upadek Liczą twoje wady
Ciężki los szefa Rozważać każdą stratę
Jeśli ten bar wykupię
Ilu przyjaciół stracę?
Popijam Rémy, a potem
Sięgam po konopie
I upadam na kolana
Bo nawet Jezus cierpiał
Kto wie lepiej
Jak to rozegrać?
Otumanieni forsą Zaczną strzelać do Judasza
Dobry Boże
To tylko znak czasów
Zdrada twojego zioma Bardzo ci ciąży
On nie zna lojalności
Więc gdy szukasz adwokata
On nie sypnie kasą Ale pewnie będzie sypał
Stanie i podniesie rękę
Pomoże im cię skazać
Miałem tylko 15 lat Kiedy pomogłeś skazać mnie
Mówili, że sypiesz Ja na to, że kłamią
Nie sądziłem, że kablowałeś
Przez cały czas
Szlag
Zdrada, zdrada
Dyskretny podstęp, słowo
Spiskujesz
Żeby mnie pokonać
Byłeś moim ziomem
Powiedz, czemu chcesz mnie zabić?
Lojalność zmienia się
Gdy czarni są skazani Na nieznany świat
Gdzie śmierć i Bóg są blisko Żal jest wszechobecny
Samotność nadchodzi
Na zgubę wielu ludzi
Tam, gdzie ocean Jest dużo piasku
Tam, gdzie kumple Jest dużo grzechów
Modlę się Modlisz się, by odpokutować
Odebrałeś życie jednemu ze swoich
Bez broni, mikrofon wystarczył
Szlag
Modlę się
Modlisz się, by odpokutować
Odebrałeś życie jednemu ze swoich
Bez broni, wystarczył mikrofon
Podnieś prawą rękę
Szlag
Zdrada, zdrada
Uważaj z tym podstępem Serio
RODZINA
Spiskujesz Żeby mnie pokonać
Byłeś moim ziomem Powiedz, czemu chcesz mnie zabić?
Zdrada, zdrada
Zdjęcie Jamesa z zakończenia gimnazjum.
Włosy zaplecione. Miał się za twardziela.
Był drużbą na moim ślubie.
Widzicie? Tu wznosił toast.
Nie pamiętam, co dokładnie powiedział.
Ale jest. Mój chłopiec.
Dużo się działo w tym czasie, kiedy pojawiły się problemy.
Od naszego ślubu do tego incydentu minęło osiem miesięcy.
Miałam sporo kontaktów z Jamesem.
MOJA MACOCHA
Byłam zszokowana tym, co zaszło.
Kiedy Victor wrócił z więzienia dla nieletnich,
mówił na mnie Mały James.
Pamiętam, jak wypinałem pierś i mówiłem mu,
że już nie jestem Małym Jamesem.
Jestem mężczyzną.
Przemoc i akty przemocy
były narzędziami, których używałem do wszystkiego.
Kłótnie z kolegami ze szkoły. Bójki.
Zastrzelenie kogoś było
ostatecznym aktem przemocy.
SZKOŁA ŚREDNIA, I KLASA
Miało sprawić, że ludzie będą mnie szanowali.
Miało sprawić, że będę wart
strachu i popularności,
które wiążą się z byciem gangsterem.
Pamiętam rozmowę
z jakimś ziomem.
Byliśmy w jednym wieku.
„Stary, musimy... Musimy zdobyć broń i...
Jestem gotów walić do rywali, jakby nigdy nic.
Jestem gotów”.
On mówi: „Strzelę, ale nie wiem, czy umiałbym zabić”.
Wyśmiałem go. „Stary, odjeżdżasz.
Właśnie to robimy. Co ty chrzanisz?
Jest, jak jest”.
Przekonałem siebie, że chcę to zrobić, zanim to zrobiłem.
W tamtej chwili...
czułem, że to dobry moment, żeby udowodnić,
że jestem ziom z dzielnicy.
No i tak się złożyło, że akurat ktoś przechodził.
Nadarzyła się okazja.
Gapiliśmy się na siebie.
„Jestem u siebie. Nie muszę zrywać kontaktu wzrokowego.
To ty powinieneś odwrócić wzrok”.
Wpadłem do starszego zioma
i on dał mi broń.
Młody człowiek wychodzi na ulicę gotowy ze mną walczyć.
Zastrzeliłem go.
I uciekłem.
Kręciłem się tam przez półtorej godziny,
zanim wróciłem do kumpla,
który dał mi broń.
Spodziewałem się
wiwatów.
Tak myślę.
A zamiast tego usłyszałem:
„Ziom, coś ty zrobił?
Policja będzie cię szukać. Stary, to nie jest zabawa.
To nie piosenka,
gdzie możesz rapować, że coś robisz,
a po trzech minutach kończysz i wracasz do swojego życia. To nie tak”.
Mój syn krzyczał,
ale ja go nie słyszałam.
Płakał... Ten dzieciak rozpaczał.
Miał 15 lat,
krzyczał, ale ja go nie słyszałam.
Nie słyszałam go.
Krzyczał głośno, zanim wpakował się w kłopoty.
Gdzie byłam? Gdzie był jego tata?
Dostałem akta sprawy od adwokata Jamesa.
Kiedy zobaczyłem, co tam jest,
było mi naprawdę bardzo, bardzo ciężko.
Miejsce zbrodni,
raport z autopsji ofiary i tak dalej.
Nie... nie patrzę na to.
Nie mogę tego znieść.
To smutna chwila.
Smutna chwila.
BYŁEM CZŁOWIEKIEM.
James popełnił przestępstwo,
a trzy dni później zginął mój syn Victor.
Te dwa wydarzenia miały miejsce w tym samym czasie.
Byłem jak nieprzytomny.
Nie mogłem funkcjonować. Zupełnie mnie to rozbiło.
Kiedyś śnił mi się Victor.
Victor wchodził w alejkę
i zaraz miał wsiąść do samochodu.
Wołałem do niego: „Vic!”.
Odwrócił się do mnie
i po prostu się uśmiechnął.
Jakby mówił:
„Wszystko będzie dobrze”.
Wsiadł do samochodu i odjechał.
Nadchodzą, nadchodzą
Biegnij, biegnij
KIEROWCA MASZ MOJĄ FORSĘ?
„NAJBARDZIEJ ZASZCZUCI”
Jeśli system prawny nie da mi dożywocia Pewnie zastrzeli mnie jakiś ziom
Pewnie oberwę z własnej dziewiątki
Ktoś na dzielni wrzuci to do sieci
Jeśli system prawny nie da mi dożywocia
Pewnie zastrzeli mnie jakiś ziom
Pewnie oberwę z własnej dziewiątki
Ktoś na dzielni wrzuci to do sieci
Jak myślisz, po co zioło?
Gliny mnie zatrzymują Wyrwę się, nim mnie usmażą
Ja? Wyrwę się, nim mnie usmażą
Jestem dzieckiem Assaty Choć dyskretnym
GLINY GO GONIĄ
W mieście nad morzem widzisz glinę
To światełko ostrzegawcze
Crips noszą luźne spodnie i broń
Chcą widzieć mnie martwego Leżącego na ulicy
Jeśli kiedyś ich zobaczę Jeśli pisk opon usłyszę
KAMERA POLICYJNA
Schowam się i wyciągnę spluwę
Strzelę i zwieję jak Craig i Smokey
Jeśli system prawny nie da mi dożywocia
Pewnie zastrzeli mnie jakiś ziom
Pewnie oberwę z własnej dziewiątki
Ktoś na dzielni wrzuci to do sieci
Jeśli system prawny nie da mi dożywocia Pewnie zastrzeli mnie jakiś ziom
Pewnie oberwę z własnej dziewiątki
Ktoś na dzielni wrzuci to do sieci
W czasie obławy Rząd wypuścił cztery drony
Potrzebuję glocka, by wrócić
Z nim nie jestem mężczyzną Bez niego jestem
Oni nie widzą człowieka Aż go dopadnę
Oto historia utraconej niewinności
Od 12 roku życia czułem
Że w ich oczach jestem winny
Że muszę udowodnić swą niewinność Od tego czasu jestem winny
Uczestnictwo w ludobójstwie
Zabijanie czarnych z innych grup
Ojcowie w żałobie, matki płaczą I wciąż nikt nie wie dlaczego
My, poszukiwani i zaszczuci
Żadnej gadki, upaleni, z bronią Uciekamy, aż wszyscy wyginiemy
Rząd nam mówi Że terroryści już tu idą
Chcą, żebyśmy myśleli
„NAJBARDZIEJ ZASZCZUCI”, MUZYKA SIĘ URYWA.
Miałam sen.
Usłyszałam, że wszystko będzie dobrze.
W tym śnie ciągle się to powtarzało.
„Będzie dobrze,
będzie dobrze”.
Chyba po trzech dniach przyjechała policja.
Zapukali do moich drzwi o 4 rano.
To było przedziwne uczucie.
Powiedzieli, że mój syn zginął.
To było najokropniejsze... uczucie w moim życiu.
Jak z koszmaru.
Opłakiwałem brata,
to, że go utraciłem,
i co jakiś czas powracała myśl,
że to samo zrobiłem innej rodzinie.
Oni dokładnie tak samo się czują.
Byłam tam co dnia.
Nie przegapiłam ani jednego dnia procesu mojego syna.
Zwróciłam uwagę na matkę.
Byłyśmy w tej samej sytuacji. Jej syn nie żył.
Mój zginął w tym samym czasie.
I jestem pewna, że do dziś za nim tęskni.
To był jej syn.
Na ogłoszeniu wyroku powiedzieli:
„Czterdzieści lat do dożywocia plus dożywocie”.
Spojrzałem na adwokat
i zapytałem: „To kiedy wrócę do domu?”.
A ona spojrzała na mnie tak...
„Dziecko, ty nie rozumiesz, co się stało.
Nie rozumiesz”.
„PRZYTŁOCZONY”
Za duży pomarańczowy kombinezon
Łzy w oczach moich rodziców
Dostałem 40 lat i dożywocie
40 dni, 40 nocy
Rozważam mękę Pańską I modlę się, by Jezus dał mi życie
Demony nawiedzają mnie co noc
Myślałem o samobójstwie
Nie będę kłamać Czasem żałuję, że nie spróbowałem
KOŚCIÓŁ – DZIEŃ
Mam dość tego życia Jakbym umierał co rano
Och
Ale przysięgam, że się zmieniłem
Wybaczcie, jestem inny
Zmieniłem się, słowo.
CELA – NOC
Inaczej widzę świat
Nie kontroluję Nachodzących mnie myśli
Rozrzucam wzorce Zmieniam myśli w materię
I to czujesz Ujawniam to, co kluczowe
Modlę się do Boga o drabinę Żeby wyjść z tego grobu
Słowo
Bo mam dość bycia niewolnikiem
Słowo
Wszystkie moje, moje
Moje błędy, tylko moje
Nie szukam wymówek
Postąpiłem bardzo źle
Ale nie podziękuję wam za te ściany
Ucisk państwowy waży tonę
Moja depresja przychodzi i odchodzi
Ta huśtawka nie jest fajna Dożywocie to depresja
Jestem martwy dla świata Martwy dla ziomów i dziewczyny
Miałem 15 lat, trafiłem do gangu Byłem tam chwilę
GÓRA – DZIEŃ
Teraz próbuję być silny Słowo
Tata mówi: „Synu, bądź silny”
Staram się
Życie jest zbyt krótkie Nie ma czasu do stracenia
Przypływ otworzy bramy
I zaleje nas realnością
Oby ludzie to poczuli To dla Bloodsów i Cripsów
G-Ds’s Lords też powinni to czuć Zbiry takie są
Prawdziwa jest trauma I łzy mamy
Przegrałeś apelację Jak masz się czuć?
Czujesz, że ona czuje Że twój los jest przesądzony
Na serio
Prawdziwa była trauma I łzy mamy
Przegrałem apelację
Jak mam się czuć, gdy ona
Czuje, że mój los jest przesądzony
A ja czuję się
Przytłoczony
BĄDŹ WIĘC TERAZ PRZEKLĘTY NA TEJ ROLI, KTÓRA ROZWARŁA SWĄ PASZCZĘ,
ABY WCHŁONĄĆ KREW BRATA TWEGO, PRZELANĄ PRZEZ CIEBIE.
BRAT
Ciekawe, gdzie jest Victor.
Wiem, że nie cierpi, ale nie wiem, gdzie jest.
Takie myśli chodzą mi po głowie.
Gdzie jest mój brat?
MÓJ SIOSTRZENIEC, NAAJI
Będąc w ciąży z Naajim,
Reneasha powiedziała mi:
„Urodzi się lada dzień”.
Było jasne,
że zbliża się rocznica
śmierci Victora.
Kiedy więc Naaji się urodził,
19 kwietnia,
w dniu, kiedy zamordowano Victora,
czułem, jakby Bóg dał nam
dar
w tym trudnym dniu.
- Naaji. - Co robisz?
Proszę!
Chcę się przespać.
Idziemy na cmentarz?
- Nie wiem. - Nie wiemy.
Będzie późno. Idź na górę, jak chcesz to odbijać.
Nie kupiłam kwiatów.
Sama nie wiem.
Na początku – w każdą niedzielę.
I tak przez kilka miesięcy. Przychodziłem
i trochę tu siedziałem.
Jechałem do jego brata Jamesa, do więzienia dla młodocianych,
a potem przyjeżdżałem tutaj. Albo na odwrót.
Przyjeżdżałem do niego, a potem do Jamesa. Różnie.
Długo to trwało.
VICTOR 2.10.1982
Cały czas płakałem.
To była część mojej żałoby. Musiałem tu być.
19.04.2004
Proces Victora zaczął się, kiedy zakończył się proces Jamesa.
To był kolejny koszmar.
Cokolwiek się tu stanie, niczego nie zmieni.
Nic mi nie zwróci syna.
Uznano go za winnego morderstwa pierwszego stopnia.
To był młody chłopak, w wieku mojego syna Victora.
Młody człowiek.
Mieliśmy możliwość przemówić w sądzie. Zrobiłem to.
Trochę było mi go żal,
bo teraz nie tylko mój syn stracił życie, ale w pewnym sensie on również.
Powiedziałem mu: „Modlę się teraz o to,
żebyś zrobił, co należy, i wrócił do domu”.
Tak mu powiedziałem.
Najgorsze jest to, że znam jego siostrę.
Dorastałyśmy razem. Razem chodziłyśmy do szkoły.
Nie wiedziałam.
Spotykam się z nią, a ona płacze,
bo jej brat dostanie dożywocie.
Kiedy Jamaal Smith dostał wyrok
od 25 lat do dożywocia,
szczerze mówiąc, wcale się nie cieszyłam.
Zabrałeś mi syna. Odebrałeś mu życie.
Dlaczego?
Wciąż opłakuję syna.
Zawsze w dniu jego urodzin
albo w dniu, kiedy odebrano mu życie,
myślę o synu, którego straciłam.
Myślę o synu, którego straciłam w systemie.
WIĘZIEŃ
Wyobrażam sobie,
że człowiek, który zabił Vica...
Wyobrażam go sobie
jako jednego z nas.
JESZCZE JEDEN Z NAS
Kogoś, kto był na ulicy,
odgrywał swoją rolę
w tym, co dzieje się w kulturze ulicznej.
Pamiętam, że myślałem,
że jeśli się z nim spotkam,
to mu dowalę.
Albo, wiecie,
gorzej.
Był czas, kiedy myślałem: „Jak tylko go spotkam, zabiję”.
Tak na serio
walczyłem z nienawiścią do gościa,
który był wyimaginowaną postacią w moim umyśle.
Nie wiedziałem, kim jest ani jak wygląda,
Nie znałem nawet jego imienia.
Kiedy pierwszy raz trafiłem do więzienia,
pamiętam, że wszedłem do małej świetlicy.
Był tam był gość imieniem Jay...
GOŚĆ IMIENIEM JAY
Rozmyślał o zbrodni,
którą popełnił,
i o tym, jakie to było
bezsensowne.
Rozmawiałem więc
głównie z nim
o tym, jak bardzo żałuje,
jak dręczy go sumienie
za morderstwo, które popełnił.
Pokazał mi swoją ludzką stronę,
mogłem go zobaczyć.
Widząc jego człowieczeństwo
w powiązaniu z najgorszymi rzeczami, jakie w życiu zrobił,
myślałem o swoim człowieczeństwie
w powiązaniu z moimi czynami.
Pozostało 60 sekund.
ODWRÓCIŁEM SIĘ, STRZELIŁEM I UCIEKŁEM
Wyparłem to.
Wyparłem ten obraz.
Widok, jak upada na ziemię po moim strzale.
Na wiele lat.
Bo wtedy zdałem sobie sprawę
ze znaczenia tego, co zrobiłem.
Więc to wyparłem.
A teraz z tym żyję.
Widzę to.
WIDZĘ TO.
To...
To mnie ścięło, bo...
W wieku 19 lat byłem już tak przekonany, że nie jestem nic wart,
że chciałem odebrać sobie życie.
Myślałem, że zabijając się, wyświadczę wszystkim przysługę.
Prawda jest taka, że nie mam nic do powiedzenia.
Nie ma sensownego sposobu wyrażenia żalu czy skruchy,
adekwatnego do tego, co zrobiłem.
Temu człowiekowi zabrałem wszystko.
Zabrałem wszystko tej rodzinie. Zabrałem za dużo.
I na wieki będę tego żałował.
Jeśli spojrzysz mi w oczy,
zobaczysz
zombie, w każdym znaczeniu tego słowa.
Mnie tam w ogóle nie ma.
Mnie tam nie ma.
„STALOWY GRÓB”
Żyję w stalowym grobie
Ciężko tu
Zimno tu i ciemno
Nie ma powietrza
Nie mogę oddychać Nic nie widzę, nie śpię
Nie mogę uwierzyć, że mnie dorwali
Żyję w trzewiach podziemi
Krwiopijcy przyrównują się
Do słynnych władców podziemi
Robi się drastycznie Kiedy Drakula chce jeść
Szykuj żarcie albo sam nim bądź Gdy przyjdzie czas uczty
Zamknięty siedzę głęboko
Piszę i chodzę wkoło
Prawie nie śpię
Zapuszkowany nastolatek
Czekam w stołówce
Nie mogę uwolnić się od wspomnień
Kazano linczować, więc linczowali
To nie może być życie Złapcie ich
Gliny nazywają go „czarnuchem”
Gang go uczy
Na tym dorasta
Przyda mu się
Będzie, co ma być
Chaos to norma
Kiedy czas zwalnia
Beton i stal Odrzucone apelacje
Czekam na list, ale je odsyłają
„Zwrot do nadawcy” Obiecuję przestać grzeszyć
Panie, jeśli mi pomożesz Odpokutuję
W krainie zagubionych modlę się Pomóż mi wygrać
W głębi mroku szukam siebie
Jestem grzesznikiem
Żyję w stalowym grobie Ciężko tu
Zimno i ciemno Nie ma powietrza
Nie mogę oddychać Nic nie widzę, nie śpię
Nie mogę uwierzyć, że mnie dorwali
Żyję z dożywociem Choć wolałbym wolność
Dostajesz dożywocie I czujesz to całym sobą
Ból tak głęboki Że aż się trzęsiesz
Żyjąc jak nieumarły Wsypujesz zabójcę
Biegam wkoło
Muszę poćwiczyć
Bo inaczej poćwiczą zombie
Nieumarli sięgają po broń Szukając posiłku
Ćpuny szukają igieł Szukają okazji
Chcą uciec z piekła Od demonów w celi
Zastanawiają się, czy zacząć sypać
Zniecierpliwiony diler Plądruje celę ćpuna
A po zmierzchu Gliny przechwytują jego gryps
Wtedy poczułem Że zawiodłem, więc upadłem
Na kolana I błagałem Boga
By dał znać Czy moja dusza kiedyś zwycięży
Bo zimna jest cela, w której siedzę
Żyję w stali
I w wielkiej ciszy
Tak, w ciszy
Tata odwiedził mnie, kiedy byłem w karcerze.
Akurat skończyłem pisać
pierwszą i drugą zwrotkę
Stalowego grobu.
Myślałem, że skończyłem.
Widzieliśmy się przez szybę.
Trzymałem słuchawkę
i rapowałem mu Stalowy grób.
Powiedział:
„Synu, to jest naprawdę dobre.
Ale co dalej?”.
„Jak to, co dalej?”
„Co dalej z bohaterem?
Napisałeś, że jest w mrocznym świecie.
Czy kiedyś z niego wyjdzie?”
Kiedy więc po widzeniu wróciłem do celi,
zacząłem dalej pisać.
Trzecią zwrotkę zacząłem tak...
Życie wśród morderców Spiskowców i intrygantów
To istny koszmar Ale ja pozostanę marzycielem
Nadzieja czasem Przecieka między palcami
Ludzie tracą kontrolę Chcą się wieszać
Z braku celu, celowo Przeklinają nas
Dożywocie Symbol bezwartościowego życia
W tych wersach widzę Że mogę wypłynąć
W tych rymach widzę światło Aż oczy bolą
Od obelg wszystko boli
Oby się nie poślizgnąć Wspinam się niepewnie
Zaciskam uścisk Mój cel to zmartwychwstanie
Stoję wyprostowany jak Łazarz
Moje wyznanie Opowieści z krypty
Żyję w stalowym grobie
Wciąż jestem
człowiekiem, który marzy o wolności,
o pojednaniu z samym sobą,
o zmartwychwstaniu.
Marzę o własnym odkupieniu
i o odkupienie innych ludzi.
Moja wyobraźnia,
kiedy byłem w karcerze,
odegrała ważną rolę
w tym, jak dużą nadzieję zyskałem.
Wyobrażałem sobie swoje życie
w sztuce i muzyce.
I siebie na wolności.
Miałem nadzieję,
bo widzę to w myślach.
Myślę o tym, jak leżałem na podłodze, medytując,
i wyobrażam sobie siebie
i życie, jakiego pragnąłem.
Moja
żona z wyobrażeń
wyglądała jak Indigo.
Kiedy poznałem Indigo, wiedziałem, że to ona.
MOJA MIŁOŚĆ, INDIGO
Nie chcę, żeby już był maj.
Dlaczego?
Nie wiem.
Myślę o Dniu Pamięci i Dniu Matki...
O rety...
To świąteczny dzień.
Dziś bym się z tobą ożenił.
Podaj tylko datę, a ja się zgodzę.
Będę się trzymał...
Tak.
Będę się trzymał
Muszę się trzymać
Będę się trzymał
Nie wiem, co dalej.
Początkowo myślałam, że aż tak się nie zaangażuję
w miejscu pełnym niewoli i ucisku.
Ale nie mogłam wyprzeć się pragnień serca.
A jeśli chodzi o abolicję i moją pracę reformatorską,
powiedziałam wszystko, zanim poznałam Jamesa.
Faktem jest, że ludzkie więzi przenikają przez ściany.
Przez klatki.
Jako przyjaciółka, która troszczy się o niego duchowo,
nie martwię się o jego poczucie odpowiedzialności.
Ale wiem, że to trudne,
kiedy robią z ciebie ofiarę na poziomie więzienia.
W pierwszym mailu napisałam więc:
„Jestem narzeczoną Jamesa.
Chciałam prosić o złagodzenie kary”.
Potrzebowałam pomocy w zrozumieniu tego procesu.
Jak to wygląda?
Na razie myślę, że warto nakreślić obraz
ludzi, którzy czekają na twój powrót.
Jasne.
Czytałam ci, co napisał tata?
Tak, czytałaś.
A co pisała Jackie?
Nie.
Chcesz posłuchać?
Tak.
„James już wie, jak jego zbrodnia wpłynęła na ofiarę, rodzinę ofiary,
jego życie i społeczeństwo.
Jest skruszony i rozumie negatywny wpływ swoich działań.
James jest odpowiedzialny, dojrzały
i został zrehabilitowany przez system więziennictwa Kalifornii.
Mój mąż i ja zawsze
wspieraliśmy Jamesa i nadal będziemy go wspierać.
Jestem pewna, że James nie stanowi zagrożenia
i zasługuje na drugą szansę.
Z poważaniem, Jacqueline Williams”.
Cała Jackie.
Podoba mi się.
Pozostało 60 sekund.
A to nie.
Nie znoszę tego.
Biblia mówi, że jesteśmy jak owce prowadzone na rzeź.
W każdej chwili może dopaść nas niebezpieczeństwo albo kataklizm.
Nie sądzisz, że twoje dziecko nie może być typowym dzieciakiem
umierającym na rogu ulicy?
Biblia mówi, że Bóg nie potępia.
On uwalnia, wyzwala.
Bóg nie zesłał swego syna na ziemię, by potępić świat,
lecz by przez niego ten świat ocalić.
Bóg o was walczy.
Kiedy James się urodził i przywiozłem go do domu ze szpitala,
wziąłem go na ręce. Byłem taki szczęśliwy.
Uśmiechnął się do mnie i... o rety...
Teraz jest mężczyzną. Mógłby żyć dalej.
Dzięki temu mam motywację,
żeby samemu dalej żyć.
Słowo Boże to mój skarb.
Mam je. To najlepsze, co mogę zrobić.
Bóg mi powiedział: „To będzie długa droga”.
Słyszałem go wyraźnie.
Przekazałem tę wiadomość synowi. To będzie długa droga.
A potem zrozumiałem, że mówiąc tak, Bóg obiecał mi,
że to się kiedyś skończy.
Pewnego dnia mój syn będzie wolny.
Bóg mi to obiecał. Słyszałem.
Dlatego jestem przekonany, wiem na pewno,
że chociaż czekamy, a syn sporo już odsiedział,
że chociaż ta droga była już długa,
to jednak się skończy
i będziemy żyli razem po tej stronie więziennych murów.
Dla mnie tym jest wiara.
Mam w sercu pieśń pochwalną, którą chcę zaśpiewać.
Zaśpiewam tę pieśń wiary.
W tym miejscu już czuję Boga.
Ta pieśń pochwalna brzmi tak.
„OBUDŹ SIĘ”
Młodzi czarni zabłąkani marzyciele
Budzą się i wdają w walki na pięści
Kto nas nakarmi?
Blok pełen młodych żołnierzy Kto nas poprowadzi?
Mamy broń Chciałbym móc powiedzieć, że niepotrzebnie
Ale to trudne Bo polują na ciebie bez powodu
Zazdrośni hejterzy nienawidzą nas
Bezduszny gliniarz wyciąga spluwę I wpada, kiedy śpię
Chyba czas się obudzić
W tej świątyni mówimy: „Panie, poddaję się!”.
Chyba czas się obudzić
- Jak długo będę z wami? - Zawsze!
On nigdy was nie zostawi!
Choćby nie wiem co. On się nigdzie nie wybiera!
Obudźcie się, obudźcie
Ludzie chodzą dziś otumanieni
Upaleni Nadzieją zapłaty omamieni
Nie mogę się doczekać przebudzenia
Dość mam styp po moich ziomach
Brodzą głęboko w wodzie
Z trudem idą, ale się nadymają Mają ego większe niż D. Wade
Trudno czuć miłość Gdy czarni nie nienawidzą
Wszystko jest zagmatwane
Więc się pilnują
I nigdy się nie zmienią
Stoją przy palniku i grzeją
Szykują posiłek mistrzów
Licząc na kilka świeżych okruszków
Odrętwiali, więc ból sprzedaży koki
Nie dociera do ich sumienia
Nie jesteśmy świadomi
Na ulicy zwą mnie Bestią Co łatwe do zobaczenia
Ci ludzie potworami być by woleli
Bezmyślne stwory Które nie słuchały nauczycieli
Czułem, że nigdy Dotrzeć do nas nie chcieli
Cały rozdział o Kolumbie i Cooku
A o handlu niewolnikami jeden akapit
Czemu czarny spał na tyłach klasy?
Z pistoletem ukrytym na torby dnie
Jestem czarny i wściekły A poważnie nie traktują mnie
Kołysanki z helikopterów
Śpiewane przez ciekawskie dusze
Ulice są dla szybkich i wściekłych
Ale ja nie będę jak Paul Walker
Rozbić się i spłonąć Ja taki nie będę
Ale modlę się, by usłyszeć Pana Gdy zawoła, że czas się obudzić
Obudźcie się, obudźcie
Dziecko, wstaję, podnoszę się
i mówię diabłu: „Nie szkodzi, jeszcze tu wrócę.
Jeszcze tu wrócę!”.
Hej! Byliście kiedyś w więzieniu?
A niech go!
Nic nie mówicie. Wiem, że tam byliście. Amen.
Byliście w tym więzieniu duchowym. Diabeł was związał!
A niech go.
Z wiekiem
czuję się bardziej odpowiedzialny
wobec mojego taty,
mojej mamy i siostry.
Pisałem im w listach,
jaki jestem wdzięczny,
że byli przy mnie,
że mnie wspierali,
choć zrobiłem coś tak haniebnego i poważnego.
Pamiętam, jak mama opowiadała mi o moich narodzinach,
o tym, jak była w ciąży. I o tym, że mnie chciała.
Powiedziała: „Nadal cię chcę, synku”.
To mnie
bardzo podbudowało, podniosło na duchu
i pomogło mi uwierzyć w siebie, w swoją wartość.
Halo?
Tu Global Tel Link. Telefon na pani koszt z...
- Cześć, mamo. - Hej!
- Chcę ci coś przeczytać. - Dobrze.
„Celem niniejszego listu jest upoważnienie sądu
do rewizji wyroku osadzonego Jamesa Jacobsa
w związku z jego wyjątkowym zachowaniem w zakładzie karnym.
Jako sekretarz CDCR
poważnie traktuję kwestie bezpieczeństwa publicznego
i wydaję takie zalecenia jedynie,
kiedy osadzony nieustająco
podporządkowuje się
zasadom ośrodka, przepisom i wymaganiom,
jak również uczestniczy w programie rehabilitacyjnym.
Wydaje się zatem, że wyrok Jacobsa zasługuje na uwagę sądu.
Zalecałbym przeanalizowanie wyroku osadzonego Jacobsa
i wydanie nowego.
- Z poważaniem, Ralph Diaz...” - Boże...
„...sekretarz Departamentu Więziennictwa”.
O mój Boże. Nie wiem, co...
„My, przysięgli w powyższej sprawie,
uznajemy Jamesa Jacobsa winnym zabójstwa...”
6 WRZEŚNIA 2005
„...skazany na okres od 40 lat do dożywocia”...
40 DO DOŻYWOCIA PLUS DOŻYWOCIE
Pamiętam, jak wiele lat temu szedłem do sądu w sprawie Jamesa.
Wtedy oskarżano go po raz pierwszy. Teraz zapadnie nowy wyrok.
Jestem tu z dobrego powodu. Poprzedni nie był taki dobry.
SĄDY OKRĘGOWE
Jeśli przez coś przeszedłeś, ja pierwsza powiem,
że byłeś ofiarą. Taka jest prawda.
Dlatego mówię też,
że jako ofiara masz obowiązek
zrobić, co trzeba, żeby dojść do siebie.
Byłam ofiarą przestępstwa.
Zostałam zgwałcona.
Uczestniczyłam w dochodzeniu policyjnym
i to doświadczenie skończyło się ponowną traumą.
Chciałam zamknąć ten rozdział. Szukałam sprawiedliwości,
ukojenia, uzasadnienia,
ale ukojenia nie znalazłam.
Zrozumiałam, że system nie traktuje mnie priorytetowo.
Priorytetem jest kara,
a ja nigdy nie znajdę ukojenia w fakcie czyjejś kary.
To nie odbuduje tego, co ci odebrano.
Jesteśmy ludźmi wiary. Wiemy, że Bóg działa w swoim czasie,
innym niż czas człowieka,
ale mam nadzieję, że chłopak wyjdzie.
Modlę się, żeby wyszedł za naszego życia.
Przepraszam.
Teraz to jest jak...
Jak śmierć.
Za każdym razem, gdy widzisz Jamesa
i musisz odejść, to jakby zamykano wieko trumny.
Żeby był ze swoim tatą...
To najważniejsze.
Ich serca znajdą ukojenie.
Już nie będą złamane.
Nie będą złamane.
Tata powiedział mi, kiedy miałem 16 lat,
po moim wyroku:
„Synu, to będzie długa droga”.
Na tej drodze pełnej tęsknoty
i spoglądania na horyzont
byłem pełen nadziei.
Miałem nadzieję,
że sędzia wyda nowy wyrok
i pozwoli mi wrócić do domu.
O rety. Zaczyna się.
Zobaczmy, co się stanie.
Naród przeciwko Jamesowi Jacobsowi.
Wniosek o zmianę wyroku.
Prokurator okręgowy nie chce się zgodzić
na rewizję wyroku.
Jeśli chodzi o decyzję, czy sąd zmieni wyrok oskarżonemu,
sąd nie podejmie jej dzisiaj.
Więzienie to pułapka. Wymiar sprawiedliwości to pułapka.
Jeśli idziesz przez pustkowia Ameryki
i wpadniesz w pułapkę,
to cię nie wypuszczą.
Prokurator nie patrzył, kim jestem.
Raczej skorzystał z okazji,
żeby powiedzieć „nie”.
Nigdy nie powiedzą:
„Ta pułapka jest nieludzka.
Wyciągnę z niej niedźwiedzią łapę”.
Chcą cię zawiesić na ścianie.
Nigdy nie powiedzą:
„Ta pętla jest za ciasna.
Odetnę tego człowieka z drzewa”.
Zamierzali
nas zlinczować.
Nie będę więcej uciekał
„NAJBARDZIEJ ZASZCZUCI” CZĘŚĆ DRUGA
Czarni chcą mojego różowego złota
Gliny – mojej wolności
Diabeł pędzi po moją duszę
Modlę się do Boga, bym go pokonał
Nigdy nie byłem wycofany
Nie lubiłem elitarności
Nie ufałem przywódcom, słowo
Jak mam im ufać Skoro zabili Malcolma
Zabili Oscara, Traya i Michaela
Najbardziej zaszczuty gatunek w Ameryce
To czarny mężczyzna
Biali gliniarze cię zastrzelą I usprawiedliwią to ludobójczym szantażem
„Sami się wszyscy pozabijacie”
Choć strzelamy do ludzi O podobnych twarzach
Nie zmienia to faktu Że jesteś rasistą
Ani tego, że system jest do bani
A ból naszych ziomków Pozostanie niewypowiedziany
Jeśli system prawny nie da mi dożywocia
Pewnie zastrzeli mnie jakiś ziom
Pewnie oberwę z własnej dziewiątki
Ktoś na dzielni wrzuci to do sieci
Jeśli system prawny nie da mi dożywocia
Pewnie zastrzeli mnie jakiś ziom
Pewnie oberwę z własnej dziewiątki
Ktoś na dzielni wrzuci to na WorldStar
PAN ZAŚ JEST DUCHEM,
A GDZIE JEST DUCH PAŃSKI – TAM WOLNOŚĆ.
DUCH
James powiedział mi, że miał sen.
„Śniło mi się, że wróciłem do domu, do ciebie”.
Potrzebuję syna w domu.
Nie mam innego syna. Potrzebuję go.
„DNO MORZA”
W LA znów doszło do przemocy i aresztowań członków gangów.
Ponad 200 funkcjonariuszy na ulicach...
Fale przestępczości
Siedzisz znudzony A media donoszą
O falach przestępczości
Siedzisz znudzony A media donoszą
Tak
A media donoszą
O falach przestępczości
A media donoszą
Urodzony w epoce cracku Bardzo się pilnuję
Bo mamę boli kręgosłup
Ciężar stresu Brat oberwał
Modli się, by najmłodsze Przywykło do dna morza
Gdzie niczym muszle leżą łuski z MAC-a
Poddaj się fali A nie wrócisz
27 stopni i szansa na słabą bryzę
Z dymiących MAC-ów Ja dymię ziołem
Szukam ukojenia
Bo mama powtarza Że modli się za mnie
Mamy przesrane
Czarni nie pływają Unoszą się na plaży, bez wioseł
Od góry jestem mocny A ziomy siedzą głęboko
Biorę to na siebie
Prawdziwi czarni nie żyją Zabija ich koka
Albo policja Serio, polują na mnie
Młodzi handlują koką Lepiej uważajcie, ziomy
Czarni mają broń Która złamie waszą mamą
Mamy nic wam nie przywróci Po takim ra-ta-ta
Urodzony w epoce cracku Bardzo się pilnuję
Bo mamę boli kręgosłup
Ciężar stresu Brat oberwał
Modli się, by najmłodsze Przywykło do dna morza
Gdzie niczym muszle leżą łuski z MAC-a
Poddaj się fali, a nie wrócisz
Czarni cisną czarnych Co tam? Skąd jesteś? Gdzie babcia?
Walą do twojej babci
Dilerzy z lewymi komórkami Sprzedają kokę, piją Grand Marnier
Codziennie coś
W mieście nad morzem Mają co robić
Compton, Watts i L.A. Wiedzą, że działamy
Fale przestępczości
Siedzisz znudzony, a media donoszą O falach przestępczości
Siedzisz znudzony, a media donoszą O falach
O falach przestępczości
A media donoszą
Urodzony w epoce cracku
Bardzo się pilnuję
Bo mamę boli kręgosłup
Ciężar stresu Brat oberwał
Modli się, by najmłodsze Przywykło do dna morza
Gdzie niczym muszle leżą łuski z MAC-a
Poddaj się fali A nie wrócisz
NASTOLATEK DOSTAJE DWA WYROKI DOŻYWOCIA ZA ZABÓJSTWO
NASTOLATEK O ZABÓJCY BRATA: „JESZCZE JEDEN Z NAS”
Cześć, synku.
Cześć, mamo.
Wciąż chodzisz w niedzielę na plażę?
Ostatnio nie, ale muszę do tego wrócić.
PODDAJ SIĘ FALI, A NIE WRÓCISZ
„JESZCZE JEDEN Z NAS”
Pojechałam odwiedzić Jamesa
w zakładzie, w którym wtedy był.
Kiedy spojrzałam...
Powiedziałam do Reneashy: „On wygląda jak Jamaal”.
Widziałam go dosłownie tylko raz, na ogłoszeniu wyroku.
„Mamo, on wygląda jak Jamaal.
Idzie i uśmiecha się”.
Nie chciałam mówić o tym Jamesowi.
Nie chciałam mu mówić.
Niedawno miałem urodziny.
Przyszedł weekend i odwiedziła mnie mama.
Mama i ReeRee.
Widzę, że coś jest z nimi nie tak.
Dziwnie się zachowują. Uśmiechają się, ale wiecie...
ich uśmiechy są namalowane.
Patrzę na ReeRee.
Potem na mamę. I pytam: „Co się dzieje?”.
Moja mama na to:
„Nic takiego”.
I wciąż tak patrzy, rzuca spojrzenia Reneashy.
„Kto to jest?” – pyta.
„Kim jest ten facet?”
Ja na to:
„To brat Jay”.
FACET IMIENIEM JAY
Mówię „Jay”, bo znam go jako Jaya.
Tak mi się przedstawił.
Mama milknie na chwilę,
a potem spogląda na mnie
i mówi: „To on”.
Nie musi mi tłumaczyć, co znaczy to „on”.
Wiem, kogo ma na myśli.
To on zabił Victora.
Zamarłem.
Zrozumiałem, jak długo żyję
obok niego.
Mówił: „Codziennie z nim rozmawiam”.
James się wkurzył. Powiedział, że trzeba coś z tym zrobić.
Mama łapie mnie za rękę.
Mówię: „Nie...”.
„James, nie zabijaj go Chcę, żebyś wrócił do domu”.
To również
dało mi do zrozumienia, że nie pozwala mi go zabić,
ale poza tym mogę z nim zrobić, co zechcę.
Wiem, że o to jej chodziło.
I poczułam się winna,
bo powinnam była siedzieć cicho.
Nie powinnam była nic mówić,
bo nie chciałam, żeby coś się wydarzyło.
Tamtej nocy siedziałem w celi.
Płakałem.
Byłem wściekły.
Bardzo się złościłem na Boga.
Pytałem: „Czemu postawiłeś tego człowieka przede mną,
wiedząc, że chcę wrócić do domu?
Wiedząc, że muszę...
że muszę
go zabić?”.
Ten gość zabił mojego brata.
Byłem taki zły,
że Bóg pozwolił, by ten człowiek pojawił się przy mnie,
i postawił mnie w takiej sytuacji,
że czuję, że muszę coś mu zrobić,
kiedy w sercu
chciałem mu tylko wybaczyć.
Świat nie rozumie przebaczenia.
Zwłaszcza w kulturze więziennej nie ma miejsca na przebaczenie.
Postrzega się je jako słabość.
Bóg postawił mnie w sytuacji,
że albo ludzie, których uważałem za drapieżców, uznają mnie za słabego,
albo poświęcę swoją wolność.
Tej nocy się modliłem.
„Wiesz, co muszę zrobić...
Czemu mnie do tego zmuszasz?”
I tak wyraźnie,
jak wy słyszycie mój głos,
usłyszałem Boga: „Nikt cię do niczego nie zmusza”.
Słyszałem to raz za razem...
„Nikt cię do niczego nie zmusza”.
NIKT CIĘ DO NICZEGO NIE ZMUSZA
Potem pomyślałem o Biblii.
„Jeśli nie wybaczysz, i tobie nie będzie wybaczone”.
A najbardziej w życiu,
bardziej niż cokolwiek innego,
chciałem wtedy, by mi wybaczono.
Chciałem, by wybaczyła mi rodzina, którą skrzywdziłem.
By wiedzieli, że rozumiem, co im zrobiłem.
Bardziej niż czegokolwiek
chciałem tego.
A teraz miałem okazję sam komuś przebaczyć.
Następnego dnia rano
wychodzimy na śniadanie.
Zapytałem: „Czy ty jesteś Jamaal Smith?”.
On na to: „Tak.
Przecież wiedziałeś”.
„Nie wiedziałem. Zawsze znałem cię jako Jaya.
Nazywasz się Jamaal Smith”.
On na to: „Tak”.
Łzy zaczynają mi płynąć po twarzy.
„Zabiłeś mojego brata” – mówię.
I pierwsze, co pada z jego ust, to:
„Przepraszam, że ci go odebrałem”.
Powiedział:
„Przepraszam za to, co zrobiłem twojej rodzinie”.
I...
uwierzyłem mu.
Uwierzyłem, że jest mu przykro.
Zapytałem, czemu zabił mojego brata.
Wszystko mi opowiedział.
I...
to nie miało sensu.
Nie było powodu.
Tak samo jak moja zbrodnia nie miała powodu ani sensu.
Powiedziałem mu:
„Wybaczam ci.
Jeśli chcesz mojego przebaczenia, to je masz”.
Wstałem i odszedłem.
Przypomniało mi się, jak się poznaliśmy
i jaki poczułem z nim związek,
jak dostrzegłem jego człowieczeństwo,
słuchając, jak mówi o zbrodni.
Zrozumiałem, że popełnił zbrodnię przeciwko mnie i mojej rodzinie.
To było mocne.
DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA I RESOCJALIZACJI
Policja dowiedziała się,
że został skazany za zabicie Victora.
A Departament Więziennictwa,
zamiast ułatwiać pojednanie i gojenie ran,
potraktował to jak przeszkodę.
OCENA ZAGROŻENIA JAMES JACOBS I JAMMAL SMITH
Dlatego przesłuchali nas obu.
Na śniadaniu Smith siedział przy stole.
„Przebaczysz mi?”
Powiedziałem im, że mu wybaczam.
A kiedy wszedł porucznik,
powiedział tylko: „Odeślijcie go do celi.
A drugiego do karceru”.
Nie chcąc pozwolić, by wysłali Jamaala do karceru,
powiedziałem, że pójdę zamiast niego.
Sierżant na to: „Chcesz pójść do karceru zamiast niego?”.
Zakuli mnie w kajdanki i odprowadzili do celi.
I pamiętam, że ten strażnik,
kiedy szliśmy przez dziedziniec do celi,
powiedział:
„Kiedy wrócisz do swojej celi,
upadnij na kolana i módl się do Boga,
bo przeszedłeś jego próbę.
Zaliczyłeś”.
Wchodząc do izolatki,
poczułem swoisty spokój,
bo zrobiłem coś, o co siebie nie podejrzewałem.
Nie sądziłem, że jestem do tego zdolny.
W Biblii napisano,
że diabeł planuje zło, Bóg planuje dobro.
Zadaniem izolatki
jest odosobnienie ducha człowieka.
Ta izolacja bywa przytłaczająca.
Ale kiedy wkracza Bóg, staje się ona czymś innym.
To właśnie działo się w karcerze.
Byłem w izolatce, jasne,
tak po ludzku.
Ale Bóg był ze mną cały ten czas.
Jasne było, co mam robić. Musiałem pracować.
Musiałem użyć daru od Boga,
by opowiedzieć o czymś ważnym.
Kiedy piszę te piosenki, nie wiem, czy są ważne.
Nie wiem, czy będę miały znaczenie dla świata,
ale zacząłem pisać z takim nastawieniem w sercu...
Powiedz coś istotnego.
Mów to, co ważne.
„PSALMY CZARNYCH”
Wy, ziomy, musicie zrozumieć
Że większość rapujących czarnych Kłamie
A ja tłumaczę wszystko jak Bill Nye
Czarni to poprzekręcali Czas na wyjaśnienia
JJ’88 nie chce walczyć Chce mieć spokój
Proszę o ochronę Boga I moją dziewiątkę
W razie gdyby zombiaki Chciały kawałek mnie
Modlę się, by ich dusze się obudziły Od rymów
Które im serwuję Na ich poziomie
Chodźcie Dobro, które widzicie, to Bóg we mnie
Z czasem dostrzeżecie Jaka to walka
Coś między błogosławieństwem A trudem
To moja religia Próbuję utrzymać
Swój poziom I nakłonić tłumy do zmian
Jakbym był Obamą Klnę się na moją mamę
Kiedy życie staje się trudne Ja się modlę
Modlę się, stary
Gdy przechodzę przez cień śmierci
Czuję, że muszę dodać sobie otuchy
Lecz jeśli umrę, nim się zbudzę
Modlę się, by Pan zabrał moją duszę
Gdy przechodzę przez cień śmierci
Czuję, że muszę dodać sobie otuchy
Lecz jeśli umrę, nim się zbudzę
Modlę się, by Pan zabrał moją duszę
Modlę się By pewnego dnia trafić do nieba
I bym wreszcie Przestał się potykać
Modlę się Za wszystkich przyjaciół i wrogów
Czasem trudno ich odróżnić
Modlę się By pewnego dnia trafić do nieba
I bym wreszcie Przestał się potykać
Modlę się Za wszystkich przyjaciół i wrogów
Czasem trudno ich odróżnić
Słowo
Powiedziałem: „Synu, jeśli chodzi o twój dar i twój talent,
kiedy uszczęśliwiasz ludzi,
dajesz im nadzieję i pomagasz znaleźć ukojenie
w tym, przez co przechodzą,
ci ludzie będą cię cenić.
Nawet będą cię chronić.
Dziel się swoim darem.
Obdarz nim ludzi”.
- Tato! - Tak?
Dostałeś list... wiadomość od Jamesa?
Jaką wiadomość? Co?
„W więzieniu
pan Jacobs poświęcił się samorozwojowi.
Uważnie przeanalizowałem dowody
świadczące o zachowaniu pana Jacobsa w więzieniu.
I dlatego ja, Gavin Newsom, gubernator stanu Kalifornia,
niniejszym łagodzę wyrok Jamesa Jacobsa,
by mógł się kwalifikować do rozważenia zwolnienia warunkowego
i uwolnienia po jego przyznaniu”.
Jeśli dostanie warunek, będzie w domu za trzy, cztery miesiące.
- Właśnie! - Tak.
Jest dobrze!
Dobra, wezmę...
Nie wiem, co mam robić. Zaczekaj.
To na razie.
- Kocham cię, tato. - Też cię kocham. Pa.
- Pa. - Pa.
Pomyśl o jego życiu.
Tak.
Ma swoje świadectwo.
Czuję się utwierdzony
w tym, kim jestem
i kim postanowiłem być.
Moja misja tworzenia sztuki,
pomagania w uzdrawianiu innych,
w uzdrawianiu siebie i społeczności.
To właśnie powinieneś robić. Idź i rób to.
BO CZY SPEŁNIŁY SIĘ MOJE MARZENIA
To jak czekanie na autobus,
kiedy
siedzisz na bulwarze, na przystanku, i zastanawiasz się, kiedy przyjedzie.
Wychodzisz na środek ulicy,
żeby spojrzeć, czy nadjeżdża,
i...
tak wygląda czekanie na wolność.
Czuję się gotowy na rozmowę z komisją,
bo wiem, kim jestem.
Lada chwila, mamo. Zadzwoni do mnie.
Liczę, że zadzwoni,
kiedy będzie miał okazję. Tak.
Cześć, ciociu.
Tak, stawał dziś przed komisją, ale jeszcze nie dzwonił.
Boże... Nie dam rady.
To była długa rozprawa.
Żołądek mi wariuje.
No wiem. Serce mi wcześniej waliło tak... bum-bum-bum...
Rozmowa i numer telefonu będą monitorowane i rejestrowane.
Aby przyjąć tę rozmowę, powiedz „pięć” lub wybierz piątkę.
Dziękujemy za korzystanie z Global Tel Link.
Moje serce nie może tego znieść, J.
Ech...
Co tam, synu?
Nie poszło po naszej myśli.
Nie mogę uwierzyć, tato.
Przepraszam.
Synu...
Przykro mi, tato.
- Wszystko będzie dobrze. - Przykro mi.
- Nie... - Przepraszam.
Nie musisz mnie przepraszać. Robiłeś, co w twojej mocy, synu.
Damy radę, J. Jasne?
O rany.
Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
Nie wiem, co mogę zrobić.
Nie wiem, kim musiałbym być.
Nie wierzą mi.
Nie wierzą w to, kim jestem.
Nie wierzą mi.
I nic na to nie mogę poradzić.
Nic nie mogę zrobić.
Mówili o tym,
że pracowałem nad albumem Nie finansujcie szeryfa.
Mówili o wykorzystywaniu mojej twarzy
do zmiany prawa dla młodocianych przestępców.
I że wszystko, co robię,
moja sztuka i wsparcie,
właściwie tylko buduje moją markę
i ma wyciągnąć mnie z więzienia,
a nie jest na serio.
Użyli tego, żeby powiedzieć,
że wciąż stanowię zagrożenie dla społeczności.
Że jestem niebezpieczny.
Nie do wiary.
Nie mogę oddychać.
Nie mogę oddychać, tato.
Tak. Hej...
Nie mogę oddychać.
To już za dużo.
Za dużo.
Tak.
Nie mogę być idealny. Nie uda mi się.
No wiesz...
Brak mi słów, J.
Ale wiem jedno.
Nie możemy się poddawać.
Nie możemy tego zrobić.
Możemy się wykrwawiać, możemy płakać,
ale nie możemy się poddać.
Rozumiesz?
Nie poddam się.
Nie możemy. Życie jest więcej warte.
Wolność jest... Dla niej warto walczyć.
Pozostało 60 sekund.
Masz moje słowo, tato. Obiecuję.
Obiecuję ci, tato, że nigdy się nie poddam.
Obiecuję, że stąd wyjdę.
Obiecuję. Przyjdę do ciebie.
Wiem, synu.
Obiecuję.
- Obiecuję, że się nie poddam. - Będę przy tobie.
Obiecuję.
Uda nam się.
Obiecuję ci, tato.
- Obiecuję. - Tak.
Kocham cię.
Kocham cię nad życie, synu.
Podnieś głowę, jak mówiłem...
Jest ciężko.
Próbowałam go sobie tutaj wyobrazić.
Siedzę tu i myślę,
co James by zrobił, gdyby był ze mną nad tą rzeką.
Myślę, że siedziałby tutaj, na kamieniu obok mnie,
oparłby się o moje plecy
i cieszył się spokojem i ruchem.
Wiem, że tak by było.
Ta świadomość pozwala mi
znaleźć ukojenie, wolność i coś, czego mogę się trzymać.
Indigo powtarza mi,
od kiedy się poznaliśmy,
że muszę zrobić miejsce
dla 15-letniego Jamesa, który wciąż żyje we mnie,
i stawić czoło
jego problemom.
Rozumiejąc mnie, dostrzeglibyście moje człowieczeństwo.
Dzień po komisji musiałem spisać powody, dla których warto żyć...
POWODY, DLA KTÓRYCH WARTO ŻYĆ
MÓJ TATA MOJA MAMA
...w notatniku. Patrzę teraz na tę listę.
Na samym końcu napisałem...
„Moje wady nie umniejszają mojego dobra”.
MOJE WADY NIE UMNIEJSZAJĄ MOJEGO DOBRA
Wierzę w to.
W dobre dni w to wierzę.
W złe dni nie jestem pewien, czy w ogóle mam dobro.
Co robicie?
- Nic. - Nic. Śpimy.
Tak. W zasadzie tak.
Zaczekaj, James. Wybacz. Wiesz, że się starzeję.
Ile masz lat? Bo Reneasha mówiła mi...
- Poważnie? Masz 33 lata? - Nie. Poważnie.
Ja mam 34, on ma 33.
Szaleństwo.
Co? Nie, ja...
To szaleństwo.
Masz 33 lata.
O rety. Za szybko się starzejecie.
- O rety. - Mały staruszek.
ReeRee szybciej się starzeje.
Szybciej się starzejesz.
Pamiętam, jak tata zauważył, że jestem od niego wyższy.
„Kiedy to się stało?” – pytał.
Teraz jest niski.
Zadzwonię niedługo.
- Dobrze. Pa. - Pa.
Na razie.
Dobrze. Pa, pa.
Jamaal napisał do mnie list.
Siedziałem w karcerze, przez jakieś trzy miesiące,
przenieśli mnie do innego więzienia i więcej się nie widzieliśmy.
POCZTA Z WIĘZIENIA STANOWEGO
„Dziękuję, że poświęcasz czas na przeczytanie tego.
Do dnia, kiedy wyznałeś, kim jesteś,
żyłem jak we śnie.
A potem obudziłem się
z bólem serca, wstydem, żalem i tchórzostwem mojej przeszłości.
To historia, którą wolałbym zapomnieć.
Nie ma i nigdy nie będzie słowa czy słów,
które mogłyby wyrazić, bracie, jak mi przykro z powodu tego, co zrobiłem.
Dziękuję ci z głębi duszy
za uprzejmość i współczucie, które mi okazałeś.
Wiedziałeś o moich haniebnych czynach,
a najłatwiejszą rzeczą
byłaby zemsta na niczego niepodejrzewającym człowieku.
Ale tego nie zrobiłeś.
Chociaż wszyscy by cię rozumieli.
Ta dojrzałość i wyrozumiałość to twój największy dar
i fundament godny króla.
Możesz to przekazać
swojej mamie?
Chciałem i do niej napisać, ale...
na razie brak mi słów, by to zrobić.
Z wyrazami miłości, zaszczytu i szacunku, Jamaal”.
Z WYRAZAMI MIŁOŚCI, ZASZCZYTU I SZACUNKU, JAMAAL
James okazał taki poziom przebaczenia,
że musiałam patrzeć na niego
i robić notatki.
Pokazał, jak bardzo dojrzał.
A potem przemyślałam to i uznałam, że też muszę od tego dojrzeć.
Im bardziej wybaczam, tym bardziej, naprawdę, czuję się wolna.
Czuję, że zaczęłam proces ukojenia.
W najmroczniejszych chwilach nie znam
swojego znaczenia.
Nie znam wpływu, jaki wywarłem
na ludzi w swoim życiu,
i nie wiem, czy będę miał jakiś wpływ.
Ale kiedy patrzę jasno,
widzę wyraźnie, jak wpłynąłem na ludzi.
Z WYRAZAMI MIŁOŚCI...
Jak moja sztuka wpłynęła na ludzi.
Braciom tutaj opowiadam trochę o Jamaalu.
Jak wybaczyłem Jamaalowi.
„CZY MI WYBACZYSZ?”
„WYBACZAM CI”.
Każdego dnia,
każdego dnia mnóstwo ludzi
podchodzi do mnie.
Nie znam ich. Mówią:
„Naprawdę mnie zainspirowałeś.
To, co mówiłeś
o przebaczeniu i miłości,
i to, co mówisz
o życiu dla rodziny
i dla społeczności,
sprawiło, że myślę o swoim życiu”.
Dziękują mi za to,
że opowiadam swoją historię,
ze swojej perspektywy.
W takich chwilach rozumiem,
że mam wpływ na życie ludzi.
Że robię na tym świecie coś dobrego,
po prostu będąc sobą.
Naprawdę wierzę
w sens niestosowania przemocy,
w sens sztuki przy opowiadaniu naszych historii
i w sens okazywania słabości.
Nie muszę tego udawać.
To naprawdę ja.
W takich chwilach
wiem, że...
moje wady nie umniejszają mojego dobra.
Cieszę się życiem Bo ma swoje granice
Niczego nie biorę za pewnik Bo nie ma żadnych gwarancji, o nie
Wszystkim nam kończy się czas
Dlatego uważam Że powinniśmy się dobrze bawić
Po prostu chcę się dobrze bawić
Na co klub Gdy impreza się kręci
Dzwoń po dziewczyny Zapuść klasyki
Na podwórku gwar jak dawniej
Patrzę na moją byłą Z dawnych czasów
To są czasy Rozkręćcie imprezę
Odsiedziałem swoje w pudle
Życie bywa dziwne Ale damy radę
Podkręćcie muzykę
I dajmy czadu
Część ziomów zastrzelono Innych zamknięto
Trochę posiedzą
A czemu zjawił się JJ’88?
Bo czarni są jak rzepa
Mózgi jak warzywka To nie moja bajka
Angelino, moje niebiańskie plemię
Szukając sensu Cieszymy się życiem
Tylko pokój Konfliktów unikamy
Kiedy niszczę mikrofon
Cieszę się życiem Bo ma swoje granice
Nie biorę niczego za pewnik
Bo nie ma żadnych gwarancji, o nie
Wszystkim nam kończy się czas
Dlatego powinniśmy się dobrze bawić
Ja tylko chcę się dobrze bawić
Chcę się dobrze bawić
Wszystkim nam kończy się czas
Ja tylko chcę się dobrze bawić
Chcę się dobrze bawić
By sąsiedzi chcieli się nas pozbyć
Liczę moje radości I tracę rachubę
Wzięli mnie na cel Broń nie wypaliła
Gliny mówią: „To nie ty”
Ale czy to ważne? Bóg mnie strzeże
Choć nawet w połowie Nie jestem taki, jak chcę
Mówię otwarcie Bóg mnie strzeże
Choć nawet w połowie Nie jestem taki, jak chcę
Więc wybaczcie Jeśli imprezuję jak artysta
Jego imię na markizie Swoje widziałem
Ludzie marzą, wracając z wojny
Muzyka to lekarstwo Próbuję ją przedawkować
Tańcz, aż rozbolą cię stopy W mieście nad morzem
Krzycz do plaży
Zamachaj rękoma do rytmu
Śpiewaj ze mną, nawet fałszuj
Bo my wszyscy...
Rozmyślałem o wolności,
odkąd mnie zamknęli,
kiedy miałem 15 lat.
Rozmyślam o niej od 18 lat.
Czuję, jakbym
tyle wyobrażał sobie dzień wolności,
że dokładnie wiem, jak on wygląda.
Czuję, jakby...
to już było napisane.
Dziękujemy ci za wyzwolenie.
Dziękujemy za wolność, którą wszyscy dzielimy z Jamesem.
Przez 18 lat strzegłeś go w więzieniu.
Przez 18 lat pozwalałeś, by jego światło świeciło w mroku.
Dziękujemy w imię Jezusa. Podziękujmy Bogu.
- Dziękuję. - Amen.
- Amen.
O rany.
Kocham cię, tato.
- Udało się, J. - Dziękuję.
Dziękuję, tato.
Nie ma za co, J.
Dziękuję.
Nie ma za co, synu.
Victor...
Victor.
Vic.
Vic... stary...
Mój brat.
- O rety. - Jak dobrze.
Oto Bóg.
Jestem wolny.
I wszyscy wokół ciebie znów są wolni.
Wszystkich wyzwoliłeś.
PYTANIE – KULTURA
- Tak! - Zajebiście!
- Wycisz pod koniec. - Zajebiście!
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka