Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ความโดดเดี่ยวของการอยู่ในห้องขังเพียงลําพัง
และถูกทิ้งให้จมอยู่กับความคิดของตัวเอง
บางทีการขังเดี่ยวก็บีบคั้นเกินทน
แต่เมื่อพระเจ้าก้าวเข้ามา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในหลุม
(บทเพลงจากห้องขัง)
(นอกลานคุก - กลางวัน เด็กหนุ่มผิวสีน้ําตาลเข้ม อายุ 15 ปี)
ถ้าผมย้อนเวลากลับไปคุยกับ
เจมส์ตอนอายุ 15 ได้
ผมจะพูดคุยกับเขาถึงตัวตนของเขา
ผมเอาแต่เมินตัวเองตอนเด็ก
พยายามฝังเขา
แล้วก็โทษเขาที่ทําให้ผมต้องมาอยู่ที่นี่
เมื่อถึงจุดหนึ่ง
คุณต้องเลือกการเยียวยาตัวเอง
ผมอายุ 16 ปี ตอนที่มีวันเกิดปีแรกในคุก
ผมจําไม่ได้ว่าวันนั้นเป็นยังไง
แต่เมื่อคืนเป็นวันเกิดผม
ตอนที่ผมจะนอน
ผมแค่คิดว่า
"ฉันมีวันเกิดในนี้มา 16 ครั้งแล้ว"
(อายุ 16 ปี)
ผมโตมาในคุกจริงๆ
(อายุ 18ปี)
(อายุ 22 ปี)
ถ้ามีคนถามว่าผมมาจากไหน แล้วผมตอบว่า
"เรือนจํารัฐแคลิฟอร์เนีย" ก็คงจะไม่ผิดนัก
(อายุ 31 ปี)
ผมไม่ชอบเดือนเมษายน
เหนือสิ่งอื่นใด
วันที่ 16 เมษายน คือวันที่ผมพรากชีวิตคนอื่นไป
(16 เมษายน 2004)
มันเป็นวันครบรอบที่ยาก ที่ต้องระลึกถึง
สิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่ผมเคยทําในชีวิต
สามวันต่อมาในวันที่ 19 เมษายน
พี่ชายของผมถูกฆ่า
ผมตระหนักถึงบาดแผลทางใจนี้อยู่ตลอด
ผมรู้ตัวเสมอว่าผมทําอะไรลงไป
และเกิดอะไรขึ้นกับวิคเตอร์
เดือนเมษายนเป็นแค่สิ่งที่ย้ําเตือน
ถึงช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตผม
ทุกปี
ผมอายุ 25 ปี
นายตํารวจเรียกผมเข้าไปในห้องทํางาน
มือผมถูกใส่กุญแจมือไว้ข้างหลัง
แล้วเขาก็พูดว่า
"ส่งเขาไปที่หลุม"
และหลุมนั้นก็คือ
ห้องขังเดี่ยว
หลุมน่าจะ
กว้างประมาณสองคูณสองเมตร
แล้วผมก็ต้องอยู่ในหลุม
ประมาณสองเดือนครึ่ง
การอยู่ในนี้
ให้ความรู้สึกเหมือนจะตายได้ทุกเมื่อ
ผมต้องสร้างความหวังขึ้นมาเอง
และวิธีที่ผมสร้างความหวังก็คือการแต่งเพลง
ส่วนใหญ่ผมจะนอนราบไปกับพื้น
และหลับตา ทําสมาธิ
แล้วก็จินตนาการถึงชีวิตของผมนอกคุก
ผมพยายามแต่งเพลง
แล้วผมก็จะเคาะจังหวะ บนหน้าอกตัวเองหรือบนเตียง
แล้วก็คิดเพลงขึ้นมา
เพื่อนข้างห้องผม
เขาชอบฟังผมแต่งเพลงพวกนี้
แล้วแบบว่า "เพลงนี้ใช้ได้ว่ะ ไอ้หนุ่ม"
และผมจะร้องเพลง
ผ่านกําแพงบางๆ ให้เขาฟัง
เพื่อให้เขาช่วยออกความเห็น
เหลือเชื่อเลย
ช่างสุดขั้ว
บ้าดีแท้ ชีวิตและความตายของเรา
การเล่าเรื่องพวกนี้มันเหมือน
ต้องกลับไปคิดถึงบาดแผลทางใจซ้ําๆ
แต่ผมรู้สึกสบายใจกว่า
ถ้าได้เล่าออกมาเป็นเพลง
(15 กรกฎาคม 2019 - ต่อไปนี้คือ ฉบับร่างแรกของทรีทเมนต์/บท)
สําหรับวิชวลอัลบั้ม)
("จดหมายถึงเพื่อนซี้")
(โทนของภาพนี้ให้ความรู้สึกเหมือนความทรงจํา)
(เริ่มด้วยฉากแม่ผิวดําคนหนึ่ง กําลังสอนหรือร้องเพลงกับลูกสามคน)
(ลูกชายคนเล็กกระตือรือร้น ที่จะร้องเพลงมากที่สุด)
("จดหมายถึงเพื่อนซี้" คือเพลงของเขา ที่ร้องด้วยเสียงของเขา)
ต่อพระเจ้าผู้เมตตา เพราะบาปมันล่ามฉันไว้
พ่อฉันบอกว่า "พระเจ้าจะให้อภัย"
เวลาที่นายใช้ชีวิตแบบนักเลงจริงๆ
นายจะบอกตัวเองว่าอย่าไปรู้สึกอะไร ปากบอกว่า "ไม่เป็นไร"
ทําตัวโชว์กร่าง
กําปืนไว้แน่น พร้อมจะลั่นไก
ใครก็ตามที่ลุกขึ้นต่อต้านกลุ่มของนาย
นายกับพวกเจ้าถิ่นก็พร้อมลุย
โรลลินทเวนตี้กับพวกเด็กแก๊ง
พวกแมคมาเฟียและแลร์
เราก้าวเดินอย่างระวังอยู่บนก้นทะเล
พยายามจะระเบิดตัวเองให้ดังเหมือนซีโฟร์
หาความหมายชีวิตในขวดเพอร์เพิลแอนด์พิลส์
สู้กับเสียงในหัวและซ่อนความป่วยของเรา
เหลือเชื่อเลย
ความทรงจําสําคัญมาก
สําหรับการประคองสติในคุก
ผมจําได้ อาจจะชัดเจนหรือเลือนลางก็ได้
แต่ผมจําเรื่องสมัยเด็กได้
แล้วผมก็ย้อนมันซ้ําๆ บนเตียงแคบๆนั้น
และมันทําให้ผมนึกได้ว่า
ผมเคยเป็นคน
และผมก็ยังเป็นคน
ก่อนจะถูกจองจํา
คุณเหลือเวลาอีก 60 วินาที
ผมเคยเป็นคน
(นอกโบสถ์ - กลางวัน)
(พ่อของผม วิลเลียม)
ผมเติบโตมาในโบสถ์นั้น
พวกแม่ๆ ในโบสถ์จะเรียกผมว่าวิลเลียมน้อย
ตามชื่อพ่อ หรือเรียกว่าเอลเดอร์น้อย
ตามยศพ่อ
นี่คือบริเวณที่พวกเด็กๆ จะนั่งกัน
มันดีมากเลยที่ได้โตมา
กับการร้องเพลงในคณะประสานเสียง
พวกเขาจะอยู่ในส่วนของ คณะนักร้องประสานเสียงตรงแท่นในโบสถ์
ซึ่งอยู่ตรงหน้าผมพอดี
แล้วพวกเขาก็จะออกมาแสดงบนแท่นตรงนั้น
แม่เขาเป็นคนกํากับคณะประสานเสียงเด็ก
เขากับน้องสาวเลยได้ขึ้นไปร้องด้วย แม้แต่วิคเตอร์ก็ร้องด้วย
เรามีเด็กๆ ที่มีพรสวรรค์ในโบสถ์นี้
และพระเจ้าก็ต้องการใช้พวกเขา
ขออาเมนหน่อยได้ไหม
- อาเมน - สรรเสริญพระเจ้า
หน้าที่ของผมคือเลี้ยงพวกเขาให้โตในโบสถ์ แล้วปลูกฝังค่านิยมอีกแบบให้พวกเขา
นั่นคือวิธีที่ผมพยายามจะปกป้องเด็กๆ
จากสิ่งที่อาจทําร้ายพวกเขาได้
- นี่คือเจมส์ - คุณเจมส์
- ตอนนั้นฟันเขากําลังขึ้น ฟันกําลังจะโผล่ - อืม เขาขี้แยด้วยนะ
เหรอ
- ใช่ - เขาอายุเท่าไหร่ในรูปนี้
เขาอายุประมาณ... ห้าเดือน
แล้วเขาก็ชอบบอกฉันเสมอว่า "ผมมีผมเยอะ"
ฉันตอบว่า "เจ้าหนู เธอไม่ได้มีผมเยอะหรอก"
"เธอแค่อยากมีผมเยอะ"
พี่ชายของเรา วิคเตอร์
อืม
- สิบสามเหรอ - สิบสี่หรือสิบสี่
รูปนี้น่าจะ 13 หรือ 14
แก้มป่องจัง
เดี๋ยวนะ ดูรูปนี้สิ
นี่คือฉัน เจมส์ และวิคเตอร์
เราไปส่งเขาไว้ที่บ้านยาย
เรานึกว่าเขาจะไปแล้วไปเลย ฉันจําไม่ได้ด้วยซ้ํา...
พวกเธออยู่ด้วยกันตลอดจนชิน
- ใช่ - ก็เลย...
แต่แน่นอน ดูสิว่า...
วิคเตอร์เป็นพี่ชายที่ดี
เขาคอยดูแลเจมส์ เขาคอยดูแลรีนีชา
เขารักพี่น้องของเขา
เขากับเจมส์ก็มีทะเลาะกันบ้าง
แต่เขาก็ทําหน้าที่พี่ชาย และสอนน้องว่า "ชีวิตข้างถนนมันเป็นแบบนี้"
เพราะวิคเตอร์ก็ใช้ชีวิตข้างถนน
ฉันว่าเขาไม่ได้มีข้ออ้างอะไร ที่จะเข้าแก๊งหรือทําเรื่องพวกนั้น
แต่ฉันคิดว่าเขารู้สึกว่าเขาต้องพิสูจน์ตัวเอง
วิคเตอร์ทั้งปกป้อง
และรังแกผม
เขาข่มผมในฐานะน้อง
แต่เขาก็ไม่ยอมให้ใครทํากับผมแบบนั้น
ผมจําได้ว่า
ตอนเด็กผมเป็นหอบหนักมาก แล้วผมก็ปั่นจักรยาน
พยายามตามให้ทันวิคและเพื่อนๆ ของเขา
เราไปไกลจากบ้านมาก
และผมไม่ได้พกยาพ่นไปด้วย
แล้วอยู่ๆ ก็หอบกําเริบหนัก
และวิคก็เอาผมซ้อนจักรยานของเขา
และขี่พาผมกลับจนถึงบ้าน
ผมไม่รู้เลยว่า
เรื่องเสี่ยงตายแบบนั้นจะไล่ตามเขาทัน
ฉันจําได้ตอนที่ฉันยังออกไปไหนไม่ได้
ตอนนี้ฉันได้แต่สงสัยว่าชีวิตจะจบยังไง
ความรู้สึกเหมือนติดกับดักมันเริ่มจะหมดสนุก
ถ้ามีเพื่อนเก่งบาส เขาก็จะช่วยได้
การมีความฝันของตัวเองมันผิดแผก
ในยามที่ไอ้พวกนี้มันกล้าลองดีกับนาย
ชีวิตนี้เหมือนบ้านเด็กเล่นในงานรื่นเริง ถนนพวกนี้ก็เป็นเหมือนเขาวงกต
ฉันทึ่งมากที่เรา...
จากที่เคยชู้ตบาสเล่นกันที่สนามหลังบ้าน
สาบานได้
และปั่นจักรยานยกล้อโชว์บนถนนใหญ่
โลกอันไร้สีสันที่มีแต่คนใจดําเหมือนคาอิน
ตอนนี้ฉันเดินทางบนโลกพร้อมตราบาป
เหลือเชื่อเลย
ช่างสุดขั้ว
บ้าดีแท้
ชีวิตและความตายของเรา
ช่างสุดขั้ว
บ้าดีแท้
เหลือเชื่อเลย
ช่างสุดขั้ว
บ้าดีแท้
ตอนวิคเตอร์โดนจับครั้งแรก ผมจําไม่ได้ว่าเขาโดนคดีอะไร
ผมจําได้แค่ว่าผมรู้สึกเหมือน... พวกเขาพรากพี่ชายผมไป
พวกเขาเอาตัวพี่ชายผมไป
ผมจําได้ว่ามีคนบอกผม
ในเช้าวันหนึ่ง
ว่าวิคเตอร์มีนัดขึ้นศาล
แล้วผมก็จําได้ว่าผมนั่งอยู่หลังห้องเรียนป.ห้า
และผมแค่สวดภาวนา
"พระเจ้า ขอให้พี่ผมได้กลับบ้านวันนี้เถอะ"
"ผมคิดถึงเขา แม่ผมคิดถึงเขา พ่อผมก็คิดถึงเขา พระเจ้า
ได้โปรดให้วิคเตอร์ได้กลับบ้านเถอะ"
ผมมองเขาเป็นแบบอย่าง
เดินตามเขาไปไหนต่อไหน พยายามจะเป็นเหมือนเขา
ผมจําได้ว่าผมรู้สึกเหมือนชีวิตมันขาดอะไรไป
และผมพยายามแทนที่เขา
ด้วยพวกพี่ๆ คนอื่นที่อายุพอๆ กันหรือแก่กว่า
แล้วสุดท้ายพวกนั้นก็กลายเป็นพี่ๆ
ที่ผมไปเข้าแก๊งด้วย
ผมโตมากับวัฒนธรรมแก๊ง
แถวบ้านผม ใครๆ ก็ต้องมีแก๊ง
พออายุได้ 15
ผมก็ตั้งใจแน่วแน่
ว่าจะเป็น
แบบ...
คนที่โหดที่สุดในแก๊ง
พร้อมที่จะใช้ความรุนแรงยิ่งกว่าใครๆ
และผมก็ได้รับคําชมมากมายจากเรื่องนั้น
การหาปืนมาใช้
มันง่ายพอๆ กับหาจักรยาน
มันมีอยู่ทุกที่
โบสถ์ไม่ได้เป็นส่วนสําคัญในชีวิตผมอีกต่อไป
เมื่อพ่อแม่ผมเลิกกัน
ทุกอย่างคือคําโกหก เราไม่ได้รักกันจริงๆ
จริงๆ แล้วเราไม่ได้รักคุณ
และ
พระเจ้าอาจไม่ได้สนใจคุณจริงๆ
แต่การทรยศตัวเอง
เป็นการทรยศที่แย่ที่สุด
("ทรยศ")
เพื่อนกับศัตรู
ดูคล้ายกันหมด ตอนเรารุ่งโรจน์
พวกเขารอให้นายตกต่ํา คอยจ้องจับผิดนาย
นี่แหละชีวิตของคนเป็นหัวหน้า
ต้องคิดหน้าคิดหลัง
อย่างถ้าฉันเลี้ยงเหล้าทั้งร้าน
จะต้องเสียเพื่อนไปกี่คน
จิบเรมี่แล้ว...
สูบกัญชาจนเมาฟุบ
คุกเข่าแด่พระเจ้า
เพราะแม้แต่พระเยซูยังถูกหักหลัง
ใครจะบอกฉันได้
ว่าจะจัดการทั้งหมดนี้ยังไง
เมื่อเงินมันล่อตาล่อใจ มือปืนของนายก็กลายเป็นยูดาส
พระเจ้า
มันถึงเวลาแล้ว
การถูกเพื่อนทรยศมันหนักอึ้งในใจ!
เขาไม่รู้จักความภักดี
พอนายต้องจ่ายค่าทนาย
เขาไม่ช่วยเลยซักแดง
แต่เขาอาจไปแจ้งตํารวจแทน
ขึ้นให้การ ยกมือสาบาน
ช่วยพวกนั้นขังนายยาวๆ
ฉันอายุแค่ 15 ตอนที่นายช่วยพวกเขาเอาผิดฉัน
พวกเขาบอกว่านายให้ข้อมูล ฉันยังบอกเลยว่าพวกเขาโกหก
ฉันไม่รู้เลยว่านายเป็นสายตํารวจ
มาตลอด
ให้ตายสิ
การทรยศ
หลอกฉันได้อย่างแนบเนียน สาบานได้
นายวางแผน
กําจัดฉัน สาบานได้
นายเคยเป็นเพื่อนฉัน
บอกทีว่าทําไมนายถึงอยากฆ่าฉัน
ความภักดีจะเปลี่ยนไป
เมื่อคนเราต้องโทษ สู่โลกที่พวกเขาไม่เคยก้าวเข้าไป
ที่ซึ่งความตายกับพระเจ้าแนบชิดกัน ความเสียใจไม่เคยจาง
ความโดดเดี่ยวเข้ามาเยือน
นี่คือชะตากรรมของใครหลายคน
ที่ใดมีมหาสมุทร ที่นั่นย่อมมีทรายมากมาย
ที่ใดมีเพื่อน ที่นั่นย่อมมีบาปมากมาย
ฉันภาวนาให้นายภาวนาต่อพระเจ้าเพื่อไถ่บาป
นายฆ่าเพื่อนตัวเอง
ไม่ต้องใช้ปืน ใช้แค่ไมค์กับคอกพยาน
ให้ตายสิ
ฉันภาวนา
ให้นายภาวนาต่อพระเจ้าเพื่อไถ่บาป
นายฆ่าเพื่อนตัวเอง
ไม่ต้องใช้ปืน ใช้แค่ไมค์กับคอกพยาน
ยกมือขวาขึ้นสาบาน
ให้ตายสิ
การทรยศ
หลอกฉันได้อย่างแนบเนียน สาบานได้
(ครอบครัว)
(บอกฉันทีว่าทําไม)
รูปตอนเรียนจบมัธยมต้นของเจมส์
เขาทําผมคอร์นโรว์ คิดว่าตัวเองโหด
เขาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวในงานแต่งผม
เห็นไหม เขากําลังพูดอวยพรผม
ผมจําไม่ได้ว่าเขาพูดอะไรบ้าง
แต่นั่นแหละ นั่นลูกชายผมเลยนะ
ตอนนั้นแหละที่เกิดเรื่องวุ่นวายทั้งหมดขึ้น
จากวันที่เราแต่งงาน จนถึงวันที่เกิดเรื่อง มันห่างกันแปดเดือน
ฉันเลยมีเวลาคลุกคลีอยู่กับเจมส์เยอะมาก
และฉันค่อนข้างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ตอนที่วิคเตอร์กลับออกมาจาก
สถานพินิจ
เขาเรียกผมว่าไอ้เจมส์น้อย
ผมจําได้เลยว่าผมยืดอกแล้วก็บอกเขา
ว่าผมไม่ใช่เจมส์น้อยอีกต่อไป
ผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ความรุนแรงและการทําร้าย
คือเครื่องมือที่ผมใช้จัดการทุกอย่าง
มีเรื่องกับใครที่โรงเรียนก็ชกต่อย
และการยิงใครสักคนคือ
การกระทําที่รุนแรงที่สุดแล้ว
นี่คือสิ่งที่จะทําให้คน
เคารพผม
นี่แหละคือสิ่งที่ทําให้ผมคู่ควร
กับความน่าเกรงขามและชื่อเสียง
ที่มาพร้อมกับการเป็นนักเลง
ผมจําได้ว่าเคยคุยกัน
กับเพื่อนคนนึงในตอนนั้น
เราอายุเท่ากัน
"นี่ เราต้องหาปืนซักกระบอกแล้วล่ะ และ..."
"ฉันพร้อมยิงพวกศัตรูแล้ว เหมือนเป็นเรื่องหมูๆ"
"ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว"
เขาบอกว่า "ฉันยิงคนได้ แต่ไม่รู้ว่าฉันจะฆ่าได้ไหม"
และผมก็บอกปัดไปว่า "เพื่อน นายคิดมากไปแล้ว"
"นี่คือสิ่งที่เราทํากันอยู่นะ นายพูดอะไรของนาย"
"นี่แหละชีวิตจริง"
ผมโน้มน้าวตัวเอง
ว่าผมพร้อมทํามันตั้งแต่ก่อนที่จะลงมือด้วยซ้ํา
และช่วงเวลานั้น
ผมรู้สึกว่านี่คือช่วงเวลาที่จะพิสูจน์
ว่าผมคือตัวจริงในย่านนี้
แล้วก็มีคนย่างเท้าเข้ามาในถิ่นผม
มาท้าทายผม
เหมือนหยามกันไปหยามกันมา
และแบบว่า "นี่ถิ่นฉัน ฉันไม่จําเป็นต้องหลบตา"
"แกต่างหากที่ต้องหลบตาฉัน"
ผมไปหารุ่นพี่ที่สนิท
และ
เขาให้ปืนผมมา
ไอ้หนุ่มคนนั้นก้าวออกมาที่ถนนเตรียมจะสู้กับผม
ผมยิงเขา
แล้วผมก็วิ่งหนี
ผมเดินวนอยู่ประมาณชั่วโมงครึ่ง
ก่อนจะกลับไปที่บ้านรุ่นพี่
ที่ให้ปืนผมมา
และผมหวังว่า
จะได้รับเสียงเชียร์เมื่อไปถึง
อะไรประมาณนั้น
แต่สิ่งที่ผมได้กลับมาคือ
"ไอ้หนู นายทําอะไรลงไป"
"ตํารวจจะตามจับนาย" "นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะโว้ย"
"นี่ไม่ใช่เพลง
ที่นายจะแร็ปว่าไปทําอะไรมา
ในสามนาทีแล้วก็จบ และกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้"
"นี่ไม่ใช่แบบนั้น"
ลูกชายฉันร้องเรียกให้ช่วย
แต่ฉันไม่ได้ยินเขา
เด็กคนนี้กําลังร้องหาใครสักคน
เขาอายุแค่ 15 และร้องหาใครสักคน แต่ฉันไม่ได้ยินเขาเลย
ฉันไม่ได้ยินเสียงเรียกของเขา
เขาร้องขอความช่วยเหลือ ก่อนที่เขาจะก่อเรื่อง เขาร้องหาใครสักคน
แต่ฉันอยู่ไหน พ่อเขาอยู่ไหน
ผมได้แฟ้มคดีจากทนายของเจมส์
ตอนที่ผมเริ่มเปิดดูสิ่งที่อยู่ในนั้น
มันยากมากจริงๆ
ที่เกิดเหตุ
รายงานการชันสูตรศพเหยื่อ และอะไรพวกนั้น
ผมแค่... ผมไม่กล้าอ่านเลย
ผมรับไม่ไหว
ช่างน่าเศร้า
น่าเศร้าจริงๆ
(ฉันเป็นคนธรรมดา)
เจมส์ก่ออาชญากรรม
และสามวันต่อมา วิคเตอร์ ลูกชายผมก็ตาย
เหตุการณ์สองอย่างนี้มันเกิดขึ้นพร้อมกัน
ผมเหมือนคนที่หมดสภาพ
ทําอะไรไม่ถูก เหมือนคนเสียสติไปเลย
ผมเคยฝันถึงวิคเตอร์ครั้งหนึ่ง
วิคเตอร์เดินเข้าไปในตรอก
กําลังจะขึ้นรถคันหนึ่ง
แล้วผมก็เรียกเขา "วิค"
แล้วเขาก็หันกลับมามองผม
เขาแค่ยิ้ม
เขาแบบว่า
"เดี๋ยวมันก็โอเค น้องชาย"
แล้วเขาก็ขึ้นรถขับออกไป
พวกมันมาแล้ว
วิ่งต่อไปสิ
(คนขับ - แกเอาเงินฉันไปเหรอ)
("ถูกล่ามากที่สุด")
ถ้าศาลไม่ตัดสินจําคุกตลอดชีวิตฉัน ฉันก็คงโดนพวกเดียวกันยิง
ฉันคงโดนยิงด้วยปืนของตัวเอง
แล้วคนในย่านนี้ก็จะเอาคลิปไปลงเน็ต
ถ้าศาลไม่ตัดสินจําคุกตลอดชีวิตฉัน
ฉันก็คงโดนพวกเดียวกันยิง
ฉันคงโดนยิงด้วยปืนของตัวเอง
แล้วคนในย่านนี้ก็จะเอาคลิปไปลงเน็ต
คิดว่าทําไมฉันถึงสูบกัญชา
ถ้าตํารวจเรียก ฉันจะหนีก่อนที่พวกเขาจะยิงฉัน
ฉันจะยิงก่อนที่พวกเขาจะยิงฉัน
เพราะฉันคือทายาทของอัสซาตาที่ซ่อนตัวอยู่
(ตํารวจไล่ตามเขา)
ในเมืองริมทะเลสีคราม
ถ้าเจอตํารวจ นั่นคือสัญญาณเตือนของจริง
พวกคริปส์นุ่งกางเกงเป้าหย่อนมาพร้อมปืน
พวกเอสเซสอยากเห็นฉันตายคาถนน
ถ้าฉันเห็นพวกมันนั่งรถมาสองคน ถ้าฉันได้ยินเสียงเบรกเอี๊ยด
(มุมกล้องติดตัว)
ฉันจะหาที่กําบังแล้วชักปืนออกมา
ยิงแล้วเผ่นเหมือนเครกกับสโมกกี้
เพราะถ้าศาลไม่ตัดสินจําคุกตลอดชีวิตฉัน
ฉันก็คงโดนพวกเดียวกันยิง
ฉันคงโดนยิงด้วยปืนของตัวเอง
แล้วคนในย่านนี้ก็จะเอาคลิปไปลงเน็ต
ถ้าศาลไม่ตัดสินจําคุกตลอดชีวิตฉัน
ฉันก็คงโดนพวกเดียวกันยิง
ฉันคงโดนยิงด้วยปืนของตัวเอง
แล้วคนในย่านนี้ก็จะเอาคลิปไปลงเน็ต
ในท่อนฮุก รัฐบาลปล่อยโดรนสี่ลํา
แต่ฉันยังต้องพกปืนกล็อกเพื่อเดินกลับบาน
ฉันไม่ใช่คนที่ต้องอวดปืน
ถึงไม่มีมันฉันก็แมนพอ
ปัญหาคือพวกมันจะไม่เห็นหัวฉัน ถ้าฉันไม่มีมันอยู่ในมือ
นี่แหละเรื่องราวของความไร้เดียงสาที่สูญหายไป
(ที่ท้ายซอย)
(เขาหายใจหอบ)
(เราเห็นคนขับชักปืนออกมา)
สมคบคิดฆ่าล้างพวกเดียวกัน
ฆ่าพี่น้องที่อยู่ต่างแก๊ง
พ่อเสียใจ แม่ร้องไห้ แต่ก็ยังไม่มีใครรู้เหตุผลจริงๆ ว่าทําไม
เราถึงถูกหมายหัว ถูกล่ามากที่สุด
ไม่เสแสร้ง เมากัญชา ต้องพกปืน ต้องวิ่งหนีไปเรื่อยๆ จนกว่าเราจะสูญพันธุ์
รัฐบาลบอกเราว่า "ผู้ก่อการร้ายกําลังมา"
สาบานเลยว่าพวกเขาหลอกเรา
หยุดเพลง "ถูกล่ามากที่สุด"
ฉันฝัน
มีคนพูดว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไร
และเสียงนั้นก็พูดซ้ําๆ ในฝันว่า
"มันจะไม่เป็นไร
มันจะไม่เป็นไร"
น่าจะสามวันหลังจากนั้น ตํารวจก็มา
และเคาะประตูบ้านฉันตอนตีสี่
นั่นเป็นความรู้สึกที่แปลกที่สุด
และบอกฉันว่าลูกชายฉันถูกฆ่า
นั่นเป็นความรู้สึกที่เลวร้ายที่สุดที่ฉันเคยมีในชีวิต
เหมือนฉันกําลังฝันร้าย
ผมอาลัยพี่ชาย
เสียใจกับการจากไปของเขา
แล้วความคิดที่วนซ้ําในหัวผมก็คือ
ผมทําแบบเดียวกันกับอีกครอบครัวหนึ่ง
พวกเขาก็รู้สึกแบบนี้เลย
ฉันไปที่นั่นทุกวัน
ฉันไม่เคยไม่ไปแม้แต่วันเดียว ตอนที่ลูกชายฉันขึ้นศาล
สิ่งที่ฉันเห็นเด่นชัดคือคนเป็นแม่
เราอยู่ในสภาพเดียวกัน เพราะเธอเสียลูกชาย
และฉันก็เสียลูกชายไปพร้อมๆ กับเธอ
และฉันมั่นใจว่าจนถึงทุกวันนี้ เธอยังคิดถึงลูกของเธอ
นั่นคือลูกของเธอนะ
ผมจําตอนที่ศาลตัดสินได้ พวกเขาบอกว่าติด 40 ปีถึงตลอดชีวิต
(สี่สิบปีถึงตลอดชีวิต บวกตลอดชีวิต)
ผมเงยหน้ามองทนายผม
แล้วถามว่า "ผมจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่"
แล้วเธอก็มองผมด้วยสายตาแบบ...
(เจคอบส์ เจ)
"เจ้าหนู เธอยังไม่เข้าใจด้วยซ้ําว่าเกิดอะไรขึ้น
"เธอไม่เข้าใจจริงๆ"
(หนักอึ้ง)
ชุดจัมเปอร์สีส้มตัวใหญ่โคร่ง
พ่อแม่ฉันน้ําตาท่วม
ผู้พิพากษาให้ฉันติด 40 ปีถึงตลอดชีวิต
สี่สิบวัน สี่สิบคืน
สวดภาวนาถึงการทนทุกข์ของพระคริสต์ พระเจ้าโปรดให้ฉันได้มีชีวิต
ปีศาจตามหลอกหลอนฉันทุกคืน
ฉันเคยคิดฆ่าตัวตาย
บอกตามตรง บางทีฉันก็อยากลองทําจริงๆ
(ในโบสถ์)
ฉันเบื่อที่จะใช้ชีวิตแบบนี้แล้ว รู้สึกเหมือนตายทุกเช้า
โอ
สาบานได้ว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว
ยกโทษให้ฉันที ฉันไม่เหมือนเดิมแล้ว
สาบานได้ว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว
(ในห้องขัง)
มุมมองฉันไม่เหมือนเดิมแล้ว
ตอนนี้ฉันควบคุมความคิดที่พรั่งพรูพวกนี้ไม่ได้
ฉันโปรยแบบแผนพวกนี้ เปลี่ยนความคิดให้กลายเป็นเรื่องราว
นายถึงสัมผัสได้ เผยสิ่งสําคัญพวกนี้ออกมา
ฉันภาวนาให้พระเจ้าส่งบันไดมา ให้ฉันปีนออกจากหลุมฝังศพนี้
สาบานได้
เพราะฉันเบื่อที่จะเป็นทาสแล้ว
สาบานได้
ความผิดพลาดทั้งหมด ฉันรับมันไว้เอง
ฉันไม่แก้ตัวเลย
สิ่งที่ฉันทํามันยิ่งกว่าผิด
แต่ฉันจะไม่ขอบคุณกําแพงพวกนี้
การกดขี่ของรัฐมันหนักมหาศาล
อาการซึมเศร้าของฉันขึ้นๆ ลงๆ
เหมือนรถไฟเหาะที่ไม่มีอะไรสนุก
ติดคุกตลอดชีวิตก็เหมือนตายทั้งเป็น
เพราะฉันตายจากโลกไปแล้ว
ตายสําหรับเพื่อนและแฟน จดหมายก็ไม่ได้มานาน
ฉันอายุแค่ 15 ตอนที่โดนขังในนี้ แล้วฉันก็ติดอยู่ที่นี่มาตลอด
(กลางเขา)
ตอนนี้ฉันพยายามจบอย่างเข้มแข็ง สาบานได้
พ่อฉันบอกว่า "เข้มแข็งไว้นะลูก"
ฉันพยายามอยู่
ชีวิตมันสั้นเกินไป ฉันไม่มีเวลาจะเสีย ถึงเวลาแล้ว ไม่ใช่เวลามาเล่น
บทเพลงนี้จะเปิดประตู
และเติมเต็มโลกดนตรีด้วยความจริง
ภาวนาให้คนฟังเข้าใจ เพลงนี้เพื่อพวกบลัดส์และคริปส์
หัวหน้าของจีดีควรเข้าใจสิ่งนี้ เพราะนี่แหละคือสิ่งที่นักเลงจริงต้องมี
เมื่อความบอบช้ํามันจริง น้ําตาแม่ก็ไหลจริง
ตอนที่บอกแม่ว่า ไม่มีสิทธิ์อุทธรณ์ นายจะรู้สึกยังไง
เมื่อนายรู้สึกว่าแม่เริ่มรู้ ว่าชะตากรรมของนายได้ถูกปิดตาย
จริงๆ นะ
เมื่อความบอบช้ํามันจริง น้ําตาแม่ก็ไหลจริง
ฉันบอกเธอว่าหมดสิทธิ์อุทธรณ์
ฉันควรจะรู้สึกยังไง เมื่อฉันก็รู้สึก
ว่าแม่เองก็รู้ว่าชะตาของฉันถูกปิดตายแล้ว
และฉันรู้สึก
หนักอึ้ง
(บัดนี้เจ้าถูกสาปแช่งและถูกขับไล่จากผืนดิน)
(ที่ได้อ้าปากรับโลหิตของน้องชายเจ้า ที่หลั่งไหลด้วยน้ํามือของเจ้า)
(พี่ชาย)
ผมสงสัยมาตลอดว่าวิคเตอร์อยู่ไหน
ผมรู้ว่าเขาไม่เจ็บปวดแล้ว แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหน
นั่นแหละที่วนอยู่ในหัวผม
พี่ชายผมอยู่ที่ไหน
(หลานชายผม นาจี)
ตอนที่รีนีชาท้องนาจี
และเธอบอกผมว่า
"ฉันใกล้ถึงกําหนดคลอดแล้วนะ"
มันชัดเจนมาก
ว่าเรากําลังจะถึงวันครบรอบ
การตายของวิคเตอร์
และเมื่อนาจีเกิด
วันที่ 19 เมษายน
วันที่วิคเตอร์ถูกฆ่า
มันให้ความรู้สึกเหมือนพระเจ้ามอบ
ของขวัญ
ในยามที่เราเจ็บปวด
- นาจี - ทําอะไรอยู่
ขอร้องล่ะ
หนูอยากไปนอน
เราจะไปสุสานกันเหรอ
- ไม่รู้สิ - เรายังไม่รู้เลย พ่อคุณ
มันจะสายแล้ว ถ้าจะเล่นอะไรก็ไปเล่นข้างบน
แล้วหนูก็ไม่ได้ซื้อดอกไม้มา
ไม่รู้สิ
ช่วงแรกเรามาทุกวันอาทิตย์
ผมมาทุกวันอาทิตย์อยู่หลายเดือน
และอยู่ที่นี่สักพัก
และผมจะไปเยี่ยมเจมส์ น้องชายของเขาที่สถานพินิจ
แล้วจากนั้นก็มาหาเขา หรือสลับกัน
บางทีก็มาหาเขาก่อนแล้วค่อยไปหาเจมส์
เป็นแบบนี้อยู่นานมาก
(2 ต.ค. 1982)
ผมร้องไห้ตลอด
และนี่คือส่วนหนึ่ง ของการเยียวยาใจของผม ผมต้องมาที่นี่
(19 เมษายน 2004)
การพิจารณาคดีฆาตกรรมของวิคเตอร์ เริ่มขึ้นหลังจากคดีของเจมส์สิ้นสุดลง
และนั่นก็เป็นอีกบททดสอบที่แสนสาหัส
ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอก
ยังไงผมก็ไม่ได้ลูกชายคืนมา
ชายคนนั้นถูกตัดสินว่าผิด ข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนา
และเขายังหนุ่ม อายุพอๆ กับวิคเตอร์ ลูกชายผม
ตอนนั้นเขายังเด็กอยู่เลย
เรามีโอกาสพูดกับศาล และผมก็ได้พูดไป
ผมรู้สึกสงสารเขา
เพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่ชีวิตลูกผมที่จบสิ้น
ชีวิตเขาก็จบเหมือนกัน
และผมบอกเขาว่า "ตอนนี้เธออยู่ในสถานการณ์นี้แล้ว
ฉันก็ได้แต่ภาวนา ขอให้เธอทําสิ่งที่ถูกต้องเพื่อจะได้กลับบ้าน"
นั่นคือสิ่งที่ผมบอกเขา
ที่เจ็บปวดคือฉันรู้จักกับน้องสาวเขา
เราโตมาด้วยกัน เรียนที่เดียวกัน
และฉันไม่รู้มาก่อนเลย
ฉันไปเจอเธอและเธอเอาแต่ร้องไห้
เพราะพี่ชายเธอต้องติดคุกตลอดชีวิต
ตอนที่ศาลตัดสินให้จามาล สมิธ ติดคุก 25 ปีถึงตลอดชีวิต
บอกตรงๆ ว่าฉันไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่
นายพรากลูกฉันไป นายพรากชีวิตเขา
เพื่ออะไร
ฉันยังคงเสียใจเรื่องลูกชาย
ทุกครั้งที่ถึงวันเกิดเขา
หรือวันครบรอบการตายของเขา
ฉันยังคิดถึงลูกชายที่จากไปอยู่ตลอด
ฉันยังคิดถึงลูกชายอีกคนที่เสียให้กับระบบ
(นักโทษ)
ผมนึกภาพว่า
คนที่ฆ่าวิค
ผมแค่นึกภาพว่าเขาเป็นแบบ...
พวกเราอีกคน
(พวกเราอีกคน)
คนที่ใช้ชีวิตข้างถนน
ทําหน้าที่ของเขา
ตามวิถีทางของวัฒนธรรมข้างถนน
ผมจําได้ว่าผมคิด
ถ้าผมได้เจอเขา
ผมจะอัดเขาให้เละ
หรือ...
แย่กว่านั้น
มีบางครั้งที่ผมคิดว่า "ถ้าฉันเจอหมอนี่ ฉันจะฆ่ามัน"
ผมต้องแบบ...
ต่อสู้กับความเกลียดชังคนๆ นี้
ทั้งที่ส่วนใหญ่แล้ว เขาเป็นแค่ภาพในหัวผมเอง
ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใครหรือหน้าตาเป็นยังไง
หรือ... ผมไม่รู้แม้แต่ชื่อของเขา
ตอนที่ผมเข้าเรือนจําครั้งแรก
ผมจําได้ว่าผมเดินเข้าไปในห้องส่วนกลางเล็กๆ
มีชายคนหนึ่งในห้องส่วนกลางชื่อเจย์
(ชายที่ชื่อเจย์)
กําลังเล่าถึงอาชญากรรม
ที่เขาเคยก่อ
และพูดถึงว่า
มันไร้เหตุผลแค่ไหน
ผมเลยได้นั่งคุยเปิดอก
กับเขาโดยเฉพาะ
ว่าเขาเสียใจ
และรู้สึกผิดแค่ไหน
ต่อการฆาตกรรมที่เขาก่อ
เขาทําให้ผมเห็นความเป็นมนุษย์ของเขา
และผมก็ได้เข้าใจเขาอย่างถ่องแท้
การได้เห็นความเป็นมนุษย์ในตัวเขา
เมื่อเทียบกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่เขาเคยทํา
ทําให้ผมนึกถึงความเป็นมนุษย์ในตัวเอง
เมื่อเทียบกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่ผมเคยทําเช่นกัน
คุณเหลือเวลาอีก 60 วินาที
(ผมหันไป ลั่นไก แล้วก็วิ่งหนี)
ผมพยายามลืมมัน
ผมพยายามลบภาพ
ที่เขาล้มลงหลังจากผมยิงเขาออกจากหัว
นานหลายปี
เพราะนั่นคือวินาทีที่ผมตระหนัก
ถึงความสําคัญของสิ่งที่ผมทําลงไป
ผมเลยพยายามลืมมัน
และตอนนี้ผมต้องอยู่กับมัน
ผมเห็นมัน
(ผมเห็นมัน)
มัน...
มันทําให้ผมดิ่งลงแบบ...
ตอนที่ผมอายุ 19 ปี
ผมเชื่อสนิทใจเลยว่าตัวเองไม่มีค่า
จนผมอยากจะจบชีวิตตัวเอง
เหมือนผมจะช่วยให้ทุกคนสบายขึ้น
ถ้าผมฆ่าตัวตาย
(ความจริงก็คือความจริง ไม่มีอะไรที่ผมจะพูดได้เลย)
(ไม่มีคําขอโทษ หรือความสํานึกผิดใดมีความหมาย)
(ที่เพียงพอสําหรับสิ่งที่ผมทํากับเขา)
ผมพรากทุกอย่างไปจากคนคนนี้
ผมพรากทุกอย่างไปจากครอบครัวนี้ ผมพรากมากเกินไป
และผมเสียใจกับเรื่องนี้ไปชั่วชีวิต
ถ้าคุณมองเข้ามาในตาผม
มันเหมือน...
เหมือนซอมบี้ไม่มีผิด
ผมเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง
เหมือนร่างที่ไร้วิญญาณ
(หลุมศพเหล็ก)
อยู่ในหลุมศพเหล็ก
ที่นี่มันโหด
ทั้งหนาว ทั้งมืด
ไม่มีอากาศ
ฉันหายใจไม่ออก มองไม่เห็น นอนไม่ได้
ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันโดนจับ
ใช้ชีวิตอยู่ใจกลางโลกใต้ดิน
ไอ้พวกชอบขูดรีด
ยกตนเป็นราชาผู้ฉาวโฉ่แห่งโลกใต้ดิน
เรื่องจะยิ่งเลวร้ายเมื่อแดร็กคิวล่าหิวโหย
เตรียมพร้อมที่จะสู้ ไม่ก็จะกลายเป็นเหยื่อ
วิญญาณผู้พลีชีพ
ประตูปิดแล้ว ฉันถูกฝังลึก
ได้แต่เขียนเพลง ความคิดพรั่งพรู
ฉันแทบไม่ได้นอน
อายุ 18 เป็นวัยรุ่นที่ถูกขัง
รออาหารจากโรงเลี้ยง
ไม่อาจสลัดความทรงจําพวกนี้ออกไปได้
คณะลูกขุนสั่ง "แขวนคอเขา" ก็เลยโดนซะ
สาบานได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง ใครก็ได้หยิกฉันที
ตํารวจเรียกเขาว่า "ไอ้มืด" ลับหลังพวกเขา
พวกรุ่นเก๋าสอนวิชาเขา
เหมือนกรอกนมผงซิมิแลคให้กิน
เขาต้องการมัน
เพราะเมื่อเกิดเรื่อง มันต้องใช้
ความวุ่นวายคือเรื่องปกติ
เมื่อไหร่ก็ตามที่เวลาช้าลง
ภายใต้คอนกรีตกับเหล็กกล้า การอุทธรณ์ก็ถูกปฏิเสธ
รอรับจดหมาย แต่จดหมายก็โดนตีกลับ
ตีตรา "ส่งคืนผู้ส่ง" สัญญาว่าฉันจะเลิกเป็นคนบาป
พระเจ้า หากทรงช่วยลูก ลูกจะเป็นผู้กลับใจเบอร์หนึ่ง
ในดินแดนแห่งผู้หลงทาง ฉันขอให้พระเจ้าช่วยให้ฉันรอด
ท่ามกลางความมืดมิด ฉันกําลังตามหาแก่นแท้ของตัวเอง
ฉันเป็นแค่คนบาป
อยู่ในหลุมศพเหล็ก
ที่นี่มันโหด
ทั้งหนาว ทั้งมืด
ไม่มีอากาศ
ฉันหายใจไม่ออก มองไม่เห็น นอนไม่ได้
ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันโดนจับ
เป็นนักโทษตลอดชีวิต
ทั้งที่อยากแค่ใช้ชีวิต
เมื่อถูกสั่งจําคุกตลอดชีวิต สาบานเลยว่ามันเจ็บถึงข้างใน
มันเจ็บลึกจนตัวสั่นสะท้าน
อยู่เหมือนตายทั้งเป็นจนต้องสูบยาแรง
วิ่งวนทุกวัน
ฉันต้องวิดพื้น
กันพวกซอมบี้เดินได้ที่อยากเข้ามาลองของ
เพราะพวกนักล่าเนื้อ พกปืนรอหาเหยื่อ
พวกขี้ยาลงแดง
มองหาคนขาย
พวกปีศาจที่สิงอยู่ในห้องขัง พยายามหนีจากนรกของตัวเอง
พอหนี้พอก พวกเขาก็เริ่มคิดว่า จะให้เบาะแสดีไหม
เมื่อพ่อค้ายาทนไม่ไหว ก็บุกห้องพวกขี้ยา
จากนั้นพอตกดึก ตํารวจก็ได้จดหมายจากพวกขี้ยา
นั่นคือตอนที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวและทรุดลง
คุกเข่าและอ้อนวอนต่อพระเจ้า
บอกทีว่าวิญญาณลูกจะรอดไหม
เพราะในหลุมนี้มันหนาวเหลือเกิน
ฉันอยู่ในกรงเหล็ก
อยู่ในกรงเหล็ก
ที่ที่ทุกอย่างนิ่งสนิท
ใช่ ทุกอย่างมันนิ่งสนิท
พ่อมาเยี่ยมผมตอนที่ผมอยู่ในหลุม
ตอนนั้นผมเพิ่งเขียน
ท่อนแรกและท่อนที่สอง
ของ "หลุมศพเหล็ก" เสร็จ
และผมคิดว่าเพลงมันจบแล้ว
เราคุยกันผ่านกระจก
ผมถือโทรศัพท์
แล้วผมก็แร็ปเพลง "หลุมศพเหล็ก" ให้เขาฟัง
แล้วเขาก็บอกว่า
"เยี่ยมเลยลูก นั่นเพราะมาก"
เขาพูดว่า "แต่เกิดอะไรขึ้น"
ผมตอบว่า "พ่อหมายความว่าไง"
"เกิดอะไรขึ้นกับตัวละคร"
"ลูกแค่เล่าว่าเขาอยู่ในโลกที่มืดมน"
"แล้วเขาออกมาได้ไหม"
พอผมกลับไปที่ห้องขังหลังจากเจอพ่อ
ผมก็เริ่มเขียนเพลงต่อ
แล้วผมก็เปิดท่อนที่สามว่า...
การอยู่ท่ามกลางพวกโหดเหี้ยม พวกฉ้อฉล และพวกเจ้าเล่ห์
มันเป็นฝันร้ายก็จริง แต่ผมยังคงเป็นคนที่ฝันได้อยู่
ความหวังมันยากจะยึดเหนี่ยว บางครั้งมันก็หลุดมือไป
ฉันเห็นคนเสียศูนย์
จนคิดว่าตัวเองต้องผูกคอตาย
พอขาดจุดมุ่งหมาย พวกเขาก็ตั้งใจสาปเรา
ให้ฉันติดคุกตลอดชีวิต เป็นสัญลักษณ์ว่าชีวิตฉันไร้ค่า
แต่สถานการณ์เหล่านี้ ทําให้ฉันรู้ว่าฉันอาจลุกขึ้นมาได้
เนื้อเพลงพวกนี้ ทําให้ฉันรู้ซึ้งถึงสัจธรรม
ตะกุยดินจนแขนแทบหลุด
ภาวนาอย่าให้พลาด
ฉันปีนต่อไปอย่างไม่แน่ใจ
เกาะให้แน่นเข้าไว้
เพราะเป้าหมายของฉันคือการคืนชีพ
ยืนหยัดขึ้นมาใหม่เหมือนลาซารัส
คําสารภาพของฉัน เรื่องเล่าจากห้องใต้ดิน ฉันเคย...
อยู่ในหลุมศพเหล็ก
ผมยังคงเป็น
คนที่ฝันถึงอิสรภาพ
ฝันถึงการสมานฉันท์
และการคืนชีพของผม
ผมฝันถึงการไถ่บาปของตัวเอง
และการไถ่บาปของคนอื่นด้วย
จินตนาการของผม
ตอนที่ผมอยู่ในหลุม
มันช่วยได้มากจริงๆ
ในการทําให้ผมมีความหวัง
ผมสามารถจินตนาการชีวิตตัวเอง
ผ่านศิลปะและดนตรี
ผมสามารถจินตนาการถึงอิสรภาพ
ผมเลยมีความหวัง
เพราะผมเห็นมันได้ในหัวผม
ผมนึกถึงครั้งนึงที่ผมนอนทําสมาธิอยู่บนพื้น
และชอบจินตนาการถึงตัวเอง
และชีวิตที่ผมต้องการ
ภรรยา
ในจินตนาการของผม
หน้าตาเหมือนอินดิโก้เลย
พอผมได้เจออินดิโก้ ผมก็คิดเลยว่า "นั่นไง เธอคนนั้น"
(คนรักของผม อินดิโก้)
ฉันไม่อยากพูดถึงเดือนพฤษภาคมเยอะ
ทําไมล่ะ
ไม่รู้สิ
ฉันแค่อยากเลี่ยงวันเมโมเรียลเดย์และวันแม่...
ให้ตายสิ
ฉันแบบ นี่มันวันหยุด
คือผมแต่งกับคุณวันนี้ก็ได้
วันไหนก็ได้ที่คุณบอก ผมเอาด้วยหมด
ฉันจะอดทนต่อไป
ใช่
ฉันจะอดทนต่อไป
ต้องอดทนต่อไป
ฉันจะอดทนต่อไป
ฉันไม่รู้จะร้องท่อนต่อไปยังไง
ตอนแรกฉันรู้สึกว่า ฉันคงไม่มีวันเทใจลึกซึ้ง
ให้กับคนที่ติดแหง็กและถูกกดขี่ขนาดนั้นได้
แต่ฉันไม่อาจปฏิเสธเสียงเรียกร้องของหัวใจได้
และเมื่อพิจารณางานยกเลิกระบบเรือนจํา
และการปฏิรูปที่ฉันทํามาทั้งหมด
ฉันมีจุดยืนนี้อยู่แล้วตั้งแต่ก่อนเจอเจมส์
ความจริงก็คือความผูกพันของมนุษย์ มันรอดผ่านกําแพงได้
มันลอดผ่านกรงได้จริงๆ
ในฐานะเพื่อนและคนที่ห่วงใยเขาด้านจิตวิญญาณ
ฉันไม่ได้กังวลเรื่องความสามารถ ในการรับผิดชอบของเขาเลย
แต่ฉันแค่รู้ว่ามันทําได้ไม่เต็มที่นัก
ถ้าเขายังถูกระบบคุมขังรังแกอยู่แบบนี้
ดังนั้น อีเมลฉบับแรกที่ฉันส่งไป ฉันบอกเลยว่า
"ฉันเป็นคู่หมั้นของเจมส์"
"ฉันเขียนมาเพื่อสนับสนุน การขออภัยโทษของเขา"
แล้วฉันก็ขอไปว่า ช่วยแนะนําฉันเกี่ยวกัยกระบวนการนี้ที
กระบวนการนี้คืออะไร
แต่ตอนนี้ฉันแค่อยากวาดภาพให้เห็นว่า
มีคนมากแค่ไหนที่พร้อมรอให้คุณกลับบ้าน
โอเค
และฉันอ่านของพ่อคุณให้ฟังใช่ไหม
ใช่ คุณอ่านให้ผมฟัง
โอเค งั้นฉันอ่านของแจ็กกี้ให้ฟังนะ
ไม่
โอเค คุณอยากฟังของเธอไหม
อืม
"เจมส์ได้เรียนรู้แล้วว่าอาชญากรรมของเขา ส่งผลต่อเหยื่อ ครอบครัวเหยื่อ
ชีวิตของเขา และสังคมอย่างไร"
"เขาสํานึกผิดและเข้าใจแล้วว่า การกระทําของเขามีผลกระทบด้านลบแค่ไหน"
"เจมส์เป็นชายหนุ่มที่มีความรับผิดชอบ
ที่ได้รับการฟื้นฟู ผ่านระบบเรือนจําของรัฐแคลิฟอร์เนีย"
"ฉันกับสามี
สนับสนุนเจมส์มาตลอด และจะสนับสนุนเขาต่อไป"
"ฉันมั่นใจว่าเจมส์ไม่ใช่ภัยต่อสังคม
และเขาสมควรได้รับโอกาสครั้งที่สองในชีวิต"
"ขอแสดงความนับถือ แจ็กเกอลีน วิลเลียมส์"
โอ้ แจ็คกี้
ฉันชอบมาก
คุณเหลือเวลาอีก 60 วินาที
ไม่ชอบเลย
ผมก็ไม่ชอบ ผมไม่ชอบที่เป็นกับสายคุณ
พระคัมภีร์บอกว่า เราเหมือนแกะที่ถูกนับไว้เพื่อเชือด
ภัยหรือหายนะก็อาจมาหาเราได้ทุกเมื่อ
ไม่คิดเหรอว่าลูกของคุณอาจเป็นหนึ่งในสถิติ
ของคนที่ตายตรงหัวมุมถนน
แต่พระคัมภีร์บอกว่า พระเจ้าไม่ใช่ผู้พิพากษาลงโทษ
พระองค์คือผู้ปลดปล่อย ผู้ให้เสรีภาพ
เพราะพระเจ้าไม่ได้ส่งพระบุตรมา เพื่อพิพากษาโลก
แต่เพื่อให้โลกนี้รอดพ้นผ่านพระองค์
พระเจ้ากําลังต่อสู้เพื่อคุณ
เจมส์ ตอนเขาเกิด ผมพาเขากลับจากโรงพยาบาล
ผมอุ้มเขา ผมมีความสุขมาก
แล้วเขาก็ยิ้มให้ผม และให้ตายสิ...
ตอนนี้เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขายังยืนหยัดได้
และนั้นทําให้ผม... อยากเดินต่อไปกับเขา
พระวจนะของพระเจ้าคือสมบัติของผม
นั่นคือสิ่งที่ผมมี คือสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมจะทําได้
และพระเจ้าตรัสกับผมว่า "นี่จะเป็นการเดินทางที่ยาวนาน"
ผมได้ยินพระองค์ชัดมาก
ผมเลยถ่ายทอดข้อความนั้นให้ลูกฟัง พระเจ้าบอกว่านี่จะเป็นการเดินทางที่ยาวนาน
และจากนั้นผมก็เข้าใจว่า พระเจ้าบอกแบบนั้นเพื่อสัญญากับผม
ว่ามันจะมีวันสิ้นสุดด้วย
แล้ววันหนึ่งลูกชายผมจะเป็นอิสระ
พระเจ้าสัญญากับผม ผมได้ยินพระองค์
นั่นคือเหตุผลที่ผมเชื่อมั่นว่า
แม้เราจะอยู่ในเรือนจํามานานมาก
และมันเป็นการเดินทางที่ยาวนาน
แต่มันจะจบลง
และเราจะใช้ชีวิตร่วมกันที่อีกด้านของกําแพงคุก
นั่นคือสิ่งที่เรียกว่าศรัทธาสําหรับผม
ผมมีเพลงสรรเสริญสั้นๆอยู่ในใจ ที่ผมอยากจะร้อง
ผมจะร้องเพลงนี้ด้วยความศรัทธา
ผมรู้สึกว่าพระเจ้าอยู่ตรงนี้แล้ว
และเพลงสรรเสริญก็ร้องแบบนี้
("ตื่นได้แล้ว")
เด็กหนุ่มผิวดําช่างฝันที่หลงผิด
ตื่นขึ้นมากลายเป็นคนเจ้าเล่ห์ที่ดีแต่ใช้กําลัง
ใครจะเลี้ยงพวกเรา
ย่านนี้เต็มไปด้วยหนุ่มวัยคะนอง
แต่ใครจะนําทางเรา
เราถือปืนไว้
ฉันอยากบอกพวกนายว่า
เราไม่ต้องการมัน
แต่มันยากนะ เมื่อพวกเขาล่าเราโดยไม่มีเหตุผล
พวกขี้อิจฉาเกลียดเจ้าถิ่นที่เก๋าเกม
ตํารวจใจดําชักปืนออกมา
และบุกเข้ามาที่บ้านฉัน ตอนที่ฉันกําลังนอน
ฉันว่ามันถึงเวลาตื่นแล้ว
ในที่ศักดิ์สิทธิ์นี้ นายพูดว่า "พระเจ้า ลูกยอมจํานน"
ฉันว่ามันถึงเวลาตื่นแล้ว
- ผมจะอยู่กับคุณได้นานแค่ไหน - ตลอดไป
พระองค์จะไม่มีวันทิ้งคุณ
ผมไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้น พระองค์จะไม่ไปไหนทั้งนั้น
ตื่นได้แล้ว
ทุกวันนี้ผู้คนเดินกันแบบเคลิ้มๆ
สูบกัญชากันจนมึน คิดฝันว่าจะหาเงินได้
ฉันรอวันที่เจ้าถิ่นตื่นขึ้นไม่ไหวแล้ว
เหนื่อยแล้วกับการไปงานศพเพื่อน
พวกพ้องของฉันว่ายวนอยู่กลางน้ําลึก!
เกือบจะจมแต่ทําตัวอวดเก่ง
อัตตาพวกเขาโอหังยิ่งกว่าดี.เวด
เพราะมันยากจะรู้สึกถึงความรัก ถ้าไม่มีพวกที่เกลียด
วงการนี้มันซับซ้อนเหลือเกิน
พวกเขาจึงต้องเฉียบคม
และจะไม่เปลี่ยนข้างเหมือนมีดพับ แค่เพื่อจะได้สร้อยทอง
พวกเขายืนอยู่หน้าเตาอย่างกับทาส
ทําอาหารให้เจ้านาย หวังว่าจะได้
เศษขนมปังสําหรับประทังชีวิต
ทําใจให้ด้านชา จะได้ไม่รู้สึกผิดเวลาขายโคเคน
อย่าเจาะเข้าไปในจิตสํานึกของพวกเขาเด็ดขาด
เราไม่มีสติ
ถนนที่ป่าเถื่อนเรียกฉันว่า "สัตว์ร้าย" เพราะมันเห็นชัดอยู่แล้ว
มนุษย์พวกนี้อยากเป็นปีศาจมากกว่า
สิ่งมีชีวิตไร้สมอง ที่ไม่เคยสนใจพวกครูเลย
ฉันรู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้พยายามจะเข้าใจเรา
ทั้งบทเป็นเรื่องของโคลัมบัสกับคุก
แต่การค้าทาสมีแค่ย่อหน้าเดียว ในหนังสือประวัติศาสตร์
คิดว่าทําไมพวกเจ้าถิ่นถึงนอนอยู่หลังห้องเรียนล่ะ
เพราะฉันมีปืน.380 ซ่อนอยู่ก้นกระเป๋าไง
ฉันเป็นคนดําและฉันโกรธมาก แต่ดูเหมือนคนไม่เคยจริงจังกับฉันเลย
เสียงปืนคือเพลงกล่อมเด็กที่น่ากลัว
ขับขานโดยดวงวิญญาณผู้ใคร่รู้
ถนนเป็นของพวกเร็วแรงทะลุนรก
แต่ฉันไม่อยากเป็นเหมือนพอล วอล์คเกอร์
รถชนแล้วไฟไหม้ ฉันไม่อยากเป็นเหมือนพอล วอล์คเกอร์
แต่ฉันภาวนาให้ได้ยินเสียงเรียกของพระเจ้า เพราะฉันคิดว่าได้เวลาตื่นแล้ว
ตื่นได้แล้ว
เด็กน้อย ฉันลุกขึ้น ฉันยืนขึ้น
แล้วบอกปีศาจว่า "ไม่เป็นไร ฉันจะกลับมาอีก"
"ฉันจะกลับมาอีกครั้ง"
นี่ คุณเคยติดคุกไหม
โอ้ ขอสรรเสริญพระนาม
คุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ผมรู้ว่าคุณเคยไปที่นั่น อาเมน
คุณเคยติดคุกทางวิญญาณ ปีศาจมันพันธนาการคุณไว้
ขอสรรเสริญพระนาม
พอผมโตขึ้น
ผมก็รู้สึกว่าต้องรับผิดชอบ
ต่อพ่อ
แม่ และพี่สาวมากขึ้น
ผมจะเขียนจดหมาย
เพื่อขอบคุณพวกเขา
ที่ยังอยู่เคียงข้างผม
และสนับสนุนผม
แม้หลังจากที่ผมทําสิ่งเลวร้ายขนาดนั้น
และผมจําได้ว่าครั้งหนึ่ง แม่เคยเล่าเรื่องตอนที่ผมเกิดให้ฟัง
ว่าตอนที่แม่ท้องผม แม่บอกว่า "แม่อยากมีแกมาก"
และแม่บอกผมว่า "ตอนนี้แม่ก็ยังอยากมีแกอยู่"
และนั่นมัน
ทําให้ผมรู้สึกมั่นใจ มีกําลังใจ
ช่วยให้ผมเชื่อมั่นในตัวเอง และเชื่อในคุณค่าของผม
ฮัลโหล
นี่คือโกลบอลเทลลิงก์ คุณมีสายแบบเติมเงินจาก...
- แม่ครับ - ไง
- ผมมีอะไรอยากอ่านให้แม่ฟัง - โอเค
"จุดประสงค์ของจดหมายฉบับนี้คือเพื่อมอบอํานาจ
ให้ศาลพิจารณาโทษใหม่ แก่ผู้ต้องขังที่ชื่อเจมส์ เจคอบส์
จากความประพฤติ อันยอดเยี่ยมของเขาขณะถูกคุมขัง"
"ในฐานะเลขาธิการซีดีซีอาร์
ข้าพเจ้าตระหนักถึงหน้าที่ ในการดูแลความปลอดภัยของสังคม
และจะเสนอขอลดโทษเป็นกรณีพิเศษ
เมื่อผู้ต้องขังมีพฤติกรรมดีขณะถูกคุมขัง
แสดงให้เห็นถึงการปฏิบัติตน
ตามกฎ ระเบียบ และข้อกําหนดของกรม
ตลอดจนเข้าร่วมโครงการฟื้นฟูพฤติกรรม
อย่างต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน"
"ปรากฏว่าคดีของนักโทษเจคอปส์
สมควรได้รับการพิจารณาจากศาล"
"ข้าพเจ้าขอเสนอให้ศาล เพิกถอนโทษของนักโทษเจคอปส์
และดําเนินการพิจารณาโทษใหม่"
- "ขอแสดงความนับถือ ราล์ฟ ดิแอซ" - พระเจ้าช่วย
"เลขาธิการซีดีซีอาร์"
โอ้ พระเจ้า ฉันไม่รู้ว่าจะ...
"พวกเรา คณะลูกขุนในคดีนี้
มีคําตัดสินว่าจําเลย เจมส์ เจคอบส์ มีความผิดฐานฆาตกรรม"
(แคลิฟอร์เนีย 6 ก.ย. 2005)
และถูกตัดสินจําคุกทั้งหมด 40 ปี ถึงตลอดชีวิต"
(โทษ 40 ปี ถึงตลอดชีวิต บวกตลอดชีวิต)
ผมจําได้เมื่อหลายปีก่อน ผมไปศาลเพื่อฟังการพิจารณาคดีของเจมส์
ตอนนั้นเขาถูกพิพากษาครั้งแรก แต่คราวนี้เขาจะถูกพิพากษาใหม่
ครั้งนี้ผมมาด้วยเหตุผลที่ดี ไม่เหมือนคราวก่อนที่ไม่ค่อยดีนัก
(ศาลเขต)
ฉันพูดได้เต็มปากเลยว่าถ้าคุณเคยเจ็บปวด
หรือเคยเป็นเหยื่อของอะไร นั่นเป็นเรื่องจริง
ฉันถึงได้พูดว่ามันก็...
มันก็เป็นหน้าที่ของเหยื่อด้วยเหมือนกัน
ที่จะทําสิ่งที่จําเป็นเพื่อเยียวยาตัวเอง
ฉันเคยเป็นเหยื่อของอาชญากรรม
ฉันเคยถูกข่มขืน
ฉันร่วมสืบคดีกับตํารวจ
แล้วสุดท้ายฉันก็ถูกตอกย้ํา บาดแผลเดิมจากประสบการณ์นั้น
ฉันมองหาการปิดแผล
ฉันมองหาความยุติธรรม การเยียวยา การรับฟัง
และไม่เจอการเยียวยาจริงๆ เลย
ฉันได้รู้ว่าระบบไม่ได้ให้ความสําคัญกับฉัน
มันให้ความสําคัญกับการลงโทษ
และการเยียวยาของฉัน ไม่มีทางเกิดขึ้นได้จากการลงโทษคนอื่น
นี่ไม่ได้ฟื้นฟูสิ่งที่ถูกพรากไปจากคุณ
เราคือผู้ที่มีศรัทธา เรารู้ว่าพระเจ้า ทํางานตามเวลาของพระองค์
ไม่ใช่เวลาของมนุษย์
แต่ฉันมีความหวังมากว่าเขาจะได้ออกมา
ฉันภาวนาให้เขาได้ออกมา ในตอนที่เรายังมีชีวิตอยู่
ขอโทษนะ
ตอนนี้มันเหมือน...
มันเหมือนความตาย
ทุกครั้งที่เจอเจมส์
และเราต้องออกมา มันเหมือนโลงกําลังจะปิด
ให้เขาได้อยู่กับพ่อ
นั่นแหละคือสิ่งที่สําคัญ
หัวใจของพวกเขาจะได้รับการเยียวยา
พวกเขาจะได้ไม่ต้องแตกสลายอีก
พวกเขาจะไม่แตกสลายอีกแล้ว
พ่อบอกผมว่าตอนผมอายุ 16
หลังจากที่ผมถูกตัดสินโทษ
"รู้ไหมลูก นี่จะเป็นการเดินทางที่ยาวนาน"
ในการเดินทางที่ยาวนานของการรอคอย
และมองไปยังเส้นขอบฟ้านี้
ผมยังเต็มไปด้วยความหวัง
แค่หวังว่า
ผู้พิพากษาจะพิจารณาโทษใหม่ให้ผม
และปล่อยให้ผมกลับบ้าน
โธ่เอ๊ย เอาล่ะ
มาดูกันว่าจะเป็นยังไง
เรียกคดีประชาชนฟ้องเจมส์ เจคอบส์
คําร้องยังคงเป็นการขอพิจารณาโทษใหม่
สํานักงานอัยการเขตไม่ยอมรับ
ว่านายเจคอบส์ควรได้รับการพิจารณาโทษใหม่
ในประเด็นว่าศาล จะพิจารณาโทษใหม่จําเลยหรือไม่
ศาลจะยังไม่พิจารณาเรื่องนี้วันนี้
คุกเป็นกับดัก
ระบบยุติธรรมของเราเป็นกับดัก
ถ้าคุณเดินผ่านป่าในอเมริกา
แล้วโดนกับดักนี้
พวกเขาจะไม่ปล่อยคุณออกมา
ผมไม่คิดว่าอัยการเขตมองที่ตัวตนผมจริงๆ
ผมคิดว่าเขามองแต่ความจริงที่ว่า
เขามีโอกาสปฏิเสธ
พวกเขาจะไม่มีวันพูดว่า
"กับดักนั้นไร้มนุษยธรรม"
"เอามันออกจากเท้าหมีเถอะ"
พวกเขาอยากได้คุณไปประดับกําแพง
พวกเขาจะไม่มีวันพูดว่า
"บ่วงนั้นมันรัดเกินไป"
"ปล่อยคนคนนี้ลงจากต้นไม้ต้นนี้เถอะ"
พวกเขาตั้งใจ
แขวนคอเรา
ฉันจะไม่วิ่งหนีแล้ว
("ถูกล่ามากที่สุด" - ท่อนสอง)
ไอ้มืดพวกนี้อยากได้เครื่องประดับของฉัน
ตํารวจอยากได้อิสรภาพของฉัน
ปีศาจไล่ล่าวิญญาณของฉัน
ฉันแค่ภาวนาให้พระเจ้าช่วยให้ฉันรอด
ฉันไม่เคยถอย
ไม่เคยมีอภิสิทธิ์
ฉันไม่เคยไว้ใจพวกผู้นํา สาบานได้
จะให้เชื่อใจพวกเขาได้ยังไง ในเมื่อพวกเขาฆ่ามัลคอล์ม
ฆ่าออสการ์ ฆ่าเทรย์ และฆ่าไมเคิล
สายพันธุ์ที่ถูกล่ามากที่สุดในอเมริกา
คือชายผิวดํา
ตํารวจผิวขาวยิงนาย
และสร้างความชอบธรรมให้ตัวเอง ด้วยการแบล็กเมล์คนผิวสี
แบบว่า "พวกนายฆ่ากันเอง"
แม้เราจะยิงคนที่หน้าตาเหมือนกันเอง
แต่มันก็ไม่เปลี่ยนความจริงว่า พวกนายเหยียดผิวอยู่ดี
มันไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าระบบนี้พัง
และความเจ็บของพวกพ้องฉัน ก็ไม่มีใครพูดถึงตลอดกาล
ถ้าศาลไม่ตัดสินจําคุกตลอดชีวิตฉัน
ฉันคงโดนพวกเดียวกันยิง
ฉันคงโดนยิงด้วยปืนของตัวเอง
แล้วคนในย่านนี้ก็จะเอาคลิปไปลงเน็ต
ถ้าศาลไม่ตัดสินจําคุกตลอดชีวิตฉัน
ฉันคงโดนพวกเดียวกันยิง
ฉันคงโดนยิงด้วยปืนของตัวเอง
แล้วคนในย่านนี้ก็จะเอาคลิปไปลงเน็ต
(บัดนี้พระเจ้าคือพระวิญญาณ)
(และที่ใดที่มีพระวิญญาณ ของพระเจ้า ที่นั่นมีอิสรภาพ)
(พระวิญญาณ)
เจมส์บอกฉันว่าเขามีความฝัน
เขาบอกว่า "ผมฝันว่าได้กลับบ้านมาหาแม่"
ฉันต้องการลูกชายกลับบ้าน
ฉันไม่มีลูกชายคนอื่นแล้ว ฉันต้องการให้เขากลับบ้าน
("ก้นทะเล")
ในแอลเอสุดสัปดาห์นี้ มีความรุนแรง และการจับแก๊งอาชญากรรมรอบใหม่
ตํารวจกว่า 200 นายลงถนนสายนี้
คลื่นอาชญากรรม
นั่งเบื่อๆ ระหว่างที่ข่าวรายงาน
เรื่องคลื่นอาชญากรรม
นั่งเบื่อๆ ระหว่างข่าวรายงาน
ใช่
ขณะที่ข่าวรายงาน
ขณะที่ข่าวรายงานเรื่องคลื่นอาชญากรรม
ขณะที่ข่าวรายงาน
(เราเห็นแม่เดินไปตามชายหาด)
เพราะแม่ต้องทนเจ็บปวด
จากการแบกความเครียด พี่ชายฉันโดนยิง
เธอภาวนาให้น้องเล็กอยู่รอด
ที่ก้นทะเล เต็มไปด้วยปลอกกระสุนจากปืนแม็ค
เมื่อถูกคลื่นนั้นซัด นายไม่อาจว่ายกลับ
ยี่สิบเจ็ดองศา ลมโชยเบาๆ
จากปืนที่ยิงกระหน่ํา ฉันพ่นควันกัญชา
พยายามหาทางบรรเทาทุกข์
เพราะแม่ฉันเอาแต่พูดว่าเธอสวดภาวนาให้ฉัน
เรื่องซับซ้อนได้อีก
แต่เราไม่ลุยหรอก แค่เอาตัวรอดไว้ก่อน
ไม่มีอุปกรณ์ช่วย ต้องสู้เอง
กล้าชนด้วยไหล่เปล่าๆ พวกพ้องก็อยู่กันแน่น
และฉันสาบานได้
คนจริงอยู่ได้นานหรอก สุดท้ายก็โดนยิงตาย
หรือไม่ก็โดนตํารวจเก็บ สาบานได้ว่าพวกเขาล่าเรา
เด็กเจ้าถิ่นขายยาเต็มถนน เพื่อนเอ๋ย ระวังตัวให้ดี
เพราะพวกเจ้าถิ่นมันมีปืน ที่จะทําให้แม่นายต้องทุกข์ใจ
เอาแม่นายกลับมาไม่ได้หรอก ถ้าพวกเจ้าถิ่นมันรัวปืนใส่แบบนี้
เกิดในยุคโคเคน
ฉันเลยเดินระวังไม่ให้ก้าวข้ามเส้น
เพราะแม่ต้องทนเจ็บปวด
จากการแบกความเครียด พี่ชายฉันโดนยิง
เธอภาวนาให้น้องเล็กอยู่รอด
ที่ก้นทะเล
เต็มไปด้วยปลอกกระสุนจากปืนแม็ค
เมื่อถูกคลื่นอาชญากรรมซัด นายไม่อาจว่ายกลับ
พวกเรากดดันกันเองทุกวัน
"ว่าไง มาจากไหน ยายนายอยู่ที่ไหน"
พวกมันจะยกพวกไปถึงบ้านยายนาย
พวกค้ายาตามถนน ทําได้หมด แม้แต่ขายยาให้ยายนาย
จิบแกรนด์มาร์เนียร์
มีเรื่องมีราวทุกวัน
ในเมืองริมทะเล พวกเราคึกคักทุกวัน
คอมป์ตัน วอตส์ และแอลเอ พวกเราคึกคักกันทุกวัน
คลื่นอาชญากรรม
นั่งเบื่อๆ ระหว่างที่ข่าวรายงาน เรื่องคลื่นอาชญากรรม
นั่งเบื่อๆ ระหว่างที่ข่าวรายงาน
เรื่องคลื่นอาชญากรรม
นั่งเบื่อๆ ระหว่างที่ข่าวรายงาน เรื่องคลื่นอาชญากรรม
ขณะที่ข่าวรายงานเรื่องคลื่นอาชญากรรม
ขณะที่ข่าวรายงาน
เกิดในยุคโคเคน
ฉันเลยเดินระวังไม่ให้ก้าวข้ามเส้น
เพราะแม่ต้องทนเจ็บปวด
เพราะแบกความเครียด พี่ฉันโดนยิง
เธอภาวนาให้น้องเล็กอยู่รอด ที่ก้นทะเล
เต็มไปด้วยปลอกกระสุนจากปืนแม็ค
เมื่อถูกคลื่นอาชญากรรมซัด นายไม่อาจว่ายกลับ
(วัยรุ่นถูกตัดสินจําคุกตลอดชีวิต สองกระทง ฐานฆาตกรรม)
(วัยรุ่นพูดถึงคนที่ฆ่าพี่ชาย: เขาก็ไม่ต่างจากเรา)
ไง ลูก
หวัดดีครับ แม่
แม่ยังเดินชายหาดในวันอาทิตย์อยู่เหรอ
พักนี้ไม่ได้ไป แต่แม่อยากกลับไปเดินอีก
(เมื่อถูกคลื่นอาชญากรรมซัด นายไม่อาจว่ายกลับ)
(เขาก็ไม่ต่างจากเรา)
ฉันกําลังจะไปเยี่ยมเจมส์
ที่เรือนจําที่เขาอยู่ตอนนั้น
พอฉันหันไปมอง...
ตอนแรกฉันพูดกับรีนีชาว่า "นั่นดูเหมือนจามาลเลย"
ฉันเคยเห็นเขาครั้งเดียวตอนที่ศาลตัดสิน
ฉันเลยพูดว่า "แม่ นั่นดูเหมือนจามาลเลย"
"เขาเดินยิ้มอยู่"
ฉันไม่ได้... อยากบอกเจมส์
ฉันไม่อยากบอกเขา
วันเกิดผมเพิ่งผ่านไป
ฉันเพิ่งผ่านวันเกิดมา
พอถึงสุดสัปดาห์ แม่ก็มาหาผม
แม่กับรีรี่
ผมดูออกว่าแม่กับรีนีชาทําตัวผิดปกติ
เหมือนพวกเขาดูแปลกๆ
พวกเขายิ้มก็จริง แต่แบบ...
รอยยิ้มของพวกเขาดูฝืนๆ
ผมก็มองไปที่รีรี่
และมองย้อนกลับไปที่แม่ "เกิดอะไรขึ้น"
และแม่ผมก็แบบ
"ไม่มีอะไรหรอก"
แต่เธอเอาแต่มองหา ตาชําเลืองมองรีนีชา
แล้วเธอก็แบบ "คนนั้นใคร"
"ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร"
และผมก็แบบ
"นั่นพี่เจย์"
(ชายที่ชื่อเจย์)
ผมรู้จักเขาในชื่อเจย์
ก็เพราะเขาแนะนําตัวกับผมแบบนั้น
แล้วเธอก็หยุดไปครู่หนึ่ง
และแม่ก็มองกลับมาที่ผม
และเธอบอกว่า "นั่นแหละเขา"
แม่ไม่ต้องอธิบายว่า "เขา" คือใคร
ผมก็รู้ทันทีว่าแม่หมายถึงใคร
นั่นคือคนที่ฆ่าวิคเตอร์
ผมช็อก
ผมเพิ่งรู้ว่าผมอยู่ข้างๆ คนคนนี้
มานานแค่ไหน
เขาบอกว่า "ผมคุยกับหมอนี่ทุกวัน"
เจมส์โกรธมาก เขาพูดว่า เขาต้องทําอะไรสักอย่างกับเรื่องนี้
แม่ผมคว้าแขนผมไว้
- ฉันบอกว่า "อย่า" - เธอบอกว่า "เจมส์ อย่าฆ่าเขา"
"แม่อยากให้ลูกกลับบ้าน"
แต่มันก็
ทําให้ผมเข้าใจด้วยว่าลูกไม่มีสิทธิ์ฆ่าเขา
แต่ลูกมีสิทธิ์จะทําอย่างอื่นได้
และผมก็รู้ว่าแม่หมายถึงแบบนั้นจริงๆ
แล้วฉันก็รู้สึกผิด
เพราะฉันน่าจะเก็บเงียบไว้
ฉันไม่น่าพูดอะไรออกมาเลย
เพราะฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องอะไรขึ้น
คืนนั้นผมอยู่ในห้องขัง
ผมร้องไห้
ผม... ผมโกรธจัด
ผมโกรธพระเจ้ามาก
ผมถามพระองค์ว่า "ทําไมถึงเอาผู้ชายคนนี้มาไว้ตรงหน้าผม
ทั้งที่รู้ว่าผมกําลังพยายามจะกลับบ้าน
ทั้งที่รู้ว่าผมต้อง...
ผมต้อง
ฆ่าหมอนี่"
หมอนี่ฆ่าพี่ชายผม
ผมโกรธมาก
ที่พระเจ้ายอมให้ผู้ชายคนนี้มาอยู่ต่อหน้าผม
และทําให้ผมตกอยู่ในสถานการณ์ที่
ผมรู้สึกว่าฉันต้องทําอะไรสักอย่าง
ทั้งที่ในใจจริงๆ
ผมแค่อยากให้อภัย
คนบนโลกนี้ไม่เข้าใจคําว่าให้อภัยจริงๆ หรอก
โดยเฉพาะวัฒนธรรมในคุก ไม่มีที่ว่างสําหรับการให้อภัย
มันถูกมองว่าเป็นความอ่อนแอ
พระเจ้าทําให้ผมอยู่ในสถานการณ์
ที่ต้องเลือกว่าจะดูอ่อนแอในสายตาคน
ที่ผมเชื่อว่าเป็นนักล่า
หรือจะยอมสละอิสรภาพของตัวเอง
คืนนั้นผมแค่สวดภาวนา
พระองค์ก็รู้ว่าผมต้องทําอะไร
ทําไมถึงบังคับให้ผมทําแบบนี้
และมีเสียงที่ชัดเจน
เหมือนที่คุณได้ยินเสียงผมตอนนี้
ผมได้ยินพระเจ้าตรัสว่า "ไม่มีใครบังคับให้นายทําอะไรทั้งนั้น"
และมันก็ดังก้องซ้ําไปซ้ํามา
(ไม่มีใครบังคับให้นายทําอะไรทั้งนั้น)
แล้วผมก็คิดถึงพระคัมภีร์ที่บอกว่า
"ถ้าเธอไม่ให้อภัย
เธอก็จะไม่ได้รับการให้อภัย"
แล้วสิ่งที่ผมอยากได้มากที่สุดในชีวิต
มากกว่าสิ่งใดที่ผมต้องการในชีวิต
ในตอนนั้น ผมแค่อยากได้รับการให้อภัย
ผมอยากให้ครอบครัวที่ผมทําร้ายให้อภัยผม
และรู้ว่าผมเข้าใจสิ่งที่ผมทํากับพวกเขา
เหนือสิ่งอื่นใดแล้ว
ผมต้องการสิ่งนั้น
และมันก็มาถึง ผมมีโอกาสให้สิ่งนั้นกับใครสักคน
เช้าวันต่อมา
เราออกมากินอาหารเช้า
ผมก็ถามว่า "นี่ นายชื่อจามาล สมิธใช่ไหม"
เขาตอบว่า "ใช่"
"แต่นายก็รู้อยู่แล้วนี่"
ผมบอกว่า "ไม่ ฉันรู้แค่ว่านายชื่อเจย์"
"ชื่อจริงของนายคือจามาล สมิธ"
และเขาก็บอกว่า "ใช่"
แล้วน้ําตาผมก็เริ่มไหล
ผมพูดว่า "นายฆ่าพี่ชายฉัน"
และสิ่งแรกที่ออกจากปากเขาคือ
"ฉันขอโทษที่พรากพี่ชายไปจากนายนะ เพื่อน"
เขาบอกผมว่า
"ฉันขอโทษในสิ่งที่ฉันทํากับครอบครัวนาย"
และ
ผมเชื่อเขา
ผมเชื่อว่าเขาเสียใจจริงๆ
ผมถามเขาว่าทําไมเขาถึงฆ่าพี่ชายผม
และเขาก็เล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง
และ...
มันไร้เหตุผลสิ้นดี
มันเปล่าประโยชน์
เหมือนอาชญากรรมที่ผมทําไป โดยเปล่าประโยชน์และไร้เหตุผล
และผมแค่บอกเขาไปว่า
"เพื่อน ฉันให้อภัยนาย"
"ถ้านายอยากให้ฉันให้อภัย นายได้มันแล้ว"
แล้วผมก็ลุกขึ้นเดินจากไป
สิ่งที่แวบเข้ามาในหัวผมคือวันแรกที่เราพบกัน
ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับเขามากในตอนนั้น
และผมก็เห็นความเป็นมนุษย์ในตัวเขาจริงๆ
ตอนที่ได้ยินเขาพูดถึงเรื่องคดี
และเมื่อได้รู้ว่าคดีที่เขาก่อ
เป็นคดีที่ทําร้ายผมและครอบครัว
มันหนักมาก
(กรมราชทัณฑ์และการฟื้นฟู)
ตํารวจรู้เรื่องเข้า
พวกเขาพบว่าเขาถูกตัดสินข้อหาฆ่าวิคเตอร์
และสําหรับซีดีซีอาร์
แทนที่จะช่วยให้เกิด การปรองดองหรือการเยียวยา
พวกเขามองว่านี่เป็นภาระที่ต้องจัดการ
(การประเมินภัยคุกคามต่อผู้ต้องขัง เจคอบส์ เจมส์ และสมิธ จามาล)
พวกเขาเลยเรียกเราทั้งคู่ไปสอบถาม
สมิธนั่งที่โต๊ะของเขาตอนอาหารเช้า
ฉันบอกพวกเขาว่าฉันให้อภัยเขา
และเมื่อผู้หมวดเดินเข้ามา
เขาพูดแค่ว่า "นี่พวก ส่งหมอนี่กลับไปที่ห้องขัง"
"ส่งอีกคนไปที่หลุม"
ดังนั้นแทนที่จะให้พวกเขาพาจามาลไปที่หลุม
ผมบอกเขาว่าให้ผมไปอยู่ที่หลุมแทน
แล้วจ่าก็พูดว่า "นายจะไปที่หลุมแทนเขาเหรอ"
พวกเขาก็ใส่กุญแจมือผม และพาผมกลับไปที่ห้องขัง
และผมจําได้ว่าเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์คนนั้น
บอกผมในขณะที่พาผมเดินข้ามลาน
เขาพูดว่า
"เมื่อนายกลับไปที่ห้องขัง
ให้คุกเข่าลงและสรรเสริญพระเจ้า
เพราะนายผ่านการทดสอบแล้ว"
"นายผ่านแล้ว"
การได้อยู่ในหลุม
ผมรู้สึกได้ถึงความสงบ
เพราะผมทําบางอย่าง ที่ผมไม่คิดว่าตัวเองจะทําได้
หรือผมไม่คิดว่าผมจะทํามันจริงๆ
พระคัมภีร์บอกเราว่า
สิ่งที่ปีศาจหวังจะใช้ทําชั่ว พระเจ้าจะเปลี่ยนให้กลายเป็นสิ่งดี
การขังเดี่ยวมีไว้เพื่อ
ตัดขาดจิตวิญญาณของมนุษย์
บางทีการขังเดี่ยวก็บีบคั้นเกินทน
แต่เมื่อพระเจ้าก้าวเข้ามา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในหลุม
แน่นอนว่าผมถูกขังเดี่ยว
ในทางกายภาพ
แต่พระเจ้าอยู่กับผมตลอดเวลา
และมันชัดเจนว่าผมต้องทําอะไร ผมต้องทํางาน
ผมต้องใช้พรสวรรค์
ที่พระเจ้ามอบให้ เพื่อเล่าเรื่องราวที่มีความหมาย
และขณะที่ผมเขียนเพลงเหล่านี้ ผมไม่รู้หรอกว่ามันสําคัญไหม
ผมไม่รู้ว่ามันจะมีความหมายอะไรกับโลกไหม
แต่ผมเขียนมันด้วยหัวใจ
พูดในสิ่งที่มีความหมาย
พูดในสิ่งที่สําคัญ
"เพลงสดุดีเจ้าถิ่น"
เฮ้ย พวกเจ้าถิ่น นายต้องรู้ไว้นะ
ว่าแร็ปเปอร์พวกนี้ส่วนใหญ่โกหกกันทั้งนั้น
นี่ พูดจริงนะ ฉันให้ความรู้เหมือนฉันเป็นบิล ไน
เพราะไอ้พวกนี้บิดเบี้ยวไปหมด ได้เวลาจัดระเบียบใหม่
ฉันเอทตี้ ไม่ได้อยากมีเรื่อง แค่อยากให้ใจสงบ
ฉันขอพระเจ้าให้คุ้มครอง แต่ฉันก็ยังพกปืน
กันพวกซอมบี้หิวเนื้อที่อยากกัดกินฉัน
ฉันขอพระเจ้าให้ปลุกวิญญาณพวกมัน ด้วยเพลงปลดแอกของฉัน
ฉันเขียนเพลงให้จากจุดที่พวกเขาอยากอยู่
ตามฉันมา เพราะสิ่งดีที่นายเห็น คือพระเจ้าในตัวฉัน
เมื่อเวลาผ่านไป นายจะเห็นว่าชีวิตต้องดิ้นรน
สิ่งที่เจออาจเป็นพร หรือบททดสอบยากที่สุด
ฉันยึดมั่นในศรัทธา พยายามยกใจตัวเองให้สูง
พยายามผลักฝูงชนให้เปลี่ยนแปลง
เหมือนฉันเป็นโอบามา ฉันพูดจริงนะ สู้ต่อไป
เมื่อชีวิตมันยากและโหดร้าย ฉันเฝ้าภาวนา
ฉันภาวนาอยู่ตลอด
เมื่อฉันเดินผ่านเงาแห่งความตาย
ฉันรู้ว่าฉันต้องยกระดับจิตใจตัวเอง
แต่ถ้าฉันตายก่อนตื่น
ฉันขอให้พระเจ้ารับวิญญาณฉันไป
เมื่อฉันเดินผ่านเงาแห่งความตาย
ฉันรู้ว่าฉันต้องยกระดับจิตใจตัวเอง
แต่ถ้าฉันตายก่อนตื่น
ฉันขอให้พระเจ้ารับวิญญาณฉันไป
ฉันภาวนาว่าวันหนึ่งฉันจะได้ขึ้นสวรรค์
ฉันภาวนาว่าสักวันหนึ่ง ฉันจะเลิกฟุ้งซ่านเพราะปีศาจตนนั้น
ฉันภาวนาให้เพื่อนและศัตรูทุกคนของฉัน
บางครั้งมันก็ยากที่จะแยกความแตกต่าง
ฉันภาวนาว่าวันหนึ่งฉันจะได้ขึ้นสวรรค์
ฉันภาวนาว่าสักวันหนึ่ง ฉันจะเลิกฟุ้งซ่านเพราะปีศาจตนนั้น
ฉันภาวนาให้เพื่อนและศัตรูทุกคนของฉัน
บางครั้งมันก็ยากที่จะแยกความแตกต่าง
ผมบอกเขาว่า "ลูกเอ๋ย พรสวรรค์และความสามารถของลูกน่ะ
หากมันทําให้คนมีความสุข
ก็เท่ากับลูกได้ให้ความหวังพวกเขา และช่วยให้พวกเขาคลายทุกข์
จากสิ่งที่พวกเขากําลังเผชิญ
"คนเหล่านี้จะชื่นชมลูก"
"พวกเขาจะปกป้องลูกด้วยซ้ํา"
"แบ่งปันพรสวรรค์ของลูก"
"อวยพรพวกเขา"
- พ่อคะ - ว่าไง
พ่อได้รับจดหมายหรือข่าวของเจมส์หรือยัง
ข่าวอะไร
"ระหว่างถูกคุมขัง
คุณเจคอบส์ได้อุทิศตนเพื่อพัฒนาตัวเอง"
"ข้าพเจ้าได้พิจารณาหลักฐานการประพฤติตัวดี
ของคุณเจคอบส์ในเรือนจําอย่างรอบคอบแล้ว"
ดังนั้น ผมนายกาวิน นิวซัม ผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย
จึงมีคําสั่งลดโทษให้กับเจมส์ เจคอบส์
เพื่อให้เขามีสิทธิ์ ได้รับการพิจารณาทัณฑ์บนโดยทันที
และได้รับการปล่อยตัว เมื่อได้รับการอนุมัติทัณฑ์บน”
ถ้าพวกเขาอนุมัติทัณฑ์บน
เจมส์ก็จะได้กลับบ้านในสามถึงสี่เดือน
- ใช่ - ใช่
เยี่ยมเลย
เอาล่ะ ขอพ่อ...
พ่อไม่รู้จะทํายังไงตอนนี้ แป๊บนะ พ่อต้อง...
ไว้เจอกันนะ
- โอเคพ่อ รักนะ - พ่อก็รักลูก บาย
- บาย - บาย
อืมหืม
คิดถึงชีวิตเขาสิ
ใช่
เขามีคําพยาน
ผมรู้สึกมั่นใจ
ในสิ่งที่ผมเป็น
และคนที่ผมตัดสินใจจะเป็น
ภารกิจของผมคือสร้างงานศิลปะ
ภารกิจของผมคือการช่วยเยียวยาคนอื่น
เยียวยาตัวเอง และเยี่ยวยาชุมชน
นั่นคือสิ่งที่เราควรทํา ดังนั้นก็ลงมือทํามันซะ
(เพราะความฝันฉันเป็นจริงแล้ว)
เหมือนรอรถบัส
ตอนที่คุณ...
นั่งอยู่บนถนน หรือนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์
แล้วก็คิดว่า "เมื่อไหร่รถบัสจะมา"
แล้วคุณก็เดินไปกลางถนน
มองไปตามถนน เพื่อดูว่ารถจะมาหรือยัง
และ
การรอคอยอิสรภาพก็รู้สึกแบบนั้น
ผมรู้สึกว่าผมพร้อมจะคุยกับคณะกรรมการแล้ว
เพราะผมรู้ว่าผมคือใคร
ใช่ครับ แม่ อีกเดี๋ยวเขาก็จะโทรมา
หวังว่าเขาจะโทรมานะ
ถ้าเขามีโอกาสใช้โทรศัพท์ ใช่
หวัดดีครับป้า
ใช่ วันนี้เขาเข้าพบคณะกรรมการ แต่ผมยังไม่ได้ข่าวจากเขาเลย
- อืม - ผมคิดว่า...
พระเจ้า ผมไม่ไหวแล้ว
การไต่สวนนี้ยาวนานมาก
ท้องไส้ผมปั่นป่วนไปหมด
ฉันเข้าใจ เมื่อกี้หัวใจฉันเต้นตึกๆ ตักๆ เลย
สายนี้และหมายเลขของคุณ จะถูกตรวจสอบและบันทึก
ถ้าจะรับสายนี้กรุณาพูดห้าหรือกดห้าตอนนี้
ขอบคุณที่ใช้บริการโกลบอลเทลลิงก์
ใจพ่อรับอะไรแบบนี้ไม่ไหวแล้วนะ เจ
หืม
เป็นไงบ้างลูก
มันไม่เป็นอย่างที่เราหวังเลยพ่อ
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมขอโทษ
ลูก...
ผมขอโทษครับ พ่อ
นี่ ไม่เป็นไรนะ เจ
ผมขอโทษ
- ลูกไม่ต้อง... - ผมขอโทษ พ่อ
ลูกไม่ต้องขอโทษพ่อเลย ลูกทําดีที่สุดแล้ว ไม่เป็นไร
เราจะผ่านมันไปได้ เจ เราทําได้แน่นอน เข้าใจไหม
โธ่ ลูกเอ้ย
ผมไม่รู้จะทําอะไรได้อีกแล้ว พ่อ
ผมไม่รู้ว่าจะทําอะไรได้อีก
ผมไม่รู้ว่าผมต้องเป็นใคร
พวกเขาไม่เชื่อผม
พวกเขาไม่เชื่อว่าผมเป็นใคร
พวกเขาไม่เชื่อผม พ่อ
พวกเขาไม่เชื่อผม
และผมทําอะไรไม่ได้เลย
ผมทําอะไรไม่ได้เลย
พวกเขาพูดถึงว่า
ผมเคยมีผลงานในอัลบั้ม
ชื่อ "ลดงบตํารวจ"
พวกเขาพูดถึงการที่หน้าผมถูกใช้
เพื่อเปลี่ยนแปลงกฎหมาย สําหรับผู้กระทําผิดที่เป็นเยาวชน
และพวกเขาบอกว่างานทั้งหมดที่ผมทําอยู่
งานศิลปะและงานสนับสนุนทั้งหมดของผม
พวกเขาบอกว่ามันก็แค่สร้างชื่อให้ตัวเอง
หรือหาเหตุให้ออกจากคุก
แต่มันไม่จริง
เพราะพวกเขาใช้เรื่องทั้งหมดนี้มาบอกว่า
ผมเป็นภัยอันตรายชัดเจนต่อสังคม
พวกเขาบอกว่าผมอันตราย
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมไม่อยากเชื่อ
ผมหายใจไม่ออก
ผมหายใจไม่ออกแล้ว พ่อ ผมหายใจไม่ออก
ใช่ นี่ เจ...
ผมหายใจไม่ออก
มันมากเกินไป
เกินจะรับไหว
ใช่
มันมากเกินไป ผมไม่สมบูรณ์แบบหรอก ผมจะล้มเหลว
เอ่อ...
พ่อพูดไม่ออกเลย เจ
แต่พ่อรู้อยู่อย่างหนึ่ง
เราจะไม่มีวันยอมแพ้
เราทําแบบนั้นไม่ได้ เรายอมแพ้ไม่ได้
เราจะเจ็บ จะร้องไห้ตอนนี้ก็ได้
แต่เรายอมแพ้ไม่ได้
เข้าใจใช่ไหม
ผมจะไม่ยอมแพ้หรอก
เรายอมแพ้ไม่ได้นะ ชีวิตมันมีค่ามากกว่านั้น
อิสรภาพมันมีค่าพอที่จะอดทนไปให้ถึง
คุณเหลือเวลาอีก 60 วินาที
ผมสัญญาครับ พ่อ ผมสัญญา
ผมสัญญา ผมจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด
ผมสัญญาว่าผมจะไปจากที่นี่ครับ พ่อ
ผมสัญญา ผมจะออกไปหาพ่อให้ได้ ผมสัญญา
พ่อรู้ ลูก
ผมสัญญา
- ผมสัญญาว่าผมจะไม่ยอมแพ้ - พ่อจะอยู่ตรงนี้กับลูก
ผมสัญญา
เราจะทําได้
ผมสัญญาครับ พ่อ
- ผมสัญญา - เยี่ยม
ผมรักพ่อ
พ่อรักลูกยิ่งกว่าชีวิต ไอ้ลูกชาย
เงยหน้าขึ้นไว้นะ ตอนนี้ อย่างที่พ่อบอก...
มันหนักจริงๆ
ฉันพยายามนึกภาพว่าถ้าเขาอยู่ตรงนี้
ในขณะที่ฉันนั่งอยู่ที่นี่ ฉันแบบ...
"เจมส์จะทําอะไรในตอนนี้ ถ้าเขาอยู่ที่แม่น้ําสายนี้กับฉัน"
ฉันคิดว่าเขาคงนั่งตรงนี้ ข้างๆ ฉันบนหินก้อนนี้
พิงหลังฉันไว้
และดื่มด่ํากับความสงบนิ่งและการเคลื่อนไหว
ฉันรู้ว่าเขาจะทําแบบนั้น
และการที่ฉันรู้อย่างนั้น
มันทําให้ฉันสบายใจ รู้สึกเป็นอิสระ และมีสิ่งให้ฉันยึดเหนี่ยว
อินดิโก้บอกผมมาตลอด
ตั้งแต่เราเจอกัน
ว่าผมต้องให้พื้นที่
กับเจมส์วัย 15 ที่ยังอยู่ในตัวผม
และเผชิญหน้า
กับปัญหาของเขา
ถ้าเพียงแต่คุณเข้าใจผม
คุณจะเห็นความเป็นมนุษย์ของผม
หลังเข้าพบคณะกรรมการ วันถัดมา ผมต้องนั่งเขียนรายการเหตุผลที่จะยังมีชีวิตอยู่
(เหตุผลที่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป)
(พ่อผม)
ในสมุดจดของผม ตอนนี้ผมกําลังเปิดดูมันอยู่
และสิ่งสุดท้ายที่ผมเขียนคือ
(ข้อบกพร่องของผม ไม่ได้ทําให้ความดีในตัวผมหมดไป)
ผมเชื่ออย่างนั้น
ในวันที่ดีที่สุด ผมเชื่ออย่างนั้น
ในวันที่แย่ที่สุด ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ําว่า ผมมีความดีอยู่หรือเปล่า
ทําอะไรกันอยู่
- ไม่ได้ทําอะไร - ไม่ได้ทําอะไร ง่วงๆ
ใช่ ประมาณนั้น
เดี๋ยวนะ เจมส์ แม่ขอโทษ รู้ใช่ไหมว่าแม่แก่แล้ว
ตอนนี้ลูกอายุเท่าไหร่ เพราะรีนีชาบอกว่า...
- ลูกพูดจริงเหรอ 33 - ไม่ หนูพูดจริงนะ
หนู 34 เขา 33
โหดอยู่นะ
บ้าไปแล้วจริงๆ
นายอายุ 33
ให้ตายสิ พวกลูกแก่เร็วเกินไปแล้ว
- ว้าว - ลูกเป็นคนแก่
รีรี่แก่เร็วกว่าผม
เขาบอกว่าลูกแก่เร็วกว่า
ผมจําตอนพ่อรู้ตัวครั้งแรกว่าผมสูงกว่าเขาได้
พ่อพูดว่า "ไอ้ลูกชาย ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"
ตอนนี้เขาตัวเล็กกว่าแล้ว
แล้วผมจะโทรหาใหม่นะ
- โอเค บาย - โอเค บาย
บาย ทุกคน
โอเค บ๊ายบาย
จามาลเขียนจดหมายถึงผม
ตอนนั้นผมอยู่ในหลุม
ประมาณสามเดือน
และพวกเขาย้ายผมไปเรือนจําอีกแห่ง
และผมก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย
(เรือนจําชายแห่งรัฐแคลิฟอร์เนีย จดหมายที่จัดส่งโดยเรือนจํารัฐ)
"ขอบคุณที่สละเวลาอ่านจดหมายฉบับนี้"
"จนถึงวันที่นายเปิดเผยตัวตนกับฉัน
ฉันเหมือนใช้ชีวิตอยู่ในความฝัน"
"แล้วทันใดนั้น ฉันก็ตื่นขึ้นมา
พบกับความเจ็บปวด ความละอาย ความเศร้า และความขลาดเขลาทั้งหมดที่ฉันก่อไว้ในอดีต"
" เรื่องราวที่ฉันอยากลืม"
"ไม่มีคําไหนในโลกนี้
ที่จะอธิบายได้หมดว่า ฉันเสียใจแค่ไหนกับสิ่งที่ฉันทําลงไป"
"ขอบคุณจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
ที่นายแสดงน้ําใจและความเมตตากับฉัน"
"นายรู้ถึงการกระทําอันน่าละอาย ของฉัน ก่อนที่ฉันจะรู้ตัวซะอีก
และสิ่งที่ง่ายที่สุดที่นายทําได้
คือการแก้แค้นโดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว"
"แต่นายก็ไม่ทํา"
"ทั้งที่ใครก็เข้าใจได้ถ้านายทํา"
"ความเป็นผู้ใหญ่และความเข้าใจของนาย คือของขวัญที่ยิ่งใหญ่
และเป็นรากฐานที่คู่ควรกับผู้ที่น่ายกย่อง"
"ช่วยเล่าเรื่องนี้
ให้แม่นายฟังได้ไหม"
"ฉันก็อยากเขียนถึงเธอเหมือนกัน แต่...
ฉันไม่รู้จะบอกท่านยังไงจริงๆ"
(ด้วยรัก เกียรติ และความเคารพ - จามาล)
เจมส์แสดงให้ฉันเห็นว่าการให้อภัยมันเป็นยังไง
ฉันต้องเอาอย่างเขา
และจดจํา
เขาแสดงให้ฉันเห็นว่าเขาเติบโตแค่ไหน
และฉันต้องเอาอย่าง และบอกตัวเองว่า "โอเค ฉันต้องเติบโตจากเรื่องนี้เหมือนกัน"
ยิ่งฉันให้อภัยมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกเป็นอิสระมากขึ้นจริงๆ
ฉันรู้สึกว่าการเยียวยาของฉันได้เริ่มขึ้นแล้ว
ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด ผมไม่รู้
ว่าผมสําคัญแค่ไหน
ผมไม่รู้ว่าผมมีผลต่อ
ผู้คนในชีวิตผมยังไง
และไม่รู้ด้วยว่าผมมีผลต่อใครหรือเปล่า
แต่เมื่อใจผมแจ่มชัดขึ้น
ผมก็เห็นชัดเลยว่าผมมีผลต่อคนอื่นยังไง
(ด้วยรัก เกียรติ และความเคารพ)
ศิลปะของผมส่งผลต่อผู้คนอย่างไร
ผมเล่าเรื่องจามาลให้พี่น้องในนี้ฟังนิดหน่อย
ว่าผมให้อภัยเขายังไง
("นายจะให้อภัยฉันไหม")
("ฉันให้อภัยนาย")
ทุกวัน
ในทุกวันจะมีใครหลายคน
เดินเข้ามาหาผม
คนที่ผมไม่รู้จัก ที่บอกว่า
"นี่ นายเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันจริงๆ"
"สิ่งที่นายพูดเกี่ยวกับ
การให้อภัยและความรัก
และสิ่งที่นายพูดเกี่ยวกับ
การมีชีวิตอยู่เพื่อครอบครัว
และเพื่อชุมชน
ทําให้ฉัน
กลับมาคิดถึงชีวิตตัวเอง"
แล้วพวกเขาก็ขอบคุณผม
ที่ผมเล่าเรื่องของตัวเอง และเล่า...
มุมมองของผมให้พวกเขาฟัง
ในช่วงเวลาแบบนั้นแหละ ที่ผมได้รู้
ว่าผมมีผลต่อชีวิตคนอื่นจริงๆ
ผมกําลังทําสิ่งดีๆ ให้โลกใบนี้
ด้วยการเป็นตัวของผมเอง
ผมเชื่อจริงๆ
ในประโยชน์ของการไม่ใช้ความรุนแรง
ประโยชน์ของศิลปะ ในการบอกเล่าเรื่องราวของเรา
และประโยชน์ของการกล้าที่จะอ่อนแอ
ผมไม่จําเป็นต้องเสแสร้าง
นั่นคือตัวผมเองจริงๆ
และในช่วงเวลานั้น
ผมรู้ว่า
(ข้อบกพร่องของผม ไม่ได้ทําให้ความดีในตัวผมหมดไป)
จงสนุกกับชีวิตนี้ เพราะชีวิตมันมีขีดจํากัด
ฉันไม่เคยมองข้ามสิ่งต่างๆ เพราะไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ
เวลาของเราทุกคนกําลังจะหมด
("อาร์โอโอที")
ฉันเลยคิดว่าเราควรจะสนุกกัน
ฉันแค่อยากใช้เวลานี้ให้สนุก
ไปคลับทําไม ในเมื่อปาร์ตี้ชิลๆ ก็สนุกแล้ว
โทรเรียกเพื่อนสาว แล้วเปิดเพลงเก่าๆ
สนามหลังบ้านยังครึกครื้นเหมือนวันเก่าๆ
แอบมองแฟนเก่าอยู่เงียบๆ
นี่แหละวันดีๆ ม้วนกัญชา แล้วเปิดเพลงวงเมซให้ดังลั่น
ฉันเคยใช้ชีวิตอยู่ในกรง
ชีวิตมีผิดเพี้ยนได้ แต่เราจะผ่านพ้นมันไป
แค่เปิดเพลง
แล้วมาสนุกกันให้เต็มที่
เพื่อนบางคนถูกยิง เพื่อนบางคนติดคุก
ต้องรับโทษกันไป
ถ้านายสงสัยว่าทําไมเอทตี้ถึงจัดหนัก
เพราะคนเราใช้ชีวิตเหมือนไร้สมอง
พวกไร้สมองอย่ามาวุ่นวายกับพวกฉัน
แอนเจลิโนเจ้าถิ่น เผ่าสวรรค์ของฉัน
ตามหาความหมาย ในขณะที่สนุกกับชีวิต
ที่นี่ต้อนรับแค่ความสงบ เราเลี่ยงความขัดแย้ง
เวลาที่ฉันขึ้นเวที มันเหมือนกับ...
จงสนุกกับชีวิตนี้ เพราะชีวิตมันมีขีดจํากัด
ฉันไม่เคยมองข้ามสิ่งต่างๆ
เพราะไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ
เวลาของเราทุกคนกําลังจะหมด
ฉันเลยคิดว่าเราควรจะสนุกกัน
ฉันแค่อยากใช้เวลานี้ให้สนุก
เวลาของเราทุกคนกําลังจะหมด
ฉันแค่อยากใช้เวลานี้ให้สนุก
ปาร์ตี้ซะจนเพื่อนบ้านอยากให้ฉันย้ายออก
นับพรในชีวิตจนแทบนับไม่ไหว
ผู้คนเล็งปืนใส่ฉัน แต่ปืนดันไม่ลั่น
ตํารวจปล่อยฉัน บอกว่า "ไม่ใช่นาย"
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มันสําคัญ นั่นแค่เพราะพระเจ้าคุ้มครองฉันอยู่
แม้สิ่งที่ฉันเป็น จะยังไม่ถึงครึ่งของสิ่งที่ฉันอยากเป็น
ฉันพูดได้เต็มปากว่าพระเจ้าคุ้มครองฉันอยู่
แม้สิ่งที่ฉันเป็น จะยังไม่ถึงครึ่งของสิ่งที่ฉันอยากเป็น
เพราะงั้นขอโทษที ถ้าฉันจะปาร์ตี้เหมือนศิลปินคนนึง
ที่มือชื่อขึ้นบนป้าย ฉันเห็นอะไรมามาก
ความฝันไม่มีวันหมดอายุ สาบานได้
ดนตรีคือยาชั้นดี ฉันจะเสพมันให้สุด
เต้นจนเท้าช้ําไปเลย ยืนหยัดเป็นตัวแทนเมืองริมทะเล
ขอเสียงให้ลองบีชหน่อย
ถ้าเข้าใจกัน โบกมือให้เข้าจังหวะเลย
ร้องไปกับฉัน ถึงร้องเพี้ยนก็ไม่เป็นไร
เพราะเราทุกคนแค่...
ผมคิดถึงอิสรภาพมาตลอด
ตั้งแต่วันที่ผมถูกขัง
ตอนผมอายุ 15
ผมคิดถึงมันมา 18 ปีแล้ว
ผมรู้สึกเหมือน
ผมคิดถึงอิสรภาพบ่อย
จนผมเห็นภาพชัดเลยว่ามันเป็นยังไง
มันให้ความรู้สึกเหมือน...
(มันถูกเขียนไว้แล้ว)
เราขอบคุณสําหรับเสรีภาพ เราขอบคุณสําหรับอิสรภาพนี้
ที่พวกเรากําลังแบ่งปันกันอยู่ตอนนี้กับเจมส์
สิบแปดปี 18 ปี ที่พระองค์ทรงปกป้องเขาในคุก
สิบแปดปี ที่พระองค์ให้แสงสว่างกับเขา เพื่อส่องในความมืด
เราขอบคุณในพระนามพระเยซู ทุกคนพูดพร้อมกัน ขอบคุณพระเจ้า
- ขอบคุณพระเจ้า - อาเมน
- อาเมน
ลูกพ่อ
- ผมก็รักพ่อเหมือนกัน - อืม
- เราทําได้ เจ เราทําได้ - ขอบคุณนะ ขอบคุณ
ขอบคุณนะ พ่อ
ด้วยความยินดี เจ
ขอบคุณ
ไม่เป็นไร ลูก
โอ้วิคเตอร์
โธ่ วิคเตอร์
วิค
วิค ให้ตายสิ
พี่ชายฉัน
(วิคเตอร์ เดอชอว์น เบนจามิน)
- โอ้ ว้าว - มันดีมาก
ว้าว
ดูพระเจ้าสิ
ผมเป็นอิสระแล้ว
ผมเป็นอิสระ
นี่ทําให้ทุกคนรอบตัวลูกเป็นอิสระด้วย
ลูกทําให้ทุกคนเป็นอิสระ
(คําถาม วัฒนธรรม)
- เยี่ยม - โคตรเจ๋งเลย
- ใส่มันในตอนท้ายด้วย - โคตรเจ๋งเลย
(คําบรรยายโดย เบญจพร กวินทร์)