Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ПЛИВАЊЕ КОН ДОМА
Многу си тивок, Џозеф.
Каков беше летот? -Одличен!
Фала што дојдовте по мене. Жал ми е што чекавте толку.
Не, само Вито мораше да чека во колата.
"Фала, Вито!
Нема за што."
Немој да те залаже нејзината љубезност.
Како си ти?
Добро сум.
Сигурно?
Колку долго беше дома?
Една недела.
Не предолго. -Главно спиев.
Дали овој пат беше тешко? -Не.
Ништо повеќе од обично.
Овде мириса многу поинаку! Како мошус.
Не, тоа е восокот за нега на Вито.
Крем "Бам Бам".
Ни кажуваше. Бразилски крем.
Во него има пет пати повеќе кофеин отколку во кафето.
Интересно! И мене ми треба кофеински бам-бам.
И мене. Постојано.
Како функционира? -Го мачкаш.
Маслото ги стега молекулите на кожата и така ја затегнува.
Како кожата на тапанот? -Да.
Близу сме.
Сигурно си уморна.
Може да се излежуваме покрај базенот.
Шумата е полна со мечки.
Кога е олку суво
се симнуваат од планината да пијат вода од базенот.
Не знаев дека имате мечки. -Ги довеле Турците од Урал.
Додека не бил пробиен патот, живееле во планините.
Минатата недела
на едно куче му го одгризале увото.
Еве сме.
Розова?
Џо мисли дека е теракота, но знаеш веќе...
Здраво! -Здраво!
Здраво.
Ми недостигаше! -Во базенот има некоја жена.
Која е оваа, бестрага?
Мечката, Џо?
Здраво.
Го чекам Вито. Вратата беше отворена.
Вито, некој те бара.
Која врата?
Не се лутите што влегов во базенот? Беше жешко.
Во ред е.
Помисливме дека си мечка.
Здраво!
Како се викаш? -Нина.
Ми се допаѓа твојата коса.
Мислиш дека изгледам како мечка?
Не. -Од каде си?
Одовде, понекогаш. -Понекогаш?
Што ти значи тоа?
Ќе почекам кај влезната врата.
Што е тоа?
Моите билки.
Јас сум ботаничарка.
Во ботаниката имате добри, необични зборови.
Вито! Ти дошла пријателката. -Мислев дека ќе се вратиме порано.
Ние сме виновни. Авионот на Лора доцнеше.
Ова е мојата пријателка Кити.
Јас сум Изабел.
Мило ми е.
Ќе и најдам сместување.
Каде? -Близу до плажата.
Па, остани овде!
Имаме куќичка во градината,
со излез на плажа. Можеш да се движиш кај сакаш.
Сигурно? -Да.
Не сакам да пречам. -Не пречиш.
Џозеф сака да разговара за билки,
а на Нина веќе и здосадивме.
"Добро."
Нина!
Одведи ја до куќичката!
Фала, Нина.
Што изведуваш?
Вито ја познава.
Можеше да одбиеш, Џозеф.
Лора, да те спроведам...
Собата е баш слатка.
Финта.
Ова? Земи го!
Убаво ќе ти стои. -Вистина?
Мајка ти е супер.
Не секогаш. -Таа е воена репортерка, нели?
Како знаеш?
Родителите ти се славни.
Сите мислат дека прави нешто посебно,
но таа само обиколува разни земји, гледа како луѓето се убиваат.
Тоа ти пречи?
Порано ми пречеше.
Секогаш беше бесна кога се враќаше.
Значи, сепак ти е важно.
Не.
Каде била последниот пат?
Во Судан.
А татко ти?
Тато никогаш не оди никаде.
Само по цел ден се заклучува во работната соба. -Пишува?
Вели дека веќе не пишува.
Зошто?
Не сака да разговара за тоа.
Поет без зборови.
Да.
Кој се грижи за тебе? -Имавме потстанарка, Марта.
Беше мила, но се скараа, па си замина.
И мама, и тато се многу чудни.
Не знаат ни да готват, ни да возат.
Тато возеше, но сега на одмор секогаш имаме возач.
Прилично чудно.
Не е чудно, ако некој не вози.
Ме срамат.
Колку години имаш?
Петнаесет.
Сакаш девојчиња или машки?
Момчиња, претпоставувам.
Би сакала ли да имаш момче?
Мириса на пашканат. Што е тоа?
Корени.
Собирам корени. Може да мислат и да решаваат проблеми.
Ќе ми ја покажеш ли собата на твоите родители? -Да.
Тоа се книгите на тато.
Би требало да состави збирка од своите песни.
Но, мислам дека уште не ги прочитал.
"Земи го него."
Бил многу згоден.
Од Босна.
Заминал многу млад?
Тој не зборува за тоа.
Би се лутел ако ја земам?
Сигурно.
Одиш ли на плажа?
Уште не.
Да одиме утре!
Ќе ти ги покажам карпите каде што се момчињата.
Сервирани момчиња!
Понесов една од твоите книги.
Го прочитав текстот од корицата. Нина рече дека смеам.
Да ја прочиташ корицата или да ја земеш?
Да ги читам твоите песни.
Си ги напишал за да се читаат, нели?
Тешко дека во неа ќе најдеш нешто корисно.
Каде е мама?
Изабел сака да има сопствени вечерни планови.
Затоа никогаш ја нема, ебате, дури ни кога имаме гости.
Душо, мајка ти...
Секоја вечер оди во некој перверзен секс-клуб.
На мајка ти и треба мир.
Се врати пред само неколку недели.
Без луѓето како неа, ние не би знаеле ништо за светот.
И знаеш дека не оди во секс-клуб. -Лора има право.
Мајка ти е многу храбра.
Каде си родена ти, Кити?
Не се сеќавам на своето раѓање. А, ти?
Но, барем знам каде сум родена.
Мојата мајка беше река. Затоа секогаш бевме во движење.
Интересно.
Ти си од Босна.
Сигурно си имал тешко детство.
А ти си од Париз?
Таму живеам.
Лора е претседателка на катедра на Сорбона.
Само заменичка. Ништо посебно.
"Литература?
Историја. -Антика?
Современа.
Историја на современото западно општество."
Вие веќе долго се познавате?
Лора ни беше прва професорка на Изабел и мене.
Тоа беше одамна, додека Џо уште беше
млада книжевна надеж.
Не толку одамна.
"Земи го. Во лет.
Земи го и мисли на него.
Ние и мисли на него.
Со него во мислите со него.
Со него во мислите,
со мислите во мислите со него."
Кити вели дека корените размислуваат. -За компирот се сомневам.
И без мозок решава проблеми.
Затоа се интересни.
Овде порано калуѓерите одгледувале лековити билки.
Можеме утре да одиме таму. Не е далеку.
Се разбираш во корени.
Тоа е етимологија.
Сакаш ли поезија, Кити? -Не знам многу за неа.
Благодарам што ме угостивте.
Не заблагодарувај ми мене, туку на Изабел.
Таа те покани.
Многу е срдечна.
Мама?!
Да, мама.
Сака ли некој уште салата?
И јас сум твоја гостинка, ебате!
Се е во ред?
Трепериш.
Дојди.
Чекај...
Седни.
Здраво.
Воопшто не си спиела, нели?
Ги слушна ли птиците?
Никогаш не сум ги чула толку рано.
Добро си?
Добро утро. -Добро утро.
Дали спиеше добро?
Да.
Но се прашувам дали е таа добро.
Мислам дека е.
Не знам. Ноќеска се разбудив.
Сакав да се напијам вода.
Ја видов како се плетка наоколу.
Мене не ми делуваше добро.
Дали откри зошто има толку многу билки?
Мислам дека е вегетаријанка.
Знам дека се лутиш што и понудив да остане.
Не се лутам.
Само сум загрижена.
Поради што?
Поради тебе.
Поради тоа што си го правиш.
Што му го правиш на својот брак.
Убава е и необична.
Ти и понуди да живее во твојата градина,
да оди наоколу гола.
Знаеш каков е Џо.
Се ослободи од онаа Аргентинка... -Марта.
Да. -Џо се ослободи од неа.
Само...
Гледам колку те боли тоа.
Се сеќаваш, кога се врати од Ерусалим
и ја најде онаа жена... Како се викаше?
Лора!
Да направам список на сите жени со кои спиел Џо?
Само не разбирам зошто мораш да му ставиш нешто...
Пред нос.
Џо може да одлучи сам.
Одговара пред самиот себеси.
Околу тоа се сложивме.
Да.
Дали е се во ред?
Само...
Воопшто ме сме разговарале, откако се врати.
Па, знаев дека ќе се видиме...
Сега ми е...
Многу потешко.
Знам.
Го прочитав оној твој прилог за жените кои се...
Не!
Не е тоа.
Тоа е исто. Страдањето и бруталноста не се менуваат.
Се потешко ми е да се враќам дома.
Кога...
Кога се враќам дома, повеќе сум осамена.
Знаеш?
Кога сум таму...
Мислам, да, опасно е, понекогаш и застрашувачки,
но се чувствувам безбедно.
А кога сум овде...
Или...
Стојам пред училиштето на Нина и ги гледам родителите...
Воопшто...
Нема ништо, нема емпатија.
Секој мисли само на себе и...
Не можам да ја поднесам таа себичност.
Во ред е. Само нешто...
Се сменило. Не знам како да бидам овде.
Не е работата во тебе.
Извини, нема веќе да бидам...
Да бидам толку опседната со себе.
Ме потсетува на гума за џвакање.
Ми недостигаше.
Се надевам дека знаеш што правиш.
Добро утро.
Здраво.
-Добро утро.
Што сакаше Вито?
Праша како е Кити.
И, што му рече?
Му реков...
Дека ми се допаѓаат неговите панталони.
Колку долго ја познава? -Не го прашав.
Не и верувам. -А можеби малку да не стрчиш? -Да стрчам?
Исечи го ова.
Дали си ми го видела пенкалото?
Се чини дека под мијалникот имаме стаорец.
Вито ќе донесе стапица.
Можеби стаорецот ти го однел пенкалото.
Знаеш, стаорците не пишуваат.
Ќе почнеш ли ти пак да пишуваш?
Не знам. Веројатно.
Исечи го ова!
Имаме ли некоја цел?
Мислев дека сакаш да се губиш.
Зошто си престанал да пишуваш?
"Таа ми стои на капаците
и косата и е во мојата.
Таа го има обликот на моите раце и бојата на моите очи.
Ја обвива мојата сенка Како небото каменот."
Тоа е за Изабел?
Или за некоја друга жена?
Се изгубила?
Не, таа секогаш знае каде оди.
Сигурен ли си?
Не.
Кај Изабел никогаш не сум сигурен.
Затоа и се вљубив во неа.
Вито понекогаш носи девојки овде.
Затоа знаеш за ова место?
Мене ме одвлекуваат секаде.
Те одвлекуваат?
Сакаш да ми ги видиш лузните?
"Кониум макулатум".
Кукута. Знам што е тоа, Сократ.
Винкамин.
Сена.
Горско... -Беладона.
Сите се отровни.
"Хидра лерна".
Ако и ја отсечеш главата,
растат две нови.
Бум!
Сократ се плашел од змии.
Сократ бил идиот.
Зошто дојде овде со мене?
Ми се допаѓа твојата жена.
Изабел игра игри.
А, ти?
Се сеќаваш ли на твоите родители?
Те оставиле во шумата.
Дали се плашеше?
Дали се сеќаваш?
Зошто би сакал да се сеќавам?
Ги прочитав песните.
Песните сакаат да се сеќаваат.
Зошто беше во нашиот базен?
Беше жешко.
Не.
Не. По што дојде?
По тебе.
Јас не те сакам.
Тоа не е вистина.
Мене не можеш да ме излажеш, Џозеф.
Зошто јадеш отровни билки?
За тебе.
Здраво. -Здраво, Нина.
Ќе одиме ли на плажа? -Ќе одиме.
Како стигна овде?
Вито ме повезе.
Баш е златен. -Не е, душо.
Чувај се, Сократ! Во тревата има змии.
Марш, змии!
Мене не можеш да ме лажеш, Џозеф.
"Пониленд! Пониленд!
Пониленд!
Пониленд!"
Изабел!
Дали најде куќа за Вито?
Што?
Дали дозна од каде ја познава Кити?
Што правиш?
Сопствениците сакаат да издупчам дупка. -Зошто?
Не знам. Сакаат да поставам скали.
Сигурно Кити не ви пречи?
Можам да и најдам друго место. -Не, во ред е.
Ни се допаѓа.
Сакате ли да ве возам, ако излегувате вечерва?
Сакам да одам.
Ноќе околу плажата не е баш безбедно.
Знам. Во ред е.
"Таа го има обликот на моите раце
и бојата на моите очи."
Јас не сум вистинска.
Тоа ти е како да преминуваш улица со затворени очи.
Едноставно мораш да одиш.
Не слушнав дека си се вратил.
Каде беше?
Што е?
Не знам.
Не знаеш?
Всушност, не се сеќавам.
Малку ми е лошо.
Се сеќаваш дека одеше во овоштарникот?
Па... -Со Кити?
Тоа всушност не е овоштарник.
Ги чита моите песни.
Многу луѓе ги читаат твоите песни, љубен мој. -Не така.
Ме праша за моите родители.
Што и рече?
Дека не се сеќавам.
А дали се сеќаваш?
Напиј се вода.
Можеби си добил сончаница.
Колку долго бевте таму?
Каде е Нина?
Сакаше да одат на плажа.
Ќе му кажам на Вито да и најде на Кити друго сместување.
Да знаеш не е исто како да се сеќаваш, душо.
Си била со мојот пријател?
Одам дома.
Сакате ли супа?
Замина дома.
Сакаш ли малку од мојот сендвич?
Каде е тој?
Што јадевте?
Грмушката се запали.
Си замина дома.
Им напиша писмо на своите родители."
Те гледав, Џозеф.
Ме исплаши.
Зар ти никогаш не спиеш? -Тебе те чекав.
Дали ти е сега подобро?
Не грижи се за Нина. -Каде е таа?
Ќе се врати.
Што сакаш од мене?
Ти ме повика, Јусуф.
Не се викам така.
Кога твоите родители те оставиле...
Дали многу се исплаши?
Не можам да ја поместам раката!
Изабел!
Си ја видела ли Нина? -Утринава не.
Не е во својата соба. Не можам да ја најдам.
Сношти ја слушнав кога се врати.
Не можам да ја најдам.
Те најдов.
Сношти доби менструација.
Дојде кај мене.
Дали си добро, душо?
Ќе ти донесам нешто од аптеката во градот.
Не ја сакам Кити овде. Сакам да си оди веднаш.
Зошто? -Затоа што не ми се допаѓа.
Зошто не ти се допаѓа?
Не сакам да ја играм таа игра, Изабел.
Јас не си играм.
Ако сакаш да се ослободиш од неа, објасни зошто.
Не спиев со неа.
А дали би сакал?
Не.
Не сакам.
Обично тоа е причина зошто сакаш да се ослободиш од некого.
Добро.
Сериозна сум, душо!
Мораш да ми кажеш зошто сакаш да си замине.
Ме плаши.
Нина не се плаши од неа. -Нина е дете. -Се прашувам кој е детето овде.
Порано кога го правеше тоа...
Ме срамеше, но никогаш не се плашеше од некого.
Не се работи за другите. -Не! За тебе се работи.
Мораш да сфатиш од што се плашиш.
Не знам.
Можеби би дознал кога пак би напишал нешто.
Ништо не чувствувам.
Ако не чувствуваш ништо...
Тогаш сите тие книги, ништо не значат.
Да.
Нешто сепак чувствуваш.
Тогаш, не сакам.
Мораш да тргнеш од тоа место, Џозеф.
Не можеш да се вратиш.
Таму нема ништо.
Ако замине Кити, заминувам и јас.
Тој секогаш работи нешто.
Дали си добро?
Сакаш ли да си заминам?
Знаеш, не мораш да се качиш на прозорецот само зашто е отворен.
Поштеди ме од заебаните метафори, Лора!
"Пониленд! Пониленд!
Пониленд!"
Како се викаш?
Маркос.
Поведи ме со себе, Маркос!
Што?
Поведи ме со себе!
Никаде не одам.
Како се викаш ти?
Изабел.
Здраво, Изабел.
Здраво, Маркос.
Не знам што му стана.
Мислам дека не е скршен.
Поддржи го малку ова.
Така.
Баш така.
Да.
Што правиме?
Мислев дека сакаш да одиш на риболов.
Зошто си толку чуден?
Знаеш,
не можеш веќе само да ме однесеш.
Не сум веќе дете.
Добро.
Не е добро.
Внимавај, овде има дупки.
Во дупката!
Зошто го удри Вито?
Не можеш така да ги напаѓаш луѓето.
Секогаш прави нешто. -Тоа му е работа.
Не. Барем не додека сме ние овде.
Знаеш, никогаш порано не сум те видела како удираш некого.
Навистина се преплашив.
Само...
Сакав да престане.
Што да престане?
Извини. Добро?
Уште не е добро, тато.
Дојди, седни.
Се чувствуваш добро кога си сама?
Пак си чуден, ебате.
Ти и мама мислите дека не знам ништо,
но утринава сите ве слушнавме како се карате.
Секогаш тие заебани кавги кога ќе се врати таа. Па, не...
Не се плашам да останам сама.
Знаеш дека многу те сакам, нели?
Не можеш да речеш нешто убаво и да очекуваш да не се лутам повеќе.
Не оди тоа така.
Знам.
Но, те сакам.
Многу. Важно е да го знаеш тоа.
Те сакам на секој можен начин.
Чуден си, ебате!
Чекај овде!
Види што најдовме.
Нашата риба. Ја уловивме од карпите.
Убаво суштество.
Тато секогаш наоѓа нешто многу грдо.
Ќе го наречеме Нешто.
Смеам ли да го видам?
Тоа е морски полжав.
Мажјак е.
Тоа се гледа по двете точки покрај устата.
Доаѓаат до карпите да се парат, а потоа се враќаат во морето.
Најверојатно нема да преживее.
Дојдов да те одведам дома, Јусуф.
Твоите родители те бараат.
Нина!
Наскоро ќе те водам на јавање, душо.
Здраво, Изабел. -Здраво.
Здраво, Џозеф.
Што е тоа? -Нашето Нешто.
А што ќе правите со него?
Ќе го задржиме. -Зошто? -Не, ќе го однесам назад.
Мислев дека ќе го задржиме. -Кити има право. Треба да си оди дома.
Ќе дојдеш ли и ти на јавање? -Може.
Ела!
Оди!
Овој коњ се вика Едип.
Зашто не можеше да ја остави мајка си. -Кутриот мал Едип.
Мамо, овде не смее да се пуши!
Ова е Едип.
Понизок е отколку што мислев.
Не можеше да ја оставиш мама?
Ја сакаш мајка ти?
Еден, два, три...
Одлично. Помести се уште малку напред.
Мораш цврсто да ги држиш уздите, инаку ќе застане и ќе почне да пасе.
Не сакам да пасе.
Овде има отровни билки.
Добро?
Може? Еди!
Фала.
Извини што те удрив. Можеше да ми вратиш.
Тоа не ми е работа.
Овде.
Тука? -Да, таму.
Добро.
Кукута.
Мандрагора.
Беладона.
Зошто овде ја има толку многу?
Калуѓерите ја користеле за лекување.
Кога тие заминале, се проширила насекаде.
Ги убивала животните, додека не станале отпорни.
Па почнала да ги убива луѓето кои ги јаделе животните.
Дали си ти отпорна?
Кога бев мала, почнав да јадам мали количини.
Трепериш.
Да.
Понекогаш, кога ќе изедам многу.
Па тогаш ти си... -Отровна сум, да.
Ако ме изеде мечка...
Има ли овде навистина мечки?
Многу.
Џозеф цело време знае за тоа.
Кога се роди Нина, мислев дека е мртва.
Ја прашав бабицата, зошто ми дава мртво бебе.
Тоа е наводно честа појава.
Не сакав дете.
Секогаш се шегувавме
дека Нина е негова.
Тоа всушност и не е шега.
Уште го сакаш.
Многу.
Но...
Веќе не можеме да му помогнеме.
И тој го знае тоа.
Долго си го држела цврсто.
А и го повредив.
Го оставав, многу пати.
Мислев...
Но, тоа сега не е важно.
Време е да си одиш.
Збогум!
Збогум, Изабел!
Ти благодарам.
Бестрага!
Пушти ме да излезам. -Наскоро пристигнуваме. -Застани!
Но... -Пушти ме да излезам, Вито! Застани овде!
Сопри ја колата! Застани, Вито!
Ебате!
Добро сум. Оди!
Оди си!
Ебате!
Мамо, кој ѓавол правиш?
Ајде, Нина, наведни се! Веднаш!
Добар ден.
И мислевме дека си овде.
Што изведуваш?
Не сакам да си заминеш.
Каде е Кити? -Таа сега не е важна.
Опасна е.
Се е опасно.
Ќе викнам полиција! -Нема.
Не можете да внесете коњ во ресторанот!
Ако ги повикате, ќе ве затворат со недели. -Изведете го! -Тоа сакате?
Ресторанот е за луѓе. -Коњот е внатре. -Тоа е за луѓе!
Не, туку за луѓето и за коњите! -Добро, ќе се вратам.
Успеавме!
Многу си згоден, Вито. Земи го коњов, да не го изеде она дете.
Одведете го со Нина назад во шталата. -Добро.
Што правиш?
Може да добијам "скоч" со сода? -Морате да ја платите штетата.
Нема никаква штета, -Има! -Нема.
Но, ќе платам за храната која ја изеде.
И може ли да добијам "скоч" со сода?
Понекогаш ме плашиш, знаеш?
Џо веќе долго знае.
Што знае?
Се.
Здраво, Џозеф.
Те чекав.
Се сеќаваш ли сега?
Да.
Родителите те оставија во шумата.
Се сеќавам дека отидовме во шумата зад нашата куќа.
И...
Многу долго одевме.
Нозете ме болеа,
но татко ми рече дека мораме да продолжиме.
Дојдовме до некое непознато место.
Седнав под дрвото.
Татко ми ми рече да почекам таму.
И...
Ги гледав како заминуваат.
Мислев дека ќе се вратат.
Не се вратија.
Многу долго чекав.
Се стемни.
И се сеќавам...
Ми беше топло,
откако цел ден се смрзнував.
Мислев дека Земјата се завртила наопаку.
Бев многу исплашен.
Но, веќе не си.
Не требаше да ме остават.
Требаше да одам со нив.
Што и да се случеше.
Така ќе беше подобро.
Умреа без мене.
Дали уште се плашиш?
Не.
Немам веќе од што да се плашам.
Зошто?
Ќе се грижиш за мене?
Да.
Те сакам, Изабел.
И јас те сакам.
Мило ми е што се врати по мене.
Знаеш ли која сум?
Знам.
Те очекував, но мислев дека ќе изгледаш поинаку.
Така мислат сите.
Дали веќе долго си со мене?
Од почетокот.
Зошто не сум те видел порано?
Не ме препозна.
А, зошто сега?
Сега?
Никогаш нема причина.
Ќе ми се спротивставуваш?
Нема.
Не сакам веќе да се борам.
Што правиш?
Колку е часот?
Мамо, што се случува?
Дали Кити се врати?
Не знам.
Кити!
Не!
Вито!
Извлечи го!
Разбуди се! -Љубен мој!
Не! -Вито!
Разбуди се!
Не!
Разбуди се!
Џо!
Разбуди се!
Џо!
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС