Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
"Мамо!
Мамо, сакаме да пееме само до 21 ч. - Не знам, ќе видиме.
Само 15 минути.
Само направи го тоа, зошто се вознемируваш?
Ајде, остани додека да почнат.
Подготвени? - Добровечер, татичко.
Многу ни недостигаш,
па ти подготвивме настап со песни и поезија.
Но пред тоа сакам да те запознаам со пријателката.
Мама ми го даде овој папагал за роденден.
Се вика Кира и малку е лоша.
Уште не се научила на нас. Погледни.
Татичко, ќе ти испеам песна. Не на молдавски, туку на шпански.
Се вика 'Песна за Ана'."
Пред 25 години, татко ми замина да работи во странство.
Комунициравме преку ВХС касети кои до Италија патуваа со автобус.
Откако замина, нашот дом конечно беше тивок.
"Татичко, сакам да ти покажам нешто што научив на часот по глума.
Валерика вежбаше со мене. И таа научи.
Мало маченце... - Мјау! Мјау!
Еве ти млекце да пиеш!
И кутрето, исто. - Ав, ав!"
На 18 години ја напуштив земјата
за да станам новинарка и нашите разговори стануваа се поретки.
Кога се јавуваше, имав тежина во градите,
како да ќе се случи нешто лошо.
За да живеам без страв, го избегнував колку што можев повеќе.
А потоа добив загрижувачка порака од него.
"Гледаш, Лина, вака изгледа мојот живот во Италија.
Те молам помогни ми."
ТАТКО
Ги подготви двете камери, нели? Само проверувам.
Да, ги имам.
И микрофони и бубачки? - Да.
Ќе ни треба ли осветлување?
Не, подготвени сме.
Но дали си подготвена да го запознаеш?
Својот партнер Раду го запознав кога работевме заедно како новинари.
Го замолив да дојде со мене, иако за татко ми знае само од зборување.
Ми требаше некој со кого се чувствувам безбедно.
Г. Павел, навигацијата не доведе до мостот.
"Поминете под мостот.
За 100 метри свртете десно.
Следете го патот покрај грмушките.
Прекрасно! Овде живее татко ти?
На овој имот, но имаат посебен влез.
Тој е во работничкото крило.
Здраво, мили мои.
Како сте? - Како патувавте?
Мртви уморни сте или имате уште сила?
Здраво, душичке, како си?
Здраво. - Многу си слаба, кутрата!
Маслинки!
Тоа се растенијата за кои се грижам.
Какви се тие растенија? - Диви лимони и портокали.
Тоа си ти како девојче?
Како девојче, да.
Ова е од забавата за крајот на годината.
Матурската вечер? - Да.
Веднаш потоа заминав за САД.
Потоа во Иаши во Романија, на факултет.
Тоа беше тоа.
Потоа веќе не живеевме заедно.
Погледни таму.
Тогаш беше морнар. - Изгледал многу поинаку.
Да. Сега е постар.
Ова е мојот двор. Секој ден минувам одовде на пат до работа.
Нормално, затоа што е напред.
Ова се лозја.
А таму...
И шумата им припаѓа на сопствениците.
А таму... Не снимај го камионот, те молам!
Што има таму?
Таму работам.
Не сакам да имам неволји.
А овде...
Ова е главниот влез.
Не ми е дозволено да влегувам таму. Само метам и ја косам тревата.
Правам се што треба.
Имам договор со сопствениците
да не плаќам кирија, но чистам и се грижам за градината.
Но си ја плаќам сметката за плин.
Видов кола.
Што? - Штотуку помина кола.
Тоа е шефот.
Би можел да не види. Раду, да одиме.
Што се случи? Не разбирам.
Ја виде колата.
Би требало да одиме. Не сакам да види дека снимаме.
Требаше да ми кажеш штом ја виде колата.
Дали ја паркира колата?
Не, само помина.
Виде дека ја паркира колата? - Не знам, тато. Само помина.
Да почекаме додека не замине.
Ќе проверам дали е во дворот.
Мајка ми од секогаш беше многу горда.
За оваа генерација емоциите се знак на слабост.
Мажите мора да остават впечаток дека се силни и самоуверени.
Мораат да владеат со семејството со челична рака.
Нема сигнал.
Ни јас немам сигнал.
Не сум проверил дали има сигнал.
Што ви се случило овде?
Ќе ви кажам нешто.
Луѓето кои први дошле овде,
кои дошле... На одредена возраст,
дошле овде да работат.
Потоа, нормално, те угнетуваат,
те прогонуваат, безобразни се и...
Како да си ништо.
Мојот шеф е многу строг.
Му пречи дури и како ја држам метлата!
"Така не се мете! Тоа го викаш метење?
Тоа го викаш собирање отпад? Тоа го викаш држење рачка?
Така не се средува. Така не се чисти подот."
На се наоѓа забелешка.
"Така не се оди!" А како би требало да одам?
Или ме имитира.
Одам, а тој се смее:
"Каков е тој од?
Не можеш ли на тие години да одиш како нормален човек?"
Потоа почна да ми ја врти раката,
ме фаќаше за рака и велеше: "Би можел да те растргнам."
Се враќав дома со подливи.
Имам и фотографии од раката.
Модринки на раката, модринки на вратот...
Понекогаш ме удира по главата. Ми приоѓа од грбот и ме треснува.
Само така!
Како можев да и кажам на мајка ти, тебе, на брат ми дома?
Еднаш беше многу гадно.
Многу гадно. Се нафрли на мене за да ме претепа!
Ме турна. Очилата ми летнаа.
Добро што не се скршија. Скапи се.
Зошто не отиде во полиција или слично?
Малечка, комплицирано е.
Да, можеш да одиш во полиција, но...
Ти требаат сведоци.
В лице ми рече: "Поднеси колку што сакаш пријави.
Имам пари за адвокати. Ти немаш.
Да те видиме како ќе успееш без пари." Така рече.
Да, ме малтретира. Ме малтретира!
Физички, морално, психички.
И финансиски. Ме малтретира на сите можни начини.
Ме злоупотребува, а потоа се подбива и се смее.
Можеби се лутиш на мене, можеби нашиот однос не е најдобар,
можеби не си задоволна од мене, но мислам дека мораш да имаш...
Срце да ми помогнеш.
Да пишуваш за ова и да снимиш, да можам да се извлечам од ова.
Не можам веќе вака.
Ти си единствената која може...
Не можам.
Како новинарка секогаш настојував да го разоткријам насилството,
да им дадам глас на луѓето кои страдаат поради други.
Пишував за војната,
за затворениците кои ги мачеле,
за работниците имигранти, како татко ми,
кои работодавачите ги понижуваат и злоупотребуваат.
Но сфатив дека приказните ги бирав
затоа што се обидував да го сфатам насилството во нашето семејство.
Зошто нашиот татко толку ни наштети?
Немам поим што да правам.
Па...
Што би направила да се работи за некој друг?
На вратата е. Слуша.
Повели, душо. Сите документи што ги собрав
во последниве 12 години работа за овој човек.
Ова е официјалното работно време, колку ми платил,
а ова се неофицијалните работни часови.
Морав да ги запишам одвоено,
зашто лично ми плати. Погледни.
Види ги разликите меѓу таблиците.
Те молам, ако можеш,
дај ми некоја идеја. Помогни ми некако.
Или најди некој што може да ми помогне.
Фала. Ќе се чуеме наскоро. Пријатна вечер.
Фала. Ќе се чуеме наскоро. Здраво!
Што се случи? -Никој не презема случај без цврсти докази.
Управувањето е интуитивно.
Нема да се гледа во џебот.
Се плашам дека неговиот работодавач ќе забележи.
Тој ризик секогаш постои.
Ти го користеше овој модел. - Во Украина, нели?
Го носеше во торбата или под кошулата?
Под кошулата.
Тоа е малку покомплицирано.
Потешко се добива кадар, односно се контролира што снимаш.
Може да се случат важни нешта, а ако не ги снимиш...
Тоа им се случи на моите колеги.
Собрале видео докази кои не поминале на суд.
Поради лошата слика, лошиот звук...
Утре ќе му покажеш.
Ова е главниот дел од камерата.
Стави ја во џебот.
Ова е објективот.
Овој дел снима. Доаѓа овде.
Вака. Гледаш? - Да.
Гледаш, нели? На пример, вака.
Така. Гледаш?
Снима од висина на градите.
Ја палиш кога ти се чини дека...
Кога ќе стане жешко.
Се гасне на истото копче. - Сфаќам.
Кога сум во таа куќа, се чувствувам како...
Како да ме притискаат ѕидовите. Ме задушуваат.
Необично, зашто тоа е многу убаво место.
Јас не... - Преубава куќа.
Да.
Еден час пауза. - Еден час. Да.
Беше овде...
Не јавувај се!
Зошто не?
Боже!
Чекај и ќе видиш дека ќе почне секојдневно да не бара.
Татко ми е опседнат со тоа да знае што прават луѓето околу него.
Мисли дека сите моораат да му полагаат сметка.
Не знам како да го наречам тоа.
Опседнат е со контрола.
Така и прави и на мајка ти? - На сите!
Не можевме да направиме ништо без негово знаење.
На пример, имавме фиксен телефон.
На крајот на месецот, кога ќе стигнеше сметката, сакаше список на повици,
броеви кои сме ги барале, траење на разговорите, време, датум и слично.
Држејќи го списокот ме прашуваше: "Кој го барал овој број?"
Му велев: "Ја барав Маријана, другарка од училиште."
"За што сте разговарале 23 минути?" Немав поим.
Не знаев!
"Каде беше досега?
Часовите по глума се до 14.30. Зошто дојде во 15 ч?
Од Школата за уметност ти требаат само 10 минути до дома."
И?
Понекогаш и ти си таква.
Не така, верувај ми.
Не сум таква, Раду.
Само велам, понекогаш...
Да сум таква, не би бил со мене.
Сакаш да ми кажеш дека би можел да го поднесеш тоа?
Заминуваш, не се јавуваш, воопшто не разговараш со мене.
Знам дека не сакаш да знаеш. - Така е. Не сакам.
Во тоа е работата. Јас...
Ти давам слобода зашто знам како е кога некој те задушува.
Последен што ми кажа дека сум како татко ми беше мојот бивш маж
кој ме остави само пет месеци по венчавката.
Тогаш сфатив, насилството на татко ми секогаш беше дел од мене
како невидлива рака или трето белодробно крило.
Од страв дека ќе ме повредат, на саканите луѓе им нанесував болка.
За да избегам од насилството морав да погледнам во себе.
Ако не го правев тоа, сега не ќе можев да му помогнам на тато.
Еве го. Овде.
Се појавува шефот на тато.
"Четири часа. Ќе ти бидат платени четири часа.
Но вие...
Да, но..."
Зборуваат за пари, нели?
Му плаќа.
Ги вади парите од паричникот.
Колку се тоа? - 361.
361 евро.
Му го даде и тоа едно евро.
Еве ни докази! Плаќање на црно!
Ова е извонредно важно. Ќе означам.
Ова е од Синдикатот.
Сите официјални работни часови.
Да. - Од нивната евиденција.
А ова се часовите кои татко ми всушност ги одработил.
И разликата.
Ова се часовите кои ги одработил од работното време.
За нив се платени придонеси.
Да. - За пензиско.
Би требало лесно да се докаже ако го погледнеме производството тие месеци.
Што? Наполнил милиони шишиња вино со двајца вработени по четири часа дневно?
Сакав да го погледнам другиот документ.
"Здраво, девојче мое, Лина.
Денеска сакам да разговараме.
Мислам дека треба да ти кажам некои работи што не сум можел да ги кажам.
И јас сум понекогаш депримиран. Сакам да го знаеш тоа.
Човек сум. Не сум од железо.
Често...
Често се чувствувам многу лошо
и, да бидам искрен, во тие моменти не можам да се јавам.
Ме загрижува тоа што мислам дека би можел да се расплачам.
Ти беше малечка. Одвај разговаравме со тебе. Мајка ти знаеше зошто.
Малку зборував, а потоа ми се стегнуваше грлото.
Не можев да зборувам, а да не ми потечат солзи
и да не почувствував кнедла во грлото.
И потоа морав да прекинам за да не видиш ти.
Мислам дека треба да си простиме еден на друг
за она што го направивме во животот.
Вашиот татко...
Вашиот татко ве сака сите и ви посакува се најдобро."
Цел живот чекав татко ми да ми го каже тоа.
Да ми покаже, на свој начин, дека ме сака.
Неговиот обид да го премине јазот доаѓа баш кога во мене расте нов живот.
Се гледа ли полот? - Не проверив.
Да дознаеме заедно.
Да, девојченце е.
Овде се гледа.
Ова се нозете, колената и стапалата.
Еден, два.
Тоа и е ногата? - Да. Бутниот дел.
Погледнете. Црн дроб, желудник, 'рбетен столб.
Поради пораката од татко ми и детето во мене
го гледам минатото во поинакво, неочекувано светло.
Сакам да се вратам во Молдавија, од каде што избегав,
за да сфатам од каде доаѓа насилството во мојата фамилија.
"Покажете му ги оценките.
И училишните торби што ви ги испрати."
Од детството најјасно се сеќавам на стравот од тато.
Стравот дека ќе ме натепа ако куќата не е уредна.
Или кога ќе добиев полоша оценка на училиште.
Или кога сестрите и нашата мајка неа беа совршени.
"Татичко!
Погледни.
Денеска добив десетка за онаа песна што ти ја рецитирав.
Минатата недела добив деветка.
Се надевам дека ти е мило за моите оценки.
Ова е училишната торба што ми ја испрати. Овде малку се скина.
Многу ми се допаѓа и се надевам дека долго ќе ми служи.
Сега ја носам веќе втора година."
Отидов во Италија да му помогнам, но тоа беше поттикнувачот.
Тоа ме потсети дека тој не беше од секогаш жртва.
Кажи ми. Да разговараме за тоа.
Што направив за да заслужам ќотек?
Што толку грозно направија моите сестри?
Тоа го нарекуваш ќотек?
Не тепаше со каишот!
Последниот пат кога не тепаше се обидував да се одбранам.
Сакав само да ве заплашам!
Значи, нормално е децата да ги заплашуваш со ќотек?
Место трпеливо да објасниш и да речеш:
"Тоа е погрешно. Ако направите така, ќе има последици."
Пак ќе те прашам, за бидам сигурен дека разбирам.
Пак ќе те прашам.
Никогаш не ти беше јасно дека татко ти работи четири работи
за да ја прехрани фамилијата?
Мислиш дека имав време да седнам и да разговарам,
да и објаснувам на секоја од вас нешто два часа?
Која е целта да се трудиш толку,
ако имаш добри оценки, ако освојуваш награди,
ако се чувствуваш како ништо да не заслужуваш?
Само да докажеш некому дека сепак вредиш за нешто?
Зошто, ако си несреќен однатре?
Што мислиш, од каде ми се тие чувства?
Сакам да сфатам како можеш да погледнеш дете од пет, шест или 12 години
и да го истепаш.
Можеби никогаш нема да сфатиш.
Сакам да сфатам. Не сакам да го правам истото!
Добро, но не сакаш ни да ме послушаш.
Слушам.
Нашата генерација никогаш не мислеше лошо за родителите!
Си велевме дека тоа е животот и така мора да биде!
И други луѓе кои ги познавам го правеа истото,
но не гледам дека нивните деца цивкаат!
Не можеш да го знаеш тоа.
Добро, но ти велам.
Јасно се сеќавам на тоа.
Одвај сум те удрил. Само понекогаш!
Имаш ли поим колку боли тоа?
Ми здодеа да се борам против тоа.
Мојата депресија, сите мои проблеми.
Понекогаш си се смачувам самата на себе.
Самата на себе!
Нормално и на другите им се смачувам.
Чувствувам голем срам.
Многу добро се сеќавам на тоа чувство. Срамот надвладува.
Откако викаше на нас, не тепаше или се караше со мајка ми,
не сакав да ме видат другите.
И ако излезев, се надевав дека никој нема да ја спомне таа тема.
Да се преправаме дека ништо не се случило.
Сега забележувам дека вратата е иста.
Тоа е вратата од моето детство.
Погледни се, сестричке. Колку си убава!
Ова ми е твојата омилена слика.
Од секогаш ми се чинеше дека си многу позрела од мене.
Само емоционално. Можеби.
Да, и јас го чувствував тоа, но затоа што бев повеќе заштитена.
Ти имаш повеќе грди спомени на него од мене.
Не се сеќавам многу добро, но секогаш ми кажуваше што се случувало.
Се сеќавам дека потоа беше полошо, кога се доселивме во овој стан.
Секоја вечер плачевме во нашата соба.
Дури и кога се каравме ние двете,
ако се случеше нешто такво, една на друга си бевме рамо за плачење.
Си требавме една на друга, па моравме да се смириме.
Дали се сеќаваш? - Да.
Одевме на спиење лути една на друга,
но кога мама и тато се караа, односно тато се караше,
кога тато ќе ја повредеше мама,
ти и јас се смирувавме.
Тоа, на некој начин, ни помогна уште повеќе да се зближиме.
Ние? Сто отсто.
Тоа беше нај...
Се здружувавме против опасноста. - Да.
Бевме единствени кои знаеја што се случува.
Секако никој не би сфатил.
Мајка ми секогаш имаше тажно лице и тоа ми го кршеше срцето.
Кога имав шест години,
татко ми ја турна во балконската врата во кујната.
Скршеното стакло и ја исече кожата и и го натопи фустанот со крв.
Излегов зад фрижидерот, ја зграпчив помалата сестра
и се скривме под креветот во нашата соба.
Се молевме, како и многу пати пред тоа.
да не ја изгубиме мама.
Се боиш во паралелни линии.
Да, знам.
Сум ти ја боела косата, само сега направив подолга пауза.
Вистина е.
Среќна сум што имам три ќерки да ми ја бојат косата!
И сама си ја боев.
И успеа. - Да. Гледајќи се во огледало.
Тилот главно по осет, но...
Функционира.
Кога дознав дека имам рак,
мислев дека е готово.
Сестра ми умре од рак. Мислев дека и мене ми дошло времето.
Мислеше дека е готово? - Да, дека нема да преживеам.
Одев по улицата и гледав наоколу
како последен пат да ги гледам дрвјата.
Но...
Бог е голем и излекувана сум.
Ракот исчезна.
Потоа се измени.
Да, малку го сменив ставот кон животот.
Мислев... Откако поминав низ таа болест,
не ми се исплаќа да бидам премногу строга кон себе.
Мислев дека заслужувам да бидам малку послободна,
да си дозволам повеќе работи отколку што си дозволував порано,
да имам свое видување на работите, не секогаш да правам што вели татко ти.
Мислев дека имам право на тоа.
Да кажам и да мислам нешто друго.
Бев како дете. Наивна. Мечтаев.
Мислев дека животот секако ќе ме одмине и се ќе биде добро.
Но не е баш така. Мораш многу да се трудиш за се да биде добро.
Мораш да размислуваш за работите.
Гледаш, тоа е тоа!
Сега имам поинакво лице.
Многу ти благодарам, душо!
Ти се допаѓа? - Да, добро испадна.
Сега се погледнувам и мислам дека изгледам добро.
Многу ти благодарам. - Нема за што.
Ти благодарам за помошта.
Петелот Петар!
Обично излегуваше и ми пееше.
Избега, мамо. - Ме заборави.
Кога го купив, мафташе со крилјата и пееше.
Но во зимата не ме гледаше многу.
Сега камерата не снима двете.
Во ред?
Ќе ти го покажам моето бебе.
Дали ти недостигав?
Многу ми недостигаше.
Те видов во летото, нели?
Не, лани. - Многу ми недостигаше!
Помина една година, бабо.
Се сеќавам...
Мојата кутра мајка мораше да собере мираз за три ќерки. Јас бев четврта!
Всушност, не ме сакала. Бев татино девојче.
Секогаш бев покрај него.
Татко ми ме научи да јадам сама.
Немавме вилушки.
Велеше: "Ајде, душо, стави ја раката вака.
Заграби и принеси си во устата."
Никогаш нема да го заборавам тоа.
Бабо, а твојот брат? - Ион?
Кажи и како починал.
Одеше во четврто одделение романско училиште.
Имавме многу овци.
Мојот друг брат, Ѓорѓи,
наутро одеше на училиште.
Ион имаше настава попладне.
Ион наутро ги изведуваше овците на пасење
и чекаше Ѓорѓи да се врати и да ги преземе.
Поради тоа често доцнеше на училиште.
Задоцни еднаш, двапати...
Се сеќавам на учителот. Не беше лош човек.
Само...
Се лутеше зашто Ион всушност беше добар ученик.
Го извлече од клупата и му ја скрши ногата.
Му го скрши коленото.
На крајот умре.
Потоа...
Луѓето сакаа да го убедат татко ми
да го тужи учителот во судот.
Неговата жена ми беше учителка во прво одделение.
Татко ми рече: "Не. Само што го закопав син ми.
Барем неговите деца нека имаат татко."
И така му прости.
Но го изгуби малиот Ион.
Уште се сеќавам.
"Погледни го ова!
Имавме проблеми со...
Доста! Престани да зборуваш!
Не знаеш ти ништо, будала!
Ќе го скршам шишево од твоето лице!
Враќај се на работа!
Ќе те убијам!
Не си ја завршил работата! - Направив се! Не ми плативте!
Не допирајте ме! - Ќе те убијам!
Губи се одовде додека работам!
Бескорисен си!
Тотално бескорисен!
Не знаеш ни една работа да завршиш!"
"Што да кажам за денешниот ден?
Мојот шеф...
Мојот работодавач, така велат овде...
Ме нападна без причина.
Се обидувам да најдам некој да ме одвезе до болницата.
Сега не можам да возам.
Не можам да ја поместам ногата.
Не можам ни да ја влечам. А ни да ја допрам.
Да видиме како ќе заврши цела оваа мешаница."
ЗДРУЖЕНИЕ ЗА ПРАВНИ СТУДИИ ПО ИМИГРАЦИЈА
"Потребна правна помош"
"Малтретирање на работник од Молдавија во Италија"
Седнете.
Во ред.
Ме турна во вилушкарот.
Кожата, како да кажам... Се изврти.
Отидов во болница.
Многу ме повреди.
И згора на тоа...
Имам документ. Ме избрка.
Рече: "Луд си.
Ќе ти покажам колку си луд. Ќе те избркам."
Ме разбирате, ме натера на... На тестирање на менталното здравје.
Овде бев на тестирање.
Ми се плаче од тоа.
Кога некој ќе ве нарече луд...
Што се случи потоа?
Ќе ви покажам, имам...
Ги имам сите документи од психијатар и од се.
Се платив сам. Никогаш не ми ги надомести тие трошоци.
Може да побараме надомест на трошоците.
Неверојатно.
Еве го календарот. Сите прекувремени се на црно!
Исто како што пишува овде, нели?
Не!
На крајот на годината ги уништува. Овие ги скрив.
Тој го направи сето тоа.
Поради тоа го добив ова.
Дури кога последниот пат дојде кај мене,
видов колкава тага носиш во себе.
И многу размислував за она што ми го рече.
"Што направив толку лошо?
Во што згрешив?"
Секогаш мислев дека правам се за вас.
Ни испраќаше пари и мислеше дека тоа е доволно.
Но самото испраќање пари дома не е доволно.
Тогаш немав поим што е сиромаштија.
Ми беше поважно да бидеш добар,
да ме прегрнеш, бакнеш, да ми кажеш дека ме сакаш, да имаме мирен дом.
Многу ми е жал
што не сум ви ја покажал љубовта која ја чувствував кон вас децата.
Или не на вистинскиот начин.
Се надевам дека гледаш дека не сум веќе таа личност.
Сега ми е јасно дека сум грешел.
Да можам да го вратам времето. би го сменил тоа.
Но знам дека не можам. Тоа е невозможно.
Раду, одам кај свештеникот. -Може да дојдам и јас да снимам неколку кадри?
Ако свештеникот нема ништо против.
Добар ден, пречесен. - Благословен биди.
Би сакал да разговарам со вас.
Се надевав, бидејќи денеска има помалку луѓе...
Имам нешто на душата.
Мојата средна ќерка се вика Лина.
Беше одлична на училиште,
но знаете колку е тешко да ги зауздате децата.
Лесно влегуваат во грев.
Што да правам сега?
Сфатив дека грешев во некои работи.
Не бев во право.
На децата им треба повеќе слобода отколку што мислев.
Преку образованието што сте им го дале, строг или не,
добро сте ги одгледале.
Сте ги спречиле развратот и лошите одлуки.
Ако таа девојка завршила студии и си ги остварила целите,
тоа значи дека добро сте ја научиле.
Зошто се грижите за грешките во образованието на вашите деца?
Зошто вашето дете не размисли за...
За тоа како ве оставила?
Да ве смета за виновен... Тоа е погрешно.
"Сега смеам да одам, нели? - Да.
Фала.
Да, фала."
"Извинете.
Сте сакале да ме видите? - Да.
Еве го моето прво прашање.
Кажете ми, зошто не сте се појавиле на работа?
Кога? - Пред некој ден.
Но тука сум! - Таков е законот.
Требало да бидете на работа.
Никој ништо не ми кажува.
Би требало да бидете одговорен за својата работа!
Но...
Не сте се појавиле на работа. Тоа е сериозно.
Но јас не...
Може да ве отпуштат само поради тоа.
Не, чекајте. - Дајте отказ!
Не можам. Не сакам да дадам отказ!
Од секогаш сакам да работам, да имам нормална пензија.
Законот е јасен. Потпишете.
Нема да потпишувам ништо. Ќе разговарам со адвокат!
Сега е доста. Излегувајте!
Не, но... - Надвор!
Знаете дека имам адвокат и сакате да се ослободите од мене!
Јас сум тој што дава наредби овде!
Да, знам. - Јас!
Но никогш не рековте... - Пред мене одговарате.
Не сакам да дадам отказ. Нема!"
Во ред е, г. Павел. Ќе ги видиме пак во судот.
МОЛДАВИЈА
Оди. Јас ќе почнам овде.
Ќе ја наместам.
Така. Малку ќе те снимам!
Како си, бабо?
Како си? - Бабиното девојче!
Се поголема сум, нели?
Убаво заокружена. - Нормално. Само погледни!
На мама и Дијана стомакот во бременоста им беше потесен.
Реков дека стомакот им беше потесен во бременоста.
Па нормално.
Ова е девојче. - Да.
Стомакот со девојче е тркалезен.
Со машките е шилест.
Ова е девојче.
Ви треба помош, г. Павел? - Не!
Ќе завршам пред да се качиш.
Ќе пораснат ли доматите, мамо?
Ќе дојдеш на лето и ќе јадеш.
Слатки се и вкусни, не како оние од супермаркет.
Лина ја интересира колку пати си се мажела.
Три пати. - Три пати.
Со тато не си се венчала в црква зашто бил комунист.
И не верувал во Бога.
Па, беше...
Веруваше, но не можеше ништо да направи.
Дали баба ја тепал некој од мажите?
Не знам. Дали те тепал некој од мажите?
Не, била послушна жена.
Знаев како со него.
Беше изненаден што ја имам таа моќ.
Си била добар психолог.
Си видела дека е агресивен. - Студирав психологија, знаеш.
Си знаела како со него.
На соседите им велеше: "Како би ја тепал?
Кога одам в кревет, таа работи. Кога ќе се разбудам, таа работи."
Кога ќе се напиеше и сакаше да направи скандал, ја ставав масата за него
му турав чаша вино, му ги миев нозете...
Му укажувала почит.
Му велев: "Ќе разговараме изутрина."
Што не ти е во ред со главата?
Откако се врати, само критикуваш.
Не сум направила ова или она.
Зошто не знаеш да размислиш со главата?
Не можам!
Не гледај ме така.
Престани. Веднаш.
Секогаш им се жалеше на децата.
Глумиш жртва!
На девојчињата никогаш не сум им кажала лош збор за тебе!
Не... - Си ме оцрнувала пред нив!
Во детството секоја вечер изгледаше вака. Бесконечни расправии.
Тогаш сакав само брзо да пораснам
и да избегам одовде.
Сега може да сум овде, каде што боли,
колку што треба за да си ги залечиме раните.
Ајде, Лиуда, исчисти го тоа па ќе ги навадиме.
И искорни ги корените!
Ова е цвет. - Зошто го откорна?
Зошто си ги ставила таму?
Ова е цвеќе.
Ова не е.
Ова е плевел.
Стави ја таа свеќа!
За сеќавање на нив.
Беа добри луѓе. Нашата фамилија постои поради нив. -Побрзај.
Да не беше баба ти, кој знае?
Само побрзај. - Ти се роди благодарение на неа.
Нека почиваат во мир.
Твојот дедо од војната се врати со проблеми.
Имаше потрес на мозокот, кутриот. Стана нервозен.
Сакаше да пие жестоки пијалаци.
Од тоа му попушти желудникот.
Да, не пиеше за уживање.
Така велев! - Се извинувам.
Значи...
Мојата мајка се грижеше за се.
Таа правеше ракија.
Всушност, таа правеше се.
Ангажираше луѓе за жетва, правеше вино...
Ако ти треба кола, прашај ја мама. Трактор? Прашај ја мама.
Ти треба мајстор? Прашај ја мама. Мама познава еден.
Татко ми беше морнар. Добар.
Можеше да ти изработи сешто.
Но како личност?
Беше добродушен.
Кога пиеше, многу се расправаше со мама.
Ако мама знаеше кога треба да замолчи,
тој се смируваше.
Но ако разврзеше јазик, ќотекот не и бегаше.
Кога можеше, бегаше. Кога не...
Ако ја фатеше...
Се расправаа, потоа тој разладуваше и се беше добро.
Мислам дека си простуваа еден на друг.
Мислам дека нивните души се заедно, спокојни во задгробниот живот.
Ни еден не почина со лутина во срцето.
Сигурен сум дека тато почина со жалење.
Откако мама почина, често плачеше.
Кога и да ја спомнеше некој, плачеше.
Мајка ми никогаш не му замеруваше.
Никогаш не го мразеше.
И кога ќе згрешеше нешто, наоѓаше причина да му прости.
Ало?
- Зошто се јави?
Мојата роднина. - Не требаше да се јавиш!
Нели е така?
Ти си виновна. Ја исклучи навигацијата.
Да, но... - Замолчи веќе еднаш!
Нема корист да се препираме!
Како си, брату мили?
Кој те научи да возиш вака?
Зајчиња!
Ги храниш зајците?
Како стојат работите меѓу тебе и Тамара?
Како е со Тамара?
Се сложувате или уште постојано се расправате?
Сега се децата тука, па спие во другата куќа.
Оваа недела се децата кај нас.
Но кога го нема внукот... - Тогаш спие тука.
Бев загрижен да не дојдов во незгодно време. Не? -Не.
Не, се е во ред. - Да?
Зошто не би било?
Не знам.
Кој беше неговиот проблем, тетка Тамара?
Твојата тетка Стела го викаше пијаница.
Му велеше да пие помалку.
Ми викаше мене дека требало да бидам на негова страна
и велеше дека не пие!
"Како да кажам дека не пиеш кога пиеш?
Доста испив.
Цел живот сум сам."
Звучи како некој што го познаваме, нели?
Знаеш, Лина,
од секогаш мислам дека би и било грозно како и мене ако беше татко ти дома.
На мајка ми? Поради татко ми? - Да.
Сто отсто сум сигурна дека би им било полошо.
Секогаш се прашувам како преживеавте со мајка ти.
Можеби татко ти не е лош, но мене маж ми ме тепаше,
ме избрка од дома и ме гаѓаше со камења.
Кога работеше во Шпанија, дома ја доведе и љубовницата.
Што се ми правеше!
Зошто му прости?
Лина, секогаш мислев... Кога нашите деца ќе се вратат дома
и кога ќе добијам внучиња,
друг маж не би ги сакал како свои.
Речиси сме готови. - И ние.
Може ли да добијам сад за месото?
Дали е овој добар?
- Да.
Да, тој!
Камо да можам да добијам стан, макар и еднособен!
Зошто ти е? - Не можам да живеам во таа куќа.
Но немаш ли стан?
Не е мој.
Гледам дека веќе правиш планови.
Доаѓа време кога самиот на себе мораш да си бидеш најважен.
Поради стрес веќе имав чир и рак.
Не сакам да ми се повтори.
Агресијата е застрашувачки честа во овие краишта.
Кога бев мала, се чувствував беспомошно.
Потоа станав новинарка и се обидував да сменам нешто со текстови.
Сега знам дека единственото место на кое можам да влијаам за промена
е мојата фамилија.
Моето преубаво девојче.
Конечно стигна.
Ме контактираше адвокатот на другата страна
да праша дали можеме да најдеме решение.
Треба да разговараме.
Мислам на финансиско решение. Компензација.
За дополнителните часови кои сте ги одработиле
или за недостоинствениот третман кој е резултат
на докажаното однесување на вашиот работодавач.
Запомнете, тужбата трае и мора да имате сведоци
кои лично го виделе вашиот работодавач
и кои пред судијата би можеле да се заколнат:
"Да, видов дека овој човек работеше од 8 до 20 часот
и преку викенди."
А тука е и неминовната штета.
Имаме докази. Сте ги снимиле.
Но процената на судот за таа штета
може многу да варира.
Уморен сум.
Јас... Исцрпен сум.
И ментално и физички.
Нормално, сакам да го завршам ова, на овој или оној начин,
но не било како, туку достоинствено.
Морате да одлучите. Тоа е тешка одлука.
Вашата приказна е многу долга и комплицирана.
Трае со години. - Да. Со години.
Откако сте поминале толку многу,
не е лесно да се рече: "Ајде да се договориме".
Она што го видов на снимките
навистина е многу трауматично, физички и ментално.
Ќе ја затворам вратата.
"Добар ден.
Дали ја прифаќате понудената спогодба?
Ја прифаќам.
Одлично.
Се сложувате со се што е речено?
Се сложувам. - Одлично.
Фала Богу што сево ова е готово.
"Фала Богу!"
Се е готово. - "Да!"
Се е добро. Ќе се вратиме дома и ќе прославиме.
Да, мораме да прославиме.
Како што треба.
Мило ми е што ја истеравме правдата за тато.
Парите од претходниот работодавач значат помирна старост за него,
како и уверување дека злото може да се победи.
Здраво, како си?
Снимате?
Не можеше да спиеш? - Не.
Испратив порака за Лина. Одговори токму кога заспав.
Одговорив... - Предоцна!
Пораката ме разбуди и...
Што е ова, бестрага? - Ноќна светилка.
Да не го палам големото светло.
Другите не се доволно силни. И превисоки ми се да сменам сијалица.
Не приговарај ми!
Престани. Размисли. Мрдни со главата.
Ме полудува тоа што не мислиш со своја глава!
Едноставно не си способна за тоа! - Можеби не сум.
Како мислиш дека не си?
Трпение, трпение...
Колку и да се трудиш, не си доволно добра.
Секогаш си лоша. Лоша! Лоша!
Од секогаш се плашев дека нема да се снајдам сама,
дека нема да издржам, дека нема да имам доволно пари.
Еве како се однесува тој! И секогаш мисли дека немам право.
"Зошто тоа си го преместила таму?
Зошто не си го направила тоа?"
Секогаш сум јас виновна.
Кога ќе пораснеш во дом,
немаш искуство во животот.
Не знаеш какво треба да е семејството, каков треба да е таткото кон мене.
Во нашата куќа секогаш беше чудно со мојот очув.
Не можев да се зближам со мајка ми.
Останав без татко, но уште ја имав мајка ми.
Потоа се преселивме во неговата куќа и ја изгубив и мајка ми.
Беше премногу тешко.
Знам, душо. Знам.
Еднаш го удрив очувот.
Не сакав да имате очув. Затоа никогаш не го оставив.
Наскоро ќе си заминеш. Имаш свој живот.
И јас ќе донесам некои одлуки.
Добро, смири се сега.
Откако се роди Астер, прв пат во животот имам чувство
дека делови од мене кои секогаш војувале конечно се ускладиле.
Научив да живеам во нежниот свет во кој љубовта не боли.
Астер!
Види, го гледам нашиот свет!
Секој ден се трудам
моето девојче да има помирен живот од другите генерации во мојата фамилија.
Сакам да дојдам горе!
Сакам да седнам покрај тебе!
Татичко, те сакам! - И јас тебе.
Што пишува таму?
Што пишува? - Можеш ли да ми прочиташ?
Еве што пишува...
Се вознемири?
Зошто се вознемири?
Ќе ти кажам кога ќе пораснеш малку.
Но зошто си вознемирена?
Само кажи ми!
Кажи ми!
Душо, луѓето понекогаш се едноставно вознемирени.
Но зошто си вознемирена?
Бакни ме и ќе ми биде подобро.
Ете!
Читај ми!
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС