Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Proszę państwa,
Taylor Tomlinson!
Jak żyjesz, stolico?
Ależ to było głupie!
Wyszłam spod podłogi jak członek pieprzonego Jonas Brothers!
Wiem, głupie, a to był mój pomysł!
Było mi wstyd, że na to wpadłam,
ale było już za późno na zmianę scenografii,
bo zbudowali ją ludzie, którzy pracują.
Dodam, że świetnie im to wyszło.
Stwierdziłam, że możemy wykreślić ten pomysł,
na co oni: „Straciliśmy na to tydzień życia”.
Wiem, że to głupota.
Dzięki, że mnie tak rozpieszczacie.
Co u was?
Dziękuję, że przyszliście.
Będę szczera. Moja kariera świetnie się rozwija.
To ostatni występ podczas mojej największej trasy.
Kręcę trzeci program dla Netflixa.
Ostatnio ktoś użył mojego nazwiska i fotek na portalu randkowym.
To byłam ja.
Zrywasz z kimś, instalujesz taką apkę. Dlaczego? Za radą zamężnych przyjaciółek.
Takie kobiety nie chcą, żebyś była szczęśliwą singielką.
Namawiają na aplikacje,
bo te wyglądają spoko, a one nie mogą na nie wejść.
Chcą stać za tobą jak dzieciak w salonie gier,
który nie ma pierdolonych drobniaków!
Walczysz o życie i słyszysz: „W lewo, w prawo”.
Pytasz, czy chce zagrać, i słyszysz:
„Bardzo, ale rekord należy do mnie, więc to nie byłoby uczciwe”.
Żonaci przyjaciele nie chcą więcej żonatych przyjaciół.
To pewnie o was. Pierwszy rząd, dwa źródła dochodu.
Nikt nie chce więcej żonatych przyjaciół.
Wasze życie jest nudne.
Stabilizacja, super. Ale kto ma ciekawe życie?
Single. Trwamy w okopach i robimy błędy, zwykle o imieniu Trevor.
Pytaliście żonatych, co robili w weekend?
„Znów obudziłam się obok bratniej duszy”.
Zadaj to pytanie singielce.
„Obudziłam się w płytkim grobie!”
„To powód do dumy? Uprawiałaś tam seks?”
„A myślisz, że po co go wykopaliśmy?”
Znacie laskę, która ma się za sexy i zabawną,
a naprawdę jest w ciągłym niebezpieczeństwie?
Reakcja na jej historie z randek?
„O Boże.
Nie osądzamy,
ale udostępnij nam swoje położenie na czas nieokreślony”.
Mam taką przyjaciółkę.
To od niej co tydzień słyszę najstraszniejsze opowieści.
„W piątek całowałam się z przystojniakiem w barze.
Zaproponował, że mi coś pokaże, zabrał w tylną alejkę
i wyciągnął wielkiego... gnata.
Wycelował i kazał oddać telefon i portfel. Każdej perwersji trzeba spróbować, nie?
Walnął mnie w głowę i padłam w kałużę. Do domu wróciłam stopem.
Jestem jak bohaterka Seksu w wielkim mieście”.
My na to: „Kochana, zostałaś napadnięta”, a ona: „Słucham? Świętoszka z ciebie.
On zadzwoni.
Ma mój telefon.
Poznacie go. Straciłam dla niego głowę”.
„Nie, w głowę od niego oberwałaś”.
Gdy zrywasz, najgłupsze teksty mają twoi przyjaciele.
„Czemu sama się nie umówisz na randkę?”
„Nie kazałaś mi się ustatkować. Co jest, kurwa?
Stać mnie na więcej niż ja!”
„Czemu nie możesz być sama choć przez rok?”
„Czemu na spacer zabierasz słuchawki? Bo cały czas myślałabyś o śmierci!”
To rozstanie było inne.
Było pierwszym, odkąd trafiłam na Netfliksa.
Przed tym moje przyjaciółki bardzo mnie wspierały.
„Przykro nam. Będzie lepiej”.
Potem trafiłam na Netfliksa i nagle słyszę: „No wiesz...
Przecież masz swoją wymarzoną pracę”.
Patrzyły na moją smutną minę i mówiły: „Nie możesz mieć wszystkiego, suko!”.
Byłam urażona.
Po namyśle stwierdziłam, że nie chcę, żeby ktoś miał wszystko.
Nikt nie chce.
Dlatego wciąż kręcą filmy o Marilyn Monroe.
„Tak naprawdę była smutna”. A my na to: „O tak, kurwa, była”.
Nikt z nas tego nie chce!
Nie chcesz, żeby bratnia dusza miała wymarzoną pracę.
Jeśli ktoś ją ma, nie wolno mu się zakochać.
Jeśli ma wymarzoną pracę i bratnią duszę, minimum są rozwiedzeni rodzice.
Lepiej, żeby był sierotą.
Jako dziecko nie sądziłam, że można mieć wszystko.
Myślałam, że albo jesteś sexy, albo masz dobry charakter.
Że tak dzielą się ludzie, bo życie jest fair.
Jako dziecko przeżyłam parę paskudnych lat.
„Może nie jestem zbyt symetryczna, ale mam dobry charakter,
który wkrótce się ujawni.
Już do mnie idzie z okresem i listem z Hogwartu”.
Tak było do szóstej klasy,
gdy poznałam ładną, zabawną, mądrą i miłą Kristę.
Wtedy straciłam wiarę w Boga.
Po ostatnim rozstaniu wielu znajomych mówiło mi coś w tym stylu
i zaczęłam czuć się winna.
Bo to moja wymarzona praca.
Trudno mi uwierzyć, że kręcę trzeci program dla Netfliksa.
Miałam niesamowite szczęście w karierze.
Myślałam o tym i powiedziałam sobie: „Nikt nie ma wszystkiego.
Masz się z czego cieszyć.
Bądź wdzięczna za to, co masz. Skup się na tym. Nikt nie ma wszystkiego”.
I wtedy na żywo zobaczyłam Hugh Jackmana.
„A jednak można mieć wszystko.
Nic nie zostało, bo Bóg dał wszystko Hugh”.
Hugh Jackman to idealny egzemplarz człowieka.
Spotkanie go było przeżyciem religijnym.
To mnie zmieniło.
Jak zobaczenie Wielkiego Kanionu. Każdy powinien to zrobić przed śmiercią.
Ten człowiek to cud świata.
To jak z Niagarą. Możesz zabrać rodzinę.
Będzie mokro, ale fajnie.
I tak było!
Jakieś półtora roku temu występowałam w Nowym Jorku.
Między występami był wolny wieczór.
Razem z Dustinem, jego żoną Melissą i kilkoma znajomymi już trochę porobieni
poszliśmy na Broadway na musical The Music Man z Hugh Jackmanem.
Czy był dobry? Nie wiem.
Ale Hugh był tam cały czas.
Powinni dać tytuł:
„Mamy tu Hugh Jackmana. Chcesz go zobaczyć?”.
Występ był świetny, na koniec aktorzy wyszli się ukłonić.
Jeden z nich powiedział: „Trafiliście na wyjątkowy tydzień,
bo zbieramy na fundację Broadway Cares.
Hugh podpisze rękawiczki, w których występował,
a potem je zlicytujemy”.
Spojrzałam na przyjaciół i mówię: „W sumie...
Mam pieniądze”.
Zapytali, czy na to chcę wydać forsę z Netfliksa.
Odpowiedziałam, że ja nie mam rodziny.
Nikogo więcej nie mam, a w aparat na zęby już inwestowałam.
„Jeśli nie mogę mieć wszystkiego, kupię choć rękawiczki”.
Uznałam, że to będzie zabawne.
Gdy występujesz w telewizji, wciąż pytają: „Co kupisz? Nową kurtkę? Samochód?”.
Mnie bawi myśl, że pierwszy duży zakup za kasę z telewizji
to przepocone rękawiczki Wolverine’a.
„Czy ja jestem facetem?”. Ale głupota.
Zaczęłam licytować i szło mi nieźle,
bo nie mam nic do stracenia i dla kogo żyć.
W końcu w grze zostałam ja i dwie inne osoby.
Starsza pani z przodu i – nie żartuję – Jake z reklamy State Farm.
Zastanawiałam się, czy o tym mówić,
bo przez to historia brzmi jak moja fantazja.
Chcę w nim zdobyć rękawiczki Hugh. Jake myśli, że on je kupi.
„Nie ma szans, chłopczyku z reklamy”.
Potem na koniu wjeżdża po to samo Flo z Progrssive.
Ale cóż to? Tygrysek Tony jedzie na motocyklu!
Daje gotówkę.
Tony bije wszystkich.
Jestem ja, ta kobieta i Jake.
Myślę, że wtedy Jake uznał,
że ja i ta babka bardziej potrzebujemy tej wygranej.
Wycofuje się niczym dobry sąsiad.
Zostałyśmy we dwie.
Przebijamy się co chwilę.
Chyba straciłam przytomność, bo nagle padały kwoty,
jakich nie płaciłam od studiów.
I jak wtedy pomyślałam: „Wariactwo. Nie skończę”.
Gdy już mieli ogłosić wygraną kobiety z przodu,
Hugh Jackman przerwał licytatorowi
i rzekł: „Nim zakończymy aukcję, muszę powiedzieć,
że jestem poruszony hojnością dzisiejszej publiczności.
Wiecie co?
Mam dwie rękawiczki.
Jeśli podpiszę obie,
czy te panie zapłacą za nie po równo?”.
Po czym spojrzał prosto na mnie.
Nigdy nie płaciłam za seks...
ale wyłożyłam siedem tysiaków za kontakt wzrokowy z Hugh Jackmanem.
Dziękuję za te brawa. To był kosztowny żart.
Mówili, że odpiszę to sobie od podatku, czego na pewno dopilnuję.
O tym, że to na cele charytatywne, przypomniałam sobie na końcu.
Nawet wtedy nie słuchałam, bo mówiłam do rękawiczki.
„Były w tobie palce Hugh. Jak było?”
- „Zaskakująco delikatnie”. - „Wiedziałam”.
Lubię tę historię, bo po reakcji na słowa: „Mam dwie”, wiem, kto chodził do kościoła.
„Czytam Biblię. Wiem, kiedy mowa o przecinaniu dziecka na pół”.
Apki randkowe nie są dla mnie. Ktoś z was korzysta?
A jest ktoś, kto nigdy ich nie używał?
Nie obchodzi mnie to. Żałuję, że spytałam.
Jacy zadowoleni z siebie. Nienawidzę tego.
Jeśli nie korzystaliście, opowiem wam.
Każdy profil zawiera sześć zdjęć, które wyglądają na sześciu różnych ludzi.
Potem czekasz na niego w kawiarni. „Dalej, zdjęcie numer trzy”.
Przychodzi, a ty: „Niech to, jednak czwórka”.
Nie możesz wyjść.
Przez 45 minut przytakujesz i się uśmiechasz,
wiedząc, że go olejesz.
Czujesz się jak Haley Joel Osment w Szóstym zmyśle.
„Jeszcze nie wie, że już po nim”.
Randki są niezręczne, zwłaszcza przez apki.
To nie randka w ciemno, ale blisko.
Pierwsza randka to łatwizna. Kolacja, drinki.
Ale potem trzeba się spotkać ponownie. Co będziemy robić?
„Przecież nie mam hobby ani zainteresowań.
Jestem jak zgraja wystraszonych szopów ubrana w długi płaszcz,
żeby zaimponować komuś widzianemu osiem lat temu na ulicy”.
Trzeba jak ostatni frajer szukać w necie.
„Pomysły na randki, 2023”.
Gra w kręgle.
Widzieliście kręgielnię?
Jak się utrzymują? Dzięki drugim randkom.
Kręgle albo minigolf.
Laser tag? To istnieje?
Robicie to, co kościelne grupy młodzieżowe,
gdy próbują się nie dotykać.
„Zawiąż te buty do kręgli.
Wieczorem oddasz się mnie albo Chrystusowi”.
„Nie wciśniesz palca w te dziurki, ale w te tak. Wybierz”.
Randki są trudniejsze dla introwertyków.
Ekstrawertycy lubią poznawać ludzi.
Jara was to. Jesteście lepsi w seksie bez zobowiązań.
Gdy się zastanowić, przygodny seks to dogłębne poznanie drugiej osoby.
Dla mnie jako introwertyczki to nieosiągalne.
Nie rozumiem komików, którzy opowiadają o przygodnym seksie podczas trasy.
„Bzyknąłem się z nią, ale doszedłem i straciłem zainteresowanie”.
„Mam tak, gdy zrobię dwójkę w sieciowej księgarni”.
„Załatwiłam, po co przyszłam. Możemy iść”.
Z tym przyjaciółmi najlepiej się gada. Chętnie słucham, co u nich nowego.
Koleżanka ma Tindera, Ciągle zdaje mi relacje z weekendu.
„Było świetnie. Pamiętasz go? Jest świetny w świntuszenie”.
„Co to znaczy?”
„Lubię być nazywana zdzirą i dziwką”.
Ja na to: „Boże, skoro lubisz takie wyzwiska w łóżku,
rodzice bardzo cię kochali”.
Świntuszenie jest sexy, bo nigdy nie słyszeliście takich rzeczy.
Gdyby ktoś mnie w łóżku nazwał dziwką, odparłabym: „Co? Tak nazywa mnie ojciec.
To nazwisko rodowe. Są jakieś granice.
Rozejrzyj się. To seks czy Święto Dziękczynienia?
Wyczuj, co można mówić”.
Chcę usłyszeć coś nowego.
Na przykład: „Założyłem ci fundusz na studia”.
„Masz zbyt chude ręce”.
„Fajny ten twój program na Netfliksie”.
Mam syndrom tatusia.
Pracuję nad tym podczas terapii, nie w związkach.
Założyłam wspólny czat dla taty i byłych chłopaków i pisałam:
„Czuję się dziś brzydka. Czyja to wina?
Dyskutujcie”.
Dobrze przyjęliście ten żart. Martwię się o was.
Zwykle chodzi w tym o mnie. Wszystko gra?
Naprawdę jesteście super.
Inna przyjaciółka jest ekstrawertyczką i chce trójkącik.
Spytałam: „Serio?”, a ona: „Ty nie chcesz?”.
„Boże, nie”.
Nie chcę nawet spędzać czasu z dwójką ludzi.
Nie latam w środkowym fotelu, walcząc o podłokietnik.
„Fajnie, gdybyśmy byli nadzy”.
Nie mogę być z ekstrawertykiem. Raz próbowałam. Zamieszkaliśmy razem.
W pierwszym tygodniu zaproponował, żeby zaprosić ludzi.
Ja na to: „Nie chcesz ze mną być, to powiedz.
Chcesz zaprosić ludzi? Na co?
Mój pogrzeb?”.
Ekstrawertyk kochający introwertyczkę
musi zrozumieć, że zapraszanie ludzi
to jak prośba o anal.
Spójrz na naszą minę.
„Przepraszam. Masz dziś urodziny?”
Prosisz o dużo jak na zwykły wtorek.
Mieszkam teraz sama. Odjazd.
Zasypiam jak król na środku łóżka. „Dobranoc, Joffrey”.
Jest fantastycznie.
Jedzenie, które kupuję, albo zjadam, albo się psuje.
To jest władza. Widzicie to?
Jeśli zapcham toaletę, nie muszę od razu się tym zająć.
Widzicie tę wolność?
Mieszkając z facetem,
błagałam toaletę, żeby nie wydała, że jestem człowiekiem.
„Weź moje mroczne sekrety do wodnego grobu.
Pamiętaj o umowie!”.
A teraz? „Toaleto, frajerze, od tego jest klapa!
Chcesz zobaczyć niebo? Rób swoje”.
Mając 20 lat, przerażało mnie bycie singielką.
Kończyłam związek i zaczynałam kolejny, bo bałam się, że umrę sama.
Jestem starsza i myślę, że nie umrę sama.
Nie wędruję samotnie po górach.
Ktoś przy mnie wtedy będzie.
Lekarz, morderca, ktoś będzie świadkiem.
Od roku jestem sama
i to najbardziej relaksujący rok w życiu.
Było cudownie.
Budzisz się codziennie z myślą: „Tylko ja mogę doprowadzić się do łez”.
Spokój jest wspaniały.
To nie bycie singlem jest do bani.
Randki są do bani i możecie z tego zrezygnować.
To randki są do dupy.
Ciągłe nadzieje i rozczarowania.
Randki są jak te pluszaki w automacie.
„O rany, udało się! A jednak nie”.
„To jest to.
Po co ja mówiłam o tym ludziom? Ale wstyd”.
„Przenosisz mnie, żeby dostać coś innego. Rozumiem to.”
Z wiekiem wszystko szybko się zmienia.
Koleżanka, z którą parę tygodni nie rozmawiałam,
mówi mi: „Chyba poznałam bratnią duszę na Bumble”.
Tak po prostu. Wiosną biorą ślub.
Przez lata byłyśmy w tym samym stosie pluszaków.
Chwila mojej nieuwagi, a ona woła zza szyby:
„Ciebie też to spotka!”.
Lubię być samotną neutralną przyjaciółką,
bo bliżej trzydziestki coraz gorzej znosimy rozstania.
Przyjaciółki albo się zaręczyły,
albo przeżywają rozstanie z osobą, z którą miały umrzeć.
Albo słyszę w słuchawce: „Wychodzę za mąż!”,
albo: „Wychodzę na starą!”.
Na co odpowiadam: „Wychodzę do Taco Bell. Chcecie coś?”.
Taco Bell na każdą okazję.
Najbardziej w byciu singielką cieszy oglądanie rozstania przyjaciółki.
Wiem, porąbane, ale prawdziwe.
Znam jedną, która nadal obserwuje byłego w social mediach.
Próbują być dojrzali. Błąd żółtodzioba.
Jej były wrzucił fotkę z nową dziewczyną,
która jest modelką.
Spokojnie. Dzwonimy wszystkie. „Jak się masz? Przeglądałaś internet?
Może odpocznij dziś od ekranu?
Wyłączmy elektronikę, weźmy kocyk, wyjdźmy gdzieś.
Może jeszcze raz otwórz Biblię?’.
Ona na to: „Już widziałam”.
„Spóźniłyśmy się. Jak się czujesz?”
„Wolałabym, żeby umawiał się z facetem”.
My na to: „Ale robisz problemy, Trish.
Dlaczego tak byłoby lepiej?”.
„No bo słuchajcie.
Gdyby mnie rzucił dla faceta,
uznałabym, że chciał czegoś, czego nie mogłam mu dać”.
Na co my: „No tak, w sumie...
Ale nie!
Jesteś śliczna, kochana!
Ale żeby od razu modelka?
Rozejrzyj się. Gdybyś nią była, to my też.
Nie jesteśmy ekipą modelek, tylko osobowości.
Jesteś w innej drużynie”.
Kolejną zdradził facet. To w ogóle obłęd. Nie można już zdradzać.
To nie lata 90., idioto!
Twój telefon śledzi każdy ruch.
Złapią cię. Kupisz swojej lasce na boku kwiaty?
a żona dostanie SMS-a z banku.
„Widzimy, że Steve jest troskliwy.
To podejrzane działanie.
Jako jego bank znamy tego gnoja”.
Spędzaj czas z zamężnymi przyjaciółkami. Single odgrywają ważną rolę w ich życiu.
Lubię na doczepkę chodzić z nimi na kolacje i do kina.
Uwielbiam, gdy spotykamy się przed restauracją
i widzę, że mieli sprzeczkę w aucie.
Myślą, że się dobrze kryją.
„Później do tego wrócimy, spędźmy miły wieczór!”
Potem przychodzisz spocona. „Dobrze, że jesteś. W końcu się spotykamy.
Przynieśli chleb? Powinni już go podać.
Możemy prosić o chleb?
Musimy czymś zająć ręce, żeby nie atakować siebie nawzajem.
Jak się masz? Co u ciebie? Nie każ mi na nią patrzeć”.
Wtedy jako samotna przyjaciółka opowiadasz małżeństwu o randkach.
O olewaniu ludzi, podszywaniu się w necie i deepfake’owym porno z SI.
Wiesz, że po kilku godzinach wrócą do auta i stwierdzą:
„Rzadko to mówię, ale jestem wdzięczny za ciebie”.
Chodźcie na grille do żonatych przyjaciół. „Jasne. Co przynieść?
Lód? Deser? Perspektywę?”.
Ale wiecie, co jest najlepsze w byciu singielką?
Nie musicie nikogo przedstawiać rodzicom.
Przestawialiście rodzicom partnerów?
Nie chodzi o przedstawianie osób, które kochasz, mam rację?
Chcesz pokazać partnerowi, czemu czasem jesteś wredna.
Chodzi o zabranie partnera seksualnego na miejsce zbrodni.
„Widzisz? Te historie są prawdziwe”.
Nie chcesz, żeby partner lubił rodziców.
Chcesz, żeby na koniec wieczoru powiedział: „Boże, twoi rodzice są...”
„Wiem”.
„Poważnie, kotku. Jak ci się udało...”
„Nie wiem.
Ale chyba trzeba mi odpuścić, gdy czasem jestem suką.
Z zebranych informacji wychodzi,
że mogłabym być bardziej szurnięta, gdybym chciała.
Ale dobrze nad tym panuję.
Zasługuję na wizytę na wyprzedażach w drodze do domu.
Bez limitu czasowego.
I chcę wózek, nie koszyk”.
Uważajcie, przedstawiając ludzi rodzicom. Nie zawsze są wtedy sobą.
Moi na pewno nie.
Gdy kogoś przedstawiałam, zawsze podważali mój autorytet.
Dobrze to rozegrałam. Była rozmowa w aucie.
„Pamiętaj, to nie są twoi przyjaciele.
Nie bierz ich słów do siebie. To nie twoja wina, tylko ich.
Zapiszesz to sobie na dłoni?
Jak się spietrasz, spójrz na mój tatuaż, Chodź”.
Wchodzicie przygotowani, że rodzice pokażą swoje prawdziwe oblicze,
a tu niespodzianka.
Przez cały wieczór są niesamowici. Zabawni, wyluzowani.
Tata ma rozpiętą hawajską koszulę. Luzak przystrajający drinki
i rzucający postępowe hasła, które nigdy nie padały z jego ust.
„Jeszcze piwko? Musimy się wybrać na golfa”.
„Jakie są twoje zaimki?”
Wsiadasz później do auta, mamrocząc jak wielbicielka teorii spiskowych.
„To nie tak. Wiem, co się stało.
Nikt mi nie powie, co się nie stało. Wiem o wszystkim”.
A twój chłopak?
„Masz świetnych rodziców, skarbie”.
Na co ty...
„Nieprawda!
Nie wiem, kim byli ci jaszczuroludzie,
ale to nie oni mnie zniszczyli”.
Gdy znów spotykasz rodziców, mówią z uśmiechem: „Jason chyba nas lubi”.
Ty im na to: „Wiem, co robicie”.
„Przyprowadź teraz terapeutę. Powiemy naszą wersję”.
„Czekam, aż będziecie gryźć ziemię”.
„Chcemy być skremowani”.
„Rozsypię wasze prochy tam, gdzie Bóg ich nie znajdzie!”
„Do zobaczenia na Wielkanoc”.
Terapia idzie lepiej singlom, bo mają czas na takie rozkminy.
Będąc w związku, połowę sesji tracisz na omawianie problemów,
z którymi partner sam nie pójdzie.
Jako singielka masz godzinę tygodniowo.
To aż za dużo czasu. Musisz się przygotowywać do sesji.
Po ostatnim rozstaniu co tydzień biegłam na terapię z pomysłami.
„Wiesz, co zrozumiałam? Naprzeciw mojej podstawówki był cmentarz”.
Terapeutka na to: „Rozumiem. No i?”.
„Nie wiem, ale to musi coś znaczyć, prawda?
Daję składniki, ty pieczesz ciasto. Nie jestem lekarzem.
Znalazłam w głębi siebie coś strasznego.
Byłam odważna. Gdzie nagroda?”.
„Moja dzielna ulubiona klientka!”
Chcę wiedzieć, czy jestem tą ulubioną.
Nie powie ci tego. Próbowałam.
Jest jeden sposób, żeby to odkryć. Skontaktować się z jej inną klientką.
A potem obie planujemy do niej zadzwonić w trakcie weekendu.
Osobno.
W tym samym momencie.
Mówiąc o samobójstwie.
Zobaczymy, od kogo odbierze.
Obie chcemy się zabić. Kogo zatrzymasz, dr S?
Zwyciężczyni zmierzy się z innymi klientami.
Trzeba zrobić drabinkę.
Jak w turnieju w kosza.
Mam stany lękowe.
Od lat się na tym skupiam. Ktoś na to cierpi?
Jest tu ktoś z atakami paniki?
Czy ktoś poszedł na pogotowie z powodu lęku lub ataków paniki?
Jest nas kilkoro!
Co podejrzewaliście? Zawał?
Powiedzieli, że to kwestia psychiki.
Ja pojechałam na SOR, bo zasnęłam ze AirPodsami w uszach.
Jedna zniknęła i myślałam, że ją połknęłam.
Ciekawi was, czy zawróciłam, bo uznałam to za głupie?
Nie, dotarłam aż do lekarza.
Chciałabym udawać, że to było dawno temu,
ale tu mowa o zaawansowanej technologii.
Całe życie miałam kłopoty ze snem.
Zanim pojawiły się AirPodsy, zasypiałam w zwykłych słuchawkach,
wyciszając się przy podcaście albo filmie.
Stare słuchawki miały kable.
Jeśli ją połkniesz, wyciągasz jak magik chustę.
Potem zastąpiłam je AirPodsami.
Kilka lat temu, nieważne ile,
zasnęłam z dwoma słuchawkami, a obudziłam się z jedną.
Uznałam, że musiałam ją połknąć.
Jak dziecko albo pies.
Przekonałam siostrę, żeby zawiozła mnie na pogotowie,
niszcząc wszystkim świąteczny poranek.
Na pogotowiu w rodzinnym mieście
musiałam powiedzieć trzem dorosłym recepcjonistkom, o co chodzi.
Stwierdziłam: „To pewnie częsty przypadek,
ale wygląda na to,
że mogłam...
niechcący...
we śnie...
połknąć...
AirPoda”.
One na to...
„AirPods są dość duże.
No są.
Myślisz, że mogłabyś połknąć...”
Ja na to, że może zrezygnujemy z dyskusji,
co mogę połknąć, a co nie.
Przyjęły mnie, mówiąc: „Ktoś tu był niegrzeczny w gimnazjum”.
Zaprowadziły mnie do poczekalni i kazały czekać na lekarza.
Nie wiedziałam, co zrobi lekarz,
jeśli połknęłam AirPoda.
Nie będą operować.
Powiedzą: „O, jest tam.
Wstąp po drodze do Taco Bell. Powodzenia”.
Taco Bell na każdą okazję.
Nie wiem, jakich obrażeń się spodziewałam.
A jeśli bateria trzyma?
Porazi prądem moje wnętrzności?
Albo puści covery z Glee i wszyscy usłyszą?
Siostra stwierdziła, że je skasowałam, ale te dobre zostały.
Zanim przyszedł lekarz,
zadzwoniła druga siostra z wiadomością, że AirPod był w poszewce poduszki.
Zapytała: „Ta wariatka wróci na naleśniki?”.
Było mi wstyd.
Chciałam się stamtąd wymknąć. Mówię do siostry: „Chodźmy”.
Ona na to, że będą się zastanawiać, co się stało.
A ja: „Bo coś się stało! Idziemy”.
- Mówi do mnie: „To wyjście awaryjne”. - „To SOR, tu wszystko jest awaryjne”.
Jeśli mam napad lęku albo paniki,
jedyną opcją jest udać się na szpitalny oddział ratunkowy.
Dlatego powinni obok otworzyć drugą opcję
o nazwie „szpitalny oddział lękowy”.
Byłby SOR i SOL.
Na SOR trafialiby postrzeleni, z ranami kłutymi, krwawiący.
Wypełniasz skomplikowane formularze, bo masz na to czas.
Z kolei gdy idziesz na SOL, mówisz:
„Nie wiem, co jest nie tak, ale coś na pewno.
„Nie wiem, czy to rak, czy diabeł, ale muszę się tego pozbyć”.
Formularz ma jedno pole do wypełnienia.
„Wiem, że pewnie nic mi nie jest, ale...”
„Swędzą mnie kości. Sama nie wiem!
Muszę usłyszeć od gościa w fartuchu, że jestem głupia”.
Wspomniałam, że mam problemy ze snem.
Błagam, po występie nie wysyłajcie mi artykułów o dobrym śnie.
Wiem, że chcecie dobrze, ale przeczytałam je wszystkie.
„Trzy sposoby na lepszy sen”. W kółko te same rady.
„O zmierzchu rozpyl lawendową mgiełkę na chłodną stronę poduszki”.
Jestem wiedźmą czy co?
„Upewnij się, że w pokoju jest cicho i ciemno”.
„Boże, ma być ciemno? Ale ja jestem tępa!
Spałam pod kulą dyskotekową, bo lubię ten klimacik.
Nie wiedziałam!
Dobra. Ciemno, cicho. Wszystko gra!”.
„Spróbuj zostawić telefon na noc w drugim pokoju”.
„Może zostaw swoje dziecko na zewnątrz?”
Nie mam nic przeciwko radom na temat snu. Jestem zmęczona.
Myślę o takich radach tak jak wielu facetów o porno.
„Widziałem te zwyczajne.
Wyślij mi coś dziwnego”.
Zadam wam pytanie.
To nic, jeśli nikt nie zna odpowiedzi.
Pytam o to wszystkich widzów. To nic dziwnego.
Jeśli waszym zdaniem macie dziwną radę dotyczącą snu, której nie znam,
a czytałam artykuły, słuchałam podcastów i oglądałam TikToka...
Pytam o to co wieczór.
Jeśli macie dziwną radę dotyczącą snu, której nie znam,
zgłoście się i ją powiedzcie.
Jeśli ktoś zapyta, czy próbowałam apki do medytacji,
każę go wyrzucić.
To nic, jeśli nie znacie. Chociaż jednak jest ktoś pewny siebie.
Co radzisz?
- Masturbacja. - Masturbacja?
Błagam cię.
Myślisz, że nie próbowałam?
Ja nie chodzę spać, ja dochodzę spać. Następny.
No dobra.
Co jeszcze? Dzięki za zabawę.
Co proponujesz?
Dwie rzeczy?
Mam je robić po kolei?
Mam stanąć na rękach pod ścianą? Joga odpada.
Do tego muszę mieć lepszą figurę.
Ale dobra, chcę usłyszeć resztę.
Stanie na rękach przy ścianie.
Tylko kilka sekund.
Parę sekund. Łatwizna.
Tak mówią zgrabne laski.
„To proste. Stań na rękach przez dziesięć sekund”.
Niektórzy z nas są ciężcy.
Wybacz, mów dalej.
I śpisz do góry nogami.
O tym słyszałam, o staniu na rękach nie.
To zmienia łózko.
Dezorientuje twoje ciało. A dezorientacja pomaga spać.
Częściowo to znałam.
Częściowo zaliczam tę odpowiedź.
Ktoś jeszcze ma jakieś bardzo dziwne rady?
Jeśli nie, to nic. Pytam z ciekawości.
Kto wydał ten odgłos?
Co masz?
Posłuchaj go.
Kogo?
Tego gościa.
Tego, z którym jesteś?
Chcesz, żeby cię zostawił?
Próbujesz się pozbyć partnera?
„Ten jest wolny.
Gada i gada. W końcu zasypiasz.
Tu jest łóżko.
Nieźle. To było zabawne.
Akurat byliśmy świadkami rozwodu. Fajnie było, nie?
Pierwszy raz się tak zdarzyło, odkąd zadaję to pytanie na występach.
„Zabierz sobie do domu tego cholernego nudziarza”.
Dobra, ostatni. Co radzisz?
Posłuchaj, jak ktoś w drugim pokoju rozmawia przez telefon.
Ja słucham rozmowy mamy z babcią...
Podsłuchujesz rozmowę telefoniczną z drugiego pokoju?
Mamy z babcią?
Nie przyswoiłaś, że jestem sama?
Tamta dziewczyna chociaż mi kogoś zaproponowała.
„Próbowałaś zasnąć, słuchając kochających cię ludzi w drugim pokoju?”
Gdybym mogła, to bym spróbowała!
To mnie zraniło.
Powiem wam najlepszą radę,
jaka parę miesięcy temu padła podczas trasy.
Zgłosiła się kobieta z pierwszego rzędu. Zapytałam, co radzi.
„Gdy nie mogę spać, leżę w kuchni na podłodze przez 10 minut”.
Zapytałam, co się dzieje potem.
Wraca do łóżka i idzie spać.
Laska wyręczała patologicznych rodziców i sama się nad sobą znęcała.
„Nie możesz spać? Wiesz, że niektóre dzieci nie mają łóżek?
Poleż dziesięć minut na zimnej podłodze. Może bardziej docenisz, co masz”.
Wiecie co? Spróbowałam i to działa.
Sprawdziło się.
Kładę się w hotelowych łazienkach.
Wiele razy miałam COVID, ale co tam.
Chcę opanować swoje lęki.
Bez nich byłabym zupełnie inną osobą.
Już codzienne zamartwianie się wysysa energię psychiczną i emocjonalną.
To nie pomaga. Nie przygotowuje na coś złego.
Podzieliłam się tą myślą z terapeutką.
„Jak stwierdził filozof, martwiąc się, cierpisz dwa razy”.
Zapytała który.
Sprawdziłam. To z jebanego prequela Harry’ego Pottera.
Byłam tak pewna, że zrobiłam to przy niej.
Spytała o nazwisko filozofa,
a ja: „Newt Skamander. Cholera.
To mogło być ciastko z wróżbą. Nie ciągnijmy tego tematu”`.
Bez napadów lęku miałabym zupełnie inną osobowość,
bo pod ich wpływem podejmowałam wiele decyzji,
a wielu innych przez nie nie podjęłam.
Uspokaja mnie oglądanie powtórek filmów i programów, bo wiem, co będzie.
Z tego powodu umawiam się z określonym typem ludzi.
Macie swój typ? Nie macie. To stany lękowe. Leczcie to.
Mam trójkę młodszego rodzeństwa z pokolenia Z,
są osobami queerowymi w poważnych związkach.
Są mną bardzo rozczarowani,
gdy znów umawiam się z białym heteroseksualnym facetem.
„Daj spokój, Taylor. Pieprzyć patriarchat”.
Przecież dosłownie to robię.
Wiecie, jak trudno wciąż umawiać się z hetero,
gdy otaczają cię trzy osoby queer w związkach?
Nie widziałam piękniejszych, kreatywniejszych związków.
Siostra i jej partnerka są jak bohaterki romansu.
Gdy pytam: „Miałaś ciężki tydzień. Wszystko gra?”,
odpowiada: „Owszem.
Na pocieszenie moja druga połówka dała mi ulubioną przekąskę
i piasek z plaży z naszej pierwszej randki.
Pamiętasz, że zawsze chciałam zabawkowy piekarnik?
Znalazła taki na eBay”.
Zapytałam: „O Boże, zdradza cię?”.
A ona: „Nie, słucha mnie i pamięta, co mówię”.
„Na bank myszkuje ci po telefonie.
Wierz mi, coś tu śmierdzi. Sprawdź jej telefon”.
Pyta: „A jak ty i twój chłopak, Taylor?”.
Odparłam, że dobrze.
Kupił mi hot doga,
bo sam miał ochotę, a ja byłam z nim.
To było romantyczne.
Powiedział: „Co? Przepraszam, jednak dwa”.
Nie chcę obrażać hetero. Z wieloma się umawiałam.
Jesteście z siebie tacy dumni, choć nic nie dajecie w związku.
Imponujący widok.
Facet hetero postawi świeczkę w łazience i myśli, że zmienił dla mnie swoje życie.
Ty na to: „Nawet jej nie zapaliłeś!”.
A on: „Czuć lawendę, gdy zbliżysz nos”.
„Chętnie zamienię tę świecę na odrobinę empatii”.
Wyjaśnialiście pojęcie empatii wysokiemu białemu przystojniakowi?
To delikatna rozmowa.
„Wyobraź sobie, że jesteś mną”.
„Ale nie jestem”.
No dobrze.
„Nie da się ukryć. Brawo.
Wyobraź sobie, że czujesz to, co ja”.
„Ale nie czuję”.
„Wyobraź sobie, że mógłbyś czuć to, co ja”.
„Nie ma szans”.
„Wyobraź sobie, że jesteś koszykarzem”.
„Dobra.
Co dalej? Lubię ten sport”.
„W tej analogii jesteś koszykarzem.
I świetnym kolegą z drużyny.
Kochasz ją i zrobisz dla niej wszystko, ale ona tego nie dostrzega.
Twój zespół cię nie docenia, choć jesteś MVP.
W tym tygodniu twoja drużyna
zapomniała o twoich urodzinach.
Jak się z tym czujesz?”.
„Do bani!”
„Tak jest!”
O empatię u przystojniaka trudno jak o orgazm.
„Nie ruszać się!
Już prawie. To tylko alarm w aucie. Nie rozpraszaj się.
Napracowaliśmy się”.
Próbowałam rozgryźć, czy jestem bi, czy tylko oglądałam za dużo Euforii.
Umawiałam się z kobietami, ale nie umiem sprawić, by mnie lubiły.
Z facetami jest łatwiej. Oszukasz ich.
Czekasz, aż cię polubią, i wtedy mówisz: „Nie lubisz mnie”.
On, że lubi.
Ty, że nie. On, że tak. I tak w kółko.
Trwa to, dopóki nie zajdziesz w ciążę.
Musisz z tego zrobić fajne wyzwanie dla niego.
„O ile, że nie będziemy razem do śmierci?” A on": „No to kurwa patrz!”
To jak prosić dziecko o wyniesienie śmieci,
a po odmowie mówisz, że zmierzysz mu czas.
A wtedy...
„Nawet nie wiedziałeś, że tego chcesz”.
„Czy to ważne? Jestem najszybszy na świecie”.
Trudniej podrywać kobietę. To o wiele delikatniejsze.
To jak puszczanie kaczek na jeziorze.
Podrywanie faceta to jak wrzucenie cegły przez okno.
„Wisi mi to. Chcę zobaczyć, co się stanie.
Nie będę tu mieszkać”.
Słucham siebie i może jestem seksistką.
Jestem, bo gdy facet mnie odrzuca, mam go za idiotę, ale gdy robi to kobieta,
uważam, że wie, co robi.
Rozmawiałam o tym z przyjaciółką.
Strach powiedzieć, że jest się bi, bo ktoś zawsze chce dowodu.
„To zdjęcie Margot Robbie. Jesteś mokra?”
Wszyscy są agresywni. Dziwne, że musisz to udowadniać.
Moja przyjaciółka stwierdziła, że seksualność to spektrum.
Też oglądała Euforię.
Stwierdziła, że jest hetero i nie zrobiłaby minetki, bo to obrzydliwe.
Zaczęłam się zastanawiać.
„Czemu nie zrobię dziewczynie minetki? Czy to mnie obrzydza? Nie.
Po prostu jako dorosła nie chcę być w czymś kiepska”.
Brat jest transem, siostry lesbijkami, a ja jestem wystraszona.
Boję się zawieść.
Nie daję nawet rady z nowym hobby.
Robienie dobrze kobiecie byłoby jak nauka gry na fortepianie.
Chciałabym to umieć. Imponować ludziom na imprezach.
Ale nie mam czasu ani pokory, by usiąść i uczyć się, jak ruszać paluszkami.
Naprawdę!
W połowie „Pada śnieg” uznałam, że trzeba było zacząć, mając 12 lat.
Za to umiem grać na klarnecie.
To nie moja pasja, ale rówieśnicy mnie szanują.
Lata doświadczeń piechotą nie chodzą.
Raczej na kolanach.
Nie wiedziałam, że są inna opcje. Mówili: „Dziewczynki grają na klarnecie”.
Na pytanie, co z fortepianem,
usłyszałam, że oczywiście mogę,
jeśli chcę trafić do pierdolonego piekła!
Jest tu ktoś jeszcze z traumą religijną?
Wybaczcie, jeśli nie macie. Jestem jak zdarta płyta.
Zamiast milczeć, wciąż odkrywam coś nowego.
Wiecie, że dochodząc, nie należy krzyczeć: „A masz, Jezu!”?
Szkoda, że to nie żart.
Naprawdę żałuję.
Nawet mało religijne rodziny trzymały dzieci pod kloszem.
Niech biją brawo ci, których rodzice nie uświadamiali.
Widzicie?
A teraz ci, którzy odbyli taką rozmowę.
Mogę zapytać, ile miałaś lat?
Nie masz nic przeciwko rozmowie?
Jeśli ktoś nie chce, to spoko. Też nie rozmawiałabym z artystą.
Zgadzasz się na bliższy kontakt?
Kciuk w górę to za mało. Potwierdź słowami.
Widzicie? Tak to się robi.
No dobra.
To ile miałaś lat?
- Dziewięć. - W porządku.
Trochę wcześnie, ale ujdzie.
Nie wiem, ile miałaś wtedy wzrostu.
Zadawałaś pytania czy rodzice uznali, że już czas?
Mama zabrała cię na piknik do ogrodu?
A pierdol się.
Mówisz poważnie?
Mama zabrała cię na piknik do ogrodu,
żeby powiedzieć o potwornościach seksu.
Przepraszam, reaguję emocjonalnie.
Nie słyszałam o czymś cudowniejszym.
Rozmowa o seksie w Tajemniczym ogrodzie.
O cholera.
I jak było, Lorelai Gilmore?
Ja pierdolę.
Nie zadawałaś pytań.
Mama uznała, że już czas.
Zadawałaś?
Wielu ludzi je zadaje.
Nie wiedziałam, że dzieciaki są takie mądre.
Nie wiedziałam, że tacy mamy być. Ja nie wypytywałam.
Dziś myślę, że to było głupie.
Zanim dostałam pierwszy okres, miałam trzy otwory.
Nadal mam. Czemu to powiedziałam?
Żeby każdy, kto oglądał, wiedział.
Zawsze miałam i zawsze będę mieć.
Tak myślę. Gdy podwiązują jajowody, zatykają je?
Wygoogluję potem.
To poboczny temat.
Sama się tym zajmę.
Zanim zaczęłam miesiączkować, jeden z trzech otworów nic nie robił.
Nie pomyślałam, żeby kogoś zapytać:
„Do czego służy ten bezrobotny otwór między dwoma, które ciężko pracują?”.
Po prostu sobie chodziłam i myślałam: „Nie wiem. Jest duży!
Bóg wie, co robi.
Tam idzie moja wiara”.
Po Music Manie zaczęłam go nazywać schowkiem na rękawiczki.
To inna historia.
Gdy miałam dziesięć lat, przeczytałam w książce, czym jest seks.
Nie planowałam tego. Byłam w szoku.
Próbowałam zapomnieć. Napadła mnie Judy Blume.
Dwa lata później tata wiózł mnie do domu
i nagle zapytał, czy wiem, co to seks.
Powiedziałam: „Czytałam o tym. Skończmy temat”.
A on: „Musisz mi powiedzieć, żebym wiedział, że wiesz”.
Tata kazał mi siebie uświadamiać!
Zapytałam, czy on wie,
a on: „Powiedz, co wiesz, to powiem, co ja wiem.
Razem dojdziemy do sedna”.
Po każdym rozstaniu prosiłam rodziców o radę.
Nie radzę. Chyba że chcecie ich lepiej poznać.
Miałam 20 lat, bardzo przeżyłam rozstanie. Macocha chciała mnie pocieszyć.
„W twoim wieku chciałam wyjść za jednego takiego.
Gdy nie wyszło, byłam rozbita”.
Mówię, że nie wiedziałam, a mój tata: „Ja tak, wciąż o nim gada”.
Zapytałam, kto to był i o co chodziło.
„Był świetny. Był naukowcem zajmującym się chorobą Alzheimera”.
Na co tata:
„Zauważ, że nadal nie ma lekarstwa”.
Ona na to: „Skarbie, obyśmy my na to nie zachorowali”.
A tata: „A ja na to liczę. Wtedy wszyscy o nim zapomnimy”.
Kiedyś każdego prosiłam o radę na temat związku.
Ludzi na widowni, nieznajomych.
Parę w pierwszym rzędzie.
Byli terapeutami par i wzięli ze sobą ślub.
Widzieliście poczwórnie nadziewane oreo?
Wy na to: „Dość”.
Totalna przesada.
Ale trafiła się para terapeutów, więc musiałam zapytać.
„Macie radę dla par, które często się kłócą?”
Stwierdzili: „Często ustala się hasło, żeby przerwać seks.
Każdy powinien je też mieć na wypadek kłótni”.
Zapytałam o to żonatego przyjaciela.
Musiałam mu wytłumaczyć, co to za hasło.
Stwierdził, że mają.
Pytam jakie,
a on: „Pizda.
Ale ja muszę to powiedzieć, inaczej nie działa”.
Jezu, myślałam, że będzie brzmiało „ananas” czy coś.
Prosiłam o rady po zerwaniu,
bo myślałam, że w ten stanę się lepszą wersją siebie.
Tak naprawdę próbowałam szybko znaleźć kogoś nowego
i nie pracować nad sobą.
Ludzie nie chcą być długo sami,
bo wtedy zauważasz, że problemy, które istniały w związku, nie zniknęły.
A jestem sama.
Na piasku jest tylko jeden ślad stóp.
I to nie tak, że ktoś mnie niesie.
Zrozumiałam, że dużo pracy przede mną. W związku jestem małostkowa.
Będąc sama, nawet nie myślę, żeby używać perfum.
W związku to co innego.
Wiem, że jeśli zerwiemy, a potem poczujesz ten zapach,
będzie ci smutno.
A to mnie uszczęśliwia.
Nie używam perfum dla zapachu, tylko żeby cię prześladować.
Facet z jednej z pierwszych randek też miał troje rodzeństwa.
Uznałam, że napiszemy do nich z pytaniem o naszą największą wadę.
Ja to się umiem bawić. Czemu jestem sama?
Napisał to pytanie do swoich braci.
Odpisali, że za ciężko pracuje.
Za bardzo się przejmuje.
Jeden napisał: „Dysleksja”. Zabawne. On nie umiał tego przeczytać, ale ja tak.
Napisałam do mojego rodzeństwa.
Mój brat odpisał od razu.
„Oczekujesz, żeby cię krzywdzić, żebyś mogła odejść pierwsza”.
Piszę mu: „Jestem na randce”, a on: „Wybacz. Za ciężko pracujesz.
Myślałem, że to bezpieczna linia!”.
Jestem uczuciowa jako osoba i partnerka.
Kierują mną emocje.
Niektórzy nie okazują uczuć przy ludziach. Słyszeliście te bzdury o rozgraniczaniu?
Uczucia niektórych są na tyle uprzejme, że podbijają do nich w ciągu dnia.
Szarpią za rękaw. „Przepraszam?
Musi mnie pani poczuć, gdy będzie okazja”.
Odpowiadasz: „Teraz pracuję”,
a one: „Ojej, to przepraszam.
Może później?”.
„Kończę o 18”.
„Czy 18.30 pasuje, by poczuć się porzuconą i bezwartościową?
Jesteśmy umówieni. 18.30, parkin.
Kocham. Świetnie pani idzie w pracy. Pa”.
Ja tak nie miałam.
Każde uczucie chce być odczuwalne od razu.
Każde domaga się własnej parady.
Każde uczucie zmienia się w scenę z Alladyna,
w której udaje księcia.
O rany, Taylor jest głodna!
Może być problemik
Musi zjeść kanapkę Wychodzi z niej zołza, zabierzcie ją
Cieszę się, że nad tym pracowałam. Potrzebowałam tego.
Dwa tygodnie temu skończyłam 30 lat.
To znaczy... Dzięki!
To znaczy, że przez ostatnie 14 lat życia
próbowałam stać się dobra w stand-upie.
Próbowałam zrobić karierę, co szczęśliwie mi się udało
dzięki wam wszystkim.
I choć jestem wdzięczna i czuję się szczęściarą,
dało mi to do myślenia,
zwłaszcza ten rok.
Nie wiem, czy będę dobra w czymś innym.
Wiem, że jestem dobrym komikiem.
Nie wiem, czy jestem dobrym człowiekiem, rodzicem, partnerką.
Godzinny materiał, który teraz nagrywam,
mówi: „Mogę mieć wszystko? Nie wiem!”.
To nie żart.
Naprawdę się martwię.
Wiem, jak trudno łączyć pracę w tej branży z rodziną.
Widzę, jak koledzy po fachu nie mają dla niej czasu.
W branży mówią: „Możesz mieć dzieci i podróżować.
Są wideorozmowy”.
To jak przywiązać psa przed sklepem.
„Widzę go przez okno. Nic mu nie jest”.
Zmagam się z pewnymi problemami z dzieciństwa.
Nie chcę tego robić dziecku.
Oglądałam ostatnio wykład na TED.
A nie, to był TikTok.
Zawsze mi się mylą.
Informacje są dobre, ale nagrywają w pionie.
Mówili, że jeśli masz traumę z dzieciństwa,
naucz się wychowywać siebie.
Próbuję tego sposobu, ale czuję,
jakbym zaszła z sobą w ciążę w liceum.
Nie byłam gotowa na taką odpowiedzialność.
Każdego ranka budzę się przytłoczona i próbuję sobą nie potrząsać.
Na przykład...
„Jeśli dam ci pooglądać TikToka przez pół godziny, przestaniesz płakać?”
Znajomi pytają, czy wszystko gra, a ja: „Mam kolki. Nie mogłam spać”.
Kocham TikToka. Wiecie, co w nim bawi?
Dzieciaki udające, że śpiewają, tańczą i występują w teledysku.
Robiliśmy w dzieciństwie to samo.
W swoim pokoju, przed lustrem, a szczotka udawała mikrofon.
Ale gdyby ktoś w tym czasie wszedł,
pewnie popełnilibyście samobójstwo.
Te dzieciaki robią to w necie i liczą na miliony widzów.
Aż myślisz: „Trochę nękania dobrze by wam zrobiło.
„Może trochę przesadziłam”.
Wielu moich przyjaciół bierze ślub i decyduje się na dzieci.
Mają się za lepszych.
Bawią mnie słowa dziewczyny, która kiedyś budziła się pijana na torach:
„Jak można nie spać o 22.00? Prowadzisz niezdrowy tryb życia”.
„Widziałam, jak wciągasz kreskę z zardzewiałego bagażnika,
ale wciąż wąchasz głowę dziecka, jakbyśmy o tym zapomnieli”.
Przyjaciółki, które mają mężów i dzieci,
narzekają na swoją pracę,
a wtedy traktuję ich z takim samym lekceważeniem.
„Za to jesteś po ślubie, więc spoko”.
Mówią, że 60 godzin w tygodniu to katorga, a ja na to: „Ale masz wymarzonego bolca”.
Nic fajnego i po części to wynik tego, że wszyscy kończymy 30 lat.
To taki wiek, w którym myślimy,
że wszystko będziemy mieli poukładane.
Dzięki temu przetrwałyśmy.
„Mam 25 lat i jestem śmieciem, ale za pięć lat wszystko się ułoży”.
Potem: „Mam 27 lat, jestem nikim, ale mam trzy lata, żeby to zmienić”.
A na końcu: „Mam 29 lat. Do roboty!”.
Teraz wszystkie mamy 30 lat i mówimy:
„Nasze życie nie jest takie, jak sobie wyobrażałyśmy”.
Teraz trwają dziwne porównania i czuć dziwne napięcie.
Wszyscy moi przyjaciele jednocześnie mi współczują i zazdroszczą.
Tak jak ja im.
Patrzą na mnie i myślą:
„Będąc sama, też skupiłabym się na pracy”.
Ja na to: „Nie mając talentu, pewnie miałabym dzieci”.
Wszystkie...
To nie jest zdrowe.
Ale dobrze jest się skupić na tym, co dzieje się teraz w twoim życiu.
Myślę, że to wdzięczność. To się liczy.
Tak przetrwałam wiele ślubów i baby shower.
Dzięki wymarzonej pracy, siedząc z tyłu i mówiąc:
„Cieszcie się durnymi imprezkami. Oby się wam udało.
Będę mieć z was najfajniejszą robotę”.
I tak było, dopóki jedna nie wyszła za astronautę.
Zaimponowała nam. Astronauta przebija wszystko.
„Musisz przyznać, że to jest coś”.
A ja: „Musi nosić strój, bo umrze?”.
Walcie się. Co za durna robota.
„Nie chodzę tam, gdzie nie można oddychać, Dan.
To czysta nauka”.
Dan nawet nie był w kosmosie. Jeździ do pracy i „ćwiczy”.
To jego praca.
Nie każą mu puścić pawia na rollercoasterze, a on: „Dobra!”.
Też mi bohater.
Powiedziałam jego żonie:
„Oby nie poleciał w kosmos”. Zapytała: „Bo to niebezpieczne?”.
Odparłam: „Nie, bo cię tam zdradzi”.
Myślicie, że oni nie zdradzają? Miesiącami unoszą się w kosmosie.
Ile waszym zdaniem minie, nim któryś powie:
„Wiesz, czego musimy spróbować?
Houston, mamy problem. Nie duży, średni.
Nie jest mały czy coś”.
Co się dzieje w Vegas, tam zostaje.
Co się dzieje na Księżycu, nie miało miejsca. To było udawane.
Żart, nie zrobiliśmy tego. Wtedy astronautami byli sami faceci.
Ale gdyby z jednego z moich związków coś wyszło, nie miałabym wymarzonej pracy.
Nie zrobiłabym kariery, o której marzyłam.
W tym roku miałam wiele fajnych doświadczeń, bo byłam sama.
W kwietniu wystąpiłam w Europie, co było spełnieniem marzeń.
A że byłam singielką,
zamiast zabrać partnera, zabrałam Courtney.
Przyjaźnimy się od 20 lat. W tym czasie widziała wszystko.
Widziała moją depresję w liceum. Widziała mój pierwszy stand-up.
Parę lat temu odwołałam zaręczyny.
Trzymała moją suknię ślubną na strychu jak jakieś Jumanji.
Mówię: „Połóż ją tam, gdzie nie usłyszę bębnów”.
Jeździłyśmy po Europie, płacąc kasą za moje żarty o fiutach.
Było super.
Jej towarzystwo było wyjątkowe.
Dokładnie rok wcześniej w kwietniu
czekałam sama na występ w Kolorado.
Po rozstaniu.
Zadzwoniła Courtney. Mówię: „Miałaś być na wakacjach z chłopakiem”,
a ona: „Jestem, ale sprawdzam, co u ciebie”.
To było miłe. Rozmawiałyśmy może z kwadrans.
W końcu mówię: „Nic nie mówisz o waszej wycieczce.
Wszystko w porządku?”.
Odparła: „Tak, wszystko gra. W sumie to...
zaręczyliśmy się”.
Byłam w szoku, czemu w ogóle pyta o mnie.
Stwierdziła, że musiała ocenić, czy może mi o tym powiedzieć.
To było takie słodkie i bolesne.
Nigdy w życiu nie czułam się tak rozumiana i obrażona.
Jej narzeczony był przy naszej rozmowie.
Tu pytała: „I co tam?”,
a do niego mówiła: „Chyba jakoś to zniesie”.
To też znak, że spotkała tego jedynego, bo nie rozmawiacie na osobności.
Dzwonisz wieczorem, płaczesz, a nagle:
„Nie masz nic przeciwko, że Todd tu jest?”.
„Nie, dzwonię go zapytać, czy jego zdaniem mam grzybicę pochwy.
Świetnie, że jest dostępny!”
Nie zrozumcie mnie źle, uwielbiam jej narzeczonego.
Choć gdyby umarł, cząstka mnie pomyślałaby: „Nocowanko!”.
Wzruszyło mnie, że w momencie zaręczyn myślała o mojej psychice.
Wyszłam na scenę i rzuciłam:
„Zanim zaczniemy, nagramy coś dla mojej przyjaciółki? Zaręczyła się”.
Ludzie byli chętni, więc włączyłam tryb selfie.
Powiedziałam: „Raz, dwa, trzy! Gratulacje, Courtney!”
Krzyczało to ze mną 2000 ludzi.
Tamtego wieczoru wysłałam jej nagranie.
„Kocham cię i cieszę się twoim szczęściem.
Spójrz, oni zapłacili, żeby mnie zobaczyć.
Radzę sobie.
Mam rękawiczkę Hugh Jackmana”.
Dziękuję!
Byliście niesamowici.
Naprawdę dziękuję.
Dzięki!
Byliście fantastyczni.
Ktoś ma jakieś mega dziwne rady na temat snu?
Ktoś się zgłasza na pewniaka.
Co radzisz?
Spać w innym mieście?
Laska, wiesz, czym się zajmuję?
WCZEŚNIEJSZY WYSTĘP
Spać w innym mieście?
Musisz wiedzieć, do kogo mówisz.
Co jeszcze? Początek był kiepski.
Ktoś jeszcze?
Jeśli nie, to spoko. A jednak!
U mnie sprawdził się bardzo twardy materac.
Spać na twardym materacu.
Mam powtórzyć instrukcje?
Jeśli myślisz, że znasz radę na temat snu, o której nie słyszałam,
zgłoś się i ją powiedz.
Jeśli ich nie macie, to nic.
Widzę rękę w górze. Słucham, okularniku?
Kot i Xanax.
Kot i Xanax?
Jeśli myślisz...
że nie mam Xanaxu, to pierwszy raz jesteś na moim występie.
Jeśli nikt więcej... Naprawdę nie szkodzi.
A tutaj?
Rytmiczne oddychanie.
Co?
Rytmiczne oddychanie.
Będę szczera. Szału nie było.
To podstawowe odpowiedzi.
Ale w porządku.
Ktoś wspomniał o czytaniu książki? Po występie masz wpierdol.
Widzimy się na parkingu. Książka?
O rany.
Proszę. Aż dziwne, że ludzie nabierają pewności,
słysząc dramatyczne odpowiedzi innych.
„Na pewno przebiję twardy materac”
Drugi rząd, co radzisz?
- Co na plecy? - Vicks!
Vicks na plecy?
Słabo.
Dzięki za zabawę. Dobra, ostatnia.
- Pięć minut rozciągania. - Pięć minut rozciągania?!
Nie przyjadę więcej do tego miasta.
Napisy: Karol Radomski