Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hanımlar ve beyler,
Taylor Tomlinson!
Vaşington, nasılsınız?
Ne kadar aptalcaydı.
Jonas kardeşlerden biriymiş gibi yerden yükselerek çıktım.
Aptalca olduğunu biliyorum ve bu fikir benden çıktı!
Aklıma böyle bir şey geldiği için çok utandım
ama geldiğimizde değiştirmek için
artık çok geçti çünkü işi olan erkekler kurmuştu.
Çok iyi kullandığımızı söyleyebilirim.
"Bundan vazgeçebiliriz, değil mi?" dedim.
"Hayatımızdan bir hafta çalar, o yüzden..." dediler.
Aptalca olduğunu biliyorum.
Katlandığınız için teşekkürler.
Nasılsınız Vaşington? Geldiğiniz için sağ olun.
Dürüst konuşayım, kariyerim şu an çok iyi gidiyor.
Şey...
Çıktığım en büyük turnenin son akşamındayız.
Üçüncü Netflix gösterimi çekiyorum.
Biri ismimle fotoğraflarımı bir arkadaşlık uygulamasında kullanıyor.
Benim. Ben kullanıyorum. Ayrılık yaşadım. Arkadaşlık sitesine girdim.
Neden mi? Evli arkadaşlarım öyle dedi.
İlişkiniz yoksa evli arkadaşlarınız mutlu olmanızı istemiyor.
O uygulamaları kullanmanızı istemiyorlar
çünkü eğlenceli görünüyorlar ve kendileri kullanamıyor.
O yüzden oyun salonunda arkanızda dikilen,
jetonu olmayan çocuk gibi durmak istiyorlar.
Siz de canınızı ortaya koyarsınız.
"Sola, sağa!" derler. "Geçmek ister misin?" dersiniz.
"Hiç istemez miyim?
Ama en yüksek skor bende, haksızlık olur" derler.
Evli arkadaşlarınız başka evli arkadaş istemez. Kimse istemez.
Evliyseniz üzgünüm. Kesin öndesiniz, iki gelir sonuçta.
Kimse daha fazla evli arkadaş istemez. Hayatınızdaki gelişmeler sıkıcıdır.
Yuva kurmanız güzel, tebrikler. Kimin hayatı eğlenceli?
Bekâr arkadaşlarınızın. Biz hatalar yaparız.
Genelde ismi Trevor olur.
Evlilere hafta sonu ne yaptığını sordunuz mu? "Ne yaptın?"
"Bilmem, yine ruh eşimin yanında uyandım."
Bekârlara sorarsınız. "Sen ne yaptın?"
"Sığ bir mezarda uyandım" derler.
"Gurur duyulacak ne var? Mezarda mı seviştin?"
"Başka niye mezar kazalım?" derler.
Kendini seksi ve eğlenceli sansa da
aslında sürekli tehlike içinde olan bir arkadaşınız var mı?
Anlattığı her randevu hikâyesinde şöyle dersiniz, "Tanrım, olamaz.
Yok, yargılamıyoruz
ama bizimle sonsuza kadar konum paylaşsan iyi olur."
Böyle arkadaşım var.
Her hafta duyduğum en korkunç hikâyeleri anlatır.
"Cuma bir taşla çıktım. Barda çok seksi biriyle yiyişiyordum.
'Benimle gel' deyip beni mutfaktan arka sokağa çıkardı.
Devasa silahını çıkardı. Suratıma tutup 'Telefon, anahtar ve cüzdan' dedi.
'Seni sapık. Her şeyi bir kez denerim' dedim.
Kafama vurdu. 30 dakika sonra su birikintisinde uyandım.
Otostopla eve gittim. Tanrım, tıpkı Samantha gibiyim."
"Sanırım soyulmuşsun bebeğim" dedik.
Şöyle dedi, "Soyulmak mı? At gözlüğünü çıkar. Beni arayacak.
Telefonumu aldı.
Tanışırsınız. Nefesimi kesti."
"Evet, gerçek anlamda nefesini kesmiş" dedik.
Arkadaşlarınız ayrılık sonrası çok saçmalar.
Yardım etmeye çalışırsınız. "Neden kendinle çıkmıyorsun?" gibi.
"Kötüyle yetinme diyen sensin. Ne diyorsun lan?
Kendimden iyisini bulabilirim!
"Bir seneliğine ilişki yaşamasan?"
"Sen niye kulaklık olmadan yürümüyorsun?
Sürekli ölümü düşündüğün için. Aynen öyle."
Bu son ayrılık farklıydı.
Netflix'e çıktıktan sonra yaşadığım ilk ayrılıktı.
Netflix'e çıkmadan önce arkadaşlarım çok destekliyordu.
"Çok üzgünüz, düzelecek" derlerdi.
Sonra Netflix'e çıkıp bir ayrılık yaşadım ve her arkadaşım şöyle dedi, "Evet.
Hayalindeki işe sahipsin işte, o yüzden..."
Arkadaşlarım asık suratıma bakıp
"Her şeye sahip olamazsın" dedi. Hem de hepsi!
Çok gücüme gitti.
Düşündüm, "Biliyor musun, kimse her şeye sahip olmasın" dedim.
Kimse istemez. Bu yüzden hep Marilyn Monroe belgeseli çıkıyor.
"Çok mutsuzdu" diyorlar.
Biz de "Öyleydi tabii lan" diyoruz.
Kimse her şeye sahip olmasın.
Kimi ruh eşini bulur, hayalindeki işe sahip olamaz ya.
Hayalindeki işe sahip olan biri âşık olamaz.
Hem hayalindeki işi hem de ruh eşini bulan kişinin
en azından anne babası boşanmış olsun.
Gerçi yetim kalmasını tercih ederim.
Bunu kimse istemez. Çocukken bunu imkânsız sanırdım.
Ya seksi olmalısınız ya da kişiliğiniz iyi olmalı sanırdım.
Böyle ayrılıyoruz sanırdım. Hayat adil sanırdım.
O yüzden çocukken çirkin yıllar yaşadım.
"Daha simetrik olmamam sorun değil. Benim kişiliğim harika.
İlla ki yakında kendini gösterecektir.
Reglim ve Hogwarts mektubumla gelecek. Kesin" derdim.
Altıya kadar böyleydim.
Ve Krista'yla tanıştım. Güzel, komik, zeki ve iyi kalpliydi.
İşte o an Tanrı'ya olan inancımı yitirdim.
Son ayrılığımdan sonra o kadar arkadaşım bana bunu anlattı ki
çok suçlu hissetmeye başladım.
Ne diyeceğim, hayalimdeki iş bu.
Üçüncü Netflix gösterimi çektiğime inanamıyorum.
Cidden inanamıyorum.
Kariyerimde son derece şanslı oldum.
Bunu düşündükçe şöyle dedim,
"Evet Taylor, kimse her şeye sahip olamamıştır.
Sen çok şanslısın.
Elindekilerin kıymetini bil. Buna odaklan.
Kimse her şeye sahip olamaz."
Sonra Hugh Jackman'ı bizzat gördüm.
Şöyle dedim, "Her şeye sahip olunabiliyormuş
ama hiç kalmamış çünkü Tanrı her şeyi Hugh'ya vermiş."
Hugh Jackman kusursuz bir insan örneği.
Onu şahsen görmek ilahi bir deneyimdi.
Beni değiştirdi.
Büyük Kanyon'u görmek gibiydi. Herkes ölmeden önce en az bir kez görmeli.
O adam tam bir dünya mirası.
Niagara Şelalelerini görmek gibi. Ailecek gidebilirsiniz.
Biraz ıslatır ama eğlencelidir. Gerçekten...
Şöyle oldu.
Bir buçuk sene önce New York'ta turnedeydik.
Arada bir akşam boşluğumuz vardı.
Arkadaşım Dustin, eşi Melissa
ve mutlu olan birkaç arkadaş
Broadway'de, Hugh Jackman'ın oynadığı Müzik Taciri'ne gittik.
Güzel miydi? Bilmiyorum.
Ama Hugh Jackman baştan sona oradaydı.
Müzikalin adı
"Hugh Jackman Burada, Kim Görmek İster?" olmalıydı.
Müzikal harikaydı.
Sonunda selamlamaya çıktılar, her oyuncu eğildi.
Bir oyuncu öne çıkıp "Çok özel bir haftada geldiniz.
Bu akşam Broadway Cares derneği için para topluyoruz.
Bu akşam Hugh oyunda taktığı eldivenleri imzalayacak.
En yüksek fiyatı verene satacağız" dedi.
Arkadaşlarıma bakıp şöyle dedim, "Yani
param var."
"Netflix parasını buna mı harcayacaksın?" dediler.
Şöyle dedim, "Bir ailem yok ya.
Burada kimse yok, hem çoktan diş teli taktırdım.
Her şeye sahip olamıyorsam o eldivenlere sahip olacağım."
Harika bir şaka olacağını düşündüm, televizyona çıktığınızda şunu sorarlar,
"Parayı neye harcadın? Ceket mi, araba mı aldın?"
"TV'den gelen ilk büyük paramla
Wolverine'in taktığı terli eldivenleri almam
ne kadar komik olur" dedim.
"Erkek miyim ben?" Çok aptalca.
Müzayedede gayet iyi gidiyordum
çünkü ne kaybedecek bir şeyim ne de uğruna yaşayacak kimsem var.
Öyle iyiydim ki iki kişiyle berabere kaldım.
Ben, ön tarafta yaşlı bir kadın
ve şakam yok,
State Farm'dan Jake vardı.
Bu detay tamamen gerçek, söylemekte emin olamadım
çünkü hikâyeyi bir rüyaymış gibi gösteriyor.
Rüyamda eldivenlerin peşindeyim.
State Farm'dan Jake de öyle.
"Şansına küs reklamcı. Onlar benim" dedi.
Sonra Progressive'den Flo nedense bir atla geldi.
O da kim? Kaplan Tony motoruyla tek teker geldi.
Nakit verecekti.
Tony'yi geçemezsiniz, aileden zengin.
Ben, o kadın ve Jake kaldık.
Sonra şöyle oldu, Jake benimle o kadının
müzayedeyi kazanmaya daha çok ihtiyacımız olduğunu anladı.
İyi bir komşudan beklenildiği gibi State Farm çekildi.
Evet.
O kadınla ben kaldık.
İleri geri gidiyoruz.
Sanırım bilincim kapandı çünkü ayıldığımda
üniversiteden beri ödemeyi kabul etmediğim bir rakama gelmiştik.
Üniversitede olduğu gibi, "Saçmalık bu, tamamlamayacağım" dedim.
Tam "Öndeki hanıma satıyorum, satıyorum, sattım" diyecekken
Hugh Jackman öne geldi, müzayede görevlisini durdurdu
ve şöyle dedi, "Müzayede bitmeden önce şunu söyleyeyim,
bu akşamki seyircinin cömertliği beni çok etkiledi.
Ne diyeceğim,
iki eldivenim var.
İkisini de imzalarsam
bu iki hanımefendi aynı teklifi vermeyi kabul eder mi?"
Gözlerimin içine baktı.
Seks için hiç para vermedim...
...ama Hugh Jackman'la göz göze gelmek için yedi bin verdim.
Alkış için sağ olun. Pahalı bir şakaydı.
"Vergiden düşebilirsin" dediler. "Merak etme, mutlaka düşeceğim" dedim.
Keşke "İyi bir amaç için" diyebilseydim
ama doğrusu bunu son anda hatırladım.
O an bile dinlemiyordum. Eldivenle konuşuyordum.
"Hugh'nun parmakları içindeydi. Nasıl bir histi?"
"Şaşırtıcı derecede nazik." "Biliyordum."
Süper bir hikâye.
İki eldivenim var, deyince gülenlere göre kimin kilisede büyüdüğü anlaşılıyor.
"İncil'i okudum.
Bebeği ikiye bölecekler" diyorlar.
Arkadaşlık uygulamaları benlik değil. Beceremem. Aramızda kullanan var mı?
Peki, hiç kullanmamış olan var mı?
Umurumda değil.
Keşke sormasaydım.
Bağrışlardaki kibre bak.
Her saniyesine gıcık oldum.
Hiç kullanmadıysanız nasıl olduğunu anlatayım.
Her profilde altı fotoğraf bulunur.
Her bir fotoğraf da apayrı insana ait gibidir.
Sonra kafeye oturup gelmesini beklersiniz.
"Hadi üçüncü fotoğraf" dersiniz.
Sonra gelir, "Lanet olsun, dördüncüymüş" dersiniz.
Ama gidemezsin.
Kırk beş dakika kafa sallayıp gülümsersiniz.
İletişimi keseceğinizi bilerek.
Sapık gibi, Altıncı His'ten Jaley Joel Osment gibi hissedersiniz.
"Henüz ölü olduğunun farkında değil."
Biriyle çıkmak, uygulamalarla çıkmak çok garip.
Kör randevu denilemez ama miyop randevu denilebilir.
İlk randevu kolay. Yemek yer, içki içersiniz, basit.
Sonra "Eğlenceliydi, tekrar takılalım. Ne yapsak?" derler.
"Siktir, hobisi, bir şeye ilgisi olan biri değilim.
Trençkot giymiş, üst üste dizili ürkek sıçanlarım sadece.
Sekiz sene önce sokakta gördüğüm birini taklit ediyorum.
Sonra evde ezik gibi internette araştırırsınız.
"Randevu fikirleri 2023."
Bovling oynayabiliriz. Bovling salonu gördünüz mü?
"Nasıl ayaktalar?" İkinci randevular sayesinde.
Bovling veya mini golfe gidebiliriz.
Laser Tag gerçekten var mı?
Kilise gençlik gruplarının
elleşmeye çalışmak dışında yaptığı şeyleri yaparsınız.
"Bovling ayakkabılarını çek dostum.
Bu akşam kendini ya bana ya İsa'ya adıyorsun.
Bu delikleri değil, onları parmaklayabilirsin.
Topunu seç.
İçe kapağınım, ondan benim için daha zor.
Dışa dönükler daha iyi. Kaynaşmayı seviyorsunuz.
Niyeyse seviyorsunuz. Ondan bağlanmadan sekste daha iyisiniz.
Tek gecelik ilişki demek biriyle en sert derecede tanışmak demek.
İçe dönük biri olarak bağlanmadan sekste kötüyüm.
Erkek komedyen arkadaşlarımın
turnelerdeki seks anılarını bile hiç anlayamıyorum.
"Evet, bir kızla seviştim, boşaldıktan sonra ilgimi kaybettim."
"Kitabevinde kaka yaptıktan sonra ben de öyle hissediyorum.
Gelme amacıma ulaştım, artık gidebiliriz" diyorum.
Sohbeti en güzel arkadaşlarım onlar.
Bağlanmadan seks yapan arkadaşlarımın hikâyelerini merak ediyorum.
Biri Tinder kullanır, her pazartesi ararım.
"Hafta sonun nasıldı?"
"Harikaydı, bir adamı anlatmıştım ya? Kirli konuşmada çok iyi Taylor" dedi.
"Kirli konuşmanın iyisi nasıl olur?"
"Kaşar ve fahişe demesi çok hoşuma gidiyor" dedi.
Şöyle dedim, "Tanrım, yatakta kaşar ve fahişe demesi hoşuna gidiyorsa
anne baban seni çok sevmiş demektir."
Kirli konuşma hiç duymadığın şeyleri duyduğun için seksidir.
Biri bana yatakta fahişe dese şöyle derim,
"Anlamadım?
Sadece babam bana fahişe der.
Aile içinde kullanırız. Sınırlarını bil bayım.
Etrafına bak. Sevişiyor muyuz, Şükran Günü'nde miyiz?
Ortamın havasına bir bak."
Yatakta duymadığım şeyler isterim.
Şöyle şeyler, "Hey, sana üniversite fonu ayarladım."
"Bence kolların fazla ince görünüyor."
"Netflix gösterini çok beğendim."
Babamla ilgili sorunlarım var. Çözüyorum. Terapide. İlişkilerde değil.
Babamla eski sevgililerimi aynı gruba ekleyip büyük harflerle
"Bugün güzel hissetmiyorum? Bu kimin suçu?
Tartışın" yazardım.
Normale göre çok güldünüz. Beni endişelendirdiniz.
Genelde bana denir. Herkes iyi mi?
Sizi çok seviyorum. Harikasınız.
Dışa dönük bir arkadaşım var. Bir erkekle üçlü yapacak.
"Cidden mi?" dedim.
"Sen ister miydin?" dedi. "Asla" dedim.
İki farklı insanla takılmak bile istemiyorum.
Hiç uçakta ortada oturup kolçak için savaşmadım.
"Keşke çıplak olsaydık. Güzel olurdu."
Dışa dönük biriyle tekrar çıkamam.
Bir kez çıktım. Aynı eve çıktık.
İlk hafta "Hey, birilerini mi çağırsak?" dedi.
Şöyle dedim, "Ayrılmak istiyorsan söyle.
Birilerini mi çağıracaksın? Neye? Cenazeme mi?"
İçe kapanık birine âşık olan dışa dönük biriyseniz
unutmayın, birini çağırmayı teklif etmekle
anal teklif etmek aynı şey.
Yüz ifademiz değişir.
"Anlamadım?
Bugün doğum günün mü?"
Sıradan bir salı günü için abartı bir istek gibi.
Artık yalnız yaşıyorum. Müthiş.
Çocuk kral gibi yatağın ortasındayım. "İyi geceler Joffrey." Şahane bir şey.
Aldığım her şeyi kendim yiyorum. Ya ben yiyorum ya bozuluyor.
Güç dediğin budur. Evet.
Evde tuvaleti tıkarsam hemen ilgilenmem gerekmiyor.
Özgürlük budur Vaşington.
Hoşlandığım erkekle yaşarken
"Lütfen klozet, insan olduğumu ona söyleme.
Yalvarırım, kara sırlarımı sulu mezarına götür.
Anlaşmamızı unutma!" derdim.
Şimdi "Alçak klozet, kapaklar bunun için var!
Gökyüzünü görmek istiyorsan işini yap" diyorum.
Yirmilerde yalnız kalmaktan çok korkardım.
Ödüm kopardı.
İlişkiden ilişkiye atlardım.
Yalnız öleceğim diye çok korkardım.
Yaşım ilerleyince "Yalnız ölmeyeceğim" diyorum.
Yalnız doğa yürüyüşüne çıkmıyorum ya.
Öldüğümde yanımda biri olur.
Bir doktor, bir katil. Tanık olacak biri.
Son bir senedir ilişkim yok.
Hayatımın en sakin yılı oluyor.
Çok güzel gidiyor.
Uyanınca şöyle diyorum,
"Bugün kendimden başka beni ağlatacak kimse yok."
Bu huzur çok güzel. Şöyle bir şey var. Kötü olan, ilişkinizin olmaması değil.
Kötü olan, randevuya çıkmak. Bunu çıkarabilirsiniz.
Asıl boktan olan randevular.
Umut ve hayal arasında sürekli gidip gelme.
Randevuya çıkmak makinelerdeki pelüş oyuncak olmak gibi.
"Tanrım, oluyor! Yok, olmadı."
"Tanrım, geliyor."
"Keşke anlatmasaydım! Rezil oldum."
"Başka bir şey almak için beni çektin, peki, anlıyorum."
Yaşlandıkça işler çok hızlı değişiyor.
Bir arkadaşım vardı, birkaç hafta konuşmadım. Aradım.
"Tahmin edemezsin, Bumble'da ruh eşimle tanıştım" dedi.
Öylece. Bu bahar evleniyorlar.
Yıllarca aynı makinede yan yana duruyorduk.
İki dakikalığına gözlerimi kapattım, açtığımda kabinden çıkmış,
"Sen de çıkacaksın!" diyordu.
Kimseyle çıkmayan o tarafsız kişi olmak güzel.
Yaşınız 30'a yaklaştıkça ayrılıklar daha yıkıcı hâl alıyor.
Arkadaşlarımın yarısı nişanlandı,
diğer yarısı birlikte öleceklerini düşündüğü insanlarla
berbat ayrılıklar yaşıyor.
Gelen telefonların yarısı evlendiğini, diğer yarısı yaşlandığını söylüyor.
Ben de "Taco Bell söylüyorum. Bir şey isteyen var mı?" diyorum.
Taco Bell, her durum için iyidir.
Yalnız olduğunuza en çok şükrettiğiniz an arkadaşınızın kötü ayrılık yaşadığı andır.
İnsan söylerken utanıyor ama doğru.
Ayrılık yaşayan biri eski sevgilisini hâlâ takip ediyor.
Olgun olmaya çalışıyorlar. Amatörce bir hata.
Kadının eski sevgilisi yeni sevgilisiyle fotoğraf paylaştı.
Kız manken.
Aynen, onu hepimiz aradık.
"N'aber? Bugün internete baktın mı?
Bugün ekrandan uzak mı kalsak, diyorduk.
Cihazları kapatır, bir örtü alıp bir tarlaya gider
ve İncil'e bir kez daha bakarız" dedik.
"Çoktan gördüm" dedi.
"Geç kaldık. Tamam, iyi misin?" dedik.
"Hayır, keşke bir erkekle çıksaydı" dedi.
"Büyük sorunların var Trish.
Bir erkekle çıkması neden daha iyi olsun?" dedik.
"Hayır, bakın.
Beni bir erkek için terk etse
'Tamam, benim asla olamayacağım bir şey istemiş' derim."
Şöyle dedik, "Evet, bu biraz... Şey... Değil mi?"
Hayır! Hayır, çok güzelsin bebeğim.
Ama manken olması biraz farklı...
Etrafına bak. Manken olsan biz de manken olmaz mıydık?
Biz manken grubu değiliz, kişilik grubuyuz.
Farklı bir takımdasın."
Başka bir arkadaşımız aldatıldı. Saçmalık. Aldatma mı kaldı?
90'larda değiliz geri zekâlı. Telefonun her hareketini takip ediyor.
Yakalanacaksın. Metresine çiçek alacaksın.
Karına Bank of America'dan mesaj gelecek.
"Fark ettik ki Steve çok düşünceli davranıyor.
Bize şüpheli bir hareket gibi geldi.
Bank of America'da biliriz ki bu, en büyük numaradır.
İlişkisi olmayan sizseniz evlilerle takılmak önemli.
Hayatlarında rolünüz önemlidir.
Evlilere kemancı olup yemeğe, sinemaya gitmeyi severim.
Restoran önünde karşılamak için geldikleri ana bayılırım
çünkü arabada kavga ettiklerini anlarım.
Evliler çok iyi sakladığını sanır.
"Başka zamana erteleyip güzel bir akşam geçirelim" derler.
Sonra terler içinde gelip selam verirler.
"Ne iyi ettik de buluştuk.
Ekmek getirdiler mi? Ekmek bizden önce gelmeli.
Ekmek alabilir miyiz lütfen?
Birbirimize saldırmak dışında ellerimizle bir şey yapabilir miyiz?
Nasılsın? Sende ne var ne yok? O karıya bakmak istemiyorum."
Bekâr arkadaşları olarak
evli arkadaşlarınıza randevularınızı anlatırsınız.
İletişimi kesmeyi, sahte hesapları, yapay zekâ ürünü pornoları.
Bilirsiniz ki birkaç saate arabaya dönünce şöyle olurlar...
"Bunu yeterince söylemiyorum ama senin kıymetini biliyorum."
Evli arkadaşlarınızla takılın, partilerine gidin. "Gelirim, ne getireyim?
Buz, tatlı, yeni bir bakış açısı?"
Bekâr olmanın en iyi yanını söyleyeyim mi?
Kimseyi anne babanızla tanıştırmanız gerekmez.
Sevgilinizi ailenizle tanıştırdınız mı?
Mesele sevdiğiniz birini tanıştırmak değildir.
Öyle mi? Hayır.
Partnerinize ona bazen neden kötü davrandığınızı göstermektir.
Seks partnerinizi suç mahalline götürmektir.
"Gördün mü? Hikâyeler gerçek" demektir.
Partneriniz, anne babanızı sevmemeli.
O gece çıktığında şöyle demeli, "Tanrı aşkına.
Seninkiler var ya..."
"Biliyorum."
"Cidden bebeğim. Sen nasıl..."
"Bilmiyorum.
Gıcık biri olduğumda insanlar beni hoş karşılamalı sanki.
Tüm bilgileri aldığımıza göre
istediğimde çok daha delirebilirim sanki.
Ama çok iyi saklıyorum.
Eve giderken Target'a uğramayı hak ediyorum.
Zaman sınırı olmadan.
Ve alışveriş arabası istiyorum. Sepet değil."
Tanıştırırken dikkatli olun.
Anne babanız her zaman anne babanız olarak gelmez.
Benimkiler öyle gelmedi. Benimkiler her zaman kuyumu kazdı.
Her şeyi yaptım. Arabada strateji belirledim.
"Sakın unutma, içerideki o insanlar dostun değil.
Dedikleri hiçbir şeyi kişisel algılama. Sorun sende değil, onlarda.
Eline yazmak ister misin?
Korkarsan dövmeme bakabilirsin. Hadi."
Sonra içeri girersiniz.
Ailenizin gerçek yüzünü göstermesine hazırsınızdır.
Aileniz süzülerek aşağı iner.
Tüm gece harikalardır.
Eğlenceli, rahat, sakindirler.
Babanız önü açık Hawaii gömleği giyer. Tek kişilik karnaval herkese içki koyar.
Ondan hiç duymadığınız ilerici laflar söyler.
"Bir bira daha alır mısın? Bir ara golf oynayalım.
Atanmış cinsiyetin neydi?"
Sonra komplo teorisyeni gibi kendi kendinize söylenerek dönersiniz.
"Böyle değildi... Oradaydım. Ne olduğunu biliyorum. Oradaydı.
Neyin yaşanmadığını kimse söyleyemez. Her şeyi biliyorum."
Sevgiliniz şöyle der,
"Bilmiyorum bebeğim. Anne baban harika."
Şöyle kalırsınız...
"Hayır, değiller.
O kertenkele insanları tanımıyorum
ama beni bozan insanlar onlar değil.
Sonra ailenizle görüştüğünüzde ukalaca "Jason bizi sevdi sanki" derler.
"Ne yaptığınızı anladım" dersiniz.
"Terapistini de tanıştır. Bir de bizden dinlesin."
"Gömüleceğiniz günü iple çekiyorum."
"Tamam, biz yakılmak istiyoruz."
"Küllerinizi Tanrı'nın bulamayacağı bir yere serpeceğim!"
"Paskalya'da görüşürüz."
İlişkiniz yokken terapi daha iyidir. Böyle konulara girebilirsiniz.
İlişkiniz varken partnerinizin terapide çözmediği konular yüzünden
her seansın yarısı boşa gider.
İlişkiniz yokken her hafta fazladan bir saat kalır.
Vakit çok fazladır. Ödevinizi yapmanız gerekir.
Son ayrılığımdan sonra
her hafta terapiye hevesle, fikirlerle giderdim.
"Bu hafta şunu fark ettim. Gittiğim ilkokul var ya?
Mezarlığın hemen karşısında."
Şöyle der, "Peki, yani?"
"Ne bileyim, altında bir iş var gibi, değil mi?
Malzemeler benden, pasta senden, doktor ben değilim.
Derinliklerime inip korkunç bir şey buldum ve sana getirdim.
Çok cesurca bir hareket. Ödülüm nerede?"
"Çok cesursun, favori danışanım!"
Terapistimin favori danışanı mıyım acaba? Soramazsınız. Söylemiyorlar. Denedim.
Bunu öğrenmenin tek yolu
başka bir danışanıyla iletişime geçmek.
Sonra o danışanıyla bir hafta sonu terapistimizi arayacağız.
Ayrı ayrı.
Tam aynı anda.
İntihara meyilli hâlde.
Kimin telefonunu açacağına bakacağız.
İkimiz de son veriyoruz. Kim kalsın Doktor S?
O kapışmayı kazanan sonraki danışanlarla yarışacak.
Eşleşmeli yapacağız.
Bir nevi ölüm grubu gibi.
Anksiyeteye odaklanıyorum.
Yıllardır böyle. Anksiyetesi olan var mı?
Panik atağı olan var mı?
Anksiyete krizi veya panik atak için acile giden var mı?
Çok az, şuna bak.
Ne sandınız? Kalp krizi mi?
Evet, gittiğinizde "Aslında zihnin kriz geçiriyor" derler.
İçinizi rahatlatayım.
Bir ara AirPods'la uyuyup uyandığımda tekini bulamadığım için acile gittim.
Yuttum sandım.
"Aptalca olduğu için yarı yoldan döndün mü yani?
Sonuna kadar gittim. Muayene oldum.
Keşke uzun zaman önce yaşandığını söyleyebilseydim
ama hikâyedeki teknoloji bunu imkânsız kılıyor.
Hayatım boyunca uyumakta zorluk çektim.
AirPods çıkmadan önce sıradan kulaklıklarla uyurdum.
Podcast, film, sakinleştirici bir şey dinlerdim.
AirPods'tan önce kulaklıklar kabloluydu.
Yutsanız sihirbazların fularları çıkardığı gibi çekerdiniz.
AirPods çıktı. Onunla uyumaya başladım.
Yıllar önce, kaç yıl olduğu önemsiz,
iki AirPods'la uyudum, uyandığımda bir tane vardı.
"Belli ki yutmuşum" dedim.
Bebek veya köpek gibi.
Kardeşimi beni acile götürmeye ikna ettim.
Herkesin Noel sabahını mahvettim.
Memleketimde acile gittim.
Resepsiyondaki üç yetişkine neden gittiğimi açıklamam gerekti.
"Çok sık karşılaşıyorsunuzdur.
Ama görünüşe göre
mışıl mışıl
uyurken
farkında olmadan
AirPods'lardan birini
yutmuş olabilirim."
Şöyle yaptılar...
"AirPods mu? Tatlım, onlar kocaman.
Değil mi? Çok büyük.
Yutabileceğini düşünüyor musun?"
"Neyi yutup yutamayacağım hakkında müzakereyi bıraksak mı?" dedim.
"Birileri ortaokulda kaşarmış. Bekleme salonuna." dediler.
Bekleme salonuna götürdüler.
Doktor bekledim.
Gerçekten AirPods yutsaydım doktorun ne yapacağını sandım bilmiyorum.
Ameliyat yapmayacaklardı ya. Şöyle diyeceklerdi, "Evet, içinde.
Taco Bell'e uğra. Bol şans." diyeceklerdi.
Taco Bell, her durum için iyidir.
AirPods'un nasıl zarar vereceğini düşündüm bilmiyorum.
Ya hâlâ şarjı varsa?
Ya bağırsaklarıma elektrik çarparsa?
Ya da Glee şarkıları çalarsa ve herkes duyarsa?
Kardeşim "Hepsini sildin" dedi. "Hepsini değil, bazıları müthiş" dedim.
Doktor muayene etmeye gelmeden
diğer kız kardeşim evden aradı,
"Evet, yastık kılıfında bulduk.
Deli kız gelip pankek yemek ister mi?" dedi.
Çok utandım.
En kısa zamanda arkadan çıkmak istedim.
"Gidelim" dedim.
Kardeşim "Olmaz, bir şey oldu sanırlar" dedi.
"Oldu zaten, yürü'" dedim.
"Orası acil çıkış kapısı!" dedi.
"Burası acil servis. Yani sıradan çıkış. Yürü!" dedim.
Acil servislerin şu yönü kötü,
anksiyete krizi, panik atak geçirirken tek seçeneğiniz bu.
Bu yüzden yanına ikinci bir seçenek açılmalı.
Adı anksiyete servisi olmalı. Tamam mı? Acil servis ve anksiyete servisi olsun.
Vurulunca, bıçaklanınca, kanamanız varken acil servise gidersiniz.
Karmaşık belgeleri doldurursunuz. O an tam sırası çünkü.
Anksiyete servisine gidip şöyle dersiniz,
"Ağrı nerede bilmiyorum ama içimde bir yerlerde.
Ya kanserim ya da içime şeytan kaçtı, çıkarmam lazım.
Şöyle yazan bir form doldurursunuz,
"Biliyorum, muhtemelen bir şeyim yok ama...
Kemiklerim kaşınıyor. Bilmiyorum!
Önlüklü birinin bana aptal demesini istiyorum sadece."
O şakamda uyumakta zorlandığımı söyledim.
Tanrı aşkına, gösteriden sonra bana özelden makale atmayın.
Niyetiniz iyi biliyorum ama yazılmış her makaleyi okudum.
"Daha iyi uyumanın üç yolu."
Aynı ipuçlarını döndürüp döndürüp veriyorlar.
"Şafak vaktinde yastığınızın soğuk tarafına
biraz lavanta sıkın."
Cadı mıyım lan ben?
"Gece odanız mutlaka karanlık ve sessiz olmalı."
"Tanrım, karanlık mı olacaktı? Ne geri zekâlı bir karıyım?
Disko topu altında uyuyordum. Güzel bir havası var ya.
Bilmiyordum.
Tamam, karanlık, sessiz, oldu. Çözdüm!"
"Telefonunuzu gece başka bir odada bırakmaya ne dersiniz?"
"Sen yavrunu dışarı koymaya ne dersin?"
Uyku için verilen tavsiyelere karşı değilim. Sadece bıktım.
Uyku tavsiyelerine erkeklerin pornoya baktığı gibi bakıyorum.
Şöyle diyorum, "Yok, temel her şeyi gördüm.
Bana tuhaf bir şeyler getir."
Bir soru soracağım. Baştan söyleyeyim, cevap vermezseniz sorun değil.
Her akşam her seyirciye sorarım. Tuhaf bir şey değil.
Uyumak için hiç duymadığım bir ipucunuz olduğunu düşünüyorsanız...
Her makaleyi okudum, her podcast'i dinledim, TikTok izledim.
Bu turnenin her akşamı bu soruyu sordum.
Uyumak için hiç duymadığım tuhaf bir ipucunuz olduğunu düşünüyorsanız
el kaldırıp söyleyin.
Birisi çıkıp da
"Calm meditasyon uygulamasını denedin mi?" derse
salondan attırırım.
Bilen yoksa sorun değil.
Var mı? Kendine güvenen birisi çıktı.
Ne diyeceksin?
- Mastürbasyon. - Mastürbasyon mu? Lütfen ama.
Mastürbasyonu denemedim mi sanıyorsun?
Uykuya dalmam, uykuya boşalırım, sıradaki.
Tamam.
Başka ne var? Öneri için sağ ol. Duyalım.
İki ipucu var.
Sırayla mı yapacağım? Peki.
Amuda kalkmalısın.
Duvara karşı amuda mı kalkacağım? Tamam. Yoga, olmaz.
Onu yapmam için daha seksi olmalıyım, yapamam.
Tamam, sonunu merak ettim.
Duvara karşı amuda kalkıyorum.
Birkaç saniye.
Kapak mankenleri için çocuk oyuncağı.
Seksiler böyle konuşur.
"On saniye amuda kalk. Çok kolaydır" derler.
"Bazılarımızın üst vücudu şişman."
Neyse. Pardon, devam et.
Baş aşağı olmalısın.
Baş aşağı uyuyorsun.
Amuda kalkma kısmını duymadım ama baş aşağı uyumayı duydum.
Yatağı değiştiriyor, evet.
Vücudunuzu şaşırtıyor. Şaşırarak uyuyorsunuz, tamam.
Böyle bir şey var, yarısını duydum.
Tamam, yarı hakkını vereyim.
Gerçekten tuhaf bir önerisi olan? Çok tuhaf.
Yoksa sorun değil.
Merak ettim.
Tamam, bağıran kim?
Tamam, söyle bakalım.
Onu dinle.
Kimi?
Bu adamı.
Birlikte geldiğin adamı mı dinleyeyim?
Terk edilmeye mi çalışıyorsun?
Şu an partnerini burada bırakmaya mı çalışıyorsun?
"Buradaki boş.
Sürekli konuşuyor. Eninde sonunda uyursun.
Buradaki yatakta" diyor.
Peki. Eğlenceliydi.
Boşanma sürecine dâhil olduk. Güzel olmadı mı?
Bu soruyu sorduğumda ilk kez bu cevabı aldım.
Her akşam sordum, bir ilk.
"Bu sıkıcı pisliği eve götür."
Tamam, son. Tavsiyen nedir?
Diğer odadaki insanların telefon konuşmasını dinle.
Annemin büyükannemle konuşmasını dinliyorum.
Diğer odadaki insanların telefon konuşmasını mı dinliyorsun?
Annenle büyükannenin konuşmasını mı?
Yalnız olduğumu anlattığım kısmı kaçırdın mı?
En azından son kız bana birini önerdi.
"Diğer odada seni seven insanların sesini dinlemeyi denedin mi?"
Keşke dinleyebilsem!
Tamam, duygularım incindi.
Bu turnede duyduğum en güzel tavsiyeyi söyleyeyim.
Birkaç ay önceydi.
Önden bir kadın "Tuhaf bir önerim var" dedi.
"Nedir?" dedim.
"Uyuyamadığımda 10 dakika mutfak zemininde yatıyorum."
"Peki, sonra ne oluyor?" dedim.
"Yatağa dönüp uyuyorum" dedi.
Zavallı kız kendi kendine ebeveyn istismarı uyguluyor.
"Uyuyamıyorsun demek.
Bazı çocukların yatağı bile yok!
On dakika soğuk fayansta yüzüstü yat bakalım.
Sonrasında kıymet bilirsin." diyor.
Biliyor musunuz?
Bunu denedim ve işe yaradı.
Kesinlikle işe yaradı.
Otellerde banyo zeminine yatıyorum.
Defalarca COVID'e yakalandım ama...
Anksiyetemi kontrol altına almalıyım.
Anksiyetem olmasaydı bambaşka biri olurdum.
Endişe her gün zihnimi yoruyor ve duygusal enerjimi tüketiyor
Faydası da yok.
Sizi bir kötülüğe hazırlamıyor.
Geçen terapistime dedim ki, "Endişelenmek fayda etmiyor.
O filozof ne demiş? 'Endişe edersen iki kez acı çekersin'"
"Kim demiş?" dedi.
Araştırdım. Harry Potter'dan önce geçen filmdenmiş.
Kendime çok güvendim. Önünde araştırdım.
"Hangi filozof demiş?" dedi.
"Newy Scamander. Sıçayım" dedim.
"Fal kurabiyesindeydi, devam edelim.
Konuyu kapatalım" dedim.
Anksiyetem olmasa farklı bir kişiliğim olurdu
çünkü hayatımdaki kararları korkudan veriyorum,
vermediğim kararları da korkudan vermiyorum.
Aynı dizi ve filmleri izliyorum çünkü beni sakinleştiriyor.
Ne bekleyeceğim belli.
Aynı tip insanla tekrar çıkıyorum, ne bekleyeceğimi biliyorum.
Belli tipten hoşlanıyorsanız anksiyeteniz var, terapiye gidin.
Üç küçük kardeşim var.
Hepsi Z kuşağı, hepsi kuir, hepsinin ciddi bir ilişkisi var
ve ne zaman hetero bir beyaz erkekle çıksam
hayal kırıklığı yaşıyorlar.
"Yapma Taylor, ataerkil düzeni sikeyim" diyorlar.
"Kızlar, ben ataerkilliği sikiyorum."
Etrafınızda üç kuir ilişki varken
hetero erkeklerle çıkmak çok zordur.
Kuir ilişkiler çok güzel, düşünceli, yaratıcı ilişkilerdir.
Kız kardeşimle partneri aşk romanında yaşıyor.
Ne zaman "Zor bir hafta geçirdin, iyi misin?" desem
diyor ki "Evet, zordu.
Moral olsun diye partnerim favori atıştırmalığımın özel sürümünü
ve ilk randevuda gittiğimiz plajdan kum getirmiş.
Hep oyuncak fırın isterdim de hiç alamadım ya?
eBay'de bulmuş."
"Tanrım, seni aldatıyor mu?" dedim.
"Hayır, sadece beni dinliyor, söylediklerimi aklında tutuyor" dedi.
"Ne? Yok, telefonunu karıştır.
Bir bok yemiş. Telefonunu karıştır. Bana güven" dedim.
"Peki, erkek arkadaşınla nasıl gidiyor?" dedi.
"İyiyiz.
Erkek arkadaşım bana sosisli aldı
çünkü canı çekmiş ve ben de yanındaydım.
Görmeliydin, çok romantikti. 'Ne? Pardon, iki tane alalım' dedi."
Hetero erkeklere bok atmıyorum. Onlarla çıktım.
İlişkilerde yok yere kendinizle gurur duyuyorsunuz.
İzlemesi etkileyici.
Hetero bir erkek tuvalete mum koyup
"Senin için tüm hayatımı değiştirdim" diyor.
Şöyle diyorsunuz, "Yakmadın bile dostum.
Çok yaklaşırsan lavanta gibi kokuyor.
Açıkçası bu mum yerine biraz empati isterdim."
Empati kavramını uzun, yakışıklı, beyaz bir erkeğe anlatmayı denediniz mi?
Çok hassas bir konuşma olur.
"Ben olduğunu düşün" dersiniz.
"İyi de değilim."
"Tamam.
Karşı gelemem, haklısın.
Benim hissettiğim gibi hissettiğini düşün."
"Hissetmiyorum ama."
"Peki.
Ne hissettiğimi hissedebildiğini düşün."
"Asla hissedemem."
"Tamam, basketbolcu olduğunu düşün."
"Tamam."
"Başka? Bu oyunu sevdim."
"Tamam, bu hayalde basketbolcusun.
Harika bir takım arkadaşısın.
Takımını seviyor, her şeyi yapıyorsun. Takımın bunun farkında değil.
Takımın yaptıklarının değerini bilmiyor. Aslında yılın oyuncusu sensin.
Bu hafta takımın
doğum gününü unuttu.
Böyle olsa nasıl hissederdin?"
"Çok kötüymüş."
"Evet!"
Seksi bir erkeğe empati yaptırmak bir kadını orgazm etmek gibidir.
"Kimse kıpırdamasın!
Çok yaklaştık, araba alarmı o.
Odaklan lütfen.
Çok uğraştım!"
Neyse, biseksüel miyim
Euphoria'yı çok mu hızlı izledim, onu düşünüyorum.
Kadınlarla çıkmaya çalışıyorum ama kendimi sevdirmek çok zor.
Erkeklere sevdirmeyi biliyorum. Kolay, kandırarak.
Az çok hoşlandığı anı bekleyip şöyle dersiniz,
"Benden hoşlanmıyorsun." "Hoşlanıyorum" derler. "Hayır." "Evet."
"Hoşlanmıyorsun." "Hoşlanıyorum." Hamile kalana dek devam edersiniz.
Bunu eğlenceli bir oyuna çevirirsiniz. "Kesin benimle bir ömür geçiremezsin."
"İzle de gör kancık!" derler.
Bir çocuktan çöpü çıkarmasını istersiniz de
"Hayır" der, sonra "Süre tutarım" dersiniz ya.
Şöyle koşar...
"Gördün mü? İstediğinden haberin yokmuş."
"Kime ne? En hızlı çocuk benim."
Kadınlara asılmak çok daha zor. Çok daha narinler.
Kadınlara asılmak gölde taş sektirmeye benzer.
Erkeklere asılmak pencereye tuğla atmaya benzer.
"Hiç umurumda değil. Ne olacağını merak ediyorum.
Burada yaşamayacağım."
Cinsiyetçi olabilirim. Konuşurken anladım.
Cinsiyetçiyim, bir erkek beni reddettiğinde
Aptal diyorum ama kadın reddettiğinde "Muhtemelen haklı" diyorum.
Bu konuyu bir arkadaşımla konuşuyordum...
Biseksüel olduğunuzu söylemek korkutur, birisi hep şöyle der,
"Kanıtla lan. Margot Robbie'nin fotoğrafı. Islandın mı?"
Herkes gerçekten...
Herkes çok agresiftir. Çok tuhaf.
İnsanlara kanıtlamalısınız.
Bir arkadaşıma sordum, şöyle dedi,
"Cinsellik bir spektrumdur."
Euphoria'yı o da izledi.
"Kesin heteroyum, başka bir kıza oral seks yapamam.
İğrenç" dedi.
Dedim ki "Tamam, bir düşünelim.
Bir kıza niye oral seks yapmıyorsun? İğrendiğinden mi?"
"Hayır, iğrendiğimden değil.
Bir yetişkin olarak bir konuda kötü olmak istemiyorum" dedi.
Erkek kardeşim trans, kız kardeşlerim gey, Kendimi korkak olarak tanımlıyorum.
Başarısız olacağım diye ödüm kopuyor. Yetişkin olarak yeni hobiler edinemiyorum.
Nasıl iyi olacağım?
Kadınlara oral sekste iyi olmak piyano çalmaya benzer.
Bu yeteneği çok isterim. Partilere çıkıp herkesi etkilemeyi.
Ama yeni parmaklama teknikleri öğrenecek ne zamanım ne cesaretim var.
Yok.
Noel şarkısının yarısında "Berbatım.
On iki yaşında başlamalıydım, yetişemem" derim.
Klarnet çalmayı biliyorum.
Bir tutkum yok, akranlarıma saygımdan.
Elimin altında yılların deneyimi var.
Başkasının, birinin elinin altında yani.
Başka seçenek olduğunu bilmiyordum.
"Sen kızsın, klarnet çalarsın" dediler. "Peki piyano? Onu çalsam?" dedim.
Dediler ki "Tabii, çalabilirsin.
Cehennemi boylamak istiyorsan tabii!"
Dinle travması olan var mı? Aramızda var mı? Tamam.
Yoksa çok üzgünüm.
Tekrar edip duruyorum,
kapatmalıyım ama yeni şeyler keşfediyorum.
Mesela orgazm olurken şöyle bağırmamanız gerekiyormuş,
"Kapak olsun İsa!" Biliyor muydunuz?
Keşke şaka olsaydı Vaşington.
Keşke.
Dindar şekilde yetiştirilmediyseniz de korunaklı yetiştirilmişsinizdir.
Alkış alalım, kimlerle seks hakkında konuşulmadı?
Alkışlayın. Evet, gördünüz mü?
Şimdi kimlerle seks hakkında konuşuldu?
Kimlerle?
Seninle konuşuldu. Kaç yaşındaydın?
Seninle konuşabilir miyim? Emin olayım.
Seninle konuşmamı istemezsen hiç sorun değil.
Ben de stand-upçıyla konuşmazdım. Kalabalık oynaşmasına rızan var mı?
Sözlü olarak duymalıyım. Parmak yetmez.
Bakın, zor değil, böyle yapılır.
Tamam.
Kaç yaşındaydın?
- Dokuz. - Dokuz mu? Peki.
Biraz erken gibi ama sorun değil.
Dokuz yaşında boyun kaçtı bilmiyorum. Öyle değil mi?
Sorular mı soruyordun, ailen vakti geldiğini mi düşündü?
Annem bahçede pikniğe çıkardı.
Annen bahçede pikniğe mi çıkardı?
Ha senin amına koyayım.
Ciddi misin sen?
Annen seksin dehşetini anlatmak için
seni bahçede pikniğe mi çıkardı?
Özür dilerim. Duygusal bir tepki veriyorum.
Duyduğum en güzel şey.
Gizli Bahçe seks konuşmaları.
Ha sıçayım. Peki.
Nasıl bir şeydi Lorelai Gilmore?
Ha sıçayım.
Yani soru falan sormuyordun.
Annen vakti geldiğini düşündü.
Sorular soruyordun.
Bakın, çoğu insan sorular sorar.
Bu çocukların zeki olduğunu anlamadım.
Daha zeki olmamız gerektiğini bilmiyordum. Ben hiç soru sormadım.
Düşününce çok aptalca geliyor.
Çocukken regl olmadan önce üç deliğim vardı.
Hâlâ öyle, niye bu şekilde söylediysem.
Hâlâ üç deliğim var. Seyredenler için söyleyeyim...
Üç deliğim vardı ve bu böyle kalacak.
Öyle sanırım. Tüpler bağlanınca kapatıyorlar mı?
Google'da ararım. Boş verin. Konuyu değiştirdim.
Kendim hallederim.
Regl olmadan önce üç deliğim vardı
ve bir delik hiçbir şey yapmıyordu.
Etrafımdaki kimseye bunu sormak aklıma gelmedi,
"Hey, bu işsiz delik
diğer iki deliğin arasında ne yapıyor? Onlar çok çalışıyor."
Tüm gün şöyle dolaştım,
"Ne bileyim, büyük deliğim o!
Tanrı işini bilir.
Kaderim oraya girecek."
Müzik Taciri'ni izledikten sonra oraya eldiven çekmecesi ismini koydum.
Ama bunu sonra anlatırım.
Seksi şöyle anlattı.
On yaşındayken seksin ne olduğunu kitapta okudum.
Böyle bir planım yoktu, şaşırıp kaldım.
Unutmaya çalıştım. Judy Blume'un saldırısına uğradım.
İki yıl sonra babam beni okuldan aldı,
birden bire "Seks nedir biliyor musun?" dedi.
"Evet, kitapta okudum, bir daha konuşmayalım" dedim.
"Tamam, ne bildiğini anlat ki bildiğini anlayayım" dedi.
Babam ona seksi anlatmamı istedi.
"Sen biliyor musun?" dedim.
"Birbirimize bildiklerimizi anlatalım.
Sonra birlikte ne olduğunu çözeriz" dedi.
Her kötü bir ayrılık yaşadığımda ailemden ilişki tavsiyesi isterdim.
Onlar hakkında çok şey öğrenmek istemiyorsanız yapmayın.
Yirmili yaşlarda kötü bir ayrılık yaşadım. Üvey annem teselli ediyordu.
"Yirmili yaşlarımda evlenmeyi çok istediğim biri vardı.
Olmayınca kahroldum" dedi.
"Bilmiyordum" dedim.
Babam da "Ben biliyorum, sürekli anlatıyor" dedi.
"Kimdi? Olayı ne?" diye sordum.
"Çok havalıydı. Alzheimer üzerinde çalışan bir bilim insanıydı" dedi.
Babam şöyle dedi,
"Tedavi edilmediğini hatırlatayım."
Üvey annem, "Canım, umarım Alzheimer olmayız" dedi.
Babam da "Umarım oluruz da o adamı unuturuz" dedi.
Eskiden önüme gelenden ilişki tavsiyesi isterdim.
Seyircilerden, yabancılardan.
Önde oturan bir çiftten istedim. İki çift terapisti birbiriyle evlenmişti.
Dört kat fazla dolgulu Oreo gördünüz mü?
Yeter ama, dersiniz, değil mi?
Üst üste aynı şey. Aşırıya kaçmak bu.
"Mesai dışında iki çift terapisti. Tavsiye isteyeyim" diye düşündüm.
"Çok kavga eden insanlar için bir öneriniz var mı?"
Dediler ki "Var.
Seksi durdurmak için güvenli kelimeler olur ya?
Herkesin kavga sırasında güvenli kelimesi olmalı."
Evli bir arkadaşıma "Güvenli kelimeniz var mı?" dedim.
"Ne" dedi. "Kavgayı durdurmak için bir kelime" dedim.
"Var" dedi. "Öyle mi, ne?" dedim.
Şöyle dedi, "Amcık.
Ama benim söylemem gerekiyor. O söylerse olmuyor."
"Vay be, ananas falan bekliyordum" dedim.
Ayrıldıktan sonra ilişki tavsiyesi isterdim
çünkü böylece gelişeceğimi sanırdım ama bu bir yalan.
En kısa sürede başka bir ilişkiye girme çabasıydı.
Gelişmek zorunda kalmamak için.
Kimsenin uzun süre yalnız kalmak istememesinin sebebi
biraz yalnız kalınca anlıyorsunuz ki
"İlişkimdeki bazı sorunlar hâlâ burada."
Artık sadece ben varım.
Kumda sadece tek çift ayak izi var.
Beni kucağında taşıyan kimse yok.
Geçen sene anladım, daha çok yolum var.
Küçük konuları çok takıyorum.
İlişkim yoksa parfüm sıkmıyorum. Düşünmüyorum bile.
İlişkim varsa sıkıyorum ama.
Çünkü ayrılırsak ve daha sonra bu kokuyu alırsa
üzüleceğini biliyorum.
Bu da beni mutlu ediyor.
Parfümün güzel kokmasına gerek yok. Musallat olsun yeter.
Biriyle ilk randevudaydık.
İkimizin de üç küçük kardeşi varmış.
"Kardeş grubuna en büyük kusurumuzun ne olduğunu soralım" dedim.
İlk randevularda çok eğlenceliyim. Niye yalnızsam?
Erkek kardeşlerine "En büyük kusurum ne?" dedi.
"Çok çalışıyorsun."
"Çok önemsiyorsun." dediler.
Birisi "Disleksi" yazdı. Çok komikti.
O okuyamadı ama ben okudum.
Ben kardeşlerime "En büyük kusurum ne?" dedim.
Erkek kardeşim şöyle yazdı,
"Terk eden kişi olmak için herkesin seni incitmesini bekliyorsun."
"Oğlum, şu an randevudayım" dedim.
"Pardon, çok çalışıyorsun!
Bu hattı güvenli sanırdım!" dedi.
Çok duygusalım. Çok duygusal bir partnerim.
Beni duygularım yönetiyor. Kimi duygularını özel anında yaşarmış.
Bölümlere ayırma saçmalığını duydunuz mu?
Kiminin çok nazik, minik duyguları varmış.
Gün ortasında yanlarına gelip
koluna dokunurmuş. "Merhaba, pardon.
Bir ara beni hissetmen lazım, ne zaman müsait olursan."
"Şu an işteyim" derler.
"Tanrım, işte misin? Özür dilerim. Sonra vaktin var mı?"
"18.00'de çıkıyorum."
"Tamam, 18.30'da terk edilmiş ve işe yaramaz hissedebilir misin?
Tamam, 18.30, otoparkta. Anlaştık.
Seni çok seviyorum, işte harikasın, görüşürüz."
Bana hiç böyle olmadı.
Her duygum anında hissedilmek istiyor
Her duygum kendine özel geçit töreni istiyor.
Her duygum Aladdin'den bir sahneye dönüşüp
prens numarası yapıyor, şöyle...
Tanrım, Taylor'ın karnı acıkmış!
Altından bir iş çıkacak gibi
Hemen sandviç yemeli Bana inanın, bu karı deli biri
Bu sene bunu çözmem iyi oldu, buna ihtiyacım vardı.
İki hafta önce 30'uma bastım.
Yani... Teşekkürler.
Yani hayatımın son 14 senesini
bu işte, stand-up'ta gelişmeye adadım.
Şu an çok minnettar olduğum kariyeri inşa etmeye çalıştım.
Sayenizde, gerçekten. Evet.
Ne kadar minnettar ve şanslı olsam da
bu durum bana
özellikle de bu sene "Olamaz" dedirtti.
Diğer konularda iyi olacak mıyım bilmiyorum.
İyi bir komedyen olduğumu biliyorum.
İyi biri miyim, iyi bir anne miyim, iyi bir eş miyim bilmiyorum.
Bu bir saatlik materyal,
"Her şeye sahip olabilir miyim? Bilmiyorum!" kısmı şaka değil Vaşington.
Gerçekten endişeleniyorum.
Bu işte, bu sektörde çalışıp aile kurmanın zor olduğunu biliyorum.
Çok çalışanları görüyorum.
Çok az emek verenleri de görüyorum.
Bu sektörde kimi "Çocuk sahibi olup gezebilirsin, FaceTime var" diyor.
Köpeğini kafe dışına bağlayıp
"Pencereden görüyorum, gayet iyi" demek gibi.
Hâlâ çözmeye çalıştığım çocukluk sorunlarım var.
Bunu bir çocuğa yükleyemem.
Geçen TED Talk seyrediyordum.
Pardon, TikTok seyrediyordum.
Hep karıştırıyorum.
Bilgiler hâlâ güzel, sadece dikey.
Hâlâ çözmeye çalıştığınız çocukluk travmanız varsa
kendinize ebeveynlik yapmayı öğrenin.
İyileşmek için kendime ebeveynlik yapmaya çalışıyorum.
Kendime lisede hamile kalmış gibiyim.
Bu sorumluluk için hazır değildim.
Sabahları bitkin bir hâlde uyanıp kendimi silkelememek için zor tutuyorum.
Mesela, "Tamam,
telefondan 30 dakika TikTok izlemene izin verirsem
ağlamayı kesecek misin?"
"İyi misin?" diyorlar.
"Hayır, karnım ağrıyor, tüm gece kendimi uyutmadım."
TikTok'u çok seviyorum. Şu yönü çok komik.
Çocuklar pleybek yapıyor, dans ediyor, klipteymiş gibi davranıyor.
Küçükken bunları hepimiz yaptık.
Evet, odada yalnızken, ayna karşısında, tarakla. Tabii.
Bunu yaparken odaya biri girseydi
intihar ederdiniz, değil mi?
Bu çocuklar internette "Umarım milyonlar izler" diyor.
Diyorum ki "Biraz zorbalık görmek sana iyi gelir.
Biraz aşırı çözüm olabilir."
Evlenip çocuk sahibi olan arkadaşlarım var.
Acayip küçümseyici insanlar.
Tren raylarında sarhoş uyanan kızların şöyle demesi çok komik,
"22.00'ye kadar nasıl uyumuyorsun? Hayat tarzın çok sağlıksız."
"Paslı bisiklet askısından kokain çektiğini gördüm.
Bunu unutmuşuz gibi bebeğin kafasını koklayıp duruyorsun."
Evlenip çocuk yapan arkadaşlarım
işlerinden şikâyet ediyor.
Ben de aynı aşağılayıcı şeyi onlara yapıyorum, şöyle diyorum,
"Evet ama evlisin, bir şey olmaz."
"Haftanın 60 saati acınacak hâldeyim."
"Hayallerinin penisini buldun, bir şey olmaz." diyorum.
Durum çok iyi değil. Bunun bir sebebi de 30'a girmemiz.
Otuzuncu yaş için şöyle düşünüyorduk,
"Otuzuma kadar kendimi toparlamış olurum, değil mi?"
Yirmili yaşlar böyle geçti.
"Yirmi beşiz, çok kötüyüz
ama beş seneye her şeyi çözeceğiz."
Sonra "27 yaşındayım, bok gibiyim, her şeyi değiştirmek için üç yılım var."
Sonra "29 yaşındayım, vakit geldi lan."
Şimdi 30'umuza girince şöyle diyoruz,
"Siktir, hayatımız hayalimizdeki gibi gitmiyor."
Şimdi tuhaf bir karşılaştırma, tuhaf bir gerginlik var.
Tüm arkadaşlarımın bana hem acıdığını hem de beni kıskandığını biliyorum.
Benim de onlara hem acıyıp hem onları kıskanmam gibi.
Bana bakıp "Yapayalnız olsam
ben de işe odaklanırdım" diyor.
Ben de "Yeteneğim olmasa ben de çocuk yapardım" diyorum.
Yani hepimiz...
Bu hiç sağlıklı bir şey değil.
Ama hayatınızda güzelliklere odaklanmanın iyi olduğunu düşünüyorum.
Minnettarlık budur. Önemlidir.
Hayalimdeki iş sayesinde pek çok düğünü ve doğum öncesi partisini atlattım.
Arkadan şöyle diyorum, "Neyse, saçma aşk partinizde iyi eğlenceler.
Umarım yürür. Tanıdıklarınız arasında en havalı meslek benimki."
Öyleydi de, ta ki birisi astronotla evlenene kadar.
Herkes çok etkilendi.
Astronot her şeyi yeniyor.
"Kabul et Taylor, en havalısı bu" dediler.
"Kostüm giymezse ölecek mi yani?" dedim.
Siktir oradan, saçma bir meslek.
"Nefes alamadığım bir yere gitmem Dan.
Bilim böyle der."
Dan uzaya çıkmadı bile. İşe gidip pratik yapıyor sadece.
İşi bu.
Hız trenine bindirip "Kusma" diyorlar.
"Tamamdır" diyor.
Aman ne kahraman.
Onunla evlenen kıza
"Dua et uzaya çıkmasın" dedim. "Niye? Tehlikeli diye mi?" dedi.
"Orada seni aldatır" dedim.
Astronotlar aldatmıyor mu sizce?
Aylarca uzayda, süzülüyorlar.
Birbirlerine bakıp şöyle demeleri ne kadar sürer, "Hey, şey mi denesek?
Houston, bir sorunumuz var. Büyük değil, orta çaplı. Küçük değil."
Vegas'ta olan Vegas'ta kalır. Ay'da olanlar asla yaşanmamıştır.
O iniş numaraydı.
Şaka, numara değil.
O zamanlar kadın astronot yoktu.
Yirmili yaşlarımdaki ilişkilerim yürüseydi hayalimdeki işe sahip olamazdım.
Hep istediğim kariyeri elde edemezdim.
Bu sene yalnız kaldığım için çok güzel şeyler deneyimledim.
Nisanda Avrupa'da gösterilere çıktım. Bu da bir hayalimdi.
İlişkim olmadığı için sevgilimi değil, en yakın arkadaşım Courtney'yi götürdüm.
On yaşından beri en yakın arkadaşım.
Yirmi yıldır, her hâlimi gördü.
Lisedeki depresyonumu gördü. İlk stand-up gösterimi izledi.
Birkaç yıl önce nişanı iptal ettiğimde
gelinliğimi Jumanji'ymiş gibi tavan arasına sakladı.
"Davulları duyamayacağım bir yere kaldır."
Sik şakasından aldığım parayla Avrupa'yı turladık.
Muhteşemdi.
O seyahatte yanımda olması benim için çok özeldi
çünkü tam bir sene önce, iki nisan önce
Colorado'da bir gösteri öncesi kuliste yalnızdım.
Bir ayrılık yaşamıştım.
Courtney aradı.
"Sevgilinle tatilde değil miydin?" dedim.
"Evet, nasıl olduğunu merak ettim" dedi.
"Çok hoşsun" dedim. 10, 15 dakika benden bahsettik.
"Kendinden, gezinden bahsetmiyorsun.
Her şey yolunda mı?" dedim.
"Tanrım, evet. Tabii.
Harikayız, aslında...
Aslında nişanlandık" dedi.
"Ne? Aman Tanrım! Niye beni soruyorsun?" dedim.
"Kaldırabileceğin bir ruh hâlinde olduğundan emin olmak istedim" dedi.
Çok tatlı ve çok acımasız bir hareketti.
Ömrümde o kadar değer verildiğimi ve öyle hakarete uğradığımı hissetmedim.
Nişanlısı da baştan sona yanındaydı. Şöyle diyor, "Sonra ne oldu?
Durumu stabil gibi, kaldırabilir gibi duruyor."
Ruh eşini bulduğu buradan belli.
Telefonda asla baş başa konuşamazsınız.
Gece ağlayarak ararsınız. Yarısında şöyle der,
"Bu arada Todd da buradaydı, sorun değil, değil mi?"
"Mantar enfeksiyonum mu var diye Todd'a sormak için aramıştım.
Todd'ın müsait olmasına çok sevindim."
Yanlış anlamayın. Nişanlısını seviyorum, harika biri.
Ölse içimden bir ses "Pijama partisi" der.
Elbette.
Ama nişanlanması sırasında beni ve ruhsal sağlığımı düşünmesi çok hoştu.
Sahneye çıkıp şöyle dedim,
"Gösteriden önce bir ricada bulunabilir miyim?
En yakın arkadaşıma video çekebilir miyiz?
Herkes kabul etti. Telefonumu selfie moduna aldım.
"Bir, iki, üç! Tebrikler Courtney!" dedim.
İki bin kişiyle onun için bağırdık.
Sahneden indim, ona videoyu atıp şöyle dedim.
"Hey, seni seviyorum. Senin adına çok sevindim.
Beni izlemek için para veren bu kadar insana bak!
Ben gayet iyiyim.
Hugh Jackman'ın bir eldiveni bende."
Çok teşekkürler Vaşington.
Gerçekten harikaydınız.
Teşekkürler. Gerçekten.
Çok teşekkürler.
Harikaydınız.
Uyumak için tuhaf bir önerisi olan var mı? Çok tuhaf.
Kendine güvenen birisi var.
- Nedir? - Farklı bir şehirde uyu.
Farklı bir şehirde uyu mu? Mesleğim ne biliyor musun lan?
GÖSTERİNİN BAŞLARI
Farklı bir şehirde uyu mu?
Karşındakini tanı.
Başka? İyi bir başlangıç olmadı.
Başka bir önerisi olan var mı?
Kimsenin yoksa sorun değil. Burada var.
Çok sert bir MaxCoil yatağı al.
Çok sert bir yatak al.
Tamam, talimatları tekrar edeyim mi?
Hiç duymadığımı düşündüğünüz tuhaf bir öneriniz varsa
el kaldırıp söyleyin.
Kimsenin önerisi yoksa sorun değil.
El kaldıran biri var. Önerin ne dört göz?
Bir kedi artı Xanax.
Kedi ve Xanax.
Xanax almadığımı
düşünüyorsan
gösterime ilk kez geliyorsundur.
Tamam, başka yoksa... Sorun değil.
Peki şu? Şuradaki.
- Dört, yedi, sekiz ritimde nefes almak. - Ne?
- Dört, yedi, sekiz ritimde nefes al. - Ritmik nefes.
Tamam, açık konuşacağım. Çok fena sıçtınız.
Acayip sıradan cevaplardı.
Sorun değil.
Ne? Biri "Kitap oku" mu dedi? Programdan sonra ağzına sıçacağım.
Otoparkta görüşelim. Kitap oku mu?
Aman tanrım.
Tamam, şurada var. Kötü cevapları duydukça
insanların kendine güvenmesi çok garip.
"Sert yataktan daha iyi" diyorlar.
Önerin nedir ikinci sıra?
Sırtına Vicks sür.
- Ne süreyim? - Vicks.
Sırtına Vicks sür. Güzel öneriler değil.
Katıldığınız için teşekkürler. Ne? Sonuncu.
Beş dakika esneme yap.
Beş dakika esneme yap mı?
Bu şehre bir daha adımımı atmayacağım.
Alt yazı çevirmeni: Ömür Gencer