Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Als volwassene droomde ik een keer dat ik een identieke tweelingbroer had.
Toen ik wakker werd, dacht ik:
een identieke tweelingbroer zou echt leuk zijn.
Toen gebeurde het ondenkbare.
Als het mij niet overkomen was, zou ik het niet geloven.
Ik stond versteld toen ik die twee foto's op m'n telefoon zag.
Ze zagen er precies hetzelfde uit. 'Dit kan niet. Hij lijkt precies op mij.'
Het was heel raar en ik snapte niet wat er aan de hand was.
Het is echt buitengewoon.
Dit is het soort experiment waar wetenschappers van dromen…
…maar dat ethisch gezien niet kan.
Ik dacht dat m'n leven een leugen was. Alsof ik een dubbelleven ontdekt had.
Geloof je in soaps?
Want hierna zal alles anders zijn.
Niemand weet hoe moeilijk het is.
Ik had het recht niet om hun levens te veranderen.
Het is niet niks om te ontdekken dat je leven een leugen is.
Ik wist niet aan welke kant van de spiegel ik stond.
Ik ben Jorge Bernal.
Ik ben geboren in Bogota op 21 december 1988.
Ik werkte voor een koolwaterstofbedrijf, waar ik een vriendin had die Laura heette.
Op een dag zei Laura: 'Alles goed? Ik zag je bij me in de buurt lopen.'
Ik vroeg wanneer. Ze zei: 'Afgelopen weekend.'
Ik zei: 'Ik was daar toen niet.' Ze zei: 'Ik heb je toch echt gezien.'
Het begon allemaal met 'n bedrijfsbarbecue waar Yaneth en ik heen gingen.
Ik moest vlees kopen en Yaneth zei: 'Geen probleem.
De neef van m'n vriend heeft een slagerij en kan ons wel helpen.
Daar krijgen we goed vlees voor een leuk prijsje.'
Dus we gingen naar de slagerij en William maakte onze bestelling klaar.
Laura was heel verbaasd toen ze William zag.
De slager leek precies op Jorge, m'n collega. Ik stond echt versteld.
'Yaneth, dat is m'n collega. Hoi.' Ik wilde de slager gedag zeggen.
Maar hij keek me uitdrukkingsloos aan.
Ze dacht dat ik het was en dat ik haar geen gedag wilde zeggen.
Ik nam aan dat Jorge zich schaamde en me geen gedag wilde zeggen…
…omdat ik had gezien dat hij bij de slager werkte. Dat dacht ik.
Ze bleef maar aandringen. Ze zei:
'Schaam je je om te zeggen dat je in een slagerij werkt?'
Ik zei: 'Ik zou me niet schamen, maar ik werk daar niet. Dat ben ik niet.'
Ik dacht er verder niet over na, want ik geloofde het niet.
Hij zei dat hij een tweelingbroer had.
Ik zei: 'Dan moet hij het geweest zijn.'
Hij zei: 'Ik denk het niet, want we lijken niet op elkaar.'
Ik bleef hem nog heel lang naar z'n tweelingbroer vragen.
We bedachten allerlei theorieën.
Op een gegeven moment zei hij: 'Misschien heb ik een verloren broer.
Misschien heeft m'n vader dat verzwegen.'
Een tijdje later kwam Yaneth bij ons bedrijf werken.
Ik groette haar niet omdat ik haar niet kende.
Maar ik merkte dat ze soms naar me staarde als ik binnenkwam.
Ik zag Jorge en zei: 'O, mijn god.'
Ik zei tegen Laura: 'Hij lijkt op William, maar hij is het duidelijk niet.'
Ik weet niet of dat… Het was net een droom.
En ineens werd ik heel nieuwsgierig. William was in december geboren.
Ik zei tegen Laura: 'Weet je wanneer Jorge jarig is?'
We hadden een verjaardagskalender. Ik zei: 'Die ga ik halen. Makkie.'
Ik zocht het op en zag dat hij ook in december geboren was.
GEFELICITEERD
21 DECEMBER - JORGE
Ik zei: 'Dit is echt heel raar.'
Op een dag zei Yaneth:
'Ik heb een foto van William van de slagerij.
Laat die eens aan Jorge zien en kijk wat hij zegt.'
Ze kwam naar me toe met haar handen op haar rug. Ze had haar telefoon vast.
'Weet je nog dat er iemand was van wie ik dacht dat jij het was?
Jij was het echt niet, maar wil je je dubbelganger zien?'
'Ik laat het je zien.' Hij zei: 'Laat me m'n tweelingbroer zien.'
Toen hij hem zag, was hij…
Hij was echt verbouwereerd.
Ik stond er natuurlijk van te kijken, omdat hij precies op mij leek. Identiek.
Hij vroeg aan onze collega's: 'Hoe vind je deze foto van mij?'
Ze zeiden: 'Je ziet er goed uit. Leuk.'
Toen aan een ander: 'Hoe vind je deze foto van mij?'
Hij zei: 'Niemand heeft door dat ik dat niet ben.'
Ik zei tegen een vriend: 'Wat vind je van deze foto?'
Hij zei: 'Hoe bedoel je? Dat ben jij met een stel anderen.'
Ik zei: 'Dat is het hem nu juist. Dat ben ik niet.'
Hij keek er nog een keer naar en zei: 'Maar hij lijkt precies op je.'
Een tijdje later vroeg ik haar:
'Wil je me z'n naam geven, zodat ik hem kan opzoeken?
Op Facebook of zo.'
Ze zei: 'Zoek William Cañas Velasco op.'
Ik zocht hem op en begon de foto's te bekijken.
Ik zat daar stilletjes elke foto heel nauwkeurig te bestuderen.
Er zaten een paar foto's bij waarop hij geen snor had.
Hij leek precies op mij. Toen begon ik pas echt te flippen.
Ik dacht: dit is echt heel raar.
Net toen ik dacht dat ik alles gezien had…
…zag ik de foto die alles pas echt veranderde.
Toen nam dit verhaal een heel andere wending.
Een meisje met wie ik wel eens lunchte op kantoor appte me:
'We kijken naar de foto's van de neef van je vriend. Het is net Jorgito.'
Ik zei: 'En weet je wat? William heeft een tweelingbroer die niet op hem lijkt.'
Ze zei: 'Jorgito ook.'
Ik zei: 'Heb je een foto van Jorge met z'n tweelingbroer?
Ik stuur er een van William en die van hem.'
Toen ik die twee foto's op m'n telefoon zag, zei ik:
'O, mijn god. Dit zijn twee tweelingen en ze zijn…'
Verwisseld. -'Verwisseld.'
We hadden niet één probleem.
Maar twee. -Twee.
Een groter probleem dan we dachten.
Ik stuurde de foto's naar Laura en zei:
'Het zijn twee tweelingen waarvan er twee verwisseld zijn.'
Ik stond versteld. Het was ongelooflijk. Ik kon m'n ogen niet geloven…
…want op die foto stond iemand die precies op m'n broer leek.
Ik bleef maar naar die foto staren en dacht: wie is dat?
In een van de opmerkingen stond:
'Broers, altijd samen.' Er stond 'broers'.
Toen dacht ik: hier is iets heel raars aan de hand.
Wat is dit? Een parallelle wereld? Een spiegelwereld?
Ik weet het niet. Ik was erg in de war.
Ik dacht: m'n leven is 'n schijnvertoning. Er is iets heel erg mis.
Want ik wist niet wie ze waren. Ik was heel erg in de war en van slag.
We begonnen vragen te stellen om uit te zoeken of ze broers waren.
Een tweeling die om de een of andere reden gescheiden was.
We begonnen natuurlijk met de geboortedata.
Maar de geboorteplaatsen kwamen niet overeen.
Zij waren geboren in Santander. Ik begreep het niet. Hoe kon dat?
YANETH: IS JORGE IN SANTANDER GEBOREN? LAURA: BOGOTA, DACHT IK
YANETH: ZEKER WETEN?
Laura zei dat hij niet in Santander geboren was.
Ik zei: 'We hebben gefaald. Nee.'
Dus vroeg ik m'n vriend:
'Weet je of ze om de een of andere reden naar Bogota zijn gebracht?'
Hij zei: 'Ik denk het wel. Ik vraag het William.'
Stop, Conchita.
Ik ben William Cañas Velasco.
Yaneth was een vaste klant bij de slagerij waar ik werkte.
Ik begon me dezelfde dingen af te vragen als Yaneth.
We gingen het uitzoeken…
…want ik dacht dat ik in Santander geboren en getogen was.
Maar ik was blijkbaar vlak na m'n geboorte naar Bogota gebracht.
Ik belde m'n tante op en vroeg:
'Tante, weet je naar welk ziekenhuis in Bogota ze me toen gebracht hebben?'
Ze zei: 'Ja, ze hebben je naar Materno Infantil gebracht.'
Yaneth wist waar de andere tweeling geboren was, namelijk in Santander.
Maar een van hen was ziek geworden…
…omdat ze te vroeg geboren waren.
Dus een van de tweeling werd ernstig ziek naar Bogota gebracht…
…en belandde zo in hetzelfde ziekenhuis, Materno Infantil.
Toen we dat hoorden, zeiden we:
'Het is in dat ziekenhuis gebeurd. We zijn eruit.'
Ik ging naar huis. Carlos was er ook. Hij zat tv te kijken toen ik thuiskwam.
Ik ben Carlos Alberto Bernal Castro. Ik ben 34.
Ik zat te bellen toen Jorge van school thuiskwam.
Hij zei: 'Hang op. We moeten praten.'
Jorge nam me altijd graag in de maling.
Hij is een grappenmaker. Dus ik vroeg wat hij wilde, want ik had het druk.
Ik zei: 'Hoe gaat het? Alles goed? Geloof je in soaps?'
Hij zei: 'Wat is er?' Heel serieus, zoals altijd.
Ik zei: 'Wat is er? Vertel.'
'Geloof je in soaps?' Hij zei: 'Nee.'
Ik zei: 'Ik ga je iets laten zien en jij moet zeggen wat je denkt.'
Ik zei: 'Wat? Jorge, hou op. Ik heb het druk. Zeg het gewoon.'
'Want dit gaat je leven veranderen.'
Ik zei het lachend, maar diep vanbinnen meende ik het.
Ik wist wat ik tegen hem zei.
Ik ging naar Facebook en liet hem Williams profiel zien.
Toen hij de foto's zag, bedekte hij z'n gezicht.
Hij lachte en dacht dat het een grap was. Hij zei: 'Hij lijkt op jou.'
Ik zei: 'Een dubbelganger?
Ik weet niet hoe dat kan. Misschien heeft pap nog een zoon.'
Ik zei: 'De beste foto moet nog komen.'
Hij liet een foto zien van hem met een andere jongen…
…en ik stond versteld.
Toen hij die foto zag, lachte hij niet meer.
Hij zei: 'Hoe kom je daaraan? Wie zijn dat?'
Iemand die op m'n broer leek, stond op de foto…
…met iemand die op mij leek.
Toen vond ik het niet grappig meer en ging ik naar m'n kamer.
Daar begon ik het uit te zoeken en toen werd ik heel sentimenteel.
Ik moest huilen.
Ik ging terug naar Jorges kamer, omhelsde hem en zei dat ik van hem hield.
Dat was iets wat ik niet vaak deed.
Alleen als ik dronken was.
Ik zei voor het eerst nuchter dat ik van hem hield.
Hij zei: 'Stop. Laat het rusten. Ga niet verder graven.
Laat het los.'
Ik wist meteen dat ik degene was die verwisseld was.
M'n broer lijkt heel erg op m'n zus.
Hij lijkt ook erg op m'n moeder en ik was altijd het buitenbeentje.
M'n grootste angst was dat m'n familie in Bogota me zou afwijzen.
Dat ze zouden zeggen: 'Je hoort niet meer bij ons.
Je bent Luz Marina's zoon niet. Je hoort hier niet thuis.'
Het riep moeilijke vragen op met nog moeilijkere antwoorden.
Het was moeilijk onder ogen te zien dat ik niet de broer was van wie ik dacht…
…en niet de zoon van de vrouw naar wie ik zo opkeek.
Ik wist dat ik het niet zou laten rusten.
Hij wilde het niet, maar ik wilde dit tot op de bodem uitzoeken…
…en weten hoe het precies zat.
Soms dachten Laura en ik: stel dat dit heel slecht afloopt.
Straks pleegt een van hen zelfmoord. Voor ons was dat ook echt niet fijn.
'Hoe ben ik hierbij betrokken geraakt? Ik had niks moeten vragen.
Dit gaat me niks aan.'
We wisten niet wat er zou gaan gebeuren.
We wisten niet hoe ze zouden reageren als ze tegenover elkaar stonden.
De families. Ik moest vaak aan hun moeders denken.
Ik zei tegen m'n man: 'Stel je voor dat jou dit zou overkomen.'
Hij zei: 'Waarom zeg je dat ze verwisseld zijn?'
Ik zei: 'Kijk naar al het bewijs en de foto's.'
Hij zei dat ik me erbuiten moest houden en dat dit verkeerd kon aflopen.
Dat ik hun levens kon veranderen en daar het recht niet toe had.
Hij had natuurlijk gelijk, maar ik ging er toch mee door.
Na de tweede foto besloot ik Yaneth te bellen…
…en haar om het nummer te vragen van de jongen die op mij leek.
Ik kan me nog goed herinneren…
…dat toen de telefoon overging, ik niet wist wat ik zou gaan zeggen.
M'n hart ging vreselijk tekeer.
Ik wist dat hij op mij leek, maar ik wist niet hoe hij zou reageren.
Ik wist dat hij het was en nam op.
Ik zei: 'Hoi, man. Hoe gaat het?'
Toen ik z'n stem hoorde, dacht ik even dat we toch niet identiek waren.
Hij klonk niet hetzelfde als ik.
Hij praatte heel zachtjes. 'Hallo, hoe gaat het?
Ik ben William van de slagerij. Ik heb je foto's gezien.'
Toen zei ik: 'Kunnen we ergens afspreken?
Dit is allemaal wel heel toevallig…
…en ik wil graag met je afspreken om te kijken hoe dit zit.'
Ik zei: 'Natuurlijk. Waar?'
'Weet je waar de Lourdeskerk is?'
Ik zei: 'Ja, ik weet waar dat is.'
'Kun je vanavond om negen uur?'
'Ja, zeker.'
Hij zei dat hij me die avond kon ontmoeten.
Ik vroeg of hij alleen kwam. Hij zei van wel.
Ik zei dat ik ook alleen zou komen.
Ik dacht: ik bel Carlos om te zeggen dat ik met ze heb afgesproken.
Misschien wil hij wel mee.
Ik zei: 'Ik ga ze vandaag ontmoeten. Kom met me mee.'
Ik weet nog dat hij zei: 'Ik had gezegd dat je dat moest loslaten.'
Maar ik had al met ze afgesproken.
Hij had met een van hen afgesproken en vroeg of ik mee wilde.
Ik zei: 'Nee, ik ben bezig met m'n scriptie, dus ik kan niet.'
Ik kon wel, maar ik wilde gewoon niet.
Hij zei: 'Ik ga niet en jij moet ook niet gaan.'
Ik zei: 'Kom op, het komt wel goed.'
'Nee, ik ga niet. Ik heb het druk.'
Ik wilde niet met hem mee. Ik kon die nieuwe realiteit niet aan.
Ik wilde het niet onder ogen zien. Ik was bang om afgewezen te worden.
Hij wilde ze per se ontmoeten en ik kon hem natuurlijk niet tegenhouden…
…dus ik zei: 'Ik vertrouw je, doe voorzichtig en hou me op de hoogte.'
Ik ben Wilber Cañas Velasco, geboren in Vélez, Santander.
Opgegroeid in La Paz met William.
Hij zei altijd dat we 'n identieke tweeling waren.
William werkte in Kennedy.
Hij belde me en zei dat ik dringend daarheen moest komen.
Ik kwam daar aan en zei hem gedag.
Toen liet hij me een foto zien van iemand die precies op William leek.
Naast hem zat nog een jongen.
Die leek op mij. En een meisje.
Ik kon alleen zeggen: 'William, je blijft altijd m'n broer.
Dat zal nooit veranderen.'
Meer kon ik op dat moment niet zeggen.
Als tweeling, afgezien van de fysieke gelijkenis…
…heb je iemand die net zo denkt als jij en die dezelfde dingen leuk vindt.
En dat gevoel had ik nooit bij Wilber.
We hadden altijd ruzie.
Onze ouders probeerden ons hetzelfde te kleden.
Maar we waren niet hetzelfde. We begrepen elkaar nooit.
Als we ruzie hadden, dacht ik: was hij maar precies hetzelfde als ik.
Ik vond altijd dat m'n tweelingbroer op mij zou moeten lijken.
Jorge en ik hadden 'n heel andere smaak en wilden nooit delen.
Hij hield van basketbal, ik van voetbal.
Hij houdt van hiphop en rap, ik van rock.
Dus beetje bij beetje gingen we elk onze eigen kant op.
Ik belde Wilber en zei:
'Wilber, ik heb afgesproken met de jongen die op mij lijkt.'
Hij zei: 'Je zal altijd m'n broer blijven, maar ik ga niet met je mee.'
Ik zei: 'Dan ga ik zonder jou.'
Net toen ik wilde gaan, zei hij: 'Wacht, ik ga toch met je mee.'
'Ik wil niet dat je alleen gaat. Straks word je erin geluisd.'
Misschien wilde iemand hem wel beroven. Daar ben ik heel voorzichtig in.
We namen een taxi en reden richting Plaza de Lourdes.
We hadden het er natuurlijk de hele rit over.
Over hoe het zou zijn, over die jongen.
De taxirit leek wel een eeuwigheid te duren.
Het leek een lange rit, omdat ik zenuwachtig was en me zorgen maakte.
En William ratelde maar door. Die was niet stil te krijgen.
Ik dacht: we weten niet eens of hij het echt wel is.
Toen ik naar Lourdes liep, kwam ik een vriend van de universiteit tegen.
Ik zei hem gedag.
Ik zei: 'Het zit zo. Wil je mee?' Ik begon hem 't hele verhaal te vertellen.
Ik had het nog nooit zo beknopt uitgelegd als toen tijdens die korte wandeling.
Hij ging met me mee.
We kwamen aan op dat plein.
We stonden te praten en ik vergeet nooit wat hij zei.
Hij zei: 'Hij komt eraan, ik zie hem.'
'Daar ben je.' We barstten allebei in lachen uit.
Ik vroeg steeds: 'Zie ik er ook zo uit?' Hij zei: 'Ja.'
'Loop ik ook zo?' 'Precies hetzelfde.'
Toen zag ik dat William z'n broer bij zich had.
William was niet alleen. Hij was met Yaneth en Brayan, de neef.
Ik was erg verrast om hem te zien.
Ik zei: 'Je hebt die andere ook bij je.' Wilber dus.
Hij zei: 'Jij bent ook niet alleen.' En we moesten lachen.
Kijk nou toch.
William heeft een lichtere huid. -Ja, hij is lichter.
Van de kou. -De kou.
Dit is ongelooflijk. Mijn god. -Zeker.
Ongelooflijk.
Wat? -Hij lijkt op William als…
Hij was gewoon… -Z'n haar…
Hij is vandaag geknipt.
Anders… -Het was lang.
Ja? -Maar als ik dat niet had gedaan, had ik…
Een baard gehad.
Toen ik die jongen zag die op mij leek, was ik sprakeloos.
Toen ik hem groette, was het niet zozeer een woordenwisseling…
…maar meer een uitwisseling van emoties.
Toen ik naar Jorge keek, moest ik lachen.
Ik moest lachen omdat hij er precies zo uitzag als William.
Een bulderende lach, net als Carlos. Dat zal ik nooit vergeten.
Ik kijk naar jou en het is alsof ik m'n broer zie.
Ze lachen hetzelfde. -Zonder bril.
Ik zag hoeveel hij op Carlos leek en dat verbaasde me het meest.
Want je ziet jezelf niet 24 uur per dag in de spiegel…
…met al je maniertjes, je gebaren, hoe je je handen beweegt.
Niet te geloven.
Maar Carlos had ik al 25 jaar kunnen observeren.
Ik wist hoe Carlos zich bewoog en hij deed precies hetzelfde.
Ik weet niet of dit beter was of om hem op straat tegen te komen.
Dat maakte het nog raarder.
Dat vond ik nog interessanter dan om William zelf te zien.
O, god.
Ik blijf maar naar hem kijken.
Toen begrepen we eindelijk wat er was gebeurd.
Want William zei:
'Toen ik net geboren was, hebben ze me naar Bogota gebracht.'
Ze namen jou niet mee, alleen hem.
Welke bloedgroep heb je? -Allebei dezelfde.
We waren blij. Ik weet nog dat William en ik op de foto gingen.
Ik weet nog dat Wilber zei: 'Nu wil ik mijn tweelingbroer ontmoeten.'
Ze vroegen: 'Waar is Carlos?'
Ik zei: 'Hij heeft het druk.' Niet dat hij zich niet goed voelde.
Ik was nu wel erg nieuwsgierig en zei: 'Ik wil Carlos graag ontmoeten. Kan dat?'
Jorge belde Carlos: 'We komen eraan.'
Ik zei: 'Waarom komen ze hierheen? Dat was niet de afspraak.
Ik wil ze niet ontmoeten of er iets van weten.'
Toen werd er aangebeld.
Ik zei: 'Verdomme, ze zijn hier.'
Jorge klopte aan en Carlos wilde niet opendoen.
Daar, ja. -Hij zei lachend: 'Nee, ik doe niet open.'
Wie dan wel? Kom op, doe open.
Ik wilde de realiteit niet onder ogen zien.
Hij blijft lachen. O, mijn god.
Ongelooflijk.
Toen ik Carlos eindelijk ontmoette, toen ik hem zag…
…zag ik een weerspiegeling van Wilber.
Hoe hij lachte, hoe hij verbaasd naar z'n hoofd greep.
Ik had bijna ook een grijze hoody aangetrokken.
Ik stond versteld. Een identieke broer. Alsof ik mezelf in de spiegel zag.
Het was een combinatie van gelach, grappen, zenuwen, ongemak.
Zelfs ook wel blijdschap.
Want iemand zien die precies op je lijkt, is wel heel bijzonder, toch?
Zeker als je 25 bent.
Ik voelde me belazerd, omdat ik niet was opgegroeid met m'n broer.
Ze zeiden dat William m'n broer was.
En na 25 jaar verschijnt er ineens iemand die m'n tweelingbroer is?
Ik was een beetje verdrietig, want ik had graag met 'm willen opgroeien.
Met m'n broer, m'n eigen broer, met Carlos.
Maar ook met William.
Want hoewel William niet m'n biologische broer is…
…zijn we samen opgegroeid en hou ik van hem als een broer.
Daar komen de monsters.
Alles goed, knapzak? -Lachen, Wilber.
Puur natuur. -En nu?
Je bent er, broer. -Ik neem hem even mee.
Natuurlijk. -Natuurlijk.
Hij komt eraan.
Knappe kerel.
Na onze hereniging begonnen we te praten…
…en we wilden wat ons was overkomen bekendmaken.
We zeiden: 'We gaan de omroepen benaderen…
…want dit vinden ze vast wel interessant.'
We vertelden ons verhaal bij Caracol in het programma Séptimo Día.
Dat was de eerste keer dat ons verhaal op tv kwam.
Het was een van de meest onvergetelijke verhalen ooit bij Séptimo Día.
Op een gegeven moment ging er iets mis op de couveuseafdeling van het ziekenhuis…
Ik ben Juan Guillermo Mercado, journalist.
Als verslaggever ben ik altijd op zoek naar aparte verhalen…
…over gebeurtenissen, mensen, onderzoeken.
Vaak zijn het bij mij verhalen over herenigingen.
Ik herinner 't me als de dag van gisteren.
De producent tevens regisseur zei:
'Er is een verhaal over twee tweelingen die verwisseld zijn in het ziekenhuis…
…en elkaar 25 jaar later hebben terugvonden.'
Ik zei: 'Dit gebeurt normaal alleen in een sprookjeswereld…
…maar in dit geval is de realiteit ongelooflijker dan een verzonnen verhaal.'
Twee tweelingen delen één ongelooflijk en misschien ongekend verhaal.
Eén broer van elke tweeling ging met de verkeerde familie mee naar huis.
Ze lagen in hetzelfde ziekenhuis.
Ze worden verwisseld en gaan zo naar huis.
Daar begint ons verhaal.
Hallo. Welkom. -Bedankt.
Hoi, Gigi. -Hallo. Heel erg bedankt. Jorge.
Carlos. -Carlos, het gaat nu al verkeerd.
Ik zag een foto van hem met z'n broer en die leek precies op mijn broer.
Net als het publiek moest ik lachen…
…toen ik de foto zag van Wilber, m'n tweelingbroer.
Toen hij die foto zag, lachte hij niet meer.
Toen werd het echt.
PER ONGELUK GESCHEIDEN
Jullie zijn dit gewend.
De twee met de bril zijn opgegroeid als tweeling, maar zijn geen tweeling.
Ze noemden ons een twee-eiige tweeling. -Juist. Het is een mooie boel.
DECEMBER 1988
MATERNO INFANTIL-ZIEKENHUIS
Twee van de broers waren geboren in Bogota, in Materno Infantil.
De andere twee in het ziekenhuis van Vélez in Santander.
We zochten hun persoonsgegevens en medische dossiers op.
We vonden die van Luz Marina Castro, de moeder van de Bogota-tweeling.
Dat was niet makkelijk, want 't ziekenhuis was inmiddels gesloten.
Het ziekenhuis was gesloten en lag zelfs in puin.
Uit de medische dossiers bleek dat ze te vroeg geboren waren.
Ze waren al met zeven maanden geboren.
We konden bevestigen dat de moeder van de andere tweeling, Ana Delina…
…was bevallen in het ziekenhuis van Vélez op 22 december om 22.00 uur.
Je zou kunnen zeggen dat in 1988…
…de afstand tussen de plaatsen waar de tweelingen geboren zijn…
…Santander en Bogota, zo'n 12 tot 14 uur rijden was.
Een van de Santander-tweeling was ziek.
Zaterdag om acht uur 's ochtends zei de dokter tegen me:
'Een van de baby's is ziek.'
Ik vroeg wat er mis was met hem.
Hij zei: 'Hij blijft maar huilen en heeft nog niet gepoept.'
Hij zei: 'Hij moet naar Bogota.'
De dokter vroeg of er iemand met hem mee kon.
Hij gaf de baby aan m'n moeder mee.
De zieke baby werd door z'n oma naar Bogota gebracht.
Maar toen hij in het ziekenhuis lag, werd hij verzorgd door een tante.
Op zondag ging m'n zus, die in Bogota was…
…bij hem langs.
Ze gaven de baby aan m'n zus en die stuurde hem met m'n moeder mee terug.
Ze geeft hem terug aan oma.
Oma brengt hem na z'n ziekenhuisbezoek terug naar Santander.
Ze hadden haar de verkeerde gegeven.
En zij had het niet door, want ze waren nog zo klein.
Ze nam de baby mee naar Santander…
…gaf hem aan de moeder en die had het ook niet door.
De baby, die geboren was in Bogota…
…ging naar Santander en werd daar gedoopt als William Cañas Velasco.
En de baby die in Santander geboren was…
…was nu in Bogota bij het andere gezin.
Hij werd gedoopt als Carlos Alberto Bernal.
Het is niet niks om ineens te ontdekken dat je leven een leugen was.
Dat je het leven van een ander hebt geleefd…
…of dat iemand anders jouw leven heeft geleefd.
Wat had dit voor psychologische gevolgen voor de tweelingbroers…
…wiens levens verwisseld waren?
En voor hun broers en zussen? En wie was er juridisch aansprakelijk?
Uit onze initiële analyse van de situatie…
…bleek dat er inderdaad wat onbeantwoorde vragen waren.
Want het is niet alleen een psychologische en emotionele kwestie…
…maar ook een juridische.
We worden gevormd door onze ouders, onze gezinsomgeving, ons verleden.
In dit geval werden ze tegen hun wil weggehaald…
…en belandden ze in een omgeving waar ze eigenlijk niet thuishoorden.
De geboorte van deze kinderen vond plaats in het ziekenhuis…
…en ze hadden daar de zorg moeten krijgen die bij een bevalling hoort.
In dit geval de bevalling van 'n tweeling. Die kregen ze niet.
DE REPUBLIEK COLOMBIA RECHTERLIJKE MACHT
Misschien wel de belangrijkste vraag die we onszelf stelden…
…was of het mogelijk was erachter te komen wat er was misgegaan.
Hoe konden de baby's verwisseld zijn?
Het was een gespecialiseerd ziekenhuis, dus werden er veel baby's geboren.
Het was heel druk. Er kwamen patiënten vanuit het hele land.
Soms moesten er twee baby's in één bedje of twee in één couveuse.
Tweelingen werden aangeduid als 'Tweeling 1' of 'Tweeling 2', 'Kind van…'
De baby uit Bogota die misschien hierheen gebracht was…
…was Tweeling 2 volgens het medisch dossier.
Het kan zijn dat…
…een van de armbandjes eraf was gevallen en dat niet gemeld is.
Ik weet niet hoe de tweelingbroers verwisseld kunnen zijn.
Er is onder andere gezegd dat ze niet met opzet verwisseld zijn.
Het was waarschijnlijk een externe omstandigheid, een ongeluk.
Ik heb begrepen dat een van de baby's erg ziek was.
Hij had zuurstof nodig.
Dus die baby ging naar de afdeling kindergeneeskunde.
De andere bleef bij de moeder. Het armbandje kan eraf zijn gevallen.
Maar een verpleegster of de dokter of wie dan ook had moeten zeggen:
'Dit armbandje is eraf gevallen en er zijn twee baby's, dus wie is wie?'
Zo moet het gegaan zijn.
Ik denk niet dat zoiets ooit met opzet gebeurd is. Nooit.
Hoeveel baby's zijn er in al die jaren in zo'n groot ziekenhuis geboren?
Hoe vaak is dit gebeurd?
Hoeveel andere mensen is dit overkomen zonder dat ze het weten?
We willen officieel verklaren…
…dat niemand van ons hierbij betrokken is geweest.
Het is gebeurd en dat is echt betreurenswaardig.
Het staat wel vast dat het bij Materno gebeurd is.
Een deel van het probleem is, juridisch gezien, dat niemand iets wil zeggen.
De entiteiten die zijn aangeklaagd, zeiden allemaal op hun eigen manier:
'Ik heb hier niks mee te maken.'
Ik denk dat het kerst was. Het was rond de feestdagen.
Het was chaotisch.
Het medisch personeel was een beetje afgeleid omdat het kerst was.
Dankzij Juan Guillermo's onderzoek…
…besefte ik dat ik niet in Santander geboren was, maar hier, in Bogota.
Daar zijn we verwisseld. Ik ben van Bogota naar Santander gebracht.
Daar ben ik opgegroeid. Ergens waar ik eigenlijk niet had moeten opgroeien.
Hij was anders. Dat heb ik nooit erkend. Waarom hij niet op de anderen leek.
Ik bleef voor 'm zorgen tot hij groot was.
Tot we de waarheid ontdekten. En ik zorg nog steeds voor hem.
Toen vroeg ik naar de ouders.
Jorge zei: 'M'n moeder…
…is vier of vijf jaar geleden overleden.
M'n vader woonde niet bij ons, maar is ook overleden.'
Dat ik m'n moeder uit Bogota niet heb kunnen ontmoeten, vond ik moeilijk…
…omdat ik op z'n minst een knuffel van haar had willen krijgen…
…want ze was wel m'n moeder.
Voor mij was 't moeilijk om te weten…
…dat de persoon naar wie ik zo opkeek niet m'n biologische moeder was.
Dat degene aan wie je alles te danken hebt niet je moeder is, niet je bloed deelt.
Je krijgt een emotionele optater en je ego krijgt ook een klap.
Het is niet niks als van het ene op het andere moment…
…alles wat je dacht dat je was…
…op de een of andere manier niet van jou is.
Alsof je een leven gestolen hebt. Of dat je iemands geluk gestolen hebt.
Ik heb me toen opgesloten…
…in een wereldje voor mezelf, waarin alleen ik bestond.
Ik zat met allerlei vragen en raadsels waar ik niet uit kwam.
Wat was er gebeurd als ik daar was opgegroeid?
Wat was er gebeurd als m'n moeder ze had ontmoet?
Hoe had ze op mij gereageerd? Had ze William geaccepteerd?
William en Carlos hadden het er psychisch erg moeilijk mee.
En Carlos, die was opgegroeid in Bogota, maar geboren was in Santander…
…wilde z'n plattelandsafkomst niet erkennen.
Ze zijn opgegroeid in een plattelandsomgeving…
…waar van oudsher altijd gewapende groepen rondliepen…
…zowel guerrilla's als milities, allemaal gefinancierd door de drugshandel.
Naar Santander gaan, was ook erg ingewikkeld…
…omdat bijna niemand wist hoe moeilijk ik het eigenlijk vond.
Om te lachen naar iemand die ik niet kende…
…of iemand te knuffelen die geen genegenheid in me opwekte.
Hij wilde niet naar La Paz. Hij wilde z'n moeder niet bezoeken.
Hij wilde haar niet erkennen als z'n biologische moeder.
Anita. -Welkom. Hoe gaat het?
Welkom. -Ik zei dat ik zou komen.
Toen hij voor het eerst naar Santander ging, vond hij het te afgelegen.
Hij voelde zich niet op z'n gemak.
Misschien omdat hij m'n andere broers en zussen niet vertrouwde, en m'n ouders.
Het lag heel gevoelig, want 25 jaar lang…
…was hij ervan overtuigd dat z'n gezin, z'n ouders hier in Bogota waren.
Toen hij erachter kwam dat dat niet zo was…
…was dat erg moeilijk voor hem.
OUDERS UIT SANTANDER
Hij noemt me geen mama en dat snap ik.
Hij is bij een ander gezin opgegroeid. Hij noemt me geen mama.
Net als William.
Als zijn moeder nog geleefd had, zou hij dat ook niet doen.
Dat begrijp ik wel.
Hij kan accepteren dat mijn moeder zijn moeder is…
…maar het is moeilijk omdat hij hier in Bogota een moeder had.
Toen Luz Marina kwam te overlijden, was dat erg moeilijk voor hem.
Hij voelde het verlies van z'n moeder.
Dat begrijpen we allemaal…
…want je ouders zijn degenen die je hebben opgevoed.
Een andere vrouw zien als z'n moeder, ook al is het z'n echte moeder…
…daar heeft hij het moeilijk mee.
William had het zwaar.
Hij was bijna in rouw omdat hij z'n biologische moeder niet kende.
Hij had het erg zwaar.
Hij zei: 'Carlos heeft z'n ouders wel gezien…
…en hij kent z'n biologische ouders, mijn adoptieouders. Ik niet.'
Wat is er, William?
Niets. Het moet er gewoon even uit. Ik heb het er het zwaarst mee, maar…
Nee, zo moet je je niet voelen.
Ik huil omdat ik hun ouders niet als m'n eigen ouders kon ontmoeten.
Dat kon niet. Maar…
Maar zo heeft God het gewild. Het is goed.
William had het erg zwaar.
Toen hij erachter kwam dat z'n echte ouders al overleden waren…
…had hij geen eetlust meer.
William was erg verdrietig…
…omdat hij in een gezin was opgegroeid dat niet van hem was.
Hij begon er natuurlijk over na te denken.
'Natuurlijk lijk ik niet op m'n broers en zussen.
Ik hoor niet bij dit gezin.'
William, heb je het gevoel dat dit je leven heeft veranderd?
Ik huil niet omdat ik denk dat we nu geen familie meer zijn.
Het komt vooral door de adrenaline.
Ik weet nog dat ik twee of drie nachten niet kon slapen.
Het was ook moeilijk toen familieleden en vrienden erachter kwamen.
Ze kwamen naar me toe van:
'Ben je niet de zoon van Ana uit Santander? Heb je een andere moeder?'
Voor de tante die de baby had meegenomen uit het ziekenhuis was het ook heel erg.
Ze dacht natuurlijk: dit is mijn schuld. Ik heb de verkeerde baby meegenomen.
Dit is allemaal mijn schuld. Zij voelde zich ook vreselijk.
Toen ze me dat vertelde, moest ik huilen. Ik heb me kapotgehuild.
Ik dacht: Chinillo zet me aan de kant.
William gaat weg. Ik dacht dat hij bij ons weg zou gaan.
Carlos, dit zijn m'n broers en zussen.
Van jou, maar ook van mij, toch?
We zijn… -Ja, man.
Toen ik hoorde wat er gebeurd was, had ik het er heel zwaar mee.
Alcira, Wilber, Efraín, Edgar en Ancelmo.
Ik dacht dat ik hem kwijt zou raken. Dat hij zou vertrekken, en…
Dan had ik de broer verloren die me het best begreep…
…en het liefst voor me was. We waren erg close.
Ze zeggen dat er nog een broer is. Hoe is hij?
Ik dacht: wat als het een zwerver of een oplichter is.
Daar heb ik vaak aan gedacht.
Nee, dit zijn tranen van geluk. -Bedankt.
Ik had nooit gedacht…
Jorgito, kom, jij bent ook m'n broer. -Kom.
Dat vond ik erg moeilijk om te zien.
Ik wilde niemand pijn doen. Het was zo onverwacht.
We kwamen er beetje bij beetje achter. Het ging bijna vanzelf.
Maar ik wilde er geen mensen pijn mee doen.
Toen William en z'n familie zo verdrietig waren, voelden we ons schuldig.
Ik zei tegen Laura: 'We hadden dit niet moeten doen.'
Mevrouw, ik weet dat dit niet makkelijk voor u is. Hoe heeft u dit ervaren?
In het begin was ik erg verdrietig…
…omdat m'n zoon…
Omdat ik iemand had opgevoed die niet m'n zoon was.
Van al m'n kinderen hield ik het meest van hem.
Omdat hij zo dol op me was.
Hij was altijd bij me. Hij ging altijd met me mee.
Soms is ze verdrietig en begint ze te huilen.
Ik zeg dan: 'Niet huilen, mam. En als je wel huilt, moet je wel rusten.
Maar je moet niet denken dat ik nu naar een andere familie ga.'
Ik zeg: 'Nee, mam. Ik ben hier.
En ik zorg dat ik alles doe wat hier nodig is.
We zorgen dat we vooruitkomen.
Als ik me voorheen vijftig procent voor jullie inzette…
…ga ik me nu twee of drie keer zo hard voor jullie inzetten.'
Hoe voel jij je? -M'n hart gaat tekeer.
Toen ik ze ontmoette, omhelsde Anita me. Ze bad voor me.
Ik was rustig omdat ik m'n hele leven een moeder gehad heb.
Een geweldige moeder.
Stel jij ze voor, Wilber? -Carlos, dit zijn m'n ouders. Jouw ouders.
Toen Carmelo me omhelsde, voelde dat heel dubbel…
…want ik was nog nooit door m'n vader omhelsd.
Carmelo was ongeveer 1,90 meter lang. Ex-militair.
Als zo'n sterke man moet huilen omdat hij z'n zoon ontmoet…
Moge God je zegenen, lieve zoon.
Moge de Heer je zegenen en je bijstaan, m'n dierbare en mooie zoon.
Iemand vroeg me ooit of ik het miste om een vader te hebben.
Ik zei: 'Je kunt niet missen wat je nooit hebt gehad.'
Toch? Maar omhelsd worden door m'n vader was voor mij iets nieuws.
Het was een nieuw gevoel, een uniek gevoel.
Het heeft 25 jaar geduurd voor ik dat kon voelen.
En dat heeft me diep geraakt.
Ze zeggen wel dat je moeder onvervangbaar is…
…terwijl een vader… Je kent het wel.
Ik werd voor het eerst door m'n vader omhelsd.
En dat was iets wat me spiritueel gezien heel veel voldoening gaf.
Niet huilen. Dit is Gods wil, oké?
Hoewel we als kind en als pubers heel anders waren, is hij m'n broer.
Toen ik William de hand schudde…
…voelde ik z'n charisma, goede energie.
Toen zag ik mezelf in hem en voelde ik meteen die klik.
Ik had niet alleen de waarheid ontdekt…
…maar ook m'n echte broer.
We omhelsden elkaar en ik zei: 'Ik hou zo veel van je.' Hij zei het ook.
Dat was op de eerste dag.
Ik zag Carlos' reactie.
Carlos doet zich soms voor als een stoere vent…
…maar ik weet dat hij vanbinnen best gevoelig kan zijn.
En ik besefte dat hij er eigenlijk…
…aan kapotging, hij voelde zich niet goed.
Omdat hij dacht dat hij me kwijtraakte.
Ik was ineens bang dat, Jorge kennende…
…hij een relatie zou willen opbouwen zoals die hij nooit met mij had.
Vanwege onze voorkeuren, onze prioriteiten, onze passies.
Ik was als een kind dat speelgoed had waar hij nooit mee speelde…
…dat hem afgenomen werd.
Ik wilde m'n broer niet kwijtraken.
Ik was bang dat hij liever bij William zou zijn dan bij mij.
Dat hij zou zeggen: 'Je bent m'n broer niet.
Ik heb William nu en jij kunt hem niet vervangen.'
Goedemiddag.
Hoe gaat 't? -Goed. Jullie zijn hetzelfde.
Klopt.
Jullie lijken zo op elkaar.
Ze probeerden me altijd hetzelfde kapsel te geven als m'n broer…
…maar we leken niet op elkaar.
Bij jou ook, Jorge? -Wat?
Knipten ze je hetzelfde als Carlos? -Natuurlijk.
M'n moeder nam ons mee naar kappers in opleiding.
Ze schoren ons voor het gemak kaal, zodat we niet zo snel terug hoefden.
Later hadden wel elk ons eigen kapsel.
Toen begon het onderscheid met Carlos en begonnen we echt individuen te worden.
Maar als kinderen kregen jullie… -Gratis knipbeurten van beginners.
Lijken we op elkaar of niet?
Identiek. -Twee druppels water.
Ja.
William en ik deelden dingen met elkaar en kleedden ons hetzelfde.
Veel dingen die met Carlos…
Als ik het had gevraagd, had hij vast ja gezegd…
…maar dat deed ik niet, omdat hij zo serieus was.
Cortito speelt af naar Tobón, door het midden… Doelpunt.
Carlos deed serieuzer tegen me. Afstandelijker.
Hij vond het niet leuk en voelde zich gekwetst.
Ik wilde hem opvrolijken, dus ging ik nadenken.
Ik zei: 'Wat kan ik doen om hem op te vrolijken?
Om hem te laten begrijpen dat ik nog steeds van hem hou?'
Want hij was nog steeds m'n broer.
Ik kon niets beters bedenken dan hem naast de tatoeage van m'n moeder te zetten.
Ik had daar eigenlijk m'n zus willen neerzetten.
Maar na alles wat er gebeurd was, wilde ik die plek aan Carlos geven.
Hij moest weten dat hij nog steeds deel uitmaakte van m'n wereld.
Toen hij die tatoeage zag, begreep hij het…
…en ging hij zich anders gedragen.
Ik denk ook dat het hem hielp om William te accepteren.
Toen ik William ontmoette, waren we het niet altijd met elkaar eens.
Er waren wat meningsverschillen van beide kanten.
Ik had het over dingen waar ik niets vanaf wist.
Ik had me nooit in William verplaatst.
'Jij bent een stadsjongen, je hebt het makkelijk.
Je kunt het platteland niet aan.'
Hij zei dat dat te zwaar voor me geweest zou zijn.
Dat deden we allebei.
Maar uiteindelijk beseften we dat het allebei z'n voors en tegens had.
We hebben nu een hele goede band.
Ik ben de peetoom van z'n zoon. We gaan samen op reis.
Dat is heel fijn.
En ik heb geen biologische band met William en ben niet met 'm opgegroeid.
gefeliciteerd met je verjaardag
Ik ging bij ze thuis langs.
Ik ging naar de slagerij en ik ging bij Carlos en Jorge langs.
En het werd me duidelijk…
…dat ze in twee heel verschillende delen van Colombia thuishoren.
Twee van hen waren opgegroeid in Bogota.
Eind jaren tachtig, toen ze verwisseld werden…
…was dat een zeer gewelddadige plek.
Bogota was een van de flanken van de oorlog.
Het was misschien wel de zwartste periode in de geschiedenis van de hoofdstad.
Het was een stad met toegang tot onderwijs en gezondheidszorg…
…maar waar mensen dagelijks moesten knokken om te kunnen eten.
Zo was het voor de tweeling uit Bogota die in een gezin opgroeide…
…waar de moeder, het gezinshoofd, dat deed.
Ze ging elke dag werken om voor haar gezin te zorgen…
…die twee jongens en hun grote zus.
We hadden niet veel.
Geen luxe.
Maar aan liefde was geen gebrek.
M'n moeder zei vaak:
'Ik heb geen man nodig om ze op te voeden. Ik kan het alleen.
Het is niet makkelijk. Ik moest allerlei baantjes aannemen.
Soms was het al moeilijk om suikerwater en brood voor jullie te kunnen regelen.'
Ze zorgde in haar eentje voor ons. Ze heeft drie kinderen grootgebracht.
Ze zei altijd dat we moesten gaan studeren om later de kost te kunnen verdienen.
Dat is echt feminisme.
Zij liet ons zien wat het betekent om een goed mens te zijn.
Als ze de hele dag huizen had schoongemaakt…
…en ze daarna auto's moest wassen, of kleren…
…om in onze basisbehoeften te voorzien, dan deed ze dat.
Onze vader was er niet, maar zij zorgde altijd zo goed mogelijk voor ons.
Ze was altijd erg liefdevol. Heel vriendelijk.
M'n moeder had zelf niets.
En toch hielp ze mensen zonder daarvoor iets terug te verwachten.
Ze kreeg er meestal niets voor terug, omdat ze het deed…
Sorry.
Ze was zo lief. Daarom hielden zoveel mensen van haar.
En ik merkte dat William ook zo is.
Dat doet hij ook. Hij doet dat nu.
Toen besefte ik ook dat dat genetisch bepaald kon zijn.
Hoe ze was. Want ik had niet verwacht dat William hetzelfde zou zijn.
14 JULI 1952 - 9 NOVEMBER 2009
Je hoort in onze samenleving altijd dat we allemaal anders zijn.
Als je dan twee mensen ziet die zo op elkaar lijken…
…ga je twijfelen aan hoe de wereld in elkaar zit.
We gaan het over tweelingen hebben.
Tweelingen vallen altijd op.
Het verhaal over deze tweelingen…
…is het meest bijzondere verhaal dat ik in m'n carrière ben tegengekomen.
Ik heb tweelingen bestudeerd die apart zijn opgegroeid of verwisseld zijn.
Maar ik had nog nooit een dubbele verwisseling gezien.
CALIFORNIË STAATSUNIVERSITEIT FULLERTON
Eeneiige tweelingen zijn zeldzaam.
Maar twee die vlak na elkaar geboren zijn, op 160 km afstand van elkaar…
…waarvan één baby naar een ander ziekenhuis moet…
…en op de couveuseafdeling verwisseld wordt met een andere tweelingbroer…
…is absoluut buitengewoon.
Dit is het soort experiment waar wetenschappers van dromen…
…maar dat ethisch gezien niet kan.
Ik weet niet of je het een experiment kunt noemen.
Kijken wat voor impact zoiets heeft op tweelingen en hun ontwikkeling…
…en hoe ze in het leven staan…
…afhankelijk van hun omstandigheden en genetische achtergrond.
Het is geen experiment, want dan was er een controlegroep geweest.
Je probeert een hypothese te bewijzen.
Dit was een ongeluk waardoor de levens van deze mensen op hun kop werden gezet.
En hoe ze hun eigen leven zien.
We gingen naar Bogota om de tweelingen te bestuderen.
Het was duidelijk dat Jorge en William heel erg op elkaar leken.
Hun energie, hun extraverte persoonlijkheid.
Carlos en Wilber zijn wat bedeesder. Ze hebben dezelfde interesses.
Dus je kon zien dat ondanks de verschillende omgevingen…
…en die waren heel verschillend…
…de tweelingen erg op elkaar leken.
Speelden jullie ook tejo?
Ja. Niet vaak. -Maar het was…
Als kind in de sporthal, maar niet op zo'n groot veld.
Die van ons was van klei. Weet je nog? -Ja, we deden het af en toe.
Dus jullie kunnen het niet. -Nee.
Dit is de lievelingssport van m'n broers en zussen in Santander.
Elke keer als ze spelen, worden ze kampioen.
Ik ga mee om het te leren, maar… -Hij gaat ons inmaken.
Dat hebben wij weer. Laat maar zien. -Laat eens zien hoe goed je bent.
Ga ervoor.
Dat was goed, toch? Geweldig.
Zie je dat ik geoefend heb? -Goed zo.
Die jongen uit Santander slaan we over.
Rustig. -Ik kom uit Santander.
Ik gooi als m'n broertje.
Spelen. Geen ruzie. -Carlos begon.
Het hemd is nader dan de rok. -Je bent zo slecht.
Nee, je zet me voor schut, Carlitos.
Dat is niet goed. -Doe je best.
Oké. Hup, Wilber. -Hij kan het het best.
Hup, scherpschutter.
Hij kan het. -Beweeg je hand.
Kijk. -Die gaat ernaast.
Je doet eindelijk iets goed. -Raak.
Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, stelden we elkaar de vraag:
wat hebben we met elkaar gemeen en wat juist niet?
Afgezien van hoe we eruitzagen natuurlijk.
In het geval van Wilber en mij zijn we allebei graag heel netjes.
We zijn vrij serieus.
We zijn een beetje meer… In die tijd flirtten wij meer.
Serieuzer, punctueler.
Jorge heeft 't vaak over de dag dat hij dezelfde kleren als William kocht.
Ik weet nog dat Wilber tegen me zei: 'Ik wil me net zo kleden als jij.
We gaan samen winkelen. Jij hebt er verstand van.'
Dus gingen we naar een kledingwinkel.
Hij zei: 'Kakkie schoenen.' -Ik zei: 'Kaki.'
Ik lachte 'm uit.
Toen lachte de stiliste hem ook uit. Ik zei: 'Alleen ik mag dat.
Als z'n broer heb ik dat recht, maar jij niet.'
Wij zijn socialer en charismatischer.
We hebben een positieve instelling.
Zelfs als het tegenzit, gaan we niet bij de pakken neerzitten.
We kunnen onze gevoelens beter uitdrukken naar onze familie toe.
Wij zijn daarin wat terughoudender.
Wij houden dat meestal voor onszelf, in tegenstelling tot hen.
Tweelingen hebben zeker een speciale band.
Eeneiige tweelingen hebben dezelfde genetische achtergrond.
Ze denken en redeneren hetzelfde en verwerken informatie op dezelfde manier.
Ze reageren hetzelfde. Ze zien de dingen op dezelfde manier.
Een eeneiige tweeling die elkaar voor 't eerst ontmoet, zal dus moeiteloos…
…heel snel een sterke band ontwikkelen.
Dat zagen we bij Jorge en William. En ook bij Carlos en Wilber.
Alsof ze elkaar al hun hele leven kenden, maar ze hadden elkaar net ontmoet.
Pak hem, broer. -Jorge.
Au, m'n kaak.
Gooi maar. Hier. Gooien. -Schieten.
Zonder de rand te raken.
Afspelen.
Zal ik er nog een in gooien? -Rustig.
Rustig aan, man.
Deze gaat erin.
Verdomme. -Nog een keer.
Wilber. -Hier. Nee, Wilber.
Ja. -Goed zo, Wilber.
Steek die maar in je zak. -Genen, jongen.
Een genetische band is 'n culturele band.
Het genetische aspect weegt zwaar. Dat staat buiten kijf.
Maar ook de omgeving waarin iemand zich ontwikkelt…
…en de kansen die iemand krijgt, spelen ook een rol.
Maar genen zijn erg belangrijk.
Bij intelligentie spelen genen een belangrijke rol.
Maar je moet ook kansen krijgen.
Wat betreft gedrag en medische en uiterlijke kenmerken…
…spelen genen en omgeving allebei een rol.
Maar genen spelen een belangrijkere rol dan we ooit hadden gedacht.
Jorge en William leken zo op elkaar qua persoonlijkheid.
Carlos en Wilber ook qua persoonlijkheid…
…hun gewoonten, interesses en smaak, enzovoort.
Maar de omgeving was ook duidelijk van invloed geweest…
…omdat het verschil zo extreem was.
Twee broers hadden een opleiding en twee niet.
Het was een uur lopen naar school en een uur terug.
Als je dan thuiskwam, moest je je klusjes doen.
Je moest brandhout halen.
We hadden thuis geen water, dus moesten we naar de dichtstbijzijnde pomp lopen.
's Avonds staken we een kaarsje aan dat we onze kleine lamp noemden.
Omdat we geen elektriciteit hadden, gebruikten we kaarsen.
Van de jaren 90 tot 2000…
…liepen hier veel guerrilla's rond.
Rond 2000 gingen die weg.
Toen kwamen de paramilitairen.
In die tijd werden er illegaal cocaplanten verbouwd.
Door onze omstandigheden waren we vaak gedwongen om coca te oogsten.
We deden dat uit pure noodzaak.
Ik zei altijd tegen mezelf: 'Dit is niks voor mij. Ik wil hier weg.'
Maar ik moest 17 jaar wachten tot ik 18 was.
Toen ging bij het leger zodat ik weg kon.
Ik had een broer die ook in het leger zat. Hij was ouder dan ik.
Helaas is hij omgekomen. Hij was toen 22.
Dat was voor ons allemaal vreselijk moeilijk.
William en ik dachten toen alleen maar aan wraak nemen.
Als kind zeiden we: 'Als ik 18 ben, ga ik het leger in.
Dan gaan we de dood van onze broer wreken.'
Toen William zei dat hij het leger in wilde…
…dacht ik dat ze hem ook zouden doden. Israel was al dood.
M'n moeder had het erg zwaar toen hij het leger in ging.
Hij zei: 'Mama, mag ik bij het leger?'
Ik zei: 'Ik zeg geen ja of nee.
Ik ga niet zeggen wat je moet doen.' Ik was bang dat ze hem ook zouden doden.
'Het is aan jou.' Hij zei: 'Mam, laat me gaan.
Ik wil het leger in.
Ik wil in het leger gediend hebben en daarna ga ik naar Bogota.'
Ik weet nog dat Wilber aankwam toen ik er al vier maanden zat.
Ik was jaloers toen ik hem in uniform zag.
Die middag zei ik tegen m'n ouders: 'Ik ga het leger in.'
We gingen naar het zuiden van Bolívar.
In het zuiden van Bolívar kregen we een hechtere band.
Daar werden we pas echt broers. Toen we klein waren, hadden we vaak ruzie.
Maar toen we daar waren, misschien omdat daar vijanden waren…
…voelde ik een hechtere broederband met hem.
Uiteindelijk kon ik er niet mee doorgaan en heb ik m'n ontslag ingediend.
Ik ging naar m'n peettante in Bogota.
Ze verkocht arepa's.
Ze leerde me hoe ik die kon maken en toen ging ik voor haar werken.
Ik had een kraampje en verkocht arepa's op straat in Bogota.
Door m'n werk bij die familie kreeg ik meer kansen.
Via hen kon ik met vlees gaan werken.
En toen moedigde hij Wilber aan.
Hij wilde dat Wilber ook zou komen…
…en m'n andere broers en zussen ook, maar ze wilden niet.
Mensen worden geboren met bepaalde genen…
…en die genen kunnen ervoor zorgen dat iemand meer gedreven is.
Hoe gaat het, meneer Félix?
William had geen opleiding, maar hij was wel gedreven.
Hij behaalde een diploma rechten en een master in staatsrecht.
Hij was net zo gedreven als z'n broer Jorge.
M'n tweelingbroers stonden op het punt aan hun carrière te beginnen.
Ik besloot dat dat m'n doel werd en zei: 'Ik wil ook een carrière.'
Hé, man.
Ik betaalde m'n opleiding van wat ik bij de slagerij verdiende.
William, vriend.
Hoe gaat het met je? -Goed.
Hij heeft gestudeerd en is nu advocaat. Hij is gespecialiseerd en is erg gedreven.
Afgesproken, Feiser. -Bedankt, vriend.
Bedankt. -Groeten aan iedereen.
Dag. -Tot ziens.
Van al m'n moeders kinderen met wie ik ben opgegroeid…
…ben ik de enige met een diploma. Tot nu toe.
Ik heb m'n diploma rechten.
Ik kreeg ook de kans om me te specialiseren in staatsrecht.
Toen besloot ik terug te keren naar La Paz.
Daar ben ik door de inwoners verkozen tot raadslid.
VOORZITTER
Op die manier heb ik veel families in La Paz kunnen helpen…
…die net als ik ook hogerop willen komen.
Ik ben boekhouder, gespecialiseerd in belastingzaken.
Ik heb daarnaast ook nog andere kennis opgedaan.
Ik ben adjunct-directeur financiën bij een vakbond.
Naast werken sport ik ook graag.
Ik doe aan basketbal, zwemmen en crossfit.
Ik ben op dit moment werkzaam als slager.
Ik vind het leuk werk, heb er passie voor en voel me daar op m'n gemak.
Ik wil een eigen zaak, onafhankelijk zijn…
…en me blijven ontwikkelen. Ik pak het verstandig aan.
Je moet ruimdenkend zijn om te kunnen begrijpen en bevatten…
…dat je leven van het ene op het andere moment kan veranderen.
Ik dacht toen dat ik uniek was.
Dat er niemand zoals ik was, dat ik de beste was.
Maar ik werd met m'n neus op de feiten gedrukt.
Ik was niet alleen niet uniek, er was iemand die precies op mij leek.
Daar heb ik ook van geleerd.
Nu we een aantal jaar verder zijn…
…en ik de mooie band zie die ze hebben, Jorge en William en Carlos en Wilber…
…geeft dat me veel voldoening.
Het is goed wat we gedaan hebben en ik heb er geen spijt van.
Dank u, meneer Ciro. -Bedankt.
Hier? -Ja.
Hoi, mam.
Grapje.
Doe de deur dicht. -Bedankt.
Mevrouw Anita. -Carlitos, alles goed?
William wilde het niet zeggen. Geef hem op z'n kop.
Hoi, Carlitos. -Hoi, William.
Alles goed, mam?
Dag, zoon. Hoe gaat het? -Goed, mam.
Ik hoorde dat de vier broers, vooral William en Carlos…
…heel erg schrokken toen ze erachter kwamen.
Ze zijn opgegroeid in andere gezinnen.
Maar het mooie van deze broers is dat ze allemaal bij elkaar zijn gekomen.
Ze zijn een viertal.
Ze houden van elkaar en daar kunnen we van leren.
Dit lied is voor mevrouw Anita en mevrouw Luz Marina…
…twee prachtige moeders van vier tweelingbroers.
Het gaat zo.
ik ga een verhaal vertellen over wat er allemaal gebeurd is
verbazingwekkende dingen onvergetelijke dingen
het verhaal over de tweelingen waar Colombia versteld van stond
op 21 december in het jaar 1988
werden de vier jongens geboren waarmee het allemaal begon
een fout van het ziekenhuis zou hun lot veranderen
die vier jongens houden nu zielsveel van elkaar
want ze zijn nu vier broers en niemand kan ze scheiden
en het waren twee moeders die hen ter wereld brachten
Wilber en Carlos, dames en heren geboren hier in mijn land
hier in La Paz, Santander in een mooi dorp
waar de mensen bescheiden zijn en positief, wat er ook gebeurt…
Nu, tien jaar later, vraag ik me elke dag af wat er met ons gaat gebeuren.
Altijd met een open blik.
En met de kennis dat ik nu nog twee broers heb.
toen 25 jaar later ontmoette een vriendin van Jorge
William op een dag en ze kon haar ogen niet geloven
toen begon het verhaal dat iedereen nu kent
nu ze herenigd zijn genieten ze samen van het leven
hun ouders zijn blij want hun familie is nu groter
ze zijn de trots van La Paz en hun verhaal zal nooit vergeten worden